Αρχική Blog Σελίδα 1772

Με διάταγμα του Σίσι καθορίστηκαν τα θαλάσσια σύνορα Αιγύπτου-Λιβύης.-Σφήνα στο παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο

0

 

Σημαντική εξέλιξη που καθιστά κυριολεκτικά «κουρελόχαρτο» το -ούτως ή άλλως- έκνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο συνιστά η απόφαση της Αιγύπτου να προχωρήσει με προεδρικό διάταγμα σε οριοθέτηση των δυτικών ορίων της ΑΟΖ της χώρας με τη Λιβύη.

Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες για τις γεωγραφικές συντεταγμένες που ορίζει το διάταγμα του προέδρου Σίσι, η γραμμή οριοθέτησης ακολουθεί την γραμμή της Ελληνοαιγυπτιακής συμφωνίας προς βορρά.

Μάλιστα η οριοθέτηση σταματά ακόμη πιο νότια, στην μέση γραμμή μεταξύ Κρήτης και Αιγύπτου, ακυρώνοντας ουσιαστικά τις προβλέψεις του παράνομου τουρκολιβυκού μνημονίου.

Η εξέλιξη εξαναγκάζει ουσιαστικά την μεταβατική κυβέρνηση της Τρίπολης να συρθεί σε ουσιαστικές διαπραγματεύσεις, καθώς η (σσ: μονομερής, όπως έχει κάθε χώρα το δικαίωμα) χάραξη ΑΟΖ από την πλευρά της Αιγύπτου αφήνει ουσιαστικά προς βορράν ένα τριεθνές σημείο Ελλάδας, Αιγύπτου και Λιβύης προκειμένου να καθοριστεί περαιτέρω βάσει βεβαίως των προβλέψεων του Διεθνούς Δικαίου και της UNCLOS και όχι των φαντασιώσεων της Αγκυρας.

Η εξέλιξη έρχεται λίγες μόνο ώρες μετά τις χθεσινές δηλώσεις του υπουργού Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβουσογλου που καυχάτο για την προάσπιση του τουκολυβικου μνημονίου από την κυβέρνηση της Τρίπολης και αποτελεί σαφές μήνυμα στην Άγκυρα που απειλεί ότι θα επιχειρήσει να εκμεταλλευθεί το τουρκολυβικό μνημόνιο για να δημιουργήσει τετελεσμένα εις βάρος της Ελλάδας.

Πέραν των πληροφοριών που μετέδωσε στην ΕΡΤ, ο διπλωματικός της συντάκτης, Νίκος Μελέτης, σε τηλεγράφημα του κρατικού πρακτορείου ειδήσεων της Αιγύπτου και με τίτλο «Προεδρικό Διάταγμα για τον Καθορισμό των Θαλάσσιων Συνόρων της Αιγύπτου στη Μεσόγειο Θάλασσα» αναφέρεται:

«Ο Πρόεδρος Abdel Fattah El-Sisi εξέδωσε το διάταγμα 595 του 2022 σχετικά με την οριοθέτηση των θαλάσσιων συνόρων της Αραβικής Δημοκρατίας της Αιγύπτου στη Μεσόγειο.

Η εκδοθείσα απόφαση διευκρίνισε ότι τα χωρικά θαλάσσια όρια της Αραβικής Δημοκρατίας της Αιγύπτου ξεκινούν από το σημείο των χερσαίων συνόρων Αιγύπτου-Λιβύης, σημείο 1, για απόσταση 12 ναυτικών μιλίων έως το σημείο 8, και στη συνέχεια η δυτική θαλάσσια συνοριακή γραμμή της Αραβικής Δημοκρατίας της Αιγύπτου ξεκινά από το σημείο 8 με βόρεια κατεύθυνση, παράλληλα με τον μεσημβρινό 25 ανατολικά, μέχρι το σημείο 9, των οποίων οι συντεταγμένες φαίνονται στον συνημμένο πίνακα σύμφωνα με τη γεωδαιτική αναφορά WGS84.

Η απόφαση δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως».

Πληροφορίες και απο Hellas Journal

ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΠΟΥ ΑΠΑΣΧΟΛΕΙ ΤΗ ΛΙΒΥΗ

0

 

(Ιδιαίτερη Ανταπόκριση)

Για το ιστορικό του σκανδάλου μπορείτε να διαβάσετε ΕΔΩ

Ο Μπουσνάφ συζητά με τον Νόρλαντ τις επιπτώσεις της κράτησης του Αμπού-Αγκείλα.

Ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας της Λιβύης, Ibrahim Bushnaf, συζήτησε με τον ειδικό απεσταλμένο των ΗΠΑ στη Λιβύη και τον πρεσβευτή της, Richard Norland, τις επιπτώσεις της κράτησης του πολίτη Abu Ajila Masoud Al-Marimi στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Αυτό έγινε σε μια κλήση το βράδυ της Δευτέρας, όπου οι δύο πλευρές συζήτησαν διαδικασίες που σχετίζονται με τις συνθήκες κράτησης, σύμφωνα με δήλωση στη σελίδα του Μπουσνάφ στο Facebook σήμερα, Τρίτη.

Ο Μπουσνάφ εξέφρασε την «ανησυχία των Λιβύων» για αναφορές ότι ο Αμπού-Αγκείλα είχε μεταφερθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες για ποινική δίωξη σε σχέση με την υποτιθέμενη υπόθεση Λόκερμπι. Ως προς αυτό, ο Νόρλαντ επιβεβαίωσε ότι αργότερα σήμερα θα εκδοθούν δηλώσεις από το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ και τον υπουργό Εξωτερικών Άντονι Μπλίνκεν, συνεχίζοντας: «Διαβεβαιώνουμε τους Λίβυους και τον Σύμβουλο Εθνικής Ασφάλειας της Λιβύης ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής σέβονται τη λιβυκή κυριαρχία κατά τη διάρκεια της πορεία των νόμιμων διαδικασιών».

Ο Bushnaf σχολιάζει την κράτηση του Abu-Ageila

Χθες, Δευτέρα, ο Μπουσνάφ σχολίασε την κράτηση του Αμπού Ατζίλα στις Ηνωμένες Πολιτείες, υπενθυμίζοντας ορισμένες από τις διατάξεις της συμφωνίας που συνήφθη στο Λονδίνο μεταξύ των λιβυκών αρχών και της αμερικανικής διοίκησης την εποχή του συνταγματάρχη Μουαμάρ Καντάφι.

Ο Μπουσνάφ είπε, «Το άρθρο 3 της συμφωνίας ορίζει ότι τα δύο μέρη (οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Λιβύη) αποδέχονται έναν ουσιαστικό διακανονισμό σε αντάλλαγμα για τέτοιες περιπτώσεις, και αυτά τα καταβληθέντα κεφάλαια θεωρούνται πλήρης και εντελώς οριστική διευθέτηση και μετά από αυτό δεν υπάρχουν νέες αξιώσεις που θα μπορούσαν να εγερθούν για οποιεσδήποτε ενέργειες διαπράττονται από τα δύο μέρη κατά του άλλου πριν από την ημερομηνία της 30ης Ιουνίου 2006».

Εξήγησε ότι «στο άρθρο (Β-3) που επισυνάπτεται στη δέσμευση των Ηνωμένων Πολιτειών να παράσχουν κυριαρχική και διπλωματική ασυλία στη Λιβύη και ότι «οι οικογένειες των θυμάτων δεν λαμβάνουν καμία αποζημίωση από το κοινό ταμείο που έχει οριστεί για το σκοπό αυτό, παρά μόνο μετά την παροχή αυτής της ασυλίας, η οποία έχει ήδη γίνει μέσω προεδρικών και νομοθετικών διαταγμάτων των ΗΠΑ.»

Επεσήμανε ότι «το Κογκρέσο των ΗΠΑ ψήφισε νόμο που παρέχει ασφάλεια από κατάσχεση ή οποιαδήποτε άλλη δικαστική ενέργεια».

Κατηγορώντας τον Abu-Ageila για την κατασκευή της βόμβας, το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ ανακοίνωσε, την περασμένη Κυριακή, ότι ο Abu-Ageila, ύποπτος για την κατασκευή της βόμβας που χρησιμοποιήθηκε για την ανατίναξη ενός αμερικανικού αεροπλάνου πάνω από την πόλη Lockerbie το 1988, βρίσκεται υπό κράτηση στις ΗΠΑ και αναμένεται να παρουσιαστεί ενώπιον ομοσπονδιακού δικαστηρίου, χωρίς να αποκαλύψει πώς μεταφέρθκε από τη Λιβύη, σύμφωνα με το αμερικανικό κανάλι Al-Hurra.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες τον κατηγορούν ότι συμμετείχε στον βομβαρδισμό της πτήσης 103 της Pan American Flight 103 μεταξύ Λονδίνου και Νέας Υόρκης στις 21 Δεκεμβρίου 1988, όπου σκοτώθηκαν 270 άνθρωποι, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν Αμερικανοί.

Το αεροπλάνο Pan Am με προορισμό τη Νέα Υόρκη εξερράγη πάνω από το Lockerbie λιγότερο από μία ώρα μετά την απογείωσή του από το Λονδίνο και πολίτες από 21 διαφορετικές χώρες σκοτώθηκαν, μεταξύ των οποίων 190 Αμερικανοί.

Ο Abu-Ageila κρατήθηκε προηγουμένως στη Λιβύη για την υποτιθέμενη συμμετοχή του στην επίθεση σε νυχτερινό κέντρο στο Βερολίνο.

Η Βρετανία επιστρέφει στη Μεσόγειο μέσω Τουρκίας

2

Σχέδια του Λονδίνου για να ανταγωνιστεί Ε.Ε. και Γαλλία και να αναπτύξει αμυντική συνεργασία με την Αγκυρα

Προβληματισμό σε Αθήνα και Λευκωσία προκαλεί ο νέος ρόλος που φιλοδοξεί να διαδραματίσει το Ηνωμένο Βασίλειο στην Ανατολική Μεσόγειο, καθώς, όπως φαίνεται, το Λονδίνο αντιλαμβάνεται την παρουσία του στην περιοχή ανταγωνιστικά προς την Ε.Ε. και δη τις δυνάμεις που είναι περισσότερο ενεργές σε αυτήν, όπως η Γαλλία.

Οι Βρετανοί επιχειρούν να αναδομήσουν τη γεωπολιτική παρουσία τους σε κρίσιμες περιοχές της ευρύτερης ευρωπαϊκής περιφέρειας και στην Ανατολική Μεσόγειο φαίνεται ότι επιθυμούν στενότερες σχέσεις και συντονισμούς με την Τουρκία. Αν και από το Λονδίνο το μήνυμα που μονίμως μεταδίδεται είναι πως οι σχέσεις Ηνωμένου Βασιλείου – Τουρκίας δεν πρέπει να εκλαμβάνονται παρά ως συμπληρωματικές του ρόλου που και οι δύο χώρες διαδραματίζουν εντός του ΝΑΤΟ. Ισως η πιο σημαντική από τις επαπειλούμενες εξελίξεις είναι η προσπάθεια επιστροφής του Ηνωμένου Βασιλείου στην Ανατολική Μεσόγειο μέσα από σχήματα τα οποία θα είναι ευθέως ανταγωνιστικά, αν όχι υπονομευτικά στις υφιστάμενες τριμερείς και άλλες πολυμερείς συνεργασίες της Ελλάδας και της Κυπριακής Δημοκρατίας στην περιοχή.

 

Συγκεκριμένα, αρμόδιοι κύκλοι παρακολουθούν την αναβάθμιση των σχέσεων της Βρετανίας με την Τουρκία σε διάφορους τομείς και εκτιμούν ότι επιδιώκει να διαδραματίσει πιο ενεργό ρόλο σε όσα συμβαίνουν στην περιοχή. Ειδικότερα μετά την έξοδό της από την Ε.Ε., τη στιγμή που ακολουθεί μια αυτόνομη πορεία στην εξωτερική πολιτική, η οποία είναι απαλλαγμένη από τους περιορισμούς που προσδιορίζονται από την Κοινή Ευρωπαϊκή Πολιτική Αμυνας και Ασφάλειας (ΚΕΠΠΑ), στη βρετανική αντίληψη η Τουρκία απολαμβάνει κεντρικό ρόλο στις υφιστάμενες και αναδυόμενες διεργασίες και δυναμικές στην περιοχή.

Γίνονται ήδη διαπραγματεύσεις με βρετανικές εταιρείες προκειμένου να συμβάλουν στην κατασκευή τουρκικού αεροσκάφους.

Ο τομέας στον οποίο αυτή η σχέση φαίνεται με τρόπο σχετικά ορατό είναι αυτός της βιομηχανικής συνεργασίας στον τομέα της άμυνας. Το Ηνωμένο Βασίλειο αποτελεί κρίσιμο εταίρο της Τουρκίας στον στρατηγικό στόχο της Αγκυρας να εξασφαλίσει κρίσιμη γι’ αυτήν στρατιωτική τεχνολογία, ειδικότερα, μεταξύ άλλων, όσον αφορά την προσπάθεια να αναπτύξει το εγχώριας σχεδίασης και κατασκευής τουρκικό μαχητικό αεροσκάφος. Για τις ανάγκες του λεγόμενου TF-X έχουν γίνει ήδη διαπραγματεύσεις αλλά και συμφωνίες μεταξύ των τουρκικών κρατικών εταιρειών και της BAE Systems, καθώς επίσης συζητήσεις με τη Rolls Royce για την πιθανότητα κατασκευής κινητήρα για το αεριωθούμενο αεροσκάφος που επιθυμεί να κατασκευάσει η Τουρκία.

Παρά το γεγονός ότι έως τώρα έχει γίνει σαφές πως οι συζητήσεις αυτές δεν έχουν καταλήξει σε κάποιο απτό αποτέλεσμα, οι επαφές συνεχίζονται. Αλλωστε, ήδη στον τομέα των μη επανδρωμένων αεροσκαφών (UAV), τουρκικές εταιρείες έχουν καταφέρει να εισέλθουν στην εμπορική αγορά του Ηνωμένου Βασιλείου. Ενώ, Τουρκία και Βρετανία σχεδιάζουν συνεργασία στην παραγωγή και στρατιωτική χρήση UAV, ζήτημα που –ειδικά για τη Λευκωσία– θεωρείται παράγοντας αποσταθεροποίησης για την ευρύτερη περιοχή. Στον τομέα της αμυντικής βιομηχανίας είναι επίσης γνωστές από καιρό οι συζητήσεις των Τούρκων με τους Βρετανούς για την πιθανότητα χορήγησης τεχνογνωσίας προκειμένου η Αγκυρα να κατορθώσει να ναυπηγήσει το πρώτο αεροπλανοφόρο εγχώριας παραγωγής. Υπενθυμίζεται ότι το ελικοπτεροφόρο «Anadolu», που ήδη διαθέτει η Τουρκία, είναι ισπανικής σχεδίασης και ήδη εκτελεί δοκιμαστικούς πλόες. Η Αγκυρα έχει κάνει κρούση προς το Λονδίνο για το συγκεκριμένο ζήτημα, δίχως ακόμη κάποια νεότερα.

Η πρόοδος σε αυτόν τον τομέα θα κριθεί σε πολύ σημαντικό βαθμό και από τον βηματισμό που μπορεί να ακολουθήσει η επαναπροσέγγιση Ουάσιγκτον – Αγκυρας. Το άνοιγμα της Τουρκίας σε τρίτες αγορές αποτελεί απότοκο της ουσιαστικής αποκοπής της Αγκυρας από την αμερικανική αμυντική βιομηχανία λόγω της γνωστής υπόθεσης των S-400.

Την ίδια στιγμή, καλά πληροφορημένες πηγές αναφέρουν στην «Κ» ότι Αγκυρα και Λονδίνο συντονίζονται προκειμένου να συνάψουν τριμερή και τετραμερή σχήματα συνεργασίας στην Ανατολική Μεσόγειο και στην ευρύτερη περιοχή με στόχο την προσέγγιση και μεσογειακών κρατών-μελών της Ε.Ε. Εκ των πραγμάτων η προοπτική ενός τέτοιου άξονα στην Ανατολική Μεσόγειο τίθεται απέναντι στον άξονα Ελλάδας, Γαλλίας και Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά αποτελεί και σαφές αντιστάθμισμα σε υφιστάμενες τριμερείς στην περιοχή, με σημαντικότερες εκείνες με το Ισραήλ, με την Αίγυπτο και με το σχήμα 3+1 στο οποίο συμμετέχουν οι ΗΠΑ. Ακόμη και αν αυτός ο άξονας έχει ως κύριο στόχο τη μείωση της επιρροής της Γαλλίας στην Ανατολική Μεσόγειο, είναι σαφές ότι συστατικό στοιχείο των τριμερών είναι η Κυπριακή Δημοκρατία, η οποία όμως τυχαίνει να… συνορεύει με το Ηνωμένο Βασίλειο, το οποίο διαθέτει κυρίαρχες στρατιωτικές βάσεις σε κυπριακό έδαφος.

Είναι απολύτως βέβαιο ότι σε μια τέτοια περίπτωση οι επιπτώσεις θα είναι σοβαρές και θα επεκταθούν και στην πιθανότητα επίλυσης του Κυπριακού, καθώς το Ηνωμένο Βασίλειο αποτελεί μία από τις εγγυήτριες δυνάμεις της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Καθημερινή

WHY THE AGE OF AMERICAN PROGRESS ENDED

1

The Atlantic

Invention alone can’t change the world; what matters is what happens next.

The Scourge of All Humankind

if you were, for whatever macabre reason, seeking the most catastrophic moment in the history of humankind, you might well settle on this: About 10,000 years ago, as people first began to domesticate animals and farm the land in Mesopotamia, India, and northern Africa, a peculiar virus leaped across the species barrier. Little is known about its early years. But the virus spread and, whether sooner or later, became virulent. It ransacked internal organs before traveling through the blood to the skin, where it erupted in pus-filled lesions. Many of those who survived it were left marked, disfigured, even blind.

As civilizations bloomed across the planet, the virus stalked them like a curse. Some speculate that it swept through ancient Egypt, where its scars appear to mar the mummified body of Pharaoh Ramses V. By the fourth century A.D., it had gained a foothold in China. Christian soldiers spread it through Europe during the 11th- and 12th-century Crusades. In the early 1500s, Spanish and Portuguese conquistadors conveyed it west across the Atlantic, where it ravaged native communities and contributed to the downfall of the Aztec, Mayan, and Inca empires.

By the end of the 1500s, the disease caused by the virus had become one of the most feared in the world. About a third of those who contracted it were dead within weeks. The Chinese called it tianhua, or “heaven’s flowers.” Throughout Europe, it was known as variola, meaning “spotted.” In England, where doctors used the term pox to describe pestilent bumps on the skin, syphilis had already claimed the name “the great pox.” And so this disease took on a diminutive moniker that belied the scale of its wretchedness: smallpox.

Over time, different communities experimented with different cures. Many noticed that survivors earned lifetime immunity from the disease. This discovery was passed down through the generations in Africa and Asia, where local cultures developed a practice that became known as inoculation—from the Latin inoculare, meaning “to graft.” In most cases, people would stick a sharp instrument into a smallpox-infected pustule to collect just a little material from the disease. Then they would stick the same blade, wet with infection, into the skin of a healthy individual. Inoculation often worked—pustules would form at the injection site, and a low-grade version of the disease would typically follow. But the intervention was terribly flawed; it killed about one in every 50 patients.

Not until the early 1700s did a chance encounter in the Ottoman empire bring the process to Britain, and bend the axis of history. In 1717, Lady Mary Wortley Montagu, an English aristocrat living in Constantinople with her husband, a diplomat, heard about inoculation from her acquaintances in the Ottoman court. Circassian women, from the Caucasus Mountains and in great demand for the Turkish sultan’s harem, were inoculated as children in parts of their bodies where scars would not easily be seen. Lady Montagu asked the embassy surgeon to perform the procedure on her son—and upon her return to London a few years later, on her young daughter.

Word spread from court physicians to members of the College of Physicians to doctors across the continent. Within a few years, inoculation had become widespread in Europe. But many people still died of smallpox after being deliberately infected, and in some cases inoculation transmitted other diseases, like syphilis or tuberculosis.

One boy who went through the ordeal of inoculation was Edward Jenner, the son of a vicar in Gloucestershire, England. He trained as a physician in the late 1700s, and carried out these rough smallpox inoculations regularly. But Jenner also sought a better cure. He was taken by a theory that a disease among cows could provide cross-immunity to smallpox.

In the spring of 1796, Jenner was approached by a dairymaid, Sarah Nelmes, who complained of a rash on her hand. She told Jenner that one of her cows, named Blossom, had recently suffered from cowpox. Jenner suspected that her blister might give him the opportunity to test whether cowpox was humanity’s long-awaited cure.   certain 8-year-old boy. Jenner drew a blade, slick with ooze from a cowpox blister, across the arm of James Phipps, the brave and healthy son of his gardener.

After a week, young James developed a headache, lost his appetite, and came down with chills. When the boy had recovered, Jenner returned with a new blade—this one coated with the microbial matter of the smallpox virus. He cut the boy with the infected lancet. Nothing happened. The boy had been immunized from smallpox without encountering the disease.

Jenner would go down in history as the person who invented and administered a medical cure for one of the deadliest viruses in world history. Then he invented something else: a new word, from the Latin for “cow,” that would be carried down through the centuries alongside his scientific breakthrough. He called his wondrous invention a vaccine.

The Eureka Myth

let’s pause the story here. Jenner’s eureka moment is world-famous: cherished by scientists, rhapsodized by historians, and even captured in oil paintings that hang in European museums.

For many, progress is essentially a timeline of the breakthroughs made by extraordinary individuals like Jenner. Our mythology of science and technology treats the moment of discovery or invention as a sacred scene. In school, students memorize the dates of major inventions, along with the names of the people who made them—Edison, light bulb, 1879; Wright brothers, airplane, 1903. The great discoverers—Franklin, Bell, Curie, Tesla—get best-selling biographies, and millions of people know their names.

This is the eureka theory of history. And for years, it is the story I’ve read and told. Inventors and their creations are the stars of my favorite books about scientific history, including The Discoverers, by Daniel Boorstin, and They Made America, by Harold Evans. I’ve written long features for this magazine holding up invention as the great lost art of American technology and the fulcrum of human progress.

But in the past few years, I’ve come to think that this approach to history is wrong. Inventions do matter greatly to progress, of course. But too often, when we isolate these famous eureka moments, we leave out the most important chapters of the story—the ones that follow the initial lightning bolt of discovery. Consider the actual scale of Edward Jenner’s accomplishment the day he pricked James Phipps in 1796. Exactly one person had been vaccinated in a world of roughly 1 billion people, leaving 99.9999999 percent of the human population unaffected. When a good idea is born, or when the first prototype of an invention is created, we should celebrate its potential to change the world. But progress is as much about implementation as it is about invention. The way individuals and institutions take an idea from one to 1 billion is the story of how the world really changes.

And it doesn’t always change, even after a truly brilliant discovery. The 10,000-year story of human civilization is mostly the story of things not getting better: diseases not being cured, freedoms not being extended, truths not being transmitted, technology not delivering on its promises. Progress is our escape from the status quo of suffering, our ejection seat from history—it is the less common story of how our inventions and institutions reduce disease, poverty, pain, and violence while expanding freedom, happiness, and empowerment.

It’s a story that has almost ground to a halt in the United States.

In theory, the values of progress form the core of American national identity. The American dream is meant to represent that exception to the rule of history: Here, we say, things really do get better. For much of the 19th and 20th centuries, they did. Almost every generation of Americans was more productive, wealthier, and longer-lived than the one before it. In the past few decades, however, progress has faltered—and faith in it has curdled. Technological progress has stagnated, especially in the nonvirtual world. So have real incomes. Life expectancy has been falling in recent years.

light bulb with deflated white balloon instead of glass on blue background
Derek Brahney

What went wrong? There are many answers, but one is that we have become too enthralled by the eureka myth and, more to the point, too inattentive to all the things that must follow a eureka moment. The U.S. has more Nobel Prizes for science than the U.K., Germany, France, Japan, Canada, and Austria combined. But if there were a Nobel Prize for the deployment and widespread adoption of technology—even technology that we invented, even technology that’s not so new anymore—our legacy wouldn’t be so sterling. Americans invented the first nuclear reactor, the solar cell, and the microchip, but today, we’re well behind a variety of European and Asian countries in deploying and improving these technologies. We were home to some of the world’s first subway systems, but our average cost per mile for tunnel projects today is the highest in the world. The U.S. did more than any other nation to advance the production of the mRNA vaccines against COVID-19, but also leads the developed world in vaccine refusal.

At its worst, the eureka theory distorts American views of how best to push society forward, and slows material advance in the process. To appreciate the deeper story of progress—and to see how it bears on America’s own problems in the 21st century—let’s return to 1796 and recall how history’s first vaccine went global.

One to 1 Billion

Αfter edward jenner verified that James Phipps was indeed protected against smallpox, he wrote a brief paper to announce his discovery. The Royal Society of London refused to publish it. His own self-published booklet, An Inquiry Into the Causes and Effects of the Variolae Vaccinae, was initially ignored by the medical community. (Jenner was both a physician and a zoologist, and his studies of cuckoo-bird behavior may have stoked suspicions that he was at best a dilettante, and perhaps something of a cuckoo himself.)

Jenner needed surrogates in the English medical field to give his wild experiments gravitas. He found one such defender in Henry Cline, an open-minded London surgeon who acquired some inoculating substance from Jenner and began conducting trials to confirm Jenner’s findings, establishing the practice as safe and reliable. The vaccine was so immediately and obviously successful that it proved self-recommending. By 1800, vaccinations had spread rapidly through Europe, in large part because so many elites supported them. The kings of Denmark, Spain, and Prussia personally promoted the vaccine. The pope called it “a precious discovery” that ought to restore the public’s faith in God.

Still, doctors faced a prodigious challenge: how to deliver the stuff around the world in an era without cold storage, airplanes, or cars. They settled on distribution methods that were, by any reasonable estimation, extremely strange and a little ingenious. In the early 1800s, Spain recruited 22 orphaned boys to bring the vaccine to the Americas on their body. Two boys were vaccinated immediately before their ship’s departure. When pustules appeared on their arms, doctors scraped material from them to jab two more children on board. Doctors continued this daisy-chain routine until the ship reached modern-day Venezuela, where they began using the most recent pox eruption to vaccinate people in the Americas. Without any advanced storage technology, they had managed to transport history’s first vaccine more than 4,000 miles, in perfect condition. Arm-to-arm, the vaccine traveled to Mexico, Macau, and Manila. Within 10 years of Jenner’s paper, the vaccine had gone global.

The smallpox vaccine faced popular resistance wherever it went. (In Britain, one cartoonist depicted the vaccinated as sprouting miniature cows out of their bodies.) But America’s most powerful people, including priests and presidents, typically extolled the virtues of the vaccine, having personally witnessed its benefits, which helped overcome the anti-science skepticism. Gradually, the vaccine pushed smallpox out of Europe and the U.S.

Even so, in the 1950s—some 150 years after Jenner’s discovery—1.7 billion people, or roughly 60 percent of the world’s population, still lived in countries where the virus was endemic. The major powers would often talk about finishing the job of smallpox eradication, but major technical and organizational obstacles stood in the way. Vaccination efforts still lacked funding. Outbreaks were still too difficult to track.

Then along came several heroes who belong in the pantheon of science history alongside Edward Jenner. The first is D. A. Henderson, the director of the World Health Organization’s global vaccination effort. Henderson was just 38 years old when he arrived in Geneva to lead a program to vaccinate more than 1 billion people in 50 countries within 10 years. He was put in charge of a small staff and a modest budget within the labyrinth of a global bureaucracy.

Reaching 1 billion people with limited resources required a brilliant strategy for surveilling and containing the disease. Henderson’s team invented the technique of “ring vaccination.” Rather than inoculate every person in every country, his disease detectives would look for an outbreak and vaccinate all the contacts of the affected people and anyone else in the area. And so, each outbreak was encircled by people who were immune to the smallpox virus and wouldn’t let it pass through them.

Above all, Henderson needed an extraordinary supply of vaccine at a cheap price with a low-cost way to administer doses to people around the world. He benefited from a timely invention that proved essential to the story of smallpox eradication. In 1965, an American microbiologist named Benjamin Rubin created a bifurcated needle, which held a tiny droplet of vaccine between two prongs, like a miniature olive fork. It allowed 100 vaccinations from a single vial (four times the previous amount) and brought down the cost of vaccination to about 10 cents a patient.

Henderson and his small army of eradicators eventually squeezed smallpox out of Africa, South Asia, and Brazil. Since October 26, 1977, no naturally occurring smallpox cases have been recorded. In 1980, the WHO announced that smallpox, which had killed about 300 million people in the 20th century alone, had finally been eradicated.

Invention Without Implementation

the end of smallpox offers a usefully complete story, in which humanity triumphed unequivocally over a natural adversary. It’s a saga that offers lessons about progress—each of which pertains to America today.

The most fundamental is that implementation, not mere invention, determines the pace of progress—a lesson the U.S. has failed to heed for the past several generations. Edward Jenner’s original vaccine could not have gone far without major assistance from early evangelists, such as Henry Cline; distribution strategies to preserve the vaccine across the Atlantic; and a sustained push from global bureaucracies more than a century after Jenner’s death.

Almost every story of progress is at least a little like this, because even the most majestic breakthroughs are typically incomplete, expensive, and unreliable. “Most major inventions initially don’t work very well,” the economic historian Joel Mokyr told me. “They have to be tweaked, the way the steam engine was tinkered with by many engineers over decades. They have to be embodied by infrastructure, the way nuclear fission can’t produce much energy until it’s inside a nuclear reactor. And they have to be built at scale, to bring down the price and make a big difference to people.”

For many decades, the American government has focused overwhelmingly on discovery rather than deployment. After World War II, Vannevar Bush, the architect of our thrillingly successful wartime tech policy, published an influential report, “Science: The Endless Frontier,” in which he counseled the federal government to grow its investment in basic research. And it did. Since the middle of the 20th century, America’s inflation-adjusted spending on science and technology, through the National Institutes of Health and the National Science Foundation, has increased by a factor of 40.

But the government hasn’t matched that investment in the realm of implementation. This, too, was by design. Bush believed, with some reason, that politicians should not handpick nascent technologies to transform into new national industries. Better to advance the basic science and technology and let private companies—whose ears were closer to the ground—choose what to develop, and how.

You could say that we live in the world that Bush built. “The federal government, through NIH and NSF, pours billions into basic science and defense technology,” Daniel P. Gross, an economist at Duke University, told me. “But for civilian technology, there has been a view that Washington should fund the research and then get out of the way.”

As a result, many inventions languish in the so-called valley of death, where neither the government nor private ventures (risk-averse and possessed by relatively short time horizons) invest enough in the stages between discovery and commercialization. Take solar energy. In 1954, three American researchers at Bell Labs, the R&D wing of AT&T, built the first modern solar-cell prototype. By 1980, America was spending more on solar-energy research than any other country in the world. According to the Bush playbook, the U.S. was doing everything right. But we lost the technological edge on solar anyway, as Japan, Germany, and China used industrial policy to spur production—for example, by encouraging home builders to put solar panels on roofs. These tactics helped build the market and drove down the cost of solar power by several orders of magnitude—and by 90 percent in just the past 10 years.

The U.S. remains the world’s R&D factory, but when it comes to building, we are plainly going backwards. We’ve lost out on industrial opportunities by running Bush’s playbook so strictly. But there are other problems, too. Since the early 2000s, the U.S. has closed more nuclear-power plants than we’ve opened. Our ability to decarbonize the grid is held back by environmental regulations that ironically constrict the construction of solar- and wind-energy farms. It’s been roughly 50 years since Asia and Europe built their first high-speed rail systems, but the U.S. is almost comically incapable of pulling train construction into the 21st century. (A 2008 plan to build a high-speed rail line in California has seen estimated costs more than triple and deployment delayed by a decade, and it’s still uncertain if it can be completed as planned.)

“New ideas are getting harder to use,” the futurist and economist Eli Dourado told me. If the U.S. wanted to unleash geothermal power, we could simplify geothermal permitting. If we wanted to build the next generation of advanced nuclear reactors, we could deregulate advanced nuclear reactors. These measures would not require inventing anything new. But they would stimulate progress by making it easier to bring our best ideas into the light.

The United States once believed in partnerships among the government, private industry, and the people to advance material progress. The Lincoln administration helped build the railroads. The New Deal helped electrify rural America. Dwight Eisenhower signed the Price-Anderson Act, which guaranteed government funds and limited liability for nuclear-energy firms in case of serious accidents, facilitating the construction of nuclear-power plants. John F. Kennedy’s space ambitions made NASA a major consumer of early microchips, which helped reduce their price by a factor of 30 in a matter of years, accelerating the software revolution.

light bulb with basket suspended below it to look like a hot-air balloon on blue background
Derek Brahney

“And then, around 1980, we basically stopped building,” Jesse Jenkins, who researches energy policy at Princeton, told me. In the past 40 years, he said, the U.S. has applied several different brakes to our capacity to build what’s already been invented. Under Ronald Reagan, the legacy of successful public-private partnerships was ignored in favor of the simplistic diagnosis that the government was to blame for every major problem. In the ’70s, liberals encouraged the government to pass new environmental regulations to halt pollution and prevent builders from running roughshod over low-income neighborhoods. And then middle-class Americans used these new rules to slow down the construction of new housing, clean-energy projects—just about everything. These reactions were partly understandable; for example, air and water pollution in the ’70s were deadly crises. But “when you combine these big shifts, you basically stop building anything,” Jenkins said.

To understand how we could do better, it’s useful to compare the story of the first global vaccine to the story of the latest one.

Warp Speed

in april 2020, as COVID was circumnavigating the globe and demolishing normalcy everywhere, The New York Times published an article titled “How Long Will a Vaccine Really Take?” Although Trump-administration officials aimed to unveil a COVID vaccine within 18 months—that is, by the fall of 2021—the journalist Stuart Thompson reminded readers that the shortest time in history for developing a new vaccine was four years. “The grim truth,” he wrote, “is that a vaccine probably won’t arrive any time soon.” But then it did. The first mRNA vaccines were administered before the end of 2020.

The COVID vaccines underline a second lesson from the smallpox story. Some technology myths make it seem like progress is exclusively the work of geniuses, untouched by the grubby hands of politicians and bureaucrats. But a rogue cadre of inventors didn’t eradicate smallpox. States did. Agencies did. Progress is often political, because the policy decisions of states and international organizations frequently build the bridges between discovery and deployment.

The story of the mRNA vaccines can be traced back to the ’90s, when the Hungarian-born scientist Katalin Karikó began her research on the pharmaceutical potential of mRNA, a small but mighty molecule that tells our cells what proteins to make. Her work, along with that of her fellow University of Pennsylvania researcher Drew Weissman, gradually raised our mastery of mRNA to the point where it could be deployed for a vaccine. In early 2020, within 48 hours of receiving the genetic sequencing of the coronavirus, Moderna had prepared its COVID-vaccine recipe, and BioNTech, a German firm that later partnered with Pfizer, had designed its own vaccine candidate.

These technological breakthroughs, building on decades of basic research, were themselves miracles. But alone, they weren’t enough. The U.S. also needed a policy miracle—a feat of bureaucratic ingenuity that would make, distribute, and administer novel vaccines with record-breaking efficiency. We got just that with Operation Warp Speed, which belongs with the Apollo program and the Manhattan Project as one of the most important technology programs in the history of modern federal policy. It likely saved hundreds of thousands, if not millions, of lives.

From the beginning, Warp Speed’s job seemed nearly impossible. To create the fastest vaccine program ever, officials had to essentially map out the entire journey of a new therapy—from research and clinical trials to regulatory approval and distribution—and turn this obstacle course into something like a glide path. They invested in both traditional and mRNA vaccine approaches, paid up front for clinical trials, and placed billions of dollars in advance orders to urge pharmaceutical companies to move as fast as possible. When Moderna needed more manufacturing facilities, Warp Speed provided funding for additional factory space. When the government identified a shortage of the special material that mRNA vaccines require for ultracold transport, Warp Speed granted $347 million to SiO2 and Corning, two manufacturers of glass vials. And because standard vaccine approval from the FDA can take years, the program’s leaders allowed vaccine makers to proceed with emergency use authorizations to speed up the review process.

“The single most important thing that Operation Warp Speed did was to provide a whole-of-government urgency” to the goal of rapid deployment, Caleb Watney, a co-founder of the Institute for Progress, told me. “Getting everything right meant you needed to make a million correct decisions in the right order.” If the government had bet only on traditional vaccine technology, we would have had no mRNA therapies. If the government hadn’t done extensive supply-chain mapping in the summer of 2020, the initial vaccine rollout might have taken months rather than weeks. And if the government hadn’t bought out vaccines from the pharmaceutical companies, they wouldn’t have been free to consumers. But because Operation Warp Speed did all of this, the vaccines were expeditiously approved, manufactured, and distributed at no cost to the public.

Warp Speed was a special case, essentially a wartime policy applied to a health crisis. Few people would recommend such an aggressive approach for developing ordinary consumer technology. And the government is certainly capable of making bad choices as to exactly what technology to develop, and how. But while too much government action on this front can waste money, too little can waste time and even lives, stymieing possible breakthroughs. Warp Speed showed that smart government action can accelerate discovery and deployment. Just as significant, it showed that the kinds of bets the government can place, such as FDA reforms, don’t necessarily involve spending any money at all.

Here’s a thought experiment: Let’s imagine what an Operation Warp Speed for cancer prevention would look like. It might include not only a larger cancer-research budget, but also a search for regulatory bottlenecks whose elimination would speed up the approval of preventative drugs that have already been developed. According to Heidi Williams, the director of science policy at the Institute for Progress, from the time the War on Cancer was announced, in 1971, until 2015, only six drugs were approved to prevent any cancer. This reflects an enormous gap in clinical trials: From 1973 to 2011, nearly 30,000 trials were run for drugs that treated recurrent or metastatic cancer, compared with fewer than 600 for cancer prevention. How could this be?

You could start by blaming the U.S. system of patents and clinical trials, Williams told me. If a company discovers a drug that, when used by younger adults, prevents colon cancer in middle age, it could still take decades to gather long-term data from clinical trials. At that point, the patent on the original discovery might have expired. Reforming trials for preventative drugs and for early-stage disease therapies “might be the single highest-value thing we could do for biomedical research in the U.S.,” Williams said. The FDA already approves heart-disease treatments, such as beta-blockers, by looking at patients’ cholesterol levels rather than waiting for full mortality results. The agency could similarly establish short-term proxies for approving drugs that prevent cancers, Williams said. Or we could change the law so that the patent clock on cancer-prevention treatments didn’t start ticking until after the pharmaceutical company first starts selling the drug. As with Warp Speed, these policies could accelerate the development of lifesaving medication without spending a taxpayer dime on research. The key is adopting a more aggressive problem-solving approach, with the ends in mind.

One regrettable feature of history is that it sometimes takes a catastrophe to fast-forward progress. The U.S. directly advanced airplane technology during World War I; radar, penicillin manufacturing, and nuclear technology during World War II; the internet and GPS during the Cold War; and mRNA technology during the pandemic. A crisis is a focusing mechanism. But it is up to us to decide what counts as a crisis. The U.S. could announce a Warp Speed for heart disease tomorrow, on the theory that the leading cause of death in America is a national crisis. We could announce a full emergency review of federal and local permitting rules for clean-energy construction, with the rationale that climate change is a crisis. Just as it did in the ’60s with smallpox, the U.S. could decide that a major disease in developing countries, such as malaria, deserves a concerted global coalition. Even in times without world wars and pandemics, crises abound. Turning them into national priorities is, and has always been, a political determination.

A Question of Culture

operation warp speed was ingenious, admirable, and wildly successful. But despite all that, it was not enough.

Having overcome the hurdles of scientific breakthrough, technological invention, and rapid distribution, the mRNA vaccines faced a final obstacle: cultural acceptance. And the skepticism of tens of millions of American adults proved too much for the vaccines to overcome. This is the third lesson of the smallpox story—culture is the true last-mile problem of progress. It doesn’t matter what you discover or invent if people are unwilling to accept it.

5 flat pictures of lightbulbs lined up like dominoes with the first one tipping over the next one on blue background
Derek Brahney

In 2021, the U.S. took an early global lead in vaccine distribution, thanks to the accelerated development of vaccines under President Donald Trump and their timely delivery under President Joe Biden. By April, we had distributed more shots per capita than almost any other country in the world. But by September, according to one estimate, the U.S. had fallen to 36th in national vaccination rates, behind Mongolia and Ecuador. The problem wasn’t supply, but demand. Tens of millions of American adults simply refused a free and effective vaccine in the middle of a pandemic.

Michael Bang Petersen, a Danish researcher who led a survey of attitudes in Western democracies about COVID-19, told me that America’s history of vaccine skepticism—and of conspiracy theories surrounding vaccines—of course predates the coronavirus pandemic. And although American vaccine resistance has several sources, including the cost of some vaccines and our legacy of medical racism, Petersen told me that one of the most important factors today is “the level of polarization between Democratic and Republican elites.” Vaccine rejection remains higher among Republican adults than any other measured demographic, including age, education level, gender, and ethnicity.

In the 19th century, state and church leaders across Europe and the Americas typically praised the smallpox vaccine in unison. But in the 21st century, a dwindling number of subjects enjoy such universal elite endorsement. Despite the historical assumption that moments of tragedy bring a country together, the pandemic efficiently sorted Americans into opposing camps—for and against lockdowns, for and against vaccines. Nearly 90 percent of Americans told the Pew Research Center that the pandemic has made the country more divided.

Americans are deeply polarized; that much is obvious. Less obvious, and more important for our purposes, is how polarization might complicate material progress today. One big problem the country faces is that as coastal, educated elites have come to largely identify as Democrats, Republicans have come to feel ignored or condescended to by the institutions populated by the former group. As if recoiling from the rise of a liberal scientific and managerial class, the GOP has become almost proudly anti-expertise, anti-science, and anti-establishment. Cranks and conspiracy theorists have gained prominence in the party. It is hard to imagine scientific institutions flourishing within right-wing governments averse to both science and institutions. But this is only part of the problem, culturally speaking.

The other part is that some Democrats—many of whom call themselves progressives—have in meaningful ways become anti-progress, at least where material improvement is concerned. Progress depends on a society’s ability to build what it knows. But very often, it’s progressives who stand against building what we’ve already invented, including relatively ancient technology like nuclear power or even apartment buildings. Cities and states run by Democrats have erected so many barriers to construction that blue metro areas are now where the housing crisis is worst. The five states with the highest rates of homelessness are New York, Hawaii, California, Oregon, and Washington; all are run by Democrats. Meanwhile, it is often left-leaning environmentalist groups that use onerous rules to delay the construction of wind and solar farms that would reduce our dependency on oil and gas. The left owns all the backpack pins denouncing the oil industry, but Texas produces more renewable energy than deep-blue California, and Oklahoma and Iowa produce more renewable energy than New York.

One possible explanation is that progressives have become too focused on what are essentially negative prescriptions for improving the world, including an emphasis on preservation and sacrifice (“reduce, reuse, recycle”) over growth (“build, build, build”). At the extreme, this ascetic style leads to calls for permanent declines in modern living standards, a philosophy known as “degrowtherism.” The aim is noble: to save our descendants from climate change by flying less, traveling less, buying less, and using less. But it is a profound departure from progressivism’s history, which is one of optimism about the ability of society to improve lives on a big scale through bold action. It’s self-defeating to tell voters: “My opponent wants to raise your living standards, but I promise I won’t let that happen.” It’s far better—and, arguably, more realistic—to tell voters that building more renewable power is a win-win that will make energy cheaper and more abundant.

When you add the anti-science bias of the Republican Party to the anti-build skepticism of liberal urbanites and the environmentalist left, the U.S. seems to have accidentally assembled a kind of bipartisan coalition against some of the most important drivers of human progress. To correct this, we need more than improvements in our laws and rules; we need a new culture of progress.

The Trust Gap

a famous theme in American history is adaptability, and justifiably so. When something isn’t working, we’ve typically been game to try something new. In the summer of 2022, Biden signed a series of laws, including the CHIPS and Science Act and the Inflation Reduction Act, that included hundreds of billions of dollars for building microchips, solar panels, electric cars, and infrastructure, green and otherwise. In an address touting this approach, Treasury Secretary Janet Yellen branded it “modern supply-side economics.” Contrasted with the Reagan-era phrase, which referred to cutting taxes to stimulate the economy, her speech focused more on direct investments in American manufacturing and improving America’s ability to build what it invents. In October, Brian Deese, a senior adviser to Biden, announced the administration’s plans to deliver a modern industrial strategy that would help “spur mature technologies to deploy more quickly [and] pull emerging innovations to market faster.”

No one can say for sure how well Biden’s specific plans will work—and a decade from now, critics will undoubtedly find particular initiatives that failed or wasted money. Still, we might be moving from the eureka theory of progress to an abundance theory of progress, which focuses on making our best ideas affordable and available to everyone. Overall, this new direction of federal policy seems promising.

Still, it doesn’t solve the problem of cultural unreadiness for progress, a problem that afflicts the left and right differently, but that ultimately comes down to trust. Every form of institutional trust is in free fall. Fewer than half of Republicans say they have faith in higher education, big businesses, tech firms, media, the entertainment industry, and unions. Among Democrats, too, confidence in government has declined. Why is social trust so important to progress? In a country where people don’t trust the government to be honest, or businesses to be ethical, or members of the opposite party to respect the rule of law, it is hard to build anything quickly and effectively—or, for that matter, anything that lasts.

One of the most important differences between invention and implementation is that the former typically takes place in private while the latter is necessarily public. The first practical silicon-solar-cell technology was developed in a corporate lab in New Jersey. Building a solar farm to generate electricity requires the sustained approval of officials and local residents—in other words, it requires people to genuinely believe that they will benefit, at least collectively, from changes to their lived environment.

I want to tell you that there is a simple agenda for restoring trust in America, but I don’t think I can do that. When discussing barriers to the construction of nuclear-power plants or the pace of drug development, one can play the part of a bottleneck detective—identifying obstacles to progress and working to overcome them through clever policy tweaks. But Americans’ growing mistrust of institutions and one another is rooted in the deepest hollows of society: in geographical sorting that physically separates liberals and conservatives; in our ability to find ideological “news” that flatters our sensibilities but inhibits compromise.

In 2022, the medical journal The Lancet published an analysis of which variables best predicted the rates of COVID infection across 177 countries. Outside wealth, one of the most powerful variables was trust in government among the public. “Trust is a shared resource that enables networks of people to do collectively what individual actors cannot,” the authors of the Lancet paper wrote. When I first read their definition, I stared at it for a while, feeling the shock of recognition. I thought of how much that could serve as a definition of progress as well: a network of people doing collectively what individual actors cannot. The stories of global progress tend to be the rare examples where science, technology, politics, and culture align. When we see the full ensemble drama of progress, we realize just how many different people, skills, and roles are necessary.

The last needle to be applied against smallpox, before its eradication almost half a century ago, carried a dose of vaccine smaller than a child’s pupil. Four hundred years fit inside that droplet. The devotion of D. A. Henderson’s disease-eradicating team was in it. So were the contributions of Benjamin Rubin and the Spanish boys, as well as the advocacy of Henry Cline and the discovery by Edward Jenner, and before him the evangelism of Lady Montagu, and the influence of Circassian traders from the Caucasus Mountains, who first brought the practice of inoculation to the Ottoman court. An assembly line of discovery, invention, deployment, and trust wound its way through centuries and landed at the tip of a needle. Perhaps there is our final lesson, the one most worth carrying forward. It takes one hero to make a great story, but progress is the story of us all.


This article appears in the January/February 2023 print edition with the headline “The Eureka Theory of History Is Wrong.” When you buy a book using a link on this page, we receive a commission. Thank you for supporting The Atlantic.

Derek Thompson is a staff writer at The Atlantic and the author of the Work in Progress newsletter.

Δοκιμάζουν τα όρια του Πούτιν

0

Μηνύματα Μπάιντεν, Μακρόν και Σολτς στο Κρεμλίνο για τους όρους μιας πιθανής διαπραγμάτευσης στο Ουκρανικό

Εδώ και µήνες, το Κίεβο ζητάει επίμονα αλλά ατελέσφορα από τους δυτικούς συμμάχους του πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς, όπως οι αμερικανικοί ATACMS, που φτάνουν τα 300 χιλιόμετρα, ώστε να μπορεί να πλήξει τα ενδότερα της Ρωσίας και να ακυρώσει αυτό που ο αρχηγός του ουκρανικού στρατού, Βαλέρι Ζαλούζνι, περιέγραφε ως «την αίσθηση της ατιμωρησίας που έχουν οι Ρώσοι λόγω των μεγάλων αποστάσεων που τους χωρίζουν από τις δυνάμεις του εχθρού». Εστω και χωρίς τους δυτικούς πυραύλους, όμως, οι Ουκρανοί έκαναν την περασμένη εβδομάδα το πρώτο βήμα για να πετύχουν τον στόχο τους, χρησιμοποιώντας δικής τους κατασκευής όπλα. Και τι βήμα!

Το διήμερο Δευτέρας και Τρίτης, ουκρανικά drones-καμικάζι διήνυσαν εκατοντάδες χιλιόμετρα εντός ρωσικού εδάφους για να πλήξουν τρεις ρωσικές βάσεις, προκαλώντας τον θάνατο τριών στρατιωτών και ζημιές σε δύο μαχητικά αεροπλάνα. Μεταξύ των στόχων που επλήγησαν ήταν και η βάση Ενγκελς στην περιφέρεια Σαράτοφ, στα νότια της Ρωσίας, που απέχει περί τα 600 χιλιόμετρα από τα ουκρανικά σύνορα. Για σύγκριση, αρκεί να αναφέρουμε ότι η Μόσχα απέχει λιγότερο από 500 χιλιόμετρα. Το μήνυμα που στάλθηκε στους Ρώσους ήταν σαφές: Κανείς από εσάς δεν είναι ασφαλής όσο συνεχίζεται ο πόλεμος.

Αν και η σύγκρουση δεν θα κριθεί από τα drones, αλλά από τις συγκρούσεις στο έδαφος της Ουκρανίας, το πολιτικό πλήγμα για τον Πούτιν και το ψυχολογικό για τη Ρωσία ήταν οδυνηρά. Επιπλέον, δημιουργήθηκαν εύλογα ερωτήματα για την αποτελεσματικότητα των πολυδιαφημισμένων (και εξαγώγιμων) συστημάτων αεράμυνας της Ρωσίας S-300 και S-400, αφού δεν κατάφεραν να εντοπίσουν και να καταστρέψουν εχθρικά σκάφη που πετούσαν για πολλή ώρα πάνω από ρωσικά εδάφη.

Από τις πρώτες εβδομάδες του πολέμου, οι Ουκρανοί προσπαθούσαν να αντισταθμίσουν, στον βαθμό του δυνατού, το στρατηγικό πλεονέκτημα των επιτιθεμένων όσον αφορά τους βομβαρδισμούς από μεγάλη απόσταση (μέσω πυροβολικού ή αεροπορίας), εξαπολύοντας επιθέσεις εντός ρωσικών συνόρων. Ωστόσο, αυτές περιορίζονταν στην παραμεθόρια περιοχή Μπέλγκοροντ, σε αποστάσεις λίγων χιλιομέτρων από τα σύνορα. Το πρώτο ποιοτικό άλμα έγινε στις αρχές Οκτωβρίου, όταν κατάφεραν να βομβαρδίσουν τη στρατηγικής σημασίας γέφυρα του Κερτς, που συνδέει την Κριμαία με τη Ρωσία. Ακολούθησαν, μέσα στον ίδιο μήνα, βομβαρδισμοί με drones στον ρωσικό ναύσταθμο της Σεβαστούπολης. Με τις επιθέσεις της περασμένης εβδομάδας, οι Ουκρανοί ανέβηκαν πίστα, όπως θα λέγαμε στη γλώσσα των video games.

Για την προέλευση των όπλων που έσπειραν τον πανικό, οι πληροφορίες διχάζονται. Το ρωσικό υπουργείο Αμυνας ανέφερε ότι επρόκειτο για σοβιετικής κατασκευής drones (πιθανότατα για Tu-141 Strizh, βεληνεκούς 1.000 χιλιομέτρων), ενώ ουκρανικές πηγές υποστήριζαν ότι χρησιμοποιήθηκαν καινούργια αεροσκάφη, κατασκευασμένα από την ουκρανική εταιρεία Ukroboronprom. Σε κάθε περίπτωση, το αποτέλεσμα είναι που μετράει.

Οι θεαματικές επιθέσεις εναντίον ρωσικών βάσεων ήταν η απάντηση του Κιέβου στους σαρωτικούς βομβαρδισμούς των Ρώσων, αλλά και στις πιέσεις της Δύσης για διαπραγμάτευση.

Στρατηγικά και πολιτικά, οι ουκρανικές επιθέσεις της περασμένης εβδομάδας ήταν η απάντηση στο ρωσικό «Σοκ και δέος» που έχει εξαπολύσει ο στρατηγός Σεργκέι Σουροβίκιν, επονομαζόμενος και «Αρμαγεδδών», με τα κύματα βομβαρδισμών εναντίον ενεργειακών και άλλων υποδομών, στο Κίεβο και σε άλλα αστικά κέντρα. Εχοντας διοριστεί από τον Πούτιν, στις 8 Οκτωβρίου, ως νέος αρχηγός των ρωσικών δυνάμεων στην Ουκρανία, ο Σουροβίκιν όχι μόνο δεν σημείωσε καμία νίκη μέχρι σήμερα, αλλά αναγκάστηκε να πιει το πικρό ποτήρι της απόσυρσης από τη Χερσώνα. Η απάντησή του ήταν οι βομβαρδισμοί, που άφησαν εκατομμύρια Ουκρανούς προσωρινά χωρίς ρεύμα και θέρμανση, με τον υδράργυρο να έχει κατέβει ήδη στους -11 βαθμούς Κελσίου, στο Κίεβο, τον χειμώνα να διαγράφεται εφιαλτικός και πολλούς κατοίκους είτε να αναζητούν καταφύγιο σε ειδικά κέντρα υποδοχής, είτε να μετακομίζουν σε πιο ασφαλή και πιο ζεστά σημεία, εντός ή εκτός Ουκρανίας.

Η πολύ δύσκολη κατάσταση προκάλεσε ήδη και τις πρώτες αψιμαχίες στο εσωτερικό της ουκρανικής ηγεσίας, όπως έδειξε η δημόσια αντιπαράθεση του προέδρου Βολοντίμιρ Ζελένσκι με τον δήμαρχο Κιέβου, Βιτάλι Κλίτσκο, για τα μέτρα προστασίας του άμαχου πληθυσμού.

Η ενεργειακή κρίση

Την ίδια στιγμή, η σύμπραξη του Κρεμλίνου με τον πάντα φιλικό έναντι της Ρωσίας στρατηγό-χειμώνα επιτείνει την ενεργειακή κρίση στην Ευρώπη και δοκιμάζει τα όρια της δυτικής συνοχής. Στην προ δεκαημέρου επίσκεψή του στον Λευκό Οίκο, ο Εμανουέλ Μακρόν εξέφρασε την έντονη δυσφορία όλων των εταίρων του έναντι της Αμερικής, η οποία κερδίζει εις βάρος της Ευρώπης από την ουκρανική και τη συνακόλουθη ενεργειακή κρίση. Μάλιστα, ο Γάλλος πρόεδρος απείλησε ανοιχτά ότι η Ευρωπαϊκή Ενωση θα προσφύγει εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου για αθέμιτο ανταγωνισμό, κάτι που προσωρινά φάνηκε να αποτρέπεται.

Εχοντας λάβει τα μηνύματά του από Παρίσι, Βερολίνο και άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, ο Τζο Μπάιντεν έκανε ένα βήμα πίσω στο Ουκρανικό – αν και το κατά πόσον πρόκειται για φραστική ή ουσιαστική προσαρμογή, είναι νωρίς να το πούμε. Ενώ την περασμένη άνοιξη χαρακτήριζε τον Βλαντιμίρ Πούτιν «χασάπη», ο οποίος «δεν μπορεί να μείνει στην εξουσία» (με άλλα λόγια, πόλεμος μέχρις εσχάτων στην Ουκρανία με στόχο την αλλαγή καθεστώτος στη Ρωσία), αυτή τη φορά δήλωσε: «Είμαι έτοιμος να συζητήσω με τον κύριο Πούτιν εάν ενδιαφέρεται πραγματικά για την αναζήτηση τρόπου τερματισμού του πολέμου». Τις επόμενες ημέρες, ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Αντονι Μπλίνκεν σημείωσε ότι στόχος των Ηνωμένων Πολιτειών, αναφορικά με τον πόλεμο στην Ουκρανία, είναι να αποσυρθούν τα ρωσικά στρατεύματα στα προ της εισβολής όρια, κάτι που σημαίνει ότι η Ουάσιγκτον δεν θέτει, όπως το Κίεβο, ως όρο την απόσυρση των Ρώσων από Ντονμπάς και Κριμαία, και ότι θα μπορούσε να αναζητήσει ένα συμβιβασμό με τη Μόσχα του είδους «εδάφη αντί κυρώσεων» – απόσυρση των Ρώσων από μεγάλο μέρος των εδαφών που σήμερα κατέχουν, με αντάλλαγμα την άρση μέρους των κυρώσεων που τους έχουν επιβληθεί.

Φαίνεται ότι η συνάντηση Μπάιντεν – Μακρόν επιτάχυνε τις διπλωματικές διεργασίες. Στο Βερολίνο, ο Γερμανός καγκελάριος Ολαφ Σολτς δήλωσε ότι η Ευρώπη οφείλει να επιστρέψει στην «ειρηνική τάξη πραγμάτων» που επικρατούσε πριν από τη ρωσική εισβολή (κάτι που πολύ πιθανό υπονοεί κάτι και για τους Nord Stream) εάν ο Βλαντιμίρ Πούτιν αναζητήσει και βρει τρόπο τερματισμού του πολέμου. Από την πλευρά του, ο Εμανουέλ Μακρόν υποστήριξε, σε τηλεοπτική συνέντευξή του, ότι στο πλαίσιο της τελικής ειρήνευσης θα πρέπει να δοθούν από τη Δύση «εγγυήσεις ασφαλείας» στη Μόσχα για τα θέματα που έχει θέσει ο Ρώσος πρόεδρος (μη ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, όχι τοποθέτηση πυρηνικών κοντά στα ρωσικά σύνορα κ.ά.). Αυτή τη στιγμή ο δρόμος προς τις διαπραγματεύσεις και την ειρήνευση διαγράφεται μακρύς, καθώς τόσο οι Ρώσοι όσο και οι Ουκρανοί προετοιμάζονται για έναν μακρύ πόλεμο. Για πρώτη φορά, όμως, στους δέκα μήνες του πολέμου, διακρίνεται μια αμυδρή ακτίνα φωτός.

Καθημερινή

ΤΙ ΖΗΤΆΕΙ ΤΟ ΔΙΚΤΥΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΩΝ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΩΝ

0

Στην γεμάτη αίθουσα της Παλαιάς Βουλής, πραγματοποιήθηκε η  επετειακή εκδήλωση  της 9ης Δεκεμβρίου ως «ημέρας μνήμης και αξιοπρέπειας των θυμάτων των Γενοκτονιών και αποτροπής του εγκλήματος της Γενοκτονίας».

 Στην εκδήλωση, εκτός των άλλων, συμμετείχαν οι Βουλευτές Γιάννης Αμανατίδης, Τόνια Αντωνίου, Χαρά Κεφαλίδου και Παναγιώτης Κουρουμπλής, ενώ για πρώτη φορά συμμετείχαν και δήλωσαν τη στήριξή τους στον αγώνα του Δικτύου, εκπρόσωποι και άλλων οργανώσεων, όπως ο Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Θεσσαλικών Οργανώσεων «Πανθεσσαλική Στέγη» κ. Στέφανος Κούτρας, ο Πρόεδρος της Πανηπειρωτικής Συνομοσπονδίας κ. Μάκης Κιάμος, ο Πρόεδρος της Παμμακεδονικής Συνομοσπονδίας κ. Γιάννης Αθανασιάδης, ο Γεν. Γραμματέας του Οργανισμού για τη Διάδοση της Ελληνικής Γλώσσας κ. Γιώργος Παυλάκος, ο Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Κυπριακών Οργανώσεων κ. Γιώργος Συλλούρης, που απηύθυνε και χαιρετισμό, ενώ τη στήριξή του προς τον αγώνα του Δικτύου εξέφρασε με μήνυμά του και ο Πρόεδρος της Πανελλαδικής Ομοσπονδίας Ρομά κ. Βασίλης Πάντσιος.

Στο μήνυμά του ο σκηνοθέτης κ. Μανούσος Μανουσάκης, που δεν μπόρεσε να παρευρεθεί, δήλωσε ότι όλα γίνονται για τα λάφυρα και τόνισε το χρέος όλων μας να «ταρακουνήσουμε» τη διεθνή κοινότητα, ώστε να αναγνωριστεί η Γενοκτονία των χριστιανικών λαών της Ανατολής, αλλά και κάθε άλλης εθνότητας που έχει υποστεί τη φρικαλεότητα. Σ’ αυτό το στόχο ενέταξε και τη σειρά «το κόκκινο ποτάμι», που σκηνοθετεί.

Η εκδήλωση ξεκίνησε με εισαγωγική ομιλία του Συντονιστή του Δικτύου κ. Αντώνη Παυλίδη, ο οποίος αναφέρθηκε στο ιστορικό της συγκρότησης και εξέλιξης του Δικτύου, καταθέτοντας παράλληλα προτάσεις προς υλοποίηση  από το ελληνικό κοινοβούλιο, το Υπουργείο Παιδείας και τους Δήμους της χώρας. Ακολούθησε ο Περιφερειάρχης Αττικής κ. Γιώργος Πατούλης, που τόνισε τη σημασία της εκδήλωσης και δήλωσε τη στήριξή του στο αγώνα για στη διεθνή αναγνώριση των τριών Γενοκτονιών. Τέλος ο Λουκάς Χριστοδούλου, Πρόεδρος του Κέντρου Μικρασιατικού Πολιτισμού του Δήμου Νέας Ιωνίας και της Ένωσης Σπάρτης Μικράς Ασίας, δήλωσε την ανάγκη του αγώνα για τη διεθνή αναγνώριση των τριών Γενοκτονιών και ζήτησε την ίδρυση Πανεπιστημιακής έδρας για το Μικρασιατικό Ελληνισμό.

Συγκλόνισε το βιντεοσκοπημένο μήνυμα της Thea Halo, Αμερικανίδας ποντιακής και ασσυριακής καταγωγής. Σ’ αυτό περιέγραψε τις συνθήκες πραγματοποίησης του εγκλήματος σε βάρος των τριών χριστιανικών λαών της Ανατολής, παραθέτοντας σημαντικά τεκμήρια, καθώς και τον αγώνα της για την αναγνώριση των τριών Γενοκτονιών από τη Διεθνή Ένωση Ακαδημαϊκών Γενοκτoνoλόγων (I.A.G.S.) ενώ έκλεισε δηλώνοντας: «Στηρίζω τις ωραίες προσπάθειες του Ελληνικού Δικτύου Αναγνώρισης Γενοκτονιών, που ξεκίνησε στην Κομοτηνή το 2008, στην Αθήνα το 2010 και συνεχίζει μέχρι σήμερα, για να πετύχει την αναγνώριση αυτού του μεγάλου εγκλήματος από όλα τα έθνη, σε όλο τον κόσμο».Οι δύο κύριοι ομιλητές, ο Υφυπουργός Παιδείας, Αναπληρωτής Καθηγητής Διεθνούς δικαίου και Βουλευτής Α’ Αθηνών της Ν.Δ  κ. Άγγελος Συρίγος και ο Δρ του Παντείου Πανεπιστημίου, Οθωμανολόγος / Τουρκολόγος και Νομικός  κ. Δημήτρης Σταθακόπουλος, αρχικά αναφέρθηκαν στην έννοια της Γενοκτονίας και στα ιστορικά γεγονότα της περιόδου 1912-1922, κατά την οποία συντελέστηκαν στυγερά εγκλήματα σε βάρος εκατοντάδων χιλιάδων αθώων, αμάχων, πολιτών της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Τα εγκλήματα αυτά, ήταν σαφώς εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και με τα κριτήρια που ορίστηκαν μετά το 1948, σαφώς πρόκειται για ενιαία Γενοκτονία στο σύνολο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, με διάφορες γεωγραφικές και χρονικές υποδιαιρέσεις. Αλλιώς έγινε με τους Αρμένιους, αλλιώς στον Πόντο, αλλιώς στην Ανατολική Θράκη, αλλιώς στην Ιωνία και στη Βιθυνία, αλλά πρόκειται για μία ενιαία Γενοκτονία, οριζόμενη με αναδρομική ισχύ του ορισμού της νομικής έννοιας Γενοκτονία , όπως αυτός έγινε δεκτός και επικυρώθηκε στο διάστημα 1948 -1951. Η παραδοχή της αναδρομικά έχει ισχύ και φυσικά πέραν της ιστορικής και ηθικής αποκατάστασης, γεννά  και αξιώσεις αποζημίωσης  κατά της Τουρκίας – παράλληλα με αυτές που οφείλει η Γερμανία από τα Ναζιστικά ολοκαυτώματα, σαν των Καλαβρύτων, 13 Δεκ. του 1943. Η Τουρκία όμως δεν δέχεται καν πως έγιναν εγκλήματα, πολύ περισσότερο Γενοκτονία, αντιστρέφει την ιστορία και  δυστυχώς βρίσκει και ευήκοα  ώτα Ελλήνων αναθεωρητών της ιστορίας. Ως εκ τούτου αποτελεί ηθικό, ιστορικό και νομικό καθήκον της Ελλάδας ως Πολιτείας, να επιδιώξει την εκ μέρους της Τουρκίας αναγνώριση και αποκατάσταση.

Στο τέλος, πριν τη λήξη των εργασιών, αναγνώστηκε το Ψήφισμα της εκδήλωσης, που εγκρίθηκε ομόφωνα από τους παρευρισκόμενους.

ΨΗΦΙΣΜΑ

ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΔΙΚΤΥΟΥ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΩΝ

Όλοι εμείς, που συγκεντρωθήκαμε σήμερα Παρασκευή 9 Δεκεμβρίου 2022 στην αίθουσα της Παλαιάς Βουλής στην Αθήνα, ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα του Ελληνικού Δικτύου Αναγνώρισης Γενοκτονιών, με την ευκαιρία της 9ης Δεκεμβρίου, που έχει καθιερωθεί  από τον ΟΗΕ ως ημέρα  μνήμης και αξιοπρέπειας των θυμάτων των Γενοκτονιών και αποτροπής του εγκλήματος της Γενοκτονίας:

-Στεκόμαστε αλληλέγγυοι σ’ όλους τους λαούς του κόσμου που έχουν υποστεί Γενοκτονία και διαβεβαιώνουμε προς κάθε κατεύθυνση ότι θα συνεχίσουμε τον αγώνα τόσο για τη διεθνή αναγνώριση των Γενοκτονιών που πραγματοποιήθηκαν, όσο και για την αποτροπή άλλων στο μέλλον, έναν αγώνα που ξεκίνησε ο μέγας ανθρωπιστής Raphael Lemkin, τον οποίο έχουμε ήδη ανακηρύξει από το 2016 σε  «Δίκαιο» για τους Έλληνες, τους Αρμένιους και τους Ασσύριους και παράλληλα ζητάμε από τους Δήμους να δώσουν το όνομά του σε κεντρικές οδούς και πλατείες των πόλεών τους.

-Εκφράζουμε τις ευχαριστίες προς τα κοινοβούλια της Γερμανίας και των ΗΠΑ για την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων και παράλληλα ζητάμε να προχωρήσουν στην αναγνώριση και των άλλων δύο Γενοκτονιών, των Ελλήνων και των Ασσυρίων.

-Από τη Βουλή των Ελλήνων ζητάμε να προχωρήσει στην αναγνώριση  και της Γενοκτονίας των Ασσυρίων, μετά τις αναγνωρίσεις των Γενοκτονιών των λοιπών χριστιανικών λαών της Ανατολής, που πραγματοποιήθηκαν στο ίδιο πλαίσιο, απ’ τον ίδιο θύτη, στις αρχές του 20ου αιώνα, καθώς και τις ξεχασμένες γενοκτονίες της Ναμίμπια πριν τον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο και των Ρομά κατά τη διάρκεια του 2ου  αντίστοιχα, από τον ίδιο θύτη, τη Γερμανία. Να προχωρήσει παράλληλα στην επανέκδοση του τόμου της Γενοκτονίας του Κ. Φωτιάδη, που είχε εκδώσει το 2004 και παρότι μεταφράστηκε στις 6 βασικές ξένες γλώσσες, παραμένει στα συρτάρια, στέλνοντας παράλληλα  από ένα αντίτυπο στα σχολεία της χώρας.

-Το Υπ. Παιδείας να ξεκινήσει διάλογο με τους ενδιαφερόμενους φορείς για τη διδασκαλία της ιστορίας των χριστιανικών λαών της Ανατολής στα σχολεία, προχωρώντας παράλληλα στην ίδρυση πανεπιστημιακού τμήματος σπουδών των λαών αυτών.

-Από τους Δήμους της χώρας, που εκφράζουν τις τοπικές κοινωνίες και βρίσκονται εν δυνάμει δίπλα μας, ζητάμε την ανέγερση μνημείων των τριών Γενοκτονιών σε κεντρικά σημεία των πόλεων, για να θυμίζουν στις επόμενες γενιές ότι οι λαοί είναι εδώ κι απαιτούν από εκείνους που έκαναν εγκλήματα τέτοιου μεγέθους, να λογοδοτήσουν στην ανθρωπότητα.

-Το σύνθημά μας για την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Χριστιανών της Ανατολής (Ελλήνων, Αρμενίων, Ασσυρίων) είναι: Μια Γενοκτονία, Μια Στρατηγική,  Ένα Μνημείο, Ένας Αγώνας, Μια Αναγνώριση.

 Αθήνα 09 Δεκεμβρίου 2022.

Ο Συντονιστής της εκδήλωσης

ΣΑΒΒΙΔΗΣ ΠΑΝΤΕΛΗΣ

Δημοσιογράφος

Από το Ελληνικό Δίκτυο Αναγνώρισης Γενοκτονιών

 

Δρ. Νίκος Ιωάννου: ΔΙΓΕΝΗΣ και ΑΚΕΛ

0

 

Δρ. Νίκος Ερρίκου Ιωάννου Καρδιολόγος

Ο ΔΙΓΕΝΗΣ πάλεψε στα μαρμαρένια αλώνια με το Χάρο που κανείς δεν μπορεί να νικήσει, κι έγινε σύμβολο. Το ΑΚΕΛ ζήλεψε τη «δόξα» του Χάροντα και επιχείρησε να «νικήσει» τον Γεώργιο Γρίβα ΔΙΓΕΝΗ μισό αιώνα μετά το τέλος της επίγειας ζωής του!

Με μια ασύλληπτης δολιότητος και ανανδρίας κίνηση κατέθεσε σε ψήφισμα στη Βουλή των Αντιπροσώπων της Κυπριακής Δημοκρατίας, μια άσχετη παράγραφο, για διακοπή κάθε απόδοσης τιμής στον Αρχηγό της ΕΟΚΑ και κατ’ επέκτασιν τους Αγωνιστές και τους Ήρωές μας.

Υποτίθεται πως το θέμα ήταν η «Δημοκρατική Αντίσταση» με αφορμή την Ημέρα Μνήμης των Μαχητών της.

Μία μικρή αναδρομή και ανάλυση είναι χρήσιμη για να φωτιστούν οι σκοτεινές πτυχές αυτής της κίνησης.

Πρώτον και κυριότερον, τα γεγονότα για τα οποία υποτίθεται τιμώνται οι μαχητές της Αντίστασης έγιναν 6 μήνες μετά τον θάνατο του ΔΙΓΕΝΗ!

Ο Γεώργιος Γρίβας όμως ετιμήθη εν ζωή, για τη συμμετοχή του στη Μικρασιατική εκστρατεία, τον αγώνα κατά των Ιταλών στα βουνά της Β. Ηπείρου, την αντίσταση κατά των Γερμανών και την αποφασιστική συνδρομή του στην αποτροπή καταλήψεως της εξουσίας από τους κομμουνιστές τον Δεκέμβριο του 1944.

Εδοξάσθη δε ως ΔΙΓΕΝΗΣ για τον υπό την Αρχηγία του Εθνικοαπελευθερωτικό Αγώνα της ΕΟΚΑ 1955-1959 και ανεκηρύχθη ομόφωνα «ΆΞΙΟΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΟΣ» από τη Βουλή των Ελλήνων (Ο δεύτερος μετά τον Κολοκοτρώνη).

Και αυτή τούτη η Κυπριακή Βουλή αμέσως μετά τον θάνατό του (Ιανουάριος 1974) τον ανεκήρυξε ΆΞΙΟΝ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΟΣ, παρά το γεγονός ότι ο θάνατός του επισυνέβη σε μία περίοδο διχασμού και πολεμικής του κατά της Κυπριακής Κυβερνήσεως.

Ποια Ιστορία λοιπόν, κατά το ΑΚΕΛ κατεδίκασε τον Ήρωα αυτόν σαν ανάξιο;

Αν ζούσε ο ΔΙΓΕΝΗΣ, το πραξικόπημα δεν θα εγένετο διότι διακαής πόθος και επιθυμία του ήταν να βαδίσει ΜΑΖΙ με τον Μακάριο στο δρόμο της Ενώσεως.

Απώτερος στόχος αυτής της κίνησης είναι να εγκλωβιστούν και άλλα κόμματα σε ένα νέο διχασμό, με ορίζοντα του 2ο γύρο των Προεδρικών εκλογών! Ευτυχώς όμως αφυπνίσθηκαν από την κατακραυγή του κόσμου και δεν υπερψήφισαν την πρότασή του για περικοπές στον προϋπολογισμό όπως «προέβλεπε» το ψήφισμα. Έτσι στην ουσία ακυρώθηκε η κατάπτυστη παράγραφος.

Δοθείσης όμως της ευκαιρίας θα πρέπει, όσοι φιλοδοξούν να κυβερνήσουν την χειμαζόμενη Κύπρο, να ξεκαθαρίσουν τη θέση τους.

Αναγνωρίζουν ότι για να υπάρχει Κυπριακή Δημοκρατία, έστω κολοβή, το χρωστούμε στην ΕΟΚΑ και τους αγωνιστές της; Γνωρίζουν ότι η ΗΓΕΣΙΑ του ΑΚΕΛ αντιστρατεύθη αυτόν τον Αγώνα;

Μετά την υπερψήφιση του προϋπολογισμού από τη Βουλή, θα πηγαίνουν στα μνημόσυνα των Ηρώων της ΕΟΚΑ και στην παρέλαση της 1ης Απριλίου; Έχουν ακούσει πόσοι άφησαν την τελευταία τους πνοή κραυγάζοντας «Πεθαίνω Μάστρε μου, Ζήτω η Ελλάδα, Ζήτω η Ένωση»;

Ξέρουν ότι στη συνείδηση του Κυπριακού Λαού και των Πανελλήνων, τότε, νυν και αεί ισχύει πως «ΔΙΓΕΝΗΣ ΘΑ ΠΕΙ ΕΟΚΑ ΚΑΙ ΕΟΚΑ ΔΙΓΕΝΗΣ»;

 

ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΤΩΡΑ: Η ΓΕΝΙΑ ΠΟΥ ΑΝΕΛΑΒΕ ΤΑ ΗΝΙΑ

9
Θα έχετε ακούσει την αγωνιώδη απόφανση της γενιάς που έχει αναλάβει, ήδη, τα ηνία της χώρας: “Ήρθε η ώρα της γενιάς μας”.
Η ώρα, έρχεται νομοτελειακά. Δεν εκβιάζεται.
Ίσως, στην περίπτωσή μας, βοηθούσης και της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας, η ώρα εκβιάστηκε, αλλά αυτό δεν έχει σημασία.
Σημασία έχει ότι η διαχείριση των πραγμάτων απο τη γενιά που προλαβαίνουμε να παρακολουθήσουμε, τη γενιά δηλαδή, των παιδιών μας, δεν είναι και κολακευτική.
Ο Σύριζα του κ Τσίπρα, απογοήτευσε όχι, μόνο, την ελληνική κοινωνία που δεν είχε ώσμωση με την αριστερά αλλά και πολλούς αριστερούς.
Η ΝΔ του κ Μητσοτάκη, εξορκίζεται απο τους παραδοσιακούς δεξιούς και ικανοποιεί οριμένους διακομματικούς καιροσκόπους που καπηλεύονται τον χώρο του Κέντρου. Τους δίνει μια εικόνα μετριοπάθειας και ηπιότητας και καλύπτονται πίσω απο αυτά.
Το πολιτικό σύστημα δεν είναι δημοκρατία. Είναι κάτι σαν ολιγαρχική κοινοβουλευτική ολιγαρχία.
Η δημοκρατία είναι ένα σύστημα με πολλά ελαττώματα αλλά και προτερήματα για πολλούς
Δεν είναι αυτό που βιώνουμε σήμερα. Και σε ό,τι αφορά τα ελαττώματά του του κάνουμε κριτική χωρίς να γνωρίζουμε ότι αυτό που σχολιάζουμε είναι η βασική αρχή της δημοκρατίας. Όπως το ότι, όλοι έχουν γνώμη και ψήφο και η ψήφος είναι ισότιμη. Και αυτού που καταλαβαίνει πολλά και εκείνου που δεν καταλαβαίνει τίποτε.
Η εικόνα την δεκαετία του ’60 μιας κοινοβουλευτικής ομάδας την οποία δεν μπορούσε να συμμαζέψει ο αρχηγός και η οποία επηρεαζόταν απο τον βασιλιά ή τα ολιγαρχικά κέντρα της εποχής είναι αλγεινή.
Αλγεινή είναι, όμως, και η εικόνα των κοινοβουλευτικών ομάδων και της σημερινής βουλής που θυμίζει στρατό σε στοίχιση. Κανείς και ποτέ δεν έχει άποψη πέραν του αρχηγού. Υποτίθεται ότι εκπροσωπούν τον λαό του τόπου που εκλέγονται αλλά αν δεν θέλει ο αρχηγός τίποτε δεν περνά για να ικανοποιήσει τις ανάγκες του τόπου τους.
Είναι η γενιά που φώναζε: ήρθε η σειρά μας, σε μια προσπάθεια βίαιης εκτόπισης οτιδήποτε και οποιουδήποτε είχε μείνει στον δημόσιο χώρο απο την προηγούμενη.
Είναι η γενιά που βιάζεται να πετύχει σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα ό,τι η προηγούμενη χρειαζόταν μια ζωή για να πετύχει-και αν το πετύχαινε- θετικό ή αρνητικό.
Είναι η γενιά που παρόλο που γνωρίζει τις παθογένειες του παρελθόντος ΔΕΝ θέλει να τις ξεπεράσει.
ΕΙΝΑΙ Η ΓΕΝΙΑ ΜΕ ΠΟΛΛΥ ΠΕΡΙΣΣΌΤΕΡΕΣ δυνατότητες της προηγούμενης αλλά που πρέπει να τις αξιοποιήσει για το καλό και το δικό της και το συλλογικό.
Γιατί, διαφορετικά, το τέλος θα είναι βίαιο και καταστροφικό. και το τέλος φαίνεται.
Π.ΣΑΒ.

Ελληνοτουρκικά: «Σχέδιο Χάγη» σε τρία μέτωπα

0

Η προσφυγή είναι η απόδειξη ότι η Ελλάδα θέλει λύσεις και επιχειρεί να στείλει το μήνυμα στους γείτονές της, αλλά τα πράγματα δεν είναι τόσο εύκολα όσο φαίνονται

Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Ο ιδανικός προορισμός για την Αθήνα προκειμένου να λύσει τις εκκρεμότητες των οριοθετήσεων υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ. Εκκρεμότητες που μπορεί να αναδειχθούν, όπως αποδεικνύεται, σε εν δυνάμει προβλήματα ανά πάσα στιγμή. Ξεκινώντας από την Αλβανία και φτάνοντας μέχρι την Τουρκία, με ενδιάμεσο σταθμό τη Λιβύη. Η Αθήνα θέλει να αποδείξει ότι σέβεται το διεθνές δίκαιο και το διεθνές δίκαιο της θάλασσας, είναι ικανή να παίρνει αποφάσεις, να κάνει συμβιβασμούς και να σέβεται όσα θα τις υποδείξει το διεθνές δικαστήριο σε οποιαδήποτε προσφυγή. Για τους διπλωμάτες η προσφυγή στη Χάγη είναι η απόδειξη ότι η Ελλάδα θέλει λύσεις και επιχειρεί να στείλει το μήνυμα στους γείτονές της. Ωστόσο τα πράγματα δεν είναι τόσο εύκολα όσο φαίνονται.

Αλβανία

Αθήνα και Τίρανα έχουν συμφωνήσει σε παραπομπή της διαφοράς για την ΑΟΖ στο δικαστήριο της Χάγης, ήδη από τη συνάντηση Δένδια – Ράμα τον Οκτώβριο του 2020. Ωστόσο το συνυποσχετικό δύο χρόνια μετά δεν έχει συνταχθεί και οι πληροφορίες σημειώνουν ότι το πρόβλημα δεν είναι οι τεχνικές λεπτομέρειες αλλά η πολιτική βούληση, κυρίως από την πλευρά της Αλβανίας. Οι σχέσεις άλλωστε Τιράνων – Αγκυρας είναι αυτές που σύμφωνα με τη γενική πεποίθηση τορπίλισαν και τη σχετική συμφωνία του 2009. Στην πρόσφατη επίσκεψη Μητσοτάκη στα Τίρανα ο Ράμα επαναβεβαίωσε τη δέσμευσή του με τους πλέον αισιόδοξους να θεωρούν εφικτή την πρόοδο στην υπόθεση και πριν από τις εκλογές. Οι πιο ρεαλιστές δεν το θεωρούν πιθανό.

Λιβύη

Ο πρωθυπουργός Ντμπέιμπα σε δηλώσεις του μετά την υπογραφή του νέου τουρκολιβυκού μνημονίου για τους υδρογονάνθρακες που καταδικάστηκε και από το Συμβούλιο Ασφαλείας των ΗΕ, μίλησε για προσφυγή Ελλάδας – Λιβύης στη Χάγη με στόχο την επίλυση της διαφοράς. Προειδοποίησε ωστόσο ότι δεν παραχωρεί τα δικαιώματα της Λιβύης και δεν προτίθεται σε υποχωρήσεις. Το ΥΠΕΞ της Λιβύης την περασμένη εβδομάδα κατηγόρησε την Ελλάδα για προσπάθεια αξιοποίησης της κρίσης στη χώρα, προκειμένου να επιβάλει τετελεσμένα σε διαφιλονικούμενες περιοχές, μέσω και των ερευνών, δείχνοντας τη δραστηριότητα της ExxonMobil νοτιοδυτικά της Κρήτης. Προειδοποίησε δε με νομικές και διπλωματικές ενέργειες. Με την Τρίπολη να υιοθετεί όλο και εντονότερα την τουρκική ρητορική, κάνοντας τη Χάγη να δείχνει μάλλον μακριά. Ερώτημα και αν η Αθήνα θα πήγαινε στη Χάγη, έπειτα από συνεννόηση με την κυβέρνηση Ντμπέιμπα, στην οποία δεν αναγνωρίζει αρμοδιότητα ούτε για συνομιλίες.

Τουρκία

Θεωρητικά Αθήνα και Αγκυρα καλούν η μία την άλλη για προσφυγή στα διεθνή δικαστήρια για λύση. Μόνο που διαφωνούν στο τι θα κρίνει το δικαστήριο. Για την Αθήνα η διαφορά Ελλάδας – Τουρκίας είναι μία, αυτή της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ. Και για αυτή θα πρέπει να πάνε στο δικαστήριο της Χάγης. Για την Τουρκία η διαφορά είναι διαφορές. Που ξεκινούν από την υφαλοκρηπίδα, την ΑΟΖ και τα χωρικά ύδατα και φτάνουν μέχρι τον εναέριο χώρο και τις περιοχές έρευνας και διάσωσης. Αρα εξαρχής οι δύο πλευρές δεν μπορούν να συμφωνήσουν γιατί θα πρέπει να πάνε στη Χάγη. Το αφήγημα της «Γαλάζιας Πατρίδας» δε που έχει οικοδομηθεί με συνέπεια δεν θεωρείται ότι επιτρέπει ελπίδες για λύση. Πολύ περισσότερο δε εν μέσω πολεμικής ρητορικής και ενός νέου αφηγήματος περί «ελληνικής απειλής», που στοχεύει την Ουάσιγκτον μέσω Αθήνας. Σε αυτή τη φάση. Ενώ και στην Ελλάδα ένας συμβιβασμός που θα εμπεριέχει τη λέξη «Τουρκία» είναι τουλάχιστον επικίνδυνος για τα πολιτικά κόμματα και την επιβίωσή τους. Γιατί ο συμβιβασμός σημαίνει αμοιβαίες υποχωρήσεις.

Ακόμα και αν το συνυποσχετικό με την Αλβανία μοιάζει ως ο στόχος που είναι πιο ρεαλιστικός στην παρούσα φάση, το ερώτημα παραμένει γιατί τα Τίρανα να αλλάξουν στάση σε αυτή τη φάση. Ενώ Λιβύη και Τουρκία μοιάζουν με ευσεβείς πόθους… Εκτός και αν υπάρξει μία διαμεσολάβηση με αμερικανική σφραγίδα, που θα αποφασίσει να προκαλέσει εξελίξεις με το βλέμμα και στο νέο τοπίο που επιβάλλει η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Με την εξίσωση να παραμένει εξαιρετικά δύσκολη.

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΝΕΑ

Φαίη Καραβίτη: Από ποιον κινδυνεύει η δημοκρατία στη Γερμανία;

0

Της Φαίης Καραβίτη

«Ο (ομοσπονδιακός πρόεδρος Φρανκ-Βάλτερ) Σταϊνμάιερ είναι ακόμη στη θέση του», έγραφε ειρωνικά η γερμανική αριστερή εφημερίδα Tageszeitung, μία ημέρα μετά τη σαρωτική αστυνομική επιχείρηση για την εξάρθρωση της τρομοκρατικής οργάνωσης «Πολίτες του Ράιχ», η οποία ονειρευόταν πραξικοπήματα, επαναστάσεις, παλινόρθωση του Ράιχ και μετατροπή της Γερμανίας σε πριγκιπάτο. Δεν είναι δύσκολο να γελάσει κανείς με μια ντουζίνα συνταξιούχους και τις …πραξικοπηματικές φαντασιώσεις τους, ειδικά σε μια χώρα με εμπεδωμένο το κράτος δικαίου και τη δημοκρατία, όπως είναι η Γερμανία. Η ίδια χώρα ωστόσο έχει και ένα βεβαρημένο παρελθόν κι ας το ξορκίζει ακόμη, σχεδόν μαζοχιστικά. Δεν έχει λοιπόν την πολυτέλεια να απορρίπτει αβασάνιστα ως άκακες γραφικότητες τους επαναστατικούς ιδεασμούς του οποιουδήποτε – ειδικά όταν αυτός έχει συγκεντρώσει τόσα όπλα…

«Ένα πραξικόπημα μπορεί να είναι απίθανο, αλλά είναι ρεαλιστικό να συμπεράνει κανείς ότι υπήρχε πραγματικός κίνδυνος για ανθρώπινες ζωές. Θα υπήρχαν σίγουρα νεκροί», δήλωσε στην εφημερίδα Die Zeit ο ειδικός σε θέματα ακροδεξιάς, Μίρο Ντίτριχ. Κι εκεί βρίσκεται η ουσία της απειλής. Πριν από δύο χρόνια, ο πλανήτης παρακολουθούσε σε ζωντανή μετάδοση τον εξαγριωμένο όχλο να εισβάλλει στο Καπιτώλιο των ΗΠΑ. Ποιος θα το φανταζόταν;

Η φαντασία ωστόσο των απανταχού συνωμοσιολόγων είναι ιδιαίτερα ζωντανή. Στους «Πολίτες του Ράιχ» στεγάζονται ακροδεξιοί, νεοναζί, αντισημίτες, ρεβιζιονιστές, αρνητές της πανδημίας του κορονοϊού, θαυμαστές της μοναρχίας, της θεωρίας QAnon και του προέδρου της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν. Το κίνημα δεν αναγνωρίζει την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας ως κυρίαρχο κράτος, αλλά μόνο ως οικονομική οντότητα, μία Ανώνυμη Εταιρία, η οποία στήθηκε από τους Συμμάχους μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και παραμένει υπό την κατοχή τους. Η χώρα πρέπει, με άλλα λόγια, να επιστρέψει στο Σύνταγμα της Βαϊμάρης, το οποίο υποτίθεται ότι παραμένει σε ισχύ και στα σύνορα του 1932 ή του 1871. Ούτε εδώ βέβαια λείπουν οι εσωτερικές διαφωνίες, με κάποια μέλη να απορρίπτουν ως παράνομο το Σύνταγμα της Βαϊμάρης και να ομνύουν στην αυτοκρατορία και στον …Κάιζερ.

Γραφικότητες…

Σύμφωνα με την Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Προστασίας του Συντάγματος (BfV), η οποία παρακολουθεί την οργάνωση από το 2016, τα μέλη της φθάνουν τις 21.000. Από αυτά, τα περισσότερα είναι άνδρες, 50-70 ετών, οικονομικά και κοινωνικά περιθωριοποιημένοι, αρκετοί σε πνευματική σύγχυση, όπως περιγράφει το Ίδρυμα «Αμαντέου Αντόνιο» που έχει ασχοληθεί συστηματικά με το θέμα. Στην κατηγορία της γραφικότητας μπορεί να καταχωρίσει κανείς την έκδοση «επίσημων» εγγράφων, διαβατηρίων, αδειών οικοδομής ή διπλωμάτων οδήγησης, ίσως και την άρνηση κάποιων να πληρώσουν φόρους – «αφού το κράτος δεν έχει νομιμοποίηση». Το 2009, όταν οι ελβετικές αρχές αρνήθηκαν να δεχθούν την «άδεια οδήγησης» ενός από τους πιο αφοσιωμένους «Πολίτες», εκείνος προσέφυγε στο Ανώτατο Ομοσπονδιακό Δικαστήριο της Ελβετίας – ανεπιτυχώς. Σε βάρος ατόμων που απορρίπτουν τα έγγραφα του Ράιχ, έχουν εκδοθεί χιλιάδες «εντάλματα σύλληψης», στα οποία αναφέρεται ότι «όταν η κυβέρνηση του Ράιχ αποκατασταθεί, θα δικαστούν για εσχάτη προδοσία, η οποία τιμωρείται με θάνατο».

Η αρχική Προσωρινή Αυτοκρατορική Κυβέρνηση (KRR) ιδρύθηκε το 1985 από τον Βόλφγκανγκ Γκέρχαρντ Γκύντερ Έμπελ, ο οποίος όμως, παρόλες τις καταγγελίες, για αντιποίηση αρχής και απειλές, δεν έχει καταδικαστεί ποτέ, αφού τα δικαστήρια έκριναν όλες τις φορές ότι είναι άτομο…περιορισμένης ευθύνης.

Δεν ισχύει όμως το ίδιο για τον επίδοξο αρχηγό του γερμανικού πριγκιπάτου, Ερρίκο 13ο του Οίκου των Ρόις, ο οποίος κάποτε εμφανιζόταν ως μοντέρνος επιχειρηματίας, λάτρης των γρήγορων αυτοκινήτων και της καλής ζωής. Σύμφωνα με τις αρχές, ο πρίγκιπας, η οικογένεια του οποίου είχε φροντίσει εγκαίρως να αποστασιοποιηθεί από τη δράση του, ερχόταν σε επαφή με αριστοκράτες ευρωπαϊκών οίκων ζητώντας οικονομική ενίσχυση για τον… ευγενή στόχο του. Στις πρόσφατες έρευνες, η αστυνομία εντόπισε μεταξύ άλλων «ασυνήθιστα μεγάλο ποσό» και ράβδους χρυσού.

Στην ίδια επιχείρηση, η Ομοσπονδιακή Εισαγγελία βρήκε ακόμη τουλάχιστον 500 νόμιμες άδειες οπλοκατοχής μεταξύ των «Πολιτών του Ράιχ». Σε συνδυασμό με την στρατολόγηση εν ενεργεία και εν αποστρατεία στελεχών της Bundeswehr και με τη συγκέντρωση πάσης φύσεως όπλων σε διάφορα σημεία της χώρας, οι αρχές αξιολόγησαν το στοιχείο ως ιδιαίτερα επικίνδυνο. Διαβεβαίωσαν ωστόσο ότι καθ’ όλη τη διάρκεια των ερευνών διατηρούσαν τον απόλυτο έλεγχο της κατάστασης και ότι δεν υπήρξε ποτέ πραγματικός κίνδυνος εφαρμογής του σχεδίου περί ανατροπής της δημοκρατικής τάξης.

Βίαια περιστατικά

Το παρελθόν των «Πολιτών του Ράιχ» πάντως δεν είναι αναίμακτο. Το 2016 ένας από αυτούς άνοιξε πυρ εναντίον δύο αστυνομικών και το 2019 καταδικάστηκε για απόπειρα δολοφονίας σε φυλάκιση επτά ετών. Επίσης το 2016 άλλος ένας «Πολίτης» πυροβόλησε εναντίον μελών των ειδικών δυνάμεων της αστυνομίας της Βαυαρίας, οι οποίοι επιχειρούσαν να κατασχέσουν τα 31 πυροβόλα όπλα που είχε στην κατοχή του. Ένας αστυνομικός έχασε τη ζωή του και ο δράστης καταδικάστηκε σε ισόβια.

Η συγκέντρωση όπλων υπήρξε πάντα στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος της οργάνωσης. Σε τουλάχιστον 50 από τα 130 σημεία που ερευνήθηκαν την περασμένη Τετάρτη εντοπίστηκαν όπλα και πυρομαχικά. Όπως έγινε γνωστό, οργανώνονταν συστηματικά μαθήματα σκοποβολής για τα μέλη, ενώ υπήρχε οργανωμένος «στρατιωτικός βραχίονας», με απώτερο σκοπό τη δημιουργία του μελλοντικού στρατού του Ράιχ. Για …αρχηγός ΓΕΕΘΑ προοριζόταν ο 69χρονος Ρούντιγκερ φον Π., πρώην αλεξιπτωτιστής και το υπουργείο Δικαιοσύνης είχε «κλειδώσει» για την πρώην ομοσπονδιακή βουλευτή της Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD) και δικαστή Μπίργκιτ Μάλζακ-Βίνκεμαν, η οποία ήταν και αθλήτρια σκοποβολής. Η σκιώδης κυβέρνηση του πρίγκιπα Ερρίκου διέθετε ακόμη και γκουρμέ σεφ, τον Φρανκ Χέπνερ, έναν μάγειρα-σταρ της Γερμανίας, ο οποίος θα ήταν υπεύθυνος για τις καντίνες του στρατεύματος. Η 39χρονη Βιτάλια Μπ.,ρωσικής καταγωγής, ήταν η σύντροφος του πρίγκιπα Ερρίκου, αλλά εκτελούσε και χρέη «πρέσβη», καθώς είχε αναλάβει την επικοινωνία με τη Μόσχα. Ο ομοσπονδιακός εισαγγελέας επισήμανε πάντως ότι δεν υπάρχουν στοιχεία ότι η ρωσική πλευρά ανταποκρίθηκε. Όλοι έχουν συλληφθεί και προφυλακιστεί, ενώ αναμένονται και νέες προσαγωγές τις επόμενες ημέρες.

Άκακοι ή επικίνδυνοι;

Οι γερμανικές μυστικές υπηρεσίες δεν έπαψαν ποτέ να ασχολούνται με τη δράση της ακροδεξιάς και νεοναζιστικής σκηνής. Ο ίδιος ο καγκελάριος Όλαφ Σολτς στην πρώτη ομιλία του μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, είχε κατονομάσει την ακροδεξιά ως τον πρώτο κίνδυνο για τη δημοκρατία στη χώρα. Προφανώς ήξερε τι έλεγε.

Η ακροδεξιά – έστω στην λαϊκιστική μορφή της – τα τελευταία χρόνια έχει εξασφαλίσει μόνιμη θέση στο Ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο και σε σχεδόν όλα τα κρατιδιακά κοινοβούλια, με τις δημοσκοπήσεις να της δίνουν αυτή τη στιγμή ποσοστό 13-15%, όταν πριν από λίγα χρόνια θεωρείτο αδιανόητο να υπάρχει οτιδήποτε δεξιότερα της Χριστιανικής Ένωσης (CDU/CSU). Η ακροδεξιά έχει επανειλημμένα εντοπιστεί είτε στις ένοπλες δυνάμεις είτε στην αστυνομία – ακόμη και στις πιο επίλεκτες μονάδες.

Η πολιτική της μηδενικής ανοχής ισχύει, αλλά προφανώς δεν επαρκεί. Το 2020 η τότε υπουργός Άμυνας Άνεγκρετ Κραμπ-Καρενμπάουερ διέλυσε μια ολόκληρη ομάδα της επίλεκτης μονάδας KSK, η οποία χρησιμοποιούσε τον ναζιστικό χαιρετισμό και διασκέδαζε με τραγούδια που υμνούσαν τον Χίτλερ. Στην KSK υπηρετούσε και ο εν ενεργεία λοχίας που συνελήφθη τις προηγούμενες ημέρες με την ηγετική ομάδα των «Πολιτών του Ράιχ».

Η ακροδεξιά βρίσκεται στη Γερμανία σε αθλητικούς και σκοπευτικούς συλλόγους, στα κρατίδια της πρώην Ανατολικής Γερμανίας, όπου πολίτες θεωρούν ότι ο δρόμος που πήρε η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας τους άφησε στο περιθώριο. Ο – έστω συγκαλυμμένος – αντισημιτισμός βρίσκεται σε έξαρση, το ίδιο και η ξενοφοβία, η οποία ενισχύθηκε την τελευταία δεκαετία και λόγω του προσφυγικού κύματος – για να μην αναφερθούμε στη συνωμοσιολογία που …απογειώθηκε την περίοδο της πανδημίας.

«Το κράτος είναι ισχυρό και απολύτως σε θέση να αντιμετωπίσει τους εχθρούς του», διακηρύσσει ο Όλαφ Σολτς. Όλοι θα συμφωνήσουν ωστόσο ότι δεν χρειάζεται να υλοποιηθούν τα σχέδια των τρομοκρατών, να γίνει ένοπλη εισβολή στην Bundestag, να απαχθούν πολιτικοί, να προκληθεί καθολικό μπλακ άουτ στη χώρα ή να ξεκινήσει λαϊκή εξέγερση και εμφύλιος για να μιλήσει κανείς για πραγματικό πρόβλημα. «Αρκούν» ενέργειες περιορισμένης κλίμακας, τις οποίες πολλοί θα ήταν πρόθυμοι να επιχειρήσουν. Άλλωστε από τα 21.000 μέλη των «Πολιτών του Ράιχ», τουλάχιστον τα 2.100 θεωρούνται από τις γερμανικές αρχές ως «διατεθειμένα να κάνουν χρήση βίας». Αντίστοιχα, το γεγονός ότι ο πρίγκιπας Ερρίκος δεν είχε πιθανότητες να γίνει αρχηγός του κράτους, δε σημαίνει και ότι τα σχέδιά του ήταν ακίνδυνα. Με κάποιο τρόπο, μια μειοψηφία πέρασε από τον σκεπτικισμό έναντι του κράτους στην απόφαση για την ανατροπή του.

«Όσοι έχουν διαφορετικές απόψεις και δεν θέλουν μια φιλελεύθερη, ανοιχτή, δημοκρατική Γερμανία, μιλούν πιο δυνατά από τους άλλους», επισήμανε ο ομοσπονδιακός πρόεδρος Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάιερ, σχολιάζοντας την υπόθεση, με εμφανή ανησυχία.

Αντέχει όμως η δημοκρατία να τους χωρά όλους, ακόμη και τους εχθρούς της; Αντέχει, με ισχυρότερο όπλο της το κράτος δικαίου. Ταυτόχρονα όμως η δημοκρατία δεν έχει την πολυτέλεια να είναι αφελής ή επαναπαυμένη. Και έχει πάντα ανάγκη την αντίσταση της υγιούς κοινωνίας.

Φαίη Καραβίτη ΑΠΕ-ΜΠΕ

THE NEW YORK TIMES: Οι βρισιές μοιάζουν ηχητικά σε όλες τις γλώσσες

0

Oι βρισιές σε διαφορετικές και άσχετες μεταξύ τους γλώσσες είναι ηχητικά παρόμοιες

Oι βρισιές σε διαφορετικές και άσχετες μεταξύ τους γλώσσες είναι ηχητικά παρόμοιες. Αυτό υποδεικνύει μελέτη που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση Psychonomic Bulletin & Review. Τα βρωμόλογα, ιδιαίτερα τα πιο χυδαία, συνήθως δεν περιλαμβάνουν ήχους συμφώνων.

Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι κοινοί κανόνες συνδέουν όλες τις γλώσσες του κόσμου, όσο διαφορετικές κι αν είναι. «Οι βαρύτερες βρισιές στην αγγλική γλώσσα έχουν κοινά φωνητικά χαρακτηριστικά», επισημαίνει ο Ράιαν Μακέι, ψυχολόγος στο Ρόγιαλ Χόλογουέι, του Πανεπιστημίου του Λονδίνου. «Είναι βραχείες και περιλαμβάνουν “κλειστά σύμφωνα”, που ονομάζονται έτσι επειδή κατά την εκφορά τους φράζεται η φωνητική οδός», εξηγεί.

Ο δρ Μακέι συνεργάστηκε με τη συνάδελφό του Σιρί Λεβ-Αρι για να μελετήσουν αν τα ίδια πρότυπα καταγράφονταν και σε άλλες γλώσσες και αντικατοπτρίζουν αυτό που στη γλωσσολογία ορίζεται ως «ηχητικός συμβολισμός». Ο «ηχητικός συμβολισμός» συμβαίνει όταν μία λέξη ακούγεται όπως αυτό που σημαίνει.

Για να βρουν τα πρότυπα που διέπουν λέξεις που χρησιμοποιούνται ως βρισιές, ζήτησαν από εθελοντές που μιλούσαν καλά εβραϊκά, χίντι, ουγγρικά, ρωσικά και κορεατικά να δημιουργήσουν λίστες με τις χυδαιότερες λέξεις που γνώριζαν. Στη συνέχεια τις συνέκριναν με ουδέτερες λέξεις κάθε γλώσσας.

Οι εθελοντές άκουσαν ζεύγη λέξεων σε γλώσσες που δεν γνώριζαν και μπόρεσαν να διακρίνουν τις προσβλητικές. Θεώρησαν, δηλαδή, ότι λέξεις χωρίς προσεγγιστικά σύμφωνα ήταν ύβρεις.

Χωρίς κλειστά σύμφωνα

Στις «διεθνείς» βρισιές δεν βρέθηκαν τα κακόηχα και έντονα «κλειστά σύμφωνα» που είναι χαρακτηριστικά στα αγγλικά. Ομως, επισημαίνει η δρ Λεβ-Αρι, «εντοπίσαμε πρότυπα που δεν τα περιμέναμε. Οι χυδαίες λέξεις προσδιορίζονταν από όσα δεν είχαν: τα προσεγγιστικά σύμφωνα. Δηλαδή εκείνα που παράγονται με χαλαρή, ανοιχτή προσέγγιση των οργάνων που συμμετέχουν στην άρθρωσή τους».

Στη συνέχεια οι ερευνητές αναζήτησαν το ίδιο φαινόμενο στα αραβικά, κινεζικά, φινλανδικά, γαλλικά, γερμανικά και ισπανικά. Οι εθελοντές άκουσαν ζεύγη λέξεων σε γλώσσες που δεν γνώριζαν και μπόρεσαν να διακρίνουν τις προσβλητικές. Θεώρησαν, δηλαδή, ότι λέξεις χωρίς προσεγγιστικά σύμφωνα ήταν ύβρεις.

Οι βρισιές ως λέξεις δεν έχουν κοινή σημασία, αλλά εξυπηρετούν την ίδια λειτουργία: να προσβάλλουν. Οι συντάκτες της μελέτης σημειώνουν ότι «είναι προφανές ότι όλοι οι ήχοι δεν είναι εξίσου ενδεδειγμένοι για τη βωμολοχία».

Η δρ Λεβ-Αλι υπογραμμίζει ότι εξαίρεση στον γενικό κανόνα αποτελεί η γαλλική γλώσσα, όπου οι ύβρεις διαθέτουν πιο μαλακούς ήχους συμφώνων, ακριβώς όπως οι υπόλοιπες. Γι’ αυτόν τον λόγο οι Γάλλοι εθελοντές είχαν μεγαλύτερη δυσκολία να διακρίνουν τις βρισιές σε γλώσσες που δεν γνώριζαν.

Νόαμ Κατζ στην «Κ»: Η Τουρκία δεν επηρεάζει τη συμμαχία με την Ελλάδα

0

Ο δεσμός με το Ισραήλ είναι ισχυρός

Η σχέση Ελλάδας και Ισραήλ παραμένει στρατηγική και δεν θα επηρεαστεί από την παράλληλη προσπάθεια εξομάλυνσης των σχέσεων με την Τουρκία, αναφέρει στην πρώτη, μετά την ανάληψη των καθηκόντων του στην Αθήνα, συνέντευξή του στην «Κ» ο νέος πρέσβης του Ισραήλ Νόαμ Κατζ. Με την επιστροφή του Μπέντζαμιν Νετανιάχου –αρχιτέκτονα της σχέσης Ελλάδας – Ισραήλ– στην πρωθυπουργία θα ακολουθήσουν, σύμφωνα με τον κ. Κατζ, νέες πρωτοβουλίες.

– Ολες οι ελληνικές κυβερνήσεις, από αριστερές έως συντηρητικές, έχουν υποστηρίξει τη στρατηγική συνεργασία με το Ισραήλ. Ισχύει το ίδιο και για το Ισραήλ;

– Ξεκάθαρα ναι. Η σχέση από την ισραηλινή προοπτική είναι στρατηγική. Κάναμε κάποιες αλλαγές στην κυβέρνησή μας. Είχαμε κάποια αστάθεια. Αλλά οι σχέσεις μας συνεχίζουν να είναι ισχυρές. Σκεφθείτε τις τελευταίες εβδομάδες. Είχαμε την επίσκεψη του υπουργού Aμυνας, την επίσκεψη του γενικού γραμματέα του υπουργείου. Ο αριθμός των αντιπροσωπειών που ήρθαν από την Ελλάδα στο Ισραήλ και από το Ισραήλ στην Ελλάδα ήταν αριθμός-ρεκόρ, όταν το συγκρίνω με τις ευρωπαϊκές χώρες και τις ΗΠΑ μαζί. Οι σχέσεις μας είναι ισχυρές και σε άλλους τομείς, όχι μόνο σε αυτούς που ηγούνται άλλοι. Αναμένουμε μια νέα κυβέρνηση στο Ισραήλ τις επόμενες ημέρες ή εβδομάδες. Αυτή η κυβέρνηση θα δεσμευθεί να οικοδομήσει τη σχέση με την Ελλάδα. Ο εκλεγείς πρωθυπουργός του Ισραήλ ήταν ο αρχιτέκτονας από την ισραηλινή πλευρά για την ανασυγκρότηση της σχέσης με την Ελλάδα. Αυτό θα είναι μέρος της νέας ατζέντας του ως πρωθυπουργού. Ελπίζω ότι θα μπορέσουμε να δούμε κάποιες κοινές δραστηριότητες και συναντήσεις με τη νέα κυβέρνηση.

– Υπάρχει η μεταβλητή γεωμετρία των τριμερών. Eνα από αυτά τα σχήματα είναι το 3+1 με τις ΗΠΑ. Καταγράφονται καθυστερήσεις. Πιστεύετε ότι οι εργασίες των 3+1 θα ξαναρχίσουν;

– Ναι. Η τριμερής συνεργασία είναι πολύ σημαντική για εμάς. Το 3+1 είναι πολύτιμο για εμάς. Ναι, μπορεί να υπήρξαν κάποιες καθυστερήσεις, ίσως επειδή είχαμε κάποιες αλλαγές. Αλλά σας υπενθυμίζω ότι πριν από έναν μήνα είχαμε μια συνάντηση 3+1 στο Ισραήλ, η οποία ασχολήθηκε με την κυβερνοάμυνα με επίκεντρο τη ναυτιλία, τις υποδομές και την ενέργεια. Αναμένουμε περισσότερες συναντήσεις.

– Πώς επηρεάζει η ισραηλινοτουρκική προσέγγιση τις σχέσεις Ισραήλ – Ελλάδας;

– Οι σχέσεις μας με την Ελλάδα είναι ισχυρές και δεν πρόκειται να επηρεαστούν από την προσέγγιση με την Τουρκία, με τρόπο που θα διαβρώσει τις στρατηγικές μας σχέσεις. Το είπαμε δυνατά και ξεκάθαρα στους Τούρκους. Το είπε δημόσια και ο υπουργός Aμυνάς μας. Η Τουρκία είναι μια σημαντική χώρα στην περιοχή. Εχουμε κάποιες κοινές προκλήσεις, μερικές από τις οποίες είναι στρατηγικής σημασίας. Καταπολέμηση της τρομοκρατίας, εμπορικές σχέσεις, τουρισμός και πολλά κοινά πράγματα που συμβαίνουν μεταξύ των κοινωνιών. Δεν πρόκειται να γίνει εις βάρος της Ελλάδας. Πιστεύουμε επίσης στη διπλωματία. Οπως προσπαθείτε να λύσετε τα προβλήματά σας με την Τουρκία μέσω διαλόγου και διπλωματίας, κάνουμε το ίδιο. Προχωράμε σιγά σιγά σε διάλογο με τους Τούρκους για να συζητήσουμε εκκρεμότητες.

Το είπαμε ξεκάθαρα στους Τούρκους. Το είπε δημόσια και ο υπουργός Αμυνάς μας. Η επαναπροσέγγιση δεν πρόκειται να γίνει εις βάρος της Ελλάδας.

– Ο υπουργός Αμυνας της χώρας σας πρόσφατα είπε ότι το Ισραήλ μπορεί να είναι γέφυρα διαλόγου και συνεργασίας. Αυτό σημαίνει κάτι συγκεκριμένο ή είναι γενική θέση;

– Νομίζω ότι αν μπορούμε να συνεισφέρουμε σε κάτι τέτοιο θα χαρούμε πολύ να το κάνουμε. Δεν είναι στο τραπέζι τώρα. Μπορώ όμως να πω ότι ο διάλογος είναι σημαντικός. Εχουμε ένα εντυπωσιακό παράδειγμα που είναι η συμφωνία μας με τον Λίβανο. Υπογράψαμε συμφωνία με μια χώρα με την οποία νομικά βρισκόμαστε σε κατάσταση πολέμου. Εχοντας τη δυνατότητα να ασκήσουμε διπλωματία, άμεση ή έμμεση, με τις διευκολύνσεις των ΗΠΑ και της Γαλλίας, καταλήξαμε σε μια συγκεκριμένη συμφωνία που είναι προς όφελος και των δύο χωρών, χωρίς, βέβαια, να λύνονται τα μεγάλα ζητήματα.

– Η Ελλάδα και το Ισραήλ έχουν αυτό το μοναδικό χαρακτηριστικό της τεράστιας και ενεργητικής διασποράς. Υπήρχαν συναντήσεις των λόμπι μας στην Αθήνα τις προηγούμενες μέρες. Είναι η διασπορά μια ώθηση που προωθεί επίσης καλύτερες σχέσεις μεταξύ των χωρών μας;

– Είμαστε ευλογημένοι κατά κάποιον τρόπο, Ελλάδα και Ισραήλ, να έχουμε διασπορές συνδεδεμένες με τα μητρικά κράτη. Οι άνθρωποι της διασποράς μας έχουν μια μοναδική και ιδιαίτερη αγάπη για την πατρίδα. Βοηθούν και τις δύο χώρες μας να τοποθετηθούν, να δημιουργήσουν γέφυρες με τις κοινωνίες στις οποίες ζουν. Νομίζω ότι είναι κάτι μοναδικό και πρέπει να απολαμβάνουμε τα οφέλη.

– Ελλάδα και Ισραήλ έχουν πολύ στενούς δεσμούς σε θέματα άμυνας, οικονομίας και πολιτισμού. Σε όλα αυτά τα θέματα υπάρχει συνεργασία, αλλά θα μπορούσαμε να πάμε καλύτερα;

– Εχουμε μερικούς μοχλούς για τις διμερείς μας σχέσεις. Κάποιοι αφορούν την οικονομία, άλλοι την ενέργεια και ασφάλεια. Νομίζω ότι πρέπει να είμαστε ικανοποιημένοι, αλλά είναι δική μας ευθύνη να συνεχίσει να μεγαλώνει. Η σχέση μας με την Ελλάδα δεν είναι σχέση αγοραστών και πωλητών. Βασίζεται σε συνεχή συνεργασία για μεγάλο χρονικό διάστημα. Οταν σκέφτεσαι ένα έργο, όπως το Διεθνές Κέντρο Αεροπορικής Εκπαίδευσης στην Καλαμάτα, ένα έργο με ορίζοντα πάνω από 20 χρόνια, είναι κάτι σταθερό που λειτουργεί και συμβάλλει στην εδραίωση της περαιτέρω συνεργασίας. Εχουμε κοινές ασκήσεις, ανταλλαγή βέλτιστων πρακτικών και φυσικά προμήθειες. Δεν πρέπει ποτέ να είμαστε ικανοποιημένοι με την οικονομική μας συνεργασία. Οταν σκεφτόμαστε τις πολιτικές της Ελλάδας να γίνει πύλη ενέργειας για την Ευρώπη, όλων των μορφών ενέργειας, το Ισραήλ είναι ένας φυσικός εταίρος, όχι μόνο επειδή έχουμε φυσικό αέριο, αλλά είμαστε πολύ δυνατοί στην κλιματική τεχνολογία, στις τεχνολογίες πράσινης ενέργειας που μπορούν να ενσωματωθούν με τις ελληνικές εταιρείες και την ελληνική ατζέντα.

– Εχουμε μεγάλα κύματα ισραηλινού τουρισμού τη χειμερινή περίοδο, όχι μόνο το καλοκαίρι, οπότε η Ελλάδα έχει γίνει συνήθεια για τους Ισραηλινούς;

– Πριν από δεκαπέντε χρόνια η Ελλάδα δεν ήταν στον χάρτη του ισραηλινού τουρισμού. Οι περισσότεροι από τους κοντινούς μας τουρίστες πήγαιναν στην Τουρκία. Οταν εμφανίστηκε η σύγκρουση με την Τουρκία, ο αριθμός των Ισραηλινών τουριστών στην Τουρκία μειώθηκε δραστικά. Και οι Ισραηλινοί ανακάλυψαν την Ελλάδα. Επειτα από 2-3 χρόνια ο αριθμός των Ισραηλινών τουριστών που επισκέφθηκε την Τουρκία έφθασε ξανά τον αριθμό πριν από την κρίση. Αλλά οι άνθρωποι που ανακάλυψαν την Ελλάδα δεν εγκατέλειψαν την Ελλάδα. Οι Ισραηλινοί τουρίστες δεν επισκέπτονται μια φορά τον χρόνο. Η κόρη μου ήταν εδώ τέσσερις φορές πριν γίνω πρέσβης. Επίσης, οι Ισραηλινοί τουρίστες αφήνουν περισσότερα χρήματα από τον μέσο τουρίστα που προέρχεται από άλλες χώρες. Οι αγορές είναι μέρος της κουλτούρας μας, όπου κι αν πάμε. Υπάρχει και η επιχειρηματική διάσταση. Εφερε τους Ισραηλινούς να επενδύσουν στον τουρισμό στην Ελλάδα, κυρίως στον ξενοδοχειακό κλάδο και στον κλάδο του ελεύθερου χρόνου. Το δεύτερο είναι η κοινωνική πτυχή. Ο τουρισμός στην Ελλάδα είναι ένας ισχυρός κοινωνικός παράγοντας για να φέρει κοντά τις χώρες μας.

Η βιωσιμότητα του EastMed

– Για την ενέργεια, υπάρχει αυτή η συζήτηση για τον EastMed. Πιστεύετε ότι ο αγωγός μπορεί να γίνει ή υπάρχουν άλλοι τρόποι για να φτάσει η ενέργεια στις ευρωπαϊκές αγορές;

– Σε κυβερνητικό επίπεδο, Ισραήλ, Ελλάδα, Κύπρος δεσμευόμαστε πλήρως και δεν έχουμε αποστεί ούτε εκατοστό από τη δέσμευσή μας. Οσον αφορά τον EastMed, είναι κάτι που πρέπει να εξερευνήσουν αυτοί που θα εκτελέσουν το έργο. Και εδώ πάμε στον ιδιωτικό τομέα. Πρέπει να σκεφτούν τη βιωσιμότητα του έργου. Στο μεταξύ, πρέπει να σκεφτούμε τις επείγουσες ανάγκες τού σήμερα λόγω του πολέμου στην Ουκρανία. Η κρίση έκοψε περίπου 140 bcm από την παροχή φυσικού αερίου στην Ευρώπη και πρέπει να βρεθεί εναλλακτική λύση. Με αυτόν τον τρόπο, το Ισραήλ ήδη παίζει ρόλο. Εχουμε αρχίσει να παράγουμε περισσότερο από τα δικά μας κοιτάσματα και το εξάγουμε. Ο μόνος τρόπος για να εξαχθεί σήμερα από το Ισραήλ είναι μέσω της Αιγύπτου. Με τη μορφή LNG. Μπορούμε με αυτή την υποδομή να προμηθεύουμε περισσότερη ενέργεια την Αίγυπτο και την Ιορδανία και από εκεί την Ευρώπη. Ομως αυτή είναι απλώς μια βραχυπρόθεσμη λύση. Είναι μόνο ένα μέρος αυτού που χρειάζεται η Ευρώπη. Εξάγουμε συνολικά μόνο 10 bcm. Από αυτά τα 10 bcm, κάποια πηγαίνουν στην εσωτερική χρήση της Αιγύπτου και της Ιορδανίας.

Καθημερινή