Αρχική Blog Σελίδα 1782

Κώστας Μπλιάτκας: Η συνείδηση του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

1

Φωτογραφία: Ο συγγραφέας του βιβλίου Κ. Μπλιάτκας.

Του Παντελή Σαββίδη

Αφορμή για αναστοχασμό στην παιδεία, τον πολιτισμό, την ιστορία και την ταυτότητα.

Εκδόσεις ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ

«Η συνείδηση του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης» ονόμασε ο Κώστας Μπλιάτκας το βιβλίο που εξέδωσε από τις εκδόσεις «Επίκεντρο» με βασικό καμβά συνεντεύξεις που πήρε από εμβληματικές προσωπικότητές του.

Είναι μια αξιόλογη καταγραφή που δεν περιορίζεται, απλώς, στο να φωτίσει την συμβολή μεγάλων πνευματικών αναστημάτων της σύγχρονης Ελλάδας στην διαμόρφωση του χαρακτήρα του Πανεπιστημίου, της πόλης που το έχει στα σπλάχνα της και του δημόσιου λόγου της Ελλάδας.

Το βιβλίο και όσα οι πρωταγωνιστές του αφηγούνται είναι ο καμβάς πάνω στον οποίο αποτυπώνεται επιγραμματικά, η ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας, τα πολιτισμικά χαρακτηριστικά της, οι πνευματικές αντιθέσεις της, ακόμη και οι γεωγραφικές αντιπαραθέσεις της.

Οι μαθητές της εμβληματικής γενιάς του ’30, της τελευταίας αξιόλογης γενιάς της ιστορικής πορείας του νέου ελληνισμού, με την εξιστόρηση του βίου τους και των εκπαιδευτικών εμπειριών τους δίνουν το στίγμα μιας ολόκληρης εποχής. Της εποχής του μεσοπολέμου, της κατοχής και των χρόνων ως και την αλλαγή του νόμου για τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα, το 1982. Μιας αλλαγής επιβεβλημένης αλλά με ερωτηματικά ως προς την αποτελεσματικότητά της.

Την τελευταία αυτή περίοδο, από τη μεταπολίτευση και για αρκετά χρόνια, ο Κώστας Μπλιάτκας την έζησε με παρουσία και ένταση. Και ως φοιτητής του Βιολογικού του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου και, παράλληλα, ως συντάκτης της εφημερίδας «Θεσσαλονίκη», μέλος εκείνης της ιστορικής, πια, δημοσιογραφικής ομάδας φοιτητών που μέσα από ένα δωματιάκι της εφημερίδας επηρέασε καθοριστικά τις φοιτητικές εξελίξεις της μεταπολίτευσης.

Απο τις φοιτητικές κινητοποιήσεις κατά του ν. 815

Κάθε φορά που μου δίνεται η αφορμή να αναφερθώ, ιστορικά, στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης μου έρχεται στο νου η μορφή του Αλέξανδρου Παπαναστασίου, επί πρωθυπουργίας του οποίου ιδρύθηκε, αλλά και του Ελευθερίου Βενιζέλου, που πρώτος ξεκίνησε τις διαδικασίες για την ίδρυση πανεπιστημίων στη Θεσσαλονίκη και τη Σμύρνη αλλά τα αποτελέσματα της μικρασιατικής εκστρατείας, στην μεν Θεσσαλονίκη τις ανέβαλαν, στην δε Σμύρνη τις ακύρωσαν. Στην Σμύρνη, μάλιστα, οι προοπτικές για ένα Πανεπιστήμιο με τον εμβληματικό τίτλο «Φως εξ Ανατολών» υπόσχονταν πολλά. Η φιλοπατρία του Κωνσταντίνου Καραθεοδωρή τον έκανε να αφήσει τις ευρωπαϊκές επιστημονικές δάφνες και να αποδεχτεί την πρόταση του Βενιζέλου να επιβλέψει τη δημιουργία ενός υψηλού επιπέδου πανεπιστημίου στην «Άπιστη Σμύρνη» όπως την αποκαλούσαν οι Τούρκοι, τίτλο που θυμίζει συχνά και ο σημερινός πρόεδρος της γειτονικής χώρας του οποίου το ισλαμικό mentalité δεν συνάδει με τον ευρωπαϊκό, κοσμοπολίτικο αέρα της πόλης.

Στην μνήμη μου συνδυάζω τον Καραθεοδωρή να περιμένει από τους τελευταίους, μετά την ήττα, στην αποβάθρα της Σμύρνης και να σκέπτεται πως να σώσει τον τεράστιο πλούτο που μετέφερε για το πανεπιστήμιο από τις ευρωπαϊκές ακαδημαϊκές αυλές αλλά στο τέλος, να τον αρπάζουν άνθρωποι που τον γνώρισαν, να τον επιβιβάζουν σε μια βάρκα και να σώζεται μαζί τους την τελευταία στιγμή.

Στον Καραθεοδωρή ανέθεσε ο Βενιζέλος, μετά το 1928, την ανασυγκρότηση των δύο πανεπιστημίων της χώρας, Αθήνας και Θεσσαλονίκης με κατεύθυνση να δοθεί στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο σαφής προοδευτικός χαρακτήρας.

Ο χαρακτήρας δόθηκε αλλά ο μεγάλος Καραθεοδωρή για τον οποίο ανταγωνίζονταν φημισμένα πανεπιστημιακά ιδρύματα της Ευρώπης εξοβελίστηκε για ακόμη μια φορά, το 1933, επιβεβαιώνοντας τον μίζερο χαρακτήρα της πολιτικής διαδρομής του νεοελληνικού κράτους. Την κόρη του, Δέσποινα, σύζυγο του διατελέσαντος Προέδρου της Βουλής Κωνστ. Ροδόπουλου, την συνάντησα στο κτήμα της στον Πλαταμώνα και αφηγήθηκε, για την ΕΡΤ3, ιστορίες του πατέρα της, όπως τις διηγήθηκε.

Η ιστορία, λοιπόν, της δημιουργίας και της εξέλιξης του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης είναι συνδεδεμένη με τις πιο κρίσιμες στιγμές της πορείας του έθνους. Και με τις μεγάλες αντιπαραθέσεις του.

Και αυτό αναδεικνύεται στο βιβλίο.

Πέραν του Βενιζέλου, ο Παπαναστασίου υπήρξε ηγετική φυσιογνωμία του δημοκρατικού κινήματος. Η χώρα είχε ανάγκη μιας άλλης πνευματικής αναζήτησης, πέραν του αθηναϊκού συντηρητισμού, τον οποίο εξέφρασε το Πανεπιστήμιο της πρωτεύουσας.

Ο καθηγητής Χρίστος Τσολάκης (αριστερά) με τον συγγραφέα του βιβλίου Κώστα Μπλιάτκα.

Επιστήμονες, φορείς αυτού του νέου επιστημονικού πνεύματος κατέφυγαν στο Αριστοτέλειο και εδώ διαμορφώθηκε, ίσως, το τελευταίο πνευματικό κίνημα που έμελλε να αφήσει το αποτύπωμά του στην παιδεία. Το Κίνημα του Δημοτικισμού. Το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και, ιδιαίτερα, η Φιλοσοφική του Σχολή υπήρξε το φυτώριο στελεχών όπου λαμπροί πανεπιστημιακοί δάσκαλοι καλλιέργησαν την ιδέα μιας επανάστασης στην παιδεία η οποία, μαζί με όλο τον λαό, βγήκε χειμαζόμενη από την περιπέτεια της επτάχρονης δικτατορίας. Το Κίνημα του Εκπαιδευτικού Δημοτικισμού το οποίο υποσχόταν την αναγέννηση της ελληνικής κοινωνίας μέσα από την αναγέννηση του ελληνικού σχολείου, όπως περιγράφει στην συνομιλία του με τον συγγραφέα ο Χρίστος Τσολάκης, πρωταγωνιστής της προσπάθειας, ο οποίος επηρεάστηκε από τον Αλέξανδρο Δελμούζο, το Μανώλη Τριανταφυλλίδη και το Ευάγγελο Παπανούτσο. Κορυφαία στιγμή, η μεγαλύτερη προσφορά της Φιλοσοφικής Σχολής, στάθηκε η μελέτη και η καταξίωση της κοινής νεοελληνικής γλώσσας, της δημοτικής, η οποία συνδέεται με τον εκπαιδευτικό δημοτικισμό και τον ιδεολογικό του προσανατολισμό.

Ας δώσουν, όμως, το στίγμα του βιβλίου οι πρωταγωνιστές του:

Η γλώσσα μας είναι η πρώτη πολιτισμική μας εκδήλωση, θα πει στον συγγραφέα ο άλλος μεγάλος δημοτικιστής, Εμμανουήλ Κριαράς, ο οποίος θυμάται ότι το ξέσπασμα του κινήματος του δημοτικισμού έγινε το 1880. Θα υπενθυμίσει πως το κίνημα υπήρχε από το 1800 αλλά «ήταν σαν να είχε κοιμηθεί».

Ο Κριαράς θα εντοπίσει στον Γεώργιο Παπανδρέου τον καλύτερο υπουργό παιδείας και θα κατηγορήσει τον Αντώνη Τρίτση που επιχείρησε επί υπουργίας του να ανατρέψει τις αλλαγές που επέφερε στο θέμα της γλώσσας ο Γεώργιος Ράλλης. «Καθαρεύουσα σημαίνει έλλειψη πρακτικού πνεύματος», θα πει ο Κριαράς, και αυτό ερχόταν σε αντίθεση με την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας.

Ο Κριαράς πέθανε σε ηλικία 107 χρονών και θα ήταν αδύνατον να μην ερωτηθεί σε τι πιστεύει πως οφείλεται η μακροημέρευσή του: στην καλή γυναίκα και στο όχι καλό (όχι πολύ) φαγητό, θα απαντήσει.

Ιωάννης Μανωλεδάκης

Ο Ιωάννης Μανωλεδάκης υπήρξε σημαντικότατος νομοδιδάσκαλος. Όχι, μόνο, απέφυγε να ανοίξει δικηγορικό γραφείο για να μην αποσπάσει την προσοχή του από τα καθήκοντά του ως καθηγητή αλλά αρνήθηκε και την πρόταση του Κ. Σημίτη να είναι υποψήφιος ευρωβουλευτής σε εκλόγιμη θέση γιατί «αν με διορίσετε, πως μπορώ να έχω αντίθετη γνώμη σε κάτι που δεν μου αρέσει στην ευρωπαϊκή πολιτική της κυβέρνησης». Αυτό ήταν το ήθος των καθηγητών που άφησαν το αποτύπωμά τους στο ΑΠΘ.

Ο Μανωλεδάκης θεωρεί ιδιοφυία τον Νικόλαο Πανταζόπουλο που πέρασε από τη Νομική Σχολή και μεγάλους καθηγητές τον Πέτρο Βαληνδα, το Δεληβάνη, τον Δερτιλή, τον Κυριακόπουλο κ.α.

Η προσφυγική καταγωγή του και η οικογενειακή του παράδοση επηρέασαν την πολιτική οπτική του Δημήτρη Μαρωνίτη,ο οποίος εξαίρει το Πειραματικό Σχολείο και μιλά για τον Βαρόπουλο στο Μαθηματικό, τον Φραγκίστα, τον Στίλπωνα Κυριακίδη, τον Χρήστο Θεοδωρίδη, τον Σιγάλα, τον Μανώλη Αναγνωστάκη.

Δημήτρης Μαρωνίτης

«Θα γνωρίζετε» – λέει στον Κώστα Μπλιάτκα ο Μαρωνίτης- «πως η σκόπευση της ίδρυσης του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης ήταν να βγει ένα πανεπιστήμιο διαφορετικό από το πανεπιστήμιο Αθηνών, πιο προοδευτικό, πιο συγχρονισμένο, πράγμα το οποίο συνέβαινε». Και θα αναφερθεί στην σύζευξη των δύο μεγάλων ερώτων του, των Αρχαίων Ελληνικών και της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας. Νομίζω τα κατάφερε το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, θα καταλήξει ο δύσκολος σε συμπεράσματα τέτοιου είδους Δ. Μαρωνίτης.

«Ήμουν νυχθημερόν με τους μαθητές μου γιατί ήθελα να διδαχθώ από τις μνήμες των τόπων καταγωγής τους», θα πει σε μια εξομολόγηση ποταμός που, ευτυχώς, σώζεται με την έκδοση του βιβλίου ο αναγεννησιακός Νίκος Μουτσόπουλος και θα μας θυμίσει τον Κακριδή, τον Πεντζίκη, τον Χατζηκυριάκο Γκίκα που αναζητούσε να χτίσει σπίτι στη Βόρειο Ελλάδα αλλά τον έπνιγε το πράσινο, τον Βαφόπουλο, τον Χριστιανόπουλο, το Όρος και τις Πρέσπες, την Καστοριά και τη Βέροια, τη Σιάτιστα και τη Βεργίνα.

Ο Χρίστος Τσολάκης μας θυμίζει το σχολείο γύρω από το τζάκι και τον στίχο του ποιητή «τα θεμέλιά μου στα βουνά και τα βουνά σηκώνουν οι λαοί στον ώμο τους…»

Ο Βακαλόπουλος, ο Καψωμένος, ο Μπακαλάκης, ο Ξυγγόπουλος, ο Πολίτης, ο Τσομπανάκης, έρχονται στην μνήμη του δάσκαλου Χρίστου Τσολάκη ο οποίος μας άφησε σχετικά νωρίς για τον κόσμο των πνευματικών αγίων. Η γλώσσα μας δεν διεκόπη ιστορικά, έχει συνέχεια, είναι η κατάληξη του δάσκαλου που δεν μπορούσε να κάνει χωρίς την σχολική τάξη.

Και ακολουθούν μαρτυρίες για μια άλλη μεγάλη επιστημονική μορφή που σημάδεψε το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα στο ΑΠΘ τον Αριστόβουλο Μάνεση: ενός διανοούμενου με σπάνιο ήθος, ευρύτατη αποδοχή και δημοκρατική συνείδηση: Θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία, είπε στους φοιτητές του στο τελευταίο μάθημά του επι δικτατορίας και κατέβηκε από τη έδρα καταχειροκροτούμενος. Ιστορικές στιγμές, όχι, μόνο του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης αλλά της Ελλάδας.

Οι καθηγητές ενός Ανώτατου Εκπαιδευτικού Ιδρύματος δεν αναπαράγουν απλώς γνώση. Ούτε αναζητούν, μόνο, να περιγράψουν αυτό που έρχεται. Διαμορφώνουν το μέλλον. Και η διαμόρφωση αυτή επηρεάζεται από την ιστορία του ιδρύματος, τα πρόσωπα που διακρίθηκαν και τη διαχρονική διαδρομή του. Το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης ήταν ένας προοδευτικός πυρήνας, διότι δεν έμεινε, απλώς, στις δόξες του παρελθόντος του. Αναζήτησε πάντα την πρόκληση, αναμετρήθηκε με αυτήν, έδωσε διεξόδους.

Νομίζω πως όσα περιλαμβάνονται στο βιβλίο θα μας θυμίσουν την επιστημονική και κοινωνική αυτή αναγκαιότητα και την ανταπόκριση που είχε το Αριστοτέλειο. Και θα προβληματίσουν τους σημερινούς συντελεστές του να αναμετρηθούν με την ιστορία του. Είτε είναι καθηγητές, είτε φοιτητές του. Γιατί πρέπει να το κάνουν. Γιατί η αποδόμησή του, η αποδόμηση του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης είναι ιεροσυλία.

Κυρίως, όμως, θα οδηγήσουν τον αναγνώστη να σκεφθεί:

Ποιοι είμαστε, από που ερχόμαστε, που πάμε;

Δημοσιεύθυκε στην εφημερίδα “Μακεδονία”

 

 

 

Ι. Αμπατζόγλου: Η Επιτροπή Ελληνισμού επεκτείνεται στην ομογένεια των ΗΠΑ

0

 

Γράφει ο Ιωάννης Αμπατζόγλου*

Μετά από την πρώτη μου επίσκεψη στις ΗΠΑ στα τέλη του 2019 όπου πραγματοποίησα ομιλίες σε ομογενείς της Νέας Υόρκης και του Χιούστον για τη Συμφωνία των Πρεσπών, είχα την ευκαιρία να ξανακάνω ένα ταξίδι, μεγαλύτερο αυτή τη φορά αφού διέμεινα συνολικά ένα μήνα (από τις 13 Οκτωβρίου μέχρι τις 13 Νοεμβρίου 2022), το οποίο περιλάμβανε περιοδεία και ομιλίες. Ο σκοπός αυτού του ταξιδιού ήταν να προβληθεί το έργο της Επιτροπής Ελληνισμού, να γίνει ενημέρωση σχετικά με τη Συμφωνία των Πρεσπών και να παρουσιαστούν τα τρία βιβλία μου. Άλλωστε αυτά τα βιβλία αναφέρονται εκτενώς στον αγώνα κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών, όπως επίσης σε αυτά βρίσκεται η αρχική ιδέα, η ίδρυση και η πορεία της Επιτροπής Ελληνισμού. Φυσικά το ταξίδι αυτό έγινε με προσωπικά έξοδα όμως πρέπει να σημειώσω ότι σε όποια πόλη και αν βρέθηκα η φιλοξενία που δέχθηκα από τους ομογενείς μας ήταν ιδιαίτερα ζεστή.

Σε αυτό το σημείο αξίζει να αναφερθεί ότι υπάρχει ήδη τεράστια συμμετοχή Ελληνοαμερικανών στην Επιτροπή Ελληνισμού σε επίπεδο ιδρυτικών μελών αλλά και στο Διοικητικό Συμβούλιο αφού η Γενική Γραμματέας διαμένει στη Νέα Υόρκη και ο Ταμίας στο Σαν Αντόνιο του Τέξας. Ωστόσο με το συγκεκριμένο ταξίδι έγινε προσπάθεια μιας μεγαλύτερης επέκτασης στις ΗΠΑ.

Πολλές οι υποψήφιες πόλεις στις οποίες έγιναν προσπάθειες να διοργανωθούν ομιλίες, οργανωτικές δυσκολίες σε μερικές από αυτές, με τελικό απολογισμό πέντε ομιλίες στις εξής πόλεις/πολιτείες: στο Χιούστον του Τέξας (23 Οκτωβρίου), στο Μέριλαντ (διαδικτυακά) (26 Οκτωβρίου), στο Σικάγο του Ιλινόι (6 Νοεμβρίου), στην Τάμπα της Φλόριντα (9 Νοεμβρίου) και στην Αστόρια της Νέας Υόρκης (10 Νοεμβρίου). Όπως με πληροφόρησαν ομογενείς, στις τρεις από τις πέντε πιο πάνω περιοχές ζουν οι περισσότεροι Έλληνες των ΗΠΑ και αυτές είναι κατά σειρά η Νέα Υόρκη, το Σικάγο και η Τάμπα.

Αυτή την περιοδεία την αγκάλιασαν οι ομογενείς μας, την στήριξαν και έμειναν απόλυτα ικανοποιημένοι από το περιεχόμενο των ομιλιών. Κατά σειρά οι ενώσεις υπό την αιγίδα των οποίων πραγματοποιήθηκαν οι ομιλίες αλλά και οι συντονιστές των ομιλιών, ήταν οι εξής: Στο Χιούστον υπό την αιγίδα του Hellenic Cultural Center of the Southwest με συντονιστή τον κ. Μάνο Παπαδάκη. Στο Μέριλαντ υπό την αιγίδα του Hellenic Society Prometheas, Inc. με συντονιστή τον κ. Ιωάννη Γιαμάνη. Στο Σικάγο υπό την αιγίδα της εφημερίδας «Ελληνική Φωνή» (Hellenic Voice) με συντονιστή τον κ. Αλέξανδρο Αλέμη. Στη Φλόριντα υπό την αιγίδα της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Φλόριντας, του Κρητικού Συλλόγου Clearwater και του Συλλόγου Μακεδόνων «Μέγας Αλέξανδρος» με συντονίστρια την κ. Παναγιώτα Αργυροπούλου-Frangedis. Η διαμονή μου στη Φλόριντα ήταν μία ευγενική προσφορά του κ. Ανέστη Σιανδρή και του ξενοδοχείου Safety Harbor Resort and Spa. Τέλος στη Νέα Υόρκη υπό την αιγίδα της Παμποντιακής Ομοσπονδίας ΗΠΑ-Καναδά, της Ομοσπονδίας Βορειοηπειρωτών ΗΠΑ, του Συλλόγου Ποντίων Νέας Υόρκης «Κομνηνοί» και του Συλλόγου Ποντίων Κονέκτικατ «Πόντος» με συντονιστή τον κ. Δημήτριο Μολοχίδη. Η αίθουσα στη Νέα Υόρκη παραχωρήθηκε δωρεάν από τον Σύλλογο Κρητών Νέας Υόρκης «Ομόνοια», ενώ αξίζει να σημειωθεί ότι η συγκεκριμένη εκδήλωση στηρίχτηκε από τον πρόεδρο της Πανλακωνικής ΗΠΑ-Καναδά κ. Θεόδωρο Παυλάκο, από τον πρώην πρόεδρο της Παναρκαδικής Ομοσπονδίας ΗΠΑ κ. Δημήτριο Φίλιο, ενώ στο κοινό υπήρχαν συνέλληνες και συνελληνίδες με καταγωγή από όλες τις περιοχές της Ελλάδας συμπεριλαμβανομένης φυσικά της Μακεδονίας αλλά και Βορειοηπειρώτες. Η περιοδεία προβλήθηκε από τις ιστοσελίδες «helleniscope.com» και «anamniseis.com», όπως επίσης από το ραδιόφωνο Cosmos FM της Νέας Υόρκης και από το Greek Voice TV της Φλόριντα.

Βέβαια υπήρξαν πολλές δυσκολίες, οι οποίες όμως δεν έκαμψαν την αγωνιστική διάθεση και ξεπεράστηκαν όλες. Λίγες μέρες από την άφιξή μου στη Νέα Υόρκη διαγνώστηκα με COVID-19 με συμπτώματα καταβολής, πόνων και γενικότερης αδιαθεσίας. Ωστόσο η ανάρρωση επήλθε σύντομα χωρίς να ακυρωθεί η πρώτη ομιλία στο Χιούστον. Στη συνέχεια προβλήματα με τις αεροπορικές πτήσεις λόγο κακοκαιρίας, συγκεκριμένα ισχυρών ανέμων στο Σικάγο και τυφώνα στη Φλόριντα, με ανάγκασαν να περιμένω στα αεροδρόμια επτά και επτάμιση ώρες αντίστοιχα. Στην περίπτωση μάλιστα της αναχώρησής μου από τη Φλόριντα έπρεπε οπωσδήποτε να πραγματοποιηθεί η πτήση προς τη Νέα Υόρκη μιας και εκείνο το απόγευμα ήταν προγραμματισμένη η ομιλία μου εκεί. Όταν ξεκίνησε η ομιλία στη Νέα Υόρκη ανέφερα στους παρευρισκόμενους ότι τις προηγούμενες τριάντα έξι ώρες είχα κοιμηθεί μόνο δυόμιση ώρες! Τελικά όμως όλα πήγαν κατ’ ευχήν!

Από την άλλη πλευρά υπήρξαν ευτυχείς συγκυρίες και πραγματικά μοναδικές. Κατά την παραμονή μου στο Χιούστον βρέθηκα καλεσμένος στο σπίτι ενός Κύπριου σε μία βραδιά αποφοίτησης Κυπρίων φοιτητών. Εκεί είχα την ευκαιρία να γνωρίσω σημαντικούς Έλληνες και να τους μιλήσω για την Επιτροπή Ελληνισμού. Στο Σικάγο λίγες ώρες μετά την ομιλία μου, υπήρχε προγραμματισμένη δεξίωση σε έναν υπέροχο χώρο από τον Σύλλογο Νέου Σκοπού Σικάγο. Ο Νέος Σκοπός είναι χωριό των Σερρών και ο σύλλογος αυτός διοργάνωσε βραδιά με «τσίπουρο πάρτι». Μάλιστα απ’ ότι μου είπαν είχαν τρία χρόνια να συγκεντρωθούν τα μέλη του συλλόγου σε τέτοιου είδους εκδήλωση και λόγω των περιορισμών από την πανδημία του κορονοϊού. Ο πρόεδρος του συγκεκριμένου συλλόγου, ο κ. Ευδόξιος Τολιόπουλος, με κάλεσε στο βήμα και μέσα σε δέκα λεπτά έκανα μία ολοκληρωμένη ομιλία σχετικά με την προδοτική Συμφωνία των Πρεσπών κάνοντας αναφορές και στην Επιτροπή Ελληνισμού. Οι εκατόν πενήντα παρευρισκόμενοι Μακεδόνες του Σικάγο πραγματικά έδειξαν να ενθουσιάζονται, αυτό άλλωστε αποτυπώθηκε και στο χειροκρότημα. Στην Τάμπα της Φλόριντα έφτασα στις 8 Νοεμβρίου. Εκείνη την ημέρα διεξήχθησαν οι ενδιάμεσες εκλογές για τη Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ και είχα την τύχη να παραβρεθώ στην πολιτική εκδήλωση του Ελληνοαμερικανού Ρεπουμπλικάνου congressman Γκας Μπιλιράκη. Εκεί έγινε η γνωριμία μου με τον κ. Μπιλιράκη, του επέδωσα το μετάλλιο της Επιτροπής Ελληνισμού και του πρότεινα να γίνει Επίτιμο Μέλος της Επιτροπής Ελληνισμού ως αναγνώριση του αγώνα που δίνει στο Κογκρέσο των ΗΠΑ για την Ελλάδα και τον ελληνισμό. Ο κ. Μπιλιράκης δέχθηκε με μεγάλη χαρά. Να σημειωθεί ότι ο κ. Γκας Μπιλιράκης εκείνη την ημέρα επανεκλέχθηκε στη Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ και συγκεκριμένα στην 12η Περιφέρεια της Φλόριντα με ποσοστό πάνω από 70%.

Το μεγαλύτερο διάστημα της παραμονής μου στις ΗΠΑ το πέρασα στη Νέα Υόρκη όπου είχα την ευκαιρία να κάνω πολλές επαφές και γνωριμίες με ομογενείς, να εκκλησιαστώ σε ελληνορθόδοξες εκκλησίες, να παρευρεθώ σε μνημόσυνα υπέρ ηρωικώς πεσόντων Ελλήνων και να επισκεφθώ γραφεία ελληνικών συλλόγων. Στην Αστόρια πραγματοποιήσαμε αφισοκόλληση, σε καταστήματα ομογενών, με την αφίσα «αντίσταση και αγώνας κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών» στην αγγλική της εκδοχή, δηλαδή «resistance and struggle against the Prespa Agreement». Η συγκεκριμένη αφίσα διανεμόταν δωρεάν και σε όλους τους παρευρισκόμενους στις ομιλίες μου στις πολιτείες, όπου αυτές πραγματοποιήθηκαν.

Αποτέλεσμα αυτής της περιοδείας ήταν μία γενικότερη αφύπνιση των ομογενών που παρακολούθησαν τις ομιλίες αλλά και όσων συναναστράφηκα. Επίσης, έγιναν εγγραφές ομογενών στην Επιτροπή Ελληνισμού και άλλων που απλά έδωσαν τα στοιχεία τους συμπεριλαμβανομένων των email ώστε να ενημερώνονται για τις δράσεις και το έργο της Επιτροπής Ελληνισμού.

Το συμπέρασμα από αυτή την περιοδεία ήταν ότι ο στόχος επετεύχθη! Συνεχίζουμε ακάθεκτοι, κόντρα στις σειρήνες του αφελληνισμού να προσπαθούμε να υλοποιήσουμε τους σκοπούς της Επιτροπής Ελληνισμού, με πρώτο στην σειρά όπως αναφέρεται στο Καταστατικό αλλά και στη Διακήρυξή μας «την ανάπτυξη πνεύματος ενότητας και αλληλεγγύης μεταξύ των Ελλήνων, την ενίσχυση του εθνικού μας φρονήματος και την προάσπιση των εθνικών μας δικαίων. Την ανάδειξη, προβολή και διάδοση του ελληνικού πολιτισμού».

*Ο Ιωάννης Αμπατζόγλου είναι Ακτινοφυσικός Ιατρικής, διδάκτωρ του Ιατρικού Τμήματος του ΔΠΘ, Επιστημονικά Υπεύθυνος του Τμήματος Ιατρικής Φυσικής του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Αλεξανδρούπολης και Πρόεδρος της Επιτροπής Ελληνισμού.

[email protected]

 

Δ. Μακροδημόπουλος: Πότε θα ξαναδούμε τρένα στη Θράκη;

0

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου

Το ερώτημα παραμένει αναπάντητο

Από τις 31 Οκτωβρίου η ιταλική ΤΡΑΙΝΟΣΕ δρομολόγησε ένα τρενάκι μεταξύ Αλεξανδρούπολης – Ξάνθης (αμαξ. 1675/1676), το οποίο όταν επιστρέφει στην Αλεξανδρούπολη δρομολογείται εκ νέου με προορισμό πλέον την Κομοτηνή για να επιστρέψει στην Αλεξανδρούπολη (αμαξ. 3677/3678) και να κλείσει έτσι ο ημερήσιος κύκλος της “επαναφοράς” του τρένου στη Θράκη. Προφανώς πρόκειται για την απάντηση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ στις αντιδράσεις που εκδηλώθηκαν για την κατάργηση ουσιαστικά του σιδηροδρόμου στη Θράκη από το 2010 κατά την επίσκεψη στην περιοχή  της προέδρου της Διακομματικής Επιτροπής για την Ανάπτυξη της Θράκης κυρίας Μπακογιάννη στις αρχές του περασμένου Σεπτεμβρίου.  Όμως πρόκειται για εμπαιγμό και άστοχη ενέργεια ενώ αποκαλύπτει το δυσοίωνο μέλλον του σιδηροδρόμου στη Θράκη με ό,τι μπορεί να προοιωνίζεται αυτό για τη περιοχή σε όλους τους τομείς ανάπτυξης με τους οποίους συνδέονται άρρηκτα οι μεταφορές.

Η ενέργεια της ΤΡΑΙΝΟΣΕ αποτελεί εμπαιγμό διότι οι διαμαρτυρίες αφορούσαν την αποκατάσταση των δρομολογίων μεταξύ Αλεξανδρούπολης – Θεσσαλονίκης και όχι προσχηματικές ενέργειες. Ενώ μέχρι το 2008 υφίσταντο δέκα δρομολόγια αμαξοστοιχιών μεταξύ Αλεξανδρούπολης – Θεσσαλονίκης εκ των οποίων τα τέσσερα συνέχιζαν προς την Αθήνα, και μέχρι το 2010 περιορίστηκαν στα οκτώ, σήμερα δεν υπάρχει κανένα, δηλαδή από τις 15 Μαΐου δεν μπορείς να ταξιδέψεις με τρένο μεταξύ Αλεξ/πολης – Θεσσαλονίκης και αυτονόητα προς Αθήνα. Βέβαια από το 2010 και μετά, ουσιαστικά δεν υπήρχε σύνδεση μεταξύ των δύο πόλεων (μόνο ένα δρομολόγιο 8,5 ωρών αντί των δέκα πολύ μικρότερης διάρκειας, διαδρομή εν μέρει με λεωφορείο και με τρένο το υπόλοιπο, κ.ο.κ.).

Αποτελεί άστοχη ενέργεια διότι δεν πρόκειται να εξυπηρετήσει το επιβατικό κοινό ενώ θα αξιοποιείται ως επιχείρημα από την ΤΡΑΙΝΟΣΕ και την εκάστοτε κυβέρνηση στις διαμαρτυρίες για την εγκατάλειψη της Θράκης. Η βεβαιότητα οφείλεται στο γεγονός ότι το εγχείρημα αυτό επαναλήφθηκε στο παρελθόν σε πολύ καλύτερες συνθήκες και σημείωσε παταγώδη αποτυχία. Δηλαδή στις 15 Σεπτεμβρίου 2009, λίγες ημέρες πριν τις βουλευτικές εκλογές της 4ης Οκτωβρίου, εγκαινιάστηκε από τον Θρακιώτη τότε υπουργό Υποδομών ο προαστιακός μεταξύ Αλεξανδρούπολης – Ξάνθης, όπως θριαμβευτικά αναγγέλθηκε. Ενώ πριν είχε καταργηθεί το εμβληματικότερο δρομολόγιο της Θράκης, οι αμαξοστοιχίες 602/603, μεταξύ Δικαίων – Αθήνας – Δικαίων, ο επονομαζόμενος “Έβρος”, καίτοι οικονομικά ήταν ιδιαίτερα αποδοτικός, διατέθηκε προσωπικό για μία προεκλογική σκοπιμότητα. Δρομολογήθηκαν τότε τρία ζεύγη αμαξοστοιχιών μεταξύ Αλεξανδρούπολης – Ξάνθης, όμως η αποτυχία ήταν παταγώδης και μετά από λίγους μήνες, όσο δηλαδή διατηρήθηκε για τα προσχήματα, το εγχείρημα εγκαταλείφθηκε. Αν το εγχείρημα απέτυχε τότε που ο σιδηρόδρομος ήταν με εμφατικό τρόπο μέρος της ζωής των κατοίκων, σήμερα, που απουσιάζει εδώ και μια δωδεκαετία και έχει ακυρωθεί από την καθημερινότητα ως μέσον μεταφοράς, η αποτυχία του εγχειρήματος είναι δεδομένη.

Το μέλλον του σιδηροδρόμου είναι δυσοίωνο διότι όπως πληροφορηθήκαμε από τον Τύπο το ενδιαφέρον εστιάζεται στη τήρηση των συμβατικών υποχρεώσεων της ιταλικής ΤΡΑΙΝΟΣΕ έναντι του κράτους όσον αφορά τις άγονες γραμμές, όπως έχει χαρακτηριστεί η γραμμή Αλεξανδρούπολης – Θεσσαλονίκης καίτοι ο Έβρος ήταν δεύτερος σε εισπράξεις στη Βόρεια Ελλάδα μετά τη Θεσσαλονίκη και τα Intercity κυκλοφορούσαν υπερπλήρη μέχρι το 2010. Είναι δυνατό ο σιδηροδρομικός άξονας Αλεξανδρούπολης – Θεσσαλονίκης να χαρακτηρίζεται “άγονη” γραμμή, όταν συνδέει τη Θράκη, την περιοχή με την μεγαλύτερη γεωοικονομική αξία μετά το 1991, με τη διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας, με την υπόλοιπη χώρα;

Όμως η δρομολόγηση της τοπικής αμαξοστοιχίας προς την Ξάνθη και την Κομοτηνή από 31 Οκτωβρίου έθεσε εύλογα ερωτήματα. Γιατί παράλληλα με τη δρομολόγηση της τοπικής αμαξοστοιχίας προς την Ξάνθη, συνεχίζει το πρωινό δρομολόγιο με λεωφορείο, όπως και τα δύο δρομολόγια με λεωφορείο προς Κομοτηνή και δεν πραγματοποιούνται με τρένο; Γιατί η διαδρομή Αλεξανδρούπολης – Δράμας διεξάγονταν με λεωφορείο και όχι με τρένο, όσο υφίστατο το περιπετειώδες δρομολόγιο των 8,5 ωρών μεταξύ Αλεξανδρούπολης – Θεσσαλονίκης; Διότι, έστω και σπάνια, κυκλοφορούν εμπορικές αμαξοστοιχίες μεταξύ Θεσσαλονίκης – Αλεξανδρούπολης. Πώς λοιπόν δεν μπορούσαν να κυκλοφορήσουν και επιβατικές ενώ ταυτόχρονα με εργασίες η γραμμή θα ανακτούσε την απολεσθείσα συντήρηση; Εξ άλλου πώς εξηγείται λογικά το γεγονός να κυκλοφορούν μέχρι τη μια μέρα (το 2010) πλειάδα αμαξοστοιχιών και την επομένη αυτό να είναι αδύνατο, όπως συνέβη μετά τον Ν. 3891/2010 για την “εξυγίανση” του σιδηροδρόμου που τον διέλυσε κυριολεκτικά;; Όλα αυτά γράφονται για να καταστεί φανερό ότι το πρόβλημα της απαξίωσης του σιδηροδρόμου είναι σύνθετο και δεν πρόκειται να επιλυθεί ούτε καν μεσοπρόθεσμα. Δεν είναι πρόβλημα της σιδηροδρομικής γραμμής όπως προβάλλεται, διότι τα προβλήματα της γραμμής επιλύονται ευκολότερα από όλα τα άλλα και σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Είναι πρόβλημα προσωπικού που μετατάχθηκε υποχρεωτικά το 2011 σε άσχετες υπηρεσίες με αποτέλεσμα να χαθεί η πολύτιμή εμπειρία τους χωρίς να μεταβιβαστεί σε νεότερους σιδηροδρομικούς, είναι πρόβλημα αριθμητικό διότι προσλήψεις δεν έγιναν ανάλογες του εύρους του δικτύου, είναι πρόβλημα τροχαίου υλικού μεγάλης αξίας που αφέθηκε να ρημάζει στους σταθμούς επί χρόνια, μα πάνω από όλα είναι πρόβλημα πολιτικής βούλησης που δεν υπάρχει.

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

σ. Πολιτικός Μηχανικός ΑΠΘ

τ. Αρχιμηχανικός ΟΣΕ

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

21/11/2022

 

 

 

 

 

 

 

 

Κ. Χολέβας: Τι μάθαμε απο την επέτειο των 100 χρόνων της Μικράς Ασίας;

0

Καθώς πλησιάζουμε προς το τέλος του χρόνου είναι χρήσιμο να κάνουμε έναν σύντομο απολογισμό των εκδηλώσεων Μνήμης του Μικρασιατικού, Ποντιακού και Θρακικού Ελληνισμού. Πέρασαν 100 χρόνια από το 1922, το οποίο συνδέεται με το εθνικό τραύμα της Μικρασιατικής Καταστροφής. Πιστεύω ότι πλέον έχουμε την ωριμότητα να εξαγάγουμε συμπεράσματα χωρίς φόβο και πάθος. Χωρίς  τις παρερμηνείες που είχαν διαμορφωθεί στο παρελθόν.

Μάθαμε, λοιπόν, ότι ήταν Γενοκτονία και όχι εθνοκάθαρση ή συνωστισμός. Από το 1914 μέχρι το 1923 ο Ελληνισμός της Ανατολής υπέστη μία προσχεδιασμένη Γενοκτονία, με τη νομική και την ουσιαστική έννοια του όρου. Αυτή είναι η σωστή ορολογία και ας μην προσπαθούν κάποιοι να μας πουν ότι η εμμονή μας στην αναγνώριση της Γενοκτονίας βλάπτει δήθεν τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Είδαμε και τα πειράματα με τις μεικτές Ελληνοτουρκικές Επιτροπές και με τις περικοπές από τη Ιστορία μας πού οδήγησαν. Απλώς αποθράσυναν την Τουρκία.

Μάθαμε ότι η γείτων Τουρκία αρνείται να αναγνωρίσει τα εγκλήματα που διέπραξαν κατά Ελλήνων και Αρμενίων τρία καθεστώτα. Οι Οθωμανοί Σουλτάνοι (βλέπε Αμπντούλ Χαμίτ Β), οι Νεότουρκοι και οι Κεμαλικοί εθνικιστές. Τρία καθεστώτα που διαφωνούσαν μεταξύ τους, αλλά συμφωνούσαν σε ένα στόχο: Στην απαλλαγή με κάθε τρόπο της Τουρκίας από τους δραστήριους Χριστιανικούς πληθυσμούς.

Μάθαμε ότι η Γενοκτονία άρχισε το 1914 με το Μαύρο Πάσχα της Θράκης και με τη σφαγή των Ελλήνων στην Παλαιά Φώκαια τον Ιούνιο του 1914. Άρα δεν ισχύει η προπαγάνδα του Ερντογάν ότι η τουρκική αντίδραση ήταν δικαιολογημένη, επειδή αμύνθηκαν κατά των Ελλήνων εισβολέων. Ο Ελληνικός Στρατός αποβιβάσθηκε στη Σμύρνη τον Μάιο του 1919, ενώ η σφαγή του Ελληνισμού άρχισε αποδεδειγμένα πριν από πέντε χρόνια. Υπάρχει και η σχετική Μαύρη Βίβλος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, η οποία εξεδόθη το 1919.

Μάθαμε ότι, λόγω του Εθνικού Διχασμού, μετά το 1922 επικράτησαν σκοπίμως ατεκμηρίωτες απόψεις για προπαγανδιστικούς λόγους. Π.χ. γράφουν ορισμένοι ότι η Ελληνική Κυβέρνηση ψήφισε Νόμο το καλοκαίρι του 1922 για να εμποδίσει την άφιξη προσφύγων από τη Μικρά Ασία. Έγκυροι συγγραφείς αποδεικνύουν ότι πρόκειται περί παρερμηνείας. Ο Νόμος ψηφίσθηκε τον Ιούνιο του 1922 από  τα μεγάλα κόμματα της Βουλής (και από το Κόμμα των Φιλελευθέρων)  και απαγόρευε την  εκμετάλλευση των ταλαιπώρων Ελλήνων που έφευγαν από τον Καύκασο και έπεφταν θύματα επιτηδείων πλοιάρχων και πλοιοκτητών. Είναι απαραίτητο να ερευνήσουμε την τραγική εκείνη περίοδο χωρίς ψεύδη και προπαγανδιστικούς μύθους.

Μάθαμε ότι η Δίκη των Οκτώ και η Εκτέλεση των Έξι (15.11.1922) ήταν μία δικαστική παρωδία με πλήρη παραβίαση των δικονομικών κανόνων και των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Οι Έξι είχαν σοβαρές πολιτικές ευθύνες, αλλά δεν ήσαν προδότες.

Μάθαμε να αντλούμε ελπίδα από τη διάθεση αναδημιουργίας των προσφύγων. Ξεριζώθηκαν, αλλά ξαναρίζωσαν. Με Ορθόδοξη Χριστιανική ευλάβεια και δημιουργική διάθεση ξανάφτιαξαν τη ζωή τους και συνέβαλαν θετικά στη διαμόρφωση της νεοελληνικής κοινωνίας.

Ας μιλήσουμε στα παιδιά μας για τον Ελληνικό και Χριστιανικό Πολιτισμό της Μικράς Ασίας, του Πόντου και της Ανατολικής Θράκης. Ας διδάξουμε σωστά την Ιστορία στα σχολεία αποφεύγοντας τα δύο άκρα: Αφ’ ενός μεν την εθνική αλαζονεία και αφ’ ετέρου τον εθνομηδενισμό.

Άρθρο στα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ, 26.11.2022

Ο δεσμός Πούτιν-Ερντογάν με στόχο καταστροφή της Δύσης

0

ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΩΣ ΣΥΜΜΑΧΟΙ ΤΩΝ ΚΟΥΡΔΩΝ

1
Kurds living in Lebanon protest against Turkey's military action in northeastern Syria, in Beirut, Lebanon October 13, 2019. REUTERS/Aziz Taher
Ο Ερντογάν δεν δίνει σημασία στις προειδοποιήσεις ΗΠΑ και Ρωσίας να μην εισβάλλει στη Συρία και μια νέα στρατιωτική επιχείρηση είναι σε εξέλιξη.
Αξίζει να συγκρατήσουμε τα εξής:
1.-Το πρώτο και πιο σημαντικό απο αυτήν την εξέλιξη θα είναι οι δυνάμεις των Κούρδων που φυλάνε στις φυλακές περίπου 12 χιλιάδες τζιχαντιστές θα χρειασθεί να πολεμήσουν κατά των Τούρκων, οπότε, οι Τζιχαντιστές θα διαφύγουν απο τις φυλακές.
2.-Η Τουρκία διατηρεί επαφές με τους τζιχαντιστές και η απόδρασή τους θα την χαροποιήσει.
3.-Οι Αμερικανοί διατηρούν στη Συρία δύναμη 900 περίπου ατόμων η οποία, επι του πεδίου, δεν μπορεί να προσφέρει, σχεδόν, τίποτε. Άλλωστε, οι Αμερικανοί στον πόλεμο κατά του ISIS είχαν περιριοριστεί στα απολύτως αναγκαία, αφήνοντας μπροστά τις κουρδοαραβικές δυνάμεις του SDF τις οποίες η Άγκυρα θεωρεί τρομοκρατικές! Θεωρεί, δηλαδή, τρομοκράτες τις δυνάμεις που πολέμησαν τον ISIS και όχι τον ISIS με τον οποίο συνεργάζεται.
4.-Με ένα παρακλητικό στυλ οι Αμερικανοί ζήτησαν απο την Τουρκία να μην εισβάλλει στην Συρία υποσχόμενοι ότι θα πείσουν αυτοί τους Κούρδους να υποχωρήσουν 30 χιλιόμετρα απο τα τουρκοσυριακά σύνορα που είναι η απαίτηση της Άγκυρας. Δεν είναι σίγουρο πως οι Κούρδοι θα αποδεχθούν μια τέτοια αμερικανική πρόταση.
5.-Οι Κούρδοι στις περιοχές που ελέγχουν στη Βόρειο Συρία έχουν δημιουργήσει πετυχημένους θεσμούς δημοκρατικής αυτοδιοίκησης. Αυτούς θέλει- μεταξύ άλλων- να καταστρέψει ο Ενρτογάν.
6.-Οι Ρώσοι, επίσης, κρατούν παθητική στάση, δήθεν συνιστώντας στον Ερντογάν να μην εισβάλλει. Οι Ρώσοι ζητούν απο τους Κούρδους να παραδώσουν τις περιοχές στις οποίες βρίσκονται στον Άσαντ. Οι Ρώσοι επιδιώκουν μια συροτουρκική συνεργασία η οποία, πιστεύουν, πως θα τους εξυπηρετήσει. Ο πολιτικός αμοραλισμός και των Ρώσων και των Αμερικανών είναι ίδιος.
7.-Οι Τούρκοι επιδιώκουν να ελέγξουν τα πετρέλαια της Συρίας και του Ιράκ τα οποία ελέγχουν τώρα οι Κούρδοι. Καθώς και τον βορρά κυρίως της Συρίας, επιδίωξη που είχαν και οι Κούρδοι πριν τις τρείς τουρκικές εισβολές που δημιούργσαν θύλακες ελεγχόμενους απο την Άγκυρα.
8.-Σε συνεργασία, επίσης, με τους Ρώσους οι Τούρκοι επιδιώκουν να εκδιώξουν απο την περιοχή και τους 900 Αμερικανούς.
9.-Οι Κούρδοι ήταν οι μόνοι σύμμαχοι των Αμερικανών στην περιοχή τους οποίους, τώρα, η Ουάσιγκτον εγκαταλείπει.
10.-Οποιαδήποτε εμπιστοσύνη στους Αμερικανούς, ακόμη και με παραχωρήσεις τύπου Σούδας και Αλεξανδρούπολης, θα ήταν αφέλεια. Οι Αμερικανοί δεν θα κουνήσουν το δακτυλάκι τους σε περίπτωση ελληνοτουρκικής διαμάχης.
Ας το συνειδητοποιήσουν αυτό καλά στην Αθήνα για να μην έχουν ψευδαισθήσεις.
Π.ΣΑΒ

Πρόεδρος Αλίγιεφ: Ο τουρκικός στρατός είναι και στρατός του Αζερμπαϊτζάν…

0

 

«Το όραμά μας για τις σχέσεις με την Τουρκία είναι πολύ σαφές: είμαστε αδέρφια, φίλοι και σύμμαχοι. Πέρυσι στη Σούσα, ουσιαστικά επισημοποιήσαμε ό,τι είχε επιτευχθεί μεταξύ των χωρών μας νωρίτερα. Με την υπογραφή της Διακήρυξης της Σούσα, γίναμε επίσημα σύμμαχοι. Ήταν, όπως είπα, μια διαμόρφωση της πραγματικότητας, γιατί για πολλά χρόνια η Τουρκία

και το Αζερμπαϊτζάν λειτουργούσαν ως σύμμαχοι. Εκτιμούμε ιδιαίτερα αυτό το επίπεδο συνεργασίας, εταιρικής σχέσης και αδελφοσύνης».

Αυτό δήλωσε ο Πρόεδρος Ιλχάμ Αλίγιεφ, μιλώντας στη διεθνή διάσκεψη «Along the Middle Corridor: Geopolitics, Security and Economics».

Ο αρχηγός του κράτους είναι βέβαιος ότι η συνεργασία μεταξύ του Αζερμπαϊτζάν και της Τουρκίας σε όλους τους τομείς «μόνο θα ενισχυθεί. Αυτός είναι ένας πολύ σημαντικός παράγοντας περιφερειακής σταθερότητας. Διότι στόχος της συνεργασίας Τουρκίας-Αζερμπαϊτζάν είναι η ενίσχυση της περιφερειακής σταθερότητας και αυτός ο παράγοντας θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη από όλους».

Ο Πρόεδρος του Αζερμπαϊτζάν τόνισε ότι οι δύο χώρες συνδυάζουν τις δυνατότητές τους.

«Μαζί είμαστε πιο δυνατοί… Οι δυνατότητες των χωρών μας μεγαλώνουν. Όχι μόνο στον οικονομικό και βιομηχανικό τομέα, αλλά και στον στρατιωτικό.

Ο σημερινός κόσμος δείχνει ότι αυτός είναι ο νούμερο ένα παράγοντας για κάθε χώρα.

Καταλαβαίνουμε ότι αν μια χώρα δεν έχει ισχυρό στρατό, μπορεί να το μετανιώσει πικρά.

Επενδύσεις σε αμυντικές υποδομές, κοινές στρατιωτικές ασκήσεις – παρεμπιπτόντως, κατά τη διάρκεια του έτους πραγματοποιήσαμε περισσότερες από δέκα κοινές στρατιωτικές ασκήσεις τόσο στην Τουρκία όσο και στο Αζερμπαϊτζάν.

Επαναλαμβάνω, αυτός είναι ένας σημαντικός παράγοντας για την περιφερειακή σταθερότητα και την ασφάλειά μας. Όλοι όσοι σχεδιάζουν εχθρικά σχέδια κατά του Αζερμπαϊτζάν και της Τουρκίας πρέπει να γνωρίζουν ότι ο τουρκικός στρατός δεν είναι μόνο ο στρατός της Τουρκίας, αλλά και δικός μας, και αντίστροφα, ο στρατός μας είναι και στρατός της Τουρκίας. Αυτό για όλους όσους σχεδιάζουν προβοκάτσια στα σύνορά μας, είπε ο Ιλχάμ Αλίγιεφ.

trend.az, zerkalo.az,

https://www.echedoros-a.gr

ΤΟ, ΚΑΤΑ ΤΣΕΛΙΚ,… “ΤΣΑΝΤΙΡΙ”

6

Γράφει ο Παντελής Σαββίδης

Ποια είναι η εμίρισσα του Κατάρ, η πιο στιλάτη γυναίκα της Μέσης Ανατολής

0

Η εμίρισσα του Κατάρ / Φωτογραφία: Getty Images
26/11/2022  09:27
Το Κατάρ βρίσκεται στο επίκεντρο της παγκόσμιας προσοχής αυτές τις ημέρες λόγω του Μουντιάλ. Σε ένα τόσο αυστηρό καθεστώς, όμως, μια γυναίκα ξεχωρίζει.

Ο λόγος για την Αυτής Υψηλότητα Μόζα μπιντ Νάσερ αλ Μισνέντ, την εμίρισσα του Κατάρ, τη μητέρα του σημερινού εμίρη και σύζυγο του πρώην ηγέτη Χαμάντ μπιν Χαλίφα αλ Θάνι, η οποία συγκαταλέγεται στις πιο κομψές γυναίκες του κόσμου.

Guardian: Το φωτισμένο πρόσωπο ενός βαθιά συντηρητικού καθεστώτος
Σε ένα από τα πιο καταπιεστικά καθεστώτα του πλανήτη, το οποίο απαγορεύει την ομοφυλοφιλία και έχει, στο παρελθόν υποστηρίξει ισλαμιστικά τρομοκρατικά κινήματα, όπως η Χαμάς, η εμίρισσα αποτελεί το «φωτισμένο πρόσωπο ενός βαθιά συντηρητικού καθεστώτος», όπως την περιέγραψε ο Guardian. Άλλοι την έχουν επίσης αποκαλέσει «η πραγματική κυβερνήτης του Κατάρ». Κι αυτό όχι άδικα αν αναλογιστεί κανείς πως θεωρείται ευρέως η αγαπημένη μεταξύ των συζύγων του συζύγου της. Το ζευγάρι έχει αποκτήσει επτά παιδιά, ηλικίας από 31 έως 44 ετών.


Η εμίρισσα του Κατάρ με δύο από τα παιδιά της στην έναρξη του Μουντιάλ
Η 63χρονη εμίρισσα Μόζα γεννήθηκε στο Κατάρ, αλλά μεγάλωσε στην Αίγυπτο και στο Κουβέιτ, όπου ο πατέρας της ζούσε εξόριστος ως αντίπαλος του καθεστώτος. Επέστρεψε στο Κατάρ το 1977, σε ηλικία 18 ετών, για να παντρευτεί τον Χαμάντ μπιν Χαλίφα αλ Θάνι, μέλος της βασιλικής οικογένειας του Κατάρ, ο οποίος τελικά ανέτρεψε τον ίδιο του τον πατέρα με αναίμακτο πραξικόπημα το 1995. Είναι η δεύτερη από τις τρεις συζύγους του.

Η ελευθερία που απολαμβάνει η εμίρισσα του Κατάρ

Κι ενώ οι γυναίκες στο Κατάρ εξακολουθούν να υπόκεινται στους νόμους περί ανδρικής κηδεμονίας -που σημαίνει ότι δεν μπορούν να σπουδάσουν, να ταξιδέψουν στο εξωτερικό ή να εργαστούν χωρίς την άδεια των ανδρών συγγενών τους-, η εμίρισσα Μόζα φαίνεται πως έχει μεγάλη ελευθερία, ιδίως όσον αφορά τα ταξίδια και τα ρούχα της. Πολλοί το αποδίδουν αυτό στην ιδιότητά της όχι μόνο ως συζύγου του πρώην ηγεμόνα, αλλά και ως μητέρα του σημερινού εμίρη του Κατάρ, Ταμίν μπιν Χαμάντ αλ Θάνι, ο οποίος έπρεπε να ανταγωνιστεί τα 10 αδέρφια του για να ανέλθει στον θρόνο πριν από 9 χρόνια (οι 13 αδερφές του δεν υπήρχε ποτέ περίπτωση να διεκδικήσουν τον θρόνο).


Διάσημη για τις στυλιστικές της επιλογές και τα… τουρμπάνια της
Η Μόζα, η οποία έχει χαρακτηριστεί ως η «Μπέιμπ Πάλεϊ (κοσμικός) της Μέσης Ανατολής», συμπεριλήφθηκε στη διεθνή λίστα των πιο καλοντυμένων γυναικών το 2015. Είναι διάσημη για τα πολυ-αντιγραφόμενα τουρμπάνια της, τα οποία συνδυάζει συχνά με vintage γυαλιά ηλίου Persol. Μάλιστα, υπάρχει λογαριασμός στο Instagram που καταγράφει κάθε της εμφάνιση και έχει περισσότερους από 214.000 ακόλουθους.

Η αγάπη της εμίρισσας για τη μόδα έχει επίσης παίξει ρόλο σε κάποιες επιχειρηματικές της αποφάσεις: το 2010 η βασιλική οικογένεια του Κατάρ αγόρασε το εμβληματικό πολυκατάστημα Harrods του Λονδίνου για 1,7 δισ. δολάρια, και δύο χρόνια αργότερα εξαγόρασε τον θρυλικό οίκο μόδας Valentino για περισσότερα από 857 εκατομμύρια δολάρια.

«Εκτός του ότι είναι μια όμορφη γυναίκα, είναι πολύ ήρεμη, μιλάει πάντα με χαμηλή φωνή και ξέρει τι θέλει» δήλωσε ο Βραζιλιάνος σχεδιαστής Victor Dzenk στην εφημερίδα «O Globo». «Μου ζήτησε κάποιες τροποποιήσεις στα κομμάτια που παρήγγειλε. Εκείνα που είχαν κοντά μανίκια ζήτησε να έχουν μακριά, και εκείνα με βαθύ ντεκολτέ ζήτησε μια πιο διακριτική εμφάνιση» πρόσθεσε.


Η αγάπη της για τη μόδα
Και πράγματι η Μόζα είναι γνωστή -στον χώρο της μόδας- για την ικανότητά της να προσαρμόζει τα vintage κομμάτια Chanel ώστε να ταιριάζουν στη σεμνότητα του Κατάρ, ενώ δείχνει μια προτίμηση και σε σύγχρονα σχέδια, όπως αυτά των Jean Paul Gaultier και Christian Dior.

«Είναι η ψυχική μου θεραπεία» δήλωσε πρόσφατα η Μόζα στη Vogue Arabia. «Όταν είμαι εξαντλημένη, πηγαίνω στην ντουλάπα μου και ψάχνω. Προσπαθώ να ανακατέψω και να αναμείξω κομμάτια». Είπε επίσης στο περιοδικό πως δεν έχει στυλίστα «γιατί δεν θα έβρισκα κανέναν που να καταλαβαίνει τι θέλω».

Μια προσγειωμένη γυναίκα
Ως μια γυναίκα που παρακολουθεί τη μόδα, η εμίρισσα Μόζα έχει φωτογραφηθεί συχνά σε ταξίδια στο Παρίσι και είναι τακτική θαμώνας σε επιδείξεις μόδας. Μεταξύ των στενών της φίλων είναι η κοσμική και πρώην μοντέλο από τη Βραζιλία Μπέτι Λαγκαρντέρ, σύζυγος του αείμνηστου Ζαν Λουκ Λαγκαρντέρ – του δισεκατομμυριούχου ιδιοκτήτη της Hachette, η οποία εξέδιδε το περιοδικό Elle σε όλο τον κόσμο.

«Δείχνει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον για τον πολιτισμό» δήλωσε στην The Post η Βραζιλιάνα συγγραφέας Νελίντα Πινόν, η οποία προσκάλεσε τη Μόζα στην αποκλειστική Βραζιλιάνικη Ακαδημία Γραμμάτων στο Ρίο ντε Τζανέιρο. «Είναι μια γοητευτική γυναίκα, πολύ κομψή, αλλά και απίστευτα προσγειωμένη. Δεν φαντάζεσαι πως κάποια τόσο σημαντική γυναίκα μπορεί να είναι τόσο εύκολη και απλή ως άνθρωπος» περιγράφει.

Μάλιστα, όπως ανέφερε η Πινόν, η εμίρισσα του Κατάρ κατά την επίσκεψή της στο Ρίο, αντί να δειπνήσει σε ένα σικ εστιατόριο, προτίμησε ένα παραδοσιακό «cornida por quilo», όπου το φαγητό σερβίρεται με το κιλό και η εξυπηρέτηση είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου DIY.

Οι σπουδές της και οι επικρίσεις που έχει δεχθεί
Βέβαια, δεν είναι όλοι οπαδοί της. Η εμίρισσα έχει κατηγορηθεί ότι χειραγωγεί την άνοδο του γιου της στην κορυφή και έχει επικριθεί επειδή δεν εστιάζει περισσότερο στα γυναικεία ζητήματα.

Η ίδια, όμως, έχει απολαύσει την ελευθερία στη δική της εκπαίδευση και έχει μεταπτυχιακό στη Δημόσια Πολιτική στο Ισλάμ από τη Σχολή Ισλαμικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Hamad bin Khalifa του Κατάρ, καθώς και πτυχίο Κοινωνιολογίας. Της έχουν απονεμηθεί τιμητικοί διδακτορικοί τίτλοι από τα πανεπιστήμια Virginia Commonwealth University, Texas A&M University, Carnegie Mellon University, Imperial College London και Georgetown University.


Η εμίρισσα του Κατάρ με τον σύζυγό της Χαμάντ μπιν Χαλίφα αλ Θάνι
Για χρόνια εργάζεται για την προώθηση των εκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων στη χώρα της μέσω του Ιδρύματος του Κατάρ για την Εκπαίδευση, την Επιστήμη και την Κοινοτική Ανάπτυξη, ενός μη κερδοσκοπικού οργανισμού που ίδρυσε ο σύζυγός της τη χρονιά που έγινε εμίρης. Ο όμιλος προσέλαβε ιδρύματα όπως το Πανεπιστήμιο Georgetown και το Weill Cornell Medical College για να δημιουργήσουν πανεπιστημιουπόλεις στο Κατάρ. Η εμίρισσα ορίστηκε επίσης ειδική απεσταλμένη της UNESCO για την εκπαίδευση το 2003 και συνέβαλε καθοριστικά στην ίδρυση της φιλαρμονικής της χώρας. Πιο πρόσφατα προήδρευσε της οργάνωσης μυριάδων εγκαταστάσεων τέχνης που παρουσιάζονται στο Κατάρ κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου, το οποίο λήγει στις 18 Δεκεμβρίου.

Φυσικά, επέλεξε ένα απίστευτα κομψό -και με νόημα- ντύσιμο σχεδιαστή για την τελετή έναρξης του τουρνουά στις 20 Νοεμβρίου: το κατά παραγγελία φόρεμα Prada και τη φτερωτή καρφίτσα Chaumet που φορούσε και το 2010, όταν το Κατάρ διεκδίκησε τη διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου.

πηγή:iefimerida.gr

Τι είδους σύμμαχος έναντι του ISIS είναι η Τουρκία;

2

Οι ΗΠΑ σε συμμαχία με τους Κούρδους της Συρίας πέτυχαν να εξουδετερώσουν το Ισλαμικό Κράτος, φυλακίζοντας τους στρατιώτες του, αλλά οι φυλακές αυτές δεν μπορούν να λειτουργήσουν μόνες τους

O βετεράνος σχολιαστής της αμερικανικής εφημερίδας Washington Post, Ντέιβιντ Ιγκνάσιους, διατύπωσε το ερώτημα «τι είδους σύμμαχος» είναι η Τουρκία, περιγράφοντας τις τουρκικές επιχειρήσεις σε βάρος των Κούρδων οι οποίες κινδυνεύουν να φέρουν τον ISIS ξανά στο προσκήνιο.

Οι ΗΠΑ σε συμμαχία με τους Κούρδους της Συρίας πέτυχαν να εξουδετερώσουν τον ISIS (Ισλαμικό Κράτος) φυλακίζοντας τους στρατιώτες του, αλλά οι φυλακές αυτές δεν μπορούν να λειτουργήσουν μόνες τους.

«Ο στρατηγός Μαζλούμ Κομπάνε Αμπντι, διοικητής των συροκουρδικών συριακών δημοκρατικών δυνάμεων (SDF) είπε ότι μετά τους τουρκικούς βομβαρδισμούς, μπορεί ο SDF να μην είναι πλέον σε θέση να διατηρήσει την τάξη στις φυλακές και τον καταυλισμό όπου κατοικούν οι μαχητές του ISIS και οι οικογένειές τους», γράφει ο Ιγκνάσιους. Πάνω από 28 αυτοσχέδιες φυλακές στεγάζουν 12.000 μαχητές του ISIS στη βόρεια Συρία.

Τον Ιανουάριο, 3.000 εξ αυτών απέδρασαν από τη φυλακή Χασακά. Χρειάστηκε μία εβδομάδα για να συλληφθούν εκ νέου οι περισσότεροι και να αποκατασταθεί η τάξη.

Σε κίνδυνο η αποστολή

Οι τουρκικές επιχειρήσεις θέτουν σε κίνδυνο και τις αμερικανικές δυνάμεις που είναι επιφορτισμένες με την ίδια αποστολή. Οπως δήλωσε ο εκπρόσωπος της κεντρικής διοίκησης των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων, στον τομέα ευθύνης της οποίας υπάγονται οι δυνάμεις στη Μέση Ανατολή, συνταγματάρχης Τζόζεφ Μπουτσίνο, «ένα από τα τουρκικά βλήματα έπεσε σε απόσταση 130 μέτρων από το σημείο στο οποίο βρίσκονταν Αμερικανοί στρατιώτες. Αμερικανικές δυνάμεις κινδυνεύουν, κάθε παράταση των τουρκικών πληγμάτων εντείνει τους κινδύνους».

Το βράδυ της Τετάρτης ο εκπρόσωπος του Πενταγώνου, σμήναρχος Πατ Ράιντερ, επανέλαβε ότι τα τουρκικά πλήγματα θέτουν σε κίνδυνο τους Αμερικανούς στρατιώτες στην περιοχή. Η αμερικανική δύναμη στις κουρδικές περιοχές της βόρειας Συρίας αριθμεί περί τους 900 στρατιώτες.

Ο Μαζλούμ περιμένει ότι η Τουρκία θα επιχειρήσει να ανακτήσει τον έλεγχο των περιοχών Μανμπίτζ και Κομπάνι στη βόρεια Συρία, περιοχών που οι Κούρδοι και οι ΗΠΑ απελευθέρωσαν από τον ISIS με μεγάλο κόστος.

«Οι ΗΠΑ έχουν ηθική υποχρέωση να αποτρέψουν την εθνοκάθαρση των Κούρδων από την περιοχή», είπε ο Κούρδος στρατηγός στον Αμερικανό σχολιαστή. Ο Μαζλούμ προσέθεσε ότι οι Αμερικανοί αξιωματούχοι οφείλουν να πιέσουν την Τουρκία να αποκλιμακώσει τις επιθέσεις της, προτού συμβεί κάποια καταστροφή.

Εύθραυστος έλεγχος

Αλλά αξιωματούχος του Πενταγώνου είπε ότι «δεν υπάρχουν σημάδια κάποιας αποκλιμάκωσης». Ο αρχηγός του γενικού επιτελείου των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων, στρατηγός Μαρκ Μίλι μίλησε με τον Τούρκο ομόλογό του και προειδοποίησε την Αγκυρα να μην εξαπολύει επιθέσεις στις ζώνες περιορισμένης πρόσβασης γύρω από τα αμερικανικά στρατεύματα.

«Καθώς η τουρκική στρατιωτική επίθεση στη βόρεια Συρία αρχίζει να αποσταθεροποιεί τον εύθραυστο έλεγχο της συμμαχίας, με επικεφαλής τις ΗΠΑ, απέναντι στα δολοφονικά υπολείμματα του Ισλαμικού Κράτους, ένας λογικός άνθρωπος θα αναρωτηθεί: τι είδους σύμμαχος είναι αυτός;», καταλήγει ο Ιγκνάσιους.

Καθημερινή

«Έρευνα υδρογονανθράκων στην Ελλάδα-Ελπίδες και ρεαλισμός»

0

Γράφει ο

Λεόντιος Πορτοκαλάκης *    

Γενικά:

Οι  έρευνες στην Ελλάδα για την ανακάλυψη κοιτασμάτων υδρογονανθράκων της τελευταίας εικοσαετίας, μετά από μια αδράνεια σχεδόν δέκα ετών  (2000-2010) ξεκίνησαν με ελπίδες το 2010. Έγιναν βελτιώσεις της Νομοθεσίας (Ν.4001/2011), έγινε το 2014 με προκήρυξη διεθνών διαγωνισμών ο δεύτερος γύρος παραχωρήσεων  σε είκοσι θαλάσσια οικόπεδα στο Ιόνιο και νότια της Κρήτης και επίσης μετά από αίτημα της εταιρίας ENEL και σε τρεις  περιοχές στην ξηρά, Άρτα-Πρέβεζα, Αιτωλοακαρνανία, ΒΔ Πελοπόννησο. Άλλες τρείς περιοχές στην Ήπειρο, Πατραϊκό και Κατάκολο, που είχαν παραχωρηθεί παλαιότερα αλλά επεστράφησαν στο Δημόσιο, παραχωρήθηκαν εκ νέου με την διαδικασία της ανοικτής πρόσκλησης (open door) σε πετρελαϊκές εταιρίες που εξέφρασαν ενδιαφέρον. Σε αυτές, μετά από ανακατατάξεις στα επενδυτικά σχήματα, αποχωρήσεις εταιριών κ.ά, εκτός από την εκτέλεση ενός εκτεταμένου σεισμικού προγράμματος περίπου 450 χλμ. και αντίστοιχου αεροβαρυτομετρικού στην Ήπειρο, ενός εκτεταμένου επίσης σεισμικού προγράμματος στον Πατραϊκό όπως και εκπόνηση στρατηγικών αλλά και τοπικών περιβαλλοντικών μελετών καθώς και αρχικών γεωλογικών  (Κατάκολο-Ιωάννινα-Άρτα) δεν υπήρξε περαιτέρω πρόοδος.

Ξένες εταιρίες που έλαβαν μέρος και ανέλαβαν περιοχές, άρχισαν  να αποχωρούν, καθώς οι ευαισθησίες των περιβαλλοντικών ενώσεων, οι μεγάλες καθυστερήσεις στον διοικητικό κρατικό μηχανισμό όπως και οι επαμφοτερίζουσες δηλώσεις Πολιτικών, δημιουργούσαν προβλήματα στην εξασφάλιση ενός σταθερού επενδυτικού περιβάλλοντος απαραίτητου για την συνέχιση των εργασιών και αμφιβολίες για την ύπαρξη και χρησιμότητα της εξόρυξης των υδρογονανθράκων. Έπρεπε να ακολουθήσει η κρίση του κορωνοϊού, η ενεργειακή κρίση  και ο πόλεμος στην Ουκρανία για να επανέλθει στο προσκήνιο η αξία και η ανάγκη εκμετάλλευσης του ενεργειακού αυτού πλούτου.

Έτσι από τον Ιανουάριο του τρέχοντος έτους, με πρώτη την εταιρία ΕΛ.ΠΕ Α.Ε,  άρχισαν εκ νέου οι έρευνες στην θαλάσσια περιοχή του Ιονίου  (θαλασσοτεμάχιο 10 και Ιόνιο), για να ακολουθήσει η Energean με αντίστοιχη (στο θαλασσοτεμάχιο 2) καθώς και η κοινοπραξία Exxon Mobil – ΕΛ.ΠΕ Α.Ε στα θαλασσοτεμάχια δυτικά και βορειοδυτικά της Κρήτης, τα οποία καταχωρήθηκαν σε αυτήν από το 2019. Επι πλέον, πρόσφατα η Helleniq  Energy (πρώην ΕΛ.ΠΕ Α.Ε) ανακοίνωσε ότι θα αρχίσει νέες έρευνες τριών διαστάσεων (3D) στα ήδη ερευνηθέντα από αυτήν θαλασσοτεμάχια (Νο 10 και Ιονίου). Συνεχείς ανακοινώσεις και προγράμματα ενεργοποίησαν από την αδράνεια όλους τους ασχολούμενους με το αντικείμενο, αφού στον ορίζοντα προβλήθηκε ένα ελπιδοφόρο μέλλον. Ας δούμε όμως πόσο πειστικά είναι όλα αυτά σήμερα και τι πρέπει να πιστέψουμε, να προσέξουμε, να εκτιμήσουμε και να υποστηρίξουμε.

Ανάπτυξη:

  1. Έρευνα στα θαλασσοτεμάχια δυτικά και νοτιοδυτικά  της Κρήτης.

Αυτά δημιουργήθηκαν μετά από την προκήρυξη του β’ γύρου για έρευνα υδρογονανθράκων σε 20 περιοχές  παραχωρήσεων στο Ιόνιο και νότια της Κρήτης το 2014 (σχήμα 1).

 

Σχήμα 1 : Παλαιά και νέα διανομή θαλασσοτεμαχίων Ιονίου και νότια της Κρήτης (Πηγές: ΥΠΕΚΑ-messinialive.gr)

Λόγω του μικρού μεγέθους των δεν υπήρξε μεγάλη ανταπόκριση συμμετοχής. Η εκπονηθείσα νέα γεωμετρία στην περιοχή με την δημιουργία εκτός των άλλων και   δύο μεγάλων θαλάσσιων χώρων νότια και νοτιοδυτικά της Κρήτης, παρόλο το δέλεαρ του μεγέθους των (σχήματα 1,2)  προσέλκυσε σε νέο διαγωνισμό μόνο ένα σχήμα κοινοπραξίας εταιριών (Exxon Mobil, Total και ΕΛ.ΠΕ Α.Ε).

Σχήμα 2: Ερευνητικά θαλασσοτεμάχια Δυτικά και Νοτιοδυτικά της Κρήτης μετά την αναδιανομή               (Πηγή : ΕΔΕΥΕΠ)

Προφανώς και το σχήμα αυτό ανέλαβε (χωρίς ανταγωνισμό) την παραχώρηση, δεδομένου ότι οι μεγάλες Εταιρίες Total και Exxon Mobil αποτελούσαν μια εγγύηση ότι οι έρευνες θα προχωρήσουν αξιόπιστα. Ανεξήγητες καθυστερήσεις όμως στην παροχή των σχετικών αδειών από το Κράτος και εμποδίων από την εκδίκαση ενστάσεων των περιβαλλοντικών οργανώσεων, ανάγκασαν την Total (τρίτος εταίρος) να αποχωρήσει στις 21/4/22 (newmoney.gr 22/4/22), γεμίζοντας τους πολίτες με απογοήτευση και με τον φόβο της πιθανής αποχώρησης και του άλλου εταίρου, γεγονός που θα ισοδυναμούσε με διακοπή των νέων προσπαθειών στην περιοχή. Παρόλα αυτά η Exxon Mobil, διαψεύδοντας τους απαισιόδοξους, παρέμεινε και τα γεγονότα που μεσολάβησαν (κρίση, πόλεμος, περιβαλλοντικές οργανώσεις) δεν ήταν αρκετά για να σταματήσουν το νέο εναρκτήριο λάκτισμα για την έρευνα που έδωσε ο Πρωθυπουργός στις 7/11 (energypress.gr-7/11/2022).

Έτσι  η Exxon Mobil με την Helleniq Energy, αφού μοιράστηκαν τα ποσοστά της αποχωρήσασας Total, με μια αναλογία 70%-30%, άρχισαν στις αρχές Νοεμβρίου τις σεισμικές έρευνες στην περιοχή, μισθώνοντας το εμβληματικό σκάφος Sanco Swift της PGS γεμίζοντας με ελπίδα τους πολίτες.

2.Έρευνα στα θαλασσοτεμάχια 10 και Ιονίου.

Σχήμα 3: Ερευνητικά θαλασσοτεμάχια 10 (Κυπαρισσιακός) και Ιονίου (Πηγή : ΕΔΕΥΕΠ).

Στο παρελθόν η Helleniq Energy ως ΕΛ.ΠΕ Α.Ε δεν είχε αντιμετωπίσει με ενδιαφέρον την δραστηριότητα της έρευνας των υδρογονανθράκων. Αφού συμμετείχε στις παραχωρήσεις του 2014, προοδευτικά αποχώρησε από την παραχώρηση της Άρτας, του Πατραϊκού και της Πελοποννήσου στρεφόμενη κυρίως στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Ξαφνικά λαμβάνοντας τα μηνύματα της εποχής και χωρίς ειδοποίηση, άρχισε με το σκάφος SW COOK σεισμική έρευνα στα θαλασσοτεμάχια 10 και Ιονίου τα οποία της είχαν παραχωρηθεί από το 2014 (σχήμα 3). Επιπλέον, προ ολίγων ημερών, ανακοίνωσε (capital.gr 11/11/22) ότι θα προχωρήσει τις επόμενες εβδομάδες και σε συμπληρωματική έρευνα τριών διαστάσεων (3D)  στα πιο πάνω θαλασσοτεμάχια, ακόμη και χωρίς να περιμένει τα αποτελέσματα της έρευνας των δύο διαστάσεων (2D) που είχε ξεκινήσει, εκδηλώνοντας μια αποφασιστικότητα συνέχισης των εργασιών και πιθανόν μια ένδειξη ύπαρξης πετρελαϊκού ενδιαφέροντος στις περιοχές, αναπτερώνοντας το ηθικό όλων.

3. Έρευνα στο θαλασσοτεμάχιο 2 του Ιονίου.

Σχήμα 4:Ερευνητικό θαλασσοτεμάχιο 2 Δυτικά της Κέρκυρας  (Πηγή: Corfupess.com)

Μετά την αναχώρηση της Total από την πιο πάνω παραχώρηση που δόθηκε στις 26/10/2016 στην κοινπραξία Total, Elpedison και ΕΛ.ΠΕ Α.Ε  και την αγορά του μεριδίου της  50% τον Φεβρουάριο του 2020 από την Energean, (patrasevents.gr 27/2/2020) όπως και του αντιστοίχου μεριδίου 25% της Elpedison, αυτή έμεινε μόνη διαχειρίστρια της περιοχής με την ΕΛ.ΠΕ Α.Ε με αναλογία 75%-25%.

Συνεπής με την προαναγγελία της, ότι εν καιρώ θα εκτελέσει σεισμικά τριών διαστάσεων (3D), άρχισε πράγματι και αυτή στις αρχές Νοεμβρίου, ένα ανάλογο σεισμικό πρόγραμμα,  ναυλώνοντας το εξίσου εμβληματικό σκάφος της PGS το Ramform Hyperion. Η συνέπεια της Εταιρίας και η ορατή πλέον βούληση να προχωρήσει στην ανακάλυψη υδρογονανθράκων στην περιοχή, πρόσθεσε ακόμη ένα λιθάρι αισιοδοξίας στην όλη Ελληνική προσπάθεια.

4. Έρευνα στην παραχώρηση της Ηπείρου.

Σχήμα 5:  Παραχώρηση στην Ήπειρο  (Πηγή : ΕΔΕΥΕΠ).

Αν και η περιοχή ήταν από τις πρώτες που παραχωρήθηκαν το 2014 στις Εταιρίες Energean και Repsol, εν τούτοις η αποχώρηση της δεύτερης από την κοινοπραξία τον Μάρτιο του 21 (newmoney.gr-24/8/2021), οι καθυστερήσεις που προξένησε ο κορωνοϊός, και οι αντιδράσεις των τοπικών κοινωνιών που δεν είχαν ενημερωθεί έγκαιρα και κατάλληλα, επέδρασαν αρνητικά στην εξέλιξη του προγραμματισμού. Παρά τις δυσκολίες όμως  και τις αντιδράσεις των κατοίκων, έγινε δυνατόν να εκτελεστούν γεωλογικές προκαταρκτικές μελέτες, ένα σύγχρονο βαρυτομετρικό πρόγραμμα καθώς και ένα σεισμικό συνολικού μήκους περίπου 450 χιλιομέτρων καθώς και αντίστοιχη περιβαλλοντική μελέτη επιπτώσεων. Η ελπίδα και η αισιοδοξία για την ανάπτυξη της περιοχής, αναπτερώθηκε με την ανακοίνωση της Εταιρίας (Energean), ότι θα προχωρήσει σε γεώτρηση στην περιοχή του χωριού «Ζίτσα» το καλοκαίρι του 2023. Έστω και μετά από 9 χρόνια το γεγονός κρίνεται θετικό.

5. Έρευνα στην παραχώρηση του  Πρίνου.

Σχήμα 6: Περιοχή παραχώρησης Πρίνου. Θέση κοιτάσματος Έψιλον (Ε)  (Πηγή: Καθημερινή 26/11/2021)

Παρά την σημαντική πτώση της παραγωγής και τα δύσκολα προβλήματα που προέκυψαν με την διαχείριση του προσωπικού, η Εταιρία που εκμεταλλεύεται το κοίτασμα (Energean), ανακοίνωσε ότι θα προχωρήσει στην κατασκευή νέας εξέδρας για την άντληση του νέου κοιτάσματος,  που ανακαλύφθηκε δυτικά στην περιοχή Ε, με εκτιμώμενο απόθεμα 30 εκατομμυρίων βαρελιών πετρελαίου (σχήμα 6). Το γεγονός ότι η Εταιρία δεν εγκατάλειψε το κοίτασμα, ακόμα και στην περίοδο των χαμηλών τιμών πετρελαίου, δείχνει ότι υπάρχει ενδιαφέρον και πίστη για περαιτέρω συνέχιση της εκμετάλλευσης.

6. Έρευνα στην παραχώρηση του  Κατακόλο.υ

 

Σχήμα 7: Περιοχή προβλεπόμενης γεώτρησης στο Κατάκολο και προβλεπόμενη πορεία της γεώτρησης στο υπέδαφος  (Πηγή: sinidisi.gr 13/3/2017, Ελληνικός Ορυκτός πλούτος 13/11/2022)

Το κοίτασμα του Κατακόλου (σχήμα 7), ανακαλύφθηκε την δεκαετία του 80. Παρά του ότι υπήρξε ανακάλυψη, που επιβεβαιώθηκε με εκτέλεση γεωτρήσεων και τέστ καύσεων καθώς και αρχική εκτίμηση των ποσοτήτων, το ανακαλυφθέν πετρέλαιο, βλέποντας τις αρχικά χαμηλές τιμές του πετρελαίου τότε, αλλά και τις αδικαιολόγητες διαχρονικές καθυστερήσεις λες και αρνιόταν να βγεί στην επιφάνεια.

Η παραχώρηση αυτή δόθηκε εκ νέου το 2014 στη Εταιρία Energean, η οποία παρόλο που προχώρησε στα αρχικά προβλεπόμενα επενδυτικά βήματα, ανεξήγητες καθυστερήσεις, αντιδράσεις των τοπικών κοινωνιών και καθυστερήσεις στις εγκρίσεις περιβαλλοντικών μελετών αναβάλλουν μέχρι σήμερα την εκτέλεση της γεώτρησης , διότι το κοίτασμα έχει ανακαλυφθεί και υπάρχει. Τελευταία όμως φαίνεται ότι η πολυπόθητη γεώτρηση θα ξεκινήσει.

Τα έξι πιο πάνω σημαντικά γεγονότα που σηματοδοτούν ένα νέο ξεκίνημα για την ανακάλυψη υδρογονανθράκων, δημιουργούν πράγματι αισιοδοξία και ελπίδα.

Είναι σημαντικό να γίνεται έρευνα σε πολλές περιοχές και από πολλούς παίχτες, διότι έτσι αυξάνεται και η πιθανότητα τουλάχιστον μιας επιτυχημένης γεώτρησης που θα εντοπίσει κοιτάσματα. Οι πιο παλιοί όμως που ασχολούνται με την έρευνα, παρά την κρυφή τους ελπίδα και αισιοδοξία, αντιμετωπίζουν με σκεπτικισμό και την νέα προσπάθεια χωρίς όμως να την  απαξιώνουν, αναπολώντας το παρελθόν και ιδιαίτερα τα πιο κάτω σημάδια που άφησε.

  1. Όλη η πορεία των ερευνών για την ανακάλυψη και παραγωγή υδρογονανθράκων στην Ελλάδα από το 1974 που έγινε η ανακάλυψη του κοιτάσματος του Πρίνου, χαρακτηρίζεται από μια παλινδρομική  πορεία μπρος – πίσω.

Το μεγάλο ξεκίνημα τότε, με την προσπάθεια δημιουργίας αυτοδύναμης έρευνας, με εκτέλεση περίπου εβδομήντα χιλιάδων χιλιομέτρων σεισμικών ερευνών σε ξηρά και θάλασσα καθώς και πληθώρας γεωτρήσεων (περισσότερες από εβδομήντα), δεν κατάφερε να εντοπίσει μεγάλα και παραγωγικά κοιτάσματα, εκτός αυτό το μικρό του Κατακόλου και ενός μικρότερου κοιτάσματος φυσικού αερίου στην Επανομή.

Οι διαδοχικές αποτυχίες, παρά τις κάθε φορά στομφώδεις εξαγγελίες, κατέληξαν στην μετάλαξη της ΔΕΠ στην ΔΕΠ-ΕΚΥ και εν συνεχεία στην απορρόφησή της μαζί με τα διυλιστήρια Ασπροπύργου σε ένα μεγαλύτερο σχήμα με την ονομασία ΕΛ.ΠΕ Α.Ε.

Το 1996 όμως το ενδιαφέρον αναζωπυρώθηκε εκ νέου, με το άνοιγμα της ΔΕΠ-ΕΚΥ στο εξωτερικό, με την προκήρυξη 6 παραχωρήσεων στην Δυτική Ελλάδα εκ των οποίων οι τέσσερις καταχωρήθηκαν σε ξένες και Ελληνικές Εταιρίες, αναπτερώνοντας εκ νέου τις ελπίδες  του Ελληνικού λαού ότι η έρευνα συνεχίζεται.

  1. Από τις πιο πάνω παραχωρήσεις ενώ στην παραχώρηση του Πατραϊκού με την εταιρία “Triton”  τα πράγματα πήγαιναν καλά και έγιναν οι πρώτες σεισμικές έρευνες, ξαφνικά πριν την γεώτρηση η Εταιρία πλήρωσε την σχετική ρήτρα και αποχώρησε. Παράλληλα η Εταιρία Enterprise που είχε αναλάβει τις παραχωρήσεις των Ιωαννίνων και της Πελοποννήσου, κάνοντας αποτυχημένες γεωτρήσεις στα Ιωάννινα και αποφυγή εκτέλεσης συμβατικής βαθειάς γεώτρησης στην Πελοπόννησο μέσω της εκτέλεσης δύο ανεπίτρεπτων αντιστοίχων μικρού βάθους και κόστους αποχώρησε και αυτή.
  2. Μετά από μια ανεξήγητη παύση δέκα ετών (2000-2010) η ελπίδα φούντωσε με ακόμη ένα νέο ξεκίνημα στην έρευνα με νέα νομοθεσία (2001) αλλά και με νέες προκηρύξεις παραχωρήσεων το 2014 στο Ιόνιο και στην Δυτική Ελλάδα. Νέες εξαγγελίες για μεγάλα αποθέματα άρχισαν πάλι να ακούγονται και να προβάλλονται όταν ήδη είχε γίνει η βιαστική και  απερίσκεπτη ώθηση σε εθελουσία έξοδο των επιστημόνων της έρευνας του πετρελαίου από την ΕΛ.ΠΕ Α.Ε από το 2011, για τους οποίους η χώρα είχε επενδύσει επάνω τους πολλά χρήματα και οι οποίοι δημιούργησαν πολύτιμη Ελληνική γνώση και εμπειρία 25 ετών και η οποία  αποδυνάμωσε το ερευνητικό δυναμικό της χώρας και έδωσε την εντύπωση ότι η έρευνα υδρογονανθράκων για την Ελλάδα τελείωσε.
  3. Νέα προκήρυξη 20 παραχωρήσεων στην θάλασσα του Ιονίου και στα νότια της Κρήτης (σχήμα 2), στην οποία παρά τις προσδοκίες ήρθε μικρός αριθμός ξένων εταιριών όπως π.χ η Repsol, η Elpedison, η Total, η Energean και η ΕΛ.ΠΕ. ΑΕ.
  4. Η εν συνεχεία αποχώρηση της Repsol από την παραχώρηση των Ιωαννίνων, η εγκατάλειψη της Πελοποννήσου, της Αιτωλοακαρνανίας και του Πατραϊκού από τα ΕΛ.ΠΕ Α.Ε, η αποχώρηση της Total από το θαλασσοτεμάχιο 2, αντικατέστησε με  απογοήτευση την ελπίδα που είχε αρχικά δημιουργηθεί,  την οποία συγκράτησε η επιμονή της Energean να παραμείνει ζωντανή στα Ιωάννινα και στο Κατάκολο και να προσπαθήσει να συνεχίσει την προσπάθεια.
  5. Μια ανακατάταξη των αρχικών θαλασσοτεμαχίων στο Ιόνιο που δημιούργησε  μεγαλύτερες περιοχές παραχωρήσεων, (Σχήμα 2) προσέλκυσε την Exxon Mobil και την Total που συνέστησε κοινοπραξία με την ΕΛ.ΠΕ Α.Ε  και το ηθικό για μια ακόμη φορά αναπτερώθηκε. Τέλος παρά την αποχώρηση της Total και από το Ιόνιο και από την Κρήτη, την εξαγορά των δικαιωμάτων της Elpedison από την Energean στο θαλασσοτεμάχιο 2 βρισκόμαστε σήμερα σε ένα νέο αισιόδοξο τοπίο.

Συμπεράσματα:

  1. Θα πρέπει να γίνει αντιληπτό έστω και τώρα, ότι η συμπεριφορά των Εταιριών πετρελαίου για την ανακάλυψη και εκμετάλλευση υδρογονανθράκων δεν καθορίζεται από επιθυμίες και συναισθηματικές προσδοκίες. Καθορίζεται από τις δυνάμεις των νόμων της αγοράς και του κέρδους, την τιμή των υδρογονανθράκων (πετρέλαιο-αέριο) και των ευρύτερων συμφερόντων τους στην κάθε φορά παγκόσμια συγκυρία.
  2. Η εξόρυξη και εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων είναι μακροπρόθεσμη διαδικασία θέλει υπομονή και επιμονή και επιπλέον εξαρτάται σημαντικά  απο την τιμή του πετρελαίου (όχι τόσο αυτήν της παρούσας στιγμής αλλά και της προβλεπόμενης μελλοντικής σε βάθος δεκαετίας!). Στο Κατάκολο, ενώ είχε βρεθεί πετρέλαιο, κρίθηκε σκόπιμο να μην βγει, διότι τότε η τιμή του μαύρου χρυσού ήταν περίπου 15-20 δολάρια το βαρέλι σε αντίθεση με σήμερα που έχει 100 δολάρια περίπου.
  3. Το κράτος φαίνεται ότι μέχρι σήμερα δεν έχει σταθερή πολιτική στο θέμα της έρευνας και εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων και η συμπεριφορά του άγεται και φέρεται από τις συγκυρίες, τις οδηγίες τρίτων, που πολλές φορές δεν έχουν τις απαιτούμενες ιδιαίτερες γνώσεις, καθώς και τις επικοινωνιακές εντυπώσεις και την ελπίδα. Σήμερα που βρισκόμαστε με ένα δυσθεώρητο χρέος, σε μια καλή διεθνή συγκυρία και μια ευκαιρία να εκμεταλλευτούμε αυτόν τον πλούτο, δεν έχουμε το δικαίωμα και την πολυτέλεια να σταματήσουμε αυτό το momentum της έρευνας που ξεκίνησε πάλι και η οποία τελικά είναι σχεδόν δωρεάν αφού δεν απαιτεί δαπάνες από τον κρατικό προϋπολογισμό ,  με το δεδομένο ότι  τα έξοδα των ερευνών  αναλαμβάνονται από τις πετρελαϊκές εταιρίες.

Είναι ίσως καιρός με  σοβαρότητα, κεκτημένη εμπειρία,  στρατηγική, υπομονή και πίστη αλλά και με γνώση των αστοχιών του παρελθόντος να χαράξουμε μια νέα σταθερή λεωφόρο ενός καλύτερο μέλλοντος για τις επόμενες γενιές.

  1. Ο πολίτης δεν πρέπει να υιοθετεί χωρίς σκέψη ούτε τις υπεραισιόδοξες προβλέψεις «ειδικών» η Πολιτικών ούτε και να είναι απαισιόδοξος ακούγοντας απόψεις άλλων που φέρνουν προσκόμματα η έχουν ίδια συμφέροντα σχετικά με την εκμετάλλευση του  πλούτου των  υδρογονανθράκων που υπάρχουν στην χώρα μας. Η αξιόπιστη πληροφόρηση προέρχεται μόνον από τα στόματα των CEO των Εταιριών που ασχολούνται με την έρευνα. Κάθε τους λέξη για ανακάλυψη υδρογονανθράκων  ή όχι, μπορεί να επιφέρει δραματική ανακατάταξη της τιμής της μετοχής τους στα διεθνή χρηματιστήρια, που είναι το μόνο που τους ενδιαφέρει. Γι’ αυτό και είναι πάντα συγκρατημένοι και περισσότερο αξιόπιστοι.

Άλλωστε είναι ίσως προτιμητέα μια τέτοια ρεαλιστική συμπεριφορά χαμηλών τόνων, ώστε όταν προκύψει κάτι σημαντικότερο να τονώσει ακόμη περισσότερο την  αισιοδοξία που δειλά σήμερα πάλι προβάλλει και να επιτρέψει τολμηρότερους σχεδιασμούς.

Υπερβόλικές και ανερμάτιστες εξαγγελίες, που δεν στηρίζονται σε επιστημονικά δεδομένα και οι οποίες είναι τις περισσότερες φορές καλόπιστες, για πακτωλό κοιτασμάτων που πιθανόν  η πραγματικότητα και η συστηματική και υπεύθυνη έρευνα να αποδείξει ότι δεν υπάρχουν, θα μας προσγειώσει άτσαλα, σκοτώνοντας αυτήν την χρυσή ελπίδα, που σήμερα για μια ακόμη φορά, σαν τον φοίνικα αναγεννάται από τις στάχτες της.

*Τοπογράφος Μηχ. ΕΜΠ-M.Sc

Πρ. προϊσ. Τεχν. Υπηρεσιών ΕΛ.ΠΕ Α.Ε

Μέλος Δ.Σ ΕΛΙΣΜΕ

militaire.gr

Πολύτιμη η στρατιωτική βοήθεια του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία

1
Μιχάλης Ψύλος • [email protected]
REUTERS/Valentyn Ogirenko

Τι είπε ο ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ σε συνέντευξη Τύπου στις Βρυξέλλες.

Παρά τις εντεινόμενες αεροπορικές επιδρομές, οι ειδικοί πιστεύουν ότι είναι απίθανο η Ρωσία να καταφέρει να διασφαλίσει αεροπορική υπεροχή στον πόλεμο.

Σύμφωνα με τον Εσθονό αντισυνταγματάρχη Αντρες Χελμ –Ρόσιν, που υπηρέτησε στην εσθονική Πολεμική Αεροπορία για 24 χρόνια και τώρα διδάσκει στο Baltic Defense College, η αντιαεροπορική άμυνα της Ουκρανίας «λειτουργεί αρκετά καλά» αυτή τη στιγμή και για πολλούς λόγους και η Ρωσία το γνωρίζει, πλέον.

Αντιαεροπορικά συστήματα για την αντιμετώπιση των ρωσικών drones έχει στείλει το ΝΑΤΟ στην Ουκρανία, όπως αποκάλυψε σήμερα ο Γενικός Γραμματέας της Συμμαχίας. «Πρόκειται για συστήματα παρεμβολής, που αποτελούν μέρος ενός ολοκληρωμένου πακέτου υποστήριξης στις ένοπλες δυνάμεις της Ουκρανίας», τόνισε ο Γενς Στόλτενμπεργκ σε συνέντευξη Τύπου στις Βρυξέλλες.

Οι συσκευές αυτές είναι ηλεκτρομαγνητικοί πομποί που παρεμβαίνουν στα συστήματα πλοήγησης ή επικοινωνίας των drones. Ο ρωσικός στρατός επιτίθεται όλο και περισσότερο με drones- καμικάζι από τον περασμένο μήνα. Σύμφωνα με την ουκρανική Αεροπορία, τα drones που χρησιμοποιούνται από τους Ρώσους είναι κυρίως ιρανικής κατασκευής.

Ο Στόλτενμπεργκ δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο να σταλούν στην Ουκρανία και πύραυλοι Patriot, αλλά πρόσθεσε ότι η απόφαση ανήκει στις χώρες μέλη της Συμμαχίας.

Στις αρχές της εβδομάδας, η Γερμανική κυβέρνηση προσφέρθηκε να στείλει στην Πολωνία αντιαεροπορικές συστοιχίες πυραύλων Patriot, με στόχο να παραδοθούν στη συνέχεια στην Ουκρανία.

Ο ΓΓ του ΝΑΤΟ τόνισε πάντως ότι θα καλέσει τους υπουργούς Εξωτερικών των χωρών του ΝΑΤΟ, στη συνάντησή τους στο Βουκουρέστι την επόμενη εβδομάδα, να συνεχίσουν να υποστηρίζουν την Ουκρανία.

Η στρατιωτική βοήθεια

Το Κίεβο μπόρεσε μέχρι να αντιμετωπίσει τη ρωσική εισβολή, αλλά και να ξεκινήσει δύο αντεπιθέσεις που επέτρεψαν την ανακατάληψη τεράστιων τμημάτων στην ανατολική Ουκρανία,- κυρίως, χάρη στη ροή εξοπλισμών από το ΝΑΤΟ. Οπλικά συστήματα όπως MLRS ( Multiple Launch Rocket System ), πύραυλοι διαφόρων τύπων (ATGM – AntiTank Guided Missile )  και μη επανδρωμένα αεροσκάφη, όπως τα τουρκικά  Bayraktar Tb2, αποδείχτηκαν στρατηγικής σημασίας.

Οι χώρες του ΝΑΤΟ έχουν στείλει στην Ουκρανία  410 άρματα μάχης σοβιετικής κατασκευής, όπως 40 τανκς T-72 από την Τσεχία και περίπου 230 από την Πολωνία. Περίπου 210 θωρακισμένα οχήματα  έχουν μεταφερθεί επίσης στο Κίεβο από την Τσεχία, τη  Βόρεια Μακεδονία, τη Σλοβακία, την Πολωνία, τη Σλοβακία, την Ελλάδα και τη Σλοβενία. Πρόκειται για οχήματα  Bmp-1 ρωσικής κληρονομιάς του Ψυχρού Πολέμου ή τοπικές εκδόσεις τους.

Υπάρχουν επίσης περίπου 1000  θωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού από την Ολλανδία, τη Λιθουανία, το Ηνωμένο Βασίλειο, την Αυστραλία, τη Δανία, τις ΗΠΑ, την Πορτογαλία, τη Γαλλία, τη Φινλανδία, την Ισπανία και τον Καναδά. Πρόκειται για οχήματα διαφορετικών τύπων αλλά τα M-113 (σε διάφορες εκδόσεις), αποτελούν τη συντριπτική πλειοψηφία.

Στην Ουκρανία έχουν αποσταλεί ακόμη περισσότερα από 800 οχήματα Mrap ( Mine Resistant Ambush Protected ) από την Ισπανία, την Αυστραλία, την Εσθονία, το Ηνωμένο Βασίλειο, τις ΗΠΑ, την Τουρκία και τη Γερμανία. Τα 440 από αυτά είναι τα αμερικανικά M1224 ενώ τα 90 τα αυστραλιανά Bushmasters και τα 200 τα τουρκικά Kirpi BMC.

Έχουν σταλεί επίσης περισσότερα από 1.200 ελαφρά οχήματα πεζικού από τις ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο, την Πορτογαλία, τον Καναδά, την Πολωνία, την Ιταλία, τη Νορβηγία, την Ολλανδία και τη Γαλλία. Η συντριπτική πλειοψηφία (περίπου 1000) είναι αμερικανικά Humvee που άρχισαν να καταφθάνουν τον Απρίλιο. Ρυμουλκούμενα πυροβόλα (διάφορων διαμετρημάτων, από 105 έως 155 mm), προέρχονται από τις ΗΠΑ, την Αυστραλία, τον Καναδά, την Εσθονία, την Τσεχία, την Κροατία, την Ιταλία, τη Λιθουανία, το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Λιθουανία. Τα περισσότερα είναι  αμερικανικά  M777. Η Ιταλία και η Εσθονία έστειλαν οβίδες FH-70 τον Μάιο.

Όσον αφορά το αυτοκινούμενο πυροβολικό, από τα 200 οχήματα που έχουν παραδοθεί μέχρι σήμερα (άλλα 180 θα φτάσουν σύντομα), ξεχωρίζει το Pzh 2000 που προμηθεύουν  η Γερμανία και η Ολλανδία, η Τσεχία, η Πολωνία, η Γαλλία, η Νορβηγία, η Σλοβενία, η Λετονία, η Λιθουανία και η Ιταλία.

Αντιαεροπορικά συστήματα

Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν προμηθεύσει μέχρι σήμερα το Κίεβο με 38  συστήματα Himars, η Γερμανία και το Ηνωμένο Βασίλειο 11 συστήματα  M-270 (5+6), η Πολωνία περισσότερα από 20 συστήματα «Grad», ενώ ο αριθμός των τουρκικών TLRG-230 που έφτασαν κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού δεν είναι γνωστός. Το σύνολο των τουρκικών Bayraktar που παραδόθηκαν μεταξύ Μαρτίου και Σεπτεμβρίου θα πρέπει να είναι 20, εκτός από αυτά που είχαν ήδη στην κατοχή τους οι ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις.

Όσον αφορά τα συστήματα αντιαεροπορικού πυροβολικού, η Γερμανία έστειλε 30 αυτοκινούμενα «Gepard» από τον Ιούλιο και  23 φινλανδικά ITK 61.

Τσεχία, Σλοβακία και Ηνωμένο Βασίλειο έχουν στείλει επίσης  αντιαεροπορικούς Strela-10  και μια συστοιχία ρωσικής κατασκευής S-300 . Πριν λίγες εβδομάδες κατέφτασαν στην Ουκρανία  γερμανικά αντιαεροπορικά συστήματα ΙIris-Ts (4), Αμερικανικά  Nasams (8), ένα ισπανικό Aspide 2000 και ένα γαλλικό Crotale και σύντομα θα  μεταφερθούν δύο συστοιχίες πυραύλων Hawks από την Ισπανία .

Η Δανία, το Ηνωμένο Βασίλειο, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ολλανδία έστειλαν πυραύλους αέρος-θαλάσσης  “Harpoon”.

Η Πολωνία προμήθευσε περίπου εκατό ρωσικούς πυραύλους αέρος-αέρος R-73 για ουκρανικά μαχητικά αεροσκάφη (MiG-29 και Su-27), ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες έστειλαν πυραύλους AGM-88 Harm.

H Τουρκία, εκτός από την προμήθεια των drones Bayraktar Tb2, έχει στείλει και πυραύλους από τον Μάρτιο μέχρι σήμερα.

Αεροσκάφη και ελικόπτερα

Το πιο ακανθώδες πρόβλημα σχετικά με τις προμήθειες όπλων στην Ουκρανία φαίνεται να έχει επιλυθεί με μια συμφωνία που έγινε τον Απρίλιο, όταν 14 βουλγαρικά μαχητικά Su-25 “Frogfoot” αγοράστηκαν από το ΝΑΤΟ και μεταφέρθηκαν στην Ουκρανία, για να ακολουθήσουν άλλα 4 από τη Βόρεια Μακεδονία .τον Αύγουστο. .

Έχουν σταλεί επίσης στο Κίεβο πολλά ελικόπτερα: 21 αμερικανικά Mil Mi-17 (από το Αφγανιστάν) στάλθηκαν από τις Ηνωμένες Πολιτείες τον Απρίλιο . Στη συνέχεια μεταφέρθηκαν στην Ουκρανία, τέσσερα ελικόπτερα από τη Σλοβακία, δύο Εσθονικά, τέσσερα  Τσέχικα Mi-24, έξι Ka-32 Πορτογαλικά. Τρία βρετανικά ελικόπτερα  Sea Kings θα πρέπει να παραδοθούν μέχρι τα τέλη Νοεμβρίου-αρχές Δεκεμβρίου.

Την Τετάρτη, ο Λευκός Οίκος ενέκρινε ένα νέο πακέτο στρατιωτικής βοήθειας στο Κίεβο, ύψους 400 εκατομμυρίων δολαρίων, που αποτελείται από πυρομαχικά για πυραυλικά συστήματα Nasams, 150 βαριά πολυβόλα με θερμικά σκόπευτρα για την αντιμετώπιση drones, πυρομαχικά για πυραυλικά συστήματα Himars, 10.000 βλήματα όλμου των 120 mm, άγνωστο αριθμό πυραύλων Harm, 150 οχήματα Humvee, πάνω από 100 ελαφρά τακτικά οχήματα μαζί με γεννήτριες και ανταλλακτικά για πυροβόλα  των 105 mm.

neftemporiki.gr