Αρχική Blog Σελίδα 1774

Peace Accords

0

By

Russia has accepted Washington’s invitation to engage in peace talks over the war in Ukraine. Both, of course, have reservations. Russia’s is that it needs to continue to hold territory in Ukraine, America’s is that it needs to make sure Russia surrenders its territory in Ukraine.

It would seem, then, that peace is unlikely, and that the talks are therefore useless to begin with. But that is not the case. Any bargain over a serious matter starts first with a gut check – an attempt to see how deeply the other side is committed. Bargaining begins with each side making demands that are so unacceptable that they anger the other party. It’s a position that makes a deal impossible. Both sides know as much and understand well that their own positions are going to be rejected. More important is how they are rejected. If the response by either side is “Your proposal means that there can never be peace, and our intelligence has compromising pictures of your partner,” then that’s instructive. Personalizing the offer with vile insinuations provides excellent guidance, and will likely receive a reply of massive air attacks.

In this case, the United States offered to negotiate without mentioning its core demand: that Russia withdraw. Moscow replied by openly stating that Russia is prepared to withdraw from all of Ukraine save two important areas. The Americans tried to imply that Russia’s “withdrawal” is neither a withdrawal nor in the forefront. Russia’s response was that a complete withdrawal is a nonstarter. But since two areas were mentioned, one close to Russia, another in south Ukraine, both are extremely difficult for the U.S. to cede because of the political consequences.

All wars end. Some end in the devastation of the enemy, and some end with the exhaustion of one side. Others end with one side unable to continue the war because it sees no way in which to impose such costs on the enemy that it can continue fighting. Forces are not crushed so much as drained, with little hope of continuation.

The current situation is more complex. The war in Ukraine is ongoing, and neither side is crushed or exhausted. Neither has concluded that victory is unreachable. The Ukrainian army itself is divided between Ukrainians and Americans; Ukrainians continue to fight, however wearily, while the Americans send money and equipment without incurring casualties. Put differently, they have very different skin in the game. Ukrainians are fighting for their country, so any inch lost is agony. Washington simply wants to keep Russia away from the eastern border of NATO. It’s not an existential situation. The same can’t be said for Ukraine.

The logic here is for the Russians to attempt to break the Ukrainian army, since extreme casualties might force them to collapse or sue for peace. The strategy for Ukraine is to meet every Russian advance with a counterattack, supplemented as it is by massive U.S. firepower. In the end, the war will be determined by the depth of forces on each side as well as their willingness to fight and die.

All of this suggests a war of attrition. Think World War I but without trenches. The Russians initiated combat, and any admission of failure would threaten the government. Ukrainian concessions would be tantamount to an end of the country, or at least an abdication of its independence. From the American point of view, continuing the war is better than defeat, since U.S. security guarantees to other allies would be on the line. (For this reason, I don’t think Washington will involve itself too much in the fine print.)

Under these circumstances, it would appear that the war cannot end. But each country has an imperative not to be broken and not to capitulate. And no one, save the Americans, can walk away. Reality is the ultimate gut check. Ukraine and Russia will posture until the end, even if neither knows exactly what its breaking point is. Each hopes the other is approaching that breaking point, and each wants to avoid reaching it first.

It is this mutual fear of failure that drives each to a negotiated settlement, however contemptible and belligerent that process will be. The opening gut check is followed by an emerging reality of how much you can play and how much your enemy can play, two variables that are considered every day by leaders and soldiers alike. Unthinkable concessions then become thinkable. The hazier this is, the more each side will be frightened that they will suddenly break.

Volodymyr Zelenskyy wants an independent Ukraine, Vladimir Putin wants to be president of Russia, and the U.S. wants to end the war without American casualties. None is as confident as he appears.

US pressures Turkey to approve Swedish Nato bid ‘soon’

0

thelocal.se

Finland and Sweden joined the United States on Thursday in asking Turkey for its greenlight soon to join Nato, saying they have been fulfilling promises to Turkey to extradite PKK militants.

US Secretary of State Antony Blinken and the Swedish and Finnish foreign ministers, meeting jointly in Washington, steered clear of airing any frustration or threatening Turkey, the one nation holding up the Nordic nations’ bids to join the transatlantic alliance.

“I’m confident that Nato will formally welcome Finland and Sweden as members soon,” Blinken told a joint news conference.

“Both countries have taken significant concrete actions to fulfill their commitments, including those related to the security concerns on the part of our ally Turkey,” he said.

Turkey has demanded that the two countries take tougher stances on Kurdish militants that it considers terrorists in exchange for backing their Nato bids.

Sweden last week extradited Mahmut Tat, who is wanted by Turkey for membership in the Kurdistan Workers’ Party (PKK).

Finnish Foreign Minister Pekka Haavisto said that commitments made earlier this year to Turkey by both countries were being “very much fulfilled.”

He voiced hope that Sweden and Finland would join by February, the date when the other initial holdout, Hungary, has pledged to approve their accession.

“Of course what we are still missing is a clear date and clear plan of the Turkish parliament to deal with this issue,” Haavisto said.

“We know that Turkey is going to elections. Of course our hope is that this decision should come from Turkey rather sooner than later,” he said.

Turkish President Recep Tayyip Erdogan is up for reelection in June and some experts have speculated that he will show an uncompromising attitude until then.

Sweden and Finland both have close ties with Western militaries but have historically stopped short of open alliances for fear of angering nearby Russia.

Their hesitation changed after Russia invaded Ukraine, which had unsuccessfuly sought for years to join Nato, which commits to mutual defense of all its members.

Turkey calls Sweden’s extradition of PKK militant ‘a start’
Turkey on Monday welcomed Sweden’s extradition of a convicted Kurdish militant but signalled it expected more action before it would approve Stockholm’s application to join Nato.Ankara has demanded that both Sweden and neighbouring Finland take tougher stances on Kurdish groups it deems “terrorists” in exchange for backing their Nato bids.

“The return of the PKK terrorist is a start showing (Sweden’s) sincerity,” Justice Minister Bekir Bozdag told state television TRT. “We hope new ones will follow,” he said.

Sweden on Friday extradited Mahmut Tat, who is wanted by Ankara for membership of the Kurdistan Workers’ Party (PKK), which is listed as a terror group by Turkey and its Western allies.

Tat, who was sentenced to more than six years in jail by a Turkish court, fled to Sweden in 2015 but was denied an asylum by the Swedish authorities. Tat was detained by Turkish police shortly after landing at Istanbul airport and jailed by an Istanbul court.

In the wake of Russia’s invasion of Ukraine, Finland and Sweden in May dropped decades of military non-alignment and applied to join Nato.

The bid needs unanimous approval from all Nato members. Turkey has held back on ratifying their Nato applications despite reaching an agreement with Sweden and Finland in June.

Among its demands on the Nordic nations, Ankara says it expects Stockholm in particular to take tougher action on issues including the extradition of criminals and the freezing of terror assets.

Hungary, the only other Nato member who has yet to ratify the applications, has promised to put the issue to a vote in parliament next year.

 

Βρισκόμαστε ήδη στη δεύτερη φάση υλοποίησης του χάρτη Μπάιντεν: Το κλείσιμο του Κυπριακού με όχημα την ενέργεια!

0

Στις 8 Σεπτεμβρίου 2016 η Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ συνεδρίασε με θέμα τις εξελίξεις στα ενεργειακά της Αν. Μεσογείου, παρουσία του τότε Πρέσβεως της Κυπριακής Δημοκρατίας (δείτε τα πρακτικά ΕΔΩ).

Στην επιτροπή προήδρευσε η Ιλένα Ρος-Λέτινεν (Πρόεδρος της Subcommittee on the Middle East and North Africa). Στον εναρκτήριο λόγο της είπε:
“Μετά την ανακάλυψη του φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο, οι σχέσεις του Ισραήλ με την Ελλάδα και την Κύπρο έχουν βελτιωθεί. Ενώ βρισκόμασταν [σε επίσημη επίσκεψη το καλοκαίρι του 2016] στην Κύπρο, μας είπαν ότι οι Κύπριοι εργάζονται για να ενώσουν τις χώρες της περιοχής της Ανατολικής Μεσογείου για να δημιουργήσουν ένα πολυμερές φόρουμ που θα περιλαμβάνει το Ισραήλ. Κύπριοι αξιωματούχοι μας είπαν ότι θεωρούν τους εαυτούς τους μέρος του στρατηγικού βάθους του Ισραήλ και σχεδιάζουν να συνεργαστούν στενά με το Ισραήλ σε θέματα αντιτρομοκρατίας, ασφάλειας και εμπορίας ανθρώπων.
Ήταν σαφές ότι η ενέργεια έχει αναδειχθεί ως βασικό κίνητρο που μπορεί να βοηθήσει στην επίλυση του Κυπριακού και να τερματίσει την κατοχή του βόρειου τμήματος της Κύπρου από την Τουρκία.
 
Ένας πιθανός αγωγός που θα μεταφέρει κυπριακό και ισραηλινό φυσικό αέριο προς την Τουρκία θα μπορούσε όχι μόνο να βελτιώσει τις σχέσεις στην περιοχή, αλλά θα μπορούσε στη συνέχεια να διοχετευθεί στην Ευρώπη. Αυτό θα βοηθούσε τους ευρωπαίους φίλους μας να μειώσουν την εξάρτησή τους από τη ρωσική ενέργεια και να μειώσουν τη ρωσική επιρροή σε αυτόν τον τομέα”.
Λίγο αργότερα η Ρος-Λέτινεν τόνισε ότι, “η Κύπρος είναι προφανώς ιδανική για να αποτελέσει το επίκεντρο της περιοχής, με αγωγούς προς όλες τις κατευθύνσεις. Η Κύπρος μπορεί να συνδεθεί ταυτόχρονα με το Ισραήλ, την Αίγυπτο, την Ελλάδα, την Τουρκία, αλλά δεν είναι απαραίτητο να ολοκληρωθούν όλες αυτές οι διασυνδέσεις ταυτόχρονα”, ενώ πρόσθεσε, “νομίζω αυτό που πρέπει να δούμε τώρα μετά την εξομάλυνση των σχέσεων Ισραήλ και Τουρκίας, είναι το αν μπορεί να επιτευχθεί μια λύση στο νησί της Κύπρου, που θα ξεκλειδώσει την δυνατότητα κατασκευής αγωγού από το Ισραήλ μέσω Κύπρου προς την Τουρκία…“
Εν συνεχεία η Ρος-Λέτινεν έθεσε το ερώτημα:
“Έχω λοιπόν την απορία, τι έρχεται πρώτο; Προσπαθούμε να δουλέψουμε σε όλα τα διαφορετικά μέτωπα για να δούμε ποιό μπορεί να προηγηθεί; Αυτό που είναι ξεκάθαρο είναι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να συνεχίσουν να διαδραματίζουν ενεργό ρόλο στην προσπάθεια να ανακαλύψουν ποιά είναι η γεωπολιτική λύση, να βρουν τα εμπόδια και να τα αφαιρέσουν, ώστε ο ιδιωτικός τομέας [σσ. εταιρείες υδρογονανθράκων] να βρει τις εμπορικά βιώσιμες λύσεις και να μπορέσει να προχωρήσει”.
Ο συσχετισμός με τον χάρτη Μπάιντεν
Διευκρινίζεται ότι ο αγωγός φυσικού αερίου από τα κυπριακά και ισραηλινά κοιτάσματα διαμέσου της Κύπρου προς την Τουρκία, αποτελεί βασικό στοιχείο του γνωστού χάρτη Μπάιντεν (όπως αποτυπώνεται παραπάνω με κόκκινο περίγραμμα και την επισήμανση: “Aphrodite/Cyprus/Turkey”). Ο αγωγός ξεκινάει από το κοίτασμα Αφροδίτη (το οποίο εκτείνεται και εντός της ισραηλινής ΑΟΖ) με όδευση Βόρεια προς την Κύπρο και εν συνεχεία στην Τουρκία.
Ο “προφητικός” χάρτης Μπάιντεν (δημιουργήθηκε πριν το 2015, πιθανότατα το 2014, δείτε ΕΔΩ και ΕΔΩ), χαρτογραφήθηκε από χαρτογράφους και διπλωμάτες ειδικούς σε θέματα ενέργειας υπό τις οδηγίες του τότε αντιπροέδρου Τζο Μπάιντεν, από την Υπηρεσία Ενεργειακών Πόρων του Στέιτ Ντιπάρτμεντ (Bureau of Energy Resources). Ο Άμος Χόκσταϊν (για τον οποίο θα μιλήσουμε παρακάτω) ήταν ο “αρχιτέκτονας” του χάρτη. Tο δημοσίευμα του mcclatchydc.com (05/06/2019, όπου αποδεσμεύτηκε για πρώτη φορά ο χάρτης), ξεκινάει κάπως έτσι: “o οδικός χάρτης για την ειρήνη στη Μέση Ανατολή βρίσκεται σε έναν πραγματικό χάρτη που κρέμεται στον Λευκό Οίκο και παρουσιάζει σταθμούς παραγωγής ενέργειας, τερματικούς σταθμούς αερίου και άλλα φιλόδοξα έργα αγωγών“.
“Χάρτης Μπάιντεν” (σε μεγαλύτερη ανάλυση ΕΔΩ) με τίτλο: Επιλεγμένες ενεργειακές υποδομές στην Αν. Μεσόγειο. U.S. Department of Energy, Bureau of Energy Resources, Washington, D.C. Πηγή: mcclatchydc.com (δημοσιεύτηκε 05/06/2019)
Επιγραμματικά σε προηγούμενο άρθρο μας (15/10/22) γράφαμε σχετικά με τον χάρτη ότι μεταξύ των πολλών παραδοξοτήτων που παρουσιάζει είναι και οι εξής:
“-Αποτυπώνει λεπτομερώς τα νοτιοανατολικά όρια της υποτιθέμενης «τουρκικής υφαλοκρηπίδας» όπως αυτά κατατέθηκαν στον ΟΗΕ (18/05/2020), πλην των προβλέψεων του τουρκολιβυκού ψευδομνημονίου.
-Δεν αποτυπώνει τον αγωγό EastMed (βλ. λεπτομερή ανάλυση του iEpikaira) αλλά προβλέπει αγωγό φυσικού αερίου μέσω Τουρκίας που αποτελεί πάγιο αίτημα/επιδίωξη της γείτονος.
-Εξαφανίζει την επήρεια του συμπλέγματος Μεγίστης στην ΑΟΖ, χαρίζει δηλαδή στην Τουρκία όλη την ΑΟΖ ανατολικά του 28ου Μεσημβρινού που τέμνει την Ρόδο [περιοχή στην οποία το Oruc Reis προέβη σε παράνομες έρευνες επι 4,5 μήνες και δεν συμπεριλήφθηκε στην ελληνοαιγυπτιακή συμφωνία τμηματικής οριοθέτησης ΑΟΖ. Σημειώνεται ότι η Τουρκία είχε αδειοδοτήσει έρευνες στην TPAO από τις αρχές της δεκαετίας του ’80 μέχρι τον 28ο Μεσημβρινό! (ακούστε μετά το 27:40 του ηχητικού)], ή αποτυπώνει το σύμπλεγμα εντός τουρκικής επικράτειας.
Οι ΗΠΑ θέλουν την Τουρκία στο παιχνίδι της Αν.Μεσογείου
Επανερχόμενοι στην εξαιρετικά διαφωτιστική ακρόαση της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων, πέραν της Ρος-Λέτινεν και ο τότε βοηθός υπουργός Εξωτερικών ΗΠΑ, Τζόναθαν Ελκαϊντ, επιβεβαίωσε ότι:
“Έχουν γίνει συζητήσεις όχι μόνο για εξαγωγές [σσ. φυσικού αερίου] στην Κύπρο και στην Ελλάδα αλλά ακόμη και στην Τουρκία“.
Στην επιτροπή βασικός ομιλητής ήταν ο τότε Ειδικός Απεσταλμένος και νυν Ανώτερος Σύμβουλος Ενεργειακής Ασφάλειας του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, Άμος Χόκσταϊν (πολέμιος του EastMed και πρωτεργάτης του αμερικανικού non-paper), ο οποίος μεταξύ άλλων δήλωσε ότι:
“Για να μπορέσει να συνειδητοποιήσει το οικονομικό όφελος της ενεργειακής ασφάλειας [η Τουρκία], πρέπει να συνάψει συμφωνία με την Κύπρο, γιατί ο αγωγός που θα οδεύει από το Ισραήλ στην Τουρκία περνάει από την ΑΟΖ της Κύπρου. Και πραγματικά ελπίζω και πιστεύω ότι η Τουρκία κατανοεί την κρίσιμη φύση και τη στρατηγική φύση ή το στοιχείο που έχει προστεθεί στις συζητήσεις για το Κυπριακό, δηλαδή την ενέργεια“.
Στη συνέχεια ο Χόκσταϊν ξεκαθάρισε:
“Μπορώ λοιπόν να σας πω ότι προσωπικά επικροτώ δημόσια τις υπεράκτιες ανακαλύψεις της Κύπρου. Μιλάω σε εβδομαδιαία βάση με τον Υπουργό Λακκοτρύπη και άλλους υπουργούς στην Κύπρο για να δούμε πώς μπορούμε να είμαστε σε θέση να στηρίξουμε την Κύπρο“.
Όταν ερωτήθηκε εάν οι συνομιλίες για τα ενεργειακά που είχε με τους Τούρκους, είχαν επηρεαστεί από το πραξικόπημα στην Τουρκία, απάντησε:
“Οι συνομιλίες, σε περιφερειακό επίπεδο, συνεχίζονται. Έχω δει τον υπουργό [σσ. τότε υπουργό Ενέργειας και Φυσικών Πόρων, τον γαμπρό του Ρ.Τ. Ερντογάν, Μπεράτ Αλμπαϊράκ] δύο φορές από τότε και μιλούσα μαζί του στο τηλέφωνο σχεδόν κάθε εβδομάδα“.
Ενώ στην ερώτηση: “Εάν δεν μπορεί να επιτευχθεί συμφωνία για την ενοποίηση της Κύπρου, είναι κατά τη γνώμη σας μια επιλογή η αποστολή του κυπριακού και ισραηλινού φυσικού αερίου στην Αίγυπτο -και ίσως η χρήση των αιγυπτιακών τερματικών σταθμών LNG για την εξαγωγή [του φυσικού αερίου σε άλλους προορισμούς]- η πιο πιθανή πρώτη φάση ενεργειών στην Ανατολική Μεσόγειο;” ο Χόκσταϊν απάντησε: “Αν δεν υπάρχουν άλλες εξελίξεις από τώρα και στο εξής, νομίζω ότι αυτό είναι το πιο πιθανό σενάριο για την πρώτη φάση“(!) Αυτό λέχθηκε το 2016…
Αγωγός από την ισραηλινή ΑΟΖ προς την Αίγυπτο με μωβ. Καταλήγει σε τυφλό σημείο κάπου μεταξύ Idku και Damietta, γεγονός που ίσως σημαίνει ότι και τα δύο σενάρια είναι πιθανά(;)
Ο Χόκσταϊν εδώ αναφέρεται στο σενάριο της μεταφοράς και εν συνεχεία της μετατροπής του ισραηλινού και κυπριακού φυσικού αερίου σε LNG στην Αλεξανδρέττα ή εναλλακτικά στα αιγυπτιακά τερματικά LNG, στο Idku ή στην Damietta στο δέλτα του Νείλου (όπως αποτυπώνεται και στο χάρτη Μπάιντεν με την επισήμανση: “BG to Idku LNG Plant“).
Ειρήσθω εν παρόδω υπενθυμίζεται ότι ήδη από το 2021 υπάρχει συμφωνία εξαγωγής φυσικού αερίου από την κυπριακή και την ισραηλινή ΑΟΖ, υποθαλάσσια μεταφορά στην Αίγυπτο και μετατροπή σε LNG (δείτε ΕΔΩ και ΕΔΩ και ΕΔΩ). Άρα η “πρώτη φάση” των σχεδιασμών έχει ολοκληρωθεί και ήδη οδεύουμε (ή διανύουμε) στην δεύτερη.
Συνάντηση του τότε Ειδικού Απεσταλμένου του Στέιτ Ντιπάρτμεντ Άμος Χόκσταϊν με τον Νίκο Αναστασιάδη στο Προεδρικό Μέγαρο στις 13/12/2016. Μετά τη συνάντηση δεν έγιναν δηλώσεις ενώ ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μετέβη στο αεροδρόμιο Λευκωσίας για συνάντηση με τον τότε κατοχικό ηγέτη Μουσταφά Ακιντζί.
Σημαντικό είναι επίσης να διευκρινιστεί ότι η εκπεφρασμένη θέση των Ηνωμένων Πολιτειών για την επίλυση του Κυπριακού, ξεκαθαρίστηκε για άλλη μια φορά σε άλλη ακρόαση (στις 01/12/22, ενώπιον της Επιτροπής Διεθνών Σχέσεων της Γερουσίας υπό του Ρόμπερτ Μενέντεζ), της υποψήφιας πρέσβεως των ΗΠΑ στην Κύπρο, Τζούλι Φίσερ, κατά την οποία η Αμερικανίδα διπλωμάτης ανέφερε ότι το status quo που παραπέμπει σε κατοχή είναι απαράδεκτο, και δεσμεύτηκε για την δρομολόγηση ενεργειών που θα οδηγήσουν σε λύση στο πλαίσιο μιας Διζωνικής, Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, με πολιτική ισότητα(!).

Συμπεράσματα και ερωτηματικά

Εν κατακλείδι, λαμβάνοντας υπόψη τις τοποθετήσεις των Αμερικανών αξιωματούχων σε συνδυασμό με τον χάρτη Μπάιντεν, οδηγούμαστε στα εξής συμπεράσματα/ερωτήματα:
-Τα ενεργειακά αποτελούσαν καταλύτη και κινητήριο δύναμη των προσπαθειών επίλυσης του Κυπριακού τα τελευταία χρόνια -και θα συνεχίσουν να είναι-, παρότι ουδέποτε αυτό έγινε δημοσίως γνωστό από τα εμπλεκόμενα μέρη.
-Ο χάρτης Μπάιντεν (που βαθμηδόν υλοποιείται ΕΔΩ) κατασκευάστηκε από το ίδιο το Στέιτ Ντιπάρτμεντ -ως εκ τούτου οφείλει να αντιμετωπίζεται με την δέουσα βαρύτητα-, αποτυπώνει όλες τις τρέχουσες εξελίξεις στην Αν. Μεσόγειο και αυτό οφείλει να μας κρατά σε εγρήγορση για ότι πρόκειται να ακολουθήσει.
-Από τις παραπάνω καταθέσεις των Αμερικανών αξιωματούχων δεν προκύπτει πουθενά η ανάμιξη της Ελλάδας στις διεργασίες/εξελίξεις που αφορούν την Αν. Μεσόγειο. Αυτό άλλωστε αποτυπώνεται και στον χάρτη Μπάιντεν ο οποίος ευνοεί εξόφθαλμα τις τουρκικές θέσεις (περισσότερα ΕΔΩ) και το όραμα της “Γαλάζιας Πατρίδας”.
-Οι αξιωματούχοι της Κυπριακής Δημοκρατίας -οι οποίοι συμμετείχαν από το 2016 (αν όχι νωρίτερα) στις συνομιλίες εν γνώσει του Ν. Αναστασιάδη- προφανώς συναινούσαν στην κατασκευή ενός αγωγού προς την Τουρκία εις βάρος του EastMed, καίτοι δημοσίως εμφανίζονταν υπέρ του τελευταίου.
-Στις τοποθετήσεις των Αμερικανών αξιωματούχων δεν έγινε απευθείας αναφορά στον EastMed (παρεκτός του Χόκσταϊν ο οποίος διευκρίνισε σε κάποιο σημείο ότι ήταν αντίθετος στον αγωγό λόγω του κόστους κατασκευής. Περισσότερα επί του θέματος αναλυτικά ΕΔΩ) αρά το non-paper ανέκαθεν -ήδη από το 2016!- ανταποκρινόταν στην αμερικανική στρατηγική και δύσκολα θα αναιρεθεί, ασχέτως αν οι δημόσιες δηλώσεις των Αμερικανών (συμπεριλαμβανομένου και του πρώην ΥΠΕΞ Μ. Πομπέο) πριν από την διαρροή του ήταν διαφορετικές.
-Η εξασφάλιση πολλαπλών εξαγωγικών προορισμών για το ισραηλινό φυσικό αέριο, αντί του “περιοριστικού” -κατά τους Αμερικανούς- EastMed, ευνοεί την Τουρκία, η οποία μετατρέπεται σε βασικό κόμβο μετακομιδής φυσικού αερίου (hub) προς την Ευρώπη.
Αντιπαραβολή του γνωστού χάρτη Μπάιντεν και των παράνομων τουρκικών Navtex ερευνών του Oruc Reis. Η Ελληνοαιγυπτιακή τμηματική οριοθέτηση ΑΟΖ ορίζεται από τα σημεία (A,B,C,D,E). Πηγή: slpress.gr (δημοσιεύτηκε 31/10/2020)
-Είναι δύσκολο να αποφύγουμε τον συσχετισμό της Ελληνοαιγυπτιακής τμηματικής οριοθέτησης ΑΟΖ (που τερματίζει λίγο πριν τον 28ο Μεσημβρινό) με τον χάρτη Μπάιντεν και επομένως συμπεράνουμε ότι δεν ήταν απαραίτητα απαίτηση της Αιγύπτου -για να μην έρθει σε αντιπαράθεση με την Τουρκία- η μη οριοθέτηση πέραν του 28ου Μεσημβρινού, όπως επικράτησε να θεωρείται ως δεδομένο στο δημόσιο διάλογο.
-Το ότι έχει απαλειφθεί από τον χάρτη Μπάϊντεν εξ ολοκλήρου το Σύμπλεγμα Μεγίστης και η επήρειά του στην ΑΟΖ/υφαλοκρηπίδα σε συνδυασμό με το γεγονός ότι το Oruc Reis αφέθηκε να διενεργήσει ερευνες επί 4,5 μήνες στη συγκεκριμένη περιοχή και στα όρια του χάρτη Μπάιντεν, επίσης δεν μπορεί να παραβλεφθεί. Υπενθυμίζουμε ότι στις 13/07/2020 (πριν τα γεγονότα του Oruc Reis) η τότε διευθύντρια του διπλωματικού γραφείου του Πρωθυπουργού, Ελένη Σουρανή και ο εκπρόσωπος της τουρκικής Προεδρίας Ιμπραήμ Καλίν σε συνάντηση που είχαν υπό γερμανική επιδιαιτησία στο Βερολίνο (η οποία πραγματοποιήθηκε εν αγνοία του Έλληνα ΥΠΕΞ Ν. Δένδια κατά ομολογία του ιδίου), κατέληξαν σε μυστική συμφωνία για τις θαλάσσιες ζώνες όπως ο Κ. Μητσοτάκης επιβεβαίωσε στον δημοσιογράφο Γ. Πρετεντέρη (ΕΔΩ και δημοσιεύτηκε 12/10/2020 στο primeminister.gr). Άρα πολλά μπορούμε να υποθέσουμε…
Αντιπαραβολή τουρκικού ΦΕΚ 26/05/2019 με χάρτη Μπάιντεν
-Το γεγονός ότι η Τουρκία παρουσίασε ΦΕΚ με χάρτες της Αν. Μεσογείου στις 26/05/2019 (λίγες ημέρες πριν την αποδέσμευση του χάρτη Μπάιντεν 05/06/2019), των οποίων τα εξωτερικά όρια συμπίπτουν με τα όρια του χάρτη Μπάιντεν, δεν μπορεί επίσης να θεωρηθεί τυχαίο. Ούτε το ότι το δυτικό όριο της εξαγγελίας τουρκικών ερευνών του 2012 ήταν πάλι ο 28ος Μεσημβρινός, είναι και αυτό μια απλή συγκυρία. Εν προκειμένω, εμμέσως αποδεικνύεται ότι ο χάρτης Μπάιντεν σχεδιάστηκε σύμφωνα με τις τουρκικές απαιτήσεις/υποδείξεις οι οποίες προφανώς και εισακούστηκαν από τον “αρχιτέκτονά” του, τον Άμος Χόκσταϊν (ΕΔΩ και ΕΔΩ) ο οποίος κατά δήλωσή του είχε σχεδόν εβδομαδιαίες επαφές με τον Τούρκο ΥΠΕΝ (καθώς και με τον ισραηλινό Γιουβάλ Στάινιτζ, και τον Ελληνοκύπριο Γιώργο Λακκοτρύπη… Ενώ ο Έλληνας υπουργός ΥΠΕΝ παρέμενε εκτός του νυμφώνος! Άραγε τί να σημαίνει η παντελής αποφυγή εμπλοκής της Ελλάδας; Απαξίωση ή συναίνεση;).
Χάρτης εξαγγελίας ερευνών του 1973 και 2012. Πηγή: rizospastis.gr (δημοσιεύτηκε 20/01/2013)
-Οι εσπευσμένες προηγούμενες προσπάθειες για την επίλυση του Κυπριακού φαίνεται να ήταν προϊόν πιέσεων για τη διευθέτηση του ζητήματος της κυπριακής ΑΟΖ, ώστε να δρομολογηθεί ο αγωγός προς την Τουρκία. Έτσι ίσως εξηγείται το “αόρατο χέρι” που κατεύθυνε τους οπαδούς της “λύσεως τώρα” και της “Unite Cyprus Now”; Μια λύση που προωθεί ανερυθρίαστα τις τουρκικές θέσεις, υποκινούμενη από το Φόρεϊν Όφις. Και ενθυμούμενοι τους περιβόητους χάρτες που χρησιμοποίησε η Κυπριακή Δημοκρατία -αλλά ουδέποτε είδαν το φως τη δημοσιότητας- στις διαπραγματεύσεις στο Μον Πελεράν/Κραν Μοντάνα, μήπως είχαν και αυτοί σχέση και με τον χάρτη Μπάιντεν;
-Ας μας ξεκαθαρίσουν οι εμπλεκόμενοι εάν ο αγωγός προς την Τουρκία, μαζί με άλλες προβλέψεις του χάρτη Μπάιντεν, θα αποτελέσουν βασικά στοιχεία στην κυοφορούμενη νέα λύση για το Κυπριακό  (ΕΔΩ και ΕΔΩ και ΕΔΩ), η οποία εντάσσεται στη “δεύτερη φάση” εφαρμογής των ενεργειακών σχεδιασμών των ΗΠΑ για την Αν. Μεσόγειο.
-Η ομογενειακή εφημερίδα Ελευθερία του Λονδίνου στις 01/12/2022 έθεσε το ερώτημα: “Θα μετατρέψουν το φυσικό αέριο σε δικοινοτική διαφορά;” και συμπλήρωσε “Όταν, λοιπόν, έρχονται σοβαροί διεκδικητές της Προεδρίας της Κυπριακής Δημοκρατίας και λένε ότι θα «ξεκλειδώσουν» τις συνομιλίες για το Κυπριακό «βάζοντας στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης το θέμα της ενέργειας και την ασφάλεια» (Αβέρωφ Νεοφύτου), ή ότι θα δημιουργήσουν «οργανικές συνθήκες ειρήνης με χρήση όλων των εργαλείων που έχουμε στη διάθεσή μας, όπως το φυσικό αέριο» (Ανδρέας Μαυρογιάννης), τι εννοούν και ποιον «ξεγελούν» (ή εξυπηρετούν);”
-Η ισραηλολιβανική συμφωνία οριοθέτησης ΑΟΖ οριστικοποιήθηκε (με τη μεσολάβηση Χόκσταϊν) λίγες ημέρες πριν την εθελούσια αποχώρηση του απερχόμενου πρόεδρου του Λιβάνου Μισέλ Αούν. Κάποιοι φαίνεται να επείγονται να βάλουν τα θεμέλια της επόμενης λύσης για το Κυπριακό άμεσα. Ίσως κάποιες αποφάσεις να λαμβάνονται πιο εύκολα από πολιτικούς που ξέρουν ότι μετράνε ημέρες. Αν όχι, έχουν τις ελπίδες τους σε νέους υποψήφιους οι οποίοι ήδη λειτουργούν ως λαγοί της “όποιας λύσης” βασισμένη στα ενεργειακά. Το γεγονός ότι ο Ν. Αναστασιάδης -ένας πρόεδρος σε αποδρομή-, εκκινεί διαδικασίες για την κατάθεση νέας πρότασης δύο μήνες πριν την λήξη της θητείας του (ΕΔΩ), από μόνο του οφείλει να εγείρει υποψίες (ΕΔΩ). Τέτοιοι χειρισμοί ενδέχεται να περιορίσουν τους βαθμούς ελευθερίας και τις επιλογές του επόμενου Προέδρου…

Μια «Συμφωνία του Παρισιού για τη Φύση»

0

Η συμμετοχή και η χρηματοδό- τησή της από τις επιχειρήσεις αποτελεί μονόδρομο για να είναι αποτελεσματική

Ο τρόπος τού να κάνει κανείς τη δουλειά του ως συνήθως δεν συνιστά βιώσιμο σενάριο για τη φύση, η οποία συρρικνώνεται γρηγορότερα από οποιαδήποτε άλλη στιγμή στην ανθρώπινη Ιστορία. Λαμβάνοντας υπόψη ότι όλη η ζωή σε αυτόν τον πλανήτη, συμπεριλαμβανομένης της δικής μας, εξαρτάται από τα οικοσυστήματα, χρειαζόμαστε επειγόντως μια παγκόσμια συμφωνία για την προστασία και την αποκατάστασή τους στη διάσκεψη COP15 του ΟΗΕ για τη βιοποικιλότητα, που ξεκίνησε αυτήν την εβδομάδα στον Καναδά. Ο στόχος της είναι να επιτευχθεί μια «Συμφωνία του Παρισιού για τη Φύση». Η προστασία και η αποκατάσταση της φύσης δεν είναι δυνατή χωρίς τη βοήθεια του ιδιωτικού τομέα. Οι αλυσίδες των περισσότερων μεγάλων επιχειρήσεων συμβάλλουν στην απώλεια της βιοποικιλότητας, επομένως η επίτευξη μιας τέτοιας συμφωνίας θα βασίζεται στη συμμετοχή τους και στη χρηματοδότηση για την υλοποίησή της. Αυτήν τη στιγμή που μιλάμε, λιγότερο από 1% των εταιρειών με τη μεγαλύτερη επιρροή στον κόσμο γνωρίζουν πόσο εξαρτώνται οι δραστηριότητές τους από τη φύση. Μόνο το 5% έχει πραγματοποιήσει μια επιστημονική αξιολόγηση για να δει πώς οι δραστηριότητές τους επηρεάζουν την άγρια ζωή, τα δέντρα και τα φυτά. Η αξιοποίηση της γνώσης των τοπικών κοινοτήτων και των αυτοχθόνων πληθυσμών στο πλαίσιο των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων που σχετίζονται με τη φύση είναι καίριας σημασίας. Μπορούν να μεγιστοποιήσουν τις δοκιμασμένες πρακτικές και να εξασφαλίσουν αποτελεσματική προστασία του οικοσυστήματος.

Αυτά τα ευρήματα από την πρώτη αξιολόγηση του παράγοντα της φύσης της Παγκόσμιας Συμμαχίας Περιβαλλοντικής Αξιολόγησης Εταιρειών, που εξετάζει τις πρακτικές σχεδόν 400 μονάδων, δείχνουν μια κυρίαρχη τάση. Οι επιχειρήσεις με τη μεγαλύτερη επιρροή στον κόσμο σε τομείς με σημαντικό αντίκτυπο στη φύση, όπως η εξόρυξη, οι κατασκευές, τα φαρμακευτικά προϊόντα, οι συσκευασίες, τα ελαστικά, η ένδυση και τα χημικά, δεν δραστηριοποιούνται για την προστασία και την αποκατάστασή της. Εάν οι εταιρείες θέλουν να επιβιώσουν σε ένα περιβάλλον με αυστηρότερο και πιεστικότερο ρυθμιστικό πλαίσιο, αυτό πρέπει να αλλάξει. Η έρευνά μας μάς λέει ότι το 97% των εταιρειών που αξιολογούνται με κριτήριο τον αντίκτυπό τους στη φύση δεν έχει δεσμευτεί σε μια στρατηγική θετική για αυτήν, αν και το 50% αναλαμβάνει δράση για τη μείωση των αερίων του θερμοκηπίου. Ωστόσο, η επίτευξη του μηδενικού ανθρακικού αποτυπώματος δεν είναι εφικτή άνευ προστασίας των δασών, των πηγών νερού, των εντόμων, των ζώων, της θαλάσσιας ζωής, των πτηνών και της ποιότητας του αέρα. Η προστασία του κλίματος και του φυσικού κόσμου πάνε χέρι χέρι. Είναι επείγον όλες οι εταιρείες να κατανοήσουν τη σχέση τους με τον φυσικό κόσμο, προτού μπορέσουν να τον βελτιώσουν.
Καθημερινή

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗ ΡΙΖΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ

0

Στην πολύ ενδιαφέρουσα εισαγωγή του στην έκδοση του εκδοτικού οίκου «Πόλις» του Θουκυδίδη Ιστορία, ο κ. Ν. Μ. Σκουτερόπουλος γράφει πως «το θαυμαστότερο εργαλείο της Θουκυδίδειας ανάλυσης είναι οι δημηγορίες, οι λόγοι, μία ευρηματική επινόηση του ιστορικού στην προσπάθειά του να προσεγγίσει τα απώτατα κίνητρα της πολιτικής πράξης.

Μέσα από αυτές κυρίως εκφράζεται ο Θουκυδίδης ως ιστορικός στοχαστής.

Οι δημηγορίες είναι εγκιβωτισμένες στην ιστορική αφήγηση. Η μεγάλη σημασία τους στο έργο του, αυτό που τις καθιστά ισότιμες με την καθαυτό ιστορική έκθεση, αντανακλά την κυριαρχική θέση του προφορικού λόγου στην πολιτική εκείνων των χρόνων, όταν οι αποφάσεις καθορίζονταν ουσιαστικά από πειστικές ομιλίες και από συνομιλίες στα κέντρα όπου λαμβάνονταν (Εκκλησία του δήμου, βουλευτήρια, διοικητήρια κλπ).

Ένας τέτοιος πολιτικός λόγος μπορούσε να γίνει ευρύτερα γνωστός πέρα από το ακροατήριο ενώπιον του οποίου εκφωνήθηκε, μόνο εφόσον κάποιος τον απομνημόνευε σωστά και τον απέδιδε με ακρίβεια. Ο Θουκυδίδης ανακαλεί στη μνήμη του τις δημηγορίες που άκουσε ο ίδιος ή αντλεί πληροφορίες από άλλους γι αυτές που δεν είχε ακούσει και προσφεύγει στην φαντασία του μόνον όταν μνήμη και πληροφόρηση είναι ανεπαρκείς. Πολύ συχνά στις δημηγορίες οι ομιλητές φαίνεται να επιχειρηματολογούν με γενικευτικές αποφάνσεις.

Το πολιτικό γεγονός ανάγεται σε αρχές που διέπουν εν γένει το ιστορικό γίγνεσθαι και την ανθρώπινη συμπεριφορά και διαπλέκεται με αυτές διότι βασικός στόχος του Θουκυδίδη είναι, όπως ξέρουμε, να αναδειχθεί το κατ’ αρχήν, το γενικότερα ισχύον και η παραδειγματική αξία του.

Δηλαδή, προσπαθούσαν με τις δημηγορίες να αναζητήσουν την ρίζα της ουσίας μιας πολιτικής πράξης, ενός πολιτικού γεγονότος.

Και επειδή έπρεπε να παρουσιαστούν τα διαφορετικά πρίσματα θεώρησης ενός ζητήματος, οι δημηγορίες παρατίθενται στον Θουκυδίδη κατά αντιθετικά ζεύγη.

Ο τύπος αυτός της αντιθετικής συζήτησης είχε ισχυρή επίδραση στη σκέψη του 5ου αιώνα όταν με την παρέμβαση της Σοφιστικής (από τον Πρωταγόρα και μετά), προβλήθηκε ο αντινομικός χαρακτήρας της ανθρώπινης πράξης και η δυνατότητα ενός διπλού λόγου για κάθε ζήτημα.

Σε τέτοια χωρία των δημηγοριών εμπεριέχονται σιωπηρά απόψεις και αρχές σχετικά με την δυναμική των πολιτικών γεγονότων οι οποίες διατυπώνονται από τους ομιλητές ως προσωπικές τους θέσεις που, όμως, πέρα από το προσωπικό στοιχείο, επιτρέπουν να διαφανούν οι γνώμες και ο τρόπος σκέψης μιας ολόκληρης εποχής.

Πριν λίγες ημέρες διαβάσαμε την άποψη του, εξαιρετικά, νομομαθούς Καθηγητή και πρώην Υπουργού και Αντιπροέδρου Κυβερνήσεως Ευάγγελου Βενιζέλου για την απόφαση του ΣτΕ και την μη υποχρέωση της κυβέρνησης να την εφαρμόσει.

Δεν μπορούμε να υπεισέλθουμε στα νομικά.

Παραθέτουμε, όμως αποσπάσματα από άρθρο του Ιταλού φιλοσόφου Τζιόρτζιο Αγκαμπέν, με αφορμή το ίδιο θέμα: την συμπεριφορά του κράτους προς τους ανεμβολίαστους υγειονομικούς(φαίνεται πως το πρόβλημα δεν ήταν, μόνο, ελληνικό).

Αλλά στη φιλοσοφική του προσέγγιση. Δηλαδή στην ανάδειξη του κατ΄ αρχήν, του γενικότερα ισχύοντος και της παραδειγματικής αξίας του.

Ποιο είναι, λοιπόν,  το κατ’ αρχήν;

«Έχουμε σήμερα, γράφει ο Αγκαμπέν,  κάτι διαφορετικό, έναν καινούργιο άνθρωπο και πολίτη, για να χρησιμοποιήσουμε δύο όρους οικείους στην πολιτική μας παράδοση.

Σίγουρα, είναι κάτι που έχει πάρει τη θέση αυτού που εκφράζεται με τον ελληνικό όρο εν δια δυοίν, και το οποίο προτείνω να αποκαλέσουμε προσωρινά με έναν τεχνικό όρο του ποινικού δικαίου: ο συνεργός – με την προϋπόθεση να διευκρινιστεί ότι πρόκειται για μια ειδική μορφή συνενοχής.

Κατά την ορολογία του ποινικού δικαίου, συνεργός είναι αυτός που έχει μια συμπεριφορά που δεν συνιστά από μόνη της αδίκημα, αλλά συμβάλλει στην εγκληματική ενέργεια άλλου προσώπου, του δράστη.

Βρεθήκαμε και βρισκόμαστε αντιμέτωποι με άτομα –ακόμα και μια ολόκληρη κοινωνία– που έγιναν συνεργοί σε ένα έγκλημα του οποίου ο δράστης απουσιάζει ή σε κάθε περίπτωση είναι ανομολόγητος.

Μια παράδοξη κατάσταση, δηλαδή μια κατάσταση όπου υπάρχουν μόνο συνεργοί, αλλά απουσιάζει ο δράστης του αδικήματος, μια κατάσταση όπου όλοι -είτε πρόκειται για τον πρόεδρο της Δημοκρατίας είτε για έναν απλό πολίτη, τον υπουργό Υγείας ή έναν απλό γιατρό – ενεργεί πάντα ως συνεργός και ποτέ ως δράστης του αδικήματος.

Το Κοινωνικό Συμβόλαιο έχει πάρει τη μορφή ενός Συμφώνου Συνενοχής χωρίς τον παραβάτη– και αυτός ο απών παραβάτης συμπίπτει με τον κυρίαρχο του οποίου το σώμα σχηματίζεται από την ίδια τη μάζα των συνεργών και που επομένως δεν είναι τίποτε άλλο από την ενσάρκωση αυτής της γενικής συνενοχής, αυτού του συν-ένοχου «όντος», δηλαδή τελικά, όλων των ατόμων».

Δηλαδή, με απλά δικά μου λόγια, είμαστε ατομικά συνένοχοι σε ένα έγκλημα του οποίου ο δράστης δεν είμαστε ατομικά εμείς αλλά το σύνολό μας, το σύνολο στο οποίο ανήκουμε.

«Μια κοινωνία συνενόχων είναι πιο καταπιεστική και αποπνικτική από κάθε δικτατορία, γιατί όσοι δεν συμμετέχουν στη συνενοχή -οι μη συνένοχοι- είναι καθαρά και απλά αποκλεισμένοι από το Κοινωνικό Σύμφωνο, δεν έχουν θέση στην πόλη.

Υπάρχει επίσης μια άλλη έννοια με την οποία μπορούμε να μιλάμε για συνενοχή, και είναι η συνενοχή όχι τόσο και μόνο μεταξύ του πολίτη και του κυρίαρχου, αλλά επίσης και μάλλον μεταξύ του ανθρώπου και του πολίτη.

Τα δικαιώματα αποδίδονται στον άνθρωπο μόνο ως άμεσα συνυφασμένου με το προαπαιτούμενο του πολίτη.

Η μόνιμη ανάδυση στην εποχή μας του ανθρώπου ως τέτοιου είναι το σημάδι μιας ανεπανόρθωτης κρίσης αυτής της μυθοπλασίας ταυτότητας μεταξύ ανθρώπου και πολίτη, στην οποία βασίζεται η κυριαρχία του σύγχρονου κράτους.

Αυτό που έχουμε μπροστά μας σήμερα είναι μια νέα διαμόρφωση αυτής της σχέσης, στην οποία ο άνθρωπος δεν γίνεται πλέον διαλεκτικά πολίτης, αλλά δημιουργεί μια μοναδική σχέση με αυτόν, με την έννοια ότι, μέσω της γέννησης του σώματός του, παρέχει στον πολίτη τη συνενοχή που χρειάζεται για να υπάρξει πολιτικά, και ότι ο πολίτης, από την πλευρά του, δηλώνει συνεργός της ζωής του ανθρώπου, φροντίζοντάς την.

Αυτή η συνενοχή, θα έχετε καταλάβει, είναι η βιοπολιτική , η οποία έχει πλέον φτάσει στην ακραία –και, ελπίζουμε, τελική– μορφή».

Ο Αγκαμπέν το προχωράει λέγοντας πως «το ερώτημα που ήθελα να θέσω είναι, σε ποιο βαθμό μπορούμε ακόμα να είμαστε υπάκουοι σε αυτήν την κοινωνία; Ή εάν, όπως πιστεύω, αισθανόμαστε ακόμη κάπως υποχρεωμένοι, πώς και εντός ποιων ορίων μπορούμε να ανταποκρινόμαστε σε αυτήν την υποχρέωση και να μιλούμε δημόσια;

Δεν έχω πειστική απάντηση, μπορώ μόνο να σας πω, όπως ο ποιητής, αυτό που ξέρω: δεν μπορούμε να ενεργούμε πια».

Για την επιλογήτων αποσπασμάτων και την αντιγραφή: Παντελής Σαββίδης

Pascal Riché: Στο μυαλό της Κριστίν Λαγκάρντ

0

του Pascal Riché (*)

Στην αρχή της ουκρανικής κρίσης, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα μας διαβεβαίωνε ότι ο πληθωρισμός, που είχε προκληθεί από την απότομη αύξηση της τιμής της ενέργειας, θα διαρκούσε λίγο. Αυτό δεν συνέβη. Αντιθέτως, πριν από λίγες ημέρες η πρόεδρος της ΕΚΤ, Κριστίν Λαγκάρντ, δήλωσε ότι ο πληθωρισμός ακόμη δεν έχει κορυφωθεί. Όμως, τον περασμένο μήνα ο δείκτης τιμών καταναλωτή επιβραδύνθηκε στην Ευρωζώνη για πρώτη φορά από τον Ιούνιο του 2021. Μήπως, λοιπόν, η πυξίδα της ΕΚΤ δείχνει προς Νότο;

Προς υπεράσπιση των κεντρικών τραπεζιτών, θα πρέπει να πούμε ότι σήμερα όλος ο κόσμος τα έχει χαμένα όταν πρόκειται για την πρόβλεψη των τιμών. Αυτό εξαρτάται από πολλούς παράγοντες: Τη διάθεση του Πούτιν, την Covid στην Κίνα, τις δυνατότητες προσαρμογής των βιομηχάνων, τις διαπραγματεύσεις για τους μισθούς…

Ποιος θα ήθελε σήμερα να είναι στη θέση της Κριστίν Λαγκάρντ; Σε αυτό το χάος των αβεβαιοτήτων, η ΕΚΤ θα πρέπει μέχρι το τέλος του έτους να λάβει μία απόφαση: Θα συνεχίσει να πατάει φρένο στην ευρωπαϊκή οικονομία;

Αυτό το φρένο, μέσω της τιμής των επιτοκίων, είναι ένα χοντροκομμένο εργαλείο. Αυξάνοντας τα επιτόκια, η ΕΚΤ καθιστά ακριβότερο τον δανεισμό, γεγονός που βαραίνει στην κατανάλωση και τις επενδύσεις. Έτσι πέφτει η ζήτηση, άρα και η πίεση στις τιμές. Από τον περασμένο Ιούλιο, η Τράπεζα έχει αυξήσει τρεις φορές τα επιτόκια (συνολικά κατά δύο μονάδες). Πρέπει να συνεχίσει να το κάνει, την ώρα που διαφαίνεται η ύφεση;

Όταν πατάς υπερβολικά φρένο, υπάρχει κίνδυνος να βυθίσεις την οικονομία σε μία βαθιά κοινωνική κρίση. Όταν δεν πατάς καθόλου φρένο, υπάρχει κίνδυνος να επιταχυνθεί η αύξηση των τιμών και η κατάσταση να ξεφύγει από τον έλεγχο. Ένας διάσημος διοικητής της Μπούντεσμπανκ, ο Καρλ-Ότο Πελ, είχε συγκρίνει στις αρχές της δεκαετίας του 1980 τον πληθωρισμό με την οδοντόκρεμα: «Βγαίνει εύκολα από το σωληνάριο, πολύ δύσκολα όμως ξαναμπαίνει».

Αυτό που περιπλέκει τα πράγματα είναι ότι ο πληθωρισμός το 2022 στην Ευρώπη δεν οφείλεται στην αύξηση της ζήτησης σε σχέση με την προσφορά. Αν συνέβαινε αυτό, η αύξηση των επιτοκίων θα ήταν δικαιολογημένη και αποτελεσματική. Όμως όχι: Κατά τα δύο τρίτα, αυτή η αύξηση του πληθωρισμού οφείλεται στην αύξηση της τιμής του φυσικού αερίου, του πετρελαίου και των τροφίμων. Με άλλα λόγια, μία νέα αύξηση των επιτοκίων, σαν κι αυτή που αναμένεται να κάνει η ΕΚΤ στις 15 Δεκεμβρίου, δεν θα λύσει τίποτα. Εκτός εάν η τράπεζα θέλει να μιμηθεί τον χειρουργό που σπεύδει να κόψει ένα πόδι για να μην επεκταθεί η γάγγραινα.

Όμως αυτό το μέτρο είναι άδικο, γιατί αναγκάζει τον ευρωπαϊκό πληθυσμό να πληρώσει με τη μορφή της ανεργίας και της πτώσης της αγοραστικής δύναμης ένα εξωτερικό σοκ. Υπάρχει, λοιπόν, άλλος δρόμος; Ίσως. Δεν ανήκει στις αρμοδιότητες της ΕΚΤ και απαιτεί πολιτικό θάρρος. Τα κράτη στηρίζουν προς το παρόν τον προϋπολογισμό των νοικοκυριών. Θα μπορούσαν, όμως, να κάνουν κάτι περισσότερο: Να φορολογήσουν τα έσοδα των πλουσίων και τα υπερκέρδη των εταιρειών και να χρησιμοποιήσουν αυτά τα χρήματα για να στηρίξουν την αγοραστική δύναμη των ευάλωτων νοικοκυριών.

Αυτήν την πρόταση δεν την κάνει κανένα στέλεχος της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Αλλά ο Φίλιπ Λέιν, επικεφαλής οικονομολόγος της ΕΚΤ και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της.

(*) Ο Πασκάλ Ρισέ είναι αρθρογράφος του περιοδικού L’ Obs

(Πηγή: L’ Obs)

Δ. Τσαϊλάς: Παρακολουθήσεις και υβριδικές απειλές

0

Οι νέες απειλές ασφάλειας μας κτυπάν εδώ και καιρό τον κώδωνα του κινδύνου.

|
Digital World Map inforgaphics with data charts representing communication, internet and technology
DA-KUK VIA GETTY IMAGES

Οι αναφορές για παρακολούθηση της ηγεσίας των Ενόπλων Δυνάμεων, δείχνουν τη σπασμωδική αντίδραση στις υβριδικές επιθέσεις.

Γνωρίζουμε ότι η στρατηγική πρέπει να δημιουργήσει την αιτιώδη λογική που να συνδέει τόσο τους τρόπους όσο και τα μέσα για την επίτευξη του επιθυμητού πολιτικού στόχου και των στρατηγικών αποτελεσμάτων. Αυτή η λογική είναι μια συνεχής διεργασία σκέψης που παρέχει στρατηγική πρόθεση και ενημερώνει τους τρόπους, δημιουργώντας συνδέσμους σε στρατηγικό σχεδιασμό που οδηγούν στην χρήση των μέσων, στις στρατιωτικές επιχειρήσεις. Αυτός ο παράγοντας είναι το στοιχείο που περιλαμβάνει τον υπολογισμό, την πονηριά και τη δημιουργία μιας στρατηγικής λογικής ή αλυσίδας αποτελεσμάτων.

Οι νέες απειλές ασφάλειας μας κτυπάν εδώ και καιρό τον κώδωνα του κινδύνου. Χαρακτηρίζονται δε, ακόμη και από εχθρούς χωρίς κυρίαρχο έδαφος, σύνορα ή σταθερές βάσεις. Αυτές οι απειλές περιλαμβάνουν την εξαγωγή τρομοκρατίας, διάδοση των όπλων μαζικής καταστροφής, λαθρεμπορίου ναρκωτικών, ανεξέλεγκτη προσφυγική ροή, λαθρομετανάστευση, πειρατεία στις θάλασσες, εκτεταμένες πυρκαγιές σε όλη την ελληνική επικράτεια και προσπάθεια προσβολής της κοινωνικής συνοχής με ψευδείς ειδήσεις όπου εμπλέκουν και τις μυστικές υπηρεσίες.

Ο παραδοσιακός ορισμός της έννοιας της ασφάλειας, όπως τον γνωρίζαμε, θεωρούσε ως το βασικότερο στοιχείο αυτής τον έλεγχο και τη χρήση της στρατιωτικής ισχύος από τα κράτη. Συνδεόταν δε, με την προστασία της εδαφικής ακεραιότητας των κρατών. Σήμερα, η τάση είναι η ανάδειξη της σπουδαιότητας, των μη στρατιωτικών πτυχών της εθνικής ασφάλειας.

Στη σύγχρονη εποχή η τρομοκρατία, με την ευρεία έννοια του όρου, πλέον διέρχεται μια μεταβατική ή καλύτερα θα λέγαμε μια εξελισσόμενη στρατηγική τα τελευταία χρόνια όπως είναι η εκδήλωση ασύμμετρων απειλών. Είναι ένα όπλο με ή χωρίς τεχνολογική υπόσταση, πολύ χαμηλού κόστους, που εφαρμοζόμενο εναντίον του όποιου εχθρού, προσδίδει φοβερή και ασυναγώνιστη δύναμη. Εξ’ άλλου η οργανωμένη βία που διεξάγεται μεταξύ μυστικών υπηρεσιών και παρακρατικών ομάδων δεν απαιτούν στρατιωτικές ικανότητες, καθώς η ενδιαφερόμενη πλευρά βασίζεται σε δόλια ενέργεια για να επιτευχθεί η βούλησή της ή και για να κάμψει το ηθικό του αντιπάλου.

Οι υβριδικές επιθέσεις που δεχόμαστε, απαιτούν η εθνική στρατηγική να έχει προσανατολισμό στον πόλεμο του μέλλοντος και τη γρήγορη μεταβαλλόμενη σχέση μεταξύ στρατηγικής και τεχνολογίας στις συγκρούσεις εναντίον των αντιπάλων μας. Οι υβριδικές επιθέσεις είναι ένας πόλεμος που διεξάγεται με αυτόνομα συστήματα, που αν επεκταθεί σε γενικευμένο πόλεμο θα μπορούσε να αποτελέσει προάγγελο μιας εθνικής καταστροφής. Βασικά ερωτήματα που ανακύπτουν είναι πως θα υπερασπιστούμε τον Ελληνισμό ενάντια σε μια τέτοια επίθεση και πώς θα αντιμετωπίσουν οι ελληνικές υπηρεσίες πληροφοριών έναν τέτοιο πόλεμο για να τον κερδίσουν; 

Είναι επείγον να εξετάσουμε την στρατηγική για αυτού του είδους πόλεμο ως μελέτη περίπτωσης στην εξελισσόμενη στρατηγική απειλή. Ο σκοπός μας πρέπει να είναι η ανταπόκριση του Ελληνισμού, προκειμένου να προστατεύσουμε επιτυχώς τις ευάλωτες, ανοιχτές κοινωνίες μας και να σχεδιάσουμε τη μελλοντική δομή των μυστικών υπηρεσιών που θα είναι ζωτικής σημασίας για τη διατήρηση της αξιόπιστης αποτροπής και άμυνας. Παράλληλα με την ποσοτική και ποιοτική αύξηση των προκλήσεων από την Τουρκία έχουμε πλέον την υποβάθμιση της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών με τις ατεκμηρίωτες παρακολουθήσεις των τηλεφωνικών συνδιαλέξεων αξιωματούχων της πατρίδας μας. Αυτές είναι η μεγαλύτερες προκλήσεις για την Ελληνική αρχιτεκτονική ασφάλειας.

Η είσοδος των υβριδικών επιθέσεων μας βρήκε απροετοίμαστους και αιφνιδιασμένους. Ενώ σήμερα, η Ελλάδα αναγκάζετε να επιστρέψει στο αρχικό της βασικό καθήκον της εθνικής άμυνας, το οποίο εκδηλώθηκε, μεταξύ άλλων, από την ανάπτυξη και εκσυγχρονισμό των τουρκικών αεροναυτικών δυνάμεων με τις οποίες αμφισβητήθηκε έμπρακτα η ισορροπία δυνάμεων και η εκμετάλλευση των υβριδικών απειλών με προεξάρχον θέμα, το ανεξέλεγκτο ζήτημα μετανάστευσης, και οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών πλέον γίνεται αποπροσανατολισμός με περίεργες αναφορές περί παρακολουθήσεων. Σε αμφότερα τα αναφερόμενα θέματα αποκαλύπτεται ότι ο Ελληνισμός έπρεπε να κάνει πολλά περισσότερα από ό, τι έπραξε στο παρελθόν, οπότε είναι η μεγάλη ευκαιρία για τους ηγέτες της χώρας μας να διορθώσουν τις αστοχίες αυτές με το νέο σχέδιο νόμου που θα μπει για συζήτηση και ψήφιση στην Ολομέλεια της Βουλής λίαν συντόμως.

Huffington Post

Γιάννης Μαγκριώτης: Τα αδιέξοδα, της εξωτερικής πολιτικής, είναι εμφανή.

0

του Γιάννη Μαγκριώτη*

Τώρα πλέον όλοι συμφωνούν, πρόσφατα και ο Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών με δημόσια δήλωσή του, ότι: «Το Τουρκολυβικό Μνημόνιο, που υπογράφτηκε τον Νοέμβριο του 2019, κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου, άλλαξε όλα τα δεδομένα στην εξωτερική μας πολιτική και στην πολιτική άμυνας και ασφάλειας».
Λίγους μήνες πριν, τόσο στην προεκλογική περίοδο, όσο και στις προγραμματικές δηλώσεις του Πρωθυπουργού, δεν θα βρούμε λέξη, για τους μεγάλους έκτακτους εξοπλισμούς, ούτε για αμυντικές συμφωνίες με Γαλλία και ΗΠΑ, ούτε φυσικά για τις βιαστικές συμφωνίες με την Ιταλία και την Αίγυπτο, για τις οριοθετήσεις της ΑΟΖ.

Γιατί όμως συνέβησαν όλα αυτά, με  την χώρα μας να δείχνει ότι τρέχει πίσω από τις εξελίξεις που διαμορφώνει η αναθεωρητική πολιτική της Τουρκίας;
Γιατί, αντί η χώρα μας να επενδύει το διπλωματικό της κεφάλαιο στην γεωπολιτική αναβάθμιση της και στην επίλυση του Κυπριακού και των προβλημάτων με την Τουρκία, να το σπαταλάμε προσπαθώντας να ακυρώσουμε τα τετελεσμένα που δημιούργησε, δυστυχώς, το Τουρκολυβικό Μνημόνιο;

Υπογράψαμε την συμφωνία με την Ιταλία για τον καθορισμό των θαλάσσιων ζωνών, για να δείξουμε στην διεθνή κοινότητα, ότι τηρούμε το διεθνές δίκαιο, όμως αναγκαστήκαμε να αποδεχτήκαμε, ότι οι Οθωνοί, ένα νησί βορειοδυτικά της Κέρκυρας, σχεδόν με τα ίδια δεδομένα με το Καστελόριζο, δεν έχει πλήρη επήρεια στην διαμόρφωση της ΑΟΖ. Με τον Υπουργό Εξωτερικών της Τουρκίας να μας ειρωνεύεται και να μας δίνει συγχαρητήρια λέγοντας: “Αυτή την ρύθμιση προτείνουμε και εμείς στην Ελλάδα”.

Υπογράψαμε την Ελληνοαιγυπτιακή συμφωνία για την “Μερική οριοθέτηση της ΑΟΖ”, για να καταργήσουμε το παράνομο Τουρκολυβικό Μνημόνιο, όμως δημιουργήσαμε και άλλες γκρίζες ζώνες, που θα τις βρούμε μπροστά μας, όταν υπάρξει ουσιαστική συζήτηση με την Τουρκία και την Λιβύη, για την οριοθέτηση της ΑΟΖ.
Αποδεχτήκαμε ακόμη, ότι και η Κρήτη, δεν έχει πλήρη επήρεια στην διαμόρφωση της ΑΟΖ και φυσικά, αποδεχτήκαμε την επιλογή της Αιγύπτου, να μην περιέχει η συμφωνία την δυνητική ελληνική ΑΟΖ, ανατολικά του 28ου Μεσημβρινού, για να μην δυσαρεστήσει την Τουρκία.

Γιατί όμως η Τουρκία πέτυχε να υπογράψει με την προσωρινή, αναγνωρισμένη όμως διεθνώς, κυβέρνηση της Λιβύης, το «Μνημόνιο καθορισμού των θαλάσσιων ζωνών μεταξύ τους», παραβιάζοντας κραυγαλέα το δίκαιο της θάλασσας;

Η Τουρκία εκμεταλλεύτηκε το αδιέξοδο της κυβέρνησης της Τρίπολης, όταν τα μισθοφορικά στρατεύματα του Χαφτάρ, υποστηριζόμενα από την Ρωσία και την Αίγυπτο, πολιορκούσαν την Πρωτεύουσα.

Έδωσαν την στρατιωτική βοήθεια με το «Μνημόνιο αμυντικής συνεργασίας», που υπέγραψαν, και σώθηκε η κυβέρνηση, και πήραν το «Μνημόνιο» για τις θαλάσσιες ζώνες.

Εδώ ένα μεγάλο ερώτημα, ζητά απάντηση: Γιατί η χώρα μας, από τα τέελη του 2011, που χάραξε τις θαλάσσιες ζώνες Νότια της Κρήτης, δεν μπόρεσε μέχρι το Νοέμβριο του 2019, να υπογράψει μια συμφωνία με την Λιβύη ή έστω να προσφύγουν οι δυο χώρες, στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης;

Θυμίζω ότι, η Λιβύη προσέφυγε, τόσο με την Μάλτα, όσο και με την Τυνησία, στην Χάγη και έχουν οριοθετήσει τις ΑΟΖ.

Θυμίζω επίσης ότι, ο Καντάφι διαμαρτυρήθηκε με την μονομερή ανακήρυξη της ΑΟΖ από την Ελλάδα και κυρίως γιατί δεν δεχόταν, όπως έκανε και με την Μάλτα και την Τυνησία, ότι πρέπει να ισχύει στην οριοθέτηση μόνο η βασική αρχή του δικαίου της θάλασσας, δηλαδή η “Μέση γραμμή”.

Οι διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις, δεν είδαν σοβαρά τους κινδύνους που έχει μια στάση αδιαφορίας απέναντι στην διαλυμένη από τον εμφύλιο που ακολούθησε Λιβύη.
Η αδιαφορία είναι τόσο μεγάλη, που από το 2013 μέχρι σήμερα, η χώρα μας δεν έχει διπλωματική αντιπροσωπεία στην Τρίπολη.

Αυτήν την απουσία, αυτό το κενό, μια μικρή αλαζονεία θα έλεγα της ισχυρής Ελλάδας, απέναντι στην διαλυμένη Λιβύη, πληρώσαμε και πληρώνουμε.

Αυτή την στάση της χώρας μας, εκμεταλλεύτηκε η Τουρκία και έδεσε στο άρμα της την Λιβύη και τρέχουμε εμείς να σβήνουμε τις φωτιές.

Τα γεγονότα, στο πρόσφατο ταξίδι του Έλληνα Υπουργού Εξωτερικών στην Λιβύη, είναι αποκαλυπτικά του αδιεξόδου που έχουμε βρεθεί και η κυβέρνηση πρέπει να το αντιληφθεί.

*Διετέλεσε Υφυπουργός Εξωτερικών.

 

Λίον Πανέττα: Ο Πούτιν απέτυχε και επενδύει στη στρατηγική του τρόμου

0

του Leon Panetta (*)

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η πρωταρχική αποστολή του Βλαντίμιρ Πούτιν απέτυχε κι έτσι ο Ρώσος Πρόεδρος έχει ξεκινήσει έναν πόλεμο τρόμου για να κάμψει το ηθικό των Ουκρανών και να νικήσει τη βούληση των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ. Για αυτόν τον λόγο, το βασικό μας καθήκον είναι να παραμείνουμε αποφασισμένοι και ενωμένοι στη στήριξη του Κιέβου.
Υπάρχει η αίσθηση ότι θα ήταν προς το συμφέρον τόσο της Ουκρανίας όσο και του υπόλοιπου κόσμου να ξεκινήσει ο Πούτιν διαπραγματεύσεις για το τέλος του πολέμου. O ίδιος, όμως, δεν δείχνει διατεθειμένος για κάτι τέτοιο. Και το Κίεβο, προφανώς, δεν ενδιαφέρεται, παρά μόνο υπό τον όρο ότι τα κατεχόμενα εδάφη του θα επιστρέψουν στην Ουκρανία. Είναι δύσκολο αυτήν τη στιγμή να δούμε μία διέξοδο, αλλά οι χειμωνιάτικοι μήνες μπορεί να δείξουν εάν υπάρχει πιθανότητα διαπραγματεύσεων.
Η Ουκρανία αντιμετωπίζει έναν δύσκολο χειμώνα και έχει αναγκαστεί να εκκενώσει ορισμένες περιοχές. Ο Πούτιν εξακολουθεί να δοκιμάζει τις στρατιωτικές δυνάμεις του, που είναι όλο και πιο εξαντλημένες, και να εκτοξεύει πυραύλους εναντίον κάθε είδους στόχου. Ακόμη κι αν οι διαπραγματεύσεις οδηγήσουν σε μία συμφωνία που θα του παρέχει τον έλεγχο ορισμένων περιοχών, για παράδειγμα στο Ντονμπάς, ο στόχος του να κατακτήσει την Ουκρανία έχει αποτύχει.
Ο μόνος τρόπος να επιτευχθεί μία ειρηνική λύση είναι να συνειδητοποιήσει ο Ρώσος Πρόεδρος ότι η θέση του κινδυνεύει εάν συνεχίσει τον πόλεμο. Η Ουκρανία, οι Ηνωμένες Πολιτείες και το ΝΑΤΟ δεν μπορούν να του επιτρέψουν να πετύχει, γιατί αυτό θα έστελνε το μήνυμα ότι οι τύραννοι μπορούν να υπονομεύουν τις κυρίαρχες δημοκρατίες. Υπάρχουν, βέβαια, εκείνοι που προσπαθούν να διασπάσουν την ενότητα της Δύσης, όπως η ομάδα ακροδεξιών βουλευτών Freedom Caucus. Η στήριξη προς την Ουκρανία, όμως, παραμένει διακομματική.
Τούτων λεχθέντων, είναι αλήθεια ότι το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, που προσδοκά να επιστρέψει στον Λευκό Οίκο το 2024, «ψάχνεται». Πρόκειται για ένα κόμμα παραδοσιακά πολύ ισχυρό στα ζητήματα εθνικής ασφαλείας που πιστεύει στην παγκόσμια ηγεσία. Ο Μάικ Πομπέο, υπουργός Εξωτερικών του Ντόναλντ Τραμπ, συμμεριζόταν αυτήν τη θέση. Ο ίδιος ο Τραμπ, όμως, υποστήριζε τη θέση «Πρώτα η Αμερική» που αποδυνάμωνε τον ρόλο της Ουάσινγκτον.
Κοινή είναι, επίσης, η βούληση στις ΗΠΑ πως το Ιράν δεν πρέπει να αποκτήσει πυρηνικά όπλα. Αν οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους στη Μέση Ανατολή και την Ευρώπη εξακολουθήσουν να στηρίζουν τις οικονομικές κυρώσεις κατά της Τεχεράνης, πιστεύω ότι τα προβλήματα στο εσωτερικό του Ιράν θα συνεχιστούν. Οι διαδηλώσεις δείχνουν ότι η κυβέρνηση έχει χάσει τον έλεγχο: Εάν συνεχιστούν, το Ιράν μπορεί στο τέλος να αυτοκαταστραφεί.
Όσο για τη συνάντηση του Προέδρου Μπάιντεν με τον Κινέζο ομόλογό του, ήταν σημαντική επειδή έδειξε ότι μπορεί να υπάρχει συνεργασία ακόμη κι όταν υπάρχει ανταγωνισμός. Πιστεύω ότι ο Σι διδάσκεται από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και δεν θα κάνει τίποτα βλακώδες που μπορεί να απειλήσει τη θέση της Κίνας στον κόσμο.
(*) O Λίον Πανέτα είναι πρώην διευθυντής της CIA και πρώην υπουργός Αμύνης των ΗΠΑ
(Πηγή: συνέντευξη στην Corriere della Sera)

Δ. Μακροδημόπουλος: Και αν οι Αμερικανοί φύγουν από την Αλεξανδρούπολη;

1

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου

Όταν το 1992 με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ η Ευρωπαϊκή Ένωση (E.E.) θεσμοθέτησε τα «Διευρωπαϊκά Δίκτυα Μεταφορών», ανάμεσά τους και τον άξονα ΙΧ που θα συνέδεε τη Βαλτική (Ελσίνκι) με τη Μεσόγειο (Αλεξανδρούπολη), προφανώς δεν μπορούσε να προβλέψει τον πόλεμο στην Ουκρανία τριάντα χρόνια μετά. Ο Διευρωπαϊκός άξονας ΙΧ δημιουργήθηκε το 1992 αμέσως μετά τη διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας και της ΕΣΣΔ, αξιοποιώντας τις δυνατότητες που δημιούργησαν τα δύο κοσμοϊστορικά γεγονότα  τα οποία ανέτρεψαν τις γεωπολιτικές συνθήκες που επικρατούσαν μέχρι τότε. Όλα αυτά προσέδωσαν στο λιμάνι της Αλεξανδρούπολης και στη Θράκη τεράστια οικονομική και γεωπολιτική αξία, άσχετα αν δεν αξιοποιήθηκαν ποτέ από την πολιτική ηγεσία του τόπου έκτοτε, με αποτέλεσμα το Νοέμβριο του 2013 να απενταχθεί το λιμάνι από τα Διευρωπαϊκά Δίκτυα Μεταφορών. Ο Διευρωπαϊκός άξονας ΙΧ έδινε πλέον τη δυνατότητα στο λιμάνι της Αλεξανδρούπολης να μετατραπεί σε κέντρο του διαμετακομιστικού εμπορίου ανάμεσα στις χώρες της Β. Αφρικής και της Εγγύς Ανατολής αφενός με τις χώρες της Μ. Θάλασσας, της Κεντρικής της Ανατολικής και της Βόρειας Ευρώπης αφετέρου, δημιουργώντας μια τεράστια ενδοχώρα, κάτι αδιανόητο μέχρι τότε. Το λιμάνι επανεντάχθηκε στα Διευρωπαικά Δίκτυα Μεταφορών στις 5/12/2022 με απόφαση του Συμβουλίου Υπουργών Μεταφορών στις Βρυξέλλες, τριάντα χρόνια μετά την αρχική του ένταξη, για να υπογραμμιστεί έτσι η πλήρης ανικανότητα και αδιαφορία των κυβερνήσεων να αξιοποιήσουν το προφανές καταδικάζοντας την Αλεξανδρούπολη και τη Θράκη στον μαρασμό.

Ας μη ξεχνάμε ότι η Αλεξανδρούπολη δημιουργήθηκε σε συνθήκες πολυεθνικής αυτοκρατορίας, της Οθωμανικής, είχε δηλαδή ενδοχώρα και ήταν επίνειο της Αδριανούπολης, ακόμη και της Κωνσταντινούπολης. Με τη δημιουργία κρατών εθνών στη Βαλκανική και ιδιαίτερα με τον Ψυχρό πόλεμο ο ρόλος της μηδενίστηκε. Γιαυτό η αξία   της εκτοξεύθηκε και πάλι στις συνθήκες της παγκοσμιοποίησης που κατήργησε τα οικονομικά σύνορα των κρατών εθνών και τις κόκκινες γραμμές μεταξύ ΝΑΤΟ και Συμφώνου της Βαρσοβίας μετά το 1991. Όλα αυτά γράφονται για να καταστεί αντιληπτό ότι αν αποσυρθούν αύριο οι ΗΠΑ  από το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης, η γεωπολιτική και γεωοικονομική αξία της Αλεξανδρούπολης και της Θράκης που προσέλαβαν με τη διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας και της ΕΣΣΔ παραμένει ακέραιη. Διότι δεν προήλθε από την παρουσία των ΗΠΑ. Αντίθετα. θα πρέπει να τονιστεί ότι η ανάδειξη αποκλειστικά της γεωστρατηγικής αξίας της Αλεξανδρούπολης ως βάσης των ΗΠΑ, ιδιαίτερα με τον πόλεμο στην Ουκρανία, ενταφιάζει στην κυριολεξία την γεωοικονομική, αξία της, την εν δυνάμει αξία του λιμένα της ως εμπορικού κέντρου του διαμετακομιστικού εμπορίου, την ανάπτυξη της Αλεξανδρούπολης και της Θράκης. Από τη στιγμή που σύμφωνα το Νόμο 4660/2020 (ΦΕΚ 23Α) για την αμυντική συνεργασία μεταξύ Ελλάδας και ΗΠΑ “…χορηγείται στην Κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών καθεστώς προτεραιότητας (ανεμπόδιστη πρόσβαση και χρήση) του λιμένα Αλεξανδρούπολης…”, απόλυτη προτεραιότητα έχουν οι πολεμικές σκοπιμότητες των ΗΠΑ έναντι των οικονομικών. Εξ άλλου το δήλωσε και ο κ. Δένδιας κατά τη συζήτηση του νομοσχεδίου για την Αμοιβαία Αμυντική Συνεργασία Ελλάδος – ΗΠΑ: «Θέλουμε (τη) στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ. Ναι δεν θέλουμε να είναι εμπορικό το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης» (Καθημερινή 10/5/2022),  Γιαυτό ακυρώθηκε και η ιδιωτικοποίηση του λιμένα για να έχουν τον πλήρη έλεγχο οι στρατιωτικές σκοπιμότητες της υπερδύναμης.

Ποιές είναι οι οικονομικές δυνατότητες του λιμένα από το 1989 και εντεύθεν που ακυρώνει η παρουσία των ΗΠΑ; Μελέτη που εκπόνησε τον Απρίλη του 2013 η Εθνική Τράπεζα για τα λιμάνια διαχείρισης εμπορευματοκιβωτίων (Ε/Κ), σημείωνε: «Τα ελληνικά λιμάνια έχουν σημαντικές προοπτικές όσον αφορά τη διέλευση Ε/Κ (transit) προς αγορές της Νοτιοανατολικής και Κεντρικής Ευρώπης. Βάσει των εκτιμήσεών μας, σημείωνε η έκθεση, για τις μελλοντικές ανάγκες διακίνησης Ε/Κ στη Νοτιοανατολική και Κεντρική Ευρώπη (3,3 εκατ. TEUs το 2015), και υποθέτοντας ότι τα ελληνικά λιμάνια θα λάβουν το μερίδιο που αντιστοιχεί στο σχετικό τους μέγεθος έναντι ανταγωνιστικών λιμανιών της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, η διέλευση Ε/Κ μέσω ελληνικών λιμανιών θα φτάσει τα 1,2 εκατ. TEU το 2015 (από μόλις 45,000 TEU το 2012 !!). Αξίζει να σημειωθεί ότι η συγκεκριμένη δραστηριότητα δημιουργεί πολύ μεγαλύτερη προστιθέμενη αξία σε σχέση με την μεταφόρτωση, καθώς συνοδεύεται από τις αντίστοιχες υπηρεσίες χερσαίων μεταφορών Ε/Κ». Οι δυνατότητες αυτές εννέα χρόνια μετά παραμένουν αναξιοποίητες.

Η διέλευση Ε/Κ αφορά το διαμετακομιστικό εμπόριο, το οποίο παραμένει σε εμβρυώδη κατάσταση, έχει δηλαδή τεράστιες δυνατότητες ανάπτυξης και είναι αυτό που ενδιαφέρει το λιμάνι της Αλεξ/πολης που 100% είναι λιμάνι διαμετακομιστικού εμπορίου. Δεδομένου ότι το λιμάνι του Πειραιά, απευθύνεται κυρίως σε υπηρεσίες μεταφόρτωσης και το 75% της δραστηριότητάς του αφορά τη μεταφόρτωση των Ε/Κ που έρχονται από την Ανατολή προς άλλους λιμένες της Μεσογείου, το λιμάνι της Θεσσαλονίκης είναι στα όρια του κορεσμού και απευθύνεται στην Κεντρική και στη Δυτική Ευρώπη ενώ η Καβάλα παραμένει λιμάνι κρουαζιέρας, είναι αυτονόητο ότι το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης είχε και έχει την ευκαιρία να αξιοποιήσει τις δυνατότητες, έχει μάλιστα την αποκλειστικότητα λόγω του Διευρωπαϊκού άξονα ΙΧ για την προώθηση του διαμετακομιστικού εμπορίου προς τη Βόρεια, την Ανατολική Ευρώπη και τη Μαύρη Θάλασσα.

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947 – 771412

1/12/2022

 

 

THE NEW YORK TIMES:  Η σημασία της λευκής κόλλας

0

Παλιό σοβιετικό ανέκδοτο, πάντα δημοφιλές στην Κίνα, αναφέρεται σε άνδρα που συλλαμβάνεται ενώ διαδηλώνει στην Κόκκινη Πλατεία της Μόσχας κρατώντας μια λευκή κόλλα χαρτί. «Πώς είναι δυνατόν να με συλλάβετε; Δεν έχω πει τίποτα», λέει ο συλληφθείς

Παλιό σοβιετικό ανέκδοτο, πάντα δημοφιλές στην Κίνα, αναφέρεται σε άνδρα που συλλαμβάνεται ενώ διαδηλώνει στην Κόκκινη Πλατεία της Μόσχας κρατώντας μια λευκή κόλλα χαρτί. «Πώς είναι δυνατόν να με συλλάβετε; Δεν έχω πει τίποτα», λέει ο συλληφθείς. Ο αστυνομικός, όμως, του απαντάει: «Ολοι γνωρίζουν τι ήθελες να πεις». Το παλιό αυτό ανέκδοτο αποτέλεσε την έμπνευση για τα λευκά χαρτιά Α4 που κρατούν τις τελευταίες ημέρες διαδηλωτές στην Κίνα. Ολη η χώρα γνωρίζει τι εννοούν οι διαδηλωτές, παρότι φοβούνται να το φωνάξουν. Αυτό αποτελεί ευθεία πρόκληση απέναντι στον de facto αυτοκράτορα, Σι Τζινπίνγκ, ο οποίος αδυνατεί να καταπνίξει το κίνημα.

Πού μπορούν να οδηγήσουν οι διαδηλώσεις; Αποτελούν φυσική συνέχεια του κινήματος της πλατείας Τιενανμέν το 1989, παρά τη μεγάλη χρονική απόσταση μεταξύ των δύο κινημάτων. Οι διαδηλώσεις του 1989, που πραγματοποιήθηκαν σε 300 και πλέον πόλεις της χώρας, έφεραν περισσότερους από ένα εκατομμύριο πολίτες στο κέντρο του Πεκίνου. Οι διαδηλωτές απέκλεισαν τις εισόδους του κυβερνητικού συγκροτήματος και πρώην ανακτόρου Ζονανχάι και εκμεταλλεύθηκαν την παράλυση του κομματικού μηχανισμού, ο οποίος βρισκόταν εν μέσω διαπάλης εξουσίας. Αντίθετα, το καθεστώς Σι έχει ήδη αρχίσει να συλλαμβάνει διαδηλωτές, ενώ η αστυνομία πραγματοποιεί εξονυχιστικούς ελέγχους σε σταθμούς μετρό, ερευνώντας ακόμη και τα κινητά τηλέφωνα πολιτών. Κάθε αμφισβήτηση της κινεζικής κυβέρνησης μπορεί να οδηγήσει σε φυλάκιση, θέτοντας εν αμφιβόλω τη βιωσιμότητα του κινήματος διαμαρτυρίας. Ανδρας συνελήφθη στη Σαγκάη επειδή κρατούσε ψηλά μπουκέτο λουλούδια και προέβαινε σε «συγκεκαλυμμένη κριτική κατά των Αρχών». Στην κινεζική ιστορία, τα μαζικά κινήματα διαμαρτυρίας ξεσπούσαν όχι όταν οι συνθήκες ήταν αφόρητες (όπως κατά τη διάρκεια του λιμού 1959-1962), αλλά όταν οι πολίτες πίστευαν ότι η διαμαρτυρία τους θα είχε τις μικρότερες δυνατές επιπτώσεις στη ζωή τους, όπως η «εκστρατεία των 100 λουλουδιών» του 1956, η διαδήλωση της 5ης Απριλίου 1976 κατά της Συμμορίας των Τεσσάρων και οι φοιτητικές εξεγέρσεις του 1986 και του 1989 στην Τιενανμέν.

Μην ακούτε, λοιπόν, όποιον προβλέπει με αυτοπεποίθηση τη μελλοντική πορεία της Κίνας. Ενα από τα κύρια χαρακτηριστικά της κινεζικής ιστορίας των τελευταίων 150 ετών είναι οι περιοδικές αλλά απρόσμενες ανατροπές της. Ο,τι και να συμβεί, όμως, τις επόμενες εβδομάδες και μήνες, κάτι σημαντικό ίσως να έχει αλλάξει οριστικά. «Είναι πολύ σημαντικό, γιατί πρόκειται για ρήγμα στη “Μεγάλη Σιωπή”. Είναι πια πασιφανές ότι ο αυτοκράτορας είναι γυμνός», λέει ο Σιάο Τσιανγκ, ιδρυτής του διαδικτυακού μέσου China Digital Times. «Ο Σι μπορεί να είναι ικανός να επαναφέρει τη “Μεγάλη Σιωπή”, αλλά η Κίνα θα έχει αλλάξει», καταλήγει ο Σιάο.

Οι Κινέζοι παρακολουθούν με φθόνο στις τηλεοράσεις τα πλήθη ανέμελων θεατών στα γήπεδα του Μουντιάλ.

Οι λίγες λαϊκές διαμαρτυρίες που καταγράφηκαν τα τελευταία χρόνια αφορούσαν τοπικά αιτήματα γύρω από τις εργασιακές σχέσεις, την απαλλοτρίωση γης ή τη βιομηχανική ρύπανση κατοικημένων περιοχών. Αντίθετα, η πολιτική μηδενικής COVID είναι συνώνυμη με τον πρόεδρο Σι, ο οποίος έχει εγκλωβιστεί στην πολιτική του αυτή και θα δυσκολευτεί να χαλαρώσει τα μισητά μέτρα κατά της εξάπλωσης του ιού. Το πρόβλημα αυτό δημιουργήθηκε από τον ίδιο. Αυτός είναι που αρνήθηκε την εισαγωγή εμβολίων mRNA, ενώ η εκστρατεία εμβολιασμού ηλικιωμένων υπήρξε αναιμική. Μόλις 40% των Κινέζων άνω των 80 ετών έχουν λάβει ενισχυτική δόση. Κάθε χαλάρωση των μέτρων θα σήμαινε εκατοντάδες χιλιάδες θανάτους.

Η πολιτική μηδενικής COVID έχει πλήξει την οικονομία, εξοργίζοντας τον πληθυσμό. Από τους επιχειρηματίες του Πεκίνου μέχρι και τους οδηγούς ταξί, οι Κινέζοι στενάζουν από τα συνεχή τεστ COVID και τα lockdowns, παρακολουθώντας με φθόνο στις τηλεοράσεις τους τα πλήθη ανέμελων θεατών στα γήπεδα του Μουντιάλ. Ο θάνατος του πρώην ηγέτη του Κομμουνιστικού Κόμματος Ζιανγκ Ζεμίν, την Τετάρτη, περιπλέκει την εικόνα. Οι θάνατοι βετεράνων ηγετών, όμως, όπως αυτοί του Τσου Εν Λάι και του Χου Γιαομπάνγκ, έχουν δώσει αφορμή στο παρελθόν για διαμαρτυρίες.

Μία από τις µεγαλύτερες απειλές για τους δικτάτορες είναι το χιούμορ. Μπορούν να αντέξουν τις φωνές διαμαρτυρίας, αλλά ξεφουσκώνουν όταν γίνουν περίγελως. Αναρωτιέμαι αν αυτή είναι η μοίρα του Σι, ακόμη και αν επαναφέρει τη «Μεγάλη Σιωπή». Κινέζοι φοιτητές έχουν ήδη υιοθετήσει το χιούμορ ως όπλο τους κατά του καθεστώτος, χρησιμοποιώντας τη λέξη «μπανανόφλουδα», που έχει τα ίδια αρχικά με αυτά του ονόματος του Κινέζου προέδρου, για να επικρίνουν κρυφά το αυταρχικό καθεστώς.

Δ. Κωνσταντακόπουλος: Η είσοδος στον νέο-Μεσαίωνα. Το παράδειγμα της Σουηδίας

5

Μαχμούτ Τατ: «Ως ένας συνηθισμένος πολίτης, πήρα το μέρος των καταπιεσμένων και υποστήριξα τον δημοκρατικό αγώνα. Αν αυτό είναι τρομοκρατία, ναι είμαι τρομοκράτης».

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
5 Δεκεμβρίου 2022

Η Σουηδία του 20ού αιώνα υπήρξε παγκόσμιας ακτινοβολίας παράδειγμα σοσιαλδημοκρατικού κοινωνικού κράτους με ανώτερο πολιτισμό, όσο τουλάχιστο είναι δυνατός ένας τέτοιος πολιτισμός στην παρούσα ιστορική περίοδο της ανθρωπότητας.

Η Στοκχόλμη είχε το θάρρος να γίνει η φωνή της παγκόσμιας συνείδησης, μαζί με τη Γαλλία του ντε Γκωλ και την ξεσηκωμένη παγκόσμια νεολαία του 1968, καταδικάζοντας την ιμπεριαλιστική, νεοαποικιακή πολεμική επιδρομή των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ινδοκίνα, που στοίχισε τη ζωή εκατομμυρίων κατοίκων – ακόμα βρίσκουν εκεί κατάλοιπα των χημικών όπλων, που χρησιμοποίησε η Αμερική τότε.

Η Σουηδία ήταν η κατ’ εξοχήν χώρα του Ασύλου για καταδιωκόμενους – και εκεί βρήκε για ικανό διάστημα καταφύγιο ο μετέπειτα Έλληνας πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου και πολλοί αγωνιστές κατά της αμερικανοκίνητης και δολοφόνου της Κύπρου δικτατορίας των συνταγματαρχών.

Ο πρωθυπουργός της Όλαφ Πάλμε, που συμμετείχε στη δεκαετία του 1980 στην Πρωτοβουλία των Έξι κατά των πυρηνικών όπλων και του κινδύνου πυρηνικού πολέμου, μαζί με τον Ανδρέα Παπανδρέου, πλήρωσε πιθανότατα με τη ζωή του τις ιδέες του ιδίου και της χώρας του, δολοφονηθείς στους δρόμους της Στοκχόλμης.

Την περασμένη Παρασκευή, η Στοκχόλμη, καταργώντας στην πράξη τις αρχές του ασύλου, των δημοκρατικών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, για τα οποία τόσο καυχιέται η αυτοκαλούμενη «πολιτισμένη» Ευρώπη και εν γένει Δύση, αλλά και περιφρονώντας κραυγαλέα την ίδια τη δική της κρατική κυριαρχία και ανεξαρτησία,  φώναξε τον κ. Μαχμούτ Τατ, Κούρδο οδηγό λεωφορείου από το Ντερσίμ της Τουρκίας, και του ανακοίνωσε ότι απορρίπτεται η αίτηση ασύλου που είχε κάνει προ ετών και ότι η παραμονή του στη χώρα συνιστά απειλή. Στη συνέχεια τον έκανε ένα ωραίο πακετάκι και τον έστειλε στις τουρκικές αρχές στην Κωνσταντινούπολη, που, σύμφωνα με τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης, τον καταζητούσαν για «τρομοκρατία».

Για τις συνθήκες κράτησης και ανάκρισης στις τουρκικές φυλακές, δεν νομίζουμε ότι απαιτείται η ενημέρωση των αναγνωστών μας. Σύμφωνα με τα τουρκικά ΜΜΕ ο Τατ κατηγορείται για τη συμμετοχή του στο Κόμμα Εργατών του Κουρδιστάν (ΡΚΚ). Ο ίδιος ο εκδοθείς είπε ότι η μόνη πράξη στην οποία συμμετείχε ήταν δύο «δημοκρατικές διαμαρτυρίες». «Ως ένας συνηθισμένος πολίτης, πήρα το μέρος των καταπιεσμένων και υποστήριξα τον δημοκρατικό αγώνα. Αν αυτό είναι τρομοκρατία, ναι είμαι τρομοκράτης», είπε χαρακτηριστικά.

Η σουηδική κυβέρνηση δεν είχε ούτε καν το θάρρος να αναλάβει την ευθύνη των πράξεών της, αποδίδοντάς τες σε αποφάσεις αρμόδιων κρατικών οργάνων.

Στην πραγματικότητα συνιστούν υλοποίηση ιταμών και δημόσια διατυπωμένων τελεσιγράφων της Άγκυρας. Σύμφωνα με τον ίδιο τον κ. Ερντογάν, η Στοκχόλμη του έχει υποσχεθεί να του στείλει 73 πρόσφυγες, αλλά και να αλλάξει την εσωτερική της «αντιτρομοκρατική» νομοθεσία, ώστε η Τουρκία να επιτρέψει την ένταξη της στο ΝΑΤΟ!

Για τους λόγους που εκθέσαμε στην αρχή, το ότι αυτά γίνονται στη Σουηδία συνιστά το καλύτερο μέτρο για τη γενικευμένη οπισθοδρόμηση της Ευρώπης και της Δύσης στη νέο-βαρβαρότητα και τον νέο-Μεσαίωνα. Είναι μάλιστα ενδιαφέρον ότι αυτές οι παραβιάσεις των δικαιωμάτων δεν συμβαίνουν με επίκληση έστω εσφαλμένη ενός σουηδικού εθνικού συμφέροντος, αλλά μάλλον για να ικανοποιηθούν τα αμερικανικά εις βάρος των σουηδικών συμφερόντων.

Στην περίπτωση αυτή απειλούνται τα δικαιώματα των προσφύγων, αύριο θα απειληθούν τα δικαιώματα όλων των πολιτών.

Και μάλιστα όλα αυτά γίνονται στα πλαίσια του δι’ αντιπροσώπου πολέμου της Δύσης κατά της Ρωσίας, που υποτίθεται ότι γίνεται εν ονόματι της Δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων!

Σημειωτέον ότι η σημερινή πολιτική ελίτ της Σουηδίας, ενεργώντας στην πράξη ως εντεταλμένος των «υπερκείμενων αφεντικών» του ΝΑΤΟϊκού «υπεριμπεριαλισμού» και των ΗΠΑ και όχι ως εντεταλμένος του σουηδικού λαού, αρνείται κατηγορηματικά να επιτρέψει στους ίδιους τους Σουηδούς πολίτες να αποφασίσουν με δημοψήφισμα, αν θέλουν η χώρα τους να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ, μια απόφαση που θα βαρύνει στο όλο μέλλον της κοινωνίας και του κράτους τους.

Σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε ο αγώνας για την υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων, των κοινωνικών κατακτήσεων και κατά του εξωτερικού ιμπεριαλισμού, για την υπεράσπιση ακόμα και αυτού του αστικού πολιτισμού – στην καλύτερη τουλάχιστο εκδοχή του – ταυτίζονται.

Αν οι λαοί της Ευρώπης εξακολουθήσουν να παρακολουθούν απαθείς – με ορισμένες ενθαρρυντικές εξαιρέσεις, όπως οι όλο και μαζικότερες διαδηλώσεις κατά του ΝΑΤΟ στη Γερμανία – το τι συμβαίνει, θα καταβάλλουν και οι ίδιοι και όλη η ανθρωπότητα ένα τρομερό τίμημα.

Δεν είναι μόνο ότι τα παιδιά και τα εγγόνια μας θα ζήσουν σε έναν πολύ χειρότερο κόσμο. Κινδυνεύουν να μην έχουν καν κόσμο να ζήσουν.  Γιατί ένας νέος Μεσαίωνας, με τις παραγωγικές δυνάμεις και τις τεχνολογίες που διαθέτουμε εμπεριέχει σοβαρό κίνδυνο καταστροφής του είδους.

_______

Σημείωση: Για τον όρο «νέο-Μεσαίωνας» ευχαριστώ τον φίλο γιατρό Μπάμπη Ζαμπάτη.

Πηγή: kosmodromio.gr