Αρχική Blog Σελίδα 1775

Αλ. Παπαχελάς: Βορειοελλαδίτικη αισιοδοξία

4

Αυτός ο τόπος έχει μια τρομερή αναγεννητική ικανότητα. Το ένιωσα, για μία ακόμη φορά, σε μια επίσκεψη στη Θεσσαλονίκη. Η ίδια η πόλη μοιάζει να έχει αποκτήσει την αυτοπεποίθηση και την εξωστρέφεια που της έλειπαν και την κρατούσαν πίσω. Λίγο οι επιχειρηματικοί κόμβοι που έχουν δημιουργήσει μεγάλες εταιρείες, λίγο οι δυναμικές εξαγωγικές ελληνικές επιχειρήσεις που πάνε πολύ καλά, λίγο τα νέα ξενοδοχεία και εστιατόρια που δίνουν έναν πολύ ζωντανό χαρακτήρα στην πόλη, λίγο οι σημαντικές εκδηλώσεις, όλα αυτά μαζί έχουν δώσει μια μεγάλη ώθηση στη συμπρωτεύουσα. Μεγαλύτερη απόδειξη, οι γειτονιές και τα κτίρια που ήταν ρημαγμένα λίγα χρόνια πριν και τώρα έχουν αποκτήσει ζωντάνια. Προφανώς, θα μπορούσαν ακόμη να γίνουν πολλά. Η Θεσσαλονίκη έχει πάμπολλες δυνατότητες, που περιμένουν την αξιοποίησή τους.

Ανέβηκα, όμως, στην πόλη με αφορμή και τα βραβεία του «Γαστρονόμου». Και ομολογώ ότι για μία ακόμη φορά ενθουσιάστηκα βλέποντας ανθρώπους από όλη τη χώρα να ανεβαίνουν στο βήμα για να πάρουν ένα βραβείο με απίστευτη σεμνότητα, σεβασμό στην παράδοση και περηφάνια γι’ αυτό που κάνουν. Αντικατοπτρίζουν την Ελλάδα που δημιουργεί αθόρυβα και με επαγγελματισμό. Είτε φτιάχνουν μέλι, είτε λουκούμια, είτε παστουρμά με βάση τη συνταγή του προπάππου, μπορούν και συνδυάζουν κάτι το απόλυτα μοντέρνο, πιάνοντας όμως το νήμα της παράδοσης του τόπου τους και της οικογένειάς τους. Δεν είναι άνθρωποι που φωνάζουν, ούτε βολεύονται μίζερα, περιμένοντας κάποιον από μηχανής θεό να τους λύσει τα προβλήματα. Το παλεύουν και το καταφέρνουν, αγαπούν τη δουλειά τους και ζουν από αυτήν. Μακάρι να μπορούσαμε να τους κλωνοποιήσουμε και να πολλαπλασιαστούν.

Ανέβηκα, τέλος, στη Θεσσαλονίκη για να επισκεφθώ το πειραματικό σχολείο του Πανεπιστημίου Μακεδονίας στη Νεάπολη, στο πλαίσιο του προγράμματος «Junior Achievement», που προωθεί την επιχειρηματικότητα στα σχολεία. Βρήκα εκεί καθηγητές με όρεξη, μεράκι, ενθουσιασμό, και παιδιά που «το έχουν», για να το πω απλά. Εφυγα με την πεποίθηση πως αυτή η νέα γενιά θα βγάλει σίγουρα κάτι καλύτερο, αισιόδοξο και φιλόδοξο, που θα κάνει τη διαφορά στη χώρα. Νέα παιδιά με αυτοπεποίθηση, που ξέρουν τι θέλουν και θα το κατακτήσουν.

Ενας καλός μου φίλος, που πιστεύει ότι μετά τη Δευτέρα Παρουσία μόνο η Θεσσαλονίκη και η Χαλκιδική θα μείνουν ανέπαφες γιατί είναι ο παράδεισος, μου λέει συχνά και μονότονα ότι «μια βόλτα στη Βόρεια Ελλάδα κάθε τόσο θα σου κάνει καλό». Δεν ζω βέβαια στα σύννεφα, ξέρω και την άλλη όψη, τη ροπή προς την οπισθοδρόμηση, τις θεωρίες συνωμοσίας και τη μίζερη εσωστρέφεια. Υπάρχει όμως ζωντάνια, δημιουργία και μια νέα γενιά που δεν «παίζεται». Και νομίζω ότι ο φίλος έχει δίκιο· λέω να ακολουθήσω πιο τακτικά τη συμβουλή του.

Καθημερινή

Γιατί είναι όλα ήσυχα στο μέτωπο της Ρωσίας στα Δυτικά Βαλκάνια;

0

Carnegie

Maxim
Samorukov

Η διεθνής φήμη της Ρωσίας έχει ήδη καταρρεύσει. Το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται τώρα είναι ένα άλλο ταπεινωτικό χτύπημα που θα αποκάλυπτε πόσο μικρή επιρροή έχει, στην πραγματικότητα, στις βαλκανικές υποθέσεις, καθώς οι προτεραιότητές της αποκλίνουν από εκείνες των συνεργατών της.

Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία έχει επεκτείνει σημαντικά το φάσμα των μέσων εξωτερικής πολιτικής που το Κρεμλίνο κρίνει αποδεκτά για χρήση. Με τον ρωσικό στρατό να βομβαρδίζει πόλεις της Ουκρανίας και να αφήνει σκόπιμα τους ανθρώπους χωρίς θέρμανση και ηλεκτρισμό σε χαμηλές θερμοκρασίες, η Μόσχα δύσκολα αναμένεται να ασκήσει ανθρωπιστική προσέγγιση σε άλλα διεθνή ζητήματα. Το Κρεμλίνο είναι ζοφερά προετοιμασμένο να αγνοήσει το κόστος των πιο καταστροφικών ενεργειών του, υπό την προϋπόθεση ότι προωθούν τον σκοπό του στην Ουκρανία, ωστόσο η Ρωσία είναι παράξενα ήσυχη στα Δυτικά Βαλκάνια. Γιατί;

Τα Δυτικά Βαλκάνια θεωρούνται συχνά εύκολος στόχος για τη Μόσχα. Κοντά στην Ευρωπαϊκή Ένωση και αιώνια ασταθής, η περιοχή διατηρεί επίσης σημαντικούς δεσμούς με τη Ρωσία. Αυτός ο συνδυασμός φαίνεται να προσφέρει στο Κρεμλίνο μια βολική ευκαιρία να προκαλέσει προβλήματα εκεί, προκειμένου να αποσπάσει την προσοχή και τους πόρους της Δύσης από τη βοήθεια στην Ουκρανία.

Εννέα μήνες μετά τον πόλεμο, ωστόσο, η Μόσχα φαίνεται να μην βιάζεται να εκμεταλλευτεί αυτήν την ευκαιρία. Εν μέσω της νέας έξαρσης των εντάσεων στα περισσότερα βαλκανικά κράτη, η Ρωσία παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό στο περιθώριο, εμμένοντας στις προηγούμενες τακτικές και αφηγήσεις της, σαν το 2022 να μην είχε ανατρέψει τη γεωπολιτική και τη γεωοικονομία της ευρύτερης Ευρώπης. Εκ πρώτης όψεως, η επιφυλακτικότητα του Κρεμλίνου μπορεί να φαίνεται αντιφατική, αλλά είναι λιγότερο αν ρίξουμε μια πιο προσεκτική ματιά στους μακροχρόνιους περιορισμούς στην πολιτική της Ρωσίας στην περιοχή, οι οποίοι έχουν ενισχυθεί περαιτέρω λόγω του πολέμου.

Η αντίθεση μεταξύ της επιθετικότητας της Μόσχας στην Ουκρανία και της αυτοσυγκράτησης στα Βαλκάνια πηγάζει από την ισχυρή εξάρτησή της από βαλκάνιους πολιτικούς.

Η άμεση παρουσία της Ρωσίας στην περιοχή ήταν πάντα περιορισμένη, αλλά η ορατότητα και η επιρροή της ενισχύθηκαν με ανυπομονησία από πολλούς τοπικούς παράγοντες. Η ατζέντα τους διέφερε ελάχιστα από αυτή της Μόσχας:

και οι δύο προσπάθησαν να σταματήσουν τις φιλοευρωπαϊκές μεταρρυθμίσεις, εκμεταλλεύτηκαν το αντιδυτικό αίσθημα και τροφοδοτούσαν τις διεθνικές αντιξοότητες.

Αυτά τα κοινά ενδιαφέροντα τους έκαναν φυσικούς συνεργάτες που υπερέβαλαν τη συγγένειά τους για να ενισχύσουν ο ένας την επιρροή του άλλου.

Ωστόσο, ανεξάρτητα από το πόσο επιμελώς ορισμένοι Βαλκάνιοι πολιτικοί χαρακτήρισαν τους εαυτούς τους πιστούς στη Ρωσία, παρέμειναν σαφώς αυτόνομοι στις ενέργειές τους. Η Μόσχα ήταν ευπρόσδεκτη να προσποιηθεί ότι είναι επικεφαλής όταν οι προτεραιότητές της συνδυάζονται με εκείνες των τοπικών συμμάχων της, αλλά δεν ήταν σε θέση να κάνει μονομερείς αλλαγές στην κοινή ατζέντα.

Οι ντόπιοι μπορεί να έπαιξαν το ρόλο των απερίσκεπτων φιλορώσων ριζοσπαστών, αλλά στην πραγματικότητα ο ριζοσπαστισμός τους ήταν ως επί το πλείστον προσποιητός και αποσκοπούσε αποκλειστικά στην αντίσταση σε οποιαδήποτε αλλαγή που θα μπορούσε να απειλήσει τη δύναμη και τα προνόμιά τους.

Οι ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις και η τελική διευθέτηση των βαλκανικών συγκρούσεων αποτελούσαν μια πιο εφαρμόσιμη απειλή, αλλά τόσο η Ρωσία όσο και οι περιφερειακοί σύμμαχοί της συνειδητοποίησαν ότι η υπερβολική αστοχία μπορεί να τους βάλει σε μπελάδες προκαλώντας μια ισχυρή απάντηση από τη Δύση. Έτσι, έμειναν προσκολλημένοι στο status quo μέσω της μέτριας εφαρμογής του ριζοσπαστισμού τους: για να αποτρέψουν μια θετική αλλαγή, αντί να προκαλέσουν μια αρνητική.

Ακόμα κι αν ο πόλεμος άλλαξε τον λογισμό που τροφοδοτεί την όρεξη της Μόσχας για αποσταθεροποίηση, αυτό δεν ισχύει για τους βασικούς βαλκάνιους συνεργάτες της.

Ο Σέρβος πρόεδρος Αλεξάνταρ Βούτσιτς, ο Σερβοβόσνιος ηγέτης Μίλοραντ Ντόντικ, οι φιλορώσοι πολιτικοί στο Μαυροβούνιο και ούτω καθεξής εξακολουθούν να εκτιμούν την τρέχουσα προνομιακή τους θέση και δεν επιθυμούν να τη θέσουν σε κίνδυνο για χάρη του γεωπολιτικού τυχοδιωκτισμού της Μόσχας. Εάν το Κρεμλίνο διακινδυνεύσει να προσπαθήσει να χτυπήσει το χέρι του, η προσπάθεια είναι πιθανό να γίνει μπούμερανγκ, με τους ντόπιους απλώς να αψηφούν κάθε πίεση από τη Μόσχα.

Η διεθνής φήμη της Ρωσίας έχει ήδη καταρρεύσει. Το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται τώρα είναι ένα άλλο ταπεινωτικό χτύπημα που θα αποκάλυπτε πόσο μικρή επιρροή έχει στην πραγματικότητα στις βαλκανικές υποθέσεις, μόλις οι προτεραιότητές της αποκλίνουν από εκείνες των συνεργατών της. Δεν είναι λοιπόν περίεργο που η Μόσχα προτιμά να τηρεί τους παλιούς κανόνες των περιφερειακών συμμαχιών της, ακόμα κι αν αυτή η στάση δεν ανταποκρίνεται πλήρως στη νέα πολεμική της ατζέντα.

Ο πόλεμος έχει επίσης αλλάξει τη διαδικασία λήψης αποφάσεων στη Μόσχα, υπονομεύοντας την ικανότητά της να ασκεί ενεργό εξωτερική πολιτική σε πολλαπλά μέτωπα ταυτόχρονα. Ο Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν, η ανώτατη αρχή της Ρωσίας σε όλα τα διεθνή ζητήματα, έχει απομονωθεί ακόμη περισσότερο και είναι απρόθυμος να μοιραστεί τα σχέδιά του με υφισταμένους ή να τους αναθέσει την πρωτοβουλία. Έχει επίσης γίνει ακανόνιστος και απρόβλεπτος στις αποφάσεις του, αφήνοντας τον ρωσικό κρατικό μηχανισμό χωρίς να γνωρίζει ποιο μπορεί να είναι το επόμενο βήμα του προέδρου.

Αυτή η πραγματικότητα αποκλείει σε μεγάλο βαθμό την αυτόνομη δράση στα κατώτερα επίπεδα του ρωσικού κατεστημένου εξωτερικής πολιτικής, συμπεριλαμβανομένου του τμήματος που είναι υπεύθυνο για τα Δυτικά Βαλκάνια. Οι ειδικοί των Βαλκανίων στη Μόσχα φοβούνται ότι αυτόκλητες νέες επιχειρήσεις μπορεί να έρθουν σε σύγκρουση με τις προσδοκίες του προέδρου και να τους βάλουν σε μπελάδες. Προτιμούν να παίζουν με ασφάλεια και να ακολουθούν δοκιμασμένες οδηγίες, ανεξάρτητα από το πόσο ξεπερασμένο μπορεί να φαίνεται τώρα το τελευταίο. Οι νέες οδηγίες, εν τω μεταξύ, είναι απίθανο να υλοποιηθούν σύντομα, καθώς ο Ρώσος πρόεδρος φαίνεται να έχει αναλωθεί πλήρως με την εισβολή στην Ουκρανία.

Ως αποτέλεσμα, ο βασικός μοχλός της τρέχουσας ρωσικής πολιτικής στα Δυτικά Βαλκάνια είναι η αυξανόμενη αντίληψη ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία μπορεί να ωθήσει τη Δύση να εφαρμόσει γρήγορες λύσεις στις βαλκανικές συγκρούσεις και να οδηγήσει σε ρωσική έκλειψη από την περιοχή.

Μια μεγάλη οπισθοδρόμηση στη Σερβία ή τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη θα έστρεφε την προσοχή του Πούτιν στις βαλκανικές υποθέσεις, εκθέτοντας τους υπεύθυνους της περιοχής στην οργή του προέδρου. Για να αποφευχθεί αυτό, αποφεύγουν τις ξαφνικές κινήσεις και ελπίζουν ότι οι περιφερειακοί εταίροι της Ρωσίας θα είναι ακόμα σε θέση να αντέξουν την αυξανόμενη δυτική πίεση και να προστατεύσουν το status quo.

Για το σκοπό αυτό, η Ρωσία συνεχίζει να επαναλαμβάνει την πλήρη υποστήριξή της στην αμείλικτη στάση του Βούτσιτς για το Κοσσυφοπέδιο και έχει απευθύνει πρόσκληση στον Ντόντικ να επισκεφθεί το Κρεμλίνο για να βοηθήσει στην επανεκλογή του ως προέδρου της Δημοκρατίας Σέρπσκα. Αλλά η Μόσχα δεν θέλει να πάρει πρωτεύουσα θέση στην περιοχή και αφήνει στους ντόπιους να φέρουν το μεγαλύτερο βάρος της αντίστασης στη Δύση.

Δεδομένης της αυθαιρεσίας των πολλών πρόσφατων αποφάσεων του Πούτιν, δεν μπορεί να υπάρξει εγγύηση ότι κάποια στιγμή, ο Ρώσος ηγέτης δεν θα καταλήξει σε ένα νέο γεωπολιτικό σχέδιο που θα στοχεύει τα τρωτά σημεία της Δύσης στα Δυτικά Βαλκάνια. Ωστόσο, μέχρι στιγμής υπάρχουν περισσότερες ενδείξεις για ένα σενάριο αδράνειας, με τη Ρωσία να βασίζεται στην εμμονή των τοπικών πολιτικών για να τη βοηθήσουν να σώσει την εικόνα της στην περιοχή.

*Ο Maksim Samorukov είναι επισκέπτης συνεργάτης στο Κέντρο Πολιτικής Ασφάλειας του Βελιγραδίου (BCSP) και συνεργάτης στο Carnegie Endowment for International Peace. Αυτό το άρθρο δημοσιεύεται επίσης με το Carnegie Politika και με την εβδομαδιαία εφημερίδα NiN (στα Σερβικά). 

**Το Carnegie δεν παίρνει θεσμικές θέσεις σε θέματα δημόσιας πολιτικής. οι απόψεις που εκπροσωπούνται εδώ είναι του συγγραφέα ή των συγγραφέων και δεν αντικατοπτρίζουν απαραίτητα τις απόψεις του Carnegie, του προσωπικού του ή των διαχειριστών του.

Η προσωρινή κυβέρνηση της Τρίπολης διαμαρτύρεται για τις ελληνικές έρευνες.

0
Χθες, Τετάρτη, το Υπουργείο Εξωτερικών και Διεθνούς Συνεργασίας στην Προσωρινή Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας ανακοίνωσε την επίσημη διαμαρτυρία του για την υπογραφή της Ελλάδας συμβάσεων με ορισμένες διεθνείς εταιρείες για εξερεύνηση και αναζήτηση πετρελαίου και φυσικού αερίου σε μια αμφισβητούμενη περιοχή με τη Λιβύη στη Μεσόγειο Θάλασσα. Νότια και νοτιοδυτικά της Κρήτης).
Ανέφερε την εγκυρότητα των αναφορών σχετικά και ότι το πλοίο «Sanco Swift», που ειδικεύεται στην έρευνα και την τοπογραφία, πραγματοποίησε αυτές τις εργασίες στην επίμαχη περιοχή, σύμφωνα με δήλωση στη σελίδα του στο Facebook.
Η Ελλάδα εκμεταλλεύεται την κρίση στη Λιβύη και το υπουργείο είπε ότι η Ελλάδα εργάζεται σκληρά «για να εκμεταλλευτεί τη λιβυκή κρίση και να μας επιβάλει ένα τετελεσμένο στη χάραξη των θαλάσσιων συνόρων Λιβύης-Ελλάδας».
Το Υπουργείο Εξωτερικών προειδοποίησε για τις συνέπειες αυτής της συμπεριφοράς, τονίζοντας ότι θα συνεχίσει να υπερασπίζεται τα θαλάσσια μας σύνορα και τα κυριαρχικά μας δικαιώματα στις θαλάσσιες περιοχές μας με όλα τα διαθέσιμα νομικά και διπλωματικά μέσα. https://alwasat-ly.translate.goog/news/libya/381162?_x_tr_sl=ar&_x_tr_tl=el&_x_tr_hl=el&_x_tr_pto=sc

Απάντηση Εκπροσώπου Υπουργείου Εξωτερικών, σε ερώτηση δημοσιογράφου για σημερινή ανακοίνωση Λιβυκού  ΥΠΕΞ (07.12.2022)

Απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφου για σημερινή ανακοίνωση του λιβυκού  Υπουργείου Εξωτερικών, ο Εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών, Αλέξανδρος Παπαϊωάννου επεσήμανε τα ακόλουθα :

«Σε αντίθεση με όσους  συνάπτουν παράνομα και ανυπόστατα «μνημόνια» που αγνοούν και καταστρατηγούν βασικούς κανόνες του  Διεθνούς Δικαίου και του Δικαίου της Θάλασσας,  η Ελλάδα ασκεί τα κυριαρχικά της δικαιώματα με πλήρη σεβασμό στο Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της Θάλασσας.

Κάτι το οποίο  άλλωστε έχει πράξει και στις οριοθετήσεις ΑΟΖ με Αίγυπτο και Ιταλία.

Υποχρέωση της μεταβατικής κυβέρνησης της Λιβύης είναι να οδηγήσει, άμεσα,  τη χώρα σε εκλογές.

Προσβλέπουμε να συνεργαστούμε σε πνεύμα ειλικρίνειας και αλληλοσεβασμού και πάντα στο πλαίσιο των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου και του Δικαίου της Θάλασσας με μια εκλεγμένη  κυβέρνηση της Λιβύης, η οποία θα έχει τη νομιμοποίηση και την αρμοδιότητα να συνάπτει έγκυρες Διεθνείς Συμφωνίες, σύμφωνα και με τον Οδικό Χάρτη του Φόρουμ για τον Πολιτικό Διάλογο στη Λιβύη (LPDF) του 2020».

Είναι θαύμα που υπάρχουν ακόμα μη αργυρώνητοι δημοσιογράφοι στην Τουρκία.

0

 

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected], www.kalkis.eu

Αυτό προκύπτει από το σχετικό ρεπορτάζ της Anne-Sophie Faivre Le Cadre, ανταποκρίτριας στην Κωνσταντινούπολη της εφημερίδας Libération, στις 5-12-2022, με τίτλο : «ΣτηνΤουρκία, ντόπιοι και διεθνείς δημοσιογράφοι ασφυκτιούν κάτω από την ίδια φίμωση» (En Turquie, journalistes locaux et internationaux étouffent sous le même bâillon). «Οι συνθήκες εργασίας των δημοσιογράφων γίνονται  ολοένα και πιο δύσκολες υπό την αυξημένη καταπίεση της κυβέρνησης, η οποία δεν διστάζει πλέον να φιμώνει την παραμικρή κριτική, συμπεριλαμβανομένων και των ξένων ανταποκριτών», συνοψίζει η  Anne-Sophie Faivre Le Cadre.

Ο Ευάγγελος Αρεταίος αποκλείστηκε. Μετά από 23 χρόνια του να διασχίζει τη χώρα (την Τουρκία) όπου γεννήθηκαν τα δύο παιδιά του, ο Έλληνας δημοσιογράφος συνελήφθη στο αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης στις 26 Αυγούστου 2022, ανακρίθηκε από την αστυνομία για επτά ώρες και ειδοποιήθηκε για την απαγόρευση επιστροφής του στη χώρα όπου έχει χτίσει ολόκληρη επαγγελματική ζωή. «Δεν κατάλαβα, δεν έκανα ή έγραψα κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα. Δεν υπήρχαν προειδοποιητικά σημάδια. Τι συνέβη ;», αναρωτήθηκε ο δημοσιογράφος.

«Συλλήψεις με ψευδή προσχήματα»

Η απέλαση του Έλληνα δημοσιογράφου είναι ένα από τα τελευταία παραδείγματα σκλήρυνσης των συνθηκών εργασίας Τούρκων και διεθνών δημοσιογράφων, που λανθάνει από το κίνημα διαμαρτυρίας Γκεζί το 2013. «Πολιτική και ιδεολογική εξυγίανση, και η κυβέρνηση κάνει ό,τι μπορεί για να πραγματοποιήσει αυτήν την διαδικασία που επιβάλλει μια ισλαμο-εθνικιστική ιδεολογία σε ολόκληρη την κοινωνία, στην κοινή γνώμη, στα μέσα ενημέρωσης και στην κοινωνία των πολιτών», εξηγεί ο Erol Onderoglu, Γαλλότουρκος και εκπρόσωπος των Δημοσιογράφων Χωρίς Σύνορα στην Τουρκία, έχοντας συλληφθεί και στη συνέχεια φυλακίστηκε το 2016. «Αυτό ώθησε σε μια ανείπωτη πόλωση στον κλάδο και οδήγησε σε μια πολύ ισχυρή καταπίεση κατά την οποία το να εκφράζεις μια άλλη άποψη από την καθημερινότητα του προέδρου και των κολλητών του γίνεται απαγορευτική», διεκτραγωδεί.

Τα ξένα μέσα ενημέρωσης αντιμετωπίζουν αυξανόμενο αριθμό μηνύσεων από την τουρκική κυβέρνηση. Η τελευταία μήνυση, ενάντια στην εφημερίδα Charlie Hebdo, της οποίας η δίκη για «εξύβριση του Προέδρου» έχει προσδιοριστεί για τον Ιούνιο του 2023. Οι ξένοι δημοσιογράφοι που εργάζονται στην Κωνσταντινούπολη ή την Άγκυρα γνωρίζουν ότι παρακολουθούνται στενά από τις τουρκικές υπηρεσίες. «Η Τουρκία είναι μια από τις καλύτερα εξοπλισμένες χώρες στον κόσμο, όσον αφορά την επιτήρηση και την υψηλή τεχνολογία. Δεν πρέπει να υπάρχουν αυταπάτες», προειδοποιεί ο Ερόλ Οντέρογλου. Ποια είναι η πιο ύπουλη συνέπεια αυτού του μολυβένιου κλίματος; Η αυτολογοκρισία, συνειδητή ή ασυνείδητη. «Κάπου όλοι έχουμε αναπτύξει αυτά τα αντανακλαστικά του να μην μιλάμε για ορισμένα πράγματα, κάτι που δείχνει ότι αυτή η κατάσταση μας απασχολεί», προσθέτει ο Ευάγγελος Αρεταίος.

Είναι θαύμα που υπάρχουν ακόμα δημοσιογράφοι στην Τουρκία. Κινδυνεύουν να πάνε φυλακή, να πληρώσουν πολύ βαριά πρόστιμα, και να εμπλακούν σε δίκες… Αυτό είναι μια συνειδητή στρατηγική εκ μέρους της κυβέρνησης, ώστε να σπαταλούν χρόνο και ενέργεια οι δημοσιογράφοι. Και ο νέος νόμος για την παραπληροφόρηση δίνει στην εξουσία πρόσθετα όπλα για τη σύλληψη δημοσιογράφων με ψευδείς προφάσεις», δήλωσε ο Εμρέ Κιζιλκάγια, Τούρκος δημοσιογράφος και αντιπρόεδρος του Διεθνούς Ινστιτούτου Τύπου (IPI), ενός δικτύου δημοσιογράφων που υπερασπίζονται την ελευθερία του Τύπου.

«Δεν τολμάμε πια να λέμε τίποτα»

Αν και τα κυρίαρχα μέσα ελέγχονται σχεδόν πλήρως από τον Ερντογάν και τους συμμάχους του, μια νέα γενιά ανεξάρτητων ρεπορτάζ ανθίζει σε μια ποικιλία μέσων και ψηφιακών μορφών, από ενημερωτικά δελτία έως βίντεο και podcast, φέρνοντας μια ανάσα φρεσκάδας σε αυτό το ζοφερό τοπίο. Μια σχετική ελπίδα, σύμφωνα με τον Emre Kizilkaya, επειδή αυτά τα νέα μέσα αγγίζουν τουλάχιστον έναν αστικό και μορφωμένο πληθυσμό.

«Δεν τολμάμε να λέμε τίποτα πια. Κάνουμε τόσες ερωτήσεις στον εαυτό μας, είμαστε τόσο προσεκτικοί πριν δημοσιεύσουμε κάτι που καταλήγουμε να αναρωτιόμαστε αν είμαστε πραγματικά δημοσιογράφοι», αναστενάζει ο Basak (ψευδώνυμο για λόγους ασφαλείας), ο οποίος εργάστηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα σε αντιπολιτευτική εφημερίδα προτού σιγήσει. «Σήμερα, συνεργάζομαι μόνο με ξένα μέσα, σε θέματα που δεν έχουν καμία σχέση με τη χώρα μου. Έχω την εντύπωση ότι την προδίδω όπως και τον εαυτό μου, αλλά η ησυχία μου έχει αυτό το τίμημα», λυπάται ο τριαντάχρονος από την Κωνσταντινούπολη δημοσιογράφος. Όπως ο Μπασάκ, πόσοι Τούρκοι δημοσιογράφοι έχουν κρεμάσει τα μολύβια τους, εξαντλημένοι από την κυβερνητική καταπίεση, τις σωματικές και ψυχολογικές απειλές της, τα βαριά πρόστιμα που επιβάλλει σε δημοσιογράφους που είναι ένοχοι γιατί ενημερώνουν ;

Οι ξένοι δημοσιογράφοι προστατεύονται από το διαβατήριό τους – και ακόμη περισσότερο όταν είναι Ευρωπαίοι. Το χειρότερο που μπορεί να τους συμβεί είναι να τους απελάσουν και μετά να τους απαγορεύσουν να επιστρέψουν στην Τουρκία», αναφέρει  ο ανταποκριτής των Δημοσιογράφων Χωρίς Σύνορα στην Κωνσταντινούπολη. Όπως π.χ. ο Ευάγγελος Αρεταίος που τρεις μήνες μετά τη σύλληψή του προσπαθεί να ξαναφτιάξει τον εαυτό του μακριά από μια χώρα που θεωρούσε δική του. «Αισθάνομαι βαθιά ανησυχία για την κατάσταση της ελευθερίας του Τύπου στην Τουρκία, η οποία συνοδεύεται από βαθιά θλίψη. Είναι σαν να μου έχουν  αποκόψει ένα κομμάτι του εαυτού μου – γιατί αυτή τη χώρα, εξακολουθώ να την αγαπώ».

Άβυσσος η ψυχή του εν λόγω έλληνα δημοσιογράφου. Οφείλουμε όμως να τη σεβαστούμε.

 

 

Κ. Κυριακόπουλος: Έκκληση σε όλους πριν χαθεί εντελώς ο έλεγχος…

1
του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Είναι φανερό ότι τα πολιτικά κόμματα ψαρεύουν στα θολά νερά της πολύ δυσάρεστης εξέλιξης με τον σοβαρό τραυματισμό του νεαρού Ρομά, προσβλέποντας αποκλειστικά και μόνο σε εκλογική πελατεία και αυτό δεν βοηθά…

Αν βρείτε έστω και ένα πολιτικό κόμμα που να έχει εντάξει έστω και έναν Ρομά στον οργανωτικό του μηχανισμό ή έστω ένα στέλεχος πολιτικού κόμματος που να μισθώνει έστω και έναν ρομά στις προσωπικές του υπηρεσίες, θα πρότεινα να του βγάλουμε όλοι μας το καπέλο. Δεν υπάρχει ούτε ένας. Και όλα τα υπόλοιπα που λέγονται και γράφονται, δεν είναι παρά ανυπόστατα πυροτεχνήματα τα οποία επιστρατεύονται για να παραμυθιάζονται οι αφελείς, από όλους εκείνους που επιλέγουν συνειδητά να επενδύσουν σε μυθεύματα και στην υποκρισία…

Είναι επίσης φανερό ότι τα δεκάδες κατεβατά που γράφονται στο πλαίσιο της προσπάθειας των εμπνευστών τους να «πουλήσουν» δήθεν ευαισθησίες και δήθεν ανθρωπισμό στους ευκολόπιστους αναγνώστες τους, δεν είναι παρά ιδεοληπτικές αντιδράσεις που προσεγγίζουν μονομερώς την πραγματικότητα και ως εκ τούτου συγκαλύπτουν το πρόβλημα και τις ευρύτερες προεκτάσεις του…

Από το ρεπορτάζ προκύπτει ότι εκτός από τον βαριά τραυματισμένο νεαρό, υπάρχει και ένας βαριά τραυματισμένος αστυνομικός από πυροβολισμό και πολύ φοβάμαι πως αν δεν βρεθεί τρόπος να εκτονωθεί άμεσα η κατάσταση, τα χειρότερα είναι μάλλον μπροστά μας. Πολύ δε περισσότερο που ο κίνδυνος να προκύψουν άσχημες ειδήσεις από τα νοσοκομεία στα οποία νοσηλεύονται οι τραυματίες, παραμένει εξαιρετικά πιθανός…

Καλό θα είναι λοιπόν να σταματήσουν άπαντες τις απερίσκεπτες κραυγές και τις ανεύθυνες προσεγγίσεις που ρίχνουν λάδι στην φωτιά, προκειμένου να αφεθεί έτσι χώρος στους ψυχραιμότερους και περισσότερο νηφάλιους και από τις δύο πλευρές, ούτως ώστε να οδηγηθούν τα πράγματα σε μια ελεγχόμενη εκτόνωση και να αφαιρεθεί η πρωτοβουλία των κινήσεων από τους θερμοκέφαλους όλων των πλευρών που επιδιώκουν την ανεξέλεγκτη κλιμάκωση…

Σε ότι αφορά τέλος την πολιτεία, δεν μπορεί να συνεχίσει να δρα πυροσβεστικά και μεταχρονολογημένα. Οφείλει να σχεδιάσει μια ολοκληρωμένη και διαρκή πρωτοβουλία που δεν θα οδηγηθεί σε εκτόνωση και εκφυλισμό μόλις αρχίσουν να ηρεμούν τα πνεύματα, αλλά θα οδηγήσει σε μια μακρόπνοη συμφωνία κυρίων, που θα μπορούσε… να αποκλιμακώνει σταθερά την ένταση… να επενδύσει σε μια διαφορετική κουλτούρα, που δεν θα συνεχίσει να καθιστά ελκυστική την παραβατικότητα… να εγκαταλείψει το αδιέξοδο παραμύθι της «ενσωμάτωσης» που είναι φανερό ότι δεν οδηγεί  πουθενά… Και φυσικά να οριοθετήσει ένα μίνιμουμ αλλά σοβαρό πακέτο συστηματικών παρεμβάσεων, που θα το στηρίξουν αποφασιστικά όλα τα μέρη, προσβλέποντας σε μια σταθερή και διαρκή βελτίωση της κατάστασης και κυρίως σε μια σταδιακή αλλαγή της νοσηρής νοοτροπίας.

ΔΥΣΤΟΠΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

9
 του Παντελή Σαββίδη
Απο δύο αναρτήσεις, χθες και σήμερα, προκύπτει η ανάγκη ορισμένων διευκρινήσεων και θα διατυπώσω και μερικές απορίες.
1.-Η σημερινή ανάρτηση έχει να κάνει με το ΝΑΤΟ τις καταστατικές του αρχές και το αν τις πληροί η Σουηδία, μετά την παράδοση στην Τουρκία Κούρδου τον οποίο ζήτησε η Άγκυρα.
Νομίζω πως δεν υπάρχει ούτε ένας που να μην πιστεύει πως η Τουρκία απειλεί την Ελλάδα. Άλλο αν θα μπορέσει να υλοποιήσει την απειλή της. Το ότι την απειλεί είναι αναμφισβήτητο. Και, μάλιστα, την απειλεί και με πόλεμο. Για ορισμένους και αυτήν τη στιγμή βρισκόμαστε σε ένα είδος υβριδικού πολέμου με την Τουρκία.
Αυτού του είδους οι πόλεμοι δεν διεξάγονται, μόνο, απο τις Ένοπλες Δυνάμεις. Όπως λέει ο Στρατηγός Λεοντάρης, ο πόλεμος είναι υπόθεση του κράτους και της κοινωνίας. Οι Ένοπλες Δυνάμεις θα διεξάγουν το μέρος που τις αναλογεί, δηλαδή, τις στρατιωτικές επιχειρήσεις.
Σ αυτόν τον πόλεμο όλοι μας έχουμε συμμετοχή. Και εμείς ως λαός, ή ως σχολιαστές στα κοινωνικά δίκτυα.
Η διατήρηση ανοικτού ενός άλλου μετώπου της Τουρκίας, όπως το κουρδικό, μας διευκολύνει σ αυτόν τον πόλεμο. Το γιατί είναι ευνόητο. Προσωπικά πιστεύω πως ο κουρδικός λαός των 35 εκατομμυρίων, δικαιούται πατρίδας αλλά αυτό μπορεί να μην σας ενδιαφέρει. Μένω στον ωφελιμισμό απο την διατήρηση ενός, ακόμη, ανοικτού μετώπου της Τουρκίας. Για να σας μιλήσω με όρους ρεαλισμού.
Όσο το μέτωπο αυτό περιορίζεται υπέρ της Τουρκίας τόσο χάνει και η Ελλάδα απο αυτόν τον περιορισμό.
Η Τουρκία, εκμεταλλευόμενη την αίτηση της Σουηδίας να γίνει μέλος του ΝΑΤΟ προσπαθεί να αλλάξει την πολιτική της χώρας αυτής στην υποδοχή καταδιωκόμενων κούρδων στην Τουρκία. Για να διωχθείς στην Τουρκία δεν χρειάζεται να είσαι τρομοκράτης. Με το παραμικρό που θα ενοχλήσεις το σύστημα, διώκεσαι. Δεκάδες χιλιάδες οι σχετικές περιπτώσεις. Στη νοτιοανατολική Τουρκία όπου ζουν οι Κούρδοι, οι περισσότεροι, ακόμη και οι καθημερινοί άνθρωποι, έχουν κάποια σχέση με το PKK. Δεν έχουν σκοτώσει κανέναν, ούτε βρίσκονται στα βουνά. Αλλά στην καθημερινότητά τους σε κάποια διαδήλωση θα συμμετείχαν ή με κάποιον που παρακολουθούν οι τουρκικές αρχές θα συναντήθηκαν. Αυτό τους καθιστά τρομοκράτες; Και, εξάλλου, ένα κράτος τρομοκράτης, όπως η Τουρκία δεν μπορεί να μιλά για τρομοκρατία. Η Τουρκία τρομοκρατεί, δεν τρομοκρατείται.
Όταν, λοιπόν, η Σουηδία υποχωρεί, η κοινωνία των πολιτών στην Ελλάδα (άλλο τι θα κάνει το κράτος), και στις χώρες της Δύσης, πρέπει να δημοσιοποιήσει αυτήν την υποχώρηση όσο πιο έντονα γίνεται για να μην συμβεί. Διότι αν συμβεί, ωφελείται η Τουρκία. Και βλάπτεται η έννοια της δημοκρατίας στη Δύση. Την οποία προωθεί και το ΝΑΤΟ. Αν δεν συμβεί, παρατείνεται η διαμάχη της Τουρκίας με τις ΗΠΑ και άλλες συμμαχικές χώρες. Αυτή η παράταση μας συμφέρει. Και σ αυτήν την ρήξη είναι τεράστια η συμβολή του Ερντογάν. Τον ευχαριστούμε.
Όταν, λοιπόν, αναδεικνύουμε το πρόβλημα και βγαίνετε και λέτε σιγά τι εκανε η Τουρκία, εμείς παραδώσαμε τον Οτσαλάν (γνωρίζετε δεν γνωρίθζετε την υπόθεση) είναι σαν να αποενοχοποιείτε την Τουρκία, την βγάζετε απο το κάδρο, την βγάζετε απο την δύσκολη θέση και ενοχοποιείτε την χώρα σας, άρα τον εαυτό σας.
Αυτά που λέτε με τόση σοφία και απορία τα σκέφθηκα και εγώ. Αλλά με την Τουρκία δεν παίζουμε με όρους κατηχητικού. Η Τουρκία είναι υπαρξιακή απειλή για την Ελλάδα. Η Ελλάδα ή θα κυριαρχήσει σ αυτήν την αντιπαράθεση ή θα δορυφοροποιηθεί. Διαλέξτε πλευρά.
2.-Χθες έκανα μια ανάρτηση και αναφέρθηκα στην παγκοσμιοποίηση του ολοκληρωτισμού. Ορισμένοι συνομιλητές έκαναν λεπτομερείς αναφορές, διϋλίζοντας τον κώνωπα, να μας πουν πως άλλο Δύση και άλλο Ανατολή. Το ότι άλλο Δύση και άλλο Ανατολή το έχω καταλάβει ακόμη και εγώ και έκανα στο πρόσφατο παρελθόν σχετική ανάρτηση με την οποία εξηγούσα γιατί προτιμώ να ζω σε δυτικά καθεστώτα, παρά τα προβλήματα που υπάρχουν.
Η αναφορά στην διαφαινόμενη παγκοσμιοποίηση του ολοκληρωτισμού έχει να κάνει με την εκμετάλλευση υπαρκτών ή κατασκευασμένων απειλών απο τους διαμορφωτές του δυτικού συστήματος για να επιβάλλουν μεγαλύτερο έλεγχο των κοινωνιών τους. Πριν προχωρήσω παρακάτω, σας ερωτώ: αυτό δεν το βλέπετε; Δεν βλέπετε αυτήν την αυξανόμενη τάση κοινωνικού ελέγχου;
Ανέφερα δύο παραδείγματα που η δυτική ηγεσία (οικονομική πολιτική, επιστημονική και όποια άλλη) εκμεταλλεύεται για να ανασυγκροτήσει προς όφελος του ελέγχου (άρα του ολοκληρωτισμού) τις κοινωνίες.
Το ένα ήταν ο εν εξελίξει πόλεμος στην Ουκρανία για τον οποίο δεν πιστεύω πως σχεδιάστηκε. Προέκυψε απο τη μειωμένη δυνατότητα αντίληψης του Πούτιν. Άλλα περίμεναν οι πρωταγωνιστές του και άλλα τους βγήκαν. Περίμεναν ρωσικό περίπατο και τους βγήκε ρωσικό αδιέξοδο. Το ότι με βάση τον πόλεμο αυτό επαναπροσδιορίζονται οι παγκόσμιες ισορροπίες δεν το βλέπετε; Απο τον επαναπροσδιορισμό αυτό βλέπετε να διευρύνονται ή να στενεύουν τα όρια της δημοκρατίας;
Το άλλο που ανέφερα είναι η κλιματική αλλαγή. Έσπευσαν μερικοί συνομιλητές, γνωρίζουν δεν γνωρίζουν το θέμα, να μιλήσουν για συνομοσιολογίες. Η κλιματική αλλαγή υφίσταται. Βρίσκεται σε εξέλιξη. Αλλά πρέπει να μάθουμε επιγραμματικά τι την προκαλεί και πως αντιμετωπίζεται. Αν δεν αντιμετωπισθεί ορθολογικά το πρόβλημα της ανθρωπότητας θα είναι μεγάλο. Αλλά και αν αποτελέσει αντικείμενο εκμετάλλευσης για οικονομική αναδιάθρωση που θα εξυπηρετεί την υπερσυγκέντρωση κεφαλαίου, πάλι το πρόβλημα της ανθρωπότητας θα είναι μεγάλο.
Η κλιματική αλλαγή δεν οφείλεται στο σύνολό της στον ανθρώπινο παράγοντα. Ένα σημαντικό μέρος της, το μεγαλύτερο προς το παρόν, οφείλεται σε περιοδικότητες της γής. Στις γεωλογικές περιόδους όπως λέγονται, στην περιφορά της γής περί τον ήλιο και στην κλίση της κατά την περιστροφή της περί τον άξονά της.
Σε ότ,ι αφορά την ανθρώπινη συμβολή δύο ενώσεις που βοηθούν στην επιτάχυνσή της και στην αύξησή της είναι το διοξείδιο του άνθρακα και το μεθάνιο.
Το διοξείδιο του άνθρακα είναι συστατικό στοιχείο της ζωής. Χωρίς το διοξείδιο του άνθρακα η μέση θερμοκρασία της γής απο 14 βαθμοί που είναι σήμερα, θα έπεφτε στους -20. Ναι, το διοξείδιο του άνθρακα προκαλεί το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Αλλά και χωρίς το διοξείδιο του άνθρακα δεν θα υπάρξει ζωή.
Το μεθάνιο ενοχοποιεί το ζωϊκό βασίλειο με τον τρόπο που αναφέρθηκε στην σχετική ανάρτηση χθες. Δηλαδή με τις καθημερινές λειτουργικές διαδικασίες των ζώων. Εντάξει να το δούμε το θέμα αφού η λειτουργία τους προκαλεί τόσο σοβαρό πρόβλημα. Είναι, όμως, λύση η εξάλειψη των ζώων και η αντικατάσταση της διατροφής που παρέχουν με συνθετικά ανάλογα; Αυτό θέλουμε; Και την κλιματική αλλαγή την αξιοποιούν οι διαμορφωτές και του δυτικού συστήματος για την διαμόρφωση μιας νέας κοινωνίας κατά τη γνώμη μου δυστοπικής.
Έγραψα πολλά, θα προσθέσω εν συντομία κάτι τελευταίο.
Βρισκόμαστε σε φάση μακροχρόνιας μετάβασης απο ένα είδος τεχνολογίας σε άλλο. Όλα όσα κατά καιρούς έχουν γραφεί, ακόμη και το ότι τα ρομπότ θα γεννούν άλλα ρομπότ βρίσκονται στο στάδιο του πειράματος. Το ερώτημα είναι αν η νέα τεχνολογία θα χρησιμοποιηθεί για τον άνθρωπο ή θα υποκαταστήσει τον άνθρωπο.
Απο τον τρόπο που αντιδράτε, αντιλαμβάνομαι πως δεν σας ενδιαφέρει το ερωτημα γιατί δεν βγάζουμε τον μήνα και εκείνο που ενδιαφέρει είναι αν ο κ. Μητσοτάκης μας δώσει 100 ευρώ ως επίδομα.
Και εδώ θα ήθελα να ρωτήσω: αντιλαμβάνεστε, πράγματι, τι κόσμος διαμορφώνεται; Αν ναι, καλώς, παίρνετε θέση. Έστω και υπέρ τω μηχανών και κατά του ανθρώπου Αν όχι, για ποιο πράγμα μιλάτε;

Το νεο-οθωμανικό δόγμα του Ερντογάν και η στάση Ε.Ε. και ΗΠΑ

0

του Στέφανου Τανιμανίδη*

Με τα όσα συμβαίνουν τα τελευταία 40 χρόνια στην καυτή περιοχή της Μεσοποταμίας και με το ενδεχόμενο της δημιουργίας Κουρδικού κράτους, η Τουρκία φαίνεται πως βρίσκεται μπροστά στο ενδεχόμενο μιας πιθανής ομοσπονδοποίησης της και για αυτό εντείνει τις επιθέσεις της προς τους Κούρδους και φέρνει στην επιφάνεια τα σχέδια της για την αναβίωση των συνόρων της πάλαι ποτέ Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Ο σημερινός Πρόεδρος της Τουρκίας κ. Ταγίπ Ερντογάν, που βρίσκεται στο τιμόνι της χώρας του τα τελευταία είκοσι χρόνια, θέλοντας να αποδoμήσει τον Κεμαλισμό, που αποτέλεσε το θεμέλιο ιδεολογικό λίθο της δημιουργίας της σύγχρονής Τουρκικής Δημοκρατίας, επαναφέρει στο προσκήνιο το αυτοκρατορικό όραμα των Τούρκων με σημείο αναφοράς του όχι πια τον Κεμάλ, αλλά τον Μωάμεθ τον πορθητή και επιχειρεί έτσι να επαναφέρει τις εδαφικές βλέψεις και διεκδικήσεις της Τουρκίας, όπως αυτές προβλέπονται στο Εθνικό συμβόλαιο του 1920.

Όπως προκύπτει από έγγραφα που έχουν δει την δημοσιότητα, στις 28 Ιανουαρίου 1920 οι βουλευτές της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης υιοθέτησαν τον Εθνικό Όρκο η Εθνικό Συμβόλαιο, με το οποίο τα σύνορα της Τουρκίας έπρεπε να αποκατασταθούν όπως αυτά είχαν διαμορφωθεί στις 17 Οκτωβρίου 1918 (το σημερινό δόγμα της Τουρκίας για την Γαλάζια Πατρίδα) με την υπογραφή από μέρους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και των δυνάμεων της Αντάτ, της συνθήκης του Μούδρου.

Με την απόφασή της αυτή η Εθνοσυνέλευση επιχείρησε τότε να θέσει τους όρους της προς τους νικητές του Α΄ παγκοσμίου πολέμου, προκειμένου να υπογράψουν συνθήκη ειρήνης μαζί τους.

Αυτή την απόφαση υιοθέτησε και ο Μουσταφά Κεμάλ  πασάς που στη συνέχεια μεταβίβασε ως μυστική διαθήκη στους πολιτικούς επιγόνους του. Αφού, σύμφωνα με δηλώσεις του τότε βουλευτή Γιαλτσίν Κοτσάκ, του Κόμματος της Μητέρας Πατρίδας (ΑΝΑΡ), που ίδρυσε ο Τουργκούτ Οζάλ, ο Κεμάλ είχε μυστική διαθήκη για τη Μοσούλη.

Ο Μουσταφά Κεμάλ πασάς, σύμφωνα με επίσημα έγγραφα που έχουν δει την δημοσιότητα, σε συνομιλία που είχε το 1937 με τον Αμερικανό στρατηγό Μακάρθουρ, του είχε πει μεταξύ άλλων και τα εξής:

    «Αν μου το επιτρέψει ο Θεός κατά τη διάρκεια της ζωής μου, θα ξαναπάρω πίσω τη Μοσούλη, το Κιρκούκ και τα νησιά. Θα προσαρτήσω και θα κάνω μέρος της τουρκικής επικράτειας τη Θεσσαλονίκη και τη δυτική Θράκη».

Στη συνέχεια, όπως ισχυρίζεται ο Κοτσάκ, ο μετέπειτα πρωθυπουργός και ενορχηστρωτής το 1974 της εισβολής των Τούρκων στην Κύπρο, Μπουλέντ Ετζεβίτ, του εκμυστηρεύτηκε ότι και ο πρωθυπουργός Ισμέτ Ινονού του είπε:

«Δεν ήταν κατάλληλες οι συνθήκες τότε και δεν μπορέσαμε να τα πάρουμε. Αν οι συνθήκες το επιτρέψουν κάποτε, είναι καλό για την Τουρκία να πάρει τη Μοσούλη. Δεν πρέπει να το ξεχνάς αυτό».

Με τη σειρά του ο πρωθυπουργός στης εισβολής στην Κύπρο  Ετζεβίτ, μεταβίβασε αυτή τη διαθήκη στον Πρόεδρο Αχμέτ Νετζτέτ Σεζέρ, λέγοντάς του ότι. «κ. Πρόεδρε εγώ, μόλις βρήκα κατάλληλες συνθήκες, πήρα την Κύπρο».

Ενώ, το 1991, ο τότε πρωθυπουργός Τουργκούτ Οζάλ επιχείρησε να κάνει πράξη αυτή τη διαθήκη, όταν δέχτηκε πρόταση του προέδρου των Η.Π.Α. Τζωρτζ Μπους να συμμετέχει η Τουρκία στην επιχείρηση «Καταιγίδα της Ερήμου», με αντάλλαγμα τη Μοσούλη.

Στο πρόσφατο παρελθόν ο πρώην πρωθυπουργός Αχμέτ Νταβούτογλου,  στενός τότε συνεργάτης του κ. Ερντογάν, επιχειρώντας να αναβιώσει ένα νέο μουσουλμανικό τόξο δήλωσε πως «η Τουρκία πρέπει να ενδιαφέρεται για τους αδερφούς της στον ευρύτερο μουσουλμανικό, σουνιτικό κόσμο».

Επίσης το τελευταίο διάστημα ο Πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν, με συνεχείς δημόσιες δηλώσεις του όπως, «η Τουρκία δεν είναι μόνον η Τουρκία, αφού εκτός από τα σημερινά σύνορα της χώρας μας που ορίζουν διεθνείς συμβάσεις, υπάρχουν και τα σύνορα της καρδιάς μας που βρίσκονται από τη Μοσούλη, το Κιρκούκ, το Αρμπίλ, το Χαλέπι και το Βατούμ, μέχρι τα νησιά του Αιγαίου, τη Θράκη, τη Θεσσαλονίκη και τη Βάρνα» και ότι,

«τα 780.000 χιλ. τετραγωνικά χιλιόμετρα της σημερινής Τουρκίας είναι πού λίγα για να χωρέσουν τα 80.000.000 εκατομμύρια των Τούρκων !».

Ο ίδιος επιχειρεί, απευθυνόμενος προς κάθε κατεύθυνση, να καταστήσει σαφείς τις επικίνδυνες βλέψεις και επιδιώξεις του, αλλά και τη δεδηλωμένη πρόθεση του για αμφισβήτηση του εδαφικού “status guo” στη Θράκη και το Αιγαίο, παραβιάζοντας παράλληλα καθημερινά τον εναέριο χώρο μας και αμφισβητώντας τα όρια της υφαλοκρηπίδας της χώρας μας.

Διαπιστώνοντας ο Τούρκος πρόεδρος ότι η πιθανή εδαφική εξάπλωση του Ισλαμικού χαλιφάτου σε Ιράκ και Συρία και η αποτυχία της Δύσης να ανατρέψουν το καθεστώς Άσαντ, έχουν αποσταθεροποιήσει το «status guo» της περιοχής, σε συνδυασμό με την προ τριετίας προέλαση των Κούρδων της Συρίας δυτικά του Ευφράτη, που επιχειρούσαν να ενώσουν τα τρία καντόνια τους (Αφρίν, Κομπάνι, Αλ Τζατζίρα), θα μπορούσε να επιφέρει σειρά αλλαγών στις γύρω από την Τουρκία περιοχές, ακόμη και αλλαγή των συνόρων της, έχει στείλει στρατό στη βόρεια Συρία και το βόρειο Ιράκ, παρά την έντονη αντίδραση της Δαμασκού και της Βαγδάτης.

Εξάλλου, η Τουρκία  το τελευταίο διάστημα εντείνει τις επιθέσεις της, με την ανοχή Ρωσίας και Η.Π.Α., σε βάρος του Κουρδικού λαού και των εδαφών του.

Έχει στείλει επίσης στρατό στην σπαρασσόμενη Λιβύη, υπογράφει με τους εγκάθετους της διορισμένης κυβέρνησης της, το παράνομο Τουρκο-Λιβυκό μνημόνιο με στόχο και την εκμετάλλευση για λογαριασμό της Τουρκίας των όποιων ενεργειακών θαλάσσιων πόρων στην περιοχή αυτή, ενώ συνεχίζει να υποστηρίζει τους Αζέρους στον πόλεμο με την Αρμενία στις περιοχές του Ναγκόρνο Καρμπάχ.

Εξ αιτίας των παραπάνω διαπιστώσεων και  εν όψει διαπραγματεύσεων που πιθανόν μπορούν να καθορίσουν νέες γεωπολιτικές ανακατατάξεις στην ευρύτερη περιοχή, επιχειρεί να βάλει στο μελλοντικό τραπέζι των συζητήσεων,  ψηλά τον πήχη των Τουρκικών διεκδικήσεων.

Ενώ αρνείται να καταδικάσει έμπρακτα την παράνομη εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία και να εφαρμόσει τις κυρώσεις που της επέβαλαν Ευρωπαϊκή Ένωση και ΝΑΤΟ, με δηλώσεις του δικαιώνει την πολιτική Πούτιν, ενώ συναγελάζεται με τους εισβολείς και διαμεσολαβεί ως χώρα για το ξέπλυμα μαύρου ρωσικού χρήματος και την προώθηση των εμπορικών συναλλαγών Ρωσίας και ολιγαρχών.

Την ίδια ώρα που εργαλειοποιεί το μεταναστευτικό σε βάρος της χώρας μας, απειλεί ευθέως την Ε.Ε. με κατάργηση της συμφωνίας για τους μετανάστες και τα εκατομμύρια πρόσφυγες που φιλοξενεί στο έδαφός της, εάν δεν πάρει τα οικονομικά και τα άλλα οφέλη που επιδιώκει και δεν καταργηθεί η υποχρέωση της έκδοσης βίζας για τους Τούρκους πολίτες για την είσοδο τους σε χώρες της Ε.Ε. Απειλή που εάν εφαρμόσει η Τουρκία ασφαλώς και θα φέρει σε δύσκολη θέση πρωτίστως την Ελλάδα.

Αφού οι Νεοθωμανοί και ο εκφραστής της πολιτικής τους κ. Ερντογάν, έχοντας συνείδηση την στρατηγικής σημασίας της πληθυσμιακή υπεροχής τους, θεωρούν ότι μέσω του μεταναστευτικού ρεύματος μουσουλμανικών πληθυσμών στα Ελληνικά νησιά και τη δημιουργία θυλάκων σε αυτά, μπορούν στο μέλλον εν δυνάμει, να δημιουργήσουν γεωπολιτικά ερείσματα προς όφελος τους.

Παράλληλα στο εσωτερικό της Τουρκίας, ο κ.Ερντογάν κλιμακώνει την φιλοϊσλαμική πολιτική του επιδιώκοντας την επιστροφή των πραγμάτων στην περίοδο της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Αφού μετά την προ τριετίας μετατροπή της Αγίας Σοφίας Κωνσταντινουπόλεως, αλλά και προ δεκαετίας της Αγίας Σοφίας Τραπεζούντας σε τζαμί, παρά τις αντιδράσεις αρχαιολόγων, προοδευτικών δυνάμεων στην Τουρκία αλλά και του Ευρωπαϊκού κοινοβουλίου που εξέδωσε σχετική απόφαση το 2013, σε μια προσπάθεια επίδειξης δύναμης. διόρισε και  ιμάμηδες στέλνοντας μήνυμα στην Ελλάδα, ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο για ότι ισχύει δεκαετίες τώρα στις μεταξύ μας σχέσεις.

Την ίδια ώρα με αφορμή και δικαιολογία το καταδικαστέο πραξικόπημα, που επιχειρήθηκε το 2016 στην Τουρκία, με πιθανό στόχο την ανατροπή του κ. Ερντογάν και επομένως την αλλοίωση της θέλησης του Τουρκικού λαού, το Τουρκικό καθεστώς διέταξε ένα πογκρόμ διώξεων και φυλακίσεων σε βάρος χιλιάδων πολιτικών αντιπάλων του, ακόμη και σε βάρος εκλεγμένων στελεχών του φιλοκουρδικού κόμματος Δημοκρατίας των Λαών (H.D.P.), Μ.Μ.Ε., δημοσιογράφων, στρατιωτικών, δικαστικών, συγγραφέων, επιχειρηματιών, αλλά και απλών Τούρκων πολιτών, που συνεχίζεται αμείωτο μέχρι σήμερα.

Η χαλαρή όσο και αποδυναμωμένη πολιτικά στάση του ΝΑΤΟ αλλά και  χωρών της Ευρώπης, με ελάχιστες εξαιρέσεις όπως αυτή της Γαλλίας, απέναντι στην συνεχιζόμενη, επιθετική όσο και προκλητική πολιτική της Τουρκίας σε βάρος της Ελλάδος, της Κύπρου αλλά και άλλων όμορων χωρών της,  που τοποθετούν τα οικονομικά συμφέροντα των χωρών τους, πάνω από την υποχρέωση της Τουρκίας σεβασμού της ανεξαρτησίας, των χερσαίων, εναέριων και  θαλάσσιων συνόρων κάθε χώρας, της συμμόρφωσης της με το Διεθνές Δίκαιο και τις ισχύουσες συνθήκες, που ενώ καταδικάζουν την Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, εδώ και 48 χρόνια ουσιαστικά εθελοτυφλούν και κωφεύουν για την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο, αποθρασύνει όλο και περισσότερο τις εκάστοτε πολιτικές ηγεσίες της Τουρκίας.

Αλλά και οι όποιες κατά καιρούς επικριτικές δηλώσεις του Προέδρου των Η.Π.Α., της Γερουσίας και του Στεϊτ Ντιπάρτμεντ και του Γενικού Γραμματέα του ΝΑΤΟ, για την επιθετική  και επαμφοτερίζουσα στάση της Τουρκίας, που συνεχίζουν να θεωρούν για τα συμφέροντά τους, απαραίτητη την παρουσία της Τουρκίας στο άρμα τους, φαίνεται πως  δεν είναι αρκούντως ισχυρές για να υποχρεώσουν την Τουρκική ηγεσία να αναθεωρήσει την επιθετική στάση  έναντι της Ελλάδος και της Κύπρου.

Μάλιστα μετά τις προ ημερών συνεχιζόμενες προκλητικές δηλώσεις και ενέργειες της Τουρκικής ηγεσίας και την προσπάθεια νομιμοποίησης του κατεχόμενου επί 48 χρόνια εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας, ως κράτους παρατηρητή στην σύναξη των τουρκόφωνων κρατών και τις πιέσεις που δέχονται  η Κυπριακή, αλλά και Ελληνική κυβέρνηση, συμπεραίνουμε ότι έχουν στόχο την άρση της άρνησης τους, συνυπογραφής με την Τουρκία «εγγυήσεων» για την  επίλυση του Κυπριακού ζητήματος.

Αφού, έτσι μόνον, η Τουρκία θα μπορέσει να διατηρήσει τον στρατό κατοχής στο νησί, αλλά και στην συνέχεια να εγείρει δικαιώματα στη Μεσόγειο (βλ. Α.Ο.Ζ,. πετρέλαια, φυσικό αέριο κ.λ.π.).

Μετά μάλιστα, εφόσον ερμηνεύονται σωστά οι όποιες φιλοτουρκικές δηλώσεις ακούγονται κατά καιρούς ένθεν κακείθεν, ότι πιθανόν η Ελληνική κυβέρνηση θα δεχτεί σειρά νέων πιέσεων όχι μόνο για την επίλυση του Κυπριακού ζητήματος, αλλά και την συνεκμετάλλευση του Αιγαίου, ασφαλώς πρωτίστως προς όφελος των Η.Π.Α. της Μεγάλης Βρετανίας, της Τουρκίας, αλλά και των μεγάλων πετρελαϊκών εταιρειών, θα πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί και κατάλληλα προετοιμασμένοι, για τις όποιες πιθανές εξελίξεις στην περιοχή μας.

Αν λάβουμε υπόψη και τις δηλώσεις των άλλων πολιτικών ηγετών της Τουρκίας, που παρασύρονται από την εθνικιστικό παραλήρημα Ερντογάν – Μπαχτσελί και πλειοδοτούν σε εθνικιστική έξαρση  υπερακοντίζοντας σε προκλητικές διεκδικήσεις σε βάρος της χώρας μας και της Κύπρου, θεωρώ ότι ο παραληρηματικός λόγος, αλλά και ο αναθεωρητισμός του κ. Ταγίπ Ερντογάν για όσο διάστημα βρίσκεται στην εξουσία, δεν είναι ένας λόγος που απευθύνεται ευκαιριακά μόνο προς το εσωτερικό της Τουρκίας και  τους εν δυνάμει ψηφοφόρους του.

Αλλά ούτε είναι ακόμη ένας τακτικός ελιγμός του Τούρκου ηγέτη, αλλά η κύρια συνιστώσα της ιμπεριαλιστικής πολιτικής του και μια στρατηγική μακροχρόνιας παραμονής του ως νέου Σουλτάνου στην εξουσία της χώρας του.

Η Ελληνική κυβέρνηση, αλλά και τα άλλα κόμματα, εκτός της διπλωματικής συνεχούς προσπάθειας τους για ανάπτυξη ισχυρών δεσμών και συμμαχιών με όμορες και όχι μόνον χώρες,  της συνεχούς ενημέρωσης των Διεθνών Οργανισμών, την ενίσχυση της αμυντικής μας δύναμης και παράλληλη ανάπτυξή της στρατιωτικής μας βιομηχανίας, θεωρώ ότι ήρθε η ώρα (τώρα είναι το σωστό πολιτικά timing), να αλλάξουν το δόγμα που για δεκαετίες ακολουθείται στην πολιτική του Υπουργείου Εξωτερικών (μετά το σύμφωνο της Ελληνοτουρκικής φιλίας που υπογράφτηκε το 1930,  μεταξύ  Βενιζέλου και Κεμάλ πασά, αλλά και αργότερα της υιοθέτησης από μέρους μας του Νατοϊκού δόγματος περί διασφάλισης της ακεραιότητας της Τουρκίας) και αντί του «Δεν διεκδικούμε τίποτε από την Τουρκία», να το μετατρέψουμε  σε «Τι διεκδικούμε από την Τουρκία».

Να βάλουν επιτέλους, ως οφείλουν, μετά και την ομόφωνη  απόφαση της 24-2-1994 του Ελληνικού Κοινοβουλίου και τον ορισμό της 19ης Μαΐου ως ημέρας μνήμης της Γενοκτονίας του Ελληνισμού του Πόντου, στην ατζέντα των διπλωματικών επιχειρημάτων τους θέματα που αναδεικνύουν διαχρονικά την πολιτική της Γενοκτονίας που εφαρμόζει η Τουρκία σε βάρος  άλλων λαών, Αρμενίων, Ασσυρίων, Ελλήνων, λόγω της εθνοτικής διαφορετικότητάς τους και του μη σεβασμού των θρησκευτικών και ανθρώπινων δικαιωμάτων τους. Ετσι:

α) Το αίτημα της αναγνώρισης από την Τουρκία ότι τα όσα έγιναν την περίοδο 1914-1922 από μέρους τους, σε βάρος των χριστιανικών πληθυσμών, Αρμενίων, Ασσυρίων και Ελλήνων, αποτελούν  πράξεις Γενοκτονίας.

β) Του σεβασμού των θρησκευτικών, πολιτιστικών και ατομικών δικαιωμάτων των χιλιάδων ποντιόφωνων μουσουλμάνων που ζουν καταπιεζόμενοι στην Τουρκία.

γ) Την επαναφορά λειτουργίας των Ναών της Αγίας Σοφίας Κωνσταντινουπόλεως, Τραπεζούντας και Βιθυνίας, από τζαμιά που έχουν μετατραπεί τα τελευταία χρόνια, σε Μουσεία.

δ) Την τοποθέτηση των 50 κειμηλίων της ιστορικής Μονής της Παναγίας Σουμελά, που αφού έκλεψαν το 1922 από τη Μονή,  κρατούν φυλακισμένα στις αποθήκες του Μουσείου της Άγκυρας, στην ανακαινισμένη μόνη της Παναγίας Σουμελά σε ειδικές προθήκες με ανάλογες λεζάντες για την προέλευση και το ρόλο ενός εκάστου.

ε) Την επαναλειτουργία του Ελληνικού Προξενείου στην Τραπεζούντα όπου ζουν χιλιάδες ποντιόφωνοι που αναζητούν την Εθνική τους ταυτότητα.

στ) Την επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης.

Τέλος, ανεξαρτήτως της δύσκολής οικονομικής θέσης που βρισκόμαστε λόγω και του ενεργειακού προβλήματος που προέκυψε μετά την εισβολή της  Ρωσίας στην Ουκρανία και τον πόλεμο που συνεχίζεται, θεωρώ ότι η Κυβέρνηση και τα Κόμματα, θα πρέπει να λάβουν υπόψη τους ότι, τα όσα το τελευταίο διάστημα, με δηλώσεις του στοχευμένα δρομολογεί ο κ. Ερντογάν, αφορούν πρωτίστως την πατρίδα μας και την Κύπρο, να επαγρυπνούν και να βρίσκονται σε ετοιμότητα, όχι μόνον σε πολιτικό και διπλωματικό επίπεδο, αλλά και σε στρατιωτικό, γιατί «οι καιροί ου μενετοί».

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΤΑΝΙΜΑΝΙΔΗΣ

ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ – ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ –

ΕΠΙΤΙΜΟΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ποντιακών Σωματείων (Π.Ο.Π.Σ.).

e-mail.: [email protected]

 

Πλήθος κόσμου στην παρουσίαση του λευκώματος “Εικόνες της Θεσσαλονίκης

0

Παρουσίαση του λευκώματος “Εικόνες της Θεσσαλονίκης – 120 καρέ μέσα από το φακό τεσσάρων δημοσιογράφων” των εκδόσεων Μαλλιάρης-Παιδεία

 Ένα σημαντικό έργο που προστίθεται στην βιβλιογραφία της Θεσσαλονίκης, χαρακτηρίζεται το δίγλωσσο λεύκωμα «Εικόνες της Θεσσαλονίκης – 120 καρέ μέσα από τον φακό τεσσάρων δημοσιογράφων”, των εκδόσεων Μαλλιάρης-Παιδεία και των “Αυτοπτών Μαρτύρων”, Μπάμπη Γιαννακίδη, Λάζαρου Θεοδωρακίδη, Χρήστου Καραγιαννόπουλου, Γιάννη Κεσσόπουλου, που παρουσιάστηκε το βράδυ της Δευτέρας 5 Δεκεμβρίου στην κατάμεστη αίθουσα συνεδριάσεων του δημοτικού συμβουλίου Θεσσαλονίκης, στο Δημαρχείο.

Η εκδήλωση ξεκίνησε με την απονομή τιμητικής πλακέτας και περγαμηνής από τον Δήμαρχο Θεσσαλονίκης κ. Κωνσταντίνο Ζέρβα στον ιδρυτή του Οργανισμού Μαλλιάρης-Παιδεία, εκδότη κ. Αντώνη Μαλλιάρη, για την 60χρονη προσφορά του στον πολιτισμό της Θεσσαλονίκης και στη διατήρηση της ιστορικής και εθνικής μνήμης.

Ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης Κωνσταντίνος Ζέρβας, ο οποίος προλογίζει, μεταξύ άλλων προσωπικοτήτων, το λεύκωμα, επισήμανε ότι “οι φωτογραφίες των τεσσάρων δημοσιογράφων, που περιλαμβάνονται στο λεύκωμα, αποτυπώνουν σε μεγάλο βαθμό μια ιδιαίτερη ματιά στη Θεσσαλονίκη, που δεν είναι του επιτηδευμένου φωτογράφου ή του καλλιτέχνη, αλλά εκείνη του απλού περιπατητή, του επισκέπτη, που “καδράρει” οτιδήποτε του προξενεί εντύπωση”. Ο ίδιος συνεχάρη τον εκδοτικό Οργανισμό Μαλλιάρης-Παιδεία και τους δημιουργούς.

Σε βιντεοσκοπημένο χαιρετισμό, ο Περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας Απόστολος Τζιτζικώστας, ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι το λεύκωμα μαρτυρά “τα χίλια πρόσωπα της Θεσσαλονίκης, αποτελώντας τεκμήριο για τον ιστορικό του μέλλοντος και ταυτόχρονα ξυπνάει σε κάθε αναγνώστη την επιθυμία να ανακαλύψει ξανά και ξανά τη Θεσσαλονίκη”.

Χαιρετισμό απήυθυνε ο βραβευμένος δημοσιογράφος, συγγραφέας Κώστας Μπλιάτκας, επισημαίνοντας την εξαιρετική εργασία των δημιουργών του λευκώματος και η αντιδήμαρχος κοινωνικής πολιτικής του Δήμου Θεσσαλονίκης, Ιωάννα Κοσμοπούλου, η οποία εξήρε την απόφαση των εκδόσεων Μαλλιάρης-Παιδεία και των δημιουργών να προσφερθεί το 30% των εσόδων από τις πωλήσεις του λευκώματος, εν είδη χορηγία, στο Κοινωνικό Παντοπωλείο του Δήμου Θεσσαλονίκης.

Οι δημιουργοί του λευκώματος Μπάμπης Γιαννακίδης, Λάζαρος Θεοδωρακίδης, Γιάννης Κεσόπουλος και Χρήστος Καραγιαννόπουλος, περιέγραψαν πως δημιουργήθηκαν οι «Αυτόπτες Μάρτυρες», ευχαρίστησαν όσους στήριξαν την πρωτοβουλία τους και αναφέρθηκαν στον κοινωνικό σκοπό της έκδοσης.

Όπως ανέφερε, άλλωστε, ο επιμελητής της έκδοσης, Φώτης Κουτσαμπάρης, ο οποίος συντόνισε την εκδήλωση, “ο εκδοτικός οργανισμός Μαλλιάρης-Παιδεία, όπως και οι συντελεστές του έργου, με την έκδοση αυτού του  λευκώματος δεν αποσκοπεί να εξασφαλίσει κέρδη αλλά είναι ένα αντίδωρο στο αναγνωστικό κοινό που τον στηρίζει για δεκαετίες”. Επανέλαβε ότι το 30% των εσόδων από τις πωλήσεις του λευκώματος, εν είδη χορηγία, στο Κοινωνικό Παντοπωλείο του Δήμου Θεσσαλονίκης

Ακολούθησε συζήτηση και η εκδήλωση έκλεισε με υπογραφή αντιτύπων από τους δημιουργούς.

Το λεύκωμα

Το δίγλωσσο λεύκωμα «Εικόνες της Θεσσαλονίκης», με υπότιτλο 120 καρέ μέσα από τον φακό τεσσάρων δημοσιογράφων, των εκδόσεων Μαλλιάρης-Παιδεία, περιλαμβάνει 120 φωτογραφίες, 84 εκ των οποίων εκτέθηκαν στην ομαδική έκθεση φωτογραφίας με τον γενικό τίτλο «Αυτόπτες Μάρτυρες», στη Chalkos Gallery της Θεσσαλονίκης.

Είναι μια συλλογική ενότητα εικόνων της πόλης, που αποτυπώθηκε από τους δημοσιογράφους Μπάμπη Γιαννακίδη, Λάζαρο Θεοδωρακίδη, Χρήστο Καραγιαννόπουλο και Γιάννη Κεσσόπουλο, η οποία καταγράφει άγνωστες πτυχές και στιγμές της καθημερινότητας της Θεσσαλονίκης. Όλες οι φωτογραφίες συνοδεύονται από σύντομα κείμενα που έγραψαν αποκλειστικά για κάθε ένα καρέ σημαντικά πρόσωπα της δημόσιας ζωής. Η έκδοση συμπληρώνεται με σύντομο ιστορικό σημείωμα και χρονολογικό πίνακα από την Ίδρυση της Θεσσαλονίκης το 315 π.Χ. έως το 2006, του αείμνηστου Απόστολου Βακαλόπουλου, και συμπληρώνεται από το 2007 μέχρι σήμερα από τη συντακτική ομάδα των εκδόσεών.

Βράβευση του εκδότη Αντώνη Μαλλιάρη

από τον Δήμαρχο Θεσσαλονίκης Κωνσταντίνο Ζέρβα

Τιμητική πλακέτα και περγαμηνή απένειμε ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης κ. Κωνσταντίνος Ζέρβας στον ιδρυτή του Οργανισμού Μαλλιάρης-Παιδεία, εκδότη κ. Αντώνη Μαλλιάρη για την 60χρονη προσφορά του στον πολιτισμό της Θεσσαλονίκης και στη διατήρηση της ιστορικής και εθνικής μνήμης μέσα από τις εκδόσεις 2000 και πλέον τίτλων βιβλίων. Η απονομή έγινε το βράδυ της Δευτέρας 5 Οκτωβρίου 2022, στην αίθουσα συνεδριάσεων Δημοτικού Συμβουλίου Θεσσαλονίκης και στα πλαίσια εκδήλωσης παρουσίασης του νέου δίγλωσσου λευκώματος “Η Θεσσαλονίκη σε εικόνες – 120 καρέ μέσα από το φακό τεσσάρων δημοσιογράφων”, που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Μαλλιάρης-Παιδεία.

Ο κ. Αντώνης Μαλλιάρης ανταπέδωσε, χαρίζοντας στον Δήμαρχο ένα αντίτυπο του συγκεκριμένου λευκώματος, που έχει ως δημιουργούς τους “Αυτόπτες μάρτυρες”, διακεκριμένους δημοσιογράφους Μπάμπη Γιαννακίδη, Λάζαρο Θεοδωρακίδη, Χρήστο Καραγιαννόπουλο και Γιάννη Κεσσόπουλο. Σημειώνεται ότι το 30% των εσόδων από τις πωλήσεις του λευκώματος θα δοθούν με μορφή χορηγίας στο Κοινωνικό Παντοπωλείο του Δήμου Θεσσαλονίκης.

Ο κ. Ζέρβας έκανε λόγο για σημαντική προσφορά του κ. Μαλλιάρη, στον πολιτισμό και την πόλη, στην ποιότητα των εκδόσεων του Οργανισμού Μαλλιάρης-Παιδεία, και ιδιαίτερα στις δράσεις προβολής του βιβλίου και προώθησης της φιλαναγνωσίας. Ιδιαίτερη αναφορά έκανε ο Δήμαρχος στα ιστορικά βιβλία που κυκλοφόρησαν από τον Οργανισμό, μεταξύ των οποίων το 12τομο έργο «Εγκυκλοπαίδεια του Ποντιακού Ελληνισμού», το 3τομο έργο του Νίκολας Χάμοντ «Ιστορία της Μακεδονίας», το 10τομο έργο «Ελλάδα, Ιστορία και Πολιτισμός», το 3τομο έργο του Απόστολου Παπαγιαννόπουλου «Θεσσαλονίκη …εν θερμώ – Ο συγκλονιστικός 20ός αιώνας της πόλης», το λεύκωμα «Αναμνήσεις από την παλιά Θεσσαλονίκη» του Απόστολου Βακαλόπουλου και το λεύκωμα “Η Θεσσαλονίκη σε εικόνες”.

Ο κ. Αντώνης Μαλλιάρης ευχαρίστησε τον Δήμαρχο για την τιμή της βράβευσης, η οποία, όπως είπε “έρχεται ως επισφράγισμα μιας πορείας που ξεκίνησε πριν από 60 χρόνια στη Θεσσαλονίκη, με πολύ εργασία, κόπο, δυσκολίες, επιμονή και σειρά δράσεων για το βιβλίο και τον πολιτισμό. Η επιβράβευση αυτή είναι μια ενθάρρυνση και παράλληλα δέσμευση για συνέχιση του έργου μας με νέα ποιοτικά έργα και παροχές στο αναγνωστικό κοινό, που οφείλουμε πολλά ακόμη να προσφέρουμε”. Επίσης ευχαρίστησε το κοινό της Θεσσαλονίκης, τους φορείς, την οικογένεια του, το προσωπικό του οργανισμού, τους συγγραφείς και λογοτέχνες, με τους οποίους συνεργάστηκε, τα μέσα μαζικής επικοινωνίας, τους δημιουργούς του λευκώματος “Η Θεσσαλονίκη σε εικόνες”, τις προσωπικότητες που χαιρέτισαν την έκδοση και τους συντάκτες των κειμένων που συμπληρώνουν τις φωτογραφίες του λευκώματος.

Το λεύκωμα

Το δίγλωσσο λεύκωμα «Εικόνες της Θεσσαλονίκης», με υπότιτλο 120 καρέ μέσα από τον φακό τεσσάρων δημοσιογράφων, των εκδόσεων Μαλλιάρης-Παιδεία, το οποίο παρουσιάστηκε στην εκδήλωση, προσθέτει ένα ακόμη σημαντικό έργο στην βιβλιογραφία της Θεσσαλονίκης.

Περιλαμβάνει 120 φωτογραφίες, 84 εκ των οποίων εκτέθηκαν στην ομαδική έκθεση φωτογραφίας με τον γενικό τίτλο «Αυτόπτες Μάρτυρες», στη Chalkos Gallery της Θεσσαλονίκης.

Είναι μια συλλογική ενότητα εικόνων της πόλης, που αποτυπώθηκε από τους δημοσιογράφους Μπάμπη Γιαννακίδη, Λάζαρο Θεοδωρακίδη, Χρήστο Καραγιαννόπουλο και Γιάννη Κεσσόπουλο, η οποία καταγράφει άγνωστες πτυχές και στιγμές της καθημερινότητας της Θεσσαλονίκης. Όλες οι φωτογραφίες συνοδεύονται από σύντομα κείμενα που έγραψαν αποκλειστικά για κάθε ένα καρέ σημαντικά πρόσωπα της δημόσιας ζωής. Η έκδοση συμπληρώνεται με σύντομο ιστορικό σημείωμα και χρονολογικό πίνακα από την Ίδρυση της Θεσσαλονίκης το 315 π.Χ. έως το 2006, του αείμνηστου Απόστολου Βακαλόπουλου, και συμπληρώνεται από το 2007 μέχρι σήμερα από τη συντακτική ομάδα των εκδόσεών.

 

 

ΗΠΑ: Ο πλανήτης Άρης δεν είναι αδρανής, λένε επιστήμονες – «Κάθεται» πάνω σε ένα καυτό, ενεργό μάγμα

0

Επιστήμονες στις ΗΠΑ ανακάλυψαν βάσιμες ενδείξεις ότι μια γιγάντια ενεργή στήλη μάγματος, με διάμετρο περίπου 4.000 χιλιομέτρων, πιθανότατα βρίσκεται στον μανδύα κάτω από τις βόρειες πεδιάδες του πλανήτη ‘Αρη, ωθώντας προς τα πάνω τον φλοιό του γειτονικού πλανήτη και μεταφέροντας καυτό μάγμα προς την επιφάνεια του.

Η ανακάλυψη ανατρέπει την έως τώρα κυρίαρχη αντίληψη περί στάσιμης γεωδυναμικής εξέλιξης του ‘Αρη κατά τα τελευταία τρία δισεκατομμύρια χρόνια, δείχνοντας ότι ο “κόκκινος” πλανήτης είναι πιο ενεργός από ό,τι είχε θεωρηθεί μέχρι σήμερα. Η απατηλά ήσυχη αρειανή επιφάνεια φαίνεται πως κρύβει ένα πολύ πιο «ανήσυχο» εσωτερικό.

Η τεράστια μαγματική στήλη, που βρίσκεται στην περιοχή Elysium Planitia κοντά στον αρειανό ισημερινό (τη μοναδική στον πλανήτη όπου έχουν λάβει χώρα μεγάλες ηφαιστειακές εκρήξεις κατά τα τελευταία 200 εκατομμύρια χρόνια), μπορεί να εξηγήσει την παρατηρούμενη ηφαιστειακή και σεισμική δραστηριότητα στον ‘Αρη. Ο πλανήτης είχε αρχικά θεωρηθεί ένας γεωλογικά αδρανής κόσμος λόγω της απουσίας συγκρουόμενων τεκτονικών πλακών και προφανών ενδείξεων για σύγχρονη τεκτονική δραστηριότητα και ηφαιστειακές εκρήξεις.

Protothema.gr

Δεκεμβριανά 1944: Οι άγνωστες μάχες της Αττικής μεταξύ της Χωροφυλακής και του ΕΛΑΣ

1

Πλην του Συντάγματος Μακρυγιάννη η Χωροφυλακή πολέμησε σε όλη την Αττική «μέχρις ενός» για την ελευθερία της Ελλάδας

Τον Δεκέμβριο του ’44, πέρα και εκτός από την μάχη του Συντάγματος Μακρυγιάννη που όπου οι ηρωικοί μαχητές της Χωροφυλακής έσωσαν την ίδια την Ελλάδα, υπήρξαν και μια σειρά από μικρότερες μάχες, εξίσου καθοριστικές, οι οποίες όμως δεν αναφέρονται καν στις εκθέσεις καταστάσεων ή στα ημερολόγια των επιτελών, αλλά περικλείονται σε γενικότερες αναφορές ευρύτερων επιχειρήσεων.

Σύγκρουση συχνά με την απουσία βαρέος οπλισμού στα δύο στρατόπεδα, όπου συχνά ο αγώνας έφτανε σε εκ του συστάδην εμπλοκή και η έκβασή του κρινόταν σε μεγάλο βαθμό από το σθένος των αντρών και την αγωνιστική τους διάθεση κατά τη διάρκειά της και όχι από την εμφανή υπεροπλία κάποιου εκ των δύο στρατοπέδων.

Αυτές οι μάχες, που ανά εκατοντάδες θα επαναληφθούν σε Αθήνα και Πειραιά στις 33 μέρες, προσδίδουν τελικά τον οριστικό χαρακτήρα αυτού που ονομάζουμε «Δεκεμβριανά».

Η επίθεση του ΕΛΑΣ στις φυλακές Βουλιαγμένης

Η επίθεση του ΕΛΑΣ στις φυλακές Βουλιαγμένης ξεκίνησε τις απογευματινές ώρες της 4ης Δεκεμβρίου. Σε αυτή, από πλευράς ΕΛΑΣ, οι δυνάμεις που πήραν μέρος δεν ξεπερνούσαν δυνάμεις διλοχίας, οπλισμένες με τυφέκια, αυτόματα όπλα και διαθέτοντας το πλεονέκτημα να μπορούν να εκτελούν βολές όλμων.

Τις φυλακές υπερασπίζονταν μόνο 8 αξιωματικοί και 51 οπλίτες της Χωροφυλακής.

Από το μεσημέρι, οι ΕΛΑΣίτες είχαν καταλάβει καίρια σημεία μάχης γύρω από τις φυλακές, εκμεταλλευόμενοι και τις ταράτσες των γύρω κτιρίων όπου είχαν τοποθετήσει τα αυτόματα όπλα.

Με την ολοκλήρωση της προπαρασκευής της μάχης, οι ΕΛΑΣίτες καλούν τους χωροφύλακες, με χρήση των γνωστών «χωνιών» του ΕΑΜ, να παραδοθούν. Στο εσωτερικό, η κατάσταση για τους άντρες της Χωροφυλακής ήταν εξαιρετικά δύσκολη.

Ο οπλισμός τους αποτελούνταν από τα ατομικά τυφέκια των οπλιτών, καθώς και δύο οπλοπολυβόλα σε άσχημη κατάσταση από πλευράς συντήρησης.

Παρ’ όλες τις δυσχέρειες όμως, η απόφαση της φρουράς είναι να μην παραδοθεί, αλλά να δώσει μάχη.

Ο διοικητής της φρουράς, συνταγματάρχης Ελ. Σερέπετζης, καταφέρνει να ειδοποιήσει το Αρχηγείο της Χωροφυλακής για την επικείμενη επίθεση και αιτείται να του σταλούν άντρες και οπλισμός, ιδίως αυτόματα και χειροβομβίδες. Όμως η έκκλησή του θα αργήσει απελπιστικά να φτάσει.

Ο ΕΛΑΣ αρχίζει το πυρ εναντίον των φυλακών στις 16:00 και καταφέρνει με τους όλμους και τα αυτόματα σημαντικότατα πλήγματα πλήγματα εναντίον των αμυνομένων.

Οι εκκλήσεις τους για βοήθεια προς το Αρχηγείο της Χωροφυλακής αποκτούν δραματικό χαρακτήρα. Παρ’ όλα αυτά, κρατούν σθεναρή αντίσταση.

Καθώς νυχτώνει, η άμυνα της Χωροφυλακής διαπιστώνει ότι τα δύο οπλοπολυβόλα έχουν βγει εκτός λειτουργίας. Μαζί αυξάνει και η ψυχολογική πίεση καθώς έξω από τις φυλακές τα γυναικόπαιδα του ΕΛΑΣ συνεχώς τραγουδούν τραγούδια διά των «χωνιών» και καλούν τους οπλίτες να παραδοθούν, αφού πρώτα φονεύσουν τους αξιωματικούς τους.

Ο ΕΛΑΣ ξέρει να χειρίζεται, σε τέτοιες ώρες, άριστα και την προπαγάνδα. Το Αρχηγείο της Χωροφυλακής αποφασίζει να αποστείλει προς ενίσχυση ένα λόχο από το σύνταγμα στου Μακρυγιάννη. Όμως η νύχτα έχει πέσει και πλέον είναι αδύνατο να φτάσουν μέσω των δρόμων της Αθήνας ως τις φυλακές. Καθώς η ώρα περνάει, στερεύουν τα φυσίγγια των αμυνόμενων.

Ο ΕΛΑΣ αποφασίζει να δώσει τέλος στην επιχείρηση, διενεργώντας έφοδο εντός του χώρου των φυλακών, με την ελπίδα ότι η νύχτα τούς προστατεύει.

Λίγο μετά τα μεσάνυχτα αρχίζει η επιχείρηση του ΕΛΑΣ. Οι μαχητές τους προσεγγίζουν τη μάνδρα των φυλακών έρποντας και επιχειρούν να εισέλθουν στο εσωτερικό των φυλακών.

Συχνές βολές αυτομάτων από τις παρακείμενες ταράτσες έχουν αποσπάσει την προσοχή των αμυνόμενων, οι οποίοι αντιλαμβάνονται πολύ αργά τον εχθρό να έχει εισβάλει στο εσωτερικό των φυλακών. Οι πολιορκημένοι δεν έχουν πια άλλη επιλογή.

Με τη χρήση των λίγων φυσιγγίων τους και τη λόγχη εφ’ όπλου επιχειρούν μια ηρωική έξοδο. Ο αγώνας πια θα γίνει σώμα με σώμα, μες στο σκοτάδι.

Αλλά το σκοτάδι, που βοήθησε τους ΕΛΑΣίτες να εισβάλουν στον εσωτερικό προαύλιο χώρο των φυλακών, θα βοηθήσει και ένα μέρος των υπερασπιστών να διασωθεί.

Πρόκειται για 5 αξιωματικούς και 15 οπλίτες, ανάμεσα στους οποίους και ο διοικητής της φρουράς.

Οι υπόλοιποι καταλήγουν νεκροί ή αιχμάλωτοι στα χέρια των ανταρτών.

Οι επιζώντες θα διαφύγουν στο σύνταγμα του Μακρυγιάννη, όπου ανήκουν και διοικητικά.

Φήμες θα διαδοθούν ότι οι αιχμάλωτοι του ΕΛΑΣ είχαν παραδοθεί στη διαβόητη πολιτοφυλακή, την ΟΠΛΑ, η οποία τους μετέφερε στην Καισαριανή και τους εκτέλεσε εν ψυχρώ.

Αυτές οι φήμες, αληθείς ή ανακριβείς, θα παίξουν μεγάλο ρόλο στις συζητήσεις των υπερασπιστών του Μακρυγιάννη, οι οποίοι αρχίζουν να αντιλαμβάνονται ότι μπροστά τους υπάρχει ή η νίκη ή ο θάνατος. Καμία άλλη επιλογή.

Από την πλευρά του, ο ΕΛΑΣ θα αξιοποιήσει το ύψωμα των φυλακών της Βουλιαγμένης, μεταφέροντας εκεί μονάδες του πυροβολικού του, αποκτώντας δυνατότητα εξαπόλυσης πληγμάτων προς πολλές περιοχές της Αθήνας. Μάλιστα το κτίριο των φυλακών θα το αξιοποιήσει και σαν σταθμό διοίκησης των δυνάμεων που θα μάχονται στου Μακρυγιάννη.

Η επίθεση στις φυλακές Συγγρού

Η επίθεση στις φυλακές Συγγρού συγχρονίστηκε με την επίθεση του ΕΛΑΣ και αυτή κατά των φυλακών Βουλιαγμένης. Ο αποκλεισμός τους είχε αποφασιστεί στο πλαίσιο των εκκαθαριστικών ενεργειών στη γύρω περιοχή.

Ο ΕΛΑΣ θα αναγκαστεί να χρησιμοποιήσει δυνάμεις που αγγίζουν τη δύναμη τάγματος, οπλισμένες με αυτόματα όπλα, χειροβομβίδες αλλά και στοιχεία όλμων.

Η επιχείρηση στη Συγγρού για τον ΕΛΑΣ είχε αποκτήσει πολύ σημαντικό χαρακτήρα, γιατί ήθελε να καλύψει απολύτως τα νώτα του, ενώ ετοιμαζόταν για τη μεγάλη έφοδο προς το κέντρο.

Είχε επίσης να αντιμετωπίσει ένα σύνολο 8 αξιωματικών και 62 οπλιτών της Χωροφυλακής, πολύ καλά όμως οπλισμένων.

Η μάχη ωστόσο στις φυλακές είχε και μια μεγάλη ιδιαιτερότητα. Εντός των φυλακών κρατούνταν, πέραν των καταδίκων του κοινού ποινικού δικαίου, και ένας μεγάλος αριθμός δωσιλόγων της Κατοχής.

Αυτοί είχαν οπλιστεί κανονικά από τους χωροφύλακες και συμμετείχαν μαζί στην άμυνα εναντίον του κοινού εχθρού.

Έτσι ο αριθμός των αμυνόμενων υπερδιπλασιάστηκε και η άμεση καταστολή τους γινόταν επιτακτική, προκειμένου να μην υπάρξει περίπτωση πλήγματος στα νώτα των κύριων δυνάμεων του Β’ Συγκροτήματος του ΕΛΑΣ που επιχειρούσε στη γραμμή Λόφος Φιλοπάππου–Μακρυγιάννη–Συγγρού στο ύψος της Πύλης του Αδριανού–λεωφόρος Βουλιαγμένης.

Η επίθεση άρχισε στις 14:00 της 4ης Δεκεμβρίου και συνεχίστηκε με μεγάλη σφοδρότητα μέχρι την επόμενη ημέρα. Μέχρι να πέσει η νύχτα της πρώτης ημέρας, η μάχη είχε το χαρακτήρα ανταλλαγής πυρός με όπλα ευθυτενούς τροχιάς –κυρίως αυτομάτων, οπλοπολυβόλων και πολυβόλων– αλλά και με όλμους, εκατέρωθεν. Η φυσιογνωμία όμως της μάχης θα αλλάξει άρδην τις νυχτερινές ώρες.

Οι αντάρτες του ΕΛΑΣ, συνηθισμένοι από τις μέρες της γερμανικής Κατοχής στο νυχτερινό αγώνα, έρποντας θα κατορθώσουν να φτάσουν ως το εξωτερικό τείχος των φυλακών.

Εκεί με τη χρήση δυναμίτιδας θα το ανατινάξουν, δημιουργώντας ρήγμα 15 μέτρων και καταστροφή της βόρειας πύλης του στρατοπέδου. Οι αντάρτες του ΕΛΑΣ επιχειρούν αμέσως μια ενθουσιώδη έφοδο.

Όμως οι άντρες της Χωροφυλακής, που ανέμεναν μια τέτοια εξέλιξη, είχαν ήδη δημιουργήσει μια τελική προστατευτική γραμμή, πίσω από τη μάνδρα των φυλακών, την οποία υποστήριζαν με διασταυρούμενα πυρά οπλοπολυβόλων και πολυβόλων.

Οι αντάρτες του ΕΛΑΣ, παρά το πολύ υψηλό φρόνημα και τη γενναιότητα που επιδεικνύουν, δεν θα μπορέσουν να πλησιάσουν περισσότερο μέσα.

Αντιθέτως θα πληρώσουν βαρύ φόρο αίματος, αφού οι νεκροί του ΕΛΑΣ μπροστά στο ρήγμα θα φτάσουν σχεδόν τους 100 άντρες.

Μια άμορφη μάζα νεκρών ανταρτών θα καλύψει αυτή την «είσοδο», ενώ οι υπόλοιποι αντάρτες αναγκάζονται να υποχωρήσουν.

Η μάχη συνεχίζεται με τα ίδια χαρακτηριστικά και μετά το μεσημέρι της 5ης Δεκέμβρη, όταν θα φτάσουν ενισχύσεις από πλευράς των Εγγλέζων: 200 άντρες του Βρετανικού Πεζικού συνοδευόμενοι από 2 άρματα μάχης. Οι αντάρτες, μπροστά στο νέο αυτό δεδομένο, αναγκάζονται να υποχωρήσουν και να διακόψουν τον αγώνα. Το βάρος των απωλειών τους ήταν ήδη πολύ μεγάλο.

Τις επόμενες ημέρες, ο υπουργός των Εσωτερικών διατάζει τη μεταφορά των ποινικών κρατουμένων στην Αίγινα και των δωσιλόγων (200 τον αριθμό) στις φυλακές Αβέρωφ, καθώς ήταν ασύμφορο, ενώ κορυφώνονται οι μάχες στην Αθήνα για να διατηρείται η φρουρά αυτή, χωρίς να χρησιμοποιείται στο πεδίο των μαχών.

Η μάχη του Αρχηγείου Χωροφυλακής

Από τις πρώτες ημέρες της μάχης, ο ΕΛΑΣ έστρεψε τις δυνάμεις του εναντίον του Αρχηγείου της Χωροφυλακής, με απώτερο σκοπό να αφήσει ακέφαλο το Σώμα της Χωροφυλακής, ίσως τον κυριότερο ελληνικό θύλακα αντίστασης που συναντούσαν οι αντάρτες στην Αθήνα.

Το νεοκλασικό κτίριο, που βρίσκεται στην οδό Ιουλιανού με αριθμό 36, είχε το πλεονέκτημα για τους υπερασπιστές του να ομοιάζει με φρούριο, έχοντας πολύ καλή «φυσική» οχύρωση.

Ο διοικητής της Χωροφυλακής, συνταγματάρχης Αργύρης Παπαργύρης, αναμένοντας την επίθεση του ΕΛΑΣ, είχε ορίσει φρούραρχο και υπεύθυνο για την άμυνα και την προπαρασκευή της τον αντισυνταγματάρχη Γ. Θεοχάρη, ενώ και ο ίδιος βρισκόταν εντός του κτιρίου, κατά τις ώρες της πολιορκίας, συντονίζοντας τους αξιωματικούς και οπλίτες του, αλλά και εμψυχώνοντάς τους.

Η συνολική δύναμη των υπερασπιστών ανερχόταν στους 32 αξιωματικούς και 92 οπλίτες. Στην άμυνα όμως του Αρχηγείου υπολογίζονταν 25 οπλίτες με ανάλογο αριθμό αξιωματικών ενώ άλλοι 35 οπλίτες, πάλι με ανάλογο αριθμό αξιωματικών, τελούσαν υπό εφεδρεία.

Ο οπλισμός αποτελούταν από τυφέκια ιταλικής και ελληνικής προέλευσης, συνοδευόμενα από 100 έως 150 φυσίγγια έκαστο, δύο αυτόματα Στεν, ένα οπλοπολυβόλο και περίπου 30 χειροβομβίδες.

Το Αρχηγείο της Χωροφυλακής θα ζητήσει από τις βρετανικές Ένοπλες Δυνάμεις ενισχύσεις σε όπλα και πολεμοφόδια, αλλά το αίτημά του δεν θα βρει ανταπόκριση.

Το σχέδιο άμυνας που καταρτίζει ο Γ. Θεοχάρης προβλέπει την κατάληψη τεσσάρων πολυκατοικιών περιμετρικά του Αρχηγείου, όπου τοποθετείται φρουρά από 4 ομάδες των 4 αντρών. Συγχρόνως δημιουργεί και δύο περιπόλους που καλύπτουν τις διασταυρώσεις των οδών Γ’ Σεπτεμβρίου–Ιουλιανού και Αριστοτέλους–Ιουλιανού, καθώς και την κατάληψη των οικιών και απέναντι κτιρίων του Αρχηγείου.

Τα παράθυρα του κτιρίου οχυρώνονται σχετικά, ενώ δημιουργούνται και επιπλέον πολεμίστρες.

Από το βράδυ της 4ης Δεκεμβρίου, ο ΕΛΑΣ αρχίζει να επιχειρεί εναντίον του Αρχηγείου, ενώ από τα μεσάνυχτα αρχίζει συρροή μεγάλων τμημάτων του. Η επίθεση των δυνάμεων του ΕΛΑΣ στρέφεται τόσο κατά του Αρχηγείου όσο και κατά του κτιρίου Ειδικής Ασφαλείας, στη συμβολή των οδών Γ’ Σεπτεμβρίου–Ελπίδος, όπου μάχεται το 4ο Τάγμα Μετεκπαιδεύσεως.

Αυτό θα αντέξει ως τις πρώτες πρωινές ώρες της 6ης του Δεκέμβρη, οπότε οι μαχητές του θα αναγκαστούν να το εγκαταλείψουν, αφού πρώτα τους έχουν τελειώσει τα πυρομαχικά.

Γεγονός που θα στρέψει το σύνολο των δυνάμεων του ΕΛΑΣ εναντίον του Αρχηγείου. Οι αντάρτες θα χρησιμοποιήσουν όλμους στις επιχειρήσεις τους και θα κατορθώσουν να καταλάβουν το σύνολο των κτιρίων περιμετρικά του Αρχηγείου, όπου είχαν τοποθετηθεί άντρες της Χωροφυλακής.

Οι άντρες της Χωροφυλακής θα φονευθούν στο σύνολό τους στα κτίρια αυτά και τώρα ο ΕΛΑΣ είναι αυτός που θα τα χρησιμοποιήσει επιχειρησιακά.

Εκμεταλλευόμενοι την εγγύτητα που τους προσφέρουν προς το Αρχηγείο, θα εκτοξεύουν συνεχώς εναντίον του χειροβομβίδες και δέσμες αυτοσχέδιων εκρηκτικών βομβών, βομβών μολότοφ κτλ. Η κατάσταση είχε γίνει ιδιαίτερα κρίσιμη και ο αγώνας έγερνε φανερά υπέρ των ανταρτών, ενώ το φρόνημα των αντρών της Χωροφυλακής είχε αρχίσει να κάμπτεται, καθώς τα πυρομαχικά τους τελείωναν.

Η κατάσταση θα αρχίσει να αλλάζει όταν, τις πρώτες πρωινές ώρες, εμφανίζονται στο πεδίο της μάχης δύο αγγλικά άρματα μάχης τα οποία τρέπουν σε φυγή τους ΕΛΑΣίτες. Αυτά όμως λίγο αργότερα θα φύγουν από το σημείο εμπλοκής και οι αντάρτες ξεκινούν νέο γύρο επιθέσεων, ακόμα πιο σκληρών από τους προηγούμενους. Οι υπερασπιστές του Αρχηγείου είχαν αρχίσει πια να κάμπτονται και έψαχναν τρόπο διαφυγής.

Αποφασίστηκε από τον Παπαργύρη να επιχειρηθεί έξοδος των δυνάμεων από το Αρχηγείο, αφού ελπίδες νίκης δεν υπήρχαν. Και επιλέχτηκε να γίνει το βράδυ, όπου το σκοτάδι θα έδινε περισσότερες ελπίδες σωτηρίας στους μαχητές.

Με αυτό τον σκοπό ανοίχτηκε καταπακτή, στην πίσω πλευρά της ταράτσας, μέσω της οποίας ήταν δυνατή η κάθοδος στο γκαράζ. Η δυνατότητα εξόδου από την κεντρική πύλη είχε απορριφθεί, καθότι φαινόταν σίγουρο ότι θα οδηγούσε στην απώλεια ολονών.

Έμοιαζε περισσότερο με απόφαση αυτοκτονίας. Η καταπακτή αυτή χρησιμοποιήθηκε τις τελευταίες ώρες της νύχτας προς τις 7 Δεκεμβρίου. Την έξοδό τους βοήθησε ιδιαιτέρως και βρετανικό όχημα μάχης που τους μετέφερε στα Παλαιά Ανάκτορα. Κατ’ αυτό τον τρόπο, το άδειο πλέον Αρχηγείο έπεφτε στα χέρια του ΕΛΑΣ. Πύρρεια νίκη, που για την επίτευξή της ο ΕΛΑΣ χρειάστηκε να θυσιάσει πολλούς μαχητές του, απέναντι στο υψηλό φρόνημα των χωροφυλάκων.

Ο Αρχηγός της Χωροφυλακής θα γράψει στην έκθεσή του: «Από της πρώτης στιγμής της επιθέσεως ετόνισα εις όλους ότι είναι ανάγκη, χάριν της Ιστορίας της Χωροφυλακής, το Αρχηγείον να μη παραδοθεί επ’ ουδενί λόγω εις τους κομμουνιστάς, αλλά να πολεμήσωμεν μέχρις εξαντλήσεως του τελευταίου φυσιγγίου και να πέσωμεν μέχρι ενός προς παραδειγματισμόν των επερχομένων…

Ο αγών διεξήγετο εκατέρωθεν μετά λύσσης. Οι άνδρες χωρίς ανάπαυσιν εμάχοντο από του μεσονυχτίου, αδιαφορούντες διά τους ριπτομένους όλμους, τας χειροβομβίδας, τας δυναμίτιδας και τα καταρρέοντα επ’ αυτών τμήματα της οικοδομής.

Εις τας προσκλήσεις των κομμουνιστών διά του τηλεβόα όπως παραδοθώμεν απήντων διομοβροντιών· ο κονιορτός των ασβεστωμάτων και τα καπνογόνα τους έπνιγον· τα πεπυρακτωμένα όπλα των τους κατέκαιαν τας χείρας, αλλ’ επ’ ουδενί λόγω εγκατέλειπον τον αγώνα…».

Μια φωτογραφία χίλιες λέξεις: Ακολούθησε το pronews.gr στο Instagram για να «δεις» τον πραγματικό κόσμο!

Επίθεση και άμυνα των φυλακών Αβέρωφ

Στις φυλακές Αβέρωφ, οι οποίες βρίσκονταν παρά τη λεωφόρο Αλεξάνδρας, κρατούνταν γύρω στα 400 άτομα, όλα κατηγορούμενα για συνεργασία με τους Γερμανούς. Ανάμεσά τους υπήρχαν πολύ σημαντικά πρόσωπα, όπως οι Κουίσκλινγκ, πρωθυπουργοί Τσολάκογλου και Ιω. Ράλλης, καθώς και άλλοι διατελέσαντες επί Γερμανών σαν υπουργοί και στρατηγοί.

Τους 200 κρατούμενους φρουρούσαν 14 αξιωματικοί και 100 οπλίτες της Χωροφυλακής και μία διμοιρία Εγγλέζων πεζικάριων υπό τη διοίκηση ενός υπολοχαγού.

Η μικρή αυτή φρουρά μετά τις πρώτες μέρες του Δεκέμβρη είχε ενισχυθεί και από περίπου 30 δωσίλογους-κρατούμενους, παλιά στελέχη της Χωροφυλακής, στους οποίους οι Εγγλέζοι είχαν εμπιστευτεί όπλα και τους είχαν εντάξει στο σχέδιο άμυνας.

Ο οπλισμός της φρουράς ήταν ατομικά τυφέκια ιταλικού τύπου συνοδεία 50 φυσιγγίων έκαστο, 4 αυτόματα Στεν και περίπου 70 χειροβομβίδες.

Οπλισμός που συμπληρωνόταν από 5 οπλοπολυβόλα που διέθετε η διμοιρία των Άγγλων. Η παραπάνω περιοχή ήταν στην αρμοδιότητα της ΙΙης Ταξιαρχίας του ΕΛΑΣ, η οποία από τις 18 Δεκέμβρη θα ρίξει μεγάλο μέρος των δυνάμεών της στην πολιορκία των φυλακών.

Ένας από τους πολύ σημαντικούς λόγους για τον οποίο ο ΕΛΑΣ έριξε ιδιαίτερο βάρος στην επιχείρηση αυτή ήταν ψυχολογικός και απέβλεπε στην εξύψωση του ηθικού των δυνάμεών του όταν θα έπιανε και θα παρέδιδε στα λαϊκά δικαστήρια και την ΟΠΛΑ, «τους σημαντικότερους συνεργάτες των χιτλερικών», κάτι βέβαια το απόλυτα ψευδές.

Η επίθεση του ΕΛΑΣ άρχισε λίγο μετά τα μεσάνυχτα της 18ης Δεκεμβρίου. Μέσα σε δύο ώρες, οι ΕΛΑΣίτες κατορθώνουν να φθάσουν ως τη μάνδρα, την οποία και ανατινάζουν με δυναμίτιδα.

Μαζί, καταφέρνουν να παρασύρουν και το σύνολο της πρώτης γραμμής άμυνας των υπερασπιστών των φυλακών. Μέσω των δημιουργηθέντων ρηγμάτων, εισέρχονται εντός των φυλακών και καταλαμβάνουν ένα μέρος τους.

Μαζί καταφέρνουν να πιάσουν και περίπου 130 αιχμαλώτους, οι περισσότεροι κρατούμενοι με την κατηγορία του δωσιλογισμού.

Οι άντρες που αμύνονταν, μαζί με τους υπόλοιπους κρατουμένους, υποχωρώντας συμπτύχθηκαν στο κεντρικό κτίριο μπροστά από την κεντρική είσοδο των φυλακών απ’ όπου συνέχισαν να μάχονται.

Η κατάσταση ώρα με την ώρα χειροτέρευε ως τις 14:00, όταν οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ άρχισαν να δέχονται σφοδρά πυρά από βρετανικά άρματα μάχης, που είχαν εμφανιστεί στην περιοχή, καθώς και καταιγισμό από βολές όλμων από τον Λυκαβηττό.

Το γεγονός αυτό εξαναγκάζει τους αντάρτες να υποχωρήσουν προσωρινά, αλλά και έδωσε στους απομείναντες υπερασπιστές των φυλακών τη δυνατότητα να διαφύγουν.

Πέραν των δικών τους βαρύτατων απωλειών, μόλις οδηγήθηκαν φρουρά και κρατούμενοι μαζί στο προγεφύρωμα των Εγγλέζων στο Φάληρο, διαπιστώθηκε ότι από τους 400 κρατούμενους είχαν επιβιώσει μόλις οι 189, οι οποίοι εστάλησαν στην Αίγυπτο  με βρετανικό θωρηκτό πλοίο.

Οι υπόλοιποι κρατούμενοι είτε είχαν πεθάνει την ώρα της μάχης είτε, όσοι είχαν αιχμαλωτιστεί, οδηγούνταν στα αυτοσχέδια λαϊκά δικαστήρια και φυσικά στη δημόσια εκτέλεσή τους με την κατηγορία του δωσιλογισμού.

Στις 19 Δεκέμβρη ο ΕΛΑΣ καταλαμβάνει τις φυλακές και πρόκειται για μία απ’ τις τελευταίες σημαντικές του νίκες στο μέτωπο των Αθηνών. Οι φυλακές θα ανατιναχθούν από τον ΕΛΑΣ στις 23 Δεκέμβρη.

Η άμυνα των Ανακτόρων και η δράση του 141 Τάγματος Εθνοφυλακής

Από την αρχή των επιχειρήσεων του Δεκέμβρη, η κυβέρνηση είχε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της μη ύπαρξης τακτικού στρατού, από την πλευρά της, αφού οι μοναδικές στρατιωτικές δυνάμεις που είχε υπό τις διαταγές της ήταν η Ορεινή Ταξιαρχία Ρίμινι.

Στο πρόβλημα αυτό θα προσπαθήσει να δώσει λύση, δημιουργώντας νέα τμήματα στρατού ή μονάδες εθνοφυλακής.

Συνήθως η «μαγιά» για τη δημιουργία αυτών των τμημάτων προερχόταν από τις υπάρχουσες ήδη δομές (Χωροφυλακή, αντάρτικες οργανώσεις, Ιερός Λόχος, Κλάσεις της Ευελπίδων), καθώς και από εθελοντές.

Το μεγάλο στοίχημα για το στρατηγείο του Σκόμπι ήταν ακριβώς η οργάνωση της δομής και η επαύξηση της επιχειρησιακής ικανότητας των μονάδων αυτών, ώστε να ανταποκρίνονται στις ανάγκες τακτικού στρατού και να είναι σε θέση να παίξουν αποφασιστικό ρόλο στις μάχες του Δεκέμβρη. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα προσπάθειας δημιουργίας δομών Ελληνικού Στρατού είναι η δημιουργία του 141 Τάγματος Εθνοφυλακής.

Το 141 Τ.Ε. ιδρύεται στις 8 Δεκέμβρη με απόφαση του Αρχηγείου Χωροφυλακής. Επρόκειτο στην ουσία για τη συνένωση και συγκρότηση σε τάγμα των δυνάμεων που στρατοπέδευαν στα Παλαιά Ανάκτορα.

Πιο συγκεκριμένα, το 141 Τ.Ε. είχε προέλθει από τη συνένωση τριών λόχων της Χωροφυλακής με περίπου 100 εθνοφύλακες και υπό τη διοίκηση του αντισυνταγματάρχη Πεζικού Γεώργιου Καροφυλλάκη.

Μέσα σε λίγες μέρες, ικανές αριθμητικά νέες στρατολογίες οδήγησαν τους λόχους και στις διμοιρίες του 141 Τ.Ε. να εμφανίζουν πληρότητα άνω του 100% ,ώστε να μπορεί να παίξει τον δικό του ρόλον αναλαμβάνοντας αυτόνομα πλήθος αποστολών.

Κατά τις πρώτες ημέρες δημιουργίας του, το Τ.Ε. είχε την αποστολή εκτέλεσης περιπολιών στον περίγυρο του Εθνικού Κήπου και απόκρουσης τυχόν επιθέσεων των ανταρτών. Το Τ.Ε. εξοπλίστηκε άρτια από τους Εγγλέζους και στις 11 του Δεκέμβρη έλαβε εντολή και μεταστάθμευσε προς το στρατιωτικό νοσοκομείου του Γουδίου. Εκεί υπάχθηκε στην ΙΙΙη Ταξιαρχία του Ρίμινι.

Ο 1ος και ο 2ος Λόχος του συμμετείχαν επιτυχώς σε προσβολές δυνάμεων του ΕΛΑΣ γύρω από το νοσοκομείο «Η Σωτηρία». Επίσης αργότερα ανέλαβε την οργάνωση και εκτέλεση της άμυνας της περιοχής Γουδίου, όπου σημείωσε μεγάλες επιτυχίες εναντίον των επιτιθέμενων ΕΛΑΣιτών.

Ένας λόχος τους συμμετείχε και στην άμυνα της εφορίας υλικού πολέμου, όπου βρέθηκε αντιμέτωπος με επίλεκτες δυνάμεις του ΕΛΑΣ Καισαριανής. Η διοίκηση του τάγματος είχε οριστεί στους στρατώνες πεδινού πυροβολικού. Από τις 13 Δεκέμβρη, το τάγμα υπάχθηκε στη 13η Τεθωρακισμένη Αγγλική Ταξιαρχία και άρχισε να επιχειρεί μαζί με τις τεθωρακισμένες δυνάμεις των Βρετανών.

Μεγάλη συμβολή επιχειρησιακά είχε και στις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στις 18 Δεκεμβρίου στο λόφο του Λυκαβηττού, όπου θα καταφέρει σε λίγες ώρες να καταληφθεί το δασύλλιο του Λυκαβηττού μια και καλή για τις κυβερνητικές δυνάμεις.

Το γεγονός αυτό είχε μεγάλη σημασία, καθώς στον Λυκαβηττό οι Εγγλέζοι θα τοποθετούσαν Μοίρες πυροβολικού κερδίζοντας  πλεονέκτημα στον αγώνα γύρω από το κέντρο της Αθήνας.

Επίσης, καθοριστική θα είναι η συμβολή του και στην προσπάθεια απεγκλωβισμού των υπερασπιστών των φυλακών Αβέρωφ. Ο Τ.Ε. θα συμμετάσχει και σε πλήθος εκκαθαριστικών επιχειρήσεων στο κέντρο της Αθήνας, στη λεωφόρο Αλεξάνδρας αλλά και στα Τουρκοβούνια, ενώ θα αναλάβει και τη φρούρηση διαφόρων κτιρίων στο κέντρο της Αθήνας, πολλά από τα οποία θα τα υπερασπιστεί με μεγάλη επιτυχία.

Από τις 10 Γενάρη του 1945 και μετά θα εγκαταλείψει την πρωτεύουσα και θα μετακινηθεί προς τα Μεσόγεια αναλαμβάνοντας σειρά εκκαθαριστικών επιχειρήσεων, έχοντας ήδη επιτελέσει έναν πολύ σημαντικό ρόλο στα Δεκεμβριανά.

Επί της ουσίας, το 141 Τ.Ε., λειτουργώντας ευέλικτα επιχειρησιακά και στηριζόμενο στον ενθουσιασμό των αντρών του, κατάφερε σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα να αναδειχθεί σε μια από τις πιο σημαντικές ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις που είχε υπό τις διαταγές του το στρατηγείο του Σκόμπι. Γεγονός που ο ίδιος ο Σκόμπι αργότερα θα το αναφέρει, εξαίροντας το ρόλο των Ελλήνων που πολέμησαν πλάι πλάι με τις βρετανικές δυνάμεις.

Ακόμα πιο σημαντικό είναι να σημειωθεί ότι η ευελιξία με την  οποία λειτουργούσε το τάγμα αυτό στις δύσκολες συνθήκες της μάχης εντός κατοικημένης περιοχής, επιχειρησιακά παραπέμπει σε σύγχρονα στρατιωτικά δόγματα.

Ο ηττημένος ΕΛΑΣ εγκαταλείπει την Αθήνα

Με την αρχή του νέου έτους οι μάχες  του  ΕΛΑΣ στην Αθήνα δεν έχουν άλλο σκοπό από την κάλυψη της εξόδου των μαχητών του και των δεκάδων χιλιάδων ομήρων που κρατά στα χέρια του. Στις 7 Γενάρη αντιπροσωπεία του ΕΛΑΣ συναντά τον Σκόμπι και του ανακοινώνει πως οι αντάρτες αποδέχονται τους όρους κατάπαυσης του πυρός.

Σύμφωνα με αυτούς, τα στρατεύματα του ΕΛΑΣ υποχρεούνται να εγκαταλείψουν την πρωτεύουσα σε απόσταση 150 χλμ. βόρεια και δυτικά αυτής. Ταυτόχρονα αναλαμβάνουν και την υποχρέωση να εκκενώσει ο ΕΛΑΣ τη Θεσσαλονίκη και την Πελοπόννησο.

Οι εχθροπραξίες προβλέπονταν να τερματιστούν στις 15 Γενάρη, αφού είχαν εκπληρωθεί οι πιο πάνω όροι. Ταυτόχρονα, η εκεχειρία προέβλεπε και την ανταλλαγή των ομήρων σε αναλογία ένα προς ένα. Στις 7 Γενάρη σημειώνονται και οι τελευταίες εχθροπραξίες μικρής κλίμακας στον Πειραιά, ο οποίος περνάει ολοκληρωτικά στα χέρια του Σκόμπι μαζί και με όλες τις κεντρικές λεωφόρους της πρωτεύουσας.

Η συντεταγμένη υποχώρηση του ΕΛΑΣ έχει ξεκινήσει από τις 5 Γενάρη. Δημιουργούνται στους δρόμους τεράστιες πομπές ανθρώπων που με τα πόδια οδεύουν προς τη Λαμία.

Η υποχώρησή τους συνοδεύεται από καταιγιστικό πυρ από πλευράς Εγγλέζων που οδηγεί σε περαιτέρω απώλειες. Μπροστά από τις δυνάμεις του ΕΛΑΣ πορεύονται οι όμηροί του.

Η βρετανική Αεροπορία κάνει ρίψεις μεταλλικών κιβωτίων με τροφή προς τους ομήρους, ενώ, συναντώντας τους αντάρτες, βάλλει ακατάπαυστα. Από το πρωί της 6ης Δεκέμβρη ο ΕΛΑΣ απουσιάζει ολοκληρωτικά από την πρωτεύουσα.

Οδεύει προς την επαρχία, η οποία ελέγχεται εξ ολοκλήρου από τον ίδιο. Οι δυνάμεις που διοικούν οι Άρης και Σαράφης είναι πέντε μεραρχίες.

Στις 6 Γενάρη θα σημειωθεί και η τελευταία μικρή μάχη. Ομάδα της ΕΠΟΝ χτυπάει στο πέρασμά της το παλάτι του Τατοΐου, το οποίο φρουρείται από μικρή εγγλέζικη φρουρά.

Πρόκειται για χτύπημα συμβολικό και αυθόρμητο, που δεν υπαγορεύεται από καμία διαταγή των επιτελείων ή την όποια σκοπιμότητα.

Οι Βρετανοί αιφνιδιάζονται και οι ΕΠΟΝίτες θα πιάσουν και αιχμαλώτους που θα τους παραδώσουν στη 2η Μεραρχία. Οι Βρετανοί θα προσπαθήσουν να προελάσουν με την ελπίδα ότι ίσως καταλάβουν και τη Θήβα. Θα αποκρουστούν όμως γρήγορα από έφιππα τμήματα του Μπουκουβάλα, ο οποίος έχει κατέβει με δυνάμεις του από τη Θεσσαλία για να προστατεύσει την υποχώρηση του ΕΛΑΣ.

Στις 8 του μηνός οι ΕΛΑΣίτες καταφθάνουν στο στενό των Θερμοπυλών όπου σταματούν για να ξεκουραστούν. Επικρατεί σύγχυση στις γραμμές των ανταρτών και κάποιοι νομίζουν ότι θα δώσουν εκεί μάχη.

Κατάκοποι, ακούν τη διαταγή που προβλέπει καμία στάση ή ανάπαυση ως τη Λαμία. Εξαντλημένοι φθάνουν στη Λαμία, πόλη-φρούριο του ΕΛΑΣ. Εκεί βρίσκουν ένα διαφορετικό κλίμα από αυτό που είχαν αφήσει στην πρωτεύουσα. Οι κάτοικοι τούς υποδέχονται με ένα μεγάλο πανηγύρι.

Οι αντάρτες του ΕΛΑΣ της Αθήνας μετά από 33 ημέρες εξαντλητικών μαχών και τη μεγάλη αυτή υποχώρηση βρίσκουν τη δυνατότητα να ξεκουραστούν σε μια πόλη όπου επικρατούν ολοκληρωτικά. Στη διάρκεια του δεύτερου δεκαπενθήμερου του Γενάρη οι αντάρτες της Αθήνας συγκεντρώνονται στην πόλη των Τρικάλων όπου εκεί εδρεύει και το Γενικό Επιτελείο του ΕΛΑΣ.

Το κύριο ζήτημα που πρέπει να ρυθμιστεί τώρα είναι το θέμα της ανταλλαγής των ομήρων. Ο Σιάντος στέλνει στην Αθήνα αντιπροσωπεία του ΕΛΑΣ για να έρθει σε συνεννοήσεις με τους Εγγλέζους. Επικεφαλής ορίζεται ο Τζίμας.

Η αντιπροσωπεία καταφθάνει στην Αθήνα και συναντιέται με τον Σκόμπι, ο οποίος, με το πρόσχημα ότι δεν έχει καμία ενημέρωση για την αποστολή τους, τους οδηγεί σε ένα μικρό δωμάτιο του Γενικού Στρατηγείου.

Εκεί ενημερώνονται πως τελούν υπό κράτηση για παράβαση των όρων της εκεχειρίας και παράνομη είσοδο στην Αθήνα. Αντιμετωπίζονται περισσότερο σαν μαφιόζοι παρά ως αντιπρόσωποι στρατεύματος.

Ο Τζίμας αρχίζει απεργία πείνας, αλλά μετά από μία ημέρα ο στρατηγός Σκόμπι τον ελευθερώνει και αρχίζουν τις συζητήσεις για το θέμα των ομήρων. Οι συζητήσεις δεν θα κρατήσουν παραπάνω από 3 ώρες.

Μετά η αντιπροσωπεία του ΕΑΜ θα αποχωρήσει συνοδεία τεθωρακισμένων. Γίνεται φανερό πως οι Εγγλέζοι δεν ελέγχουν σε τέτοιο βαθμό την πόλη ώστε να μπορούν να εγγυηθούν για την ασφάλειά τους.

Αυτή τη φορά όμως όχι από τη δράση των ανταρτών του ΕΛΑΣ, αλλά από τη δράση παραστρατιωτικών ομάδων που συγκροτούνταν από πολλές φορές και από παλιούς συνεργάτες των Ναζί. Δρουν ανενόχλητες στις συνοικίες «καθαρίζοντας αυτές από τον κομμουνιστικό κίνδυνο».

Τα δύο στρατόπεδα βρίσκονται πια στο στάδιο της προπαρασκευής για τις μεταξύ τους συνομιλίες που πρέπει να οδηγήσουν σε μια συμφωνία που θα εμπεδώνει οριστικά την ειρήνη. Ή τουλάχιστον αυτό είναι το θέλημα και η βούληση του ελληνικού λαού, που μόλις έβγαινε από μια σκληρότατη Κατοχή.

Κατοχή που είχε πληρώσει με βαρύ φόρο αίματος, αλλά και με την πλήρη οικονομική καταστροφή της χώρας. Εν ολίγοις, οδεύουμε προς τη συμφωνία της Βάρκιζας, ασχέτως του αν αυτή τελικώς το μόνο που θα καταφέρει θα είναι η εμπέδωση μιας πιο μεγάλης εκεχειρίας προετοιμασίας για τον τριετή ελληνικό εμφύλιο πόλεμο. Η μάχη της Αθήνας θα αποτελέσει τελικά μόνο την αφετηρία, την εισαγωγή ενός δράματος που έρχεται να προστεθεί στις κακουχίες του ελληνικού λαού.

Επίλογος

Ο επίλογος για τα γεγονότα του Δεκέμβρη του ’44 της Αθήνας δεν μπορεί παρά να είναι μια αναφορά στον τριετή εμφύλιο πόλεμο του ’46-’49. Ενός εμφυλίου πολέμου που οι 33 ημέρες μαχών υπήρξαν, θα μπορούσαμε να πούμε, το πρώτο του κομμάτι, ο αιματηρός του πρόλογος.

Γιατί αν ο Δεκέμβρης και η συμφωνία της Βάρκιζας αναδεικνύουν και διδάσκουν κάτι, αυτό είναι η αδυναμία συνεννόησης και τελικά συμφιλίωσης των δύο στρατοπέδων.

Η πολιτική «συμφιλίωσης», λέξη που έχει χρησιμοποιηθεί ακόρεστα και από τα δύο στρατόπεδα, μετά τη λήξη των Δεκεμβριανών αναδεικνύεται λοιπόν απλή ρητορεία.

Η μη συμμετοχή της Αριστεράς στις εκλογές της 31ης Μαρτίου του 1946, αλλά και η ανένδοτη στάση της κυβέρνησης, θα βαθύνουν ακόμη περισσότερο το χάσμα. Παντού στην Ελλάδα οπλισμένες ομάδες δρουν σχεδόν ανενόχλητες και από τα δύο στρατόπεδα, ενώ το επίσημο κράτος φαίνεται ανήμπορο να αντιδράσει και να ελέγξει την κατάσταση.

Πολύ περισσότερο από ένα σημείο και μετά, η ίδια η κυβέρνηση θα σπρώξει τα πράγματα προς το χειρότερο, όταν χιλιάδες κομμουνιστές αλλά και άλλοι μαχητές του ΕΛΑΣ αμέσως μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας καταλήγουν σε δικαστήρια και έκτακτα στρατοδικεία, όπου τους βαραίνουν κατηγορίες του κοινού ποινικού δικαίου. Στην ουσία δικάζονται για την πολιτική δράση τους.

Τον Ιούλιο του 1945, ο γενικός γραμματέας του ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης συναντιέται με τον Μάρκο Βαφειάδη για να συζητήσουν τη δυνατότητα ανασύνταξης εξοπλισμού και ενσωμάτωσης σε ένα ενιαίο καθοδηγητικό κέντρο των αντάρτικων ομάδων που διάσπαρτες δρουν στα βουνά της ηπειρωτικής Ελλάδας.

Ο Ζαχαριάδης θα επιμείνει στα πιο κάτω σημεία:

1) Η στρατολόγηση πρέπει να γίνεται αποκλειστικά σε εθελοντική βάση.

2) Ο Βαφειάδης πρέπει να αποφύγει την ενσωμάτωση οργανωμένων μονάδων του Ελληνικού Στρατού που θα εξέφραζαν την πρόθεση να περάσουν με το μέρος των ανταρτών. Να δέχεται μόνο μεμονωμένους εθελοντές.

3) Η στρατιωτική δράση να περιοριστεί στις παρακρατικές βασιλικές ομάδες χωρίς να επεκταθεί στον εθνικό στρατό.

4) Η στρατιωτική δράση να έχει αποκλειστικό αμυντικό χαρακτήρα.

5) Η πολιτική της συμφιλίωσης διατηρείται και η πολιτική δραστηριότητα κινείται σε αυτή την κατεύθυνση.

Εκείνο που επιδιώκουν είναι μέσω της αυτοάμυνας να ασκήσουν πίεση στην κυβέρνηση. Με αυτό το πλαίσιο ως οδηγό, ο Βαφειάδης αρχίζει προσπάθεια ανασύνταξης των ανταρτών. Προς το παρόν, οι αριστεροί αντάρτες δεν ξεπερνούν τους 1.500 σε όλη την ηπειρωτική Ελλάδα.

Το πρώτο που κάνει ο Βαφειάδης, είναι να συναντηθεί με παλιούς καπετάνιους του ΕΛΑΣ, να τους πείσει να ξαναβγούν στο βουνό και να αναλάβουν επικεφαλής αντάρτικων σχηματισμών. Στην αντίθετη παράταξη καταγράφονται κάτι παραπάνω από 200 μοναρχικές ομάδες όπου η καθεμία από αυτές μετράει περίπου 100 άντρες.

Μπαίνοντας στο καλοκαίρι του ’45, οι μοναρχικές ομάδες με τη στήριξη του επίσημου κράτους κλιμακώνουν τη δράση τους εναντίον των παλιών μελών και στελεχώνουν το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Αλλά και η κυβέρνηση Τσαλδάρη σκληραίνει τη στάση της προς τους παλιούς ΕΑΜίτες. Αυτή η μισαλλόδοξη στάση αναγκάζει πολλούς παλιούς αντάρτες να αναζητήσουν το δρόμο ξανά προς το βουνό. Με την είσοδο του φθινοπώρου, ο συνολικός αριθμός ανταρτών θα ξεπερνάει τις 5.000. Ο Βαφειάδης δεν φαίνεται όντως να έχει αποκτήσει τον έλεγχό τους.

Την 1η Σεπτέμβρη διοργανώνεται το δημοψήφισμα για τον τελικό χαρακτήρα του πολιτειακού συστήματος στην Ελλάδα. Το αποτέλεσμα βγάζει ένα 68% να υποστηρίζει την επιστροφή του βασιλιά Γεωργίου Β’. Η κυβέρνηση Τσαλδάρη ζητάει από την κυβέρνηση της Μεγάλης Βρετανίας, λίγες μέρες μετά το δημοψήφισμα, νέα οικονομική βοήθεια.

Αυτή τη φορά και σε στρατιωτικό υλικό, όπλα και πυρομαχικά. Από εδώ και πέρα, η δράση των «ληστοσυμμοριτών» παύει να απασχολεί την Αστυνομία και τη Χωροφυλακή. Γίνεται υπόθεση του στρατού. Στις 28 Οκτώβρη του ’46, ο Βαφειάδης αναγγέλλει την ίδρυση του Δημοκρατικού Στρατού της Ελλάδας (ΔΣΕ). Πλέον ο εμφύλιος πόλεμος έχει κηρυχθεί και από τις δύο πλευρές.

Επιγραμματικά, για τον εμφύλιο πόλεμο μπορούμε να αναφέρουμε τα εξής: Θα διαρκέσει τρία χρόνια και θα επεκταθεί σε όλη την ηπειρωτική Ελλάδα ακόμα και τη νησιωτική. Η ηγεσία του ΔΣΕ εξαρχής θα θέσει τον στόχο της μετατροπής του σε τακτικό στρατό, πράγμα που δεν θα το επιτύχει ποτέ.

Οι πιο σημαντικές του επιτυχίες εναντίον του κυβερνητικού στρατού θα είναι η ολιγοήμερη κατοχή των πόλεων της Καρδίτσας και του Καρπενησίου. Όμως σιγά σιγά η δράση του θα περιοριστεί δραστικά. Αρχικά ο ΔΣΕ θα πάψει να υφίσταται στην Πελοπόννησο. Το καλοκαίρι του ’49 οι δυνάμεις του ΔΣΕ έχουν περιοριστεί δραματικά στις βουνοκορφές της Πίνδου, στο Βίτσι και στο Γράμμο. Στις 19 Αυγούστου το Γ’ Σώμα Στρατού ξεκινά τις τελευταίες εκκαθαριστικές επιχειρήσεις σε αυτές τις βουνοκορφές.

Οι Αμερικανοί σε αυτές τις επιχειρήσεις θα δοκιμάσουν και ένα καινούργιο πολεμικό όπλο τους, τη βόμβα Ναπάλμ. Μέχρι το τέλος του Αυγούστου πέφτει και το τελευταίο οχυρό του ΔΣΕ. Οι τελευταίοι αντάρτες περνούν κατάκοποι στο έδαφος της Αλβανίας για να μοιραστούν από εκεί στο σύνολο των σοσιαλιστικών κρατών της Ανατολικής Ευρώπης. Ο ραδιοφωνικός σταθμός του ΔΣΕ «Η Ελεύθερη Ελλάδα» θα ανακοινώσει λίγο αργότερα το τέλος του Εμφυλίου.

Την Κυριακή 16 Οκτωβρίου 1949 ανακοινώνεται τα εξής: «Η προσωρινή ελληνική κυβέρνηση σταματάει τις εχθροπραξίες για να αποφευχθεί η ολοκληρωτική καταστροφή της Ελλάδος.

Ο δημοκρατικός στρατός δεν κατέθεσε τα όπλα, αλλά σταμάτησε προς το παρόν τις επιχειρήσεις. Αυτό δεν σημαίνει» συνεχίζει η ανακοίνωση «ότι οι Έλληνες παραιτούνται από τον αγώνα για τα δίκαια του λαού. Οι Αγγλοαμερικανοί ιμπεριαλιστές και οι μοναρχοφασίστες πράκτορές τους γελιούνται αν νομίζουν ότι ο αγώνας τελείωσε και ότι ο ΔΣΕ έπαψε να υπάρχει». Στην πραγματικότητα ο ΔΣΕ έχει πάψει να υπάρχει.

Νικημένος από ένα στρατό με σαφή υπεροπλία χάρη και στην εμπλοκή τη στρατιωτική των ΗΠΑ αλλά και απέναντι σε ένα λαό πλήρως εξαθλιωμένο, το μόνο που ζητάει είναι ειρήνευση.

Τα αποτελέσματα του Εμφυλίου είναι συγκλονιστικά. Ο τριετής εμφύλιος σπαραγμός αφήνει πίσω του περίπου 150.000 νεκρούς. Αν υπολογίσουμε και τους νεκρούς από τις εκτελέσεις και την πείνα της Κατοχής (η Ελλάδα αναλογικά με τον πληθυσμό της ήταν η δεύτερη χώρα με τις μεγαλύτερες ανθρώπινες απώλειες κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου), σχεδόν το 1/10 του ελληνικού πληθυσμού έχει χαθεί σε μια δεκαετία.

Ταυτόχρονα κάποιες δεκάδες χιλιάδες Ελλήνων περνούν τα βόρεια σύνορα της χώρας και εγκαθίστανται στην Ανατολική Ευρώπη. Πολλοί από αυτούς για να μη γυρίσουν ποτέ.

Κάποιοι για να επαναπατριστούν δεκαετίες μετά. Συγχρόνως η Ελλάδα, εδώ και τρία χρόνια, αντί να βρίσκεται στο στάδιο της ανασυγκρότησης των υποδομών της και της οικονομίας της, συνεχίζει να καταστρέφεται απ’ άκρη σ’ άκρη.

Ό,τι είχε αφήσει όρθιο η γερμανική Κατοχή το έχει σαρώσει πια ο εμφύλιος πόλεμος. Πληγές που θα χρειαστούν δεκαετίες για να γιατρευτούν.

Όσο τα κράτη της Ευρώπης κυνηγούν δείκτες ανασυγκρότησης, η Ελλάδα θα παραμένει υπανάπτυκτη υποθηκεύοντας το μέλλον των επόμενων γενεών σε πολύ κακή τιμή.

Ταυτόχρονα, το τέλος του Εμφυλίου δεν συνοδεύεται και από το τέλος της μισαλλοδοξίας και των πολιτικών παθών. Αντιθέτως, αυτά θα διαιωνίζονται για δεκαετίες ακόμα.

Οι μισοί Έλληνες θα θεωρηθούν εχθροί του έθνους και θα διωχθούν σκληρά. Στους τόπους εξορίας όπου στέλνονται για να αναμορφωθούν με τα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων, με τη δίωξη των πολιτικών φρονημάτων, με τα έκτακτα και τακτικά στρατοδικεία που θα λειτουργούν για χρόνια ακόμα.

Στην πολιτική ζωή της χώρας, την κοινωνική και οικονομική, θα επικρατήσει ανωμαλία και η εξομάλυνση θα περιμένει για να έρθει στα χρόνια της Μεταπολίτευσης από το ’74 και μετά. Στους νικητές του Εμφυλίου πέφτει το ιστορικό βάρος ότι δεν μπόρεσαν να διαχειριστούν τη νίκη τους. Η μισαλλοδοξία χτίζει ερείπια επάνω στα ερείπια.

Ο Δεκέμβρης του ’44 λοιπόν, που θα μείνει στην Ιστορία με τον όρο «Δεκεμβριανά», κομίζει μια μεγάλη καταστροφή που λίγοι προφανώς μπορούσαν εξαρχής να την υποπτευθούν. Και η θύμησή του γι’ αυτό το λόγο αξίζει να υπάρχει στη συλλογική μνήμη του σημερινού Ελληνισμού.

Ως υψηλή συναίσθηση και φρόνημα σταθερό μιας σίγουρης επιλογής ενάντια σε ό,τι μπορεί να επιφέρει -έστω και στο μακρινό μέλλον- εθνικό διχασμό. Γιατί από τον πόλεμο γενικά υπάρχει διέξοδος, ενώ από τον εθνικό διχασμό η διέξοδος είναι πολύ πιο δύσκολη, πολύ πιο μακροχρόνια και πολλές φορές οι πληγές που επιφέρει μένουν για πάντα ανεπούλωτες.

https://www.pronews.gr/istoria/dekemvriana-1944-oi-agnostes-maxes-tis-attikis/

Γ. Θωμαίδης: Η κόλαση της δυτικής εισόδου, την οποία δεν θα διασώσει κανένα μετρό.

0
Όποιος γυρίζει από την Δυτική πλευρά του νομού Θεσσαλονίκης όπου βρίσκεται η περιοχή της υψηλότερης οικονομικής δραστηριότητας ή από την Πιερία στην πόλη, έχει να διανύσει κάθε μέρα μία κόλαση 3 χιλιομέτρων.
Αυτήν που φαίνεται στο χάρτη.
Το μεγάλο πρόβλημα κίνησης της Θεσσαλονίκης είναι το τεράστιο μεσημεριανό και απογευματινό μποτιλιάρισμα, το οποίο δημιουργείται κατά την είσοδο χιλιάδων αυτοκινήτων από τις απομακρυσμένες από την πόλη ζώνες υψηλής οικονομικής δραστηριότητας που βρίσκονται στην περιφέρεια της και οι οποίες δεν συνδέονται με κανένα άλλο μέσο με την πόλη εκτός από ιδιωτικό αυτοκίνητο και τις συγκοινωνίες του ταλαίπωρου ΟΑΣΘ.
Για αυτό το πρόβλημα δεν έχει ληφθεί κανένα απολύτως μέτρο από καμία αρχή της πόλης εδώ και πάνω από 20 χρόνια.
Μπορεί το μέτρο να είναι αναγκαίο για να βοηθήσει σε ορισμένες δραστηριότητες της πόλης (Αν και είναι εξαιρετικά αμφίβολο πόσο θα ελαττώσει τα προβλήματα όσων έχουν ανάγκη από αυτοκίνητο για την μετακίνηση τους), αλλά η πόλη δεν αρχίζει ούτε τελειώνει στα έργα του μετρό. Όλα αυτά τα χρόνια που γίνεται όλη αυτή η προσπάθεια για να σκαφτεί η πόλη και το γεφύρι της Άρτας δεν τελειώνει ποτέ, θα μπορούσαν να έχουν δημιουργηθεί μεγάλα δίκτυα σύνδεσης των κύριων ζωνών οικονομικής δραστηριότητας με την πόλη και στα σημεία συνάντησης αυτών των δικτύων με την Δυτική είσοδο να υπάρξουν μεγάλα πάρκινγκ στα οποία οι πολίτες θα μπορούσαν να αφήσουν το αυτοκίνητό τους και να πάρουν το μεταφορικό μέσον Ή ακόμα καλύτερα να ληφθεί πρόνοια για την τελική κατάληξη των δικτύων συγκοινωνίας για παράδειγμα με επιπλέον τρένα με τον σταθμό της Θεσσαλονίκης στον οποίο θα βρίσκεται το μέτρο.
Κανένα από αυτά τα σχέδια δεν έχει συζητηθεί και ένα πάρα πολύ δυναμικό κομμάτι του πληθυσμού της πόλης χάνει κάθε μέρα ώρες από την ζωή του τα χρήματα του και την υγεία του γνωρίζοντας ότι αυτό δεν θα σταματήσει για όλη του τη ζωή. Για να δείτε πόσο παράλογο είναι αυτό, ένας γιατρός που δουλεύει στο κέντρο υγείας Κατερίνης ή στο νοσοκομείο Κατερίνης, θα μπορεί σε ένα περίπου χρόνο να κινείται από το ανατολικό τμήμα της πόλης μέχρι την Κατερίνη μόνο με μετρό και τρένο και με σχετικά χαμηλό κόστος.
Αντίθετα ένας εργαζόμενος στο Καλοχώρι ή στη Σίνδο, δεν διαθέτει κανέναν άλλο τρόπο να φτάσει στο κέντρο της πόλης ή στα ανατολικά, εκτός από τη Δυτική είσοδο ενώ θα μπορούσε να υπάρχει τρένο που να συνδέει την καθεμία από αυτές τις περιοχές με τον σταθμό και σύντομα μέσω του μετρό με τις υπόλοιπες περιοχές του κέντρου και του ανατολικού τμήματος της Θεσσαλονίκης. Τα υπέργεια τρένα όμως δεν είναι εντυπωσιακά και δεν προσφέρονται για φωτοβολίδες. Επίσης απαιτούν γραφειοκρατικές ρυθμίσεις τις οποίες δεν θέλει να κάνει το μαθημένος τα εύκολα πολιτικό προσωπικό της χώρας. Όσο για τους πολίτες της πόλης έχουν δεχθεί ήδη ότι περίπου μέχρι τα μέσα του εικοστού πρώτου αιώνα υπάρχει το ενδεχόμενο να υπάρχει η επέκταση του Μετρό προς τα δυτικά. Ίσως αυτό να είναι ανοιχτό αν έχεις μάθει να ζήσει με τα λιγότερα ή αν δεν έχεις τίποτα άλλο να κάνεις την υπόλοιπη μέρα σου. Είναι όμως απολύτως εχθρικό για τα νέα και παραγωγικά μέλη της κοινωνίας της πόλης τα οποία δεν θέλουν να περάσουν τη ζωή τους μέσα σε ένα αυτοκίνητο και να τρώνε πάντοτε κρύο το φαγητό τους σε ένα σπίτι όπου όλοι θα κοιμούνται τον απογευματινό τους ύπνο.
Απο τη σελίδα του κ. Γιώργου Θωμαϊδη στο facebook

Αθήνα – Θεσσαλονίκη: Από το μεγαλείο του «Σταύρος Νιάρχος» στο… μπουζουξίδικο της Αριστοτέλους. Του Νίκου Ηλιάδη

2

Ίσως το μέλλον της πόλης να είναι πράγματι ο (κάθε) Ιακωβίδης και η ΚΟΘ να είναι το μίζερο παρελθόν της· και μάλλον έτσι θα ‘ναι. Δεν μπορεί, ο δήμαρχος θα ξέρει καλύτερα…

 04/12/2022 07:39  

Νίκος Ηλιάδης
  • Θεσσαλονίκη: Με Πέτρο Ιακωβίδη το άναμμα του χριστουγεννιάτικου δέντρου στην πλατεία Αριστοτέλους

     01/12/2022 11:37

nikos-hliadis-Q3Ac6.jpg

Είδα χθες, κονσέρβα, την τελετή έναρξης της εορταστικής περιόδου στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, στην Αθήνα η οποία πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της περασμένης Πέμπτης. Ήταν μία φαντασμαγορική παράσταση, υψηλών επαγγελματικών στάνταρ. Κυρίως όμως, ήταν μια γιορτή που θύμιζε Χριστούγεννα.

Χιλιάδες φωτάκια, φώτισαν τα 84 πλατάνια που βρίσκονται εκατέρωθεν του Καναλιού, καθώς και τον υπόλοιπο χώρο του ΚΠΙΣΝ· χριστουγεννιάτικα τραγούδια, όπως το Jingle Bell Rock και το Winter Wonderland, αλλά και κλασικές χριστουγεννιάτικες μελωδίες και διαχρονικές επιτυχίες όπως τα I Just Called to Say I Love you, Last Christmas, Don’t Worry Be Happy, I’m Still Standing, Feliz Navidad, We wish you a Merry Christmas κ.ά. Μία μουσική πανδαισία την οποία παρουσίασαν η παιδική χορωδία της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και μουσικά σύνολα με εξαιρετικές φωνές και μουσικούς υπό τον αμερικανό μαέστρο, συνθέτη και καλλιτεχνικό διευθυντή του Young People’s Chorus of New York City, Francisco J. Núñez, μαζί με τις Chórεs της Μαρίνας Σάττι κ.ά.

Κι έπειτα απ’ όλα αυτά ανοίγεις την ηλεκτρονική αλληλογραφία σου και διαβάζεις το δελτίο Τύπου του δήμου Θεσσαλονίκης για την εναρκτήρια εκδήλωση της χριστουγεννιάτικης περιόδου. “Την Τετάρτη 7 Δεκεμβρίου, στις 7.00 το απόγευμα, η Θεσσαλονίκη φορά τα γιορτινά της. Ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης Κωνσταντίνος Ζέρβας θα φωταγωγήσει το επιβλητικό δέντρο, ύψους 18 μ., από τον Ταξιάρχη Χαλκιδικής. Ο άξονας της Αριστοτέλους θα φωτιστεί με 350.000 γιορτινά λαμπιόνια χαμηλής ενεργειακής κατανάλωσης.

Παράλληλα θα ανάψει όλος ο εορταστικός διάκοσμος που έχει τοποθετηθεί σε κεντρικούς δρόμους και στις γειτονιές της Θεσσαλονίκης. Την εκδήλωση για το άναμμα του χριστουγεννιάτικου δέντρου στην πλατεία Αριστοτέλους θα πλαισιώσει ο δημοφιλής τραγουδιστής Πέτρος Ιακωβίδης με μια μοναδική συναυλία με όλες τις μεγάλες επιτυχίες του. Την παρουσίαση της εκδήλωσης έχει αναλάβει ο γνωστός παρουσιαστής και επιχειρηματίας Τάσος Σωφρονίου. Η είσοδος στη συναυλία είναι ελεύθερη”.

Οι συγκρίσεις αναπόφευκτες. Πιστοποιούν γιατί η Αθήνα είναι πρωτεύουσα “σε όλα” και η Θεσσαλονίκη επαρχία “σχεδόν σε όλα”. Αλλά δεν είναι μόνον η Αθήνα. Σε καμία ευρωπαϊκή πόλη δεν θα δεις πλατείες να μετατρέπονται σε μπουζουξίδικα και μάλιστα με τη σφραγίδα του οικείου δήμου, πόσω μάλλον όταν πρόκειται για την αυλαία των χριστουγεννιάτικων εκδηλώσεων.

Στη Θεσσαλονίκη, δυστυχώς, αυτό έχει γίνει παράδοση. Το έκαναν και οι προηγούμενοι από τον κ. Ζέρβα, το αντέγραψε και ο ίδιος κι ας αυτολανσάρεται ως αστός με ιδιαίτερη μουσική κουλτούρα, διαφορετικά από τους προκατόχους του. Άλλωστε, αυτό θέλησε να συμβολίσει και ο ίδιος όταν επέλεξε το φουαγιέ του Μεγάρου Μουσικής για να ανακοινώσει την εκ νέου υποψηφιότητά του. Όμως ο συμβολισμός δεν άντεξε παρά μερικές εβδομάδες. “Καλό το Μέγαρο, αλλά είναι για λίγους”, θα σκέφτηκε, “ο λαουτζίκος θέλει άλλα”.

Και επειδή ένας σωστός δήμαρχος οφείλει να αφουγκράζεται τους δημότες του, κάπως έτσι στην πλέον εμβληματική πλατεία της Θεσσαλονίκης αντί να αντηχήσουν χριστουγεννιάτικες μελωδίες από τις πολλές και υψηλού επιπέδου χορωδίες που διαθέτει η πόλη, αντί να μας εισαγάγουν στο εορταστικό κλίμα η Κρατική Ορχρήστρα ή η συμφωνική του δήμου με all-time classics χριστουγεννιάτικες επιτυχίες, αντί αυτών, θα… απολαύσουμε “όλες τις μεγάλες επιτυχίες του Πέτρου Ιακωβίδη” και μάλιστα με “ελεύθερη είσοδο”.

Βεβαίως, πάλι, ίσως να έχει δίκιο ο κ. Ζέρβας. Ίσως αυτή να είναι “η ακηδευμόνευτη και εξωστρεφής Θεσσαλονίκη” η οποία “ενοχλεί εκείνους που έχουν βολευτεί στη μιζέρια”, “εκείνους που δε μπορούν να συμβαδίσουν με το μέλλον που έρχεται”. Ίσως το μέλλον της πόλης να είναι πράγματι ο (κάθε) Ιακωβίδης και η ΚΟΘ να είναι το μίζερο παρελθόν της· και μάλλον έτσι θα ‘ναι. Δεν μπορεί, ο δήμαρχος θα ξέρει καλύτερα…

makthes.gr