Αρχική Blog Σελίδα 1773

SDF Announces Shooting Down Turkish Drone In Syria’s Hasakah

0

HASAKAH, Syria (North Press) – Syrian Democratic Forces (SDF) announced on Sunday that they shot down a Turkish drone in the town of Zirgan (Abu Rasin) in north of Hasakah Governorate, northeastern Syria.

The SDF Media Center said, in a statement, “Yesterday, our forces dropped a Turkish suicide drone, before making any damage.”

The Turkish drone was completely destroyed, the statement read.

Since early 2022, Zirgan has been witnessing Turkish bombing on an almost daily basis, however, the bombing has been escalated since Nov. 20.

Since November 20, Turkish warplanes have bombed hundreds of sites along the border in northern Syria, focusing on infrastructure and health facilities, in addition to claiming 52 lives and injuring 46 others, most of them civilians.

Reporting by Fansa Temmo

https://npasyria.com/en/88842/

Δραματικές ώρες στο Κόσσοβο: Τελεσίγραφο στους Σέρβους να απομακρύνουν τα οδοφράγματα – «Θα χρησιμοποιήσουμε βία»

0

Ο Αλεξάνταρ Βούτσιτς συγκάλεσε το σερβικό Συμβούλιο Ασφαλείας

Δραματικές στιγμές στο Κόσσοβο το οποίο βρίσκεται τα πρόθυρα γενικευμένης ένοπλης σύρραξης.

Οι αρχές του Κοσσυφοπεδίου έδωσαν τελεσίγραφο στους Σέρβους του Κοσσόβου  διορία μέχρι τα μεσάνυχτα  για να διαλύσουν τα οδοφράγματα, απειλώντας ότι θα χρησιμοποιήσουν βία εάν δεν  συμμορφωθούν.

Οι Σέρβοι από την πλευρά τους έχουν ανακοινώσει ότι δεν πρόκειται να τα απομακρύνουν.

Σημαντικές οδικές αρτηρίες που οδηγούν προς τα διοικητικά σύνορα με την Σερβία αλλά και την πρωτεύουσα Πρίστινα είναι αποκλεισμένες.

Την απαίτηση και το τελεσίγραφο για διάλυση των οδοφραγμάτων έκανε και ο επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας, Josep Borrell.

Εν τω μεταξύ, ο πρόεδρος της Σερβίας Αλεξάνταρ Βούτσιτς ανακοίνωσε ότι θα πραγματοποιήσει έκτακτη συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας της χώρας σε σχέση με την επιδείνωση της κατάστασης στο βόρειο Κοσσυφοπέδιο.

Μέλη των δυνάμεων του Κοσσόβου ROSU (Regional Operations Support Units of Kosovo Police) με τεθωρακισμένα οχήματα μπήκαν στο κτίριο στο Gazivode, (η συνεδρίαση του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας στις 19:00)

Τα μέλη της ROSU, πλήρως οπλισμένα και χρησιμοποιώντας τεθωρακισμένα οχήματα, μπήκαν στο κτίριο του μεγάλου φράγματος στη λίμνη Gazivode, έδιωξαν την φρουρά ασφαλείας  και κατέβασαν τις σερβικές σημαίες που βρίσκονταν εκεί.

Το βόρειο τμήμα του Κοσσυφοπεδίου και των Μετόχια εξακολουθούν  να είναι αποκλεισμένο από τις ειδικές δυνάμεις της αστυνομίας. Δεν είναι δυνατό για κάποιον να διασχίσει οι διαβάσεις Jarinje και Brnjak είτε με τα πόδια είτε με αυτοκίνητο.

https://www.pronews.gr/kosmos/valkania/dramatikes-ores-sto-kosssvo-telesigrafo-stous-servous-na-apomakrynoun-ta-odofragmata-tha-xrisimopoiisoume-via/

Δ. Τσαϊλάς: Η Ελλάδα χρειάζεται άμεσα μια εθνική στρατηγική ανθεκτικότητας

0

του Δημήτρη Τσαϊλά, Υποναυάρχου ε.α.

Η ανάπτυξη ανθεκτικότητας είναι μια αποτελεσματική προσέγγιση για την αντιμετώπιση των κινδύνων και των απειλών που προέρχονται από έναν όλο και πιο περίπλοκο και αλληλεξαρτώμενο κόσμο. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό για τη χώρα μας καθώς βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του αυξημένου γεωπολιτικού ανταγωνισμού από αυταρχικά και αναθεωρητικά καθεστώτα, όπως η Ρωσία και η Τουρκία.

Το πρώτο επίπεδο απειλών είναι οι κίνδυνοι, που προέρχονται από συγκεκριμένους κρατικούς παράγοντες που σκόπιμα κατευθύνονται προς τη χώρα. Η επιβίωση του ελληνισμού, η εδαφική μας ακεραιότητα και η ικανότητά μας να ενεργούμε ως ανεξάρτητο κυρίαρχο κράτος στις θαλάσσιες περιοχές του Αιγαίου και της Μεσογείου αμφισβητείται μόνιμα από την Τουρκία, η οποία αποτελεί σημαντική απειλή για την ασφάλεια της χώρας μας. Ωστόσο, οι απειλές που σχετίζονται με την ασφάλεια δεν περιορίζονται μόνο στη στρατιωτική αντιπαράθεση με την Τουρκία, αλλά περιλαμβάνουν επίσης τομείς της ασφάλειας όπως τις υβριδικές επιθέσεις, την προώθηση μεταναστών στα χερσαία και νησιωτικά σύνορα, τις επιθέσεις στον κυβερνοχώρο, τον ενεργειακό ανταγωνισμό και την εκμετάλλευση των υποθαλάσσιων πόρων από την υφαλοκρηπίδα.

Το δεύτερο επίπεδο στο οποίο εκτίθεται η Ελλάδα είναι οι κίνδυνοι παγκόσμιου ή περιφερειακού χαρακτήρα και δεν προέρχονται από συγκεκριμένους κρατικούς παράγοντες. Περιλαμβάνουν πανδημίες, παράτυπη μετανάστευση, παγκόσμιες χρηματοπιστωτικές και οικονομικές κρίσεις, κλιματική αλλαγή και φυσικές καταστροφές. Η εφαρμογή για την εύρεση στοιχείων ανθεκτικότητας στον ανταγωνισμό ισχύος θα απαιτήσει από την Ελλάδα να εντοπίσουμε και να δώσουμε προτεραιότητα στα κρίσιμα περιουσιακά στοιχεία (ενέργεια, μεταφορές, γραμμές παραγωγής, κλπ.), δυνατότητες, λειτουργίες και εξαρτήσεις.

Σημαίνει να υποβάλλεις (και να απαντήσεις) δύσκολες ερωτήσεις:

  1. Πού είναι πιο ευάλωτη η Ελλάδα και πόσο κρίσιμες είναι αυτές οι ευπάθειες;
  2. Ποιες λειτουργίες είναι απαραίτητες και πρέπει να δοθούν προτεραιότητες;
  3. Πού μπορούμε να αναλάβουμε κάποιο κίνδυνο;

Η Ελλάδα είναι εκτεθειμένη σε πολλούς υπαρξιακούς κινδύνους και απειλές, τόσο παγκόσμιας όσο και τοπικής φύσης. Όμως οι Έλληνες αξιωματούχοι καθώς και η ευρύτερη πολιτική τάξη φαίνονται απροετοίμαστοι να διαχειριστούν αυτούς τους κινδύνους. Ως εκ τούτου, η χώρα χρειάζεται επειγόντως μια μακροπρόθεσμη συνολική προσέγγιση ασφάλειας που να περιλαμβάνει την ανθεκτικότητα ως πολύπλευρη, διακυβερνητική και διοργανική διαδικασία. Χρειάζεται να στοχεύσουμε τη συζήτηση σε μια στρατηγική ανθεκτικότητας εξετάζοντας τις βέλτιστες πρακτικές από τους εταίρους και τους συμμάχους μας. Να εστιάσουμε ιδιαίτερα στην ατζέντα ανθεκτικότητας της συμμαχίας και τις βέλτιστες πρακτικές από την ΕΕ και τις εθνικές προσεγγίσεις ανθεκτικότητας μεμονωμένων κρατών. Η βάση της προσέγγισης της πατρίδας μας για την οικοδόμηση ανθεκτικότητας στο μοντέλο που ανέφερα παραπάνω θα εξυπηρετούσε πολλούς σκοπούς. Πρώτον, θα αύξανε τη συνολική διαλειτουργικότητα με τα πρότυπα της συμμαχίας. Δεύτερον, θα επωφεληθούμε από τις βέλτιστες πρακτικές οικοδόμησης ανθεκτικότητας από τις χώρες της συμμαχίας και τους εταίρους. Επιπλέον, τα αποτελεσματικά πλαίσια ανθεκτικότητας βασίζονται σε μια πλήρη εικόνα του περιβάλλοντος απειλής για να προβλέψουμε και να είμαστε ενεργοί στην προετοιμασία και την αντιμετώπιση πιθανών ανεπιθύμητων συμβάντων. Αυτό σημαίνει επένδυση σε στρατηγικές δυνατότητες πληροφοριών για την απειλή για την κατανόηση των εξελισσόμενων αντιπάλων, των δυνατοτήτων και των στόχων καθώς και τη συνεργασία με άλλους, τόσο στον ιδιωτικό τομέα όσο και σε συμμάχους και εταίρους.

Για να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις που προκύπτουν από τον συνδυασμό ύπαρξης σε περιβάλλον υψηλού κινδύνου και περιορισμένης ικανότητας απόκρισης, η Ελλάδα χρειάζεται μια ολιστική προσέγγιση για την ανθεκτικότητα. Ο κύριος στόχος πρέπει να είναι η προστασία και η διατήρηση των ζωτικών λειτουργιών της κοινωνίας σε περιόδους κρίσης ή μεγάλης ένοπλης επίθεσης. Η συνολική φύση της ανθεκτικότητας σημαίνει ότι κάθε μέλος της κοινωνίας πρέπει να συμμετέχει στην οικοδόμηση ανθεκτικότητας και στην πρόληψη κρίσεων, και σε περίπτωση κρίσης ο καθένας πρέπει να έχει σαφείς κατευθυντήριες γραμμές δράσης. Τόσο οι κρατικοί θεσμοί όσο και ο ιδιωτικός τομέας, καθώς και οι μεμονωμένοι πολίτες πρέπει να γνωρίζουν τι να κάνουν κατά τη διάρκεια μιας κρίσης.

Με βάση τις βέλτιστες πρακτικές από άλλες χώρες της ΕΕ, η εθνική στρατηγική ανθεκτικότητας της Ελλάδας θα πρέπει να περιλαμβάνει τέσσερις τομείς:

  1. βελτιωμένη νομοθεσία και θεσμικό σχεδιασμό (νομική και θεσμική διακυβέρνηση),
  2. βελτιωμένος συντονισμός μεταξύ των βασικών πολιτικών παραγόντων για την επίτευξη υψηλότερων επιπέδων εμπιστοσύνης (πολιτική διακυβέρνηση),
  3. βελτιωμένος συντονισμός μεταξύ των κρατικών αρχών και των ιδιωτικών επιχειρήσεων σχετικά με στρατηγικές για την ενίσχυση της ανθεκτικότητας (διακυβέρνηση δημόσιου-ιδιωτικού τομέα) και
  4. διακυβέρνηση χωρίς αποκλεισμούς που αφορά τη βελτιωμένη επικοινωνία και την κατάλληλη ενσωμάτωση ενός ευρέος φάσματος κοινωνικών παραγόντων στη διαδικασία οικοδόμησης της ανθεκτικότητας (κοινωνική διακυβέρνηση).

Η νομική και θεσμική διακυβέρνηση αναφέρεται καταρχήν στη συνεκτική και συνεπή ανάπτυξη στρατηγικών εγγράφων και αντίστοιχων νομοθετικών πράξεων. Σήμερα, στην Ελλάδα αντιμετωπίζουμε την έννοια Εθνικής Ασφάλειας με έναν αριθμό ad-hoc εγγράφων σε διάφορους τομείς πολιτικής, από την ασφάλεια στον κυβερνοχώρο έως τη διαχείριση πληροφοριών.

Μια νέα στρατηγική θα πρέπει να ξεκινήσει με την επικαιροποίηση της έννοιας της εθνικής ασφάλειας, καθώς και με την υιοθέτηση ολοκληρωμένων στρατιωτικών και αμυντικών στρατηγικών που θα ακολουθούνται από αντίστοιχες νομοθετικές πράξεις. Με τον τρόπο αυτό, οι κύριοι εξωτερικοί και εγχώριοι πολιτικοί στόχοι της χώρας, καθώς και οι κύριοι κίνδυνοι, απειλές και τρωτά σημεία θα πρέπει να εντοπίζονται σύμφωνα με τα εθνικά συμφέροντα και να περιλαμβάνονται σε όλα τα στρατηγικά έγγραφα στους τομείς της εθνικής πολιτικής.

Φυσικά, τα στοιχεία μιας προσέγγισης που βασίζονται στην ανθεκτικότητα θα ποικίλλουν ανάλογα με τον τομέα και τη λειτουργία αφού το καθένα καθορίζεται από τους δικούς του ενδιαφερόμενους, τις απαιτήσεις, τις μοναδικές τεχνολογίες, τους τύπους απειλών, τη σχέση με την κοινωνία και ούτω καθεξής. Με άλλα λόγια, η οικονομική ανθεκτικότητα, η οποία είναι κρίσιμη για την οικονομία μας, έχει θεμελιωδώς διαφορετικές απαιτήσεις από την ανθεκτικότητα της ενεργειακής υποδομής, ή την ανθεκτικότητα του ελληνικού αποτρεπτικού παράγοντα, ή την ανθεκτικότητα των ελληνικών συμμαχιών.

Χρειάζεται επίσης να βελτιώσουμε την ποιότητα των βασικών θεσμών οικοδόμησης ανθεκτικότητας της χώρας, όπως η δημιουργία ενός πιο αποτελεσματικού συστήματος στρατιωτικών μονάδων και καλύτερους μηχανισμούς συντονισμού μεταξύ διαφορετικών υπηρεσιών της κυβέρνησης. Η βελτιωμένη πολιτική διακυβέρνηση αναφέρεται σε βελτιωμένο συντονισμό μεταξύ των πολιτικών παραγόντων, κυρίως – της κυβέρνησης, της αντιπολίτευσης και του πληθυσμού. Ενώ ο κομματικός-πολιτικός ανταγωνισμός είναι απαραίτητη προϋπόθεση για μια εύρυθμη λειτουργία της δημοκρατίας, η πολιτική ζωή της Ελλάδας έχει δηλητηριαστεί από την κομματική ριζοσπαστικοποίηση και πόλωση, η οποία έχει επίσης αποξενώσει ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού από τις πολιτικές διαδικασίες και έχει μειώσει την ανθεκτικότητα της χώρας. Ως εκ τούτου, η θέσπιση κανόνων και νόμων για μια πιο περιεκτική πολιτική διακυβέρνηση με σκοπό την υπέρβαση της πολιτικής ριζοσπαστικοποίησης και της κοινωνικής πόλωσης θα πρέπει να αποτελούν μέρος της ατζέντας ανθεκτικότητας της χώρας.

Προκειμένου να αναπτυχθεί μια ολοκληρωμένη στρατηγική ανθεκτικότητας, πρέπει να συμμετέχουν όλοι οι σημαντικοί μη κρατικοί ενδιαφερόμενοι. Οπότε, η κοινωνική διακυβέρνηση (χωρίς αποκλεισμούς) θα πρέπει επίσης να αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της ατζέντας ανθεκτικότητας της Ελλάδας. Θα πρέπει να βασίζεται στην ιδέα μιας προσέγγισης ολόκληρης της κοινωνίας. Αυτό σημαίνει ότι όλοι οι βασικοί κρατικοί, επιχειρηματικοί και κοινωνικοί παράγοντες μοιράζονται την κοινή ιδιοκτησία της στρατηγικής ανθεκτικότητας της χώρας. Αυτές θα πρέπει να περιλαμβάνουν ένα ευρύ φάσμα γνωσιολογικών κοινοτήτων από διαφορετικούς τομείς πολιτικής, συμπεριλαμβανομένων των τομέων ασφάλειας, στρατιωτικών, ενέργειας και κλίματος.

geopolitics.iisca.eu

 

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΛΥΝΕΤΑΙ, ΜΟΝΟ, ΠΟΛΙΤΙΚΑ. ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ.

8
Διαβάζοντας ένα ενδιαφέρον άρθρο στο γαλλικό L’Obs, (το αναδημοσιεύουν μεταφρασμένο οι Ανιχνεύσεις απο το ΑΠΕ-ΜΠΕ) προσπαθώ να καταλάβω γιατί ανεβαίνουν οι τιμές. Καθημερινά ζαλιζόμαστε με αυτά που βλέπουμε.
Και, κυρίως, αναρωτιέμαι, αυτή η τρομερή οικονομική επιστήμη γιατί δεν έχει κάποιον μηχανισμό να αντιμετωπίσει ένα φαινόμενο με βαρύτατες επιπτώσεις στη ζωή των πολιτών.
Το μέσο που χρησιμοποιούν οι κεντρικοί τραπεζίτες, μεταξύ αυτών και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, για να τιθασεύσουν τον πληθωρισμό είναι η αύξηση των επιτοκίων.
Με την αύξηση των επιτοκίων ακριβαίνει το χρήμα, οι επιχειρήσεις δανείζονται λιγότερο, οι επενδύσεις περιορίζονται, η παραγωγή μειώνεται, το ίδιο και η κατανάλωση. Και όταν δεν υπάρχει ζήτηση πέφτουν οι τιμές. Αυτός είναι ο κύκλος.
Αυτό ισχύει, λέει το άρθρο, όταν η ζήτηση είναι μεγαλύτερη της προσφοράς και θέλεις να περιορίσεις τη ζήτηση.
Αλλά με τον πληθωρισμό σήμερα δεν συμβαίνει αυτό.
Ο πληθωρισμός που υπάρχει σήμερα δεν οφείλεται σε αυτην την διαδικασία. Οφείλεται στην αύξηση της τιμής του φυσικού αερίου, του πετρελαίου και των τροφίμων. Η αύξηση της τιμής τους έχει αλυσιδωτές επιπτώσεις στις τιμές των προϊόντων που τα έχουν ως βάση για την παραγωγή τους.
Αυτή η αιτία του πληθωρισμού δεν αντιμετωπίζεται με την αύξηση των επιτοκίων. Το μέτρο αυτό είναι άδικο, γιατί αναγκάζει τον ευρωπαϊκό πληθυσμό να πληρώσει με τη μορφή της ανεργίας (αφού δεν θα γίνονται επενδύσεις) και της πτώσης της αγοραστικής δύναμης ένα εξωτερικό σοκ. Υπάρχει, λοιπόν, άλλος δρόμος; Αναρωτιέται ο αρθρογράφος. Ίσως, απαντά. Δεν ανήκει, όμως, στις αρμοδιότητες της ΕΚΤ και απαιτεί πολιτικό θάρρος.
Ο αρθρογράφος προτείνει να φορολογηθούν τα έσοδα των πλουσίων και τα υπερκέρδη των εταιρειών και να χρησιμοποιηθούν αυτά τα χρήματα για να στηρίξουν την αγοραστική δύναμη των ευάλωτων νοικοκυριών.
Αλλά αυτή η λύση είναι προσωρινή. Μπορεί να μην είναι και αποτελεσματική.
Η αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης δεν είναι θέμα οικονομολόγων, πια. Είναι θέμα πολιτικό.
Ο πόλεμος έχει γίνει καταλύτης μιας παγκόσμιας γεωοικονομικής αναδιάρθρωσης σε βάρος, πάντα, των πολιτών.
Καιρός να πιέσουμε να τελειώσει.
Διαφορετικά το μέλλον προοιωνίζεται σκοτεινό. Πολύ σκοτεινό.
Ας το έχουν υπόψη όσοι επιμένουν στην τελική λύση. Τελική λύση, όπως την φαντάζονται, δεν υπάρχει. Είτε απο τη μια είτε απο την άλλη πλευρά.
Π.Σαβ

ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΗ Η ΕΙΡΗΝΕΥΣΗ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ;

0

Η Ρωσία αποδέχτηκε την πρόσκληση της Ουάσιγκτον να συμμετάσχει σε ειρηνευτικές συνομιλίες για τον πόλεμο στην Ουκρανία. Και οι δύο, φυσικά, έχουν επιφυλάξεις. Η Ρωσία πρέπει να συνεχίσει να κρατά εδάφη στην Ουκρανία, η Αμερική πρέπει να βεβαιωθεί ότι η Ρωσία θα παραδώσει τα εδάφη της στην Ουκρανία.

Φαίνεται, λοιπόν, ότι η ειρήνη είναι απίθανη, και ότι οι συνομιλίες, επομένως, δεν χρειάζεται να αρχίσουν. Αλλά αυτό δεν ισχύει. Οποιαδήποτε διαπραγμάτευση για ένα σοβαρό θέμα ξεκινά πρώτα με μια παύση για τον έλεγχο της κατάστασης – μια προσπάθεια να δούμε πόσο βαθιά δεσμεύεται η άλλη πλευρά. Η διαπραγμάτευση ξεκινά με κάθε πλευρά να εγείρει απαιτήσεις τόσο απαράδεκτες που εξοργίζουν την άλλη πλευρά. Είναι μια θέση που καθιστά αδύνατη μια συμφωνία. Και οι δύο πλευρές το γνωρίζουν και κατανοούν καλά ότι οι δικές τους θέσεις πρόκειται να απορριφθούν. Πιο σημαντικό είναι το πώς απορρίπτονται. Εάν η απάντηση και από τις δύο πλευρές είναι «Η πρότασή σας σημαίνει ότι δεν μπορεί να υπάρξει ποτέ ειρήνη και οι πληροφορίες μας αποκαλύπτουν ένοχα μυστικά», τότε αυτό είναι κατατοπιστικό. Εξατομικεύοντας την προσφορά με ποταπούς υπαινιγμούς, παρέχεται εξαιρετική χειραγώγηση και πιθανότατα θα λάβει απάντηση με μαζικές αεροπορικές επιθέσεις.

Σε αυτή την περίπτωση, οι Ηνωμένες Πολιτείες προσφέρθηκαν να διαπραγματευτούν χωρίς να αναφέρουν το βασικό τους αίτημα: να αποσυρθεί η Ρωσία. Η Μόσχα απάντησε δηλώνοντας ανοιχτά ότι η Ρωσία είναι έτοιμη να αποσυρθεί από όλη την Ουκρανία εκτός από δύο σημαντικές περιοχές. Οι Αμερικανοί προσπάθησαν να υπονοήσουν ότι η «απόσυρση» της Ρωσίας δεν είναι ούτε απόσυρση ούτε πρώτη γραμμή. Η απάντηση της Ρωσίας ήταν ότι η πλήρης απόσυρση δεν είναι σημείο εκκίνησης. Αλλά δεδομένου ότι αναφέρθηκαν δύο τομείς, ένας κοντά στη Ρωσία, ένας άλλος στη νότια Ουκρανία, είναι εξαιρετικά δύσκολο για τις ΗΠΑ να ενδώσουν και στα δύο λόγω των πολιτικών συνεπειών.

Όλοι οι πόλεμοι τελειώνουν. Κάποιοι καταλήγουν στην καταστροφή του εχθρού, και κάποιοι τελειώνουν με την εξάντληση μίας πλευράς. Άλλοι τελειώνουν με τη μία πλευρά να μην μπορεί να συνεχίσει τον πόλεμο επειδή δεν βλέπει τρόπο να επιβάλει κόστος στον εχθρό ώστε να μη μπορεί να συνεχίσει να πολεμά. Οι δυνάμεις δεν καταρρέουν τόσο, όσο εξαντλούνται, με ελάχιστες ελπίδες να συνεχίσουν.

Η σημερινή κατάσταση είναι πιο περίπλοκη. Ο πόλεμος στην Ουκρανία είναι σε εξέλιξη και καμία από τις πλευρές δεν έχει συντριβεί ή εξαντληθεί. Κανένας από τους δύο δεν έχει καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η νίκη είναι απρόσιτη. Ο ίδιος ο ουκρανικός στρατός είναι χωρισμένος μεταξύ Ουκρανών και Αμερικανών. Οι Ουκρανοί συνεχίζουν να πολεμούν, όσο κουρασμένοι κι αν είναι, ενώ οι Αμερικανοί στέλνουν χρήματα και εξοπλισμό χωρίς να έχουν θύματα. Με άλλα λόγια, έχουν πολύ διαφορετικό ρίσκο στο παιχνίδι. Οι Ουκρανοί παλεύουν για τη χώρα τους, οπότε κάθε εκατοστό που χάνεται τους προκαλεί αγωνία. Η Ουάσιγκτον θέλει απλώς να κρατήσει τη Ρωσία μακριά από τα ανατολικά σύνορα του ΝΑΤΟ. Δεν είναι υπαρξιακή κατάσταση. Δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο για την Ουκρανία.

Η λογική εδώ λέει ότι οι Ρώσοι θα επιχειρήσουν να προκαλέσουν ρήγμα στον ουκρανικό στρατό, αφού ακραίες απώλειες μπορεί να τον αναγκάσει να καταρρεύσει ή να ζητήσουν ειρήνη. Η στρατηγική για την Ουκρανία είναι να αντιμετωπίζει κάθε ρωσική προέλαση με μια αντεπίθεση, που ενθσχύεται από τεράστια δύναμη πυρός των ΗΠΑ. Στο τέλος, ο πόλεμος θα καθοριστεί από το βάθος των δυνάμεων κάθε πλευράς καθώς και από την προθυμία τους να πολεμήσουν και να πεθάνουν.

Όλα αυτά υποδηλώνουν έναν πόλεμο φθοράς. Σκεφτείτε τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο αλλά χωρίς χαρακώματα. Οι Ρώσοι ξεκίνησαν τη μάχη και οποιαδήποτε παραδοχή αποτυχίας θα απειλούσε την κυβέρνηση. Οι παραχωρήσεις της Ουκρανίας θα ισοδυναμούσαν με ένα τέλος της χώρας ή τουλάχιστον με παραίτηση από την ανεξαρτησία της. Από την αμερικανική σκοπιά, η συνέχιση του πολέμου είναι καλύτερη από ήττα, καθώς οι εγγυήσεις ασφαλείας των ΗΠΑ προς άλλους συμμάχους θα αντιμετώπιζαν κίνδυνο αποτυχίας. (Για αυτόν τον λόγο, δεν νομίζω ότι η Ουάσιγκτον θα εμπλακεί πολύ στα ψιλά γράμματα.)

Υπό αυτές τις συνθήκες, φαίνεται ότι ο πόλεμος δεν μπορεί να τελειώσει. Κάθε χώρα έχει επιτακτική ανάγκη να μην σπάσει και να μην συνθηκολογήσει. Και κανείς, εκτός από τους Αμερικανούς, δεν μπορεί να αποχωρήσει. Η πραγματικότητα είναι μια απόλυτη δοκιμασία θάρρους και αποφασιστικότητας. Η Ουκρανία και η Ρωσία θα επιμείνουν μέχρι το τέλος, ακόμα κι αν καμία δεν γνωρίζει ακριβώς ποιο είναι το οριακό της σημείο. Ο καθένας ελπίζει ότι ο άλλος πλησιάζει σε αυτό το οριακό σημείο και ο καθένας θέλει να αποφύγει να φτάσει πρώτος σε αυτό.

Αυτός ο αμοιβαίος φόβος της αποτυχίας είναι που οδηγεί τον καθένα σε μια διευθέτηση μέσω διαπραγματεύσεων, όσο περιφρονητέα και φιλοπόλεμη είναι αυτή η διαδικασία. Η αρχική αξιολόγηση της κατάστασης ακολουθείται από μια αναδυόμενη πραγματικότητα για το πόσο μπορείτε να παίξετε και πόσο μπορεί να παίξει ο εχθρός σας, δύο μεταβλητές που εξετάζονται καθημερινά από ηγέτες και στρατιωτικούς. Οι αδιανόητες παραχωρήσεις γίνονται τότε νοητές. Όσο πιο μουντό είναι αυτό, τόσο περισσότερο κάθε πλευρά θα φοβάται ότι θα καταρρεύσει ξαφνικά.

Ο Volodymyr Zelenskyy θέλει μια ανεξάρτητη Ουκρανία, ο Βλαντιμίρ Πούτιν θέλει να είναι πρόεδρος της Ρωσίας και οι ΗΠΑ θέλουν να τερματίσουν τον πόλεμο χωρίς αμερικανικές απώλειες. Κανένας δεν είναι τόσο σίγουρος όσο φαίνεται.

Ο Τζορτζ Φρίντμαν
https://geopoliticalfutures.com/author/gfriedman/
Ο George Friedman είναι ένας διεθνώς αναγνωρισμένος γεωπολιτικός και στρατηγιστής διεθνών υποθέσεων και ο ιδρυτής και πρόεδρος της Geopolitical Futures.

Geopolitical Future

 

Ο ΚΑΚΟΣ ΜΑΣ …Ο ΚΑΙΡΟΣ

6
Του Παντελή Σαββίδη

Ακόμη και ο Ράμα μπορεί να προσβάλλει την Ελλάδα

Κ. Χολέβας: Πόσο ειλικρινής είναι ο Έντυ Ράμα;

1

του Κωνσταντίνου Χολέβα

Τι να πιστέψουμε από όσα κατά καιρούς δηλώνει ο Αλβανός Πρωθυπουργός Έντι Ράμα; Είναι αντιφατική προσωπικότητα ή σκοπίμως διατηρεί μία διγλωσσία στα θέματα που αφορούν την Ελλάδα και την Ελληνική Εθνική Μειονότητα;

Σήμερα εμφανίζεται χαμογελαστός με τον Έλληνα Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη και δίνει την εντύπωση ότι θα υπογράψει το συνυποσχετικό για τη ρύθμιση των θαλασσίων ζωνών μέσω του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης. Όμως ταυτοχρόνως διατηρεί  στενές σχέσεις με την Τουρκία, η οποία υποκίνησε την ακύρωση των σχετικών συμφωνιών του τότε Πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή με τη αλβανική ηγεσία. Ο Ράμα ήταν εκείνος που ζήτησε την ακύρωση μέσω του Συνταγματικού Δικαστηρίου.

Ο Ράμα εμφανίζεται θιασώτης της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας του, αλλά παραλλήλως ευνοεί το σχέδιο της ένωσης Αλβανίας-Κοσσόβου, το οποίο ουσιαστικά είναι το πρώτο βήμα για τη Μεγάλη Αλβανία. Ευρώπη και Μεγάλη Αλβανία πώς συμβιβάζονται; Δεν μας το εξηγεί.

Ο Έντι Ράμα δηλώνει ότι σέβεται τα δικαιώματα της Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας, αλλά οι μπουλντόζες στη Χειμάρρα κατεδαφίζουν ή καταπατούν ελληνικές περιουσίες με δική του εντολή ή με δική του εύγλωττη ανοχή.

Ο Αλβανός Πρωθυπουργός μιλώντας προ ημερών σε δημοσιογράφο του EURACTIV κατηγόρησε την Ελλάδα ότι εξαπάτησε την Ευρ. Ένωση. Στη συνέχεια αναφέρθηκε σε παρερμηνεία των λεγομένων του. Πάντως καθαρή συγγνώμη  δεν ζήτησε.

Ο Ράμα σε κάθε ευκαιρία δηλώνει ότι επιθυμεί τη βελτίωση των σχέσεων με την Ελλάδα, αλλά συχνά υποστηρίζει τις απόψεις των Τσάμηδων, οι πρόγονοι των οποίων συνεργάσθηκαν με τους Γερμανούς και Ιταλούς κατακτητές στη Θεσπρωτία κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ελπίζω η αναβληθείσα επίσκεψη του Έλληνα Πρωθυπουργού στις περιοχές της Ελληνικής Μειονότητας να πραγματοποιηθεί συντόμως. Ιδιαιτέρως να προσέξουμε τη Χειμάρρα, η οποία ενοχλεί τις εθνικιστικές φωνές μέσα στην Αλβανία. Δυστυχώς τόσες δεκαετίες μετά την κατάρρευση του κομμουνιστικού καθεστώτος οι αλβανικές κυβερνήσεις συνεχίζουν να μην αναγνωρίζουν τη Χειμάρρα ως περιοχή με ελληνικό πληθυσμό. Πρέπει να καταργηθούν οι διατάξεις των ολοκληρωτικών καθεστώτων του Χότζα και του Αλία που περιόριζαν τη μειονοτική ζώνη σε 99 χωριά.

Πρέπει επίσης να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά για τη διεξαγωγή της απογραφής του πληθυσμού στην Αλβανία. Έχει προγραμματισθεί για φέτος. Η προηγούμενη είχε αμφισβητηθεί από την οργάνωση ΟΜΟΝΟΙΑ της Ελληνικής Μειονότητας διότι δεν προσέφερε εγγυήσεις για αντικειμενική καταγραφή του αριθμού των Ελλήνων. Με λίγα λόγια η Αλβανία αναγνωρίζει 60.000 μέλη της Μειονότητας, ενώ η απογραφή που διοργανώθηκε από την ΟΜΟΝΟΙΑ κατέγραψε 280.000 Αλβανούς υπηκόους με ελληνική εθνική συνείδηση και καταγωγή.

Και ένα υστερόγραφο σε όλα αυτά. Πριν από λίγες ημέρες ο Πρόεδρος της Αλβανίας Μπαϊράμ Μπεγκάι επισκέφθηκε το Βατικανό και ζήτησε από τον Πάπα την αναγνώριση του Κοσσόβου. Έτσι θυμηθήκαμε ότι δίπλα στις 5 χώρες της Ευρ. Ενώσεως που δεν αναγνωρίζουν το Κόσσοβο (Ελλάς, Κύπρος, Ισπανία, Σλοβακία, Ρουμανία) υπάρχει και ένα μικρό, αλλά σημαντικό ευρωπαϊκό κράτος, το οποίο δεν έχει αναγνωρίσει το “δεύτερο αλβανικό κράτος στα Βαλκάνια”. Και αν είναι επιφυλακτικός ο Πάπας που είναι Ρωμαιοκαθολικός, ακόμη πιο επιφυλακτικοί πρέπει να είμαστε εμείς που έχουμε άμεσο ενδιαφέρον για την Ορθόδοξη Χριστιανική κληρονομιά και τα θρησκευτικά μνημεία του Κοσσυφοπεδίου που έχουν υποστεί επιθέσεις.

Άρθρο στα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ, 10.12.2022

Γ. ΒΑΛΗΝΑΚΗΣ- Η τουρκική απειλή δεν είναι απλά προεκλογικό τέχνασμα

0

Το μήνυμα ότι είναι λάθος να βλέπουμε πίσω από τις κλιμακούμενες τουρκικές απειλές κατά της Ελλάδας μόνο τις προεκλογικές σκοπιμότητες ενός «απομονωμένου» Ερντογάν, στέλνει μέσω του liberal, o πρώην υφυπουργός Εξωτερικών Γιάννης Βαληνάκης, μιλώντας για την σκληρή πραγματικότητα των ελληνοτουρκικών.

Στέκεται στην συστηματική πλέον προσπάθεια εκβιασμού της Ελλάδας από την Άγκυρα με τα νησιά, για το σενάριο να ακολουθήσουν ακόμη μεγαλύτερες «τελεσιγραφικού» χαρακτήρα πιέσεις, ώστε να μας σύρει σε διαπραγματεύσεις του τύπου «όλα η τίποτα» και εφιστά την προσοχή να αποφευχθεί πάσει θυσία τυχόν υποτίμηση του αντιπάλου και της γνωστής του τάσης για δυσανάλογα ακραία κλιμάκωση σε σχέση με τη στάση της άλλης πλευράς.

Αναφέρεται στην τακτική της Αθήνας έναντι της Τρίπολης, στις έρευνες υδρογονανθράκων που θα αποτελέσουν ένα σημαντικό τεστ αποφασιστικότητας από ελληνικής πλευράς, αλλά και στον διαμεσολαβητικό ρόλο των ΗΠΑ, καθώς επίσης στις ρεαλιστικές και μη προσδοκίες γύρω από αυτόν.

Συνέντευξη στον Γιώργο Φιντικάκη

Στην τελική ευθεία για τις τουρκικές εκλογές, η ανθελληνική προπαγάνδα και το σύνδρομο περικύκλωσης από εξωτερικούς εχθρούς κυριαρχούν πλέον καθημερινά στην ατζέντα της Άγκυρας. Τι σας ανησυχεί ότι μπορεί να συμβεί στο διάστημα έως τις τουρκικές εκλογές;

Νομίζω ότι πλέον ακόμη και οι πιο συντηρητικοί αναλυτές στη χώρα μας αντιλαμβάνονται το μέγεθος της πρόκλησης ενώπιόν μας: μιας προσπάθειας από ομάδα κρατών, στην οποία εντάχθηκε όπως φαίνεται για τα καλά η Τουρκία, να υποσκάψουν βίαια τους πιο θεμελιώδεις κανόνες της διεθνούς ειρηνικής συμβίωσης όπως το απαραβίαστο των διεθνών συνόρων με πρόσχημα δήθεν «ιστορικές αδικίες» και την ανάγκη να «αμυνθούν» απέναντι  στη δυτική «περικύκλωσή» τους.

Είναι συγκλονιστικό ότι οι θέσεις τους δεν διαφέρουν πολύ από τα χιτλερικά επεκτατικά αφηγήματα. Το ίδιο ανησυχητικό είναι όμως ειδικά για εμάς το σημερινό «μούδιασμα» πολλών Δυτικών απέναντι στον αναθεωρητισμό και τη χρήση βίας (παρά τις επικοινωνιακές κορώνες περί ρωσικής «τιμωρίας» για την εισβολή) που παραπέμπει περισσότερο στον κατευνασμό του Τσάμπερλαιν παρά στη σιδηρά αποφασιστικότητα του Τσώρτσιλ. Όπως αναλυτικά εξηγώ στα βιβλία και την αρθρογραφία μου, σε ένα τέτοιο διεθνές πλαίσιο όλα δυστυχώς είναι ανοιχτά και μια (τυχαία ή όχι) σπίθα αρκεί.

Οφείλουμε γι αυτό να προετοιμαζόμαστε για το χειρότερο σενάριο μιας σύγκρουσης με την Τουρκία που κανείς δεν μπορεί να είναι βέβαιος ότι θα περιοριστεί σε σύντομο «επεισόδιο». Κινδυνεύουμε κατά συνέπεια να αιφνιδιαστούμε αν το ξορκίζουμε με «ευσεβοποθικές» προβλέψεις και δεν ετοιμαζόμαστε να το αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά. Οι ένοπλες δυνάμεις είναι έτοιμες αλλά το πολιτικό  σύστημα επιμένει να απωθεί από τη σκέψη του τα (ασφαλώς δυσάρεστα) σενάρια αυτά, με κίνδυνο όμως να καταληφθεί απροετοίμαστο για ιστορικές αποφάσεις την κρίσιμη στιγμή. Δεν υπάρχουν περιθώρια για νέα νύχτα των Ιμίων.

Ακούμε όλο και συχνότερα στελέχη, όπως η Ντόρα Μπακογιάννη, να εκφράζουν την ανησυχία τους για το σκηνικό που έχει στήσει η Αγκυρα και τις ευθείες απειλές με πόλεμο. Πιστεύετε ότι η Τουρκία θα προσπαθήσει να κάνει την Ελλάδα να υποπέσει σε λάθος;

Πολλοί που τα τελευταία χρόνια έβλεπαν σε όλα αυτά μόνο προεκλογικές σκοπιμότητες του «απομονωμένου» Ερντογάν, τώρα ανησυχούν. Προσωπικά επιμένω ότι όταν δεν διαβάζουμε σωστά τις εξελίξεις παραμονεύει συχνά ο αιφνιδιασμός από αντιπάλους που αντίθετα με εμάς προγραμματίζουν σε βάθος χρόνου και μελετούν κάθε τους κίνηση.

Η εμφανής ελπίδα πολλών ότι υπάρχει περιθώριο συμφέροντος διαλόγου με την Άγκυρα αποδείχθηκε φρούδα και τώρα παραμερίζεται από την καθυστερημένη διάγνωση ότι «διάλογος με το παράλογο» δεν είναι νοητός. Χάθηκε όμως έτσι πολύτιμος χρόνος σοβαρής προετοιμασίας με στρατηγικό σχεδιασμό, προληπτικές διπλωματικές κινήσεις, ουσιαστικές και βάσει σεναρίων συμμαχίες (κι όχι επικοινωνιακές) και με πρόσθετη ενίσχυση της αποτροπής μας (δεδομένου ότι δεν φαίνεται να περιόρισε οποιαδήποτε από τις διεκδικήσεις της Άγκυρας — αντίθετα μάλιστα, αυτές γιγαντώθηκαν τα τελευταία χρόνια). Αρνητική συνέπεια των ανεδαφικών ελπίδων ήταν τουρκικά κέρδη «στα σημεία» και μια διαφαινόμενη μείωση των δικών μας επιλογών (πχ. δικαιώματα που επί 40 χρόνια δεν ασκούνται, κινδυνεύουν να αποδυναμωθούν).

Μπορεί να φτάσει η Τουρκία να ζητήσει με συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα από την Ελλάδα «δείγματα γραφής» ως προς το αίτημά της για αποστρατικοποίηση των νησιών; 

Η Τουρκία προσπαθεί να μας σύρει σε ένα επικίνδυνο δίλημμα: ‘Η αποστρατικοποιείτε τα νησιά του Αν.Αιγαίου ή «θα έρθω μια νύχτα ξαφνικά». Επιμένει μάλιστα τελευταία ότι «δεν αντιλαμβανόμαστε» ότι το «εννοεί πραγματικά». Η απουσία αποφασιστικών αντιδράσεων και κυρώσεων απέναντι σε τέτοια επιθετικότητα πιθανόν να την οδηγήσει σε ακόμη μεγαλύτερες πιέσεις.

Τέτοιες θα μπορούσε να ήταν, αφού δήθεν «εξάντλησε τις διπλωματικές προειδοποιήσεις» ένας τελεσιγραφικός εκβιασμός με χρονικό όριο, πέραν του οποίου η Άγκυρα θα απειλεί με «στρατιωτική αυτοδικία». Δεν πρέπει συνεπώς να υποτιμούμε τη γνωστή τάση της για δυσανάλογα ακραία κλιμάκωση σε σχέση με οποιαδήποτε δική μας κίνηση.

Προφανώς, η Άγκυρα προτιμά, αντί να δοκιμάσει στρατιωτικά την τύχη της «μια νύχτα», να προκαλέσει πανικόβλητες μεσολαβήσεις τρίτων (δήθεν «ίσων αποστάσεων») για να εξαναγκαστούμε («ελλείψει καλύτερων επιλογών») σε διαπραγματεύσεις για τα μέχρι σήμερα αδιανόητα. Το παν είναι γι αυτό, με προληπτικές κινήσεις, να μην συρθούμε στο δίλημμα του «όλα ή τίποτε», στο οποίο δυστυχώς εγκλωβιζόμαστε σε κάθε σχεδόν κρίση από αδυναμία ορθών προβλέψεων και εισπράττοντας τελικά μια όχι θετική έκβαση.

Πώς επηρεάζει την Ελλάδα το παζάρι της Τουρκίας με τους Αμερικανούς για τα F16; 

Είχα εξαρχής προβλέψει ότι ρεαλιστικά η Τουρκία θα πάρει πιθανότατα κάποια στιγμή τα F16, αλλά και ότι έχει φυσικά μεγάλη αξία κάθε καθυστέρηση, όπως και η επιβολή προϋποθέσεων στην απόκτηση και χρήση των αεροσκαφών αυτών. Η δύναμη του Κογκρέσου δεν είναι δηλαδή καταλυτική και η αμερικανική κυβέρνηση κινητοποιεί περισσότερες δυνάμεις (βοηθούντων και των αδρά αμειβομένων από τον Ερντογάν lobbies) για να πείσει ότι χωρίς τα F16 η Τουρκία «θα μπλοκάρει τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ», «δεν θα μεσολαβήσει» για τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία (που δήθεν «μόνο αυτή μπορεί»), θα προμηθευτεί ανάλογα αεροσκάφη από αλλού, και τελικά θα «χαθεί» για τη Δύση.

Υποψιάζομαι επίσης ότι οι ΗΠΑ θα επιλέξουν να ισοσταθμίσουν επικοινωνιακά ανόμοιες καταστάσεις: μια εμπορική συναλλαγή που παρέχει σχετικό τεχνολογικό προβάδισμα στην Ελλάδα (αν βέβαια η τελευταία αγοράσει τα πανάκριβα F35) με την άκρως πολιτική έγκριση των F16 που θα συνιστά εξευτελιστική για τις ΗΠΑ άρση των κυρώσεων σε βάρος της Άγκυρας.

Είναι σωστή  η τακτική που ακολουθεί η Αθήνα έναντι της Λιβύης, η οποία με διάβημα μιλά για παραβίαση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων με αφορμή τις έρευνες στην Κρήτη;

Κι εδώ χάνεται, φοβάμαι, πολύτιμος χρόνος με αναβολές κρίσιμων κινήσεων. Από την εποχή που ως υφυπουργός Εξωτερικών αγωνίστηκα για συμφωνία οριοθέτησης ΑΟΖ και ενεργειακής συνεργασίας με τη Λιβύη (2004-09) επιμένω σταθερά στη στρατηγική σημασία της χώρας αυτής για εμάς.

Η μεγάλη καθυστέρηση στο να συνειδητοποιηθεί ο κρίσιμος αυτός στόχος οδήγησε πρώτα-πρώτα σε σημαντικά διαφυγόντα κέρδη λόγω της πολύχρονης μη αξιοποίησης των πολλά υποσχόμενων κοιτασμάτων, ιδιαίτερα περί την Κρήτη. Αντίστροφα εξάλλου, η ελληνική αδράνεια προσπόρισε σημαντικά στρατηγικά κέρδη στην Τουρκία που κινήθηκε με πλήρη περιφρόνηση διεθνών κανόνων αλλά πάντως επί του πεδίου πιο αποφασιστικά και γρήγορα.

Στο πλαίσιο αυτό η πρόσφατη κυβερνητική πρωτοβουλία για έρευνες εκπλήσσει ευχάριστα, ιδίως αν όλα τα σενάρια τουρκολιβυκών αντιδράσεων έχουν επαρκώς μελετηθεί. Κρίσιμη θα είναι δηλαδή η επί του πεδίου επίδειξη συνετής αποφασιστικότητας (κι όχι απλά μια «ψύχραιμη παρακολούθηση» όπως το 2020) απέναντι σε τυχόν στρατιωτική αμφισβήτηση των δικαιωμάτων μας.

Η άλλη πλευρά θεωρεί ότι ο «χάρτης Μανιάτη» αποτελεί «αυθαίρετη μονομερή» οριοθέτηση και ήδη αντιδρά, αν και προσώρας διπλωματικά. Κρίσιμο είναι επίσης να μην προεξοφλείται ως δεδομένη η αμερικανική στήριξη υπέρ των ελληνικών απόψεων λόγω ExxonMobil αν δεν έχουν πράγματι εξασφαλιστεί αξιόπιστες δεσμεύσεις. Σε κάθε περίπτωση οι έρευνες θα αποτελέσουν ένα σημαντικό τεστ αποφασιστικότητας στο πεδίο, στο οποίο δεν έχουμε περιθώριο απωλειών.

Πώς εκλαμβάνετε τον  μεσολαβητικό ρόλο των ΗΠΑ απέναντι στις τουρκικές προκλήσεις;

Πολλοί θεωρούν στη χώρα μας ότι οι ΗΠΑ θα αναγκαστούν να σταματήσουν τον «τουρκικό κατήφορο» παρεμβαίνοντας υπέρ μας. Όμως οι ΗΠΑ μέχρι σήμερα δεν απέτρεψαν τη γιγάντωση των τουρκικών διεκδικήσεων, οι κυρώσεις που επέβαλαν για τα F16 αφορούσαν την επιλογή των ρωσικών  S400, προκρίνουν πάντα την ενότητα της Συμμαχίας και γενικότερα σε κάθε ελληνοτουρκική κρίση υιοθετούσαν τακτική «ίσων» αποστάσεων μεταξύ επιτιθέμενου και αμυνόμενου (βλ. πχ. την κρίση των Ιμίων).

Για να μην αεροβατούμε λοιπόν, μια αμερικανική μεσολάβηση (την οποία φαίνεται πολλοί προεξοφλούν με μη ρεαλιστικές υψηλές προσδοκίες) δεν νομίζω ότι θα αποστεί της θέσης του πρώην Αμερικανού ΥΠΕΞ Μ.Πομπέο για την ανάγκη «μείωσης του στρατιωτικού αποτυπώματος στο Αιγαίο».

Εξάλλου, για την συγκράτηση της Τουρκίας που θα χρειαστεί σε περίπτωση σύγκρουσης, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι  ο Ερντογάν θα σηκώνει το τηλέφωνο αν και όταν τον καλέσει ο πρόεδρος Μπάιντεν.. Χρειαζόμαστε λοιπόν ρεαλιστικές εκτιμήσεις και προληπτικό σχεδιασμό κι όχι ανεδαφικές ελπίδες ότι η τουρκική επιθετικότητα θα καταρρεύσει από μόνη της ή από τρίτους.

https://www.liberal.gr/synenteyxeis/i-toyrkiki-apeili-den-einai-apla-proeklogiko-tehnasma

Αλβανικές αστυνομικές ειδικές δυνάμεις εισέβαλαν στην Μιτρόβιτσα – Βελιγράδι: «Φύγετε αλλιώς θα στείλουμε Στρατό»

0

Πώς μέσα σε λίγες ημέρες δημιουργήθηκε νέα κρίση στο Κόσοβο

Εκατοντάδες Κοσοβάροι αστυνομικοί των ειδικών δυνάμεων από την νότια Μιτρόβιτσα εισήλθαν κατά την διάρκεια της νύχτας στο βόρειο τμήμα της πόλης, όπου ο σερβικός πληθυσμός αποτελεί πλειοψηφία προκαλώντας εκ νέου μία μείζονα κρίση στα Βαλκάνια λίγες ημέρες μετά την εκτόνωση της προηγούμενης κρίσης με τις πινακίδες των αυτοκινήτων.

Η Σερβία καταδίκασε την επιχείρηση αυτή χαρακτηρίζοντας την  ως «εισβολή» και ετοιμάζει μεγάλη δύναμη στρατιωτικής αστυνομίας αποτελούμενη από 1.000 άνδρες για να εγκατασταθεί στο Κοσσυφοπέδιο, η οποία δεν έχει παρουσία εκεί από τον πόλεμο του 1999.

Σημειώνεται ότι όπως είχε δηλώσει ο Πρόεδρος της Σερβίας στις 21 Νοεμβρίου «To Kόσοβο μπορεί να μετατραπεί σε «κόλαση επί της γης» εάν οι τοπικές αρχές δεν ακυρώσουν το σχέδιό τους να απαγορεύσουν τις σερβικές πινακίδες κυκλοφορίας», είχε δηλώσει ο πρόεδρος της Σερβίας Αλεξάνταρ Βούτσις στις 21 Νοεμβρίου.

Μάλιστα είπε χαρακτηριστικά: «Ζω για την Ιστορία και ότι θα αφήσω πίσω μου».

Τώρα η αιτία για τη νέα κρίση είναι η επιχείρηση των αλβανικών ειδικών δυνάμεων, που απέκλεισαν χθες το βράδυ τη μεγαλύτερη σερβική πόλη της περιοχής. Αυτή ήταν η εκδίκηση για την πρόσφατη επαίσχυντη φυγή των ίδιων δυνάμεων. Η εξέλιξη των γεγονότων διατρέχει τον κίνδυνο να γίνει ανεξέλεγκτη, μέχρι να φτάσει σε έναν νέο πόλεμο.

Η κατάσταση στο βόρειο τμήμα του Κοσσυφοπεδίου, που κατοικείται ακόμα από Σέρβους, κλιμακώνεται μέρα με τη μέρα.

Όπως είπε ο πρόεδρος της Σερβίας Αλεξάνταρ Βούτσιτς, έχει φτάσει «στο σημείο βρασμού».

Οι λόγοι είναι πολλοί: Ένας από αυτούς

είναι η ψευδαίσθηση των Αλβανών ότι μπορούν να προβούν σε βίαιες πολιτικές ενέργειες ατιμώρητα όπου δεν έχουν δικαίωμα να το κάνουν.

Το προηγούμενο βράδυ, περίπου 300–400 μαχητές των Αλβανικών Ειδικών Δυνάμεων (ROSU) απέκλεισαν την Kosovska Mitrovica . Αυτός είναι ο μεγαλύτερος οικισμός στο βόρειο τμήμα της περιοχής, χωρισμένος στα δύο από τον ποταμό Ίμπαρ – υπάρχουν Σέρβοι στη μια πλευρά και Αλβανοί στην άλλη.

Επισήμως, αυτό γίνεται «για την ασφάλεια». Στην πραγματικότητα, οι ίδιοι οι μαχητές της ROSU αποτελούν την κύρια απειλή για τους ντόπιους Σέρβους.

Στο χωριό του γειτονικού δήμου Ζβετσάν έχει ήδη χυθεί το πρώτο αίμα, αλβανικό όμως. Ένας από τους αστυνομικούς μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο αφού άγνωστοι ένοπλοι άνοιξαν πυρ εναντίον περιπολικού. Δεν είναι όμως αυτή η αιτία της αλβανικής εισβολής, αυτή είναι η συνέπειά της.

Ο Βούτσιτς δήλωσε μετά τη νυχτερινή επιχείρηση: «Δεν θα υπάρξει παράδοση!»

Και συζητήθηκε σε αυτή τη συνάντηση (που ανακοινώθηκε επίσημα) η εισαγωγή  1.000 αξιωματικών της στρατιωτικής αστυνομίας στο έδαφος της περιοχής .

Το Βελιγράδι έχει το δικαίωμα να το πράξει σύμφωνα με το περίφημο ψήφισμα 1244 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, το οποίο εγγυήθηκε την εδαφική ακεραιότητα της Σερβίας.

Αναγνωρίζοντας την ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου, η Δύση την παραβίασε με τον πιο θρασύ τρόπο, αλλά δεν μπορεί να ακυρώσει το ψήφισμα.

Ταυτόχρονα, οι αλβανικές ειδικές δυνάμεις δεν είχαν το δικαίωμα να εισβάλουν στους σερβικούς δήμους βάσει συμφωνίας που υπέγραψε η αλβανική ηγεσία του Κοσσυφοπεδίου. Η συμφωνία ολοκληρώθηκε το 2013 υπό την πίεση της Ε.Ε.

Είναι αλήθεια ότι υπάρχει μια τεχνικότητα – δεν έχει δικαίωμα χωρίς την άδεια της ηγεσίας των τοπικών δήμων. Και τώρα αυτοί οι δήμοι δεν έχουν ηγεσία.

Δηλαδή, η Πρίστινα εκμεταλλεύτηκε ταυτόχρονα ένα συγκεκριμένο «παράθυρο ευκαιρίας» για κλιμάκωση και εκδικήθηκε για την αποτυχία της ROSU πριν από τρεις ημέρες.

Στη συνέχεια, αντί να καταλάβουν γρήγορα και στη συνέχεια να κρατήσουν αρκετά διοικητικά κτίρια στο Zubin Potok, το Orahovac και τη σερβική Mitrovica, οι Αλβανοί έπεσαν σε οδοφράγματα και σε σκληρή αντίσταση από τους Σέρβους, μετά την οποία υποχώρησαν πέρα ​​από τον ποταμό Ibar.

Όπως συμβαίνει συνήθως στο Κόσοβο, το περιστατικό έχει πολλά επίπεδα. Καταρχάς, τόσο η Πρίστινα όσο και το Βελιγράδι, σε διάφορους βαθμούς και για διάφορους λόγους, δεν αποδέχονται απολύτως το «νέο σχέδιο διευθέτησης» που επιβάλλουν οι Βρυξέλλες και στους δύο.

Οι επόμενες διαπραγματεύσεις δεν κατέληξαν σε τίποτα και τώρα το σχέδιο θεωρείται «αγγλο-γαλλικό», και όχι της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά αυτό δεν διευκόλυνε κανέναν.

Ήταν δυνατή μόνο η προσωρινή άρση  της κρίσης γύρω από τις πινακίδες κυκλοφορίας΄

Τα σύμβολα εδώ είναι πιο σημαντικά από το θεμελιώδες ζήτημα της αναγνώρισης ή μη αναγνώρισης του Κοσσυφοπεδίου από το Βελιγράδι.

Οι Αλβανοί αποφάσισαν να επιβάλουν πρόστιμο σε αυτοκίνητα με σερβικούς αριθμούς (ειδικά με τα γράμματα MI και KM, δηλαδή ταξινομημένα σύμφωνα με τη σερβική νομοθεσία, αλλά στο έδαφος του Κοσσυφοπεδίου και των Μετόχια).

Τους προσφέρθηκε να εγγραφούν ξανά σε στυλ Κοσσυφοπεδίου – με λατινικά γράμματα στον αριθμό και τη σημαία του Κοσσυφοπεδίου (ή της Ευρωπαϊκής Ένωσης).

Δηλαδή να αναγνωρίσει επίσημα τη νομιμότητα της αλβανικής διοίκησης. Η συντριπτική πλειονότητα όσων δέχτηκαν πρόστιμα είναι φορτηγατζήδες ή μικροεπιχειρηματίες.

Αλλά αυτή η φαινομενικά ασήμαντη ιστορία οδήγησε σε συγκρούσεις με τη χρήση πυροβόλων όπλων και τον αποκλεισμό όλων των σημείων ελέγχου στα διοικητικά σύνορα μεταξύ Σερβίας και Κοσσυφοπεδίου.

Άλλωστε, σε βαθύ επίπεδο (και οι Σέρβοι το καταλαβαίνουν αυτό) αυτό είναι μια αντανάκλαση των προσπαθειών των Αλβανών στην Πρίστινα να αρπάξουν την αναγνώριση για τους εαυτούς τους «κομμάτι-κομμάτι».

Υπάρχουν πολλές τέτοιες «ειδικές» περιπτώσεις στο Κοσσυφοπέδιο. Έτσι, αλβανικές ειδικές δυνάμεις μαζί με ΑΛβανούς τελωνοφύλακες μπήκαν στο χωριό Βελίκα Χότσα την Τρίτη προκειμένου να κατασχέσουν 42.000 λίτρα κρασιού από τοπική αποθήκη.

 Η Velika Hocha δεν είναι στο Βόρειο Κοσσυφοπέδιο. Αυτή είναι η περιοχή Orahovac, ένας σερβικός θύλακας βαθιά στο τμήμα της περιοχής που κατοικείται από Αλβανούς.

Όπως φαίνεται έχει ξεκινήσει μία ακόμα προσπάθεια ανάφλεξης των Βαλκανίων και όλοι αναρωτιούνται.

Ποιοι πραγματικά κρύβονται πίσω από τους Κοσοβάρους και τους ωθούν να ξεκινήσουν έναν πόλεμο με την Σερβία;

Γιατί αυτό είναι το νόημα της όλης υπόθεσης. Κάποιοι ήδη σκέφτονται τους «συνήθεις ύποπτους» πέραν του Ατλαντικού.

https://www.pronews.gr/elliniki-politiki/alvanikes-astynomikes-eidikes-dynameis-eisevalan-stin-mitrovitsa-veligradi-fygete-allios-tha-steiloume-strato/

Μιχάλης Ψύλος: Πόσο τυφλοί πια…

0

Η ενεργειακή κρίση δεν είναι παγκόσμιο φαινόμενο, αλλά είναι χαρακτηριστικό της Γηραιάς ηπείρου.

Τους τελευταίους τρεις μήνες, η τιμή του ευρωπαϊκού φυσικού αερίου έχει αυξηθεί. Παραμένει πολύ πάνω από τον μέσο όρο του 2022. Την ίδια χρονική περίοδο, η τιμή του φυσικού αερίου στην Αμερική έχει μειωθεί και παραμένει στις μέσες τιμές του 2022.

Με απλά λόγια : Η ενεργειακή κρίση δεν είναι παγκόσμιο φαινόμενο, αλλά είναι χαρακτηριστικό της Γηραιάς ηπείρου.

Η Ευρώπη μπαίνει στην καρδιά της χειμερινής περιόδου με τιμή φυσικού αερίου 10 φορές υψηλότερη από τον μέσο όρο 2018-2019 . Ενώ στην αμερικανική αγορά είναι μόνο διπλάσια.
Υπάρχει μια άβυσσος ανάμεσα στο «διπλάσιο» της Αμερικής και στο «10πλάσιο»της Ευρώπης.

Τις τελευταίες ημέρες η ουρά των δεξαμενόπλοιων στα στενά του Βοσπόρου, που σταμάτησαν για να ελέγξουν τα έγγραφα που πιστοποιούν την προέλευση των φορτίων, εγείρει φόβους ότι η αγορά πετρελαίου θα μπορούσε επίσης να καταρρεύσει. Και να χωριστεί ανάλογα με τις γεωγραφικές περιοχές : Κάποιες οικονομίες -όπως η Αμερικανική-που είναι σε θέση να προμηθευτούν πρώτες ύλες σε μια συγκεκριμένη και σχετικά χαμηλή τιμή . Και από την άλλη , η Ευρώπη να βρίσκεται σε μια χρόνια έκτακτη ανάγκη.

Βλέπουμε επίσης ότι η ευρωπαϊκή ενεργειακή κρίση δεν μπορεί να αμβλυνθεί από μια ύφεση που «σκοτώνει» τη ζήτηση για υδρογονάνθρακες και μειώνει τις τιμές. Τις τελευταίες εβδομάδες, οι τιμές του πετρελαίου επέστρεψαν στα χαμηλότερα επίπεδα του έτους λόγω των φόβων για τον οικονομικό κύκλο.
Οι ουρές των πλοίων στην έξοδο της Μαύρης Θάλασσας δεν προοιωνίζονται καλά για τη διαθεσιμότητα και τις αλυσίδες εφοδιασμού της Ένωσης.

Η Ευρώπη συνεχίζει να αποδεικνύει ότι δεν έχει κατανοήσει τις συνέπειες των γεγονότων των τελευταίων 12 μηνών. Δεν είναι σαφές ποιος επενδυτής θα μπορούσε να βάλει τα λεφτά του σε μια ήπειρο με αυτές τις πολιτικές. Οταν μάλιστα η Αμερική επιδοτεί πλουσιοπάροχα όσες «πράσινες» επιχειρήσεις εγκαταλείψουν την Ευρώπη και εγκατασταθούν στην άλλη ακτή του Ατλαντικού.

Αλλά και η τελευταία δραματική απόφαση που έλαβε η ευρωκρατική γραφειοκρατία με την επιβολή πλαφόν και μάλιστα αφηρημένα, στην τιμή του ρωσικού πετρελαίου, στην πραγματικότητα, έγινε υπό την πίεση των Ηνωμένων Πολιτειών. Με αυτόν τον τρόπο και με τις κυρώσεις, η Ρωσία πιέζεται να κατευθύνει τις ροές αργού πετρελαίου όχι πλέον προς την Ευρώπη, αλλά προς την Κίνα και την Ανατολή. Με μια ιλιγγιώδη αύξηση των τιμών στα προϊόντα διύλισης λόγω του εμπάργκο από τις αρχές Φεβρουαρίου και με ανυπολόγιστες συνέπειες.

Αλλά το πραγματικά κρίσιμο ερώτημα που εγείρουν οι αντιρωσικές πετρελαϊκές κυρώσεις είναι οι καταστροφικές συνέπειες που θα προκύψουν για το τρέχον χρηματοοικονομικό σύστημα διεθνούς καθορισμού των τιμών του πετρελαίου.

Εάν το ρωσικό πετρέλαιο δεν είναι πλέον εισηγμένο στο τρέχον σύστημα καθορισμού τιμών, δηλαδή στη βάση του Brent, αλλά στη βάση του χρηματιστηρίου του Ντουμπάι,θα δούμε ένα από τα κέντρα παγκόσμιας ισχύος να μεταφέρεται στην καρδιά της Μέσης Ανατολής. Οδηγώντας σε μια ριζική τροποποίηση των σχέσεων εξουσίας, προς όφελος της ίδιας της Ρωσίας -την οποία θέλουμε να χτυπήσουμε- και της Κίνας.

Πόσοι Ευρωπαίοι συμφωνούν άραγε με τος ευρωπαϊκές ενεργειακές επιλογές της κυρίας φον ντερ Λάιεν; Επιλογές που μας εκθέτουν σε πρωτοφανείς αδυναμίες απέναντι στον παγκόσμιο ανταγωνισμό;
Ρωτούν οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών πόσοι Ευρωπαίοι θα ήθελαν μια λύση μέσω διαπραγματεύσεων στην Ουκρανία, χωρίς την απεριόριστη προμήθεια όπλων στον Ζελένσκι;

Καλά δεν υπάρχει ένας σοβαρός πολιτικός στην Ευρώπη που να βλέπει τον πραγματικό κόσμο; Να ακούσει τα μουγκρητά ενός κόσμου που πεθαίνει και του νέου που γεννιέται;

ΚΟΡΩΝΟΪΟΣ: Τί είναι η Βιοπολιτική;

0

του Giorgio Agamben, φιλοσόφου

Οι ανεμβολίαστοι υγειονομικοί ήταν τα κατεξοχήν θύματα της Βιοπολιτικής της κυβέρνησης. Στερήθηκαν την εργασία τους και μάλιστα αφού αντιμετώπισαν  επιτυχώς τουλάχιστον ένα χρόνο την επιδημία…

Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας μερικές σκέψεις για την ακραία πολιτική κατάσταση που βιώσαμε και από την οποία θα ήταν αφελές να πιστεύουμε ότι βγήκαμε ή ακόμα και ότι μπορούμε να βγούμε.Πιστεύω ότι ακόμη και ανάμεσά μας, δεν έχουν κατανοήσει όλοι ότι αυτό που αντιμετωπίζουμε είναι ολοένα και περισσότερο κατάφωρη κατάχρηση άσκησης εξουσίας ή καταστρατήγηση – όσο σοβαρή κι αν είναι – των αρχών του δικαίου και των δημόσιων θεσμών. Μάλλον πιστεύω ότι έχουμε να κάνουμε με μια γραμμή σκιάς που, σε αντίθεση με αυτή του ομώνυμου μυθιστορήματος του Conrad, καμία γενιά δεν μπορεί να πιστέψει ότι μπορούμε να την ξεπεράσουμε ατιμώρητα. Και αν, μια μέρα, οι ιστορικοί ερευνήσουν τι συνέβη με το πρόσχημα της πανδημίας, θα αποδειχθεί, πιστεύω, ότι ίσως η κοινωνία μας ποτέ δεν είχε φτάσει σε τέτοιο ακραίο βαθμό αποστροφής, ανευθυνότητας και, ταυτόχρονα, διάλυσης. Ορθώς χρησιμοποίησα αυτούς τους τρεις όρους, που αποτελούν σήμερα έναν κόμπο του Borrome*, δηλαδή έναν κόμπο του οποίου κάθε στοιχείο δεν μπορεί να αναιρεθεί από τα άλλα δύο. Και αν, όπως ισχυρίζονται ορισμένοι όχι χωρίς λόγο, η σοβαρότητα μιας κατάστασης μετριέται με τον αριθμό των δολοφονιών, πιστεύω ότι αυτός ο δείκτης είναι επίσης πολύ υψηλότερος από αυτόν που οι άνθρωποι πίστεψαν ή προσποιήθηκαν ότι πιστεύουν. Δανειζόμενοι μια έκφραση του Lévi-Strauss για την Ευρώπη του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η κοινωνία μας «έκανε εμετό». Γι’ αυτό και πιστεύω ότι αυτή η κοινωνία θα μπορέσει να βγει από την κατάσταση στην οποία έχει λίγο-πολύ εγκλωβιστεί συνειδητά μόνο αν κάτι ή κάποιος την αμφισβητήσει εξολοκλήρου.

Συνεργοί χωρίς δράστη… 

Αλλά δεν είναι αυτό που ήθελα να σας πω. Μάλλον, ήθελα να αναρωτηθούμε όλοι μας τι κάναμε μέχρι τώρα και μπορούμε να συνεχίσουμε να κάνουμε σε μια τέτοια κατάσταση. Πράγματι, συμφωνώ πλήρως με τις εκτιμήσεις σχετικά με την αδυναμία συμφιλίωσης. Δεν μπορεί να υπάρξει συμφιλίωση με αυτούς που είπαν και έκαναν όσα ειπώθηκαν και έγιναν τα τελευταία δύο χρόνια.

Απέναντί μας δεν έχουμε μόνο ανθρώπους που έχουν κάνει λάθος ή έχουν λανθασμένες απόψεις για οποιονδήποτε λόγο, τους οποίους μπορούμε να προσπαθήσουμε να διορθώσουμε. Οσοι συμμερίζονται αυτή την άποψη αυταπατώνται. Απέναντί μας έχουμε κάτι διαφορετικό, έναν καινούργιο άνθρωπο και πολίτη, για να χρησιμοποιήσουμε δύο όρους οικείους στην πολιτική μας παράδοση. Σίγουρα, είναι κάτι που έχει πάρει τη θέση αυτού που εκφράζεται με τον ελληνικό όρο εν δια δυοίν, σχήμα λόγου, [π.χ.: «αναπνεύστε τον αέρα της λίμνης και τη δροσιά  αντί για δροσερό αέρα της λίμνης] και το οποίο προτείνω να αποκαλέσουμε προσωρινά με έναν τεχνικό όρο του ποινικού δικαίου: ο συνεργός – με την προϋπόθεση να διευκρινιστεί ότι πρόκειται για μια ειδική μορφή συνενοχής, μια απόλυτη συνενοχή, θα λέγαμε, με την έννοια που θα προσπαθήσω να εξηγήσω.

Κατά την ορολογία του ποινικού δικαίου, συνεργός είναι αυτός που έχει μια συμπεριφορά που δεν συνιστά από μόνη της αδίκημα, αλλά συμβάλλει στην εγκληματική ενέργεια άλλου προσώπου, του δράστη. Βρεθήκαμε και βρισκόμαστε αντιμέτωποι με άτομα –ακόμα και μια ολόκληρη κοινωνία– που έγιναν συνεργοί σε ένα έγκλημα του οποίου ο δράστης απουσιάζει ή σε κάθε περίπτωση είναι ανομολόγητος. Μια παράδοξη κατάσταση, δηλαδή μια κατάσταση όπου υπάρχουν μόνο συνεργοί, αλλά απουσιάζει ο δράστης του αδικήματος, μια κατάσταση όπου όλοι -είτε πρόκειται για τον πρόεδρο της Δημοκρατίας είτε για έναν απλό πολίτη, τον υπουργό Υγείας ή έναν απλό γιατρό – ενεργεί πάντα ως συνεργός και ποτέ ως δράστης του αδικήματος.

Πιστεύω ότι αυτή η μοναδική κατάσταση μπορεί να μας επιτρέψει να διαβάσουμε το κατά τον Χομπς Σύμφωνο [η φιλοσοφία του Τόμας Χομπς υπερασπίζεται τη φυσική κλίση του ανθρώπου για το ατομικό του συμφέρον] με μια νέα προοπτική. Δηλαδή ότι το Κοινωνικό Συμβόλαιο έχει πάρει τη μορφή –που είναι ίσως η αληθινή ακραία μορφή του– ενός Συμφώνου Συνενοχής χωρίς τον παραβάτη– και αυτός ο απών παραβάτης συμπίπτει με τον κυρίαρχο του οποίου το σώμα σχηματίζεται από την ίδια τη μάζα των συνεργών και που επομένως δεν είναι τίποτε άλλο από την ενσάρκωση αυτής της γενικής συνενοχής, αυτού του συν-ένοχου «όντος», δηλαδή τελικά, όλων των ατόμων.

Μια κοινωνία συνενόχων είναι πιο καταπιεστική και αποπνικτική από κάθε δικτατορία, γιατί όσοι δεν συμμετέχουν στη συνενοχή -οι μη συνένοχοι- είναι καθαρά και απλά αποκλεισμένοι από το Κοινωνικό Σύμφωνο, δεν έχουν θέση στην πόλη.

Υπάρχει επίσης μια άλλη έννοια με την οποία μπορούμε να μιλάμε για συνενοχή, και είναι η συνενοχή όχι τόσο και μόνο μεταξύ του πολίτη και του κυρίαρχου, αλλά επίσης και μάλλον μεταξύ του ανθρώπου και του πολίτη. Η Hannah Arendt έχει δείξει σε πολλές περιπτώσεις πόσο ασαφής είναι η σχέση μεταξύ αυτών των δύο όρων και πώς, στη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων, η αναγραφή της γέννησης, δηλαδή της βιολογικής ζωής του ατόμου, στη νομικοπολιτική τάξη του σύγχρονου έθνους-κράτος είναι πραγματικά υπό αμφισβήτηση.

Ανθρωπος και Πολίτης δεν ταυτίζονται

 Τα δικαιώματα αποδίδονται στον άνθρωπο μόνο ως άμεσα συνυφασμένον με το προαπαιτούμενο του πολίτη. Η μόνιμη ανάδυση στην εποχή μας του ανθρώπου ως τέτοιου είναι το σημάδι μιας ανεπανόρθωτης κρίσης αυτής της μυθοπλασίας ταυτότητας μεταξύ ανθρώπου και πολίτη, στην οποία βασίζεται η κυριαρχία του σύγχρονου κράτους.

 Αυτό που έχουμε μπροστά μας σήμερα είναι μια νέα διαμόρφωση αυτής της σχέσης, στην οποία ο άνθρωπος δεν γίνεται πλέον διαλεκτικά πολίτης, αλλά δημιουργεί μια μοναδική σχέση με αυτόν, με την έννοια ότι, μέσω της γέννησης του σώματός του, παρέχει στον πολίτη τη συνενοχή που χρειάζεται για να υπάρξει πολιτικά, και ότι ο πολίτης, από την πλευρά του, δηλώνει συνεργός της ζωής του ανθρώπου, φροντίζοντάς την. Αυτή η συνενοχή, θα έχετε καταλάβει, είναι η βιοπολιτική , η οποία έχει πλέον φτάσει στην ακραία –και, ελπίζουμε, τελική– μορφή.

Το ερώτημα λοιπόν που ήθελα να θέσω είναι, σε ποιο βαθμό μπορούμε ακόμα να είμαστε υπάκουοι σε αυτήν την κοινωνία; Ή εάν, όπως πιστεύω, αισθανόμαστε ακόμη κάπως υποχρεωμένοι, πώς και εντός ποιων ορίων μπορούμε να ανταποκρινόμαστε σε αυτήν την υποχρέωση και να μιλούμε δημόσια;

Δεν έχω πειστική απάντηση, μπορώ μόνο να σας πω, όπως ο ποιητής, αυτό που ξέρω: δεν μπορούμε να ενεργούμε πια.

Δεν μπορώ πλέον, αντιμέτωπος με έναν γιατρό ή οποιονδήποτε καταγγέλλει τη διεστραμένη χρήση της ιατρικής εδώ και δύο χρόνια, να μην αμφισβητήσω πρώτα την ίδια την ιατρική. Αν δεν ξανασκεφτούμε τι έγινε σταδιακά η ιατρική, και ίσως ακόμη και ολόκληρη η επιστήμη της οποίας ισχυρίζεται ότι είναι μέρος, δεν μπορούμε σε καμία περίπτωση να ελπίζουμε ότι θα σταματήσουμε τη θανατηφόρα πορεία της.

Δεν μπορώ πλέον, αντιμέτωπος με έναν δικηγόρο ή με οποιονδήποτε καταγγέλλει τον τρόπο που χειραγωγήθηκαν και προδόθηκαν ο νόμος και το σύνταγμα, να μην αμφισβητώ εξαρχής τον νόμο και το σύνταγμα. Είναι απαραίτητο, χωρίς να μιλάω για το παρόν, να υπενθυμίσω εδώ ότι ούτε ο Μουσολίνι ούτε ο Χίτλερ χρειαζόταν να αμφισβητήσουν τα ισχύοντα συντάγματα στην Ιταλία και τη Γερμανία, αλλά ότι βρήκαν εκεί τους μηχανισμούς που χρειάζονταν για να καθορίσουν τα καθεστώτα τους; Με άλλα λόγια, είναι πιθανό η χειρονομία όσων σήμερα επιδιώκουν να βασίσουν τον αγώνα τους στα συντάγματα και δικαιώματα να έχει ήδη ηττηθεί εξαρχής.

Αν επικαλέστηκα αυτή τη διπλή αδυναμία, δεν είναι πράγματι στο όνομα αόριστων μετα-ιστορικών αρχών, αλλά, αντίθετα, ως αναπόφευκτη συνέπεια μιας ακριβούς ανάλυσης της ιστορικής κατάστασης στην οποία βρισκόμαστε. Λες και ορισμένες διαδικασίες ή ορισμένες αρχές στις οποίες πιστεύαμε ή, μάλλον, προσποιηθήκαμε ότι πιστεύουμε, έδειξαν τώρα το πραγματικό τους πρόσωπο, το οποίο δεν μπορούμε να αγνοούμε.

Με αυτό δεν θέλω να υποτιμήσω ή να μηδενίσω τo κριτικό έργο που επιτελέσαμε μέχρι τώρα και που σίγουρα θα συνεχίσουμε να κάνουμε σήμερα εδώ με αυστηρότητα και οξυδέρκεια. Αυτό το έργο μπορεί και σίγουρα είναι χρήσιμο από άποψη τακτικής, αλλά θα ήταν τυφλό να το προσδιορίσουμε απλώς ως μια μακροπρόθεσμη στρατηγική.

Με αυτή την προοπτική, απομένουν πολλά να γίνουν, τα οποία μπορούν να γίνουν μόνο εάν εγκαταλείψουμε ολόψυχα έννοιες και αλήθειες που θεωρούμε δεδομένες. Το έργο που έχουμε μπροστά μας είναι μόνο η αρχή: «ασυμβίβαστα  και χωρίς νοσταλγία όταν χάνονται τα πάντα».

* Τρεις αλληλοσυνδεόμενοι κόμποι

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Πηγή: www.quodlibet.it/giorgio-agamben-il-complice-e-il-sovrano

 

 

 

 

 

HOW-TO: Upgrading WhatsApp security

0

With more than 2 billion users, there’s a good chance you know a lot of people using WhatsApp, a free app for voice calls, video calls and messaging. With some tweaks, you can make it much more secure for your conversations.

In WhatsApp, conversations are end-to-end encrypted, meaning that no one except the conversational participants can read the messages without permission from someone in the conversation. Its encryption is publicly viewable, allowing security specialists to look closely for potential holes. Likewise, because it’s so popular, you and your contacts may already have it on your devices. All of these features make WhatsApp a decent option for securing your conversations.

However, there are still some privacy and security tradeoffs to consider. WhatsApp is owned by Meta, formerly known as Facebook, and it shares users’ phone numbers and analytics data with the company. It may therefore not be appropriate for journalists who are, say, talking to employees at Meta or Facebook-owned companies about their work. Likewise, responsive to a valid legal request, courts may compel Meta to share data about your conversations. (Indeed, WhatsApp conversation records have been used in the prosecution of a Treasury Department whistleblower.) Finally, many of WhatsApp’s security features are not activated by default, and you’ll need to change some security settings to get the most out of the app.

There are ways to make WhatsApp as secure as possible for everyday use.

Getting started

First, find WhatsApp for iPhone here, or search for it in the App Store or Google Play store.

When you first launch the app, it will ask you to accept their terms of use and privacy policy, and will ask you for contact and notification permissions. To grant permissions, iPhone users can click “OK” while Android users click “Continue.” Next, it will ask to verify your phone number.

iPhone users: Type your phone number and tap “Done.” To confirm the phone number is correct, click “Yes.” You will then receive an SMS text message with a 6-digit confirmation code. Type the code in the app.
Android users: Type in your phone number and tap the green arrow to continue. To confirm the phone number is correct, click “OK.” You will then receive an SMS text message with a 6-digit confirmation code. Type the code in the app. You can also give the app permission to automatically read the SMS code to verify your phone number.

Screenshot of a WhatsApp conversation, showing two people sharing their greetings.

From here, you can chat with your contacts who are also on WhatsApp. Click contacts, and find someone you want to chat with. (If you try to click on someone who is not on WhatsApp, you will have the option to invite them to download it.) Click “Send Message” to open a conversation. You can also click on any of the message, video call or voice call icons.

Get fancy with privacy and security

You can change some settings to better control your data.

Make sure cloud backups are off

WhatsApp allows you to make backups of your messages to the cloud. The problem is that they are not secured when sharing with the cloud provider, which really undermines the main privacy advantage of the app. The good news is that you can turn this off.

iPhone users: Change your settings within WhatsApp and your iCloud settings to disable backups.

WhatsApp Settings > Chats > Chat Backup > Auto Backup > Off

Exit WhatsApp, then navigate to…
iPhone Settings > [Your name] > iCloud > Storage > Manage Storage > WhatsApp > Disable

Android users: Menu (three dots) > Settings > Chats > Chat Backup > Back up to Google Drive > Never

Screenshot of "Chat backup" settings.

If you have already backed up WhatsApp chats with iCloud or Google Drive, you can delete those, too.

iPhone users: Exit WhatsApp > iOS Settings > [Your name] > iCloud > Storage > Manage Storage > WhatsApp Messenger > Edit > Delete All
Android users: Log in to https://drive.google.com. Click to the gear icon at the top right corner and choose Settings > Managing Apps > scroll to WhatsApp Messenger. From here, go to Options > Delete data. You can also disconnect the app from Google Drive if you choose.

Important: Remember that anyone you chat with may also back up to the cloud, so if this is a concern for you, have them turn off chat backups as well.

When you take a picture with WhatsApp, your pictures are also stored in your phone’s camera roll. If you use cloud storage to back up images on your device, consider turning off backups outside of WhatsApp as well.

Just remember that when you turn off backups, you won’t be able to recover your conversations if you lose your phone. That’s the point —  no copies of your chats!

If you really need backups, consider using WhatsApp’s end-to-end encrypted backups (which can be accessed from the same menu described above). With end-to-end encrypted backups, no one, including WhatsApp, can read your backed up messages. If you choose to enable this feature, WhatsApp will ask you to secure these backups with a password or a 64-digit encryption key, which will appear to be a long, random set of numbers and letters. Whichever you choose, keep a copy of your password or key somewhere safe, such as a password manager or a physical note in a secure location, because your backups cannot be recovered without this information. To access these backups, you will need to have this password or encryption key in the future.

Adjust your privacy settings

By default, anyone can see when you’ve last been online, your profile photo and current status. Consider changing each setting to “My Contacts” so only your contacts can see you. Here’s how you can change your privacy settings.

iPhone users: Settings > Account > Privacy
Android users: Menu icon (three dots) > Settings > Account > Privacy

Change the settings for the time you were last seen, your profile photo and your status. If you choose, you can also change your audience to “Nobody,” but it will be more difficult for your friends to find you on the app.

Make messages automatically disappear

Normally when you send a message, it sticks around on WhatsApp indefinitely. And when someone deletes a message, it is only deleted on their device. If you would prefer to delete aging messages in a conversation by default, there’s a way to do that.

iPhone users: Open a conversation > Click your conversation partner’s name at the top of the screen > Disappearing Messages
Android users: Open a conversation > Menu icon (three dots) > View contact > Disappearing Messages

Choose how long you would like your messages to appear on the device. From this screen you can also enable the message timer to be enabled by default.

Something strange happen with your encryption? Get notified

Scxreenshot of the security settings page, with the "Show security notifications" settings toggle in the "enabled" position.

By default, WhatsApp does not tell you whether your conversational partner’s encryption keys changed. What does this mean? If the encryption key for a conversation changes, it could mean that your partner got a new phone or reinstalled the app, effectively changing how your messages will be encrypted to them moving forward. For more high-risk users, including journalists, it could also mean that someone is deliberately messing with your encryption. You can have WhatsApp notify you when a key changes in your conversation:

iPhone users: Settings > Account > Security > Show Security Notifications
Android users: Menu (Three dots) > Settings > Account > Security > Show Security Notifications

Note that the notification will let you know of a key change, but will not prevent your messages from being sent when your partner’s key changes.

Use session verification

For most messengers, there is no way to know that your message isn’t intercepted by a third party, but WhatsApp allows you to verify that your conversation is secure. Consider verifying your session when having sensitive conversations.

Screenshot of a "Vertify security code" settings screen, displaying a numeric code and QR code.

iPhone users: View your partner’s contact information by clicking their name at the top. Tap “Encryption.” This will bring up their security code.
Android users: Click the menu icon (three dots) > View contact > Encryption. This will bring up their security code.

If you and your conversational partner are seeing the same code, your session is secure. You should verify that your numbers match on a different channel — for example, over Twitter DMs, Google Meet or an ordinary phone call.

If you’re meeting in person, one of you can tap “Scan code.” Scan their QR code with your camera to verify that your codes match.

Enable two-step verification to protect your WhatsApp account

When you set up WhatsApp, you likely registered your account with your phone number. But if you ever lose access to this number (like when switching to a new phone service), whoever controls your phone number can register your number on WhatsApp. Why’s this a problem? If someone else registers your WhatsApp number, now it’s their number and you’ll lose access. To ensure no one else can re-register the account, you can require future registrations to require a PIN code. This is sometimes called two-step verification.

iPhone users: Settings > Account > Two-step verification
Android users: Settings > Account > Two-step verification

A screenshot of the WhatsApp two-step verification screen, prompting the user to enable a PIN to re-register for future registration of their WhatsApp account.

This PIN will help protect your account, but you’ll have to remember it or store it somewhere safe. This might be a physically hidden notebook, or password management software. To ensure you still remember it, WhatsApp will occasionally prompt you to re-enter your PIN.

iPhone users: Ensure your WhatsApp photos stay in WhatsApp, and not your camera roll

When you take a photo or save an image to your smartphone, it’s normally saved to your phone’s camera roll. This also allows apps to access your photo gallery. Chances are, your default photo app is tightly integrated in the operating system, such as the Google Photos app on Android, or the Photos app on iPhones. These apps are designed to allow you to easily back up photos in cloud tools, such as Google Drive or iCloud, which can be convenient if you want access to photos across all of your devices. But what if you don’t want your WhatsApp photos to be accessible to apps beyond WhatsApp? And what if you don’t want backups?

iPhone users: Settings > Chats > Save to Camera Roll > Disable

Security hygiene

Perhaps it goes without saying, but encryption won’t help with someone who has physical access to your unlocked phone. If you haven’t done so, password protect your device. Exit WhatsApp and turn on your passcode.

iPhone users: Settings app > Face / Touch ID & Passcode
Android users (may be slightly different, depending on your Android version): Settings app > Security > Screen lock

Remember that strong encryption won’t help if your device or your partner’s device is compromised with malware. For example, some kinds of malware are designed to send screenshots of your messages to a remote hacker. The best defense is to simply install new software updates for WhatsApp and your device itself. These updates usually contain valuable security patches; Get them as soon as possible.

If your phone is ever lost or stolen, thieves can copy and read data off the device, including your encrypted messages. Luckily it’s pretty easy to protect your device with disk encryption. If you use a modern password-protected iPhone, your device is already encrypted. Many Android devices are encrypted by default (like the Pixel line), but Android users should ensure disk encryption is enabled within their settings.

You’re caught up!

If you’re interested in learning more about secure messaging apps, consider reading about how to get started with Signal. And as always, our digital security team is always happy to chat.

https://freedom.press/training/upgrading-whatsapp-security/