Αρχική Blog Σελίδα 1781

Ανδρέας Κλαυδιανός: Διατροφική αυτοχειρία

0

28/11/2022

Του Ανδρέα Κλαυδιανού 

Η  μείωση των καλλιεργούμενων γεωργικών εκτάσεων κατά 6.500.000 στρέμματα ή κατά 18,8%, που καταγράφηκε μεταξύ του 2009 και του 2020, οδηγεί σε διατροφική αυτοχειρία τον ελληνικό λαό. Αυτή η ελεύθερη πτώση της πρωτογενούς παραγωγής, όπως προκύπτει από τα επίσημα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, αφορά όλες τις βασικές καλλιέργειες: Αροτραίες, δενδρώδεις, αμπέλια και σταφιδάμπελα.

Ακόμα χειρότερη είναι η κατάσταση στην κτηνοτροφία. Το ζωικό κεφάλαιο μειώθηκε κατά 12,5 εκατ. ζώα ή κατά ποσοστό 24,2%. Η μείωση αφορά όλα τα είδη των εκτρεφόμενων ζώων: Βοοειδή -3,7%, πρόβατα -15,7%, αίγες -25,3%, χοίροι -21,6% και πουλερικά -26,7%.

Παράλληλα καταγράφεται μείωση όλων των εκμεταλλεύσεων (αμιγώς γεωργικών, αμιγώς κτηνοτροφικών, μεικτών), οι οποίες από 723.000 συρρικνώθηκαν στις 531.000 (-26,6%). Ανάλογη μείωση παρατηρείται και στις κτηνοτροφικές εκμεταλλεύσεις βοοειδών -35%, προβάτων -38%, αιγών -48%, πουλερικών -66% και χοίρων -69%. Απέμειναν 183.000 κτηνοτροφικές μονάδες το 2020 από τις 415.000 που λειτουργούσαν το 2009 (-56%). Σύμφωνα πάντα με την ΕΛΣΤΑΤ, οι απασχολούμενοι αποκλειστικά ή κατά κύριο επάγγελμα με την αγροκτηνοτροφία, μειώθηκαν την τελευταία 10ετία κατά 280.000 (-31%).

Η μεγαλύτερη ποσοστιαία μείωση των εκμεταλλεύσεων (-26,6%)  σε σχέση με αυτήν των καλλιεργούμενων εκτάσεων (-18,8%) υποδηλώνει ότι η παραγωγή συγκεντρώνεται σε ολοένα και λιγότερα χέρια. Αυτό γίνεται ακόμα πιο εμφανές στην ζωική παραγωγή που είχαμε 2,3 φορές μεγαλύτερη ποσοστιαία μείωση των κτηνοτροφικών μονάδων σε σχέση με αυτή των ζώων. Λογική συνέπεια αυτών είναι το γεγονός ότι 280.000 Έλληνες, στην πλειοψηφία τους νέοι, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πρωτογενή παραγωγή.

Εκεί που σημειώθηκε αύξηση, κατά 19%, είναι στις καλλιεργούμενες εκτάσεις βιολογικής γεωργίας, με παράλληλη όμως και εδώ μείωση των εκμεταλλεύσεων κατά 23%. Σημειώνεται όμως ότι οι βιολογικές καλλιέργειες αντιπροσωπεύουν μόλις το 5,5% των συνολικών καλλιεργειών. Επίσης αύξηση είχαμε στη βιολογική κτηνοτροφία τόσο σε επίπεδο αριθμού ζώων, όσο και στις εκμεταλλεύσεις. Αυτό γιατί πολλές από τις υφιστάμενες εκμεταλλεύσεις, κυρίως αιγοπροβάτων εκτατικής εκτροφής, μπορούν εύκολα να χαρακτηριστούν βιολογικές. Τέλος, αύξηση παρατηρήθηκε στα θερμοκήπια, σε επίπεδο καλλιεργούμενης γης, κατά περίπου 6.000 στρέμματα ή 13,7%, με παράλληλη μείωση και εδώ των επιχειρήσεων κατά 6,5%. Οι προαναφερθείσες αυξήσεις δεν οφείλονται βέβαια σε κάποιον εθνικό σχεδιασμό, αλλά στο κυνήγι τιμών από την πλευρά των παραγωγών μέσω βιολογικών ή εκτός εποχής προϊόντων.

Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι το αρνητικό εξωτερικό ισοζύγιο τροφίμων και ζώντων ζώων. Το 2001 ξοδέψαμε 6.438,8 δις ευρώ για εισαγωγές και εισπράξαμε 5.892,6 δις από εξαγωγές. Έλλειμμα 546,2 εκ. για μια χώρα κατεξοχήν αγροτική, με περιζήτητα τα ελληνικά προϊόντα στις αγορές του εξωτερικού. Τέσσερα είναι τα προϊόντα στα οποία υπάρχει σημαντικό έλλειμμα: Το μαλακό σιτάρι για το ψωμί, το μοσχαρίσιο και το χοιρινό κρέας και το αγελαδινό γάλα για την τυροκομία.

Θλίψη αλλά όχι και έκπληξη μας προκαλεί η συνεχής κατάρρευση της πρωτογενούς παραγωγής. Το πρόβλημα έχει βαθιές ρίζες που ξεκινούν με την ένταξη στην τότε ΕΟΚ και την εφαρμογή της ΚΑΠ (Κοινή Αγροτική Πολιτική) που είχε ως κύριο στόχο την «αναδιάρθρωση του αγροτικού τομέα», δηλαδή τη δραστική μείωση των αγροτικών και κτηνοτροφικών εκμεταλλεύσεων. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι το 1981 στην Ελλάδα λειτουργούσαν 93.000 αγελαδοτροφικές μονάδες ενώ σήμερα μόλις 2.500. Η ευρωπαϊκή «αναδιάρθρωση» σήμαινε το θάνατο των ελλήνων παραγωγών, αφού δεν λάμβανε καθόλου υπόψη τόσο τις ελληνικές εδαφοκλιματικές συνθήκες όσο και τις ανάγκες του πληθυσμού. Με μέση ΧΓΕ (Χρησιμοποιούμενη Γεωργική Έκταση) ανά εκμετάλλευση τα 53,8 στρέμματα, σύμφωνα πάντα με τα τελευταία στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, η μη στήριξη των μικροπαραγωγών οδηγεί νομοτελειακά στην εγκατάλειψη γόνιμης γης και στην διατροφική εξάρτηση της χώρας. Η ΚΑΠ στοχεύει αποκλειστικά στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων των μεγάλων πολυεθνικών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το μαλακό σιτάρι που η Ελλάδα ήταν αυτάρκης μέχρι πριν την ένταξη στην ΕΕ. Μέσω της πολιτικής των επιδοτήσεων αντικαταστάθηκε η καλλιέργειά του από το σκληρό σιτάρι για παραγωγή ζυμαρικών και σήμερα εισάγουμε περίπου το 75% του μαλακού σιταριού για την παρασκευή του ψωμιού.

Ενώ μέχρι το 2001, με την ανάλογη πολιτική βούληση, οι ελληνικές κυβερνήσεις μπορούσαν να παρεκκλίνουν της ΚΑΠ (ασχέτως αν δεν το έκαναν), από το 2002, με την ένταξη της χώρας στο ευρώ και την μετατροπή όλου του δημόσιου χρέους σε συναλλαγματικό, αυτό καθίσταται αδύνατον. Από δε το 2010, με τα μνημόνια και την εκτόξευση του δημόσιου χρέους σε δυσθεώρητα ύψη, κάθε σκέψη να λοξοδρομήσουμε από τις κατευθυντήριες γραμμές των Βρυξελών, όχι μόνον όσον αφορά την ΚΑΠ αλλά το σύνολο της οικονομικής πολιτικής, καθίσταται αυτοκτονική.

Κάθε ένα (δανεικό) ευρώ που αναχωρεί από την Φρανκφούρτη (ΕΚΤ) για την Ελλάδα, πρέπει να έχει συγκεκριμένο, και προαποφασισμένο από το Βερολίνο, προορισμό. Αυτό συμβαίνει ακόμα και αν τα χρήματα πηγαίνουν για βοήθεια των λεγόμενων «ευπαθών», επιδοτήσεις αγροτών, ενισχύσεις επιχειρήσεων και φυσικά οι πακτωλοί των χρημάτων για τα μεγάλα, «αναπτυξιακά» λεγόμενα, έργα. Τα χρήματα είναι πάντα δανεικά, όπως και να τα ωραιοποιούν βαφτίζοντάς τα «πακέτα στήριξης», «ευρωπαϊκές ενισχύσεις» κλπ και θα επιστραφούν με άμεσους ή έμμεσους τρόπους και με το αζημίωτο.

Ο γεωγραφικός χώρος «Ελλάδα» προορίζεται εκτός από τουριστικό θέρετρο να γίνει πρωταθλητής «πράσινης ανάπτυξης». Χάριν, υποτίθεται, του περιβάλλοντος. Έτσι, καταστρέφουμε τα δάση για να βάλουμε τα «φτερωτά τέρατα» – ανεμογεννήτριες και μετατρέπουμε τα γόνιμα εδάφη σε πάρκα για τους «μαγικούς καθρέφτες» – φωτοβολταϊκά. Αυτός είναι ο κύριος αναπτυξιακός σχεδιασμός για τη χώρα.

Παρότι η «πανδημία» και ο πόλεμος επέτειναν το διατροφικό πρόβλημα, κανενός από το πολιτικό σύστημα δεν «ιδρώνει το αυτί». Η κυβέρνηση με γελοιότητες τύπου «καλαθιού του νοικοκυριού» προσπαθεί να ρίξει στάχτη στα μάτια του κόσμου, η δε συμπολιτευόμενη αντιπολίτευση  ρίχνει «ντουφεκιές στον αέρα». Κανείς δε βλέπει την ουσία του προβλήματος. Η παγκοσμιοποίηση απαιτεί οι Έλληνες να τρέφονται με τα διατροφικά σκουπίδια (junk foods)  των πολυεθνικών και σιγά-σιγά να εκπαιδεύονται να τρώνε τεχνητό κρέας και σκουλήκια.

Η ανασυγκρότηση του πρωτογενούς τομέα δεν άπτεται μόνο αυτού καθαυτού του διατροφικού ζητήματος. Αποτελεί κινητήριο δύναμη του συνόλου της οικονομίας, αλλά και της κοινωνίας. Από τις μεταφορές και τις κατασκευές μέχρι την χημική βιομηχανία. Με δημιουργία δεκάδων χιλιάδων θέσεων εργασίας στην παραγωγή, μεταποίηση και εμπορία των προϊόντων. Με την αποκέντρωση και την ανάπτυξη της περιφέρειας, με τη σύσφιξη των σχέσεων υπαίθρου και αστικών κέντρων. Με την κουλτούρα και τις παραδόσεις. Αντίθετα, η διατροφική αυτοχειρία θα έχει ως τελικό αποτέλεσμα την εθνική αυτοχειρία.

Η χώρα αποδεδειγμένα έχει όλες τις δυνατότητες για να παράγει με την προϋπόθεση ότι θα σπάσει τον γόρδιο δεσμό του ευρώ και του χρέους. Σκόπιμα έχει καλλιεργηθεί η νοοτροπία της «ψωροκώσταινας» και η ψευδεπίγραφη αντίληψη ότι ο τουρισμός αποτελεί τη «βαριά βιομηχανία» για να διαιωνίζεται η οικονομική κατοχή.

Η στοχοθέτηση για παραγωγική ανασυγκρότηση είναι αυτή που μπορεί να ενεργοποιήσει τις ικανότητες των πολιτών, να πάψουν οι Έλληνες να διακατέχονται από εθνική ανυποληψία, μοιρολατρία και αδράνεια. Παραγωγική ανασυγκρότηση βάσει ενός εθνικού σχεδιασμού που να ανταποκρίνεται στις υλικές και πολιτισμικές ανάγκες του λαού μας.

Πηγή : www.ellinikiantistasi.gr

Στέργιος Θεοφανίδης: Ιδού οι λύσεις των Ισραηλινών για τα Spike NLOS, SPICE, ενώ ακολουθούν και τα RAMPAGE

0

Οικογένεια κατευθυνομένων βομβών SPICE – Τι ισχύει μέχρι σήμερα σε παγκόσμιο επίπεδο σχετικά με την ενσωμάτωση, ολοκλήρωση και πιστοποίηση τους σε μαχητικά αεροσκάφη. H πολύ μεγάλη επιχειρησιακή αξία αερομεταφερόμενων όπλων όπως αυτά της οικογένειας κατευθυνόμενων βομβών SPICE, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ο στόλος των μαχητικών F-16 της Πολεμικής Αεροπορίας στερείται σύγχρονων όπλων stand off, είναι δύο ζητήματα που έχουν κατά καιρούς και κατ’ επανάληψη αναδειχθεί ιδιαίτερα από το DP. Δεν τίθεται ζήτημα επομένως σχετικά με το εάν πρέπει να αποκτηθούν οι συλλογές SPICE και μάλιστα το συντομότερο.

Του Στέργιου Δ. Θεοφανίδη

Σε συνέχεια λοιπόν δύο προγενέστερων αναφορών σχετικά με τις καθυστερήσεις που έχουν σημειωθεί στη διαδικασία των διαπραγματεύσεων για την υπογραφή σύμβασης αγοράς των συλλογών SPICE και δευτερευόντως για τους αντιαρματικούς SPIKE NLOS, επανερχόμαστε με κάποιες κρίσιμες διευκρινίσεις.

Βάσει των διαθέσιμων πληροφοριών, το πραγματικό πρόβλημα που έχει (ή είχε…) προκύψει δεν αφορά τις πιστοποιήσεις των όπλων καθαυτών. Ούτε επί της ουσίας τίθεται ζήτημα πιστοποίησής τους με βάση τους κανονισμούς και τις προδιαγραφές ΕΜΑR 21, δεδομένου ότι από τη στιγμή που θα αγοραστούν μέσω διακρατικής συμφωνίας μεταξύ Ελλάδας και Ισραήλ, αναγνωρίζονται αυτόματα οι πιστοποιήσεις που ήδη έχουν τα ισραηλινά όπλα.

Η διαδικασία της ενσωμάτωσης, ολοκλήρωσης και πιστοποίησης ενός όπλου όμως σε συγκεκριμένο τύπο μαχητικού απαιτεί χρόνο και πολύ χρήμα! Εδώ και πολλά χρόνια οι Ισραηλινοί στην περίπτωση των κατευθυνομένων βομβών SPICE και του πυραύλου Rampage ακολουθούν την εξής διαδικασία: Αναφερόμενοι στο F-16 στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο κατασκευαστής του μαχητικού, η Lockheed Martin, εισάγει (ενσωματώνει) ένα νέο όπλο στο λογισμικό OFP (Operational Flight Program) που “τρέχει” το σύστημα ελέγχου πτήσης του μαχητικού, τον υπολογιστή αποστολής, τους υπολογιστές παραγωγής συμβολολογίας κοκ.

Όταν λέμε “εισάγει”, εννοούμε ότι έχει στη διάθεσή της τα ακριβή τεχνικά και αεροδυναμικά χαρακτηριστικά του όπλου, τα οποία και αναγνωρίζονται από τα συστήματα του μαχητικού μετά την ενσωμάτωσή του. Από που προκύπτουν όμως αυτά τα αεροδυναμικά χαρακτηριστικά; Η συμπεριφορά του όπλου μελετάται και καταγράφεται αναλυτικά τόσο στο έδαφος κατά τη διάρκεια τροχοδρομήσεων χαμηλής, μέσης και υψηλής ταχύτητας, στις οποίες “παράγονται” και κραδασμοί για τον έλεγχο της ασφαλούς πρόσδεσης και συγκράτησης του στον αναρτήρα, όσο και στον αέρα.

Σε διαφορετικά ύψη και ταχύτητες πλεύσης, αλλά και κατά τη διάρκεια ελιγμών με την ανάπτυξη συγκεκριμένων δυναμικών φορτίσεων (G), εξετάζεται και καταγράφεται αναλυτικά η αεροδυναμική συμπεριφορά του όπλου τόσο όσο βρίσκεται ακόμα προσδεδεμένο στον αναρτήρα, όσο και κατά την άφεσή του.

Εξετάζεται δηλαδή το εάν σε διαφορετικές ταχύτητες και ύψη το σχήμα και οι πτερυγικές επιφάνειες που τυχών φέρει το όπλο, αρχίσουν να παράγουν υψηλόσυχνες αεροδυναμικές ταλαντώσεις (flutter), ένα φαινόμενο που μπορεί να καταλήξει σε θραύση των συνδέσμων συγκράτησης στον αναρτήρα και πρόκληση καταστροφικής ζημιάς στον αναρτήρα ή ακόμα και το ίδιο το μαχητικό-φορέα.

Κατά την άφεσή του εξετάζεται και καταγράφεται επίσης η αεροδυναμική συμπεριφορά του όπλου. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που δεξαμενές καυσίμου ή όπλα έχουν προκαλέσει σημαντικές ζημιές στα αεροσκάφη – φορείς τους κατά τη διάρκεια δοκιμών αεροδυναμικής συμβατότητας. Μία πολύ καλή εικόνα τέτοιων καταστροφικών αστοχιών δίνει το ακόλουθο βίντεο:

 

Αυτές οι δοκιμές αεροδυναμικής συμβατότητας έχουν φυσικά γίνει από τους Ισραηλινούς για τις βόμβες της οικογένειας SPICE και για τους πυραύλους Rampage, επί του F-16. Επιβεβαίωσαν μέσω αυτών των δοκιμών επομένως ότι ως οπλικά φορτία είναι ασφαλή τόσο κατά τη μεταφορά τους σε ευρύ φάσμα ταχυτήτων και δυναμικών φορτίσεων, όσο και κατά την άφεση τους. Για να απαλλαγούν από την υποχρέωση ενσωμάτωσης τους στο OFP του μαχητικού, από τον κατασκευαστή του που με τη σειρά του πρέπει να αδειοδοτηθεί από την κυβέρνηση των ΗΠΑ για μία τέτοια διαδικασία, απλά… την «παρέκαμψαν».

Προσφέρουν επομένως ένα προϊόν σε όποιον χρήστη επιθυμούν, χωρίς ταυτόχρονα να χρειάζεται να ζητούν την άδεια της κυβέρνησης των ΗΠΑ και προπαντός χωρίς να χρειάζεται να πληρώνουν τις αμερικανικές εταιρείες-κατασκευαστές! Πως το έκαναν αυτό όμως; Συνήθως οι πιο απλές λύσεις είναι και οι πλέον αποδοτικές… Τοποθέτησαν μια καλωδίωση από τον αναρτήρα (ή τους αναρτήρες) του όπλου/όπλων στον θάλαμο διακυβέρνησης, όπου εγκατέστησαν ένα μικρό control panel για τη επιλογή και την άφεση τους! Σήμερα δε η καλωδίωση δεν είναι καν αναγκαία, καθώς η διασύνδεση του control panel με τον αναρτήρα μπορεί να είναι ασύρματη!

Κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο οι Ισραηλινοί δεν πήγαν στην κατασκευάστρια του Mirage 2000, Dassault Aviation, για να ενσωματώσουν στα ινδικά μαχητικά του τύπου τις κατευθυνόμενες βόμβες SPICE 2000. Πρόσφατα δε έκαναν ακριβώς το ίδιο στα JAS-39E/F Gripen NG της Βραζιλίας… Τέλος και η Νότια Κορέα αγόρασε συλλογές SPICE για τα KF-16 που διαθέτει, χωρίς φυσικά να απευθυνθεί στη Lockheed Μartin και την κυβέρνηση των ΗΠΑ για την ενσωμάτωση του όπλου στα μαχητικά της.

Το OFP και επομένως τα συστήματα του F-16 αναγνωρίζουν ως μία κοινή βόμβα Mk.83 των 1000 λιβρών (454 κιλά) μία κατευθυνόμενη βόμβα SPICE 1000 και ως μία κοινή βόμβα Mk.84 των 2000 λιβρών (907 κιλών) την SPICE 2000. Για να αναγνωριστούν τα όπλα ως SPICE 1000 και 2000, θα πρέπει οι Ισραηλινοί να δώσουν τα ακριβή τεχνικά και αεροδυναμικά χαρακτηριστικά τους στη Lockheed Martin, μαζί φυσικά με τα στοιχεία αεροδυναμικής συμβατότητας, προκειμένου να προστεθούν στη λίστα των όπλων που μπορεί να φέρει το F-16.

Οι Αμερικανοί υποχρεώθηκαν να το κάνουν τελικά αυτό! Να περιλάβουν δηλαδή τις βόμβες της οικογένειας SPICE επισήμως στα όπλα του F-16, προκειμένου να σταματήσουν να χάνουν χρήματα επειδή δεν έδιναν αυτή την εναλλακτική στους χρήστες των μαχητικών τους… Η RAFAEL κατασκευάζει το 80% των απαρτίων των συλλογών της οικογένειας SPICE στις ΗΠΑ, σε συνεργασία με διάφορες αμερικανικές εταιρείες. Το Μάιο του 2019 υπέγραψε συμφωνία με τη Lockheed Martin, για την ενσωμάτωση των όπλων αυτών σε πλατφόρμες της τελευταίας (F-16, F-35).

Σε αντάλλαγμα οι Ισραηλινοί θα μπορούν να αγοράζουν συλλογές SPICE από τις ΗΠΑ, μέσω προγραμμάτων (πιστώσεων) FMS! Και επειδή αυτά χρηματοδοτούνται από την κυβέρνηση των ΗΠΑ, θα τις παίρνουν δωρεάν… Αυτά ισχύουν για τις συλλογές SPICE σε παγκόσμιο επίπεδο. Και βάσει αυτών είναι απορίας άξιο το γιατί δημιουργήθηκε ζήτημα στην Ελλάδα!

Άλλο είναι το να καταβάλλεται προσπάθεια κατά τη διαπραγμάτευση για τη διασφάλιση καλύτερων τιμών, μεγαλύτερου βαθμού υποστήριξης, μεγιστοποίηση του βαθμού εμπλοκής της εγχώριας βιομηχανίας στην παραγωγή – υποστήριξη και συντήρηση καθώς φυσικά και περισσότερο δεσμευτικών όρων για τον πωλητή και άλλο να εμφανίζονται, σύμφωνα με πληροφορίες, από την ελληνική πλευρά “κωλύματα” που μάλλον προβλήματα δημιούργησαν σε σχέση με τα αιτηθέντα βάσει της αίτησης για προσφορά (RfP), αντί να βοηθήσουν τη διαπραγματευτική προσπάθεια.

Έχει αποδειχθεί ότι κάθε κατασκευαστής (μηδενός εξαιρουμένου και ανεξαρτήτως εθνικότητας), προσπαθεί να αποσπάσει όσο το δυνατόν περισσότερα από ένα συμβόλαιο και να δώσει όσο το δυνατόν λιγότερα. Ουδείς το αμφισβητεί αυτό. Το επιτάσσει εξάλλου η απλή λογική. Άλλωστε και με τους Ισραηλινούς, η εμπειρία πριν από 25 περίπου χρόνια με τους προσομοιωτές των F-16, υπήρξε επιζήμια για την Πολεμική Αεροπορία, κάτι το οποίο είχε επισημανθεί από το DP. Πολλά έχουν αλλάξει έκτοτε, όμως… “ο φόβος φυλάει τα έρημα”.

Όπως είχε άλλωστε επισημανθεί και η ασύμφορη για την Ελλάδα, αποστολή τριών C-130 στο Ισραήλ προκειμένου να υποστούν εργασίες βαριάς συντήρησης και να επανέλθουν σε πλόιμη κατάσταση. Κατά συνέπεια, όποιος αντιλαμβάνεται αναζητά αποκλειστικά “οπαδική ενημέρωση“, αντιμετωπίζοντας τους προμηθευτές εξοπλισμών της Ελλάδας με το απλουστευτικό σχήμα “μαύρο-άσπρο”, δεν πρόκειται να κατανοήσει τη λογική του DP και αναπόφευκτα θα σκέφτεται με… όρους “συνωμοτικούς”.

defence-point.gr

Ο Μπάιντεν συνεχίζει να αγνοεί την Ευρώπη. Είναι καιρός οι ηγέτες της ΕΕ να λάβουν το μήνυμα

2

 

www.politico.eu

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ έχει πυροδοτήσει νέα οργή στην Ευρώπη σχετικά με τα σχέδια επιδότησης της βιομηχανίας.

Οι χώρες της ΕΕ εξακολουθούν να ελπίζουν ότι ο Μπάιντεν θα στείλει τον νόμο IRA πίσω στο Κογκρέσο για τροποποίηση, αλλά δεν είναι πιθανό | Chip Somodevilla/Getty Images

NICHOLAS VINOCUR 25 Νοεμβρίου 2022

Ο πρώην πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Ντόναλντ Τραμπ ήταν ένας χρήσιμος μπαμπάς για την Ευρώπη. Ο διάδοχός του, Τζο Μπάιντεν, αποδεικνύεται πολύ πιο δύσκολος – ένας φίλος που λέει σωστά πράγματα, αλλά σε αφήνει σε χλωρό κλαρί όταν είναι να τα μετρήσει.

Από την αιφνιδιαστική απόσυρση της Ουάσιγκτον από το Αφγανιστάν μέχρι την υπερατλαντική έκρηξη για τις πωλήσεις υποβρυχίων στην Αυστραλία (AUKUS) και, τώρα, μια αυξανόμενη διαμάχη για τον Νόμο για τη Μείωση του Πληθωρισμού (IRA), ο οποίος προσφέρει φορολογικά κίνητρα και επιδοτήσεις σε πράσινες αμερικανικές επιχειρήσεις, η κυβέρνηση Μπάιντεν έχει, επανειλημμένα, πιάσει την Ευρώπη στον ύπνο.

Κάθε φορά που αντιλαμβάνονται κάτι ελαφρά, οι Ευρωπαίοι εκφράζουν σοκ, απογοήτευση και φόβο: Πώς θα μπορούσε η Ουάσιγκτον να μην συμβουλευτεί τους συμμάχους της ή τουλάχιστον να τους ενημερώσει για τα σχέδιά της; Εν τω μεταξύ, η αμερικανική απάντηση είναι πάντα κάποια παραλλαγή του εξής: Τρομερά συγγνώμη, δεν το είχαμε καν σκεφτεί.

Η υποκείμενη δυναμική είναι αυτή της ευγενικής αδιαφορίας. Παρά την ανανεωμένη δέσμευση της Ουάσιγκτον στο ΝΑΤΟ και τη μαζική προσφορά όπλων και πόρων για να βοηθήσει την Ουκρανία να αμυνθεί ενάντια στη Ρωσία, οι ΗΠΑ παραμένουν σταθερά εστιασμένες σε αυτό που οι περισσότεροι θεωρούν ότι είναι η κύρια υπαρξιακή τους πρόκληση: η Κίνα.

Σε αυτή την εξίσωση, η Ευρώπη είναι συχνά μια εκ των υστέρων σκέψη. Απλώς, πολλοί σε αυτήν την πλευρά του Ατλαντικού δεν κατάφεραν να λάβουν το μήνυμα – ή να βγάλουν συμπεράσματα για το τι σημαίνει για το μέλλον του μπλόκ – αντί να προτιμήσουν να κάνουν ένα σενάριο οργής και διαμαρτυρίας.

Ένα τρέχον παράδειγμα είναι το διατλαντικό επιχείρημα για τον IRA του Μπάιντεν.

Μήνες στο στάδιο της ολοκλήρωσης, με επίπονο κατακερματισμό στο Καπιτώλιο, η νομοθεσία αντιπροσωπεύει την καλύτερη δικομματική προσπάθεια της Ουάσιγκτον, μέχρι στιγμής, να απελευθερώσει την οικονομία της από τον άνθρακα και να προετοιμαστεί για αποσύνδεση από την Κίνα. Το νομοσχέδιο αναφέρει 369 δισεκατομμύρια δολάρια για προγράμματα ενέργειας και κλίματος, συμπεριλαμβανομένων δισεκατομμυρίων σε επιδοτήσεις που χρηματοδοτούνται από τους φορολογούμενους για την παραγωγή ηλεκτρικών οχημάτων εντός των Η.Π.Α.

Τυχαίνει να είναι μια πιθανή καταστροφή για την Ευρώπη.

Μελανιασμένος και μπερδεμένος
Εν μέσω μιας ενεργειακής κρίσης με μεγάλα τμήματα της οικονομίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης να κοιτάζουν προς την άβυσσο, ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν ηγήθηκε της κατηγορίας κατά του IRA του Μπάιντεν, κατηγορώντας την Ουάσιγκτον ότι διατηρεί «διπλά πρότυπα» στην ενέργεια και το εμπόριο. Κάλεσε την Ευρώπη να ανταποκριθεί, αναπτύσσοντας το δικό της σχέδιο επιδότησης, με αποτέλεσμα την επίσκεψη της Εμπορικής Αντιπροσώπου των ΗΠΑ Κάθριν Τάι σε μια συνάντηση των υπουργών εμπορίου της ΕΕ στην Πράγα στις 31 Οκτωβρίου.

Όμως, αντί να προσπαθήσει να τους κακομάθει με παραχωρήσεις, η Τάι τους κάλεσε να επιβιβαστούν στο τρένο Κίνα, δίνοντας τις δικές τους επιδοτήσεις – κάτι που δεν ήθελαν να ακούσουν οι Ευρωπαίοι.

Σύμφωνα με διπλωμάτη της ΕΕ που μίλησε στο POLITICO πριν από τη συνάντηση των υπουργών Εμπορίου την Παρασκευή, τα μέλη του μπλοκ εξακολουθούν να ελπίζουν ότι ο Μπάιντεν θα στείλει τον IRA πίσω στο Κογκρέσο για τροποποιήσεις, μια προοπτική που λένε οι Αμερικανοί αξιωματούχοι είναι τόσο πιθανή όσο η ακύρωση της Ημέρας των Ευχαριστιών.

Το αποτέλεσμα είναι ότι η Ευρώπη βρίσκεται τώρα πίσω σε γνωστά νερά: Μελανιασμένη, μπερδεμένη και αγωνιζόμενη για μια απάντηση, ενώ αποτυγχάνει να διαμορφώσει τη δική της συνεκτική στρατηγική για να αντιμετωπίσει την Κίνα. Και αντί να λάβουν αλληλεγγύη από την Ουάσιγκτον σε καιρό πολέμου, αισθάνονται ότι οι ΗΠΑ κάνουν ελιγμούς σε μια τέλεια θέση για να απομυζήσουν επενδύσεις από την Ευρώπη.

Τα περιγράμματα μιας απάντησης της ΕΕ για τον IRA άρχισαν να διαμορφώνονται νωρίτερα αυτή την εβδομάδα, όταν το Παρίσι και το Βερολίνο –μόλις πρόσφατα επανήλθαν, μετά από μια διαφωνία– και ζήτησαν από κοινού ένα σχέδιο της ΕΕ για επιδότηση εγχώριων βιομηχανιών.

Αλλά αυτό το σχέδιο είναι πιθανώς εβδομάδες, ακόμη και μήνες, μακριά από το να γίνει πραγματικότητα. Και ακόμη και αν και οι 27 χώρες της ΕΕ καταφέρουν να συνάψουν μια συμφωνία, οι ηγέτες τους δύσκολα θα πιεστούν να εισφέρουν σχεδόν τόσα χρήματα ‘οσα έχει διαθέσει η Ουάσιγκτον, καθώς οι περισσότερες χώρες της ΕΕ εξακολουθούν να ουρλιάζουν από τον πόνο για την υψηλή τιμή του φυσικού αερίου — μεγάλο μέρος του οποίου εισάγουν τώρα από τερματικούς σταθμούς υγρού φυσικού αερίου στο Τέξας.

Και πάλι, η Αμερική του Μπάιντεν φροντίζει τα συμφέροντά της, ενώ η αριστερά της ΕΕ στενάζει για χαμένα σήματα, πληγωμένα συναισθήματα και αθέμιτες πρακτικές.

Η τραγωδία για την Ευρώπη είναι ότι αυτό συμβαίνει σε μια εποχή που οι διατλαντικές σχέσεις πρέπει να βρίσκονται στο υψηλότερο επίπεδο όλων των εποχών. Η εκλογή του Μπάιντεν, την οποία ακολούθησε ο πόλεμος στην Ουκρανία και η μαζική επένδυση της Ουάσιγκτον στην υποστήριξη της ανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ, είχε σκοπό να σηματοδοτήσει την αποφασιστική επιστροφή των ΗΠΑ στην ευρωπαϊκή σφαίρα.

Αλλά αυτό που ανακαλύπτουν οι Ευρωπαίοι είναι ότι ο πόλεμος της Ουκρανίας είναι μόνο μια πτυχή της μεγαλύτερης στρατηγικής μονομαχίας των ΗΠΑ με την Κίνα, η οποία θα έχει πάντα προτεραιότητα έναντι των συμφερόντων της ΕΕ.

Αυτό ίσχυε επί Τραμπ, και παραμένει αληθές υπό τον διάδοχό του. Απλώς το μήνυμα παραδίδεται με διαφορετικό στυλ.

Μακροπρόθεσμα, η ευγενική αδιαφορία του Μπάιντεν μπορεί να αποδειχθεί πιο θανατηφόρα.

www.politico.eu

Θα έρθει κάποιο βράδυ η Τουρκία; Και πως; Συμπεράσματα απο τον “Καφέ της Κυριακής”.

2

Η κατευναστική στάση των ΗΠΑ- και της Ρωσίας- απέναντι στην Τουρκία σε ό,τι αφορά τις απειλές του Ερντογάν να εισβάλλει στη χώρα είναι ανησυχητική ένδειξη της αντίδρασης της Ουάσιγκτον απέναντι στην Άγκυρα

 28/11/2022 10:24

Σε μια προσπάθεια διαδικτυακής ενημέρωσης που κάνουμε (Anixnefseis web tv), επιλέγουμε συνειδητά διακεκριμένους τούρκους συνομιλητές όπως, χθες, Κυριακή τον Γιαβούζ Μπαϋντάρ, διακεκριμένο δημοσιογράφο σε αναγκαστική εξορία από την Τουρκία μετά το 2016.

Ο Μπαϋντάρ ήταν, τελευταία, αρχισυντάκτης του εμβληματικού ιστολογίου Ahval το οποίο εμφανιζόταν στα τουρκικά, αγγλικά και αραβικά και το οποίο έκλεισε πριν τρείς ημέρες λόγω οικονομικών προβλημάτων. Το χρηματοδοτούσαν τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Η προσέγγιση της Τουρκίας στην Ελλάδα γίνεται, συνήθως, από ‘Ελληνες αρθρογράφους. Η Τουρκία για να αντιμετωπισθεί πρέπει να αναλυθεί βαθιά στις πραγματικές της διαστάσεις. Και αυτό η συνομιλία με ανθρώπους σαν τον Μπαϋντάρ έχει ενδιαφέρον.

Παρά τις αντιδράσεις που προκαλεί η χρήση της τουρκικής γλώσσας σε ένα μέρος του ελληνικού κοινού, η επιλογή της πρέπει να γίνεται συνειδητά. Ιδιαιτέρως όταν πρόκειται για διαδικτυακές μεταδόσεις τις οποίες μπορεί να παρακολουθήσει τουρκικό ακροατήριο.

Η χειραγώγηση της τουρκικής κοινής γνώμης από το τουρκικό κράτος είναι απόλυτη. Και τα στερεότυπα για τον Έλληνα αρνητικά.

Μια επίμονη προσπάθεια αλλαγής της εικόνας του απόλυτου κακού για τον γιουνάν είναι δυνατή;

Η απάντηση που έδωσε ο κ. Μπαϋντάρ δεν είναι αισιόδοξη. Σε επίμονες ερωτήσεις είπε πως σε αντίθεση με τον Έλληνα, ο τούρκος συντάσσεται απολύτως με το κράτος. Θεωρεί αλήθεια ό,τι του πει. Από αυτής της πλευράς δεν μπορεί να αναπτυχθεί στην Τουρκία μια κοινωνία των πολιτών που θα διατυπώσει, σε έναν δημόσιο λόγο με επιρροή, διαφορετική άποψη από του καθεστώτος.

Δυστυχώς, αυτή είναι η πραγματικότητα αλλά η ελπίδα μήπως και κάτι αλλάξει, ας πεθάνει τελευταία.

Ο συνομιλητής μας μας είπε πως εκείνο που συνεχίζει ο Ερντογάν είναι η σύνθεση τουρκισμού και ισλαμισμού την οποία ξεκίνησε μετά το πραξικόπημα του Εβρέν ο Τουρκούτ Οζάλ, τον οποίο το βαθύ κράτος δολοφόνησε μετά το κουρδικό του άνοιγμα.

Το βασικό ερώτημα της επικαιρότητας, όμως, είναι αν η Τουρκία υλοποιήσει την απειλή της «θα έρθουμε ένα βράδυ».

Η έκφραση μπορεί να παγιώθηκε με απειλές κατά της Ελλάδας αλλά αποτελεί το νέο τουρκικό δόγμα του προληπτικού χτυπήματος.

Το «θα έρθουμε ένα βράδυ σημαίνει πως θα κρίνουμε πότε θα σας επιτεθούμε αλλά οι προϋποθέσεις για το πρώτο χτύπημα έχουν ικανοποιηθεί». Σε ό,τι μας αφορά είναι, πιθανώς, η στρατιωτικοποίηση των νησιών ή η περιπλανώμενη στην τουρκική φαντασία, υποστήριξη της τρομοκρατίας.

Για τον Γιαβούζ Μπαϋντάρ, ο Ερντογάν ίσως και να μην θέλει μια πολεμική περιπέτεια με την Ελλάδα. Παρασύρεται, όμως, από τους ακραίους εθνικιστές συμμάχους του, τους Γκρίζους Λύκους του Μπαχτσελί σε κινήσεις που μπορεί να οδηγήσουν σε καταστάσεις ανεξέλεγκτες. Ο Ερντογάν ενδιαφέρεται, πρωτίστως, πως θα διατηρήσει την εξουσία. Τα υπόλοιπα τον ενδιαφέρουν δευτερευόντως.

Γκρίζα Λύκαινα έχει και ο συνασπισμός της αντιπολίτευσης, την Μεράλ Αξενέρ η οποία αποσχίσθηκε από το Εθνικιστικό Κόμμα του Μπαχτεσελί, το οποίο συνεργάζεται με τον Ερντογάν και έχει ποσοστό που κυμαίνεται γύρω στο 15%. Ακόμη και στην απίθανη περίπτωση που κερδίσει τις εκλογές η σημερινή αντιπολίτευση, θα είναι δέσμια των επιλογών της Αξενέρ. Και οι επιλογές αυτές δεν διαφέρουν από τις σημερινές κυβερνητικές στην Τουρκία.

Από της πλευράς αυτής, δηλαδή, της εξώθησης στα άκρα και αδυναμίας απόλυτου ελέγχου της καταστάσεως, δεν αποκλείεται μια στρατιωτικού χαρακτήρα κρίση μεταξύ των δύο χωρών. Αυτή είναι η θέση που υποστηρίζει και ο Αντιστράτηγος ε.α. και πρώην ΑΚΑΜ στην Άγκυρα Λάζαρος Καμπουρίδης ο οποίος θεωρεί πως με την διάταξη που έχουν σήμερα οι τουρκικές δυνάμεις, οι οποίες στο στρατό ξηράς είναι συγκεντρωμένες στα σύνορα με τη Συρία και το Ιράκ, μια γενικευμένη στρατιωτική αναμέτρηση Ελλάδας Τουρκίας δεν είναι πιθανή. Είναι πιθανό, όμως, ένα επεισόδιο που θα αναγκάσει την Ελλάδα να καθίσει στο τραπέζι και να συζητήσει δικαιώματα ή κυριαρχία της.

Σύμφωνα με στρατιωτικούς παρατηρητές ένα επεισόδιο μικρής κλίμακας που θα δημιουργήσει η Τουρκία δεν είναι καθόλου σίγουρο πως θα απαντηθεί από ελληνικής πλευράς. Οι αναλυτές αυτοί θεωρούν πως στην Αθήνα δεν υπάρχει πολιτικός ηγέτης που θα διακινδύνευε μια τέτοια αντιπαράθεση με την Τουρκία. Ο τελευταίος του είδους ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου.

Η κατευναστική στάση των ΗΠΑ- και της Ρωσίας- απέναντι στην Τουρκία σε ό,τι αφορά τις απειλές του Ερντογάν να εισβάλλει στη χώρα είναι ανησυχητική ένδειξη της αντίδρασης της Ουάσιγκτον απέναντι στην Άγκυρα.

Στην αμερικανική πρωτεύουσα υπάρχουν περισσότερες της μιας προσεγγίσεις στην αντιμετώπιση της Τουρκίας. Το State Department είναι πιο συναινετικό στην αντιμετώπιση της τουρκικής απειλής επειδή έχει ανοικτό και το θέμα της εισόδου Σουηδίας και Φινλανδίας στο ΝΑΤΟ και χρειάζεται την συναίνεση της Τουρκίας ενώ το υπουργείο Άμυνας είναι απολύτως καταδικαστικό των τουρκικών ενεργειών. Ειρήσθω εν παρόδω πως ένα από τα βλήματα που έριξε η Τουρκία στη Βόρειο Συρία έπεσε 200 μέτρα από ένα στρατόπεδο των Αμερικανών, γεγονός που προκάλεσε την οργή τους.

Οι Αμερικανοί στρατιωτικοί είναι, επίσης, αυτοί που συνεργάζονται επί του πεδίου με τους Κούρδους και γνωρίζουν την συμβολή τους στην αντιμετώπιση του ISIS.

Η πολιτική του αμερικανικού υπουργείου εξωτερικών απέναντι στους Κούρδους είναι κοντόθωρη, υποστηρίζουν διεθνείς αναλυτές, διότι οι Κούρδοι είναι το μόνο μη αραβικό έθνος στη Μέση Ανατολή (εξαιρουμένου του Ισραήλ) και από τις περιοχές τους πηγάζουν τα δύο ποτάμια, Τίγρης και Ευφράτης, τα νερά των οποίων έχουν ήδη, αλλά θα αποκτήσουν στο προσεχές μέλλον, ακόμη μεγαλύτερη στρατηγική σημασία.

Τέλος, όπως επισήμανε ο Αντιστράτηγος Λάζαρος Καμπουρίδης σε άρθρο του στη «Μακεδονία» της Κυριακής, ένας από τους στόχους της Τουρκίας στη Βόρειο Συρία, είναι σε συνεργασία με τους Ρώσους να εκδιώξουν τους 900 Αμερικανούς που έχουν στρατοπεδεύσει στην περιοχή.

Οι Αμερικανοί τις τελευταίες ώρες έχουν μετακινήσει βαρύ οπλισμό τους από το Ιράκ στη Συρία ενώ ο Brett H. McGurk Αναπληρωτής Βοηθός του Προέδρου Τζο Μπάιντεν και συντονιστής του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας για τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, ανήρτησε το ακόλουθο tweet:

“Εργάζομαι με όλη μου την ενέργεια για να επιβάλω ζώνη απαγόρευσης πτήσεων στη βόρεια και ανατολική Συρία, και αυτό θα συζητηθεί στο Πεντάγωνο”.

Αν καθιερωθεί Ζώνη Απαγόρευσης Πτήσεων στη Βόρειο Συρία, θα είναι το προμήνυμα της δημιουργίας ντε φάκτο πολιτειακής κουρδικής υπόστασης.

Οι εξελίξεις είναι ραγδαίες και άκρως ενδιαφέρουσες.

www.makthes.gr

 

Η Ευρώπη κατηγορεί τις ΗΠΑ ότι επωφελούνται από τον πόλεμο

4

www.politico.eu

Αξιωματούχοι της ΕΕ επιτίθενται στον Τζο Μπάιντεν για τις υψηλές τιμές του φυσικού αερίου, τις πωλήσεις όπλων και το εμπόριο, καθώς ο πόλεμος του Βλαντιμίρ Πούτιν απειλεί να καταστρέψει τη δυτική ενότητα.

BARBARA MOENS, JAKOB HANKE VELA AND JACOPO BARIGAZZI

24 Νοεμβρίου 2022

Εννέα μήνες μετά την εισβολή στην Ουκρανία, ο Βλαντιμίρ Πούτιν αρχίζει να διασπά τη Δύση.

Κορυφαίοι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι είναι εξαγριωμένοι με την κυβέρνηση του Τζο Μπάιντεν και τώρα κατηγορούν τους Αμερικανούς ότι πλούτισαν από τον πόλεμο, ενώ οι χώρες της ΕΕ υποφέρουν.

«Το γεγονός είναι ότι, αν το δεις νηφάλια, η χώρα που κερδίζει περισσότερο από αυτόν τον πόλεμο είναι οι ΗΠΑ επειδή πουλάνε περισσότερο φυσικό αέριο και σε υψηλότερες τιμές και επειδή πουλάνε περισσότερα όπλα», είπε ένας ανώτερος αξιωματούχος στο POLITICO.

Τα εκρηκτικά σχόλια —που υποστηρίζονται δημόσια και ιδιωτικά από αξιωματούχους, διπλωμάτες και υπουργούς— ακολουθούν την αυξανόμενη οργή στην Ευρώπη για τις αμερικανικές επιδοτήσεις που απειλούν να καταστρέψουν την ευρωπαϊκή βιομηχανία. Το Κρεμλίνο είναι πιθανό να χαιρετίσει τη δηλητηρίαση της ατμόσφαιρας μεταξύ των δυτικών συμμάχων.

«Βρισκόμαστε πραγματικά σε μια ιστορική συγκυρία», είπε ανώτερος αξιωματούχος της ΕΕ, υποστηρίζοντας ότι το διπλό χτύπημα της διακοπής του εμπορίου από τις επιδοτήσεις των ΗΠΑ και των υψηλών τιμών ενέργεας κινδυνεύει να στρέψει την κοινή γνώμη τόσο ενάντια στην πολεμική προσπάθεια όσο και στη διατλαντική συμμαχία.

«Η Αμερική πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι η κοινή γνώμη αλλάζει σε πολλές χώρες της ΕΕ».

Ένας άλλος ανώτατος αξιωματούχος, ο επικεφαλής της διπλωματίας της ΕΕ Josep Borrell, κάλεσε την Ουάσιγκτον να απαντήσει στις ευρωπαϊκές ανησυχίες. «Οι Αμερικανοί – οι φίλοι μας – παίρνουν αποφάσεις που έχουν οικονομικό αντίκτυπο σε εμάς», είπε σε συνέντευξή του στο POLITICO.

Οι ΗΠΑ απέρριψαν τις καταγγελίες της Ευρώπης. «Η άνοδος των τιμών του φυσικού αερίου στην Ευρώπη προκαλείται από την εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία και τον ενεργειακό πόλεμο του Πούτιν κατά της Ευρώπης», δήλωσε εκπρόσωπος του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας του Μπάιντεν.

Οι εξαγωγές υγροποιημένου φυσικού αερίου από τις ΗΠΑ στην Ευρώπη «αυξήθηκαν δραματικά και επέτρεψαν στην Ευρώπη να διαφοροποιηθεί μακριά από τη Ρωσία», δήλωσε ο εκπρόσωπος του NSC.

Το μεγαλύτερο σημείο έντασης τις τελευταίες εβδομάδες ήταν οι πράσινες επιδοτήσεις και οι φόροι του Μπάιντεν που οι Βρυξέλλες λένε ότι άδικα απομακρύνουν το εμπόριο από την ΕΕ και απειλούν να καταστρέψουν τις ευρωπαϊκές βιομηχανίες. Παρά τις επίσημες αντιρρήσεις από την Ευρώπη, η Ουάσιγκτον μέχρι στιγμής δεν έχει δείξει σημάδια υποχώρησης.

Ταυτόχρονα, η αναστάτωση που προκλήθηκε από την εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία οδηγεί τις ευρωπαϊκές οικονομίες σε ύφεση, με τον πληθωρισμό να εκτοξεύεται και μια καταστροφική συμπίεση του ενεργειακού εφοδιασμού να απειλεί με διακοπές ρεύματος και με δελτίο αυτό τον χειμώνα.

Καθώς προσπαθούν να μειώσουν την εξάρτησή τους από τη ρωσική ενέργεια, οι χώρες της ΕΕ στρέφονται στο φυσικό αέριο από τις ΗΠΑ – αλλά η τιμή που πληρώνουν οι Ευρωπαίοι είναι σχεδόν τέσσερις φορές υψηλότερη από το κόστος που έχουν τα καύσιμα στην Αμερική. Έπειτα, υπάρχει το θέμα της πιθανής αύξησης των παραγγελιών για στρατιωτικό εξοπλισμό αμερικανικής κατασκευής, καθώς τα αποθέματα των ευρωπαϊκών στρατών λιγοστεύουν μετά την αποστολή όπλων στην Ουκρανία.

Όλα γίνονται υπερβολικά για κορυφαίους αξιωματούχους στις Βρυξέλλες και σε άλλες πρωτεύουσες της ΕΕ. Ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν είπε ότι οι υψηλές τιμές του φυσικού αερίου στις ΗΠΑ δεν είναι «φιλικές» και ο υπουργός Οικονομίας της Γερμανίας κάλεσε την Ουάσιγκτον να επιδείξει περισσότερη «αλληλεγγύη» και να βοηθήσει στη μείωση του ενεργειακού κόστους.

Υπουργοί και διπλωμάτες που εδρεύουν σε άλλα μέρη του μπλοκ εξέφρασαν απογοήτευση για τον τρόπο που η κυβέρνηση Μπάιντεν απλώς αγνοεί τον αντίκτυπο των εσωτερικών οικονομικών πολιτικών της στους Ευρωπαίους συμμάχους.

Όταν οι ηγέτες της ΕΕ αντιμετώπισαν τον Μπάιντεν για τις υψηλές τιμές του φυσικού αερίου στις ΗΠΑ στη συνάντηση της G20 στο Μπαλί την περασμένη εβδομάδα, ο Αμερικανός πρόεδρος φαινόταν απλώς να αγνοεί το θέμα, σύμφωνα με τον ανώτερο αξιωματούχο που αναφέρθηκε παραπάνω. Άλλοι αξιωματούχοι και διπλωμάτες της ΕΕ συμφώνησαν ότι η αμερικανική άγνοια σχετικά με τις συνέπειες για την Ευρώπη ήταν ένα μεγάλο πρόβλημα.

«Οι Ευρωπαίοι είναι εμφανώς απογοητευμένοι για την έλλειψη προηγούμενης ενημέρωσης και διαβούλευσης», δήλωσε ο David Kleimann από το think tank Bruegel.

Οι αξιωματούχοι και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού αναγνωρίζουν τους κινδύνους που θα έχει η ολοένα και πιο τοξική ατμόσφαιρα για τη δυτική συμμαχία. Η διαμάχη είναι ακριβώς αυτό που θα επιθυμούσε ο Πούτιν, συμφώνησαν οι διπλωμάτες της ΕΕ και των ΗΠΑ.

Η αυξανόμενη διαμάχη σχετικά με τον νόμο του Μπάιντεν για τη μείωση του πληθωρισμού (IRA) – ένα τεράστιο πακέτο φορολογίας, κλίματος και υγειονομικής περίθαλψης – έχει θέσει τους φόβους για έναν διατλαντικό εμπορικό πόλεμο ψηλά στην πολιτική ατζέντα και πάλι. Οι υπουργοί εμπορίου της ΕΕ πρόκειται να συζητήσουν την απάντησή τους την Παρασκευή, καθώς αξιωματούχοι στις Βρυξέλλες καταρτίζουν σχέδια για επείγουσα πολεμική δέσμη επιδοτήσεων για να σώσουν τις ευρωπαϊκές βιομηχανίες από την κατάρρευση.

«Ο νόμος για τη μείωση του πληθωρισμού είναι πολύ ανησυχητικός», δήλωσε ο Ολλανδός υπουργός Εμπορίου Liesje Schreinemacher. «Ο δυνητικός αντίκτυπος στην ευρωπαϊκή οικονομία είναι πολύ μεγάλος».

«Οι ΗΠΑ ακολουθούν μια εσωτερική ατζέντα, η οποία είναι δυστυχώς προστατευτική και κάνει διακρίσεις σε βάρος των συμμάχων των ΗΠΑ», δήλωσε ο Tonino Picula, επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για τις διατλαντικές σχέσεις.

Ένας Αμερικανός αξιωματούχος τόνισε ότι ο καθορισμός της τιμής φυσικού αερίου για τους ευρωπαίους καταναλωτές αντανακλά τις αποφάσεις της ιδιωτικής αγοράς και δεν είναι αποτέλεσμα οποιασδήποτε πολιτικής ή δράσης της κυβέρνησης των ΗΠΑ. “Οι εταιρείες των ΗΠΑ ήταν διαφανείς και αξιόπιστοι προμηθευτές φυσικού αερίου στην Ευρώπη», είπε ο αξιωματούχος. Η εξαγωγική ικανότητα περιορίστηκε επίσης από ένα ατύχημα τον Ιούνιο που ανάγκασε μια βασική εγκατάσταση να κλείσει.

Στις περισσότερες περιπτώσεις, πρόσθεσε ο αξιωματούχος, η διαφορά μεταξύ των τιμών εξαγωγής και εισαγωγής δεν πηγαίνει στους εξαγωγείς LNG των ΗΠΑ, αλλά στις εταιρείες που μεταπωλούν το φυσικό αέριο εντός της ΕΕ. Ο μεγαλύτερος Ευρωπαίος κάτοχος μακροπρόθεσμων συμβολαίων φυσικού αερίου στις ΗΠΑ είναι για παράδειγμα η γαλλική TotalEnergies.

Ο εκπρόσωπος του NSC που αναφέρθηκε παραπάνω πρόσθεσε: «Η αύξηση των παγκόσμιων προμηθειών LNG, που καθοδηγείται απο τις Ηνωμένες Πολιτείες, βοήθησε τους Ευρωπαίους συμμάχους και εταίρους να φτάσουν τα επίπεδα αποθήκευσης σε ενθαρρυντικό σημείο πριν από αυτόν τον χειμώνα και θα συνεχίσουμε να συνεργαζόμαστε με την ΕΕ, τα μέλη της , και άλλες ευρωπαϊκές χώρες για να διασφαλίσουν ότι επαρκείς προμήθειες θα είναι διαθέσιμες για το χειμώνα και μετά».

Δεν είναι ένα νέο επιχείρημα από την αμερικανική πλευρά, αλλά δεν φαίνεται να πείθει τους Ευρωπαίους. «Οι Ηνωμένες Πολιτείες μας πωλούν το αέριο τους σε τετραπλάσια τιμή όταν διασχίζει τον Ατλαντικό», δήλωσε ο Ευρωπαίος Επίτροπος για την Εσωτερική Αγορά Τιερί Μπρετόν στη γαλλική τηλεόραση την Τετάρτη. «Φυσικά οι Αμερικανοί είναι σύμμαχοί μας… αλλά όταν κάτι πάει στραβά, είναι απαραίτητο και μεταξύ των συμμάχων να το λένε».

Η φθηνότερη ενέργεια έχει γίνει γρήγορα ένα τεράστιο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα και για τις αμερικανικές εταιρείες. Οι επιχειρήσεις σχεδιάζουν νέες επενδύσεις στις ΗΠΑ ή ακόμη και να μεταφέρουν τις υπάρχουσες επιχειρήσεις τους μακριά από την Ευρώπη σε αμερικανικά εργοστάσια. Μόλις αυτή την εβδομάδα, η πολυεθνική Solvay ανακοίνωσε ότι επιλέγει τις ΗΠΑ έναντι της Ευρώπης για νέες επενδύσεις, στην τελευταία από μια σειρά παρόμοιων ανακοινώσεων από βασικούς βιομηχανικούς κολοσσούς της ΕΕ.

Σύμμαχοι ή όχι;

Παρά τις ενεργειακές διαφωνίες, μόλις η Ουάσιγκτον ανακοίνωσε ένα πρόγραμμα βιομηχανικών επιδοτήσεων 369 δισεκατομμυρίων δολαρίων για τη στήριξη των πράσινων βιομηχανιών βάσει του νόμου για τη μείωση του πληθωρισμού, οι Βρυξέλλες μπήκαν σε πλήρη κατάσταση πανικού.

«Ο νόμος για τη μείωση του πληθωρισμού έχει αλλάξει τα πάντα», δήλωσε ένας διπλωμάτης της ΕΕ. «Είναι ακόμα σύμμαχός μας η Ουάσιγκτον ή όχι;»

Για τον Μπάιντεν, η νομοθεσία είναι ένα ιστορικό επίτευγμα για το κλίμα. «Ενώ κατανοούμε ότι ορισμένοι εμπορικοί εταίροι ανησυχούν για το πώς θα λειτουργήσουν στην πράξη οι διατάξεις για την πίστωση φόρου [ηλεκτρικών οχημάτων] στον IRA σε σχέση με τους παραγωγούς τους, δεσμευόμαστε να συνεχίσουμε να συνεργαζόμαστε μαζί τους για να κατανοήσουμε καλύτερα και να κάνουμε ό,τι μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τις ανησυχίες τους», είπε ο εκπρόσωπος του NSC. «Αυτό δεν είναι ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος. Ο IRA θα αυξήσει την πίτα για επενδύσεις καθαρής ενέργειας, δεν θα τη μειώσει».

Αλλά η ΕΕ το βλέπει αυτό διαφορετικά. Ένας αξιωματούχος του υπουργείου Εξωτερικών της Γαλλίας είπε ότι η διάγνωση είναι σαφής: Πρόκειται για «επιδοτήσεις που εισάγουν διακρίσεις που θα στρεβλώσουν τον ανταγωνισμό». Ο Γάλλος υπουργός Οικονομίας Μπρούνο Λεμέρ αυτή την εβδομάδα κατηγόρησε ακόμη και τις ΗΠΑ ότι ακολουθούν το μονοπάτι του οικονομικού απομονωτισμού της Κίνας, προτρέποντας τις Βρυξέλλες να αντιγράψουν μια τέτοια προσέγγιση. «Η Ευρώπη δεν πρέπει να είναι η τελευταία των Μοϊκανών», είπε.

Η ΕΕ προετοιμάζει τις απαντήσεις της, όπως μια μεγάλη ώθηση επιδοτήσεων για να αποτρέψει την εξάλειψη της ευρωπαϊκής βιομηχανίας από τους Αμερικανούς ανταγωνιστές. «Βιώνουμε μια υφέρπουσα κρίση εμπιστοσύνης σε εμπορικά θέματα σε αυτή τη σχέση», δήλωσε ο Γερμανός ευρωβουλευτής Reinhard Bütikofer.

«Κάποια στιγμή πρέπει να επιβεβαιωθείς», είπε η Γαλλίδα ευρωβουλευτής Μαρί-Πιερ Βεντρέν. «Βρισκόμαστε σε έναν κόσμο αγώνων εξουσίας. Όταν παλεύεις με το χέρι, αν δεν είσαι μυώδης, αν δεν είσαι προετοιμασμένος τόσο σωματικά όσο και ψυχικά, χάνεις».

Στα παρασκήνια, υπάρχει επίσης αυξανόμενος εκνευρισμός για τα χρήματα που ρέουν στον αμερικανικό αμυντικό τομέα.

Οι ΗΠΑ είναι μακράν ο μεγαλύτερος πάροχος στρατιωτικής βοήθειας στην Ουκρανία, παρέχοντας περισσότερα από 15,2 δισεκατομμύρια δολάρια σε όπλα και εξοπλισμό από την έναρξη του πολέμου. Η ΕΕ έχει προσφέρει μέχρι στιγμής περίπου 8 δισεκατομμύρια ευρώ στρατιωτικού εξοπλισμού στην Ουκρανία, σύμφωνα με τον Μπορέλ.

Σύμφωνα με έναν ανώτερο αξιωματούχο από μια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, η ανανέωση ορισμένων εξελιγμένων όπλων μπορεί να διαρκέσει «χρόνια» λόγω προβλημάτων στην αλυσίδα εφοδιασμού και στην παραγωγή τσιπ. Αυτό τροφοδότησε φόβους ότι η αμυντική βιομηχανία των ΗΠΑ μπορεί να επωφεληθεί ακόμη περισσότερο από τον πόλεμο.

Το Πεντάγωνο αναπτύσσει ήδη έναν οδικό χάρτη για να επιταχύνει τις πωλήσεις όπλων, καθώς αυξάνεται η πίεση από τους συμμάχους να ανταποκριθούν σε μεγαλύτερες απαιτήσεις για όπλα και εξοπλισμό.

Ένας άλλος διπλωμάτης της ΕΕ υποστήριξε ότι «τα χρήματα που βγάζουν από τα όπλα» θα μπορούσαν να βοηθήσουν τους Αμερικανούς να καταλάβουν ότι το να βγάζουν «όλα αυτά τα μετρητά από το φυσικό αέριο» μπορεί να είναι «λίγο υπερβολικό».

Ο διπλωμάτης υποστήριξε ότι μια έκπτωση στις τιμές του φυσικού αερίου θα μπορούσε να μας βοηθήσει να «διατηρούμε ενιαίες τις δημόσιες απόψεις μας» και να διαπραγματευόμαστε με τρίτες χώρες για την προμήθεια φυσικού αερίου. «Δεν είναι καλό, όσον αφορά την οπτική, να δίνεις την εντύπωση ότι ο καλύτερος σύμμαχός σου αποκομίζει πραγματικά τεράστια κέρδη από τα προβλήματά σου», είπε ο διπλωμάτης.

Οι Giorgio Leali, Stuart Lau, Camille Gijs, Sarah Anne Aarup και Gloria Gonzalez συνέβαλαν στο ρεπορτάζ.

Το άρθρο έχει ανανεωθεί για να περιλάβει σχόλια από έναν εκπρόσωπο του NSC.

www.politico.eu

Δ. Τσαϊλάς: Ναύαρχος Κουντουριώτης: Πρέπει να βρισκόμαστε εκεί. Πρέπει να αποκτήσουμε ανώτερη δύναμη πυρός. Και πρέπει να μείνουμε όσο χρειαστεί.

0

 

Του Δημήτρη Τσαϊλα, Υποναυάρχου ε.ε.

Ο πολιτικός στόχος της Τουρκίας είναι να καταργήσει το Διεθνές Δίκαιο στη θάλασσα και να το αντικαταστήσει με την αρχή ότι η Τουρκία μπορεί να κατέχει τις θαλάσσιες ζώνες που ισχυρίζεται η ίδια ότι της ανήκουν. Η Άγκυρα έχει διακηρύξει επανειλημμένα την «αδιαμφισβήτητη κυριαρχία» σε ένα μεγάλο όγκο της Θάλασσας στο μισό Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Τούρκοι αξιωματούχοι ισχυρίζονται ότι αυτή η εκτεταμένη θαλάσσια περιοχή είναι «γαλάζια πατρίδα», δηλαδή ισοδύναμο με τη χερσαία επικράτειά της, όπως υποδηλώνει η φράση. Ο κυρίαρχος μιας επικράτειας θεσπίζει τους νόμους που υπαγορεύουν τι συμβαίνει εκεί. Με άλλα λόγια, θα βάλει τους κανόνες στη Θάλασσα και οι άλλοι θα υπακούσουν. Η ελευθερία της θάλασσας δεν θα υπάρχει πια σε αυτές τις εκτάσεις. Τα γειτονικά κράτη (Ελλάδα-Κύπρος) θα χάσουν τα δικαιώματά τους να συλλέγουν φυσικούς πόρους από τις υπεράκτιες αποκλειστικές οικονομικές ζώνες που τους κατανέμει η Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS).

Αυτός είναι ένας πολιτικός στόχος που μας βρίσκει αντίθετους, ωστόσο είναι πολύτιμος για την Τουρκία, που σημαίνει ότι η Άγκυρα είναι διατεθειμένη να ξοδέψει αφειδώς για να τον αποκτήσει και να διατηρήσει τις δαπάνες για όσο διάστημα χρειαστεί. Ο τούρκος πρόεδρος Ερντογάν έχει συνδέσει τις θαλάσσιες διεκδικήσεις με το «Τουρκικό Όνειρο», το έργο του για εθνική ανανέωση για τον «τουρκικό αιώνα» μετά την ίδρυση του κράτους του. Είναι δύσκολο να δει κανείς πώς θα μπορούσε να παρακάμψει τον όρκο του να κάνει την Τουρκία μεγάλη ξανά, μήπως και φανεί αδύναμος και ανόητος στα μάτια των απλών Τούρκων πολιτών. Αυτή είναι μια επικίνδυνη προοπτική για κάθε αυταρχικό ηγέτη.

Η στρατηγική της Τουρκίας βασίζεται σε τρεις κρίσιμους άξονες στον αγώνα για τη ναυτική ελευθερία. Πρώτον, έχουν αποφασίσει ένα παρατεταμένο αγώνα. Κανείς δεν πρέπει να περιμένει μια γρήγορη νίκη. Δεύτερον, η Άγκυρα βασίζεται σε ακανόνιστα μέσα και μεθόδους για να πάρει αυτά που επιθυμεί. Αντί να κάνει μόνο χρήση της στρατιωτικής δύναμης, εκμεταλλεύεται μια σειρά από παραστρατιωτικά ή μη εργαλεία, όπως το μεταναστευτικό ρεύμα, την ακτοφυλακή και μια “θαλάσσια πολιτοφυλακή” ενσωματωμένη στον αλιευτικό στόλο και την εμπορική ναυτιλία ως εργαλεία επιλογής της. Η Άγκυρα τους υποστηρίζει με τακτικές δυνάμεις από το Τουρκικό Ναυτικό και την Τουρκική Αεροπορία απειλώντας τους αντίπαλους διεκδικητές ότι η Τουρκία θα επικρατήσει σε περίπτωση που ξεσπάσει πόλεμος. Και τρίτον, η Τουρκία οργανώνει μια εκστρατεία ποσοτικής και ποιοτικής αναβάθμισης των διεκδικήσεων. Προσπαθούν να κερδίσουν πολλές αντιπαραθέσεις μικρής κλίμακας, διασκορπισμένες σε χρόνο και γεωγραφικό χώρο. Πολλά μικρά αποτελέσματα, ελπίζουν, θα προσθέσουν κάτι σημαντικό με την πάροδο του χρόνου. Εν ολίγοις, η Τουρκία ελπίζει να κερδίσει χωρίς να κλιμακώσει και να απαιτηθεί πραγματική χρήση όπλων. Αυτό συνεπάγεται έναν μακροχρόνιο ανταγωνισμό στον οποίο η Τουρκία επιδεικνύει ακαταμάχητη εμμονή.

Η αντιμετώπιση της Τουρκίας θα απαιτήσει ένα μείγμα δυνάμεων του Πολεμικού Ναυτικού της Πολεμικής Αεροπορίας και της Ακτοφυλακής που να μπορούν να συνεργαστούν με περιφερειακούς εταίρους και συμμάχους. Οι σύμμαχοι και οι εταίροι θα είναι το κλειδί για να δείξουν στην Τουρκία τα όρια των εκβιαστικών της μέτρων.

Ο πολιτικός στόχος του Ελληνισμού είναι απλός, θέλουμε να διατηρήσουμε το status quo που βασίζεται στο δίκαιο της θάλασσας. Η στάση μας είναι στρατηγικά αμυντική. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις πρέπει να παραμείνουν παθητικές, περιμένοντας και προσπαθώντας να εμποδίσουν τις τουρκικές ανταγωνιστικές κινήσεις μετά την πραγματοποίηση της επιθετικής ενέργειας. Η Αθήνα θα πρέπει να αναλάβει την πρωτοβουλία όποτε είναι δυνατόν.

Έχουμε αντιληφθεί ότι είναι επιτακτική ανάγκη το πλέξιμο ενός συνεκτικού συνασπισμού. Για να βελτιώσουμε τη στρατηγική μας θέση για έναν παρατεταμένο αγώνα, οι ελληνικές ναυτικές δυνάμεις χρειάζονται αξιόπιστες βάσεις γύρω από τη σκηνή των επιχειρήσεων για να επιταχύνουν την απάντηση στην τουρκική επιθετικότητα. Μια ναυτική βάση στην Κύπρο θα ήταν μια ευπρόσδεκτη εξέλιξη, όπως και η τακτική πρόσβαση στα λιμάνια της Κρήτης.

Για να αντιμετωπίσουμε τη σωρευτική στρατηγική της Τουρκίας, οι αερο-ναυτικές δυνάμεις της Ελλάδας, των συμμάχων και των εταίρων δεν πρέπει απλώς να εμφανιστούν στις περιοχές όποτε απαιτηθεί, αλλά να παραμείνουν, επισημαίνοντας ότι η Τουρκία δεν θα επικρατούσε απαραίτητα εάν η μάχη ξεσπάσει. Μια συνεχής, επιβλητική παρουσία κοντά σε σκηνές κρούσης θα ανάγκαζε την Τουρκία να επιλέξει μεταξύ της κλιμάκωσης με άσκηση βίας (κάτι που οι ηγέτες της Τουρκίας δεν θέλουν διακαώς να κάνουν) και της αποκλιμάκωσης σε κάτι που μοιάζει με διπλωματία εν καιρώ ειρήνης (που θα αναβάλλει την πρόκληση της). Αν και αυτό το σενάριο φαίνεται μάλλον αδύναμο από το να παρακινηθεί η Άγκυρα να αναβάλει επανειλημμένα την προσπάθεια να ολοκληρώσει τις διεκδικήσεις κυριαρχίας της, μπορεί να είναι το καλύτερο που μπορεί να ελπίζει να επιτύχει η Αθήνα.

Η συμβουλή του Ναυάρχου Κουντουριώτη, δεν ισχύει μόνο για την περίοδο του πολέμου. Εφαρμόζεται και στον στρατηγικό ανταγωνισμό σε καιρό ειρήνης στην θαλάσσια ασφάλεια. Δεν πρέπει να αφήσουμε καμία αμφιβολία στο μυαλό του ανταγωνιστή, καθώς και των συμμάχων και των συνεργατών μας ότι αναπόφευκτα θα συγκρουστούμε για να πάρουμε τον έλεγχο, εάν ο ανταγωνιστής παραβιάσει τη θέλησή μας.

Ο ανταγωνισμός εν καιρώ ειρήνης ξετυλίγεται όχι με την καταδίκη των όπλων, αλλά με την προσπάθεια να επηρεάσουμε τη θέληση του αντιπάλου ότι έχουμε την ικανότητα και την θέληση να κάνουμε τη διαφορά στο αποτέλεσμα του ανταγωνισμού. Οι ανταγωνιστές δείχνουν τα όπλα τους για να κάνουν δηλώσεις για τη σχετική ισχύ και αδυναμία. Εφόσον η μάχη εξ ορισμού δεν συμβαίνει σε καιρό ειρήνης, όποιος πιστέψει ότι θα κέρδιζε σε καιρό πολέμου «κερδίζει» μια αντιπαράθεση εν καιρώ ειρήνης. Ο στρατηγικός ανταγωνισμός είναι κυριολεκτικά ένας πόλεμος αντιλήψεων.

Εάν οι ηγέτες του Ελληνισμού σκεφτούν τις κινήσεις του Στόλου ως μοχλό πολιτικής πειθούς και αποτροπής, θα σχεδιάσουν αναπτύξεις για να ρίξουν τη «σκιά» στον λογισμό αποφάσεων της Άγκυρας. Δηλαδή, θα αναγκάσουν τους τούρκους αξιωματούχους να συνυπολογίσουν τι θα μπορούσαν να κάνουν οι θαλάσσιες και αεροπορικές δυνάμεις της Ελλάδας σε κάθε απόφαση που παίρνουν. Εάν οι Τούρκοι ηγέτες βλέπουν τα πλεονεκτήματα της Ελλάδας στην επιχειρησιακή σκηνή όλη την ώρα, ή εάν είναι πεπεισμένοι ότι οι ελληνικές δυνάμεις θα εμφανιστούν στο προσκήνιο χωρίς αποτυχία, κραδαίνοντας αρκετή μαχητική ισχύ για να κερδίσουν μια μάχη – ή να αποτρέψουν τις προσπάθειες της Τουρκίας να κερδίσει – τότε θα τους αποτρέψουμε.

πηγή: Εφημερίδα “Μακεδονία”.

 

 

Π. Νιάρχου: Ο ίδιος ο ΥΠΕΞ της Κύπρου υπονομεύει την Κυπριακή Δημοκρατία

0
του Περικλή Νιάρχου
Η Κύπρος καλειται να εκλέξει , σε μερικούς μηνες , τον Φεβρουάριο του 2023 , νεο Πρόεδρο της Δημοκρατίας.Θα επρεπε,λογικά , κατά το μικρό διάστημα που απομένει , τοσο ο σημερινός Πρόεδρος οσο και ο σημερινός υπουργός Εξωτερικων να μη σπεύσουν να προκαταλάβουν την πολιτική του νεου Προέδρου , που θα εχει νωπή την υποστήριξη της λαϊκης ψήφου. Πολύ περισσότερο , οταν οι δημοσκοπήσεις αντικαθρεφτίζουν τη δυσπιστία προς τους υποψηφίους των δυο μεγαλυτέρων κομμάτων ,που στήριξαν απο κοινου μια αδιανόητη πολιτική ενδοτισμου και υποχωρήσεων , με τη φενάκη μιας δηθεν ” λύσεως ” .
Ο ξένος ομως παράγων , που ασκει , δυστυχως , παρασκηνιακά , εναν απαράδεκτο ρόλο , ειτε ευθέως ειτε με το προσωπειο του ΟΗΕ , επιδιώκει ακριβως να προκαταλάβει οποιοδήποτε ενδεχόμενο ουσιαστικης αλλαγης πολιτικης και να δεσμεύσει και τον επόμενο Πρόεδρο στη συνέχιση της ιδιας , ολέθριας για την Ελληνική πλευρά , πολιτικης .
Με τη γραμμή αυτή , βεβαίως , συμπαρατάσσονται οι υποψήφιοι των δυο μεγαλυτέρων κομμάτων , τα οποια δεν αναθεώρησαν σε τίποτε την πολιτική που ακολούθησαν μεχρι τώρα , ακόμη και οταν ο Τουρκοκύπριος ηγέτης Τατάρ και η Αγκυρα επαναλαμβάνουν συνεχως οτι δεν δέχονται και δεν θα συμμετάσχουν σε οποιεσδήποτε νεες συνομιλίες , εαν αυτές δεν διεξαχθουν πανω στη βάση των δυο ισων κρατων η μερων .
Αντιθέρως , ο υποψήφιος του ΑΚΕΛ πρέσβυς Μαυρογιάννης , που δηλώνει τυπικά ανεξάρτητος ,ειπε , προσφάτως , οτι οι δυο πλευρές πρέπει να καλύψουν το εξτρα μίλι που απέμεινε απο το Κράν Μοντανά και να επιτύχουν ” λύση ” του Κυπριακου. Η δήλωσή του εχει ιδιαίτερη βαρύτητα , γιατί ο Μαυρογιάννης , ως πρώην διαπραγματευτής και πρέσβυς , δεν εχει κανένα ελαφρυντικό αγνοιας, Γνωρίζει καλά τι σημαίνει αυτό που αποκαλει ” εξτρα μίλι ” απο το Κράν Μοντανά.
Σε καθε περίπτωση , η Τουρκική πλευρά το κατέστησε απολύτως σαφές . Εννοει δυο ” ισα ” κράτη , εγγυήσεις της Τουρκίας πάνω σε ολόκληρη την Κύπρο και αιώνια παραμονή στο νησι Τουρκικου στρατου.Με απλά λόγια , ζητα αναγνώριση των τετελεσμένων της Τουρκικης κατοχης και , μέσω μιας συνομοσπονδίας δυο κρατων , με Τουρκικές εγγυήσεις και στρατιωτική παρουσία , την υπαγωγή ολόκληρης της Κύπρου στον Τουρκικό γεωπολιτικό ελεγχο , με ο,τι αυτό σημαίνει για το μέλλον του Ελληνισμου της .
Υπάρχουν , δυστυχως , ορισμένες πολιτικές δυνάμεις , που εχουν φτάσει σε τέτοιο σημειο υποβαθμίσεως της εθνικης ταυτότητας , ωστε να ασκουν απροκάλυπτα ανθελληνική προπαγάνδα, υπο το πρόσχημα της πολεμικης κατά του καταγγελλόμενου εθνικισμου , και να υπερακοντίζουν υπερ της λεγόμενης πολυπολιτισμικης κοινωνίας , υποστηρίζοντας την ανεξέλεγκτη εισοδο στο νησί παρανόμων μεταναστων ,τους οποίους εργαλειοποιει και αποστέλλει το κατοχικό καθεστως και η Αγκυρα για να διεμβολίσουν την Ελληνική δημογραφική δομή και της ελεύθερης Κύπρου.
Στο πνευμα της ακολουθούμενης μέχρι τώρα ενδοτικης πολιτικης , με νέες συνεχως παραχωρήσεις , ο ασκων σήμερα χρέη υπουργου Εξωτερικων για τη σύντομη περίοδο μέχρι τις Προεδρικές εκλογές Γιαννάκης Κασουλίδης, δήλωσε ,προσφάτως , αναφερόμενος στην Τουρκική πλευρά , οτι ” εμεις δεν κάναμε οτι εκαναν εκεινοι. Δεν εχουμε απορρίψει τις δικές τους προτάσεις. Εχουμε πει οτι ειμαστε ετοιμοι , σε επίπεδο διαπραγματευτων , να ξεκινήσουμε να συζητουμε , με βάση και τις δυο προτάσεις ” .
Ο Γ. Κασουλίδης αναφέρεται στα Μέτρα Οικοδομήσεως Εμπιστοσύνης ( ΜΟΕ ) , που πρότεινε ο ιδιος στην Τουρκική πλευρά και αφορουσαν το παράνομο αεροδρόμιο της Τύμπου και το λιμάνι της Αμμοχώστου. Ειχε προτείνει ,συγκεκριμένα , τη νομιμοποίηση , υπο ορους , του αεροδρομίου της Τύμπου και τη νόμιμη λειτουργία του λιμένος της Αμμοχώστου , με την παρεμβολή της ΕΕ. Τα ΜΟΕ θα ηταν ,υποτίθεται , διπλωματικά ” οπλα. Πρωτον , κατά των Τουρκικων απειλων και σχεδίων για το πληρες ανοιγμα της περίκλειστης κατεχόμενης Αμμοχώστου στον Τουρκικό εποικισμό .Δεύτερον , για την επανάληψη των διακοινοτικων συνομιλιων . Τις τελευταιες ομως δεν τις αποδέχεται η Τουρκική πλευρά και ζητα συνομιλίες μεταξύ των δυο ” ισοτίμων ” κρατικων οντοτήτων , δηλαδή μεταξύ του ψευδοκράτους και της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Η Τουρκική πλευρά απέρριψε τα ΜΟΕ ,που ειχε προτείνει ο Γιαννάκης Κασουλίδης και αντιπρότεινε δικά της ΜΟΕ. Αυτά τα ΜΟΕ δέχεται να συζητήσει ο Γιαννάκης Κασουλίδης.Ας δουμε ομως ποιές ειναι αυτές οι προτάσεις ΜΟΕ της Τουρκικης πλευρας.Η πρώτη αφορα τη σύσταση Κοινης Επιτροπης Υδρογονανθράκων , η οποία θα εχει ως αρμοδιότητα το φυσικό αέριο της ΑΟΖ της ελεύθερης Κύπρου. Θα συζητα δηλαδή , πάνω σε ιση βάση , με τους Τουρκοκυπριους , τις αδειοδοτήσεις εταιρειων για ερευνες και γεωτρήσεις και το διαμοιρασμό των εσόδων μεταξύ των δυο μερων.
Με αλλα λόγια , η πρόταση ΜΟΕ αποσκοπει στην εισαγωγή της Τουρκικης πλευρας ως συνεταίρου στους υδρογονάνθρακες της ΑΟΖ της ελεύθερης Κύπρου , την οποία μάλιστα αμφισβητει και παραβιάζει η Αγκυρα , κατ’ εφαρμογή της λεγόμενης ” Γαλάζιας Πατρίδας ‘ και της θεωρίας οτι τα νησιά δεν εχουν δηθεν υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ.
Παρέλκει να υπογραμμισθει οτι , σε μια τέτοια περίπτωση , η Κύπρος, περαν του διαμοιρασμου του φυσικου της αερίου με τους Τουρκοκυπρίους, στο ονομα των οποίων κατέχεται το 37% της Κύπρου , δεν θα μπορουσε επίσης να εχει οποιαδήποτε πολιτική για τους υδρογονάνθρακές της , οπως , π. χ. , η συμμετοχή της σ ‘ενα αγωγό φυσικου αερίου τύπου East Med. Η εξαγωγή επίσης του φυσικου της αερίου θα γινόταν με αγωγό μέσω Τουρκίας.
Ενα αλλο μέτρο , που προτείνει ο Τατάρ, ειναι η διασύνδεση της Κύπρου με το Τουρκικό ηλεκτρικό δίκτυο . Αποδοχή ενος τέτοιου μέτρου θα σήμαινε την εξάρτηση της Κύπρου απο την Αγκυρα και τον τορπιλλισμό της συμμετοχης της στα μεγάλα σχέδια για την ανάπτυξη δικτύων μεταφορας ηλεκτρικης ενέργειας μεταξύ Ασίας και Ευρώπης και Αφρικης και Ευρώπης , εκτος και αν αυτά διέρχονταν μέσω Τουρκίας , οπως επιδιώκει η Αγκυρα.
Ενα τρίτο παρόμοιο ΜΟΕ ειναι η σύσταση Κοινης Επιτροπης για τους Υδάτινους Πόρους. Την εξάρτηση δηλαδή της Κύπρου απο την Αγκυρα και σε ο,τι αφορα το νερό. Η Τουρκία, στο πλαίσιο των σχεδίων της για στρατηγικό ελεγχο της κατεχόμενης Κύπρου , κατασκεύασε υποθαλάσσιο αγωγό για τη μεταφορά νερου στο νησί. Επιδιώκει να χρησιμοποιήσει τον αγωγό αυτό για τη στρατηγική εξάρτηση ολόκληρης της Κύπρου.
Με λίγα λόγια , οι στόχοι των προτεινομένων απο την Τουρκική πλευρά ΜΟΕ , ειναι σαφεις. Επιδιώκουν τη στρατηγική εξάρτηση ολόκληρης της Κύπρου , την αναγνώριση των τετελεσμένων της Τουρκικης κατοχης και του ψευδοκράτους , τη διεμβόλιση των περιφερεικων στρατηγικων συμμαχιων της Κύπρου , την αρπαγή του φυσικου της αερίου και την υπαγωγή ολόκληρης της Κύπρου στον Τουρκικό γεωπολιτικό ελεγχο.
Οι προεξάρχοντες και επισπεύδοντες για αμεση δηθεν ” λύση ” , μεταξύ των οποίων κατέχει προέχουσα θέση ο σημερινός υπουργός Εξωτερικων , με βάση την περιώνυμη “διζωνική ομοσπονδία , με πολιτική ισότητα ” , ακολουθουν στην ουσία συμπληρωματική πολιτική προς την Τουρκική στρατηγική. Με πρόσχημα τα ΜΟΕ, διατρέχουν τον κίνδυνο να θέσουν το Κυπριακό πάνω σε νεα βάση, που θα αλλαζε το ρόλο των Ηνωμένων Εθνων , με βάση το ιστορικό ψήφισμα 186 του Συμβουλίου Ασφαλείας του 1964 και θα υποθήκευε τη μέχρι τώρα αναγνώριση της Κύπρου απο την Ευρωπαϊκή Ενωση ως ενιαίας Κυπριακης Δημοκρατίας.
Πολύ περισσότερο ακόμα, σπεύδουν να προκαταλάβουν οποιαδήποτε ενδεχόμενη αλλαγή πολιτικης, μετά τις Προεδρικές εκλογές , την οποίαν επεύχεται η μεγάλη πλειοψηφία του Κυπριακου λαου , με κύριο στοιχειο την αξιοποίηση , επιτέλους , ως διπλωματικου οπλου , της ισότιμης συμμετοχης της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ενωση , σε συνδυασμό με την αμυντική θωράκιση , την ουσιαστική επανενεργοποίηση του δόγματος του Ενιαίου Αμυντικου Χώρου Ελλάδος – Κύπρου, την περαιτέρω ενίσχυση των περιφερεικακων και αλλων στρατηγικων συμμαχιων της Κύπρου και την αξιοποίηση γενικότερα των σχετικά ευνοϊκων στρατηγικων αλλαγων στην Ανατολική Μεσόγειο.
Η ακολουθούμενη πολιτική απο τον υπουργό Εξωτερικων , που στοχεύει προς την αντίθετη κατεύθυνση και επιδιώκει να προκαταλάβει και να δεσμεύσει στην ιδια πολιτική τον νεο Πρόεδρο , ειναι απαράδεκτη , οταν μάλιστα ειναι αποδεδειγμένο πλέον απο τα ιδια τα πράγματα οτι η πολιτική αυτή ειναι αυτοκαταστροφική. Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης εχει μεγάλη ευθύνη για το τι προτείνει και τι πολιτική ακολουθει ο υπουργός Εξωτερικων , που ο ιδιος διατηρει στη θέση του.
Περικλής Νεάρχου , Πρέβυς ε. τ.
Το αρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ” Παρον “, την 27η Νοεμβρίου 2022

“ΓΑΜΨΟ ΞΙΦΟΣ”: ΟΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟΙ ΣΤΌΧΟΙ ΤΗς ΑΓΚΥΡΑΣ

3

Γράφει ο Λάζαρος Καμπουρίδης, Αντιστράτηγος ε.α.

Οι στρατηγικοί στόχοι της Άγκυρας με την Επιχείρηση «Γαμψό Ξίφος» σε Συρία και Ιράκ

 Η βομβιστική επίθεση στην Κωνσταντινούπολη στις 13 Νοεμβρίου, προκάλεσε πολλά ερωτηματικά σχετικά με τους κύκλους που σχεδίασαν και πραγματοποίησαν την ενέργεια αυτή, ενώ ταυτόχρονα προσέδωσε πολλούς «άσσους στο μανίκι» του Τούρκου Προέδρου στο δρόμο προς τις εκλογές.

Τα ερωτηματικά που προκύπτουν έχουν σχέση με τους δράστες, καθώς η Άγκυρα φρόντισε πολύ βιαστικά να φορτώσει την ενέργεια στο παρακλάδι του ΡΚΚ στη Συρία, YPG (Μονάδες Λαϊκής Άμυνας), το οποίο την αρνήθηκε, ενώ ταυτόχρονα αποκαλύφθηκε ότι αυτοί (δράστες) όχι μόνο ήταν σε επαφή με στελέχη του τουρκικού Εθνικιστικού Κόμματος (ΜΗΡ) αλλά συνδέονται και με τον ακραίο ισλαμισμό στη Συρία.

Ο πραγματικά κερδισμένος από την βομβιστική επίθεση είναι ο Ερντογάν, αφού βρήκε την κατάλληλη δικαιολογία που ζητούσε για την πραγματοποίηση της αεροπορικής επιχείρησης (20 Νοεμβρίου)  με την επωνυμία «Pençe Kılıç – Γαμψό Ξίφος»  εναντίον κουρδικών στόχων στο Ιράκ (ΡΚΚ) και κυρίως στη Συρία (Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις  – SDF) και ιδιαίτερα εναντίον κατοικημένων τόπων, υποδομών, κέντρων διοίκησης, καταφυγίων, εγκαταστάσεων πετρελαίων κλπ.

Από τουρκικής πλευράς έγινε γνωστό ότι, στο πλαίσιο των τουρκικών αεροπορικών βομβαρδισμών στο Ιράκ και στη Συρία επλήγησαν 471 στόχοι και εξουδετερώθηκαν 254 «τρομοκράτες», ενώ αναφέρθηκαν παράλληλα και 18 θύματα στρατιωτικοί του συριακού Στρατού Ξηράς. Για την επιχείρηση χρησιμοποιήθηκαν 50 αεροσκάφη F-16 από τις αεροπορικές βάσεις της Μαλάτειας και του Ντιγιαρμπακίρ καθώς και 20 Μη Επανδρωμένα Αεροσκάφη (ΜΕΑ) για προσβολή και κατάδειξη στόχων αντίστοιχα. Ο Τούρκος Πρόεδρος άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο να πραγματοποιηθεί και χερσαία επιχείρηση, ενώ δήλωσε ότι, για την επιχείρηση δεν υπήρξε καμία επαφή ούτε με τον Μπάϊντεν αλλά ούτε και με τον Πούτιν.

Εάν ληφθεί υπόψη η προηγούμενη δήλωση του Τούρκου Προέδρου, φαίνεται ότι τα τουρκικά αεροσκάφη δεν χρησιμοποίησαν τον Εναέριο Χώρο (Ε.Χ.) της Συρίας η διαχείριση του οποίου έχει δοθεί από τον Άσαντ στις ρωσικές Ένοπλες Δυνάμεις.

Ρωσία και ΗΠΑ απέφυγαν σκληρή κριτική εναντίον της Άγκυρας. Ο Διευθυντής Στρατηγικής Επικοινωνίας του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας του Λευκού Οίκου, Τ. Κίρμπι, δήλωσε την 22 Νοεμβρίου ότι, η Τουρκία συνεχίζει να υποφέρει από την τρομοκρατική απειλή, ιδίως στα νότια σύνορά της και έχουν κάθε δικαίωμα να υπερασπιστούν τον εαυτό τους και τους πολίτες τους. Την ίδια μέρα, ο Α. Λαυρέντιεφ, Ρώσος απεσταλμένος του Πούτιν στη Συρία, κάλεσε την Τουρκία να δείξει αυτοσυγκράτηση, Εντύπωση πάντως προκάλεσε το γεγονός ότι, δεν υπήρξε από πλευράς Άσσαντ καμία επίσημη ανακοίνωση αποδοκιμασίας της επιχείρησης αυτής.

Τον περασμένο Ιούλιο, πραγματοποιήθηκε στην Τεχεράνη στo πλαίσιο της «Διαδικασίας της Αστάνα», η 7η Διάσκεψη των Προέδρων Ρωσίας, Τουρκίας και Ιράν, για το μέλλον της Συρίας. Μετά τη συνάντηση εντύπωση προκάλεσε η αλλαγή στάσης του Ερντογάν, εμφανιζόμενος θετικός στην έναρξη διαπραγματεύσεων με τον Άσαντ σε υψηλό επίπεδο, ενώ έγινε γνωστό ότι, τους 3 ηγέτες απασχόλησε και το θέμα της αποπομπής του αμερικανικού παράγοντα από τη Συρία.

Συμπερασματικά με την αεροπορική επιχείρηση «Pençe Kılıç – Γαμψό Ξίφος», η Άγκυρα:

Προκαλεί συσπείρωση στην εθνικιστική βάση ψηφοφόρων υπέρ της κυβέρνησης, καθώς η Τουρκία οδεύει προς τις εκλογές και τα ποσοστά του Ερντογάν βαίνουν μεν αυξανόμενα αλλά με πολύ χαμηλό ρυθμό, προκαλώντας ανησυχία στον ίδιο και στο κόμμα του.

Δημιούργησε τις προϋποθέσεις ώστε να πραγματοποιήσει και χερσαία επιχείρηση στη Βόρεια Συρία, η εκτέλεση της οποίας θα εξαρτηθεί από τις αντιδράσεις ΗΠΑ, Ρωσίας και Ιράν.

Ερημοποιεί περιοχές στις οποίες αργότερα θα μετεγκατασταθούν Σύριοι πρόσφυγες προερχόμενοι από την Τουρκία με σκοπό την αλλαγή της δημογραφικής εικόνας αυτών.

Στοχοποίησε για πρώτη φορά περιοχές εκμετάλλευσης πετρελαίων στην βορειοανατολική Συρία οι οποίες ελέγχονταν από τους Κούρδους της περιοχής.

Προσθέτει νίκες και αποκτά ερείσματα τα οποία θα χρησιμοποιήσει στις μετά τις εκλογές (Ιούνιος 2023) διαπραγματεύσεις με τον Άσαντ

Επιχειρεί να απομονώσει τους Κούρδους της Συρίας και να διακόψει κάθε μορφή συνδιαλλαγής αυτών με το συριακό καθεστώς.

Επιδιώκει να προκαλέσει ρήγμα στις σχέσεις των ΗΠΑ με τους Κούρδους της Συρίας (PYD/YPG) και τους Άραβες συμμάχους τους (SDF), αποστερώντας τους κάθε πολιτικό και επιχειρησιακό στήριγμα, ώστε η κουρδική πλευρά να στερείται ερεισμάτων και να αποτελεί μελλοντικά εύκολο στόχο στις τουρκικές ορέξεις.

*Ο Αντιστράτηγος ε.α. Λάζαρος Καμπουρίδης είναι απόφοιτος της Σχολής Εθνικής Άμυνας, κάτοχος MBA από το Nottinngham Trend University, Πτυχιούχος του Τμήματος Ιστορίας & Εθνολογίας του ΔΠΘ, και υποψήφιος Διδάκτορας του Παντείου Πανεπιστημίου, ενώ διετέλεσε μέλος της Ελληνικής Διπλωματικής Αντιπροσωπείας στην Κωνσταντινούπολη την περίοδο 1995-1999, Ακόλουθος Άμυνας στην Ελληνική Πρεσβεία στην Άγκυρα την περίοδο 2013-2017. Αποστρατεύθηκε τον Μάρτιο / 2022.

πηγή: Εφημερίδα “Μακεδονία”.

 

Οι καινοτομίες που άλλαξαν τον τρόπο που πίνουμε κρασί

0
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «Κ»

Η διάθεση κρασιού σε ασκούς, το ρηξικέλευθο βιδωτό πώμα και οι σύγχρονοι αμφορείς αλλάζουν τον τρόπο που πίνουμε κρασί.

«Σκέφτομαι σοβαρά να βάλω κρασί σε κουτάκι, όπως οι μπίρες στο μαγαζί, για να το κάνω πιο φιλικό συνοδευτικό στα μπέργκερ», μου έλεγε ένας από τους σοβαρότερους επιχειρηματίες στον χώρο των αθηναϊκών wine bars, τον οποίο εκτιμώ ιδιαίτερα. Ομολογώ ότι ένα ρίγος διαπέρασε τη ραχοκοκαλιά μου στην ιδέα να ανοίξω αλουμινένιο κουτί για να πιω κρασί. Η σκέψη τριβέλιζε το μυαλό μου συνεχώς. Έψαξα στο διαδίκτυο τις λέξεις-κλειδιά «can wine» και χιλιάδες τενεκεδάκια κρασιού γέμισαν την οθόνη μου.

Ξεπερνώ την ανατριχίλα, γεμίζω ένα ποτήρι ηφαιστειακή Σαντορίνη και αρχίζω τις αναπολήσεις, προσπαθώντας να καταγράψω τις καινοτομίες των τελευταίων ετών στο κρασί. Νομίζω ότι θα ξεκινούσα από τον ασκό. Την επαναστατική συσκευασία που ήρθε να αντικαταστήσει σιγά σιγά το χύμα κρασί, «το δικό μας», που διανεμόταν με βυτία στις ταβέρνες, ανώνυμο και επικίνδυνο. «Χύμα» θεωρείται και ο ασκός σήμερα, αλλά σίγουρα είναι πολύ καλύτερο κρασί από αυτό των περασμένων δεκαετιών.

Άλλη μεγάλη καινοτομία, που ακόμα μεγάλο ποσοστό Ελλήνων οινοποιών δεν θέλει να πιστέψει, είναι το βιδωτό πώμα. Αναγνωρίζω την πρωτοπορία στον Γιώργο Σκούρα, που πίστεψε στα βιδωτά πώματα και εμφιαλώνει εδώ και πολλά χρόνια με αυτόν τον τρόπο τα λευκά κρασιά του, διατηρώντας έτσι τη φρεσκάδα και τον αρωματικό τους χαρακτήρα. Όσο για την επιφυλακτικότητα ως προς τα κόκκινα, σας καλώ να δοκιμάσετε τα ακριβά ώριμα αυστραλέζικα κρασιά και να με θυμηθείτε.

Καινοτομία με τις ρίζες στην παράδοση, όπως υποστηρίζει και ο αγαπημένος μου καθηγητής Χαράλαμπος Μαινεμελής, είναι η επιστροφή σε πρακτικές του παρελθόντος, αλλά με σύγχρονη επιστημονική γνώση. Τσιμεντένιες δεξαμενές, αμφορείς, αυθόρμητες ζυμώσεις κ.ά. αποτελούν καινοτόμες μεθόδους που ταράζουν τα νερά του… οίνοπα πόντου.

Μία από τις μεγαλύτερες καινοτομίες, που μπορεί στους νεότερους να φαίνεται απόλυτα φυσική, είναι το κρασί με το ποτήρι. Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί πριν από 20 χρόνια ότι θα είχε τη δυνατότητα να δοκιμάζει κρασιά χωρίς να αγοράζει ολόκληρη τη φιάλη! Ας είναι καλά, βέβαια, και η ανακάλυψη του coravin, που επιτρέπει να «κλέβουμε» ποτήρια χωρίς να αποπωματίζουμε το μπουκάλι. Και ας είναι καλά, επίσης, η καινοτομία των wine bars που ήρθε κι έδωσε ένα προωθητικό σπρώξιμο στο κρασί, σε μια χώρα που μπορεί να διαθέτει ιστορία και σύγχρονη οινοπαραγωγή, αλλά είναι αρκετά πίσω στην οινική κουλτούρα.

Η μεγαλύτερη και σημαντικότερη καινοτομία, όμως, είναι η φροντίδα για τη μείωση του αποτυπώματος του κρασιού στο περιβάλλον, από τη διαχείριση των αποβλήτων των οινοποιείων μέχρι το βάρος της φιάλης, την ποιότητα της συσκευασίας, τη μεταφορά κ.ά.

Προφανώς υπάρχουν πολλά ακόμα καινοτόμα σημεία στην παραγωγή και στην καλλιέργεια. Το προϊόν «κρασί» από μόνο του δεν μπορεί παρά να είναι καινοτόμο, καθώς ακολουθεί τις εξελίξεις και προσαρμόζεται στις εποχές. Όσο για το can wine, τι να πω, το σκέφτομαι ακόμα…

Καθημερινή

Τα παράπλευρα οφέλη των χωρών του Καυκάσου

1

Λόγω της υποδοχής ρωσικών εταιρειών και κροίσων που εγκαταλείπουν τη Ρωσία

Την ώρα που οι ευρωπαϊκές οικονομίες δέχονται καίριο πλήγμα από την ενεργειακή κρίση, απότοκο της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, και οδεύουν προς τη συνεπακόλουθη ύφεση, κάποιες άλλες χώρες αντλούν οφέλη από τις παρενέργειες του πολέμου και βλέπουν τις οικονομίες τους και τα νομίσματά τους να δέχονται μια απροσδόκητη τόνωση. Πρόκειται για τις γειτονικές στη Ρωσία και την Ουκρανία χώρες, τη Γεωργία, την Αρμενία αλλά και την Τουρκία, που έχουν εξελιχθεί σε χώρες υποδοχής όσων πλούσιων Ρώσων εγκαταλείπουν τη χώρα τους παίρνοντας όμως μαζί τους και τον πλούτο τους.

Η Γεωργία, η μικρή αυτή πρώην σοβιετική δημοκρατία στα νότια σύνορα της Ρωσίας, είναι μία από τις πολλές χώρες του Καυκάσου, όπως η Αρμενία και η Τουρκία, που έχει δεχθεί μεγάλη τόνωση στην οικονομία της χάρη στους τουλάχιστον 112.000 εύπορους Ρώσους που έχουν εγκατασταθεί στο έδαφός της φέτος μετά την εισβολή στην Ουκρανία. Η εισροή τους είχε ως αποτέλεσμα να ανατιμηθεί το νόμισμα της Γεωργίας, το λάρι, κατά 15% έναντι του δολαρίου από την αρχή του έτους, να αυξηθούν οι πωλήσεις ακινήτων στην πρωτεύουσα Τιφλίδα κατά 20% μέχρι τον Σεπτέμβριο και οι συναλλαγές κατά 30%, και τα ενοίκια να εκτοξευθούν στα ύψη σημειώνοντας άνοδο 74%. Από τον Ιανουάριο μέχρι τον Νοέμβριο κατεγράφησαν στα μητρώα της Γεωργίας 12.093 νέες ρωσικές εταιρείες, αριθμός 13 φορές μεγαλύτερος από τον αντίστοιχο στις αρχές του 2021.

Οπως σχολιάζει σχετικά ο Μικέιλ Κουκάβα, υπεύθυνος οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής στο Ινστιτούτο Ελευθερίας της Ενημέρωσης, η Γεωργία ξαφνικά κατέγραψε διψήφιο ποσοστό οικονομικής ανάπτυξης, κάτι που κανένας δεν μπορούσε να φανταστεί. Το επιβεβαιώνουν, άλλωστε, οι εκτιμήσεις του ΔΝΤ που προβλέπει πως το ΑΕΠ της Γεωργίας θα αυξηθεί φέτος κατά 10%, δηλαδή σε ποσοστό υπερ-τριπλάσιο από την αρχική εκτίμηση του περασμένου Απριλίου για ανάπτυξη 3%. Το ΔΝΤ προβλέπει, άλλωστε, διψήφιο ποσοστό οικονομικής ανάπτυξης για την Αρμενία, και συγκεκριμένα 11%, και 5% για την Τουρκία.

Το ΔΝΤ προβλέπει διψήφια ποσοστά αύξησης του ΑΕΠ τόσο της Γεωργίας όσο και της Αρμενίας.

Η πρώην σοβιετική δημοκρατία κατέγραψε φέτος μια πολύ μεγάλη εισροή συναλλάγματος κυρίως από τη Ρωσία, από την οποία προήλθε το 59,6% των ξένων κεφαλαίων που εισέρρευσαν στη χώρα μόνο μέσα στον Οκτώβριο. Συνολικά οι εισροές ξένου κεφαλαίου στη Γεωργία σημείωσαν αύξηση 725% σε ετήσια βάση. Από τον Φεβρουάριο, οπότε άρχισε ο πόλεμος, μέχρι και τον Οκτώβριο οι Ρώσοι που μετανάστευσαν στη Γεωργία μετέφεραν σε λογαριασμούς των τραπεζών της κεφάλαια ύψους 1,412 δισ. δολ. Μέχρι τον Σεπτέμβριο, άλλωστε, οι Ρώσοι που μετανάστευσαν στη Γεωργία είχαν ανοίξει 45.000 λογαριασμούς στις τράπεζές της, σχεδόν διπλάσιους από όσους είχαν οι Ρώσοι στη χώρα μέχρι την εισβολή στην Ουκρανία.

Οπως και οι γειτονικές Αρμενία και Τουρκία, η Γεωργία αρνήθηκε να ακολουθήσει τις δυτικές χώρες στην τακτική της επιβολής κυρώσεων κατά της Ρωσίας και αντιθέτως επέτρεψε στους Ρώσους και στα κεφάλαιά τους να εισέλθουν ελεύθερα στο έδαφός της. Η Αρμενία έχει αποφύγει έως τώρα να δώσει στη δημοσιότητα τα πλήρη στοιχεία για τον αριθμό των ξένων που εγκαταστάθηκαν στο έδαφός της και για τα περιουσιακά στοιχεία που αγόρασαν εκεί. Η Τουρκία, όμως, είναι γνωστό ότι έχει εκδώσει φέτος 118.626 άδειες παραμονής σε Ρώσους πολίτες, ενώ το 1/5 των ξένων που αγόρασαν φέτος ακίνητα εντός Τουρκίας ήταν Ρώσοι.

Στον αντίποδα βρίσκεται, όμως, η Μολδαβία, επίσης γειτονική στη Ρωσία και την Ουκρανία, που η τύχη της μοιάζει περισσότερο με εκείνη των χωρών της Ε.Ε. Μετά την κίνηση της Μόσχας να διακόψει τις ροές της ενέργειας, η Μολδαβία αναγκάστηκε να αλλάξει προμηθευτή εν μια νυκτί και να αρχίσει να προμηθεύεται το 80% της ηλεκτρικής ενέργειας και του φυσικού αερίου από την Ευρώπη. Ηταν η πλέον απότομη μετάβαση που γνώρισε η χώρα μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ενωσης το 1989. Την Τετάρτη η Μολδαβία έμεινε για δύο ώρες χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα όταν πύραυλοι έπληξαν την Ουκρανία διακόπτοντας τις ροές ενέργειας από την Ευρώπη. Σε ό,τι αφορά, άλλωστε, το κόστος της ενέργειας που έχει υπερ-τριπλασιαστεί, αποτελεί πλήγμα για την οικονομία της Μολδαβίας καθώς δημιουργεί ένα έλλειμμα ύψους 8% του ΑΕΠ της, τη στιγμή που πρόκειται για μία από τις φτωχότερες χώρες της Ευρώπης. Δεν έχει, βέβαια, υποστεί έως τώρα γενικές διακοπές στην ηλεκτροδότηση, όπως συνέβη στην Ουκρανία. Εκτιμάται, όμως, πως η τιμή του φυσικού αερίου για τους απλούς καταναλωτές έχει εξαπλασιαστεί μέσα στο τελευταίο έτος, αναγκάζονται τις οικογένειες της χώρας να δαπανούν το 70% έως 75% του εισοδήματός τους για την πληρωμή των εταιρειών κοινής ωφελείας.

Καθημερινή

Europe accuses US of profiting from war

0

EU officials attack Joe Biden over sky-high gas prices, weapons sales and trade as Vladimir Putin’s war threatens to destroy Western unity.

BY BARBARA MOENS, JAKOB HANKE VELA AND JACOPO BARIGAZZI

24 Νοεμβρίου 2022

Nine months after invading Ukraine, Vladimir Putin is beginning to fracture the West.

Top European officials are furious with Joe Biden’s administration and now accuse the Americans of making a fortune from the war, while EU countries suffer.

“The fact is, if you look at it soberly, the country that is most profiting from this war is the U.S. because they are selling more gas and at higher prices, and because they are selling more weapons,” one senior official told POLITICO.

The explosive comments — backed in public and private by officials, diplomats and ministers elsewhere — follow mounting anger in Europe over American subsidies that threaten to wreck European industry. The Kremlin is likely to welcome the poisoning of the atmosphere among Western allies.

“We are really at a historic juncture,” the senior EU official said, arguing that the double hit of trade disruption from U.S. subsidies and high energy prices risks turning public opinion against both the war effort and the transatlantic alliance. “America needs to realize that public opinion is shifting in many EU countries.”

Another top official, the EU’s chief diplomat Josep Borrell, called on Washington to respond to European concerns. “Americans — our friends — take decisions which have an economic impact on us,” he said in an interview with POLITICO.

The U.S. rejected Europe’s complaints. “The rise in gas prices in Europe is caused by Putin’s invasion of Ukraine and Putin’s energy war against Europe, period,” a spokesperson for Biden’s National Security Council said. Exports of liquefied natural gas from the U.S. to Europe “increased dramatically and enabled Europe to diversify away from Russia,” the NSC spokesperson said.

The biggest point of tension in recent weeks has been Biden’s green subsidies and taxes that Brussels says unfairly tilt trade away from the EU and threaten to destroy European industries. Despite formal objections from Europe, Washington has so far shown no sign of backing down.

At the same time, the disruption caused by Putin’s invasion of Ukraine is tipping European economies into recession, with inflation rocketing and a devastating squeeze on energy supplies threatening blackouts and rationing this winter.

As they attempt to reduce their reliance on Russian energy, EU countries are turning to gas from the U.S. instead — but the price Europeans pay is almost four times as high as the same fuel costs in America. Then there’s the likely surge in orders for American-made military kit as European armies run short after sending weapons to Ukraine.

It’s all got too much for top officials in Brussels and other EU capitals. French President Emmanuel Macron said high U.S. gas prices were not “friendly” and Germany’s economy minister has called on Washington to show more “solidarity” and help reduce energy costs.

Ministers and diplomats based elsewhere in the bloc voiced frustration at the way Biden’s government simply ignores the impact of its domestic economic policies on European allies.

When EU leaders tackled Biden over high U.S. gas prices at the G20 meeting in Bali last week, the American president simply seemed unaware of the issue, according to the senior official quoted above. Other EU officials and diplomats agreed that American ignorance about the consequences for Europe was a major problem.

“The Europeans are discernibly frustrated about the lack of prior information and consultation,” said David Kleimann of the Bruegel think tank.

Officials on both sides of the Atlantic recognize the risks that the increasingly toxic atmosphere will have for the Western alliance. The bickering is exactly what Putin would wish for, EU and U.S. diplomats agreed.

The growing dispute over Biden’s Inflation Reduction Act (IRA) — a huge tax, climate and health care package — has put fears over a transatlantic trade war high on the political agenda again. EU trade ministers are due to discuss their response on Friday as officials in Brussels draw up plans for an emergency war chest of subsidies to save European industries from collapse.

“The Inflation Reduction Act is very worrying,” said Dutch Trade Minister Liesje Schreinemacher. “The potential impact on the European economy is very big.”

“The U.S. is following a domestic agenda, which is regrettably protectionist and discriminates against U.S. allies,” said Tonino Picula, the European Parliament’s lead person on the transatlantic relationship.

An American official stressed the price setting for European buyers of gas reflects private market decisions and is not the result of any U.S. government policy or action. “U.S. companies have been transparent and reliable suppliers of natural gas to Europe,” the official said. Exporting capacity has also been limited by an accident in June that forced a key facility to shut down.

In most cases, the official added, the difference between the export and import prices doesn’t go to U.S. LNG exporters, but to companies reselling the gas within the EU. The largest European holder of long-term U.S. gas contracts is France’s TotalEnergies for example.

The NSC spokesperson quoted above added: “The increase in global LNG supplies, led by the United States, helped European allies and partners get storage levels to an encouraging place ahead of this winter, and we will continue to work with the EU, its members, and other European countries to ensure sufficient supplies will be available for winter and beyond.”

It’s not a new argument from the American side but it doesn’t seem to be convincing the Europeans. “The United States sells us its gas with a multiplier effect of four when it crosses the Atlantic,” European Commissioner for the Internal Market Thierry Breton said on French TV on Wednesday. “Of course the Americans are our allies … but when something goes wrong it is necessary also between allies to say it.”

Cheaper energy has quickly become a huge competitive advantage for American companies, too. Businesses are planning new investments in the U.S. or even relocating their existing businesses away from Europe to American factories. Just this week, chemical multinational Solvay announced it is choosing the U.S. over Europe for new investments, in the latest of a series of similar announcements from key EU industrial giants.

Allies or not?

Despite the energy disagreements, it wasn’t until Washington announced a $369 billion industrial subsidy scheme to support green industries under the Inflation Reduction Act that Brussels went into full-blown panic mode.

“The Inflation Reduction Act has changed everything,” one EU diplomat said. “Is Washington still our ally or not?”

For Biden, the legislation is a historic climate achievement. “While we understand that some trading partners have concerns with how the [electric vehicle] tax credit provisions in the IRA will operate in practice with respect to their producers, we are committed to continuing to work with them to better understand and do what we can to address their concerns,” the NSC spokesperson said. “This is not a zero-sum game. The IRA will grow the pie for clean energy investments, not split it.”

But the EU sees that differently. An official from France’s foreign affairs ministry said the diagnosis is clear: These are “discriminatory subsidies that will distort competition.” French Economy Minister Bruno Le Maire this week even accused the U.S. of going down China’s path of economic isolationism, urging Brussels to replicate such an approach. “Europe must not be the last of the Mohicans,” he said.

The EU is preparing its responses, such as a big subsidy push to prevent European industry from being wiped out by American rivals. “We are experiencing a creeping crisis of trust on trade issues in this relationship,” said German MEP Reinhard Bütikofer.

“At some point, you have to assert yourself,” said French MEP Marie-Pierre Vedrenne. “We are in a world of power struggles. When you arm-wrestle, if you are not muscular, if you are not prepared both physically and mentally, you lose.”

Behind the scenes, there is also growing irritation about the money flowing into the American defense sector.

The U.S. has by far been the largest provider of military aid to Ukraine, supplying more than $15.2 billion in weapons and equipment since the start of the war. The EU has so far provided about €8 billion of military equipment to Ukraine, according to Borrell.

According to one senior official from a European capital, restocking of some sophisticated weapons may take “years” because of problems in the supply chain and the production of chips. This has fueled fears that the U.S. defense industry can profit even more from the war.

The Pentagon is already developing a roadmap to speed up arms sales, as the pressure from allies to respond to greater demands for weapons and equipment grows.

Another EU diplomat argued that “the money they are making on weapons” could help Americans understand that making “all this cash on gas” might be “a bit too much.”

The diplomat argued that a discount on gas prices could help us to “keep united our public opinions” and to negotiate with third countries on gas supplies. “It’s not good, in terms of optics, to give the impression that your best ally is actually making huge profits out of your troubles,” the diplomat said.

Giorgio Leali, Stuart Lau, Camille Gijs, Sarah Anne Aarup and Gloria Gonzalez contributed reporting.

This article has been updated to include comments from a spokesperson for the NSC.

www.politico.eu

Άρθρο του Α. Διακόπουλου στην «Κ»: Τουρκία: ένας χρήσιμος αλλά αναξιόπιστος εταίρος

1

Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία λειτούργησε ως καταλύτης και επιτάχυνε προϋπάρχουσες τάσεις τόσο στο διεθνές σύστημα όσο και στην εξωτερική πολιτική Ελλάδας και Τουρκίας. Η χώρα μας ακολούθησε πλήρως και ανεπιφύλακτα την πολιτική της Δύσης, ενώ η Τουρκία ακολούθησε τη γνωστή τακτική των ισορροπιών παίζοντας σε διπλό ταμπλό

Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία λειτούργησε ως καταλύτης και επιτάχυνε προϋπάρχουσες τάσεις τόσο στο διεθνές σύστημα όσο και στην εξωτερική πολιτική Ελλάδας και Τουρκίας. Η χώρα μας ακολούθησε πλήρως και ανεπιφύλακτα την πολιτική της Δύσης, ενώ η Τουρκία ακολούθησε τη γνωστή τακτική των ισορροπιών παίζοντας σε διπλό ταμπλό. Αυτή η διαφορετική προσέγγιση είναι συνεπής με τη στρατηγική που οι δύο χώρες ακολουθούν ιστορικά και ιδίως τα τελευταία χρόνια.

Σε ό,τι αφορά την Ελλάδα –πέραν του ηθικού ζητήματος και της αυτονόητης απόρριψης κάθε αναθεωρητισμού–, η υιοθέτηση μιας ξεκάθαρης θέσης, η παροχή βοήθειας στην Ουκρανία και η διάθεση του κομβικού λιμένα της Αλεξανδρούπολης ενίσχυσαν άμεσα τη θέση της στο δυτικό στρατόπεδο και έμμεσα την εξωτερική εξισορρόπηση στην τουρκική απειλή. Η ελληνική στάση είχε στρατηγική συνέπεια και δικαιώνεται και από την τροπή των εξελίξεων.

Η Τουρκία, από την άλλη, η οποία αναζητώντας τη στρατηγική της αυτονομία από τη Δύση είχε αυξήσει την εξάρτησή της από τη Ρωσία, βρέθηκε ενώπιον ενός αδυσώπητου διλήμματος και, όπως έχει κάνει πολλές φορές στο παρελθόν, προσπάθησε να το υπερκεράσει ακολουθώντας μια στρατηγική ισορροπιών και αντισταθμίσεων. Ενώ αρχικά οι περισσότεροι αναλυτές προέβλεπαν πως όσο τραβούσε σε μάκρος ο πόλεμος θα δυσχεραινόταν αυτή η στάση της Τουρκίας και θα την έφερνε προ αδιεξόδου, η Αγκυρα, βοηθούμενη και από τις εξελίξεις, χειρίστηκε την κατάσταση πολύ επιδέξια και όχι μόνο έχει μείνει αλώβητη, αλλά έχει ενισχύσει και το κύρος της διεθνώς με τη συμβολή της στη συμφωνία εξαγωγής των σιτηρών. Η Αγκυρα κατάφερε να αναδειχθεί ως διαμεσολαβητής μεταξύ Μόσχας και Δύσης. Είναι επίσης εντυπωσιακή η ενίσχυση της θέσης της Τουρκίας έναντι της Ρωσίας, η οποία έχει οδηγήσει σε αντιστροφή των σχέσεων εξάρτησης μεταξύ τους.

Αυτή η αντιστροφή είναι συνέπεια και της γεωπολιτικής απίσχνασης της Ρωσίας. Η απώλεια κύρους και επιρροής ήταν εμφανής στη σύνοδο κορυφής του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης, στη Σαμαρκάνδη, αλλά και στη σύνοδο του G20, στο Μπαλί. Χαρακτηριστικό όμως παράδειγμα είναι πως όταν στις 29 Οκτωβρίου, στη συνέχεια μιας επιτυχημένης ουκρανικής επίθεσης κατά του ρωσικού στόλου στη Σεβαστούπολη, η Ρωσία ανακοίνωσε ότι αποχωρεί από τη συμφωνία για τα σιτηρά, ήρκεσε μια δυναμική παρέμβαση του Ερντογάν στον Πούτιν για να τον «επαναφέρει».

Η ασφάλεια και η σταθερότητα της Ελλάδας είναι σημαντική για τη δυτική αρχιτεκτονική ασφάλειας. Γι’ αυτό και ο Ερντογάν δεν πρόκειται να έρθει ξαφνικά ένα βράδυ!

Οι σχέσεις των δύο χωρών έχουν διανύσει τεράστια απόσταση από το 2015, όταν Τούρκοι διπλωμάτες εκλιπαρούσαν κυριολεκτικά τη Μόσχα να άρει το εμπάργκο στα αγροτικά προϊόντα. Προ της έναρξης του πολέμου, η Τουρκία εξαρτιόταν από τη Ρωσία για την ενεργειακή της ασφάλεια, τις εξαγωγές αγροτικών προϊόντων, τον τουρισμό. Η Τουρκία είχε ανάγκη τη Ρωσία για να ασκήσει την πολιτική της σε Συρία, Καύκασο, ακόμη και στη Λιβύη. Οταν πριν από λίγους μήνες η Τουρκία ετοιμαζόταν για μία ακόμη εισβολή στη βόρεια Συρία, ήρκεσαν οι αντιρρήσεις του προέδρου Πούτιν για να αναστείλει τα σχέδιά της. Υπήρχε αλληλεξάρτηση, αλλά ήταν ασύμμετρη υπέρ της Ρωσίας, και αν η τελευταία επιτύγχανε τον στόχο της κατάληψης όλων των παραλίων της Ουκρανίας, η τουρκική ασφάλεια στον Εύξεινο Πόντο θα ήταν επισφαλής.

Τώρα όμως όλα είναι διαφορετικά. Η Ρωσία υποχωρεί στο μέτωπο και η ρωσική οικονομία έχει απόλυτη ανάγκη τις εισαγωγές από Τουρκία. Το 2021 η Τουρκία δεν συμπεριλαμβανόταν καν στους 10 μεγαλύτερους εμπορικούς εταίρους της Ρωσίας. Τώρα είναι ο τρίτος εταίρος, πίσω από Κίνα και Λευκορωσία και πάνω από τη Γερμανία. Το κυριότερο είναι πως μόνο μέσω της Τουρκίας μπορεί η Ρωσία να παρακάμπτει τις κυρώσεις και να κάνει ζωτικές εισαγωγές δυτικών προϊόντων, κυρίως τεχνολογικών. Μη συμμετέχοντας στις κυρώσεις η Τουρκία έχει επωφεληθεί τα μέγιστα, και οικονομικά και πολιτικά. Το διμερές τους εμπόριο έχει αυξηθεί 200% και το ισοζύγιο είναι για τους πρώτους 9 μήνες του 2022 πλεονασματικό κατά 28 δισ. ευρώ για την Τουρκία.

Η εξισορροπητική στρατηγική της Τουρκίας είναι προϊόν της γεωγραφίας και της Ιστορίας της και τα τελευταία χρόνια την ασκεί με μεγάλη επιδεξιότητα. Εχει αναπτύξει και χρησιμοποιεί όλα τα μέσα ισχύος: ένοπλες δυνάμεις, ήπια ισχύ, αμυντική βιομηχανία, υπηρεσίες πληροφοριών. Καταδίκασε τη ρωσική επίθεση, αλλά κατηγόρησε τη Δύση ως υπαίτια του πολέμου. Παρακάμπτει τις κυρώσεις προς τη Ρωσία, αλλά προμηθεύει και την Ουκρανία με drones. Δημιουργεί συνεχή προβλήματα στο ΝΑΤΟ, αλλά από την άλλη διαθέτει τον 2ο μεγαλύτερο στρατό και συμμετέχει πρόθυμα και με σημαντικό αριθμό μέσων και προσωπικού σε αποστολές και επιχειρήσεις της Συμμαχίας. Διατηρεί σχέσεις με ισλαμιστικές οργανώσεις, αλλά παρέχει πληροφορίες σε ΗΠΑ, Γαλλία, Ισραήλ κ.λπ. Εργαλειοποιεί τους πρόσφυγες, αλλά από την άλλη είναι η χώρα με τον μεγαλύτερο αριθμό προσφύγων στο έδαφός της. Χρησιμοποιεί τη σκληρή ισχύ για να ασκήσει την επιθετική και αναθεωρητική πολιτική της, αλλά σε αντιστάθμισμα δαπανά τεράστια ποσά σε αναπτυξιακή συνεργασία και ανθρωπιστική βοήθεια (8 δισ. δολάρια ΗΠΑ το 2020 και 7,5 δισ. το 2021, το μεγαλύτερο μέρος των οποίων όμως πήγε στη βόρεια Συρία). Η Τουρκία είναι ενοχλητική αλλά χρήσιμη, γι’ αυτό κανένας δεν θέλει να τη «χάσει».

Κανείς δεν θέλει να τη χάσει, αλλά και κανείς δεν την εμπιστεύεται. Ο,τι κερδίζει από τα παραπάνω το χάνει σε αξιοπιστία. Βρίσκεται σε μια αέναη άσκηση ισορροπίας. Οταν κλίνει υπερβολικά προς μία πλευρά, μένει εκτεθειμένη από την άλλη. Το «γεωπολιτικό της πάπλωμα» είναι μικρό για τις φιλοδοξίες της. Το ίδιο και η παραπαίουσα οικονομία της, η οποία εξαρτάται σε πολύ μεγάλο βαθμό από τη Δύση. Το ΝΑΤΟ παραμένει πυλώνας της ασφάλειάς της αλλά και βραχίονας επιρροής. Οσο και να θέλει τη στρατηγική της αυτονομία, δεν μπορεί να αποξενωθεί από τη Δύση. Η Ελλάδα, από την άλλη, με τη συμμετοχή της σε Ε.Ε. και ΝΑΤΟ, με τις στρατηγικές συμφωνίες που έχει συνάψει με Γαλλία και ΗΠΑ, με τα λιμάνια της Σούδας και της Αλεξανδρούπολης, έχει ενισχύσει τη θέση της. Η ασφάλεια και η σταθερότητα της χώρας μας είναι σημαντική για τη δυτική αρχιτεκτονική ασφάλειας. Γι’ αυτό και ο Ερντογάν δεν πρόκειται να έρθει ξαφνικά ένα βράδυ!

* Ο κ. Αλέξανδρος Διακόπουλος είναι αντιναύαρχος Π.Ν. (ε.α.), πρώην σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας, ειδικός σύμβουλος ΕΛΙΑΜΕΠ.

Καθημερινή