Αρχική Blog Σελίδα 1780

Διάστημα: Ανιχνεύθηκε η πιο μακρινή μαύρη τρύπα που «καταπίνει» άστρο

0

Παράλληλα, στέλνει έναν τρομερά φωτεινό πίδακα ακτινοβολίας προς τον πλανήτη μας

Φωτ. Carl Knox – OzGrav, Swinburne University of Technology

Αμερικανοί και Ευρωπαίοι αστρονόμοι ανακοίνωσαν ότι πραγματοποίησαν την πιο μακρινή μέχρι σήμερα ανίχνευση μαύρης τρύπας που «καταπίνει» ένα κοντινό άστρο, σε απόσταση περίπου 8,5 δισεκατομμυρίων ετών φωτός, και παράλληλα στέλνει έναν τρομερά φωτεινό πίδακα ακτινοβολίας προς τον πλανήτη μας.

Φέτος τον Φεβρουάριο επίγεια τηλεσκόπια είχαν παρατηρήσει μια ασυνήθιστη νέα ισχυρή πηγή φωτός, που έλαμψε περισσότερο από 1.000 τρισεκατομμύρια ήλιους. Την ονόμασαν ΑΤ2022cmc και επί μήνες προσπαθούσαν να καταλάβουν από πού προερχόταν. Τώρα κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι επρόκειτο για μια τεράστια μαύρη τρύπα σε έναν μακρινό γαλαξία, η οποία, καταπίνοντας ένα γειτονικό άστρο, εξέπεμψε τα απομεινάρια του με τη μορφή πίδακα ακτινοβολίας που, κινούμενη σχεδόν με την ταχύτητα του φωτός, έτυχε να στοχεύει κατευθείαν στη Γη και έτσι έγινε ορατή.

 

Τα άστρα που περιφέρονται πολύ κοντά σε μια μαύρη τρύπα, καταστρέφονται από τις τρομερές βαρυτικές ελκτικές δυνάμεις στην περιφέρειά της, γεγονός που απελευθερώνει τεράστιες ποσότητες ενέργειας. Μέχρι σήμερα ελάχιστες τέτοιες ακραίες και σπάνιες περιπτώσεις, που ονομάζονται «Tidal Disruption Events (TDE)», έχουν παρατηρηθεί από τους αστρονόμους.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τους Ιγκόρ Αντρεόνι (Πανεπιστήμιο Μέριλαντ) και Ντιράτζ Πασάμ (ΜΙΤ), οι οποίοι έκαναν δύο σχετικές δημοσιεύσεις στα περιοδικά «Nature» και «Nature Astronomy», κατάφεραν να μελετήσουν το φαινόμενο με 21 τηλεσκόπια σε διάφορες περιοχές του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος (ακτίνες γάμα υψηλής ενέργειας, ακτίνες-Χ, ραδιοκύματα, υπεριώδη ακτινοβολία, ορατό φως). Η θερμότητα που αναπτύχθηκε στην πηγή του φωτός, εκτιμάται ότι ήταν περίπου 30.000 βαθμοί Κελσίου, ενώ η μαύρη τρύπα πιθανώς «καταπίνει» κάθε χρόνο μια μάζα αντίστοιχη με μισό ήλιο.

Με πληροφορίες από ΑΠΕ – ΜΠΕ

Prominent Pro-Tehran Group Now Claims to Be Anti-Tehran

0
Prominent Pro-Tehran Group Now Claims to Be Anti-Tehran

​​As anti-regime demonstrations and subsequent crackdowns prompted by the death of Mahsa Amini in September turn into a full-blown rebellion in Iran, the National Iranian American Council (NIAC), a well-known think tank in Washington, D.C., is trying to rebrand itself as a critic of the Islamist regime for which it has served as an unofficial mouthpiece for the past two decades.

The rebranding effort is motivated by fear over having promoted narratives that distorted American foreign policy in the Middle East said Hassan Dai, a well-known Iranian dissident and expert on Tehran’s lobby in the United States. The policies NIAC supported, Dai said, emboldened Iranian abuses against its own citizens and acts of aggression in Syria, which in turn served to destabilize the Middle East.

I believe the Iranian regime is an illegitimate, murderous regime that must be fought with all our might.

Reza Aslan, former member of NIAC’s Advisory Board

“A large number of Iranian political activists and human rights advocates believe that NIAC’s main goal has been the promotion of US policies that helped the regime and harmed the Iranian people’s interests,” said Dai, who successfully defended himself against a defamation lawsuit filed by NIAC over his claims that the organization was closely tied to the regime.

Iranian dissident Hassan Dai said the American people will have to deal with prospect of increased conflict in the Middle East as a result of policies promoted by National Iranian American Council. (YouTube screenshot.)

“They know that NIAC worked and collaborated closely with the regime officials and they are demanding accountability,” he added. “NIAC is done.”

NIAC’s rebranding process began soon after the news of Amini’s death broke in September, prompting staffers to express support for the Iranian people as they demonstrated against the regime. NIAC even launched a “Solidarity Center” to demonstrate its support for the protesters. To establish NIAC’s anti-regime bon fides its staffers appropriated the anti-regime slogan “Women, Life, Freedom,” as part of the Solidarity Center’s brand identity.

Iranian dissident Abdee Kalantari responded with disdain, declaring that NIAC had remained silent about the plight of women suffering under “sexual apartheid” in Iran for decades.

Such criticism prompted NIAC to respond by accusing its critics of spreading misinformation in the process. “We are not a lobby of any government – nor are we disputing the Iranian people’s righteous demands, we support them,” the group declared.

The notion that NIAC was not a lobbying wing of the Islamic Republic of Iran is laughable, said Dai. “Visitor logs at the White House show that Trita Parsi [NIAC’s co-founder] met with Obama officials 33 times between 2013 and 2015,” Dai said.

The story Parsi and NIAC told about Iran while meeting with Obama officials, Dai said, was that friendly relations with the United States would increase the power of moderates within Iran’s governing regime and would in turn improve human rights practices in the country. NIAC also declared that reduced tensions between the U.S. and Iran as a result of the Obama Administration’s support for the Joint Comprehensive Plan of Action would prompt Tehran to reduce its aggressive behavior in the Middle East, making the region more stable.

None of these things happened and as a result, U.S. policy makers, and the American people in general, will have to deal with prospect of increased conflict in the Middle East and higher fuel prices that might result, Dai said.

The public disavowal of NIAC was not just limited to a niche few experts and journalists. Soon after NIAC began its rebranding campaign, a group calling itself “Iranian Americans United” launched a petition calling on the Biden Administration and Congress to renounce NIAC and cut all ties with the organization. To date, the petition has garnered over 50,000 signatures.

Later that month, in yet another major blow to NIAC’s credibility, the prominent Iranian-American professor and NIAC advisory board member, Reza Aslan, announced in a now-unavailable Tweet — Aslan has deleted his Twitter account — that he would be stepping down from his position with the organization. His departure was necessary, Aslan declared, because even the word “NIAC” had “so many negative connotations” that his involvement with the organization hindered his ability to “listen and to be heard at this moment.”

“I’ve decided to step away from my advisory role with the organization so that that barrier can come down,” he wrote.

Aslan also included a clear condemnation and denunciation of the Iranian regime, declaring, “I believe the Iranian regime is an illegitimate, murderous regime that must be fought with all our might.”

NIAC, which hasn’t responded to requests for comment, subsequently changed its tone, and in an emailed newsletter, declared as a matter of official policy that it no longer recognizes the regime in Iran as legitimate. Echoing Aslan’s sentiments, NIAC also added the stipulation that it would only support a revolution in Iran that was led by the people of Iran, and not a foreign country or outside actor like the United States.

Iranian-Americans across the country weren’t convinced. Among those expressing their skepticism is Navid Mohebbi, the advocacy director for NUFDI, a dissident organization opposed to the Iranian regime.

“I don’t think that their new position is genuine, and is only a temporary stance,” Mohebbi told FWI, adding that the organization will “eventually revert back to their original stance with a new, expanded audience that doesn’t realize they are reading [Iranian] talking points.”

Lawdan Bazargan, a well-known human rights activist and regime opponent, says Americans should not be fooled by NIAC’s efforts to portray itself as an advocate for the Iranian people. The organization has well-documented ties to Tehran and hides behind the rhetoric of peacemaking to disguise their advocacy for the regime, she said.

“They keep saying ‘War is bad’ and ‘We want dialogue,’” she said, adding that this was exactly the type of rhetoric used by Professor Mohammad Jafar Mahallati used while shilling for Iran at Oberlin College in Ohio. “People shouldn’t buy it.”

Ahnaf Kalam is a contributor to Focus on Western Islamism.

islamism.news

Mapped: Carbon Dioxide Emissions Around the World

0

 

mapping out global carbon emissions

Mapped: Carbon Dioxide Emissions Around the World

According to Our World in Data, the global population emits about 34 billion tonnes of carbon dioxide (CO₂) each year.

Where does all this CO₂ come from? This graphic by Adam Symington maps out carbon emissions around the world, using 2018 data from the European Commission that tracks tonnes of CO₂ per 0.1 degree grid (roughly 11 square kilometers).

This type of visualization allows us to clearly see not just population centers, but flight paths, shipping lanes, and high production areas. Let’s take a closer look at some of these concentrated (and brightly lit) regions on the map.

China, India, and the Indian Ocean

As the two most populated countries and economic forces, China and India are both significant emitters of CO₂. China in particular accounts for about 27% of global CO₂ emissions.

And looking at the oceans, we see how much shipping adds to emissions, with many shipping lanes east of China clearly outlined as well as the major Indian Ocean lane between the Strait of Malacca and the Suez Canal.

The United States and Central America

The United States is one of the world’s biggest carbon emitters. While other countries like Qatar and Saudi Arabia technically have higher emissions per capita, their overall emissions are relatively low due to smaller populations.

Across the U.S., the most brightly lit areas are major population centers like the Boston-Washington corridor, the Bay Area, and the Great Lakes. But also lit up are many of the interconnecting highways linking all these population centers, even in the less-populated middle of the country.

With so much traffic in and out of the U.S., the oceans become a murky mix of shipping and flight paths. To the south, very clearly visible is the major concentration of people around Mexico City and the traffic flowing through the Panama Canal.

South America’s Network of Emissions

Like the other regions, some of South America’s most populated areas are also the biggest emitters, such as São Paulo and Rio in Brazil and Buenos Aires in Argentina. This map also highlights the continent’s rough terrain, with most of the population and highway emissions limited to the coasts.

However, the cities aren’t the only big emitters in the region. There are clear lines intersecting the Amazon forest in many sections where cities and roads were constructed, including the economic hub city of Manaus along the Amazon River. Likewise, the oceans have many major shipping lanes highlighted, particularly East of Brazil.

Europe and North Africa

Germany is one of Europe’s biggest carbon emitters—in 2021, the country generated almost 644 million tonnes of CO₂.

Also making an impression are Italy (which is the second-highest CO₂ emitter after Germany) and the UK, as well the significant amount of trade along the English Channel.

Compared to the intricate network of cities, towns, and bustling highways spanning Europe, across the Mediterranean are far clearer and simpler lines of activity in Northern Africa. Two major exceptions are in the Middle-East, where Egypt’s Nile River and Suez Canal are massively lit up, as well as Israel on the east of the sea.

But a more significant (albeit murkier) picture is drawn by the massive amounts of shipping and flight paths illuminating the Atlantic and Mediterranean at large.

Net Zero by 2050

To mitigate the negative effects of climate change, countries around the world have made commitments to reach net-zero emissions.

Imagining the global map of emissions with these commitments in action requires a complete transformation of energy production, consumption habits, transportation infrastructure, and more. And even then, a future generated map wouldn’t be fully dark, as “net-zero” is not equivalent to zero emissions but a balance of emissions and removal.

How might this map of global emissions look in the near and distant future? And what other interesting insights can you generate by browsing the world this way?

This article was published as a part of Visual Capitalist’s Creator Program, which features data-driven visuals from some of our favorite Creators around the world.

visualcapitalist.com

Ερευνητές φτιάχνουν ρομπότ που μπορούν να γεννήσουν άλλα ρομπότ – Δείτε το βίντεο

1

φωτ. Shutterstock

Πάνω σε ένα φιλόδοξο project δουλεύουν ερευνητές του Center for Bits and Atoms του MIT, καθώς σχεδιάζουν ρομπότ τα οποία μπορούν ουσιαστικά να συναρμολογηθούν μόνα τους.

Η ομάδα παραδέχεται ότι ο στόχος ενός αυτόνομου ρομπότ που θα φτιάχνεται μόνο του είναι ακόμα «χρόνια μακριά», όμως η μέχρι στιγμής δουλειά τους επιδεικνύει θετικά αποτελέσματα.

Ερευνητές φτιάχνουν ρομπότ που μπορούν να γεννήσουν άλλα ρομπότ – Δείτε το βίντεο-1
φωτ.: MIT/Courtesy of the researchers

Στο κέντρο του συστήματος βρίσκονται voxels (πρόκειται για όρο τον οποίο έχουν «δανειστεί» από τα computer graphics), τα οποία κουβαλούν ισχύ και δεδομένα, που μπορούν να μοιραστούν ανάμεσα στα κομμάτια. Τα κομμάτια σχηματίζουν τα θεμέλια του ρομπότ, πιάνοντας και συνδέοντας επιπλέον voxels, πριν να κινηθούν πάνω στο δίκτυο, για περαιτέρω συναρμολόγηση.

«Η προσέγγισή μας αμφισβητεί τη συμβατική άποψη ότι τα μεγαλύτερα οικοδομήματα χρειάζονται μεγαλύτερα μηχανήματα για να τα χτίσουν, και θα  μπορούσε να εφαρμοστεί σε τομείς που σήμερα είτε απαιτούν σημαντικές κεφαλαιουχικές επενδύσεις για υποδομές ή και είναι εντελώς αδύνατοι», σημειώνουν οι ερευνητές στη μελέτη τους που δημοσιεύτηκε στο Nature, σύμφωνα με το techcrunch.com.

Ερευνητές φτιάχνουν ρομπότ που μπορούν να γεννήσουν άλλα ρομπότ – Δείτε το βίντεο-2
φωτ.: MIT/Courtesy of the researchers

Η ανάπτυξη του κατάλληλου επιπέδου νοημοσύνης για αυτά τα συστήματα είναι το μεγάλο εμπόδιο. Μεταξύ άλλων, τα ρομπότ πρέπει να αποφασίσουν πώς και πότε να κατασκευάσουν ένα νέο ρομπότ, πότε να αρχίσουν να το κατασκευάζουν και πώς να αποφύγουν να πέσουν το ένα πάνω στο άλλο στη διαδικασία.

 

Υπάρχουν όμως, ακόμα, και προβλήματα με το hardware, καθώς η ομάδα δουλεύει αυτή τη στιγμή πάνω στην κατασκευή ισχυρότερων συνδέσεων ανάμεσα στα voxels.

Όπως εξηγούν οι ερευνητές του MIT, σήμερα υπάρχει αυξανόμενο ενδιαφέρον για τα 3D-printed σπίτια, όμως αυτή τη στιγμή, για να γίνει κάτι τέτοιο απαιτούνται εκτυπωτές που είναι εξίσου μεγάλοι ή και μεγαλύτεροι από το ίδιο το σπίτι που χτίζεται. Επομένως, τα οφέλη από ένα σπίτι που θα μπορούσε να συναρμολογείται από ένα πλήθος μικροσκοπικών ρομπότ είναι προφανή.

Η NASA και το ερευνητικό εργαστήριο του αμερικανικού στρατού συμμετείχαν στη χρηματοδότηση του project.

moneyreview.gr 

Οι καταστρεπτικές συνέπειες της εσωστρέφειας

0

του Matthew Syed*

Το ρήμα «μοιράζομαι» έχει υποστεί μία λεπτή αλλά ενδιαφέρουσα μεταμόρφωση. Στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου σήμαινε «δίνω κάτι σε κάποιον άλλον». Τις τελευταίες δεκαετίες, όμως, έχει προσλάβει την έννοια «μιλάω με άλλους για τις σκέψεις μου, τα αισθήματά μου ή τις εμπειρίες μου».

Το αναφέρω γιατί είναι ένα παράδειγμα μίας βαθύτερης μεταμόρφωσης του τρόπου με τον οποίο οι άνθρωποι -ιδιαίτερα στη Δύση- αλληλεπιδρούν με τον κόσμο. Για το μεγαλύτερο μέρος της περιόδου που ακολούθησε την επιστημονική επανάσταση, η έμφαση ήταν στην εξωτερική πραγματικότητα: Πώς θα αλλάξουμε πράγματα για να λύσουμε συλλογικά προβλήματα. Τον τελευταίο μισό αιώνα, όμως, υπήρξε μία «στροφή προς τα μέσα». Η προσοχή μας μετατοπίστηκε από τον έξω κόσμο στον εσωτερικό εαυτό, από την εξωτερική πραγματικότητα στα υποκειμενικά αισθήματα. Αυτό το βλέπουμε σε πολλούς τομείς, όπως η έκρηξη των πωλήσεων των βιβλίων για την αυτοβοήθεια τις δεκαετίες του 1970 και του 1980. Πιο πρόσφατα είδαμε να αλλάζει η στάση μας απέναντι στις φωτογραφίες. Κάποτε παίρναμε φωτογραφίες για να θυμόμαστε γεγονότα ή πρόσωπα. Τώρα παίρνουμε σέλφι: Προφανώς δεν θεωρούμε κανένα τοπίο άξιο λόγου αν δεν είμαστε κι εμείς σε αυτό.

Αυτή η έμφαση στον εαυτό μας επηρεάζει και άλλους τομείς. Στις διαδικτυακές ζωές τους, οι άνθρωποι δεν περνούν τον χρόνο τους μαθαίνοντας για τον κόσμο, αλλά αναρτώντας σκηνές από τις διακοπές τους ή «πειράζοντας» τις φωτογραφίες τους για να φαίνονται ωραιότεροι. Πολλοί είναι τόσο απασχολημένοι με το να μοιράζονται τις ζωές τους, ώστε δεν έχουν χρόνο για οποιαδήποτε άλλη ζωή. Το μετασύμπαν, με τις εικονικές οικοσφαίρες του και τις πλασματικές ταυτότητές του, θα μας απομακρύνει ακόμη περισσότερο από την εμπειρική πραγματικότητα.

Ένα από τα τυφλά σημεία στην ιστορική ανάλυση αφορά την ψυχολογία. Ασχολούμαστε με τους βασιλιάδες και τις βασίλισσες, τους πολέμους και τους λιμούς, αλλά όχι και με τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται και σκέπτονται τον κόσμο. Και καθώς οι πολιτικές κρίσεις μαίνονται γύρω μας, μία αλλαγή σημειώνεται στα μυαλά μας. Δεν μπορούμε να τη δούμε, δεν μπορούμε να τη μυρίσουμε, είναι όμως η πιο σημαντική από όλες τις αλλαγές. Οι προβολείς στρέφονται προς τον εαυτό και αυτό δεν επηρεάζει μόνο τον τρόπο με τον οποίο παίρνουμε φωτογραφίες και ορίζουμε λέξεις, αλλά και την πολιτική και την κουλτούρα μας.

Η ψυχολόγος Τζιν Τουεντζ, για παράδειγμα, έχει βρει ότι τα χαρακτηριστικά της ναρκισσιστικής προσωπικότητας έχουν πολλαπλασιαστεί τα τελευταία 40 χρόνια το ίδιο γρήγορα με την παχυσαρκία: Εκείνη μιλάει για μία «επιδημία του ναρκισσισμού». Τα στοιχεία της δείχνουν μία αυξανόμενη εμμονή με τη φήμη, όχι με το να κάνουμε πράγματα που θα αυξήσουν τη φήμη μας αλλά με την ίδια τη φήμη. Σήμερα υπάρχει αγορά ακόμη και για fake παπαράτσι: Άνθρωποι πληρώνουν φωτογράφους για να τους ακολουθούν, ώστε να αισθάνονται σαν τις διασημότητες. Ενώ το 1950 μόνο το 12% των Αμερικανών φοιτητών συμφωνούσε με τη φράση «Είμαι ένας σημαντικός άνθρωπος», το 1990 το ποσοστό αυξήθηκε σε 80%.

Και αυτό βοηθά να εξηγηθεί μία άλλη αλλαγή της πολιτικής συζήτησης. Συχνά πιστεύουμε ότι η πόλωση προκαλείται από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αυτό όμως αγνοεί την αλλαγή ψυχολογίας. Από τη στιγμή που είμαι στραμμένος προς τον εαυτό μου δεν είναι πιο δύσκολο να επικοινωνήσω με τους άλλους; Δεν είναι πιο πιθανό να προσβάλλομαι όταν κάποιος διαφωνεί με τις απόψεις μου;

Αναρωτιέμαι εάν το Brexit είναι άλλη μία απόδειξη της στροφής προς τα μέσα. Σίγουρα δεν είμαι ο μόνος που παρατηρώ ότι οι ψηφοφόροι του Leave επικαλούνται υποκειμενικά αισθήματα για να δικαιολογήσουν την επιλογή τους, ακόμη κι όταν τα στοιχεία δείχνουν κάτι άλλο. Ναι, λένε, μπορεί να είμαστε φτωχότεροι, αλλά «ελέγχουμε» την οικονομική μοίρα μας. Ναι, μπορεί η μετανάστευση να έχει αυξηθεί, αλλά «ελέγχουμε» τα σύνορά μας.

Ο Καρτέσιος έλεγε ότι δεν μπορούμε ποτέ να είμαστε σίγουροι για κάτι πέρα από τον υποκειμενικό εαυτό μας. Εγώ ήμουν πάντα πιο κοντά στον Βίτγκενσταϊν, ο οποίος υποστήριζε ότι η γλώσσα, η επιστήμη και η αλήθεια προκύπτουν μόνο όταν υπερβαίνουμε τον εαυτό μας και επικοινωνούμε ουσιαστικά με τους άλλους. Αυτό οδήγησε στην άνοδο του δυτικού πολιτισμού. Αν η στροφή προς τα μέσα αφεθεί ανεξέλεγκτη, μπορεί μια μέρα να τον καταστρέψει.

(*) O Μάθιου Σιέντ είναι αρθρογράφος των Times

(Πηγή: The Times)

Πώς οι τελευταίες ενέργειες της Τουρκίας θα μπορούσαν να υπονομεύσουν την εδώ και ένα χρόνο αίτησή της για νέα F-16

0

Μετάφραση: Ηλίας Λεοντάρης(1)

Paul Iddon(2) Νοέμβριος 26, 2022,08: 59am EST

Μέσα σε μια μόλις εβδομάδα, η Τουρκία επιτέθηκε στους Κούρδους συμμάχους των Ηνωμένων Πολιτειών στη Συρία, έθεσε σε κίνδυνο τα αμερικανικά στρατεύματα και επανέλαβε και πάλι την αμφιλεγόμενη αγορά ενός προηγμένου ρωσικού συστήματος αεράμυνας. Τέτοιες ενέργειες θα μπορούσαν να ενισχύσουν περαιτέρω την ήδη σημαντική αντίθεση στην Ουάσιγκτον σε μια προτεινόμενη πώληση εκσυγχρονισμένων F-16 στην Άγκυρα.

Τον Οκτώβριο του 2021, η Τουρκία ζήτησε 80 νέα μαχητικά αεροσκάφη Block 70 F-16 Viper και 80 «κιτ» εκσυγχρονισμού για τον υπάρχοντα στόλο της. Το αίτημα ήρθε μόλις δύο χρόνια αφότου αποκλείστηκε από την αγορά μαχητικών F-35 Lightning II πέμπτης γενιάς λόγω της προμήθειας προηγμένων ρωσικών πυραυλικών συστημάτων αεράμυνας S-400.

Υπήρξαν σημαντικές αντιδράσεις στο Κογκρέσο για την πώληση, με εκείνους που αντιτίθενται να επικαλούνται πάντα την εξαγορά των S-400 και να υποστηρίζουν ότι η εξωτερική πολιτική της Τουρκίας υπό τον νυν πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν υπονομεύει διάφορα συμφέροντα των ΗΠΑ.

Ωστόσο, η Άγκυρα εξέφρασε την αισιοδοξία της τις τελευταίες εβδομάδες ότι η Ουάσινγκτον θα δώσει σύντομα το πράσινο φως για την πώληση.

Στις 3 Νοεμβρίου, ο εκπρόσωπος του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, Ιμπραήμ Καλίν, δήλωσε ότι πιστεύει ότι το ζήτημα της πώλησης τουρκικών F-16 θα επιλυθεί τους επόμενους ένα ή δύο μήνες. «Δεν είναι πολύ εύκολο να δώσουμε μια σαφή πρόβλεψη, αλλά φαίνεται ότι υπάρχει μεγάλη πιθανότητα η διαδικασία να ολοκληρωθεί τον επόμενο μήνα ή δύο», δήλωσε σε τουρκικά μέσα ενημέρωσης. «Όταν συμβεί αυτό το πρόβλημα των F-16, θα επιλυθεί τόσο ο εκσυγχρονισμός όσο και η αγορά νέων F-16».

Μετά τη συνάντησή του με τον πρόεδρο Τζο Μπάιντεν στη Σύνοδο Κορυφής των Ηγετών της G20 στο Μπαλί στις 15 Νοεμβρίου, ο Ερντογάν ήταν επίσης αισιόδοξος, λέγοντας στους δημοσιογράφους που επέστρεφαν στο σπίτι του ότι ο Μπάιντεν τον είχε διαβεβαιώσει ότι το ζήτημα ήταν «στα χέρια του».

Ωστόσο, οι πρόσφατες τουρκικές ενέργειες και σχόλια θα μπορούσαν να προκαλέσουν άλλη μια αντίδραση από την Ουάσιγκτον και να θέσουν σε κίνδυνο την πώληση.

Στις 13 Νοεμβρίου, μια βόμβα εξερράγη σε μια πολυσύχναστη λεωφόρο της Κωνσταντινούπολης σκοτώνοντας έξι άτομα. Οι ΗΠΑ εξέφρασαν αμέσως τα συλλυπητήριά τους στην Άγκυρα. Η Άγκυρα τις απέρριψε.

Ο Τούρκος υπουργός Εσωτερικών, Σουλεϊμάν Σοϊλού, εξίσωσε μάλιστα το συλλυπητήριο μήνυμα με την έκφραση, «ένας δολοφόνος είναι ο πρώτος που εμφανίζεται στον τόπο του εγκλήματος», υπονοώντας την ευθύνη των ΗΠΑ για την αποτρόπαια τρομοκρατική επίθεση.

Η Τουρκία κατηγόρησε το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν (PKK) και τις Συριακές Κουρδικές Μονάδες Προστασίας του Λαού (YPG) για την επίθεση, μια κατηγορία που και οι δύο ομάδες αρνούνται σθεναρά. Το YPG, το κύριο συστατικό της μεγαλύτερης οργάνωσης Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF), είναι ο κύριος σύμμαχος των ΗΠΑ κατά του ISIS στη Συρία από το 2014 και έχασε τουλάχιστον 11.000 άνδρες και γυναίκες μαχητές στις μάχες εναντίον του ISIS.

Χρησιμοποιώντας την επίθεση στην Κωνσταντινούπολη ως πρόσχημα, η Τουρκία εξαπέλυσε μια σειρά καταστροφικών αεροπορικών επιδρομών εναντίον της ελεγχόμενης από τις SDF περιοχής στη βορειοανατολική Συρία και απείλησε επανειλημμένα μια διασυνοριακή χερσαία επιχείρηση. Εκτός από την άμεση στόχευση μαχητών συμμάχων των ΗΠΑ και την καταστροφή των πολιτικών υποδομών της βορειοανατολικής Συρίας, τα πλήγματα έθεσαν επίσης σε κίνδυνο μερικούς από τους περίπου 900 Αμερικανούς στρατιώτες που εξακολουθούν να έχουν αναπτυχθεί σε αυτήν την περιοχή.

«Οι πρόσφατες αεροπορικές επιδρομές στη Συρία απείλησαν άμεσα την ασφάλεια του αμερικανικού προσωπικού που εργάζεται στη Συρία με τοπικούς εταίρους για να νικήσει το ISIS και να συνεχισθεί η κράτηση περισσότερων από δέκα χιλιάδων μαχητών του ISIS», δήλωσε ο γραμματέας Τύπου του Πενταγώνου ταξίαρχος Πάτρικ Ράιντερ σε δήλωση της 23ης Νοεμβρίου.

Η Τουρκία χρησιμοποίησε F-16 για πολλά από αυτά τα πλήγματα. Το μέλος του αμερικανικού Κογκρέσου Φρανκ Παλόνε επεσήμανε τη χρήση αυτών των αεροσκαφών από την Τουρκία για να βομβαρδίσει ένα νοσοκομείο κοντά στη συριακή/κουρδική πόλη Κομπάνι για να επαναλάβει την αντίθεσή του στην πώληση νέων στην Άγκυρα.

«Ο Ερντογάν βομβάρδισε πολιτικές υποδομές, συμπεριλαμβανομένου ενός νοσοκομείου. Αυτός είναι ένας ακόμη λόγος για τον οποίο εργάζομαι για να μπλοκάρω την πώληση μαχητικών αεροσκαφών F-16 στην Τουρκία», έγραψε στο Twitter. «Το μοτίβο επιθετικότητας του Ερντογάν δείχνει ότι δεν μπορούμε να του εμπιστευτούμε τον αμερικανικό στρατιωτικό εξοπλισμό».

Εκτός από το ότι θέτει «άμεσα» σε κίνδυνο τα αμερικανικά στρατεύματα με πολεμικά αεροσκάφη αμερικανικής κατασκευής, η τουρκική ρητορική έδειξε και πάλι ότι η Άγκυρα παραμένει ανυπότακτη στο ζήτημα των S-400.

«Δεν έχουμε κανένα πρόβλημα με τους S-400», δήλωσε ο υπουργός Άμυνας Χουλουσί Ακάρ  σε ομιλία του στις 22 Νοεμβρίου στην επιτροπή σχεδιασμού και προϋπολογισμού του τουρκικού κοινοβουλίου.

“Ρωτούν πού βρίσκονται αυτά τα συστήματα. Οι S-400 είναι στη θέση τους και έτοιμοι για χρήση», πρόσθεσε. «Απαιτείται κάποιος χρόνος για τη πλήρη παράδοσή τους. Μετά από αυτό, όλα θα είναι έτοιμα σε μια ώρα. Εάν μια τέτοια απειλή αναπτυχθεί με οποιονδήποτε τρόπο, θα την πάρουμε και θα τη χρησιμοποιήσουμε αφού αποφασίσουμε πού θα είναι η αεράμυνα της χώρας μας».

Ο Ακάρ υπενθύμισε ότι η Τουρκία είχε αρχικά αναζητήσει τον αμερικανικό πύραυλο Patriot και τον ευρωπαϊκό SAMP-T για να καλύψει τις ανάγκες αεράμυνας μεγάλου βεληνεκούς, αλλά τελικά επέλεξε τους S-400. Τούρκοι αξιωματούχοι έχουν αφήσει να εννοηθεί ότι η Άγκυρα έπρεπε να αγοράσει το ρωσικό σύστημα, καθώς οι δυτικοί και νατοϊκοί σύμμαχοί της δεν της άφησαν άλλη επιλογή. Αυτό το σημείο συζήτησης έχει διαψευστεί εύκολα ξανά και ξανά. Οι ΗΠΑ προσφέρθηκαν επίσης να πουλήσουν PAC-3 Patriots στην Τουρκία στα τέλη του 2018 εάν συμφωνούσαν να εγκαταλείψουν τη συμφωνία S-400. Η Άγκυρα αρνήθηκε και μοιραία προχώρησε.

Στις 23 Νοεμβρίου, απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με τα σχόλια του Ακάρ, εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ δήλωσε ότι η στάση των ΗΠΑ ότι οι τουρκικοί S-400 είναι ασύμβατοι με τον τυπικό εξοπλισμό του ΝΑΤΟ και απειλούν την τεχνολογία του ΝΑΤΟ παραμένει η ίδια. Ο αξιωματούχος προέτρεψε επίσης την Τουρκία να απαλλαγεί από τα συστήματα που έλαβε και προειδοποίησε ότι οποιεσδήποτε νέες συμφωνίες με τον ρωσικό αμυντικό τομέα θα προκαλέσουν πρόσθετες κυρώσεις στην Άγκυρα στο πλαίσιο του νόμου για την αντιμετώπιση των αντιπάλων της Αμερικής μέσω κυρώσεων (CAATSA).

Εάν η Τουρκία συνεχίσει να επαναλαμβάνει αυτές τις ενέργειες και δηλώσεις τις επόμενες εβδομάδες και ξεκινήσει τη μεγάλης κλίμακας χερσαία εισβολή στη βορειοανατολική Συρία που έχει απειλήσει, η αντίθεση στην πώληση των F-16 θα εδραιωθεί περαιτέρω, παρεμποδίζοντας την προσπάθεια της κυβέρνησης να κερδίσει έγκριση.

Η ακύρωση της συμφωνίας θα μπορούσε τελικά να αφήσει την τουρκική Πολεμική Αεροπορία χωρίς τις κρίσιμες αναβαθμίσεις που χρειάζεται για να διατηρήσει τον τεράστιο στόλο των F-16 επιχειρησιακά διαθέσιμο για την επόμενη δεκαετία.

  • Paul Iddon is a freelance journalist based in Erbil, Iraqi Kurdistan who writes about Middle East affairs
  • Αντγος εα, Επίτιμος Δκτης 1ης ΣΤΡΑΤΙΑΣ & Τέως Αρχηγός ΓΕΕΦ
  • Το Άρθρο στην Αγγλική:

https://www.forbes.com/sites/pauliddon/2022/11/26/how-turkeys-recent-actions-could-undermine-its-yearlong-bid-for-new-f-16s/amp/

 

Iranians Take to the Streets to Celebrate Loss to United States at 2022 World Cup

0

Story by Ryan Phillips • 7h ago  

Iran’s run at the 2022 World Cup came to an end Tuesday, as it fell to the United States 1-0 and failed to advance from group play. The Iranians played well in Qatar and just missed advancing. You would think the team’s countrymen would be devastated by their defeat. It appears the opposite is true.

Iran v USA: FIFA World Cup Qatar 2022 | Anadolu Agency/GettyImages

Iran v USA: FIFA World Cup Qatar 2022 | Anadolu Agency/GettyImages© Provided by The Big Lead

Images are emerging from across Iran showing citizens celebrating Iran’s loss and elimination from the World Cup. Masses of people are taking to the streets to celebrate, dance, shoot off fireworks and more.

Check these videos out:

Apparently the citizens view the national soccer team as an arm of the government. Given the mass anti-regime protests that have been going on for week, it’s not totally surprising to see this response.

  • Iran Says the US Should Be Kicked Out of World Cup Tournament/

  •  Iran Calls for Removal of U.S. National Team at World Cup/

The Big Lead

Η ΥΠΟΒΟΣΚΟΥΣΑ ΚΡΙΣΗ ΗΠΑ-ΕΥΡΩΠΗΣ

2
Με δύο άρθρα του το Politico ανέδειξε, τελευταία, μια υποβόσκουσα ένταση μεταξύ ΗΠΑ και Ευρώπης που σε συνδυσαμό με άλλες εξελίξεις μπορεί να απειλήσει ακόμη και την προσπάθεια βοήθειας στην Ουκρανία.
Πέτρα του σκανδάλου ο Νόμος για τη Μείωση του Πληθωρισμού στις ΗΠΑ (Inflation Reduction Act). Μια δικομματική προσπάθεια στις ΗΠΑ που, όπως έγραψε το Politico είναι πιθανότερο να καταργηθεί η Ημέρα των Ευχαριστιών παρά να αλλάξει ο νόμος.
Ο νόμος διαθέτει 369 δισ δολλάρια σε αμερικανικές επιχειρήσεις για επενδύσεις στις νέες μορφές ενέργειας και στο κλίμα. Η Αμερική θέλει να απεξαρτηθεί απο τον άνθρακα και απο την Κίνα. Η Κίνα είναι ο υπαρξιακός της κίνδυνος.
Ο νόμος προκάλεσε την αντίδραση των Ευρωπαίων, προφανώς, διότι αποτελεί ελκυστική παροχή σε ευρωπαϊκές εταιρείες να φύγουν απο την Γηραιά Ήπειρο και να εγκατασταθούν στις ΗΠΑ. Κάτι που θα οδηγήσει σε αποβιομηχάνιση της Ευρώπης και στα συνακόλουθα προβλήματα. Απο ανάπτυξη τεχνογνωσίας μέχρι προσφορά εργασίας.
Θα αναρωτηθείτε γιατί δεν κάνει το ίδιο και η Ευρώπη; Το σκέφτεται και προτάθηκε, αν θυμάμαι καλά απο τον Μακρόν, αλλά και το ποσό που διαθέτουν οι ΗΠΑ είναι πολύ υψηλό για να διατεθεί και στην Ευρώπη και οι ηγέτες της Ευρώπης δεν φαίνεται να συμφωνούν στην πολιτική αυτή. Οπότε; Οπότε άλλη μια πηγή αποσυνθετικής λειτουργίας της Ένωσης.
Υπάρχει και ένα άλλο, μεγάλο, πρόβλημα στις σχέσεις ΗΠΑ-Ευρώπης. Η αγορά φυσικού αερίου της Ε.Ε. απο την Αμερική. Το πρόβλημα είναι, ανεξαρτήτως των λόγων που επικαλείται η Ουάσιγκτον, ότι οι τιμές είναι τετραπλάσιες των εσωτερικών τιμών στις ΗΠΑ. Αντιλαμβάνεστε πως το πρόβλημα αυτό δεν είναι απλώς, η αύξηση των τιμών ενέργειας στον καταναλωτή. Αλλά και στη βιομηχανική κατανάλωση που αποσυνθέτει εντελώς την ευρωπαϊκή παραγωγή.
Με δύο λόγια:
Στο όνομα του πολέμου οι ΗΠΑ με την πολιτική που ακολουθούν:
-Παίρνουν απο την Ευρώπη τις βιομηχανίες τους.
-Βάζουν σε κρίση την ευρωπαϊκή οικονομία.
-Κάνουν τον βίο αβίωτο στα ευρωπαϊκά νοικοκυριά.
Τα άρθρα του Politico:
ΕΔΩ και  ΕΔΩ
Π.Σαβ

Eurasia in Crisis

0

By

Demonstrations against Beijing’s zero-COVID policy have surged in the past week, with people voicing their frustration at not only the lockdown measures but also the government and President Xi Jinping himself. This kind of unrest is nearly unprecedented in the modern Chinese era and certainly cause for concern among the ruling elite.

Since the pandemic began, Beijing has consistently sought to contain COVID-19 by imposing city-wide lockdowns in which entry and exit were limited, if not forbidden, and in which activities were severely constrained. Why the government adopted such strict measures is unclear. No other countries imposed this degree of containment, largely because the costs of doing so were so high. Shanghai, the country’s most important financial hub, was shut down for weeks, while similar shutdowns occurred in smaller cities. And this is to say nothing of the impossibility of hermetically sealing large, densely populated and otherwise bustling Chinese cities.

We are left, then, with two possible explanations. One is that the government is trying to contain a mutation that the outside world is unaware of. This is self-evidently dubious, and in any case there hasn’t been the kind of body count one would expect from a new, deadlier strain. The second and more reasonable explanation is that Beijing instituted draconian policies to assert control of places that were already restive or unstable. COVID-19 was, in this scenario, merely a pretext.

Hong Kong is instructive in this regard. It wasn’t that long ago that China experienced a rebellion there. Authorities clamped down on the city, but not before the world saw the deep anger felt by many against Beijing. Indeed, Hong Kong taught the mainland three things: that open unrest was possible; that uprisings could spread and should thus be hidden or downplayed at all costs; and that a country dependent on international trade and investment could not afford a trial in the court of public opinion. If a city like Shanghai had to be slammed shut, so be it. Financial operations had to take a backseat to widespread unrest, or so the thinking went.

If this was indeed the strategy, then the strategy has broken down over the past few days. The precipitating event was a fire in an apartment building that went untended. Public sentiment morphed, as it often does, into a broader anti-government movement. The slogans of the dissidents centered on the loss of freedom imposed by lockdowns before escalating into condemnations of the president and the Communist Party, calling on both to step down.

By no means does this suggest there were demonstrations everywhere, nor does any of this mean the regime is in danger of falling. So far, it’s unclear if this is predominately a youth movement; if it is, it is far less consequential than one led by older, middle-class professionals. Nor is it clear exactly how widespread and intense the protests are – how many cities are involved, how many are calling for a new government, how organized they are, how much the police and the army have had to intervene, etc.

Bear in mind these protests did not erupt overnight. The Chinese economy has performed very poorly in recent years. As exports met resistance, the economy came to depend increasingly on domestic consumption – and on domestic investment. The transition has been rough, as it usually is for countries in this situation. It inevitably raises the question, particularly among the young, of what sort of life lies ahead. After decades of explosive growth, the reversal of expectations can be wrenching.

But banking protests in Henan province are one thing; open, generalized political anger is another. Calling for an end to Communist leadership is extraordinary, and frankly it’s hard to take seriously, especially if it is coming from anyone aside from disaffected youths. Or, put differently, I’ll believe it when I see it. The government almost certainly has the ability to crush this would-be rebellion if it deems it necessary. It’s entirely possible that the government believes the movement will die out on its own accord.

From a broader geopolitical standpoint, if this is in any way the beginning of something more, the power of China becomes questionable. To have this happen at the same time the power of Russia has become perishable, and at the same time the EU is more and more uncertain about its unified direction, suggests the whole of Eurasia is in crisis. In turn, that means the relative power of the United States is rising dramatically. The usual caveats apply, but it’s important to note that if Russia doesn’t stabilize its position in Ukraine, if the EU doesn’t cohere as it needs to, and if Chinese demonstrations are more than a flash in the pan, then a very new world could emerge.

As the World Fixates on Ukraine, Another War is Brewing in the Middle East

0

 

Photograph Source: Darafsh – CC BY-SA 4.0

As war rages in Ukraine, another conflict is ready to explode in the Middle East as the US and its allies confront Iran over its nuclear programme, supply of drones to Russia, and repression of anti-government protests.

If the US or Israel were to attack the main Iranian nuclear facility producing weapons-grade nuclear fuel, Iran would most likely retaliate by using its drone and missile arsenal to close the Strait of Hormuz at the mouth of the Gulf, through which tankers daily carry almost a fifth of the world’s oil and gas.

The confrontation escalated sharply this week when Iran announced that it intended to make near bomb-grade nuclear fuel at its Fordow plant, located inside a mountain to protect it from bomb and missile attack. Iran decided to ramp up its nuclear programme after the failure of talks to revive the Joint Comprehensive Plan of Action (JCPOA) nuclear deal agreed in 2015 by President Barack Obama but denounced and dropped three years later by President Donald Trump.

Escalating crisis

At the heart of the agreement was a far-reaching reduction in economic sanctions on Iran in return for international monitoring of a reduced Iranian nuclear programme, which Israeli and Western leaders say is aimed at producing a nuclear bomb.

The escalating crisis is a resumption of the confrontation three years ago between the US and Israel, on the one side, and Iran, on the other, that almost led to war. Under pressure from sanctions and threatened by military assault, Iran launched a highly successful drone and missile attack on Saudi oil facilities that briefly cut its oil output by half.

Iran was held responsible for explosions damaging oil tankers anchored at the mouth of the Gulf, and for guerrilla actions against US troops in Iraq. Trump retaliated by ordering the assassination of General Qasem Soleimani, in charge of covert Iranian operations abroad, who was killed in a drone strike in Iraq in early 2020.

Resurrecting the nuclear deal

The US-Iran military conflict came close to an all-out war, but de-escalated sharply with the replacement of the aggressively anti-Iranian Trump by President Joe Biden who reopened negotiations for resurrecting the nuclear deal. Attention was diverted away from Iran by the Covid-19 pandemic, the US competition with China, and the war in Ukraine. As recently as September, Iran appeared close to a new agreement on the JCPOA but asked for guarantees that the US would not unilaterally withdraw again.

Yet the failure to agree a nuclear deal is only one of a series of separate and unrelated events that have heated up the Iran crisis over the last two months, making it more explosive than ever. Israel’s Prime Minister, Benjamin Netanyahu, had been in the forefront under Trump, pressing for an attack on Iranian nuclear plant. After decisively winning a general election on 1 November, he is returning to power in Jerusalem at the head of the most hawkish and right-wing government in Israel’s history.

Always an opponent of the JCPOA, he is likely to put pressure on the US for military action against Iran. Israel and the US have both reportedly trained for an air strike against Iran and Netanyahu came close to ordering one.

A drone super-power

Two other coincidental developments are further poisoning relations between Tehran and Washington. Faced with the air superiority of the US and its allies in the Gulf, Iran turned itself into what has been described as “a drone super-power”, but the world only took on board the effectiveness of these cheap precision-guided missiles when Iran exported them to Russia for use against Ukraine.

Since October, they have partly destroyed Ukraine’s electrical system, depriving much of the country of heat and light. The surprise emergence of Iran as a significant player in the Ukraine war soured even further, if that were possible, its already toxic relations with the West.

A final ingredient super-charging the growing crisis is the protest movement in Iran, which shows no signs of dying away, despite extreme repression leading to the killing of 305 protesters including 41 children according to Amnesty International. The protests are more broadly based than in the past and the collective punishment of protesters serves only to produce more martyrs. The refusal of the Iranian football team to sing their national anthem in Qatar shows the extent and determination of the opposition.

Tanker traffic from the Gulf

But it is still too early to know if it is destabilising the regime and how far the government could successfully appeal to national solidarity in the event of a crisis with the US, and seek to demonise demonstrators as the proxies of foreign powers.

Vocal and irrepressible popular dissent will weaken the Iranian regime, but in other respects it is stronger than it was during the last near war. The price of oil and gas is high and the stoppage of supplies from the Gulf oil states on top of the loss of those from Russia would have a crippling effect on the world economy. Iran is better than before in stopping tanker traffic from the Gulf by the use of drones and missiles in large quantities against which there is no totally effective anti-aircraft defence.

Western and Israeli leaders have long argued that Iranian possession of a nuclear weapon would alter the balance of power in the Middle East. This is true enough, although US intelligence reportedly believes the Iranian leadership has not yet decided if it wants to build a nuclear weapon. So far, the mere threat of doing so has served it as a useful bargaining chip in negotiating with the US and its allies, whom Iran sees as irremediably hostile.

Air superiority

Paradoxically, the balance of power in the Middle East and the rest of the world has changed, but not because of the acquisition of nuclear weapons. As shown by attacks in the Gulf in 2019, and in Ukraine since October, middle ranking states like Iran and Turkey, and even very poor ones like Yemen, now enjoy a much more level military playing field with powerful states like the US, Britain or Israel. Air superiority no longer means control of the skies, which is a game-changing development.

But how far are those who decide on war or peace in the Middle East aware that the game really has changed? Gulf states like Saudi Arabia and UAE realised after the last US-Iran clashes under Trump that they were all too likely to be collateral damage in any American or Israeli attack on Iran. Biden already has his hands full with the war in Ukraine. Israel should know that Iran would find some asymmetric way of striking back at it.

As with Ukraine, the self-interest of all sides should prevent the crisis over Iran turning into a shooting war – but that does not mean it will not happen.

Patrick Cockburn is the author of War in the Age of Trump (Verso).

counterpunch.org

ΘΑ ΔΩΣΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥΣ S-300 ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ; Ρωσικό δημοσίευμα.

0

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ “ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΩΝ”

Το VZGLYAD είναι ένα ρωσικό Μέσο Ενημέρωσης. Η προσέγγιση στην μετάφραση του άρθου που ακολουθεί είναι απο την ρωσική οπτική. Την δημοσιεύουμε διότι η βασική πληροφορία στο μοτίβο του άρθρου περί μεταφοράς των ελληνικών S-300 στην Ουκρανία, έχει συζητηθεί και στα ελληνικά ΜΜΕ επανειλημμένως. Αξίζει να δούμε πως προσεγγίζει-και με ποια επιχειρήματα- το θέμα η ρωσική πλευρά. 

Η ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΤΟΥ VZGLYAD

Οι Έλληνες πείθονται να παραμείνουν ανυπεράσπιστοι απέναντι στην Τουρκία για χάρη της Ουκρανίας

Το S-300 είναι ένα εξαιρετικά επιθυμητό όπλο για την Ουκρανία
28 Νοεμβρίου 2022, 08:50

Κείμενο: Gevorg Mirzayan, Αναπληρωτής Καθηγητής του Οικονομικού Πανεπιστημίου

Η Ουκρανία και οι Ηνωμένες Πολιτείες βάζουν την Ελλάδα μπροστά στην πιο δύσκολη επιλογή. Προσπαθούν να πείσουν τους Έλληνες να εγκαταλείψουν τα ρωσικά αντιαεροπορικά πυραυλικά συστήματα S-300 και να τα δώσουν στην Ουκρανία. Ποια επιχειρήματα χρησιμοποιούν η Ουάσιγκτον και το Κίεβο για να ασκήσουν πίεση στην Αθήνα και γιατί, εάν η Ελλάδα απαρνηθεί τα ρωσικά όπλα, θα παραμείνει ανυπεράσπιστη απέναντι στην τουρκική επιθετικότητα;

Η Ουκρανία ενδέχεται να λάβει ρωσικά αντιαεροπορικά πυραυλικά συστήματα S-300 (SAM). Τουλάχιστον, σύμφωνα με μια σειρά από πηγές, οι ΗΠΑ επιμένουν σε αυτό και οι σχετικές διαπραγματεύσεις για τη μεταφορά τους στο καθεστώς του Κιέβου βρίσκονται σε εξέλιξη, αυτή τη στιγμή, με την Ελλάδα.

Εάν συμβεί αυτό, δεν θα είναι το πρώτο – η Σλοβακία προμήθευσε την Ουκρανία με τους S-300 την άνοιξη (το συγκρότημα καταστράφηκε στη συνέχεια, όπως διαβεβαίωσε το ρωσικό υπουργείο Άμυνας). Για να είμαστε δίκαιοι, οι Σλοβάκοι δεν είχαν ιδιαίτερη ανάγκη γι αυτό το ισχυρό σύστημα αεράμυνας – η χώρα περιβάλλεται από εταίρους του ΝΑΤΟ από όλες τις πλευρές (με εξαίρεση ένα μικρό τμήμα των συνόρων με την Ουκρανία) και το S-300 είναι άχρηστο στο να περιορίσει την κύρια απειλή για την ασφάλεια απέναντι σε μια εισροή προσφύγων.

Με την Ελλάδα η ιστορία είναι τελείως διαφορετική. Η ασφάλεια της χώρας απειλείται άμεσα από τη γειτονική Τουρκία, η οποία διεκδικεί μια σειρά από νησιά που ελέγχονται από την Αθήνα και, κατά συνέπεια, χωρικά ύδατα στο Αιγαίο Πέλαγος. Πάνω από μία ή δύο φορές, τα δύο κράτη ήταν στα πρόθυρα μιας άμεσης έκρηξης εχθροπραξιών.

Από την άποψη αυτή, σύμφωνα με την ελληνική The Banking News, η πιθανή μεταφορά των S-300 στην Ουκρανία θα προκαλέσει «ριζικές αλλαγές στη δομή της αεράμυνας των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων, η οποία καθίσταται άκρως επικίνδυνη στο πλαίσιο των απειλών από την Τουρκία και την βαθιά ενσωμάτωση των drones στην έννοια των επιθετικών ενεργειών του τουρκικού στρατού». Άλλωστε, αν διαβάσετε τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης, τους τελευταίους μήνες πολλά από αυτά επαίνεσαν το ρωσικό σύστημα, τοποθετώντας το ως έναν από τους κύριους παράγοντες που περιορίζουν την Άγκυρα.

Γιατί λοιπόν τα ελληνικά ΜΜΕ γράφουν για τη μεταφορά, σχεδόν ως αποφασισμένο γεγονός; Κατά τη γνώμη τους, οι Έλληνες δεν έχουν άλλη επιλογή. Η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη, η αμερικανική πίεση και οι ιδιαιτερότητες της σημερινής κυβέρνησης στην Αθήνα δεν τους επιτρέπουν.

Νεκρός, αλλά νόμιμος

Στο πλαίσιο των πανευρωπαϊκών προσπαθειών για την υποστήριξη του Κιέβου, οι Έλληνες έχουν ήδη προμηθεύσει όπλα στην Ουκρανία – συγκεκριμένα, αναβαθμισμένα BMP-1 σοβιετικής κατασκευής. Επιπλέον, η ελληνική κυβέρνηση θα λάβει μέρος στο ευρωπαϊκό πρόγραμμα εκπαίδευσης Ουκρανών στρατιωτών – τουλάχιστον τρία στρατόπεδα διατίθενται για αυτό.

Αλλά αυτό δεν είναι αρκετό για την Ουκρανία. Τον Οκτώβριο του 2022, κατά την επίσκεψη του Έλληνα Υπουργού Εξωτερικών στο Κίεβο, ο ομόλογός του Ντμίτρι Κουλέμπα ευχαρίστησε την Αθήνα «για τα όπλα που προμηθεύει η Ελλάδα στην Ουκρανία για την προστασία της εδαφικής της ακεραιότητας». Οι Ουκρανοί άρχισαν και πάλι να ζητούν από τους Έλληνες να προμηθεύσουν το Κίεβο με τα ρωσικά συστήματα αεράμυνας S-300 που διαθέτουν οι Έλληνες. Ωστόσο, από τον Μάρτιο γίνεται λόγος για το ενδεχόμενο μιας τέτοιας μεταφοράς.

Ναι, δύο εν ενεργεία συστήματα της Ελλάδας δεν αρκούν για την πλήρη προστασία του ουκρανικού εναέριου χώρου. Ωστόσο, θα είναι δυνατή η προστασία ορισμένων βασικών εγκαταστάσεων.

Το θέμα των προμηθειών S-300 τέθηκε και κατά την επίσκεψη της Ελληνίδας προέδρου Κατερίνας Σακελλαροπούλου και του υπουργού Άμυνας Νίκου Παναγιωτόπουλου στην Ουκρανία στις αρχές Νοεμβρίου. Οι Ουκρανοί επέμειναν ότι αυτά τα συστήματα θα βρίσκονται στην Ελλάδα νεκρά – σε τελική ανάλυση, δεν αρκεί να αγοράσεις τους S-300, πρέπει να τους συντηρείς συνεχώς. Και από τις δυνάμεις του πωλητή, δηλαδή της Ρωσίας. Και τα ελληνικά ΜΜΕ συμφώνησαν ότι «η Αθήνα αναγκάζεται να απαλλαγεί από τα ρωσικά συστήματα αεράμυνας λόγω της αδυναμίας τακτικής συντήρησής τους υπό τις κυρώσεις που επιβλήθηκαν κατά της Ρωσίας».

Ναι, το 2018-2019, ο εκσυγχρονισμός που έγινε από Ρώσους ειδικούς, σύμφωνα με ορισμένες τουρκικές πηγές, έφερε τα συστήματα S-300 σε λειτουργία στην Ελλάδα σχεδόν στο επίπεδο των S-400. Αλλά η Αθήνα κατανοεί ότι στο μέλλον τέτοιες ενέργειες λόγω κυρώσεων θα είναι αδύνατες – ενώ τα τουρκικά όπλα (συμπεριλαμβανομένων των ρωσικής κατασκευής) θα εκσυγχρονιστούν. Και έτσι το στρατιωτικό πλεονέκτημα της Άγκυρας έναντι της Αθήνας θα συνεχίσει να αυξάνεται.

Ωστόσο, η Πρόεδρος και ο Υπουργός Άμυνας της Ελλάδας, σύμφωνα με ορισμένες πληροφορίες, εξακολουθούσαν να αρνούνται στους Ουκρανούς. Είχαν δύο σημαντικούς λόγους για αυτό.

Πρώτον, υπάρχουν σημαντικές νομικές λεπτομέρειες με πολιτικές και στρατιωτικές συνέπειες. Στο πλαίσιο των συμφωνιών που υπογράφηκαν με τη Μόσχα (στάνταρ για την παγκόσμια αγορά όπλων), η Αθήνα δεν έχει το δικαίωμα να μεταπωλήσει σύγχρονα όπλα που αγοράζονται από τη Ρωσική Ομοσπονδία χωρίς τη συγκατάθεση των ρωσικών αρχών. Και το πρόβλημα δεν είναι μόνο πιθανές ρωσικές αγωγές, αλλά και ένα επικίνδυνο προηγούμενο – άλλοι προμηθευτές όπλων θα λάβουν υπόψη ότι οι Έλληνες δεν εκπληρώνουν τις υποχρεώσεις τους.

Δεύτερον, η στρατιωτικοπολιτική κατάσταση. Ναι, αυτό το όπλο στο μέλλον (σε περίπτωση μακροπρόθεσμης διατήρησης των κυρώσεων κατά του ρωσικού στρατιωτικού-βιομηχανικού συγκροτήματος και του χρηματοπιστωτικού συστήματος) θα μπορούσε να γίνει νεκρό βάρος – αλλά εδώ και τώρα ουσιαστικά σώζει τη χώρα από την Τουρκία. Ως εκ τούτου, η Αθήνα δεν ήθελε να μεταβιβάσει τους S-300 στους Ουκρανούς χωρίς να λάβει αποτελεσματική αντικατάστασή τους.

Οι δικοί σου άνθρωποι

Και εκεί ενεπλάκησαν οι Αμερικανοί στη στιγμή της διαπραγμάτευσης. Στους Έλληνες προσφέρθηκαν επιλογές για εναλλακτικές προμήθειες δυτικών όπλων – σύμφωνα με φήμες, μπορεί να μιλάμε για γαλλικά συστήματα αεράμυνας Aster ή ακόμα και για αμερικανικά Patriot.

Ναι, αυτά τα γαλλικά ή αμερικανικά συστήματα πρέπει ακόμα να κατασκευασθούν και να παραδοθούν. Όμως οι Έλληνες καταλαβαίνουν ότι δεν θα έχουν άλλους τρόπους να αντικαταστήσουν δωρεάν τα ρωσικά συστήματα αεράμυνας με δυτικά. Επιπλέον, οι Αμερικανοί είναι έτοιμοι να ρίξουν μπόνους.

Ελληνικά ΜΜΕ γράφουν ότι οι ΗΠΑ, εκτός από την παροχή συστημάτων αεράμυνας, μπορούν σταδιακά να αναβαθμίσουν τα ελικόπτερα του ελληνικού στρατού. Λοιπόν, και άλλα όπλα. Και υπάρχουν πολλά από αυτά τα όπλα. «Εκτός από τους αντιαεροπορικούς πυραύλους S-300 και τα τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού BMP-1 που αγόρασε ο στρατός από τις εφεδρείες της Ανατολικής Γερμανίας, ο ελληνικός στρατός διαθέτει μια σειρά από άλλα ρωσικά συστήματα, συμπεριλαμβανομένων των Tor-M1, Osa AK, Kornet και Fagot ATGMs, καθώς και ταχύπλοα μεταφορικά πλοία “Zubr” (μικρό αμφίβιο hovercraft – επιμ.)» γράφει η ελληνική έκδοση της New Post. Και αν τα τελευταία είναι δύσκολο να αντικατασταθούν (σύμφωνα με τα ελληνικά ΜΜΕ, λόγω της έλλειψης επαρκών αναλόγων στον κόσμο), τότε για τα υπόλοιπα τέτοιες ευκαιρίες υπάρχουν. Θα υπήρχαν χρήματα – που δεν έχουν οι Έλληνες.

Για την παράκαμψη του νομικού σημείου (την απαγόρευση επανεξαγωγής ρωσικών όπλων χωρίς τη συγκατάθεση της Μόσχας), είναι απαραίτητο να επιδειχθεί η πολιτική βούληση των ελληνικών αρχών. Αλλά οι ΗΠΑ δεν έχουν κανένα πρόβλημα εδώ.

«Ο σημερινός Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ο πιο αντιρώσος και φιλοαμερικανός πολιτικός στην Ελλάδα τα τελευταία 30 χρόνια. Πριν από αυτόν όλοι οι Έλληνες πρωθυπουργοί αμφέβαλλαν για την αναγκαιότητα κυρώσεων κατά της Ρωσικής Ομοσπονδίας και αυτός τις υποστήριξε (και όχι μόνο τις υποστήριξε, αλλά τον Ιούνιο είπε ότι μαζί με την Ευρώπη βρισκόταν σε πόλεμο με τη Ρωσική Ομοσπονδία) – εξηγεί στην εφημερίδα VZGLYAD ο αναπληρωτής καθηγητής του Ρωσικού Κρατικού Πανεπιστημίου Βαντίμ Τρουχάτσεφ.– Ο Μητσοτάκης συνδέεται στενά με την ελληνική κοινότητα των ΗΠΑ και η σύσφιξη των δεσμών με τους Αμερικανούς σε συνδυασμό με τη στήριξη της Ουκρανίας είναι τα θεμέλια της πολιτικής του. Είναι οι Αμερικανοί και οι Γάλλοι που βλέπει ως βασικούς εγγυητές της προστασίας της Ελλάδας».

Και αυτοί οι εγγυητές, σύμφωνα με τον Μητσοτάκη, δεν θα δώσουν ιδιαίτερη σημασία στο γεγονός ότι η Ελλάδα έχει παραβιάσει τις συμβατικές της υποχρεώσεις για απαγόρευση επανεξαγωγών. Οι δικοί του άνθρωποι.

Ωστόσο, η πιο σημαντική στρατιωτικο-τεχνική στιγμή παραμένει. Τα σύγχρονα αντιαεροπορικά πυραυλικά συστήματα είναι εξαιρετικά πολύπλοκα οπλικά συστήματα. Χρειάζονται χρόνια για την ανάπτυξή τους και την υψηλής ποιότητας εκπαίδευση των χειριστών. Ακόμα κι αν η Ελλάδα λάβει τα αμερικανικά συστήματα αεράμυνας Patriot αύριο, θα χρειαστεί πολύς χρόνος για να τα φέρει σε πραγματική ετοιμότητα μάχης. Και όλο αυτό το διάστημα, ο ελληνικός ουρανός θα είναι ουσιαστικά ανυπεράσπιστος. Πρώτα απ’ όλα ενώπιον της τουρκικής αεροπορίας.

Θα θελήσει η Ελλάδα να βοηθήσει την Ουκρανία με κόστος να μείνει η ίδια ανυπεράσπιστη απέναντι στην Τουρκία – πιθανότατα θα μάθουμε την απάντηση σε αυτό το ερώτημα πολύ σύντομα.

vz.ru

Αλέξης Παπαχελάς: Ενα δύσκολο πολιτικό ελληνοτουρκικό «ταγκό»

1

Ενα «ταγκό» βρίσκεται σε εξέλιξη αυτή την περίοδο ανάμεσα στον Κυριάκο Μητσοτάκη και στον Ταγίπ Ερντογάν. Προφανώς δεν είναι ένας χορός που ακολουθεί κάποιο πρότυπο. Δεν σχεδιάστηκε, προέκυψε. Είναι ένας χορός ο οποίος, όμως, πολιτικά βολεύει και τους δύο σε μια πολύ κρίσιμη στιγμή, καθώς έχουν να αντιμετωπίσουν δύσκολες εκλογικές αναμετρήσεις.

Το μεγαλύτερο κρυφό προεκλογικό όπλο του πρωθυπουργού μπορεί να είναι ο ίδιος ο Ερντογάν. Δεν ξέρω αν κάποιος μπορεί να το μετρήσει, αλλά είναι σχεδόν βέβαιο ότι κάθε φορά που επιτίθεται στον κ. Μητσοτάκη τού δίνει μερικές μονάδες και βάζει τους αναποφάσιστους να το ξανασκεφτούν πιο σοβαρά. Επειδή έχει καταστεί εμμονή πλέον για τον Τούρκο ηγέτη, δεν υπάρχει μέρα που ο ίδιος ή κάποιος άλλος αξιωματούχος να μην επιτεθούν στον Ελληνα πρωθυπουργό.

Δεν κερδίζει όμως μόνο αυτός. Τούρκοι ειδικοί και δημοσιογράφοι μάς εξηγούν ότι κάθε επίθεση στον Μητσοτάκη και στην Ελλάδα δίνει πόντους και στον Ερντογάν. Για πρώτη φορά έπειτα από δεκαετίες η Ελλάδα είναι πολύ ψηλά στην επικαιρότητα αλλά και στη λίστα των «εχθρών». Το «χαρτί» των επιθέσεων στη χώρα μας έχει γίνει δημοφιλές. Γεγονός που αποδεικνύεται από τη βιασύνη της τουρκικής αντιπολίτευσης να το παίξει και αυτή δυνατά.

Οι συνεχείς επιθέσεις του Ταγίπ Ερντογάν στον Ελληνα πρωθυπουργό ευνοούν προεκλογικά τόσο τον κ. Μητσοτάκη όσο και τον ίδιο τον Τούρκο πρόεδρο.

Ο πρωθυπουργός, από την πλευρά του, έχει ανεβάσει τους τόνους απέναντι στην Τουρκία αλλά χωρίς να ξεπερνάει ποτέ κάποια όρια. Mπορεί, πάντως, να πείσει ότι πήρε αποφάσεις που θα θωρακίσουν αμυντικά τη χώρα. Η «μάχη του Εβρου» και η διενέργεια ερευνών για την ανακάλυψη νέων ενεργειακών κοιτασμάτων είναι «χαρτιά» που μετράνε σε μεγάλη μερίδα πολιτών. Ο κ. Μητσοτάκης συσπειρώνει με αυτόν τον τρόπο ψηφοφόρους του που αμφιταλαντεύονταν ενδεχομένως για το τι θα ψηφίσουν. Και δημιουργεί αναχώματα, κυρίως προς τα δεξιά. Ο κ. Τσίπρας δεν μπορεί να παίξει στα ίσα σε αυτό το γήπεδο. Αν μη τι άλλο, επειδή μια σημαντική μερίδα κομματικών στελεχών συνεχίζει να τοποθετείται σε αυτά τα θέματα σαν να θέλει να επιστρέψει στο προπατορικό 3%.

Αν το «ταγκό» εξελιχθεί ομαλά, μπορεί να βοηθήσει Μητσοτάκη και Ερντογάν να επανεκλεγούν. Βέβαια δεν πρόκειται για καλά προβαρισμένο ταγκό σε κάποια αίθουσα χορού του Μπουένος Αϊρες. Υπάρχουν πολλά περιθώρια για στραβοπατήματα και κακούς υπολογισμούς. Μπορεί, άλλωστε, να φαίνεται ότι είναι χορός για δύο, αλλά είναι πολλοί οι κεντρικοί παίκτες και αξιωματούχοι που τον παρακολουθούν και με μια άγαρμπη κίνησή τους μπορούν να μετατρέψουν το ταγκό σε πάλη κατς.

Ας πούμε όμως ότι όλα θα πάνε καλά και η αντιπαράθεση θα μείνει στα λόγια έως τις εκλογές στις δύο χώρες. Οτι, δηλαδή, δεν θα συμβεί κανένα θερμό επεισόδιο και το «θα έλθουμε μια νύχτα» θα περάσει απλώς στην ιστορία των επιτυχημένων προεκλογικών συνθημάτων της τουρκικής πολιτικής ιστορίας. Το δύσκολο, αν όχι ανέφικτο, «ταγκό» θα είναι αυτό της επόμενης μέρας, μετά τις εκλογές. Αλλά μέχρι τότε…

Καθημερινή