Αρχική Blog Σελίδα 1779

Ι. Αμπατζόγλου: Σύλλογος «μακεδονικής γλώσσας» με τη βούλα ελληνικού δικαστηρίου

2

 

Γράφει ο Ιωάννης Αμπατζόγλου*

Τον περασμένο Ιούλιο είχε έρθει στη δημοσιότητα η ύπαρξη του λεγόμενου «Κέντρου Μακεδονικής Γλώσσας στην Ελλάδα»1, μιας τοπικής μη κυβερνητικής οργάνωσης με πρωταρχικό σκοπό τη διατήρηση και την καλλιέργεια της μακεδονικής γλώσσας στην Ελλάδα.

Σχετικά με το συγκεκριμένο «Κέντρο» δημοσιεύθηκε η «περίληψη αναγνώρισης σωματείου» στις 21 Οκτωβρίου στην εφημερίδα Ελεύθερο Βήμα της Φλώρινας και στις 7 Νοεμβρίου στο Δελτίο Δικαστικών Δημοσιεύσεων και η οποία είναι η εξής:

«ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗΣ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ

Με την υπ’ αριθ.27/28-07-2022 Διάταξη Αναγνώρισης Σωματείου του Ειρηνοδικείου Φλώρινας, αναγνωρίστηκε σωματείο με την επωνυμία “ΚΕΝΤΡΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ”, που ιδρύθηκε και εδρεύει στο Δ.Δ. Φλώρινας του Δήμου Φλώρινας, με σκοπούς τους αναφερόμενους στο καταστατικό του.

ΦΛΩΡΙΝΑ 17-10-2022

Ο Πληρεξούσιος Δικηγόρος

ΚΥΡΙΑΚΟΣ Φ. ΣΠΟΝΤΗΣ»

Στις 29 Νοεμβρίου, στη σελίδα του Facebook του συγκεκριμένου «Κέντρου», έγινε η πιο κάτω ανάρτηση2:

«ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ: ΤΟ “ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ” ΕΓΓΡΑΦΗΚΕ ΕΠΙΣΗΜΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Το Κέντρο Μακεδονικής Γλώσσας στην Ελλάδα βρίσκεται στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσει ότι έχει εγγραφεί και έχει εγκριθεί επίσημα ως μη κυβερνητική οργάνωση (ΜΚΟ) από τις δικαστικές αρχές της Ελλάδας.

Η αίτηση του συλλόγου εγκρίθηκε από το Δικαστήριο στις 28 Ιουλίου 2022 και η απόφαση ανακοινώθηκε στο Δελτίο Δικαστικών Εκδόσεων στις 7 Νοεμβρίου 2022. Τα τελικά διοικητικά θέματα σχετικά με την εγγραφή ολοκληρώθηκαν την περασμένη εβδομάδα και το καταστατικό του συλλόγου έχει πλέον επικυρωθεί επίσημα από το δικαστήριο. Το Κέντρο επιθυμεί, μεταξύ άλλων, δημόσια να ευχαριστήσει τον δικηγόρο Κύρο Σπόντη, για την επιτυχή περαίωση της διαδικασίας σχετικά με την εγγραφή της οργάνωσής μας στο δικαστικό μητρώο μη κυβερνητικών οργανώσεων.

Λόγος γίνεται για την πρώτη ΜΚΟ που αναφέρεται ρητά στη μακεδονική γλώσσα και που εγκρίθηκε νόμιμα από τις ελληνικές κρατικές αρχές. Αυτή η πράξη αντιπροσωπεύει μια de facto αναγνώριση ενός μακεδονόφωνου πληθυσμού στην Ελλάδα.

Σημαντικό είναι επίσης και  το γεγονός ότι τα δικαστικά έγγραφα αναφέρονται επίσημα στην οργάνωση με το όνομά της στη μακεδονική γλώσσα, χρησιμοποιώντας το μακεδονικό κυριλλικό αλφάβητο (“Центар за македонски јазик во Грција”).

Η απόφαση είναι η πρώτη αναγνώριση της μακεδονικής γλώσσας στην Ελλάδα από τις κρατικές αρχές μετά την απογραφή του 1920, όταν η μακεδονική γλώσσα καταχωρήθηκε ως γλώσσα που ομιλείται από τμήματα του πληθυσμού.

Το σημερινό επίτευγμα δεν είναι το τέλος, αλλά η αρχή μιας εκστρατείας για την ολική εγκαθίδρυση της Μακεδόνικης γλώσσας στο κοινωνικό γίγνεσθαι της Ελλάδας. Το Κέντρο θα εργαστεί τώρα ενεργά για την εκπλήρωση των στόχων του που περιλαμβάνουν:

– τη διδασκαλία της μακεδονικής πρότυπης γλώσσας σε πολίτες της Ελλάδας, μέσω διαδικτυακού ιστότοπου.

– υποστήριξη της εισαγωγής της μακεδονικής πρότυπης γλώσσας ως προαιρετικού μαθήματος σε δημόσια σχολεία (πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια) και πανεπιστήμια στην Ελλάδα, που βρίσκονται στις Περιφέρειες Δυτικής Μακεδονίας, Κεντρικής Μακεδονίας και Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης.

– Υποστήριξη της ίδρυσης παιδαγωγικών σχολών/τμημάτων εντός υφιστάμενων πανεπιστημίων στην Ελλάδα για την ανάπτυξη τοπικών καθηγητών της Μακεδονικής γλώσσας, καθώς και του προγράμματος σπουδών και του διδακτικού υλικού.

Καλούμε όλους τους Μακεδονόφωνους στην Ελλάδα και όλους τους δημοκρατικά προσανατολισμένους πολίτες της Ελλάδας να ενωθούν μαζί μας για να επιτύχουμε την κατάλληλη αναγνώριση που μας αξίζει.

Η μακεδονική γλώσσα είναι το παρελθόν μας… και το μέλλον μας!»

Η πιο πάνω ανάρτηση μιλάει για «μια de facto αναγνώριση ενός μακεδονόφωνου πληθυσμού στην Ελλάδα». Πάει το μυαλό σας σε προετοιμασία αναγνώρισης υποτιθέμενης μακεδονικής μειονότητας στη χώρα μας; Που μας πάνε και κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε;

Μετά από την επίσημη ίδρυση του συγκεκριμένου σωματείου φυσικό και επόμενο ήταν να ξεσαλώσουν οι Σκοπιανοί και τα φερέφωνά τους στην Ελλάδα με τις ευλογίες φυσικά των γραικύλων, οι οποίοι πρόδωσαν τη Μακεδονία μας παραδίδοντας τη μακεδονικότητα σε μη Έλληνες. Δεν άργησε ούτε ο Ζόραν Ζάεφ να αναφερθεί στην αναγνώριση του συγκεκριμένου συλλόγου. Έγραψε λοιπόν στο Twitter3: «Ιδού τα φρούτα από την Πρέσπα, δίνουν χαρά σε όλους όσοι μιλούν τη μακεδονική γλώσσα, σε όλους τους Μακεδόνες. Ευχαριστώ τόσο τον πρώην όσο και τον νυν Πρωθυπουργό, Τσίπρα και Μητσοτάκη, για την πίστη και τη δέσμευσή τους στην οικοδόμηση ειλικρινούς φιλίας και καλής γειτονίας.» Εδώ ο Ζάεφ συνδέει την ίδρυση του πιο πάνω σωματείου με τη «μακεδονική γλώσσα» και τους «Μακεδόνες». Ξεκάθαρη προσπάθεια αναγνώρισης μακεδονικής μειονότητας στην Ελλάδα. Επίσης όμως ο Ζάεφ ευχαριστεί και τον Μητσοτάκη! Και ο κ. Μητσοτάκης θέλει να πάει σύντομα σε εκλογές και να ζητήσει την ψήφο του ελληνικού λαού για να ξανακυβερνήσει. Ο κ. Μητσοτάκης σέβεται και τηρεί μέχρι κεραίας την ΠΡΟΔΟΤΙΚΗ Συμφωνία των Πρεσπών ξεχνώντας ότι είναι μια συμφωνία για την οποία το 70% του ελληνικού λαού έχει πει ένα μεγάλο «ΟΧΙ» στις δημοσκοπήσεις. Πάντως οι Σκοπιανοί πολιτικοί αποδεικνύονται ευφυέστεροι των Ελλήνων συναδέλφων τους. Ο κ. Ζάεφ ενώ στήριξε τη Συμφωνία των Πρεσπών συνεχώς την παραβιάζει για να γίνει αρεστός και στους υπερεθνικιστές Σκοπιανούς που δεν τη δέχονται. Και αντί ο κ. Μητσοτάκης να αφουγκραστεί τις ανησυχίες όλων ημών που αντιτασσόμαστε σε αυτή την τεράστια προδοσία (είμαστε το 70% του ελληνικού λαού και έχουμε το ιστορικό και επιστημονικό δίκαιο με το μέρος μας) μας αγνοεί και συνεχίζει να παρέχει στήριξη σε ότι πιο ανιστόρητο και αντιεπιστημονικό έχει υπάρξει ποτέ!

Είναι πραγματικά να αναρωτιέται κανείς. Τόσα πολλά αυτογκόλ ο κ. Μητσοτάκης τα βάζει μόνος του ή την ευθύνη έχει το στενό περιβάλλον των συμβούλων του; Σε κάθε περίπτωση την όποια πανωλεθρία στις επόμενες εκλογές θα την χρεωθεί ο ίδιος ο κ. Μητσοτάκης. Εκεί, η ιστορία θα αναφέρει μόνο το όνομά του και όχι αυτών που τον συμβούλευαν!

Υ.Γ.: Στην πιο πάνω αρνητικότατη εξέλιξη για την πατρίδα μας, πέραν των πολιτικών που υποστηρίζουν ή σέβονται τη Συμφωνία των Πρεσπών, τεράστια ευθύνη έχουν και οι δικαστές που αναγνώρισαν το συγκεκριμένο σωματείο. Εάν υπάχει ακόμα ανεξάρτητη δικαιοσύνη θα πρέπει να παρέμβει και να πράξει τα δέοντα σχετικά με τη λειτουργία αυτού του σωματείου-καρκινώματος ώστε να αντιμετωπιστεί πριν να είναι πολύ αργά.

*Ο Ιωάννης Αμπατζόγλου είναι Ακτινοφυσικός Ιατρικής, διδάκτωρ του Ιατρικού Τμήματος του ΔΠΘ, Επιστημονικά Υπεύθυνος του Τμήματος Ιατρικής Φυσικής του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Αλεξανδρούπολης και Πρόεδρος της Επιτροπής Ελληνισμού.

[email protected]

 

  1. https://www.epitropiellinismou.gr/post/1588
  2. https://www.facebook.com/makedonski.gr.2022
  3. https://twitter.com/Zoran_Zaev/status/1597615427580231680

 

 

 

 

Ουρανία Μπάγγου: Τα λεφτά στην μαμά μου

2

της Ουρανίας Μπάγγου*

Το Κοριτσάκι αυτό γεννήθηκε γεροφτιαγμένο,  με το σωστό σωματικό βάρος, έκλαψε αμέσως μόλις βγήκε από την κοιλιά της μάνας του. Όλα καλά. Κι ας ήταν ο πατέρας της βουτηγμένος στο χασίσι, κι ας μη πρόσεχε  η μάνα της όσο την κυοφορούσε. Ούτε ξεκουραζόταν αρκετά, ούτε έτρωγε όπως πρέπει. Νέα γυναίκα όμως ήταν, μεγαλωμένη στο νησί της με  τον αέρα τον πελαγίσιο και με τα ατελείωτα παιχνίδια στις γύρω ρούγες που μετουσίωναν το ψωμάκι της το πασπαλισμένο με την ζάχαρη  σε  αμβροσία των Θεών.

 Γι’ αυτό και το παιδάκι της αυτό, το  πέμπτο στη σειρά, είχε βγει τόσο καλοκαμωμένο. Είχε καλές καταβολές, αυτές που η φύση περνάει από γενιά σε γενιά, σαν μια σάρκινη σκάλα που άλλοτε εξυψώνει τον άνθρωπο και άλλοτε τον κατεβάζει χαμηλότερα.  Γίνεται αυτό που λέμε,  απ’ το αγκάθι βγαίνει ρόδο κι απ’ το ρόδο βγαίνει αγκάθι. Κι αυτό το Κοριτσάκι σαν δροσερό τριανταφυλλάκι ήταν.

     Ήρθαν όμως έτσι τα πράγματα,  για την μάνα του, και την οικογένειά της την έκανε στην πρωτεύουσα. Ήταν ο έρωτας που της ζάλισε το μυαλό κι ας ήταν μικρή στην ηλικία. Είχε πολλά παιδιά και  η δικιά της  μάνα και μόλις μεγάλωναν λίγο έπαιρναν το δρόμο τους. Και πήγε με τον “καλό” της  στην μεγάλη πολιτεία που  έχει πολλές δουλειές και πολύ υπηρετικό προσωπικό για να φροντίζει τους λεφτάδες. Εκεί μαζεύονται όλοι. Ο όμοιος με τον όμοιο και η κοπριά στα λάχανα, έλεγαν οι γιαγιάδες μας. Ανταγωνίζονται μεταξύ τους ποιος έχει τα περισσότερα χρυσά και την μεγαλύτερη εξουσία.

Και οι φτωχότεροι από κάτω προσπαθούν να κάνουν ό,τι οι από πάνω και να επιδείξουν αυτά που έχουν. Και μερικοί πουλούν τρέλα, άλλοι αέρα κοπανιστό και άλλοι το ίδιο τους το  κορμί. Ό,τι κάτσει.

 Και η δικιά μας στην πρωτεύουσα έκανε ό,τι μπορούσε. Καθάριζε σκάλες, σβούρα γινόταν. Και τις ανέβαινε και τις κατέβαινε, ανάλογα με το σημείο από όπου ξεκινούσε κάθε φορά, την φώναζαν και από τα διαμερίσματα για διάφορα μικροθελήματα. Έτσι έπρεπε να κάνει, αφού ο άντρας της χωρίς τη δόση του δεν μπορούσε να ζήσει, τον λυπόταν που σερνόταν  στα καταγώγια και στις πλατείες με τους χασισέμπορους και τα άλλα πρεζάκια. Μερικές φορές πήγαινε μαζί του για να τον γλυτώνει από καυγάδες κι από κακές συμπεριφορές. Ήταν στην ίδια ηλικία με εκείνη, τριάντα εφτά χρονών. Φαινόταν όμως πάνω από σαράντα πέντε και του έλλειπαν τα μισά δόντια. Μπορούσε, βέβαια, να σπέρνει παιδιά, πέντε, έξι, εφτά, οχτώ, ζωή να ‘χουν.  Ήταν η συνεισφορά του στην οικογένεια,  όπως έλεγε, χάρη σ’ αυτόν, από αυτά τα επιδόματα, ζούσαν όλοι και ήθελε να πηγαίνουν στο βιβλιάριο της τράπεζας κατ’ ευθείαν στο όνομά του. Αυτή ας δούλευε  μόνο για το φαγητό και το ενοίκιο, εκείνος ό,τι χρειαζόταν το είχε από τα επιδόματα, δικά του παιδιά ήταν, τα δικαιούνταν.  Μιλημένα-ξηγημένα.

 Το ισόγειο σπίτι τους ήταν μικρό και ό,τι κι αν γινόταν το έβλεπε και το άκουγε όλη η οικογένεια. Δεν κρύβονταν από τα παιδιά τους και τα δύο μεγαλύτερα είχαν περάσει τα δέκα οχτώ. Το “μαύρο” και η “άσπρη” ήταν στο τραπέζι της κουζίνας για πάσα ανάγκη και όταν τον έπιαναν οι κάψες το έκαναν εκεί που βρίσκονταν, στην κουζίνα, στο υπνοδωμάτιο, στο μπάνιο.

Και τί πείραζε κι αν τους έβλεπαν; παιδιά τους  ήταν και έπρεπε να μαθαίνουν, αυτή ήταν η ζωή τους, αυτή είναι η ζωή όλων των ανθρώπων.   

    Και η δικιά μας έλεγε στην γειτόνισσα, αυτή την ψηλή την άχαρη, ότι ο άντρας της τις περισσότερες φορές ήταν καλός μαζί της και της έδινε κάποιες φορές να τραβήξει κι αυτή μια τζούρα. Όλα κι όλα, ήταν δεμένη οικογένεια, μόνο όταν είχε στέρηση επειδή δεν είχε πάρει την δόση του, της έδινε κανέναν φούσκο, όπως την άλλη φορά που της μαύρισε το μάτι. Η ψηλή συμφωνούσε κι εκείνη, γιατί στις βίζιτες  που έκανε όλο κι έτρωγε καμιά μπουνιά, καμιά κλωτσιά, καμία μπάτσα. Σάμπως καλύτερα περνούσε κι αυτή  μια με τον έναν και μια με τον άλλον; αλλά δεν πειράζει, δουλειά να υπάρχει να βγάζει το ψωμάκι της, έλεγε.

  Ήταν κι εκείνος ο τύπος στην γειτονιά, Αφεντικό τον έλεγαν συνήθως, που στο τέλος είχε γίνει το όνομά του.  Αυτός ο ίδιος της είχε προτείνει να του καθαρίζει το κατάστημά δυο φορές την εβδομάδα για να της δίνει κάτι τις. Κι ήταν γαλαντόμος και με τα   παιδιά της, πότε μια πορτοκαλάδα, πότε μια σοκολατίτσα τα γλύκανε τα πιτσιρίκια που τον κοιτούσαν στα χέρια σαν τα  σκυλάκια που κουνάνε την ουρά τους όταν πλησιάζει το αφεντικό. Ακόμα και το Κοριτσάκι  απασχολούσε να τον βοηθάει με τα χαρτικά του, κάτω στην αποθήκη.  Αυτήν, έτσι, τελείως φιλικά, σαν ευχαριστώ για την δουλειά της, γιατί έκανε όλο και κάποια εξτρά στο μαγαζί, της έπιανε τον κώλο. Και  τι να πει; δεν το θέλω, δεν είναι σωστό; κι ο άντρας της το ίδιο δεν έκανε; ούτε την ρώταγε ποτέ τί της αρέσει κι αν το ήθελε, άντρας ήταν κι έκανε το κέφι του.

Κι όλα αυτά ήταν στενά δεμένα με την θρησκεία, άλλωστε ο Θεούλης είναι πανταχού παρών. Όλοι στην γειτονιά ήξεραν ότι το Αφεντικό πήγαινε συχνά-πυκνά στην εκκλησία για να προσφέρει τον οβολόν του. Ήταν και επίτροπος σε μια ενορία. Η προσφορά στον συνάνθρωπο και στην κοινωνία είναι το παν, έλεγε. Έχωνε  το χρήμα στον Χριστό και την Παναγία σαν να ήταν ο γνωστός του περιφερειάρχης.

 Δεν παρέλειπε, βέβαια, να έχει και συναναστροφές με τον καλό τον κόσμο. Ηθοποιοί, βουλευτές, αυτοί που τέλος πάντων επιπλέουν  στον αφρό, ήταν γνωστοί και φίλοι του, με όλους έβγαινε φωτογραφίες και να! τα χαμόγελα, να! οι αγκαλιές, όλοι τους φαίνονταν πολύ ευχαριστημένοι αναμεταξύ τους.  

  Και με τις γυναίκες είχε επιτυχίες, όλο και κάποια υπέκυπτε στην  επίθεση που της έκανε. Ήταν αρσενικό με τα όλα του. Σε ένα φίλο του ηθοποιό, που γύριζε στα νιάτα του  ηρωικές ταινίες, είχε πει ότι δεν κρατιόταν με τίποτα, με όλες του σηκωνόταν, κι ας ήταν από οχτώ μέχρι ογδόντα  οχτώ χρονών. Είχε, ρε μάγκα μου,  το χάρισμα.

   Δηλαδή, τα είχε στρώσει όλα καλά το Αφεντικό, οικογένεια, δουλειά, κοινωνικές σχέσεις, όλα μια χαρά. Αλλά έβαλε πάλι  ο διάβολος την ουρά του, αυτός ο τρισκατάρατος, που δεν αφήνει κανέναν στην ησυχία του. Και πάλι μια γυναίκα μπήκε στην μέση, απ’ αυτές τις διαβολεμένες που λίγο παλιότερα μια πρόγονός τους έδιωξε τον Αδάμ από τον παράδεισο.

 Το Κοριτσάκι μας, εν τω μεταξύ, είχε μεγαλώσει, τα δώδεκα κόντευε, και πήγε για λίγες μέρες διακοπές στην θεία του στο χωριό. Κι αυτή η χωριάτισσα έψαξε  το κινητό του τηλέφωνο. Και της σηκώθηκε η τρίχα. Το Κοριτσάκι έβγαινε ραντεβού με μεγάλους άντρες με το αζημίωτο. Και είχε για προστάτη το Αφεντικό, αυτός τα κανόνιζε όλα και την αγαπούσε, λέει, πολύ,  όλο αγάπη του την έλεγε. Η θεία, όμως, τα είχε πάρει στο κρανίο. Ή πηγαίνεις και τον καταδίδεις στην αστυνομία, είπε στην μάνα, ή θα πάω εγώ. Εδώ και τώρα, ούτε μέρα δεν περιμένω.

   Και η μάνα πήγε. Τι άλλο θα μπορούσε να κάνει μια καλή μάνα;  κανένας γκρινιάρης, απ’ αυτούς που όλο ηθικολογούν, θα μπορούσε να πει ότι αν κοίταζε το παιδί της στα μάτια, αν έβλεπε πως κινούσε το σωματάκι του, αν παρακολουθούσε την συμπεριφορά του, την επίδοσή του στο σχολείο, τις απουσίες που έκανε, τις ώρες που απουσίαζε από το σπίτι, όλο και κάτι θα είχε καταλάβει. Αλλά δεν έγινε έτσι. Ήταν απασχολημένη με τις δουλειές που έτρεχε καθημερινά, με τον άντρα της και τα προβλήματά του, με την ανέχεια που τους ταλαιπωρούσε. Μάλλον τα είχε φορτώσει όλα στην θεία πρόνοια.

  Κι όταν όλα μαθεύτηκαν παρά έξω, τα πήραν οι τηλεοράσεις και βούιξε ο τόπος.  Και τί δεν της έσουραν. Είπαν ότι αυτή έδωσε το Κοριτσάκι στο Αφεντικό για να το κάνει ό,τι θέλει. Βρήκαν και κάποια μηνύματα στο τηλέφωνο που το πίεζε να φέρει λεφτά στο  σπίτι. Και την προφυλάκισαν κι αυτή και το Αφεντικό και δυο τρεις άλλους που εκμεταλλεύονταν το παιδάκι. Και η ανάκριση είχε πολύ υλικό ακόμα.

Συμμέτοχοι στην εκμετάλλευση του παιδιού άντρες από όλες τις τάξεις, αν και κάποιοι καιροσκόποι προσπάθησαν να εκμεταλλευθούν με την σειρά τους τα απεχθή γεγονότα ακόμα και για  κομματικούς λόγους. Μήπως, η κακότητα των ανθρώπων έχει δημοκρατικά κριτήρια και τους διαπερνά όλους; ή είναι μια πανάρχαια καταβολή που χρησίμευσε για να επιβληθεί ο άνθρωπος στην φύση, αλλά τώρα πια είναι ένα βρωμερό κατάλοιπο, που είναι δύσκολο να το αποβάλουμε; αν  απαντηθεί ποτέ αυτό  το ερώτημα.  

   Και η μάνα στην φυλακή τώρα, σκεφτόταν με το μικρό της το μυαλό  σε τί έφταιξε κι αν θα  μπορούσαν να διορθωθούν τα πράγματα.

Δεν ήξερε, φυσικά, ότι  στην σύνοδο της Macon στην Γαλλία, το 585 μ.Χ. αποφασίστηκε ότι και οι γυναίκες έχουν ψυχή. Μέχρι τότε ήταν αμφίβολο, οι γυναίκες ήταν απλώς μηχανές για να γεννούν παιδιά, σιχαμερές  μηχανές αλλά αναγκαίες. Σ’ αυτή την ζωή κάποιος πρέπει να κάνει και την βρώμικη, την σκληρή δουλειά. Αν και το να γεννάς παιδιά είναι από μόνο του μεγαλείο.

Στην Ελλάδα μόλις  το 1953 έγινε βουλευτίνα η Ελένη Σκούρα, εν μέσω πολλών αντεγκλήσεων, όπως έγραφαν οι εφημερίδες της εποχής. Ακόμα και μια επιφανής γυναίκα, η Μαρίκα Κοτοπούλη, είπε ότι  θα πάνε να ψηφίσουν μόνο οι άσχημες. Δεν είναι λίγοι- και λίγες- που ακόμα και σήμερα τις  γυναίκες τις βλέπουν σαν διακοσμητικά αντικείμενα.

 Κι αυτό το Κοριτσάκι, κυρίως αυτό το Κοριτσάκι, και η μάνα του έχουν στις πλάτες τους φορτωμένες τις παθογένειες, την αμορφωσιά και τις προκαταλήψεις αιώνων.

  Θα τις βοηθήσουμε να τις σηκώσουν ή θα τις αφήσουμε να καταρρεύσουν;

*Η Ουρανία Μπάγγου είναι γιατρός.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΡΑΚΜΗ ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ

11
1.-Υπήρξε μια επίμονη και αγωνιώδης προσπάθεια σημαντικού μέρους της κοινής γνώμης και κέντρων που στηρίζουν την κυβέρνηση να υποβαθμίσουν, μέχρι εξαλείψεως, το θέμα των υποκλοπών.
Να υποθέσουμε ότι δεν τους ενδιαφέρει το θέμα; Έτσι, για να προσαρμόσουμε τη ζωή μας στα νέα, κυρίαρχα δεδομένα.
2.-Υπάρχει μια εντυπωσιακή υποβάθμιση της απόφασης του Πρωτοδικείου Φλώρινας, απο καθοδηγούμενα κέντρα, να εξοβελιστεί απο την ειδησεογραφία η έγκριση του Καταστατικού ΜΚΟ για την διδασκαλία της Μακεδονικής γλώσσας (της γλώσσας δηλαδή, που ομιλείται στη Βόρειο Μακεδονία).
Να υποθέσουμε πως ούτε και αυτό ενδιαφέρει την κυβέρνηση, τα δημοσιογραφικά κέντρα και όλους όσοι ασχολούνται με την ύπαρξη του ελληνικού κράτους;
Διότι αν αυτά είναι τα νέα δεδομένα, υπάρχουν και άλλοι αναθεωρητισμοί.
Ότι το κράτος κακώς λέγεται “ελληνικό”. Ότι υπάρχουν μειονότητες που θέλουν την απελευθέρωσή τους και άλλα πολλά.
Έχουν συνειδητοποιήσει στην Αθήνα πως άνοιξαν τον Ασκό του Αιόλου; Ή θα βάλουν τα τρολάκια τους να επιτεθούν και να επιβάλλουν τις αναθεωρητικές απόψεις τους;
Επισημαίνω κινδύνους απο την υπερσυγκέντρωση του πληθυσμού στο λεκανοπέδιο τους οποίους ΟΛΟΙ παραβλέπετε.
Ένας ένας, οι κίνδυνοι θα εμφανίζονται.
Και τότε, απλώς, θα παρακολουθούμε.
ΥΓ: Υπενθυμίζω πως η Κωνσταντινούπολη έπεσε το 1453 σαν ώριμο φρούτο. Δύο αμαρτίες: Υπερσυγκέντρωση στην Πόλη των πάντων. Εκθετική αύξηση της διαφθοράς.
Η Αθήνα βαδίζει στα χνάρια της.
 Π.Σαβ

Ανδρέας Θεοφάνους: Οι εξωτερικοί προσανατολισμοί της Κύπρου και το ΝΑΤΟ

0

Ανδρέας Θεοφάνους*

27/11/2022

Δια μέσου των αιώνων η Κύπρος ήταν είτε υπό την κατοχή ή την επιρροή της επικρατούσας δύναμης στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Μετά τη Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και τις τεκτονικές αλλαγές στο διεθνές σύστημα εύλογα εγείρεται και το ερώτημα των στρατηγικών επιλογών και προσανατολισμών της Κύπρου με τα νέα δεδομένα. Σημειώνεται συναφώς ότι η Κυπριακή Δημοκρατία ακολούθησε την πολιτική των κυρώσεων της ΕΕ εναντίον της Ρωσίας. Στη σημερινή συγκυρία διάφοροι παράγοντες υποστηρίζουν την υποβολή αίτησης για ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στο ΝΑΤΟ.

Είναι πολύ σημαντικό να προβληματιστούμε για όλα αυτά τα ζητήματα λαμβάνοντας υπ΄ όψιν τις συναφείς πραγματικότητες. Πρώτα απ΄ όλα σημειώνεται ότι μέχρι σήμερα η Δύση καθώς και η διεθνής κοινότητα έχουν ανεχθεί τις τουρκικές ενέργειες στην Κύπρο. Ποτέ δεν είχε υιοθετηθεί μια πολιτική κυρώσεων η οποία να δημιουργήσει πραγματικό κόστος για την Τουρκία παρά την κατοχή, τις παραβιάσεις της Κυπριακής ΑΟΖ, τον εποικισμό καθώς και τον υβριδικό πόλεμο εις βάρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Είναι επίσης σημαντικό να ληφθεί υπ΄ όψιν ότι σήμερα επιρροή στην Ανατολική Μεσόγειο έχουν κυρίως οι ΗΠΑ, η Βρετανία, η Γαλλία, το Ισραήλ, η Τουρκία και η Αίγυπτος. Η Ρωσική επιρροή στην Κύπρο και την Ανατολική Μεσόγειο έχει μειωθεί σημαντικά μετά την εισβολή στην Ουκρανία. Προφανώς θα ανέμενε κανείς να είχε μεγάλη επιρροή η ΕΕ ως ενιαία οντότητα. Αυτό όμως δεν συμβαίνει. Επιπρόσθετα, η επιρροή της Ελλάδας στην Ανατολική Μεσόγειο είναι μικρότερη από αυτή της Τουρκίας. Παρά το γεγονός ότι η Τουρκία είναι εγγυήτρια δύναμη της εδαφικής ακεραιότητας, κυριαρχίας και ανεξαρτησίας της Κυπριακής Δημοκρατίας κατέχει το 37% περίπου του εδάφους της έχοντας δημιουργήσει σε αυτό ένα προτεκτοράτο. Πέραν τούτου, η Τουρκία έχει ως στόχο τον στρατηγικό έλεγχο ολόκληρης της Κύπρου. Οι άλλες δυο εγγυήτριες δυνάμεις, Ελλάδα και Βρετανία, δεν τήρησαν τις συμβατικές τους υποχρεώσεις έναντι της Κυπριακής Δημοκρατίας για διαφορετικούς λόγους.

Υπό αυτά τα δεδομένα θεωρώ την πρόταση για υποβολή αίτησης για ένταξη στο ΝΑΤΟ καθώς και τη θέση ότι «ανήκουμε στη Δύση» μια ιδεολογική παρά μια πραγματιστική τοποθέτηση. Υπενθυμίζεται συναφώς ότι η εξαγγελία του Προέδρου Αναστασιάδη το 2013 για ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στον Συνεταιρισμό για την Ειρήνη δεν υλοποιήθηκε ποτέ. Εν ολίγοις, με άλυτο το Κυπριακό η Τουρκία ουδέποτε θα αποδεχθεί την Κυπριακή Δημοκρατία στο ΝΑΤΟ. Επίσης με άλυτο το Κυπριακό η χώρα μας έχει όχι μόνο την υποχρέωση αλλά και την επιβεβλημένη αναγκαιότητα να διατηρεί διαύλους επικοινωνίας και με τα 5 μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Ενδεχομένως να λεχθεί ότι η Κύπρος θα μπορούσε να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ στα πλαίσια μιας λύσης του Κυπριακού. Αυτό είναι δυνατό να αποτελέσει αντικείμενο συζήτησης. Εάν όμως η διευθέτηση του Κυπριακού θα είναι στα πλαίσια της φιλοσοφίας του Σχεδίου Ανάν το αποτέλεσμα θα είναι μια πύρρειος νίκη με οδυνηρές συνέπειες.

Η αξιολόγησή αυτή δεν παραπέμπει σε μια πολιτική ουδετερότητας. Η Κυπριακή Δημοκρατία είναι μέλος της ΕΕ και παράλληλα ανήκει στη σφαίρα επιρροής της Δύσης. Ο πραγματισμός και η ρεαλπολιτίκ υπαγορεύουν ότι η χώρα μας θα πρέπει να πολιτεύεται έχοντας υπ΄ όψιν αυτές τις πραγματικότητες. Στη σημερινή συγκυρία αναδεικνύεται, μεταξύ άλλων, η σημασία των σχέσεων με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Εννοείται επίσης ότι η Κύπρος θα πρέπει να αξιοποιεί όλα τα δεδομένα της συμμετοχής της στην ΕΕ. Πέραν τούτου, είναι σημαντικό να εμβαθύνει τις σχέσεις της με τις δύο από τις τρεις εγγυήτριες δυνάμεις, την Ελλάδα και τη Βρετανία, και να ζητήσει τη στήριξή τους στον αγώνα της για μια βιώσιμη διευθέτηση του Κυπριακού. Επί τούτου επαναλαμβάνω τη θέση για μια εξελικτική προσέγγιση η οποία θα συμπεριλαμβάνει και την προσπάθεια συνεργασίας και ομαλοποίησης των σχέσεων με την Τουρκία σε βάθος χρόνου, με την εμπλοκή ξένων δυνάμεων, στη βάση του αμοιβαίου σεβασμού. Επιπρόσθετα, η Κύπρος θα πρέπει να έχει διαύλους επικοινωνίας και να καλλιεργεί σχέσεις με όλες τις δυνάμεις και χώρες ανεξάρτητα από το εάν ανήκουν ή όχι στο ΝΑΤΟ. Θεωρώ ότι σε ένα πολυπολικό κόσμο η προσέγγιση αυτή εξυπηρετεί καλύτερα το εθνικό συμφέρον.

* Ο Καθηγητής Ανδρέας Θεοφάνους είναι Πρόεδρος του Κυπριακού Κέντρου Ευρωπαϊκών και Διεθνών Υποθέσεων καθώς και του Τμήματος Πολιτικών Επιστημών και Διακυβέρνησης του Πανεπιστημίου Λευκωσίας.

Άρθρο του Μ. Λ. Μυριάνθη στην «Κ»: Ο αγωγός Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολης επιστρέφει

0

Ο αγωγός θα έχει την ίδια όδευση, αλλά διαφορετικό σκοπό και η ροή του πετρελαίου δεν θα είναι από Βορρά προς Νότο, αλλά το αντίστροφο

Είχε δίκιο ο Κάρολος Μαρξ όταν φέρεται να έλεγε πως «Η ιστορία επαναλαμβάνεται την πρώτη φορά σαν τραγωδία και τη δεύτερη σαν φάρσα».

Τον Μάρτιο του 2007 η διασύνδεση Ελλάδος – Βουλγαρίας μέσω Ρωσίας που θα εισέφερε το αργό πετρέλαιό της, με τον πετρελαιαγωγό Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολης, είχε φθάσει στο επίπεδο υπογραφών της συμφωνίας στην Αθήνα, από τους τρεις υπουργούς Ενέργειας Ελλάδος, Ρωσίας και Βουλγαρίας, με την παρουσία των πρωθυπουργών Κώστα Καραμανλή, Βλαδίμηρου Πούτιν και Σεργκέι Στανίσεφ.

Πιο επίσημα δεν γίνεται.

Πανηγυρισμοί τότε στην Αθήνα για την ενίσχυση της ενεργειακής ασφάλειας, αλλά και για τη γεωπολιτική θωράκιση της Θράκης, με την έμμεση ρωσική ομπρέλα, σε ένα έργο τόσο μεγάλης σημασίας για τη Ρωσία. Προφανής ικανοποίηση στη Μόσχα και σκεπτικισμός στην Αγκυρα, λόγω της παράκαμψης των στενών. Η ελληνική ενεργειακή και δημόσια διπλωματία, με τη συνδρομή υψηλόβαθμων στελεχών του ομίλου των ΕΛΠΕ Α.Ε. και του συμβούλου του ομίλου Λάτση Νικολάου Γρηγοριάδη που είχε συλλάβει το 1993 την ιδέα του έργου, κινητοποιήθηκαν με lobbying σε μεγάλες αμερικανικές εταιρείες (Chevron) που δραστηριοποιούνται στην κεντρική Ασία. Επρόκειτο για συντονισμένη προσπάθεια, ενός άτυπου ΣΔΙΤ στον τομέα της δημόσιας διπλωματίας.

Στη συνέχεια, η βουλγαρική κυβέρνηση τον Δεκέμβριο 2011 αποχώρησε μονομερώς από το έργο επικαλούμενη προσχηματικά λόγους περιβαλλοντικής προστασίας. Η αλήθεια είναι ότι οι ΗΠΑ παγίως αντετίθεντο σε αύξηση της ενεργειακής εξάρτησης της Ευρώπης από τη Ρωσία. Λαμπρή εξαίρεση ήταν η Γερμανία της καγκελαρίου Αγκελα Μέρκελ. Ασκήθηκαν τότε έντονες παρασκηνιακές πιέσεις στη Βουλγαρία, σε επίπεδο ΥΠΕΞ των δύο χωρών, Χίλαρι Κλίντον και Ναντίζντα Μιχαΐλοβα και Ρουμιάνα Ιέλεβα αντιστοίχως.

Σήμερα, 11 χρόνια μετά, εμφανίζεται déjà vu με πλήρη αντιστροφή του γεωπολιτικού τοπίου. Αιτία, η ενεργειακή κρίση, ο πόλεμος στην Ουκρανία, η περιθωριοποίηση της Ρωσίας ως ενεργειακού προμηθευτή της Ευρωπαϊκής Ενωσης και η δραματική αύξηση των τελών διέλευσης των πετρελαιοφόρων από τα στενά του Βοσπόρου, της διψασμένης για συνάλλαγμα Τουρκίας.

Σε τι συνίσταται η αντιστροφή;

1. Η Βουλγαρία που τορπίλισε το 2011 το έργο, έρχεται στις 20 Νοεμβρίου διά του υπουργού της Ενέργειας Rossen Hristov στο συνέδριο του ΙΕΝΕ, στην Αθήνα, να το επαναφέρει και δημοσίως.

2. Η ροή του πετρελαίου δεν θα είναι από Βορρά προς Νότο, αλλά το αντίστροφο.

3. Δεν θα πρόκειται για ρωσικό πετρέλαιο, αλλά για αργό από άλλες αγορές, περιλαμβανομένου του σχιστολιθικού των ΗΠΑ.

Ο αγωγός θα έχει την ίδια όδευση, αλλά διαφορετικό σκοπό και η ροή του πετρελαίου δεν θα είναι από Βορρά προς Νότο, αλλά το αντίστροφο.

4. Οι τότε αντιτιθέμενες ΗΠΑ, σήμερα λογικά θα είναι υποστηρικτικές.

Τα μόνα που θα παραμείνουν τα ίδια, είναι η όδευση και η ενόχληση της Τουρκίας, για την υποβάθμιση των στενών και του γεωπολιτικού της βάρους, δυσφορώντας με την αναβάθμιση της Αλεξανδρούπολης.

Οσο για την Ελλάδα, το έργο συνιστά ευχάριστη μουσική στα αυτιά της.

Σε συνδυασμό με τον αεριαγωγό IGB και τη μονάδα FSRU, την καθιστά βασικό ενεργειακό εταίρο της Βουλγαρίας. Επιπλέον, ενισχύει τη μετεξέλιξή της σε ενεργειακό κόμβο. Πέραν από τις σχεδιαζόμενες υποθαλάσσιες ηλεκτρικές διασυνδέσεις με Ασία και Αφρική (Euro-Asian και Euro-African Interconnectors). Πέραν από την ενεργό λειτουργία των αεριαγωγών:

ΤΑΡ: Trans Adriatic Pipeline και

ITG: Inter connector Turkey-Greece,

IGB: Interconnector: Greece-Bulgaria και από τις αρχές του 2024 των πλωτών τερματικών μονάδων αποθήκευσης και επαναεριοποίησης FSRU σε Αλεξανδρούπολη και ίσως αργότερα αντίστοιχων στην Κόρινθο και στον Βόλο, το ενδεχόμενο του πετρελαιαγωγού Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη ολοκληρώνει τον κύκλο.

Εάν στα παραπάνω προστεθεί στο υπό κατάρτιση master plan η ηλεκτροκίνηση, τηλεδιοίκηση και διπλή σιδηροδρομική γραμμή στον άξονα Αλεξανδρούπολης – Ορμενίου – Σβίλεγκραντ και από εκεί σε Ρουμανία, Μολδαβία και Ουκρανία, με ενδιάμεσες διακλαδώσεις, τότε η πόλη θα αναδειχθεί σαν σύνθετος κόμβος μεταφορών, κέντρο logistics και ενέργειας, πραγματική πύλη, ένα μικρό Ρότερνταμ, της Ανατολικής Ευρώπης τηρουμένων πάντοτε των αναλογιών.

Η Αλεξανδρούπολη θα δικαιολογήσει επιτέλους τον χαρακτηρισμό της ως «λιμήν διεθνούς ενδιαφέροντος», όπως αναφέρεται στη Συνθήκη των Σεβρών για τη Θράκη, πριν από 100 χρόνια, ή αν προτιμάτε, έπειτα από 100 χρόνια θα βρεθούμε ξανά στην αφετηρία και ξεκινάμε.

* Ο κ. Μιχάλης Λ. Μυριάνθης είναι ενεργειακός αναλυτής, Ph.D.

Καθημερινή

Γ. Ρωμανός: Να πέσει τώρα η Βαστίλη της «Υποχρεωτικότητας». Οι ευθύνες του ΣτΕ

0

Γιώργος Ρωμανός

Συγγραφέας Αναλυτής, Ιστορικός Ερευνητής

Στις 24/11/2022 έγινε γνωστό ότι το Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ) έκρινε ως α ν τ ι σ υ ν τ α γ μ α τ ι κ ή την παράταση της «Υποχρεωτικότητας» του εμβολιασμού εργαζομένων στις δομές Υγείας μέχρι τις 31-12-2022, όπως προέβλεπε η υπουργική απόφαση Θ. Πλεύρη και της αναπληρώτριας υπουργού Υγείας: Γ4β/Γ.Π.οικ.21912/14-4-2022 (ΦΕΚ Β΄1995/20.4.2022). Μάλιστα το ΣτΕ επέβαλλε την δικαστική δαπάνη, 920 ευρώ, σε βάρος του Δημοσίου. Κύριος λόγος της α κ ύ ρ ω σ η ς ήταν ότι η εν λόγω υπουργική απόφαση ήταν α ν τ ί θ ε τ η προς την σ υ ν τ α γ μ α τ ι κ ή  αρχή της α ν α λ ο γ ι κ ό τ η τ α ς –(Άρθρο 25 § 1 του Συντάγματος).

Το αυξημένης σύνθεσης, επταμελές, Γ΄ Τμήμα του ΣτΕ εξέδωσε την απόφαση 2332/2022 με μεγάλη πλειοψηφία, και όπως αυτή αναφέρει στη σελίδα 17, σειρές7-9: «ΔΕΝ απαιτείται παραπομπή της υποθέσεως στην ολομέλεια του Δικαστηρίου κατ’ άρθρο 100 παρ.5 του Συντάγματος.» Έτσι το χαστούκι του ΣτΕ στον υπουργό Πλεύρη και την κυβέρνηση είναι τριπλό καθώς 1. Ακυρώνει την όλως παράνομη υπουργική απόφαση, ως αντισυνταγματική, 2. Επιβάλει την δικαστική δαπάνη στο Δημόσιο το οποίο εκπροσωπεί η κυβέρνηση της ΝΔ, 3. ΔΕΝ επιτρέπει την αναπομπή της υπόθεσης στην ολομέλεια του ΣτΕ.

Η λεπτομερής ανάλυση εκ μέρους μας της απόφασης αποκαλύπτει και τα φτηνά μικροπολιτικά κομματικά παιχνίδια που θέλησαν να παίξουν κάποιοι εκμεταλλευόμενοι τον ν. 4917/2022 και το άρθρο 50, του ν. 4825/2021, βάσει των οποίων προσπάθησαν να διορίσουν προσωπικό ορισμένου χρόνου, με διάρκεια 3+3 μήνες, (μήπως με κομματικά κριτήρια;) σε αντικατάσταση των ουσιαστικά απολυμένων δια αναστολής και με πλήρη στέρηση μισθού, Υγειονομικών. Όμως το ΣτΕ απέρριψε και αυτά τα κυνικά κομματικά σχέδια της ΝΔ. Υπογραμμίζουμε, ότι ακόμη και οι φυλακισμένοι για κακούργημα λαμβάνουν ένα τμήμα του μισθού τους!

Ωστόσο ο αυτουργός του αντισυνταγματικού τερατουργήματος, υπουργός Πλεύρης, εμφάνισε πάραυτα το πολιτικά άνομο και δυσώδες προσωπείο του Ενιαίου Κυβερνητισμού, ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, κ.λπ. κόμματα του δήθεν «δημοκρατικού τόξου» τα οποία διαχρονικά στηρίζουν όλες τις αντιλαϊκές και εθνικά επιζήμιες αποφάσεις των εκάστοτε «κυβερνήσεων». Και, στις 28/11/22, 09:43, στα Παραπολιτικά FM, εκπομπή του Π. Τζένου ο κ. Πλεύρης είπε τα εξής: α. «η απόφαση θα γίνει δεκτή υπό όρους» [!!!] β. «δεν θα επιτρέψουμε αυτή η απόφαση να γίνει επικίνδυνη», γ. «οι Ανεμβολίαστοι παραμένουν επικίνδυνοι» και δ. «αυτοί (οι Ανεμβολίαστοι) με τη στάση τους διακηρύσσουν την πίστη τους στο ‘‘Χάραγμα του Αντι-Χρίστου» κλπ. Σε αυτή την παραληρηματική δημόσια συκοφαντική δυσφήμιση, καθ’ όλα έντιμων Ελλήνων δημοκρατικών πολιτών, ξεχωρίζει η φράση: «η απόφαση θα γίνει δεκτή υπό όρους»!

Λίγες ώρες μετά δήλωσε ότι ΔΕΝ θα εκτελέσει αμέσως την απόφαση του ΣτΕ, όπως θα έκανε κάθε έντιμος πολιτικός, αλλά θα επιμείνει μέχρις εσχάτων υπερασπιζόμενος την αντισυνταγματική ανομία του και θα επαναφέρει τους Υγειονομικούς, που πολιτικώς καταδιώκει λυσσωδώς, μετά την 1/1/2023. Κι όμως από τις 25 Οκτωβρίου, (βλέπε την ΕΙΚΟΝΑ της τελευταίας σελίδας της απόφασης που δημοσιεύω) το αντισυνταγματικό του εξάμβλωμα είναι ΑΚΥΡΟ, με πιο δικαίωμα επιμένει να κουρελιάζει τις αποφάσεις της Δικαιοσύνης;!

Από την άλλη, ο λαός γνωρίζει καλά ότι το ΣτΕ δεν είναι η κατά Χριστόν σύναξη αθώων αμνών. Όχι μόνο από το πρόσφατο βορβορώδες γεγονός του ανώτατου Δικαστικού, μέλους του, που όπως εγγράφει ευρέως στον Τύπο, παραιτήθηκε υπό το βάρος αποκαλύψεων της επιθετικής παιδολαγνείας του και της σχέσης του με ναρκωτικά, χωρίς καν να διωχθεί! Υπάρχει και κάτι που θα μείνει για πάντα χαραγμένο στη μνήμη μας. Η απόφαση του ΣτΕ, σχετικά με την εθνική τραγωδία της «Συμφωνίας των Πρεσπών», όταν τεχνηέντως αποφάνθηκε υπέρ… της νομιμότητάς της σε χρόνο ρεκόρ, 48 ωρών, ενώ τα υποβληθέντα κείμενα της δικογραφίας υπερέβαιναν τις 1.000 σελίδες. Τότε πρόεδρος ήταν η –παροδικώς ευχόμεθα– εδραζόμενη στο «προεδρικό» Μέγαρο, με την περιφερόμενη γάτα της επί του «προεδρικού» γραφείου, προφανώς σαν προτεινόμενο νέο εθνόσημο.

Ποιος δημιούργησε το σημερινό πρόβλημα, και ποιος είναι τελικά ο ρόλος του ΣτΕ;

Το ΣτΕ πήρε στις 26/11/21 μια χωρίς προηγούμενο απόφαση, με το βασικό τμήμα της επιχειρηματολογίας του να επαναλαμβάνεται και στην τελευταία απόφασή, την 2332/2022, σελίδα 8, σειρές 7-10, ως εξής: «…Τα μέτρα αυτά μπορεί να συνιστούν ακόμη και σοβαρή επέμβαση στην απόλαυση των θεμελιωδών δικαιωμάτων του ανθρώπου, όπως η ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητάς του, η ελευθερία κινήσεως και η ιδιωτική του ζωή…» [και πως] «το μέτρο των αναστολών εργασίας των υγειονομικών είναι συνταγματικά ανεκτό και θα πρέπει σε σύντομο χρονικό διάστημα να επαναξιολογηθεί, με βάση τα επιδημιολογικά δεδομένα…»

Σχετικά με τα «επιστημονικά δεδομένα», το ΣτΕ, τα απορρίπτει ως ξεπερασμένα και συνεπώς ακατάλληλα. Γράφει στην ίδια ως άνω απόφαση, σελίδα 15, σειρές 10-12: «… τα στοιχεία [Σ.σ.: του Υπουργού] που προσκομίσθηκαν δεν δικαιολογούν εν πάση περιπτώσει την παράταση της υποχρεώσεως προς εμβολιασμό.» Και, στην ίδια σελίδα, 15, στις σειρές 26-30, αναφέρεται: «ΔΕΝ λαμβάνει υπόψη της την μετάλλαξη Όμικρον[…]ΔΕΝ αξιολογεί την αποτελεσματικότητα των εμβολίων έναντι αυτής. Επομένως οι μελέτες των οποίων γίνεται επίκληση (από τον Υπουργό) ΔΕΝ είναι επίκαιρες εν σχέσει προς τον χρόνο δημοσιεύσεως του ν. 4917/2022». [Σ.σ. οι σημάνσεις δικές μου.]

Και ενώ οι Δικαστές αγνοούν την Ιατρική, το ΣτΕ προχώρησε σε «σοβαρή επέμβαση [Σ.σ.: κατάργηση στην ουσία] στην απόλαυση των θεμελιωδών δικαιωμάτων του ανθρώπου, όπως η ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητάς του, η ελευθερία κινήσεως και η ιδιωτική του ζωή» με μελέτες χειραγωγούμενες από την κυβέρνηση, πεπερασμένες και έτσι αμφιβόλου επιστημονικής αξίας.

Το δικαστήριο αναφέρεται σε μελέτη που έγινε στη Γαλλία, (σελίδα 18, 4η σειρά), ενώ ΔΕΝ έλαβε, π.χ., υπόψη του επιστημονικές μελέτες που αφθονούν σε όλο τον πλανήτη, όπως αυτές του Αυτοκρατορικού Ινστιτούτο Ιατρικής της Ιαπωνίας και οι οποίες ανατρέπουν βασικά στοιχεία της όλης υπόθεσης. Γίνεται, δηλαδή, επιλεκτική και όχι αντικειμενική παράθεση στοιχείων, με ό,τι αυτό σημαίνει.

Ωστόσο το μείζον είναι άλλο: από πού κι ως πού το ΣτΕ αντλεί το δικαίωμα και την νομιμοποίηση(!) για «σοβαρή επέμβαση στα θεμελιώδη δικαιώματα του ανθρώπου»;

Οι αρμοδιότητες του ΣτΕ που προβλέπονται από τις διατάξεις του άρθρου 95 του Συντάγματος και του ειδικού περί του ΣτΕ νόμου (Νομ. Δ/γμα 170/1973) διακρίνονται σε Διοικητικές και Δικαστικές. Άρα το ΣτΕ αποτελεί το έλασσον, ένα μικρό μέρος του όλου ελληνικού Συντάγματος. Και ΔΕΝ μπορεί το ελληνικό Σύνταγμα να γίνεται χειραγωγούμενο υποχείριο του ΣτΕ και μάλιστα σε βαθμό που το συγκεκριμένο Δικαστήριο να ακυρώνει το Σύνταγμα! Και, ναι μεν το ΣτΕ ΕΧΕΙ αρμοδιότητα επί κανονιστικών πράξεων ΑΛΛΑ αυτή η αρμοδιότητά του δεν μπορεί να έχει τέτοιο ΕΥΡΟΣ που να ακυρώνει και τα «θεμελιώδη δικαιώματα του ανθρώπου».

Είναι δυνατόν όποτε παραβιάζονται, καθ’ ομολογίαν(!), τα «θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα» να προσφεύγει ο Έλλην πολίτης στο Διεθνές Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων;! Μας είναι λεπτομερώς γνωστά τα όσα «γνωμάτευσαν» επ’ αυτού… οι διαβόητοι… 2-3 «Συνταγματολόγοι», που μετά το 1974 ακύρωσαν στην πράξη το ελληνικό Σύνταγμα. Εδώ φαίνεται, για μία ακόμη φορά, πως η μη ύπαρξη Συνταγματικού Δικαστηρίου στη χώρα μας επιβλήθηκε σκόπιμα από όλες τις κυβερνήσεις του Ενιαίου Κυβερνητισμού με άκρως ιδιοτελή κίνητρα ανεξέλεγκτου εξουσιασμού. Μήπως θα πρέπει να πάψουμε, προς στιγμήν λέω, να ασχολούμεθα με την κατάργηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη χώρα του Κιμ Γιονγκ Ουν;

Υπάρχει όμως και η κατ’ επανάληψη, και άρα από σκοπού, χρησιμοποίηση από τον αυτουργό υπουργό των παλαιών ξεπερασμένων μελετών, ΧΩΡΙΣ ΕΠΑΝΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ. Γράφει η απόφαση 2332/2022 του ΣτΕ, σελίδα 13, σειρές 1-3, ότι η υπουργική απόφαση για αναστολή εργασίας χωρίς μισθό επεκτάθηκε αυθαίρετα τρεις φορές, «αρχικώς έως 31-12-21 […κατόπιν] έως 31-3-2022 […]και τέλος έως 31-12-2022». Στην 14η σειρά γράφεται: «μεταθέτει για πολλοστή φορά την επαναξιολόγηση του μέτρου του υποχρεωτικού εμβολιασμού…». Και στις σειρές 21-23: «χωρίς ωστόσο να έχει διενεργηθεί επαναξιολόγηση του μέτρου βάσει επίκαιρων κατά τον χρόνο εκείνο επιστημονικών και επιδημιολογικών στοιχείων». Στη δε σελίδα 14, σειρές 11-14 γράφεται: «η επαναξιολόγηση […] θα έπρεπε να γίνεται ανά δύο ή τρεις μήνες». Αλλά ΔΕΝ έγινε ποτέ!

Κανονικά, σε μια ευνομούμενη χώρα, οι πολιτικοί που ενεργούν σκοπίμως αντισυνταγματικά και με παθολογικό μένος κατά των πολιτών θα έπρεπε να διώκονται και να υφίστανται τις νομικές συνέπειες των πράξεών τους, από μία «ανεξάρτητη Δικαιοσύνη».

Ευχής έργο είναι να «αποφυλακιστούν» ΑΜΕΣΩΣ οι Υγειονομικοί που παραμένουν έγκλειστοι στη Βαστίλη της παράνομης –αντισυνταγματικής κατά το ΣτΕ– υπουργικής απόφασης, καταδικασμένοι σε αργό κοινωνικό (μόνο;) θάνατο των ιδίων και των οικογένειών τους. Μακάρι οι μαρτυρικοί Υγειονομικοί να εξέλθουν ΟΛΟΙ ζώντες από τον λάκκο των λεόντων που τους έριξε με πρωτοφανή εκδικητική μανία –ανάλογη ρωμαϊκού πρωτοχριαστινικού διωγμού– η ΝΔ και οι Συνοδοιπόροι της, και να πάρουν εντόκως(!) όλα τα δεδουλευμένα που τους στέρησαν μαζί με την έγγραφη συγνώμη της Πολιτείας. Και τα ποσά να παρακρατηθούν από την προσωπική περιουσία των αυτουργών που ενήργησαν κατ’ επανάληψη και από σκοπού, αντισυνταγματικά.

Αυτό απαιτεί η αληθινή Δικαιοσύνη. Υπάρχει;!

How reconciliation between Erdogan and Assad will strengthen Russia’s position Syrian-Turkish relations are also important for Moscow

0
November 25, 2022, 08:40

Text: Gevorg Mirzayan, Associate Professor of the Financial University
For several days now, political scientists have been waiting for official confirmation of a major international sensation – the reconciliation of two old enemies, Erdogan and Assad. But right now Turkey is conducting a military operation in Syria. Why does Erdogan make it clear that he is ready to meet with Assad – and how can this agreement be in Russia’s favor?

One of the winning features of Russian diplomacy is following the principle “we maintain good relations with everyone who is willing to maintain good relations with us.” That is why Russia manages to effectively cooperate with states that are at war with each other (India – China, Saudi Arabia – Iran, Turkey – Israel, etc.) and at the same time not to side with one state against another. That is why Russia is an ideal mediator for conducting complex negotiations between two adversaries looking for opportunities for reconciliation. And it is possible that in the near future Moscow will play such a mediating role for Syria and Turkey.

Creating an opportunity

“The opportunity always exists. We have always spoken and even considered the possibility of organizing such a meeting before, but … the Turkish side believes that at the moment the conditions for this have not yet matured,” said Alexander Lavrentiev, special representative of the President of the Russian Federation for Syria.

However, apparently, conditions are maturing dramatically. The Turkish authorities are actively throwing in information that the meeting may take place in the near future.

And this meeting actually goes across all the rhetoric and actions of the Turkish president over the past 11 years. Since 2011 – that is, since the beginning of the Syrian civil war – Recep Erdogan has regularly accused Assad of all mortal sins, ranging from supporting terrorism (in the person of ISIS*) to the traditional Western mantra of “hands in blood”. The Turkish president has repeatedly said that Bashar al-Assad must be overthrown and that a peaceful end to the Syrian conflict should include “Syria without Assad.” He accused the Syrian president of using chemical weapons and called him a “political corpse.”

However, now Erdogan has suddenly decided to put aside these years of accusations and insults. Answering a question about a potential meeting, he said that “there are no grievances and discontent in politics.” He indicated a willingness to forget all grievances and remember what happened before them (and in the zero years, we remind you, the families of Erdogan and Assad rested together more than once).

Then Erdogan’s coalition partner Davlet Bahceli (through whom the Turkish authorities regularly throw in various ideas for public probing) called on the government to “create an opportunity” for the leaders of Turkey and Syria to meet and start bilateral negotiations.

Yes, not everyone in Turkey supports the idea of such a possibility.

“Among them is a part of Erdogan’s electorate, which, due to its religious views, opposes the rule of Assad and supports the Syrian opposition. Opponents of the Turkish president will recall various accusations against Assad and question the reputation of the Turkish president for his decision to suddenly abandon his own words. And the internal opposition uses this discontent to discredit Erdogan,” Yashar Niyazbayev, the author of the Telegram channel “Turkey’s Agenda”, explains to the newspaper VZGLYAD. “However, this is still a minority position.” The majority of Turks are in favor of normalization – primarily based on banal pragmatics.

Enemy of the enemy

For example, because of the unreachability of the initial task. Recall that at the very beginning of the civil war, Turkey’s goal was to repeat the Egyptian scenario in Syria – that is, to overthrow the secular nationalist regime of Bashar al-Assad, who focused on Iran, and replace it with moderate Sunni Islamists loyal to Ankara and Erdogan personally. However, now that the government of Bashar al-Assad confidently controls most of the country, it will not be implemented. This means that further following this line is hopeless.

In addition, Turkey needs negotiations with Damascus for a decent way out of the Syrian adventure. Yes, Moscow and Tehran allowed Ankara (initially one of the key sponsors of the Syrian militants) to enter the triumvirate that defines the face of post-war Syria. However, Turkey cannot work effectively within its framework and protect its interests because of the Turkish proxies in Idlib, for which Erdogan is responsible.

To take out all these tens of thousands of militants (and if we take into account their families, then more than a hundred thousand people) Erdogan cannot enter his territory, because the militants do not know how to do anything but fight. It is also impossible to dispose of them in regional conflicts as “cannon fodder”.

It is also impossible to hand them over to Bashar al–Assad for punishment, primarily for domestic political reasons. A significant part of the militants in northern Syria are Turkomans, part of the so–called Turkish world. Erdogan’s electorate will view their surrender in much the same way as the Russian electorate would treat the surrender of Donetsk to Ukraine. Therefore, Turkey now has only one option – to occupy a significant part of Northern Syria in order to physically provide for the militants there.

Finally, Recep Erdogan simply needs Assad’s help to fight the Syrian Kurds. Military-political, intelligence, etc. – that is, exactly the same assistance that Damascus provided to Ankara before the start of the Syrian civil war.

Turkey in balance

As for the position of Damascus regarding the negotiations, on November 23, a number of Turkish media outlets came out with the headlines “Assad refused Erdogan.” However, if you read the text of the articles itself, you can see that Assad only refused to meet with the Turkish delegation in Damascus, offering to organize this event “in a third country” (that is, simply put, in Russia). And this is logical, because the Syrian leadership also needs normalization with the Turkish one. Again, there are several reasons for this.

Thus, in case of normalization of relations between Ankara and Damascus, Turkey’s military operations in Northern Syria may enter the legal field.

After the Syrian Kurds rejected numerous offers from Moscow and Damascus to get out from under the American umbrella and return to the Syrian military-legal field, they decided their own fate. And in Damascus, they could consider Turkish operations against the Kurds as a struggle of an external force against American allies – if Ankara coordinated these operations with Damascus and gave guarantees that these territories would not be under long-term Turkish occupation.

In addition, in case of normalization, a mechanism will be developed for the peaceful return of the territories occupied by the Turks to Syrian control. Yes, the mechanism is long, not painless, fraught with a number of compromises (for example, guarantees of life to pro–Turkish militants) – but, in fact, there is no alternative, if you do not take into account the scenario of a large Turkish-Syrian war.

Finally, Bashar al-Assad needs Turkey for foreign policy balance.

A number of Syrian politicians are seriously burdened by the country’s excessive dependence on Iran, in their opinion, so the authorities are trying to diversify foreign relations, including through the restoration of relations with opponents. UAE, Saudi Arabia – and, of course, Turkey.

As for Russia’s position, Moscow is not only ready to provide a platform for the Syrian-Turkish talks (and potentially for the summit of the two leaders), but is also extremely interested in the successful completion of this process. The normalization of Syrian-Turkish relations will lead to the weakening and even ousting of American influence from Syria, and will also become a serious incentive for the political settlement process (since it is the militants oriented towards Turkey who are the key force in the camp of Assad’s opponents). And a political settlement, in turn, is the second component (along with the destruction of ISIS that has already taken place) for the full and successful completion of the Russian mission in Syria.
https://vz.ru/world/2022/11/25/1188057.html

Διαφορές και κοινά σημεία μεταξύ ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας

1

Ενόψει πιθανών εξελίξεων στους επόμενης μήνες στο παρόν άρθρο επιχειρήσουμε, σύντομα, να επισημάνουμε τις κυριότερες διαφορές αλλά και τα κοινά σημεία μεταξύ των εννοιών της ΑΟΖ και Υφαλοκρηπίδας, που μερικές φορές προκαλούν παρανόηση ή και σύγχυση.

Το 1982 στο Montego Bay της Τζαμάικα ολοκληρώθηκε (μετά από προσπάθειες εννέα ετών) το κείμενο της  Διεθνούς Σύμβασης του Δικαίου της Θαλάσσης (United Nations Convention on the Law of the Sea UNCLOS III) και τέθηκε στα κράτη για υπογραφή και κύρωση. Μέχρι το 2009 η ΕΕ και 152 από τα 192 κράτη του ΟΗΕ έχουν κυρώσει τη Σύμβαση με συνέπεια το κείμενο και οι διατάξεις της Διεθνούς Σύμβασης του Δικαίου της Θαλάσσης που τέθηκε το 1982 στα κράτη για υπογραφή και κύρωση να θεωρείται πλέον ότι δεσμεύουν και τα κράτη που δεν την έχουν κυρώσει.

Έτσι από το 2009 μπήκε έντονα στη ζωή μας η νέα σχετικά έννοια της ΑΟΖ (Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη).

Η ΑΟΖ είναι η θαλάσσια ζώνη εντός της οποίας ασκείται «απλό κυριαρχικό δικαίωμα» («πλήρης κυριαρχία» ασκείται μόνο στα Χωρικά Ύδατα) από ένα παράκτιο κράτος που του δίδει το δικαίωμα να εκμεταλλεύεται, μόνο αυτό, μία ζώνη πλάτους έως και 200 ναυτικών μιλίων από τις ακτές του. Το δικαίωμα της οικονομικής αξιοποίησης δεν περιορίζεται μόνο στο βυθό και το υπέδαφος, όπως συμβαίνει με το θεσμό της υφαλοκρηπίδας, αλλά επεκτείνεται και στα υπερκείμενα ύδατα (η επιφάνεια είναι Διεθνή Ύδατα) εξασφαλίζοντας για παράδειγμα αποκλειστικό δικαίωμα αλιείας. Επιπρόσθετα, το παράκτιο κράτος έχει τη δικαιοδοσία να εγκαθιστά τεχνητά νησιά και να μεριμνά για την προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος ειδικά από τη ρύπανση.

Η Υφαλοκρηπίδα θα μπορούσε να θεωρηθεί σε γενικές γραμμές σαν υποσύνολο της ΑΟΖ όμως αν και ο βυθός και το υπέδαφος περιλαμβάνονται και στις δύο ζώνες, για την εκμετάλλευση τους το Διεθνές Δίκαιο παραπέμπει στις διατάξεις που αφορούν την Υφαλοκρηπίδα. Συνεπώς αν και η Υφαλοκρηπίδα φαίνεται σαν μέρος της ΑΟΖ διατηρεί την αυτοτέλεια της σε ό,τι αφορά στην εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων για αυτό απαιτείται οριοθέτηση και των δύο αυτών θαλασσίων ζωνών.

Η ΑΟΖ είναι μία αποκλειστικά νομική κατασκευή σε αντίθεση προς την υφαλοκρηπίδα, για την οποία ο νομικός ορισμός, που ισχύει πλέον, συνυπάρχει δυστυχώς με παλαιότερες αντιλήψεις γεωλογικής προέλευσης, σύμφωνα με τις οποίες η υφαλοκρηπίδα αποτελεί τη φυσική προέκταση του χερσαίου εδάφους μίας χώρας υπό την επιφάνεια της θάλασσας. Το επιχείρημα αυτό χρησιμοποιούν οι Τούρκοι παραβλέποντας ότι ο ορισμός της Υφαλοκρηπίδας στο ΔΔΘ είναι νομικός όρος και όχι γεωλογικός.

Μία επιπρόσθετη διαφοροποίηση υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ είναι ότι ενώ η υφαλοκρηπίδα υφίσταται αυτόματα, χωρίς την αναγκαιότητα καμιάς ενέργειας από το παράκτιο κράτος, η ΑΟΖ δεν υπάρχει, εάν δεν κηρυχθεί. Συνεπώς, η χώρα μας, που δεν έχει προβεί στη σχετική διακήρυξη, διαθέτει απλώς το δικαίωμα να κηρύξει ΑΟΖ και η σχετική ενέργεια εξαρτάται μόνο από αυτήν, χωρίς να απαιτείται συμφωνία άλλου κράτους ή επικύρωση διεθνούς οργανισμού.

Αν και η ανακήρυξη της ΑΟΖ γίνεται μονομερώς από το παράκτιο κράτος, απαιτείται συμφωνία με τα όμορα κράτη για την οριοθέτησή της, στην περίπτωση, που λόγω της γεωγραφικής διαμόρφωσης, η διαθέσιμη θαλάσσια περιοχή δεν επαρκεί έτσι ώστε όλοι οι ενδιαφερόμενοι να λάβουν ΑΟΖ πλάτους 200 ναυτικών μιλίων. Η περίπτωση αυτή υφίσταται φυσικά στην Ανατολική Μεσόγειο, όπου τυχόν ανακήρυξη ΑΟΖ από τη χώρα μας, θα δημιουργήσει  ζητήματα οριοθέτησής της, που όμως ως προς την υφή τους δεν διαφοροποιούνται με τα μέχρι σήμερα υφιστάμενα προβλήματα οριοθέτησης της ελληνικής υφαλοκρηπίδας. Για το λόγο αυτό, εμφανίζεται παγκοσμίως η τάση οι δύο αυτές θαλάσσιες ζώνες να οριοθετούνται ταυτόχρονα και τα όριά τους να συμπίπτουν.

Ενώ το ΔΔΘ καθορίζει την αρχή «της μέσης γραμμής- ίσων αποστάσεων» ως μέθοδο οριοθέτησης των Χωρικών Υδάτων, σε ότι αφορά στην οριοθέτηση ΑΟΖ και Υφαλοκρηπίδας δεν υφίσταται διάταξη του ΔΔΘ που ορίζει την μέθοδο οριοθέτησης των δύο αυτών ζωνών ενώ παράλληλα εισάγεται σαν μέθοδος και  η αρχή της «ευθυδικίας» για την επίλυσης διαφορών μεταξύ δυο κρατών τα οποία διαφωνούν και καταφεύγουν σε μηχανισμό επίλυσης διαφορών (διαιτησία – Διεθνές Δικαστήριο). Η αρχή της «ευθυδικίας» είναι ένα ασαφές νομικό κριτήριο για την οριοθέτηση ΑΟΖ-ΥΦΑΛ που μπορεί να αγνοήσει μερικά ή συνολικά την αρχή «των ίσων αποστάσεων» λαμβάνοντας υπόψη και άλλα κριτήρια Με άλλα λόγια σε περίπτωση προσφυγής Ελλάδος -Τουρκίας σε μηχανισμό επίλυσης διαφορών για την οριοθέτηση, κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος για την απόφαση της διαιτησίας και την ΑΟΖ –ΥΦΑΛΟΚΡΙΠΊΔΑ που θα μας αποδοθεί.

Τα πλεονεκτήματα που μπορεί να αποκομίσει η Ελλάδα από τυχόν ανακήρυξη ΑΟΖ είναι σημαντικά και αυτά δεν συνδέονται μόνο με την αξιοποίηση των υδρογονανθράκων όπως προβάλλεται ευρέως.

Αποκλειστικό δικαίωμα αλιείας: εξασφαλίζεται εντός της ΑΟΖ στους Έλληνες πολίτες και σε όσους θα διαθέτουν ειδική άδεια από την Ελλάδα. Αν αναλογισθεί κανείς το πρόβλημα της μείωσης των αλιευμάτων στο Αιγαίο, το κέρδος για την εθνική οικονομία και ειδικά για τους παράκτιους πληθυσμούς θα είναι πολύ μεγάλο.

Προστασίας του θαλασσίου περιβάλλοντος: Προς την ιδία κατεύθυνση λειτουργεί και η αρμοδιότητα της προστασίας του θαλασσίου περιβάλλοντος Η προστασία και διατήρηση του ενάλιου πλούτου της χώρας μας δεν επηρεάζει μόνο την ελληνική αλιεία, αλλά έχει  συνέπειες στο σημαντικότερο ίσως εξαγώγιμο προϊόν μας: τον τουρισμό. Σωστή διαχείριση και προστασία των φυσικών πόρων δημιουργεί τις προϋποθέσεις για πιο αναβαθμισμένες και ποιοτικότερες τουριστικές υπηρεσίες.

Η ΑΟΖ δεν έχει καμιά γεωλογική αναφορά: Πέραν όμως των οικονομικών και περιβαλλοντικών συνεπειών, η ΑΟΖ προσδίδει πλεονέκτημα στη χώρα μας έναντι της Τουρκίας σε μελλοντική οριοθέτηση. Επειδή η ΑΟΖ δεν έχει καμιά γεωλογική αναφορά, σε αντίθεση προς την υφαλοκρηπίδα, η γειτονική χώρα δεν μπορεί για την ΑΟΖ να χρησιμοποιήσει στην αντιπαράθεση με τη χώρα μας τα γνωστά επιχειρήματα που προβάλλει για την υφαλοκρηπίδα των νησιών του Αιγαίου, ότι δηλαδή τα νησιά μας δεν διαθέτουν υφαλοκρηπίδα διότι είναι απλές εξάρσεις της υφαλοκρηπίδας της Ανατολίας ή ότι απλώς «επικάθονται» σε αυτήν.

Σύνδεση ηπειρώτικου και νησιωτικού χώρου: το σημαντικότερο ίσως είναι  ότι η ΑΟΖ συμπεριλαμβάνει και τα θαλάσσια ύδατα (όχι μόνο βυθό), εξασφαλίζοντας έτσι με καλύτερους όρους την οικονομική και πολιτική ενότητα του ελληνικού ηπειρωτικού και νησιώτικού χώρου,  απέναντι στις διαρκείς προκλήσεις της Άγκυρας.

*Ο Παναγιώτης Παστουσέας είναι Αντιναύαρχος ε.α.

(liberal.gr)

The tragedy of Crimea

0

A history of the region’s relationship with Ukrainian rule before 2014 shows why Kyiv’s attempt to retake it would be so difficult.

Russia’s nuclear coercion in Ukraine

0


In 2022, the spectre of nuclear weapons use has returned to centre stage in Europe. From the very beginning of Russia’s invasion of Ukraine in February of this year, Russian President Vladimir Putin has brandished his country’s nuclear sword in an attempt to compel Ukraine to capitulate to Russia’s demands and to deter NATO from intervention. This is the most significant attempt at prolonged, consistent, and conscious nuclear coercion against NATO and its partners in almost forty years. We must therefore reflect on Russia’s nuclear coercion with considerable scrutiny.

 Russian nuclear ballistic submarine (SSBN) ‘Tula’ (Northern Fleet) in a strategic deterrence forces exercise on Wednesday Oct 26, 2022. © Reuters / Russia MOD via EYEPRESS
Russian nuclear ballistic submarine (SSBN) ‘Tula’ (Northern Fleet) in a strategic deterrence forces exercise on Wednesday Oct 26, 2022. © Reuters / Russia MOD via EYEPRESS

The role of nuclear weapons: deterrence vs compellence

In crisis situations, nuclear weapons may be used in two ways: to deter (deterrence) and to compel (compellence). Deterrence prevents aggression by an adversary via the threat of a massive counter-attack. Compellence is used in the interest of obtaining something, like a peace agreement, via the threat of a massive deployment of force against an adversary. Preliminary evidence from the ongoing war in Ukraine confirms what many nuclear scholars have long argued: nuclear weapons are an effective tool for deterrence but often a weaker instrument for compellence.

In Ukraine, Russia’s nuclear threats were ostensibly meant to compel Ukraine to surrender, and Western countries to halt their assistance. In fact, Ukraine’s armed forces have shown no inclination to end their defensive actions, even going so far as to strike Russian targets on Russian territory. Meanwhile, Western countries have neither halted nor slowed the flow of aid to Ukrainian troops. Still, discussions about the use of nuclear weapons in Ukraine have recently occurred at the senior level within the Russian armed forces (although without Putin’s direct involvement). These meetings could potentially be first steps toward more serious nuclear signalling.

Conversely, evidence from Ukraine strongly underscores the deterrent value of nuclear weapons. On one side, NATO’s nuclear shield has helped to deter Russian aggression against NATO member countries in the eastern part of the Alliance, especially in the Baltics. On the other side, Russian nuclear weapons have likely exerted, to different degrees and at different levels, a deterrent effect. From the beginning, NATO Allies have ruled out a direct intervention in Ukraine, including a no-fly zone, and some Allies have constrained the type and range of munitions supplied to Ukraine, likely to reduce escalation risks.

As a final note on the topic of deterrence and compellence: according to the late leading nuclear scholar Robert Jervis, nuclear weapons support territorial status-quo. In his account, nuclear weapons are effective when invoked in defence of vital interests, like national territory. In Ukraine, Putin has used constitutional referendums in the Donbas, Kherson and Zaporizhzhia to try to legitimise Russia’s claims on Ukrainian territory, and the threat of nuclear weapons to consolidate such territorial annexations. However, Russia’s nuclear deterrence has not entirely had its intended effect. Not only has Ukraine paid little heed to these warnings, launching counterattacks to reclaim its territories (to great effect in Kherson), but the international community has systematically replied with reference to international law: both de jure and de facto, these areas are still Ukrainian territory.

 An explosion destroys part of the Kerch Strait bridge in Crimea, 8 October 2022. Photo courtesy of Ukraine Security Service
An explosion destroys part of the Kerch Strait bridge in Crimea, 8 October 2022. Photo courtesy of Ukraine Security Service

A more severe test of Jervis’ theory does loom on the horizon, though. Does Russia’s de facto possession of Crimea over the past eight years make it “Russian” enough that the threat of using nuclear weapons to defend it seem more credible? Predictions are impossible as future actions will be informed by a multiplicity of variables. We know that Ukraine has already used military force against targets in Crimea, including drone strikes on an airbase and an unclaimed, though devastating strike on the Kerch Strait Bridge connecting Crimea to the Russian mainland. No nuclear escalation or additional Russian nuclear threats have followed so far. However, Russia clearly attaches far more strategic value to Crimea than it does to other occupied Ukrainian territory, likely due to the historical role of the naval base of Sevastopol as the home of Russia’s Black Sea Fleet. Were Ukrainian forces able to reclaim territory in Crimea – which, at this point in time remains a matter of speculation, even with recent successes – Russian President Vladimir Putin may find himself under domestic pressure to take drastic action. In short, the ambiguity that exists in determining whether Russia now considers Crimea “status-quo” territory could lead to miscalculation that produces nuclear escalation.

NATO’s deterrent posture

Russia’s willingness to invade NATO partner country, Ukraine, and to brandish its nuclear weapons reaffirm the central role that nuclear weapons play in the security of the Alliance and its Allies, at least for the foreseeable future. Neither disarmament nor a substantial de-emphasis of nuclear weapons in NATO’s defence and deterrence posture is feasible or desirable at this time. With Russia’s arsenal of roughly 2,000 tactical nuclear weapons, the escalatory threat that Russia presents below the strategic nuclear level – that is, in using nuclear weapons with smaller yields and shorter ranges – regrettably forces NATO to meet that threat with its own credible option.

NATO must therefore remain nuclear Alliance, but is NATO’s current nuclear posture sufficient to ensure effective deterrence against Russia? While NATO issued a new Strategic Concept this past June that highlighted the role of nuclear weapons in Allied deterrence, the document was light on specifics, suggesting that Allies would rely on an “appropriate mix” (para. 20) of nuclear and conventional military systems. As Russia’s military position continues to deteriorate in the face of heroic Ukrainian resistance and international sanctions, and as Moscow becomes increasingly isolated from the international community, it is not difficult to imagine that Putin will begin to turn more frequently and more aggressively to his nuclear signals in order to extract political concessions from the West and Ukraine. Having been maneuvered onto Thomas Schelling’s “slippery slope” of competitive risk-taking, is NATO equipped to respond credibly to Russian threats of nuclear escalation?

 NATO will increase support for Ukraine while strengthening the Alliance’s defence and deterrence. NATO Defence Ministers meeting on 13 October 2022. © NATO
NATO will increase support for Ukraine while strengthening the Alliance’s defence and deterrence. NATO Defence Ministers meeting on 13 October 2022. © NATO

That Russia has not taken military action against a NATO member country, and has been careful not to take escalatory action that might provoke a direct NATO response thus far suggests that NATO’s theatre nuclear posture, based on nuclear sharing and the deployment of B61 gravity bombs delivered by Dual-Capable Aircraft (DCA) in Europe, is sufficient for the moment. However, Russia’s behaviour arguably vindicates the 2020 decision by the US to deploy the W76-2 low-yield nuclear warhead atop the D5 Trident Submarine Launched Ballistic Missiles (SLBM) to complement NATO’s current tactical nuclear weapon mainstay (since they are more survivable than the DCA-delivered B61). In addition, the United Kingdom’s 2021 decision, with its Integrated Review, to expand its nuclear stockpile by 40 percent may also be seen as a reasonable response. While the introduction of US low-yield SLBM adds technical and political flexibility to the strategic calculus, the Alliance’s nuclear posture builds on three decision-making centres – Washington, London and Paris. Other Allies are involved either through the nuclear-sharing agreement underlying the DCAs or through the Nuclear Planning Group, adding a dimension of political unity and an element of strategic decentralisation, which, combined, make it harder for Russia to gauge NATO’s possible actions and reactions, thus undermining its possible bets.

Ukraine, arms control, and non-proliferation

As a final point of interest, Russia’s coercive nuclear behaviour also directly affects two other areas of critical importance in the nuclear sphere: arms control and non-proliferation. Will Russia’s aggression in Ukraine undermine negotiations for strategic arms control in the next half-decade? Moreover, has Russia’s nuclear coercion and outright willingness to use military force against Ukraine made nuclear proliferation in the future more likely, less likely, or has it had no effect at all?

With respect to arms control, the main challenge relates to US-Russia negotiations over the New Start Treaty, which caps both sides’ strategic nuclear forces at mutually agreed levels. The extension of New START in early 2021 was agreed to only two days before the treaty’s expiration, and while a negotiation of a follow-on treaty are desirable for both sides, a baseline of mutual confidence is needed to achieve a deal. Russia’s aggression in Ukraine has shattered that confidence. It is possible, then, that the war will have soured relations between the two sides to such an extent that a deal will no longer be possible, at least for the foreseeable future. Moreover, the optics of negotiating an arms control deal while the conflict rages on could be negative enough that domestic and international political pressure (especially on the United States) precludes the negotiation of a deal.

Still, relations between the US and Russia were not exactly positive during negotiations over the most recent extension of New START, and a treaty was achieved nonetheless. Equally, it could be argued that with the ongoing war in Ukraine and the instability that has been brought to the European security order, now is not the time to add further instability by abandoning arms control at the strategic level. Without caps on strategic weapons and their delivery systems, an arms race could take place in Europe, with negative effects for strategic stability. The key questions are whether the Russian defense and technological industrial base is truly capable – under the current sanction regime – of significantly ramping up its nuclear arsenal, and how scarcity of resources may affect the conduct of the war in Ukraine.

 The United States and Russia are set to resume talks on arms control inspections. Pictured State Department spokesperson Ned Price during a briefing at the State Department in Washington, 2 November, 2022. © VOA News
The United States and Russia are set to resume talks on arms control inspections.
Pictured State Department spokesperson Ned Price during a briefing at the State Department in Washington, 2 November, 2022. © VOA News

The plight of Ukraine also raises questions about the possibility of global nuclear proliferation in the future. In 1993, John Mearsheimer made a now-famous argument that Ukraine’s relinquishment of the nuclear weapons it inherited from the Soviet Union would be a strategic mistake. Had Ukraine possessed nuclear weapons in 2022, Russia almost certainly would not have invaded. Thus, other states may view Russia’s aggression as an example: while you may feel some security today – as Ukraine felt after the Budapest Memorandum of 1994 – such security may not last forever. Still, we should also note the problems with Mearsheimer’s argument. It fails to consider that Ukraine lacked the infrastructure to maintain those weapons and the nuclear codes and expertise needed to use them. The institutional and human knowledge needed to ensure the functionality of those weapons remained with Russia. In short, possession does not equal credible deterrence in and of itself.

Conclusions

Russia’s nuclear signalling and coercion is deeply destabilising for the international security order. It presents one of the most significant challenges that NATO has faced since the Cold War. However, through Russia’s attempted coercion in Ukraine, we may draw a few preliminary conclusions – though further research is needed to support these findings. Nuclear weapons remain the ultimate deterrent tool. Although few doubted this before the conflict began, it bears repeating, especially considering that NATO is a nuclear Alliance. By contrast, nuclear weapons appear a weaker tool of compellence. This holds important lessons for other potential future crises in Europe or elsewhere. NATO Allies were not bound, politically or diplomatically, to help Ukraine defend itself, but they proceeded in doing so regardless of Russia’s nuclear rhetoric. Beyond these lessons, much remains to be seen in Ukraine and elsewhere. Will Russia’s nuclear coercion have any effect on NATO’s own nuclear posture? On the future of arms control? Non-proliferation? And will other countries draw the same lessons? Only time will tell.

What is published in NATO Review does not constitute the official position or policy of NATO or member governments.
NATO Review seeks to inform and promote debate on security issues. The views expressed by authors are their own.

ABOUT THE AUTHOR

Pierre de Dreuzy is a Research Analyst at the NATO Defense College in Rome.

Andrea Gilli is a Senior Researcher at the NATO Defense College and the coordinator of the NDC-based annual Early-Career Nuclear Strategists Workshop, which fosters knowledge and understanding of nuclear issues among scholars and practitioners.

The views expressed in this article are those of the authors only, and do not represent the official positions of NATO or the NATO Defense College.

www.nato.int

Winning Without Going to War: The Druze Show the Way

0

Αλέξης Λεκάκης Κερκυραίος: Γιατί το Ιράν αντιτίθεται σε πιθανή νέα τουρκική εισβολή στη Β.Συρία[1]

1

Του Αλέξη Λεκάκη Κερκυραίου[2]

Ω μύγα, η αρένα του πανίσχυρου Σιμόργ [μυθικό πτηνό της περσικής μυθολογίας] δεν είναι ο τόπος εμφάνισής σου. Κηλιδώνεις τη φήμη σου και μας προκαλείς προβλήματα.

Χαφέζ (1325-1390)

Με τον Τούρκο πρόεδρο να απειλεί για άλλη μία φορά με εισβολή στη βόρεια Συρία[3] την επαύριον του τρομοκρατικού κτυπήματος στην Κωνσταντινούπολη, κρίνεται σκόπιμο να αναλυθεί η στάση του Ιράν απέναντι σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, αφ’ ής στιγμής το τελευταίο αποτελεί έναν από τους κύριους εμπλεκόμενους διεθνείς δρώντες και ρυθμιστές στην πολύπαθη αραβική χώρα με διακριτές, μάλιστα, προτεραιότητες από την Τουρκία αλλά και τη Ρωσία, αν και σε μικρότερο βαθμό.

Η επίσημη αντίδραση του Ιράν ήρθε από τον υπουργό Εξωτερικών της χώρας, Αμίρ Αμπντολαχιάν, ο οποίος σε τηλεφωνική συνομιλία του με τον Τούρκο ομόλογό του επισήμανε δηκτικά ότι «κατανοούμε τις ανησυχίες της Τουρκίας για την ασφάλεια και τονίζουμε την ανάγκη αντιμετώπισής τους. Το κλειδί του προβλήματος, ωστόσο, απαιτεί τη συνέχιση των συνομιλιών για την ασφάλεια μεταξύ των δύο χωρών κι όχι τις χερσαίες στρατιωτικές επιχειρήσεις. Αυτά τα βήματα δεν θα βοηθήσουν στην επίλυση των υφιστάμενων προβλημάτων, αλλά θα προκαλούσαν απώλειες και θα περιέπλεκαν την κατάσταση».[4] Ο Αμίρ Αμπντολαχιάν, ο οποίος σημειωτέον διατηρεί ιδιαιτέρως στενές σχέσεις με το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης, απλώς επανέλαβε την ιρανική θέση που έχει διαμορφωθεί εδώ κι αρκετό καιρό.

Επομένως, για να κατανοήσουμε εναργέστερα την ιρανική θέση, θα πρέπει να γυρίσουμε μερικούς μήνες πίσω. Ειδικότερα, ο ανώτατος ηγέτης του Ιράν, αγιατολά Αλί Χαμενεΐ, στην τελευταία του συνάντηση με τον Τούρκο πρόεδρο, Ταγίπ Ερντογάν, η οποία πραγματοποιήθηκε στις 19 Ιουλίου στην Τεχεράνη και εν μέσω μιας περιόδου ανάλογων τουρκικών απειλών για επέμβαση στη βόρεια Συρία, προειδοποίησε τον τελευταίο ότι «η διατήρηση της εδαφικής ακεραιότητας της Συρίας είναι πολύ σημαντική. Οποιαδήποτε στρατιωτική επίθεση στη Συρία θα ήταν επιζήμια για τη Συρία, επιζήμια για την Τουρκία, κι επιζήμια για την περιοχή, και θα ήταν προς όφελος των τρομοκρατών».[5] Συνέχισε λέγοντας ότι «θεωρούμε την ασφάλεια της Τουρκίας και των συνόρων της ως τη δική μας ασφάλεια. Θα πρέπει κι εσείς να θεωρήσετε την ασφάλεια της Συρίας ως τη δική σας ασφάλεια. Τα ζητήματα της Συρίας πρέπει να διευθετηθούν μέσω διαπραγματεύσεων. Το Ιράν, η Τουρκία, η Συρία κι η Ρωσία θα πρέπει να επιλύσουν αυτά τα ζητήματα μέσω διαλόγου».[6] Κατ’ ουσίαν, ο ανώτατος ηγέτης είχε απειλήσει τότε την Τουρκία με σοβαρές συνέπειες, εφόσον η τελευταία προχωρούσε σε μια νέα εισβολή στη Συρία, κάτι που φαίνεται εκ των πραγμάτων να έλαβε σοβαρά υπόψιν ο Ερντογάν τότε. Παρενθετικά, οφείλεται να επισημανθεί ότι στην τελευταία τουρκική εισβολή στη Συρία, την υπ’ αριθμόν τέταρτη, η οποία έλαβε χώρα στα τέλη Φεβρουαρίου με αρχές Μαρτίου του 2020, οι δύο χώρες ενεπλάκησαν σε ένα σοβαρό αιματηρό επεισόδιο επί του πεδίου που λίγο έλειψε να εξελιχθεί σε ανοικτή σύγκρουση.[7] Εν πάση περιπτώσει, το κλίμα της τότε συνάντησης μεταξύ των δύο ηγετών ήταν ιδιαιτέρως ψυχρό, κάτι που αποτυπώθηκε κιόλας και στις προσεκτικά επιλεγμένες φωτογραφίες που δημοσιεύθηκαν από τον επίσημο ιστότοπο του Αλί Χαμενεΐ, στις οποίες δεν εμφανίζονται ούτε να χαμογελούν ούτε να κάνουν χειραψία.[8] Απεναντίας, οι αντίστοιχες φωτογραφίες της συνάντησης Χαμενεΐ-Πούτιν, η οποία έλαβε χώρα την ίδια ακριβώς ημέρα, τους απεικονίζουν να κάνουν και τα δύο σε εγκάρδιο κλίμα.[9] Ιδιαιτέρως αποκαλυπτική ήταν η αποτίμηση της συνάντησης της Τεχεράνης που προσέφερε ο ίδιος ο Τούρκος πρόεδρος ένα μήνα μετά την τέλεσή της. Συγκεκριμένα, επιβεβαίωσε απερίφραστα την πλήρη ασυμφωνία της Τουρκίας και του Ιράν στο ζήτημα της Συρίας, λέγοντας ότι δεν κατέστη δυνατό να βρει μια φόρμουλα συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών πάνω στο εν λόγω θέμα, παρότι -όπως ανέφερε- προσέβλεπε σε κάτι τέτοιο. Ο Ερντογάν τόνισε ότι τούτο οφείλεται στο γεγονός ότι «το Ιράν έχει άλλα σχέδια όπως τα βλέπουμε» στη Συρία.[10]

Σε αυτό το σημείο ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η εκτίμηση ενός Ιρανού αφυπηρετήσαντα πρέσβη, ο οποίος υποστήριξε πριν κάποιους μήνες ότι στην περίπτωση που πραγματοποιηθεί μια νέα τουρκική εισβολή στη Συρία «μια σύγκρουση μεταξύ του Ιράν και της Τουρκίας είναι πολύ πιθανή [στην Συρία], και μια τέτοια σύγκρουση θα οδηγούσε σε συρράξεις μεταξύ των στρατευμάτων των δύο χωρών».[11] Ο, δε, ιστότοπος  Alwaght, ο οποίος συνδέεται με το ιρανικό καθεστώς, σε πρόσφατο σχετικό άρθρο του επισημαίνει ότι η Τεχεράνη θα αντιδράσει έντονα σε μια τουρκική επιχείρηση στη βόρεια Συρία.[12]

(Πηγή: https://sgp.fas.org/crs/mideast/RL33487.pdf).

Το ιρανικά συμφέροντα στη βόρεια Συρία (δυτικά του Ευφράτη)

Ποιο, όμως, είναι το διακύβευμα του Ιράν στην βόρεια Συρία, ούτως ώστε να αντιτίθεται τόσο σφοδρά σε μια ενδεχόμενη νέα τουρκική εισβολή; Η Τεχεράνη ανησυχεί ότι μια τέτοιου είδους στρατιωτική επιχείρηση θα απειλήσει δύο σιιτικές πόλεις, τις Νούμπλ κι Αλ Ζαχρά, καθότι βρίσκονται κοντά στο Τελ Ριφάατ,[13] μια περιοχή που μαζί με τη Μανμπίτζ είχαν τεθεί δημοσίως  από τον Τούρκο πρόεδρο, τον Ιούνιο του τρέχοντος έτους, ως οι βασικοί στόχοι μιας ενδεχόμενης τουρκικής επίθεσης.[14] Σημειωτέον, ανάμεσα στους στόχους που έπληξε η Τουρκία τις προάλλες στη βόρεια Συρία με αεροπορικά κτυπήματα ήταν και το Τελ Ριφάατ.[15] Με άλλα λόγια, σε περίπτωση τουρκικής εισβολής στην βόρεια Συρία, εν προκειμένω στο Τελ Ριφάατ, το Ιράν φοβάται ότι οι υποστηριζόμενες από την Τουρκία σουνιτικές αντικαθεστωτικές δυνάμεις, αφού πρώτα καταλάβουν το Τελ Ριφάατ, θα επιχειρήσουν ύστερα να πράξουν αναλόγως στις δύο γειτνιάζουσες σιιτικές πόλεις,[16] κάτι άλλωστε που προσπάθησαν ανεπιτυχώς την περίοδο 2012-2016. Υπό αυτό το πνεύμα, η Τεχεράνη έχει συγκεντρώσει πολλές φιλο-ιρανικές πολιτοφυλακές στις πόλεις Νούμπλ κι Αλ Ζαχρά,[17] κι είχε σύμφωνα με ένα προ μηνών δημοσίευμα, μάλιστα, δημιουργήσει με δική της πρωτοβουλία ένα κέντρο επιχειρήσεων σε ένα χωριό στην βόρεια ύπαιθρο του Χαλεπίου που θα συντονίζει τους μαχητές των YPG, τις συριακές καθεστωτικές δυνάμεις, και τις προσκείμενες σε εκείνη παραστρατιωτικές οργανώσεις ενόψει μιας ενδεχόμενης τουρκικής εισβολής το περασμένο θέρος.[18] Συν τοις άλλοις, το Ιράν ανησυχεί ότι η άλωση του Τελ Ριφάατ από τις τουρκικές και φιλο-τουρκικές δυνάμεις θα τους ανοίξει ουσιαστικά τον δρόμο για την πόλη του Χαλεπίου,[19] όπου το Ιράν έχει εδραιώσει την παρουσία του και τη σφαίρα επιρροής του. Επίσης, σε ένα άρθρο που δημοσιεύθηκε στον ιστότοπο του  Στρατηγικού Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων, μια κορυφαία δεξαμενή σκέψεως στο Ιράν που συμβουλεύει τον ανώτατο ηγέτη, εκφράσθηκε η ανησυχία ότι εάν καταφέρει η Τουρκία να πραγματώσει καθ΄ ολοκληρίαν το σχέδιό της για τη δημιουργία στη βόρεια Συρία μιας αδιάλειπτης ζώνης ασφαλείας από τον ποταμό Τίγρη στα ανατολικά έως την Ιντλίμπ στα δυτικά με βάθος 30 χιλιόμετρα, τότε θα επιχειρήσει ύστερα «να αυξήσει την πίεση στην κυβέρνηση Άσαντ, και να ανοίξει το δρόμο για αλλαγές στην κεντρική και νότια Συρία», περιοχές στις οποίες το Ιράν έχει παγιωμένα ζωτικά συμφέροντα.[20] Επομένως, το Ιράν αντιλαμβάνεται ότι σε μια τέτοια περίπτωση θα απειλούνταν σοβαρά τα συμφέροντά του στα ανωτέρω γεωγραφικά διαμερίσματα.

Εν κατακλείδι, αυτός ο ανταγωνισμός μεταξύ του Ιράν και της Τουρκίας για σφαίρες επιρροής στη Συρία φαίνεται να έχει ενταθεί ακόμη περισσότερο από τότε που ξεκίνησε η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, διότι η Ρωσία φέρεται να απέσυρε στρατιωτικές δυνάμεις της από τη βόρεια (αλλά και από την κεντρική και νότια) Συρία, για να τις μεταφέρει στο ουκρανικό θέατρο επιχειρήσεων,[21] δημιουργώντας ένα κενό ισχύος που φιλοδοξούν να καλύψουν η Τεχεράνη κι η Άγκυρα, ο ένας εις βάρος του άλλου. Πέραν τούτου, έχει επισημανθεί εντός του Ιράν ότι η Τουρκία και το Ισραήλ έχουν σχηματίσει μια ακήρυχτη συμμαχία εναντίον της ιρανικής στρατιωτικής παρουσίας και των ιρανικών συμφερόντων στη Συρία.[22] Επομένως, το Ιράν, όπως απεικονίζει γλαφυρά κι εύγλωττα το απόσπασμα του ποιήματος του μεγάλου Πέρση ποιητή Χαφέζ που παρατέθηκε στην αρχή του άρθρου, αντιλαμβάνεται την Τουρκία στη συριακή αρένα ως μια ενοχλητική μύγα, που ναι μεν δημιουργεί προβλήματα στα συμφέροντα κι ευρύτερα σχέδιά του, αλλά ταυτόχρονα, δε, θρέφει φιλοδοξίες, αν όχι ενεργεί, πέραν των δυνατοτήτων της.

[1] Το παρόν άρθρο στηρίζεται εν μέρει σε μια μελέτη του γράφοντος με τίτλο «Η ραγδαία επιδείνωση των ιρανο-τουρκικών σχέσεων: Πώς οι δυο χώρες διατηρούν μια μακροχρόνια ακροσφαλή ισορροπία», η οποία δημοσιεύθηκε στο Foreign Affairs The Hellenic Edition, τ. 78 (Οκτώβριος-Νοέμβριος 2022), σ. 44-62.

[2] Ο Αλέξης Λεκάκης Κερκυραίος είναι υποψήφιος διδάκτωρ ιρανικής εξωτερικής πολιτικής στο τμήμα Διεθνών, Ευρωπαϊκών και Περιφερειακών Σπουδών του Παντείου Πανεπιστημίου κι υπότροφος του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών (ΙΚΥ). Στο πλαίσιο της υπό εκπόνηση διατριβής του, έχει πραγματοποιήσει επιτόπια έρευνα στην Τεχεράνη.

[3] Hogir Al Abdo & Abby Sewell, “Erdogan vows Syria ground invasion, Kurds prepare response,” The Associated Press, 23 Νοεμβρίου 2022, https://apnews.com/article/europe-middle-east-syria-turkey-istanbul-1f39f4f984c57a48e9b038505f2309f1.

[4] “Iran understands Turkey’s security concerns in northern Syria, ready to offer initiatives to ease tensions: FM,” Press TV, 30 Νοεμβρίου 2022, https://www.presstv.ir/Detail/2022/11/30/693640/Iran-understands-Turkey%E2%80%99s-security-concerns-in-northern-Syria,-ready-to-offer-initiatives-aimed-at-easing-tensions–Amir-Abdollahian.

[5] “Syria’s territorial integrity is crucial and a military attack on Syria is harmful to Turkey and the region,” The Official Website of Ayatollah Khamenei, 19 Ιουλίου 2022, https://english.khamenei.ir/news/9086/Syria-s-territorial-integrity-is-crucial-and-a-military-attack.

[6] “Key points of meeting with the President of Turkey,” The Official Website of Ayatollah Khamenei, 19 Ιουλίου 2022, https://english.khamenei.ir/news/9087/Key-points-of-meeting-with-the-President-of-Turkey.

[7] “In a statement: Iran’s advisory HQ in Syria requires Turkey to act reasonably,” Mehr News Agency, 1 Μαρτίου 2020, https://en.mehrnews.com/news/156205/Iran-s-advisory-HQ-in-Syria-requires-Turkey-to-act-reasonably· “Turkish Raids Kill Iranian Militia Members in Syria,” Asharq Al-Awsat, 2 Μαρτίου 2020, https://english.aawsat.com//home/article/2158566/turkish-raids-kill-iranian-militia-members-syria· “Iran risks confrontation with Turkey over Idlib,” Al-Monitor, 3 Μαρτίου 2020, https://www.al-monitor.com/originals/2020/03/iran-confrontation-turkey-idlib-syria.html.

[8] “President of Turkey met with Imam Khamenei,” The Official Website of Ayatollah Khamenei, 19 Ιουλίου 2022, https://english.khamenei.ir/photo/9085/President-of-Turkey-met-with-Imam-Khamenei.

[9] “President of Russia met with Imam Khamenei,” The Official Website of Ayatollah Khamenei, 19 Ιουλίου 2022, https://english.khamenei.ir/photo/9088/President-of-Russia-met-with-Imam-Khamenei.

[10] Ragip Soylu, “Erdogan says Turkey does not seek removal of Assad in Syria,” Middle East Eye, 19 Αυγούστου 2022, https://www.middleeasteye.net/news/turkey-syria-erdogan-says-not-seek-assad-removed.

[11] “Iranian press review: Iran-Turkey clashes in Syria ‘highly likely’, says ex-diplomat,” Middle East Eye, 10 Ιουνίου 2022, https://www.middleeasteye.net/news/syria-iran-turkey-clashes-highly-likely-press-review.

[12] “Challenges Ahead of Turkey’s Possible Military Action in Northern Syria,” Alwaght, 22 Νοεμβρίου 2022, http://alwaght.net/en/News/229356/Challenges-Ahead-of-Turkey%E2%80%99s-Possible-Military-Action-in-Northern-Syria.

[13] Fehim Tastekin, “Iran, Turkey brace for face-off in Syria,” Al-Monitor, 10 Ιουνίου 2022, https://www.al-monitor.com/originals/2022/06/iran-turkey-brace-face-syria.

[14] “Erdogan says Turkey to rid Syria’s Tal Rifaat, Manbij of terrorists,” Reuters, 1 Ιουνίου 2022,  https://www.reuters.com/world/middle-east/erdogan-says-turkey-rid-syrias-tal-rifaat-manbij-terrorists-2022-06-01/.

[15] By Ali Kucukgocmen & Suleiman Al-Khalidi “Turkish air strikes target Kurdish militants in Syria, Iraq after bomb attack,” Reuters, 20 Νοεμβρίου 2022, https://www.reuters.com/world/middle-east/turkish-air-strikes-hit-villages-northern-syria-sdf-2022-11-19/.

[16] Hamidreza Azizi, “How Iran sees Turkey’s plan for a new military operation in Syria,” The Middle East Institute, 1 Ιουλίου 2022, https://www.mei.edu/publications/how-iran-sees-turkeys-plan-new-military-operation-syria.

[17] “Turkish potential invasion goes against Iran’s interest in Syria’s Aleppo,” North Press Agency, 8 Ιουνίου 2022, https://npasyria.com/en/78819/.

[18] Mohammed Hardan, “Kurdish, Syrian, Iranian forces coordinate ahead of Turkish operation,” Al-Monitor, 17 Ιουνίου 2022, https://www.al-monitor.com/originals/2022/06/kurdish-syrian-iranian-forces-coordinate-ahead-turkish-operation.

[19] Hamidreza Azizi, “How Iran sees Turkey’s plan for a new military operation in Syria,” ό.π..

[20] Ali Saadtazar, “Objectives and consequences of new Turkish military movements in Syria,” Strategic Council on Foreign Relations, 11 Ιουνίου 2022, https://www.scfr.ir/en/politics/143878/objectives-and-consequences-of-new-turkish-military-movements-in-syria/.

[21] Walid Al Nofal, “Amid war in Ukraine, Russia withdraws and Iran expands in Syria,” Syria Direct, 4 Μαΐου 2022, https://syriadirect.org/amid-war-in-ukraine-russia-withdraws-and-iran-expands-in-syria/· “Russia said to pull troops from Syria to bolster forces in Ukraine,” The Times of Israel, 8 Μαΐου 2022, https://www.timesofisrael.com/russia-said-to-pull-troops-from-syria-to-bolster-forces-in-ukraine/·

“Syria: Russia redeploys forces to Ukraine,” Middle East Monitor, 23 Μαΐου 2022, https://www.middleeastmonitor.com/20220523-syria-russia-redeploys-forces-to-ukraine/· “Pentagon: Russia Gradually Withdraws from Syria,” The Syrian Observer, 27 Μαΐου 2022, https://syrianobserver.com/news/75610/pentagon-russia-gradually-withdraws-from-syria.html· Andrew Stanton, “Putin Pulling Paratroopers From Syria to Replenish Ranks: Ukraine,” Newsweek, 20 Σεπτεμβρίου 2022, https://www.newsweek.com/putin-pulling-paratroopers-syria-replenish-ranks-ukraine-1744673.

[22] Ali Saadtazar, “Objectives and consequences of new Turkish military movements in Syria,” ό.π..