Αρχική Blog Σελίδα 1771

Η ΥΠΟΘΕΣΗ ΚΑΪΛΗ ΑΠΟ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΚΟΠΙΑ

9
Σήμερα, ίσως, θα έχουμε μια καλύτερη εικόνα της υπόθεσης Καϊλή, για την οποία ό,τι έχουμε πληροφορηθεί, επί της ουσίας, είναι από δημοσιεύματα.
Οι βελγικές αρχές ήταν φειδωλές και περιορίστηκαν σε γενικόλογες αναφορές για τον λόγο της κράτησής της.
Με λίγα λόγια, από όσα έχουμε μάθει, η κράτησή της οφείλεται σε χρηματισμό της από το Κατάρ, κάτι που η ίδια αρνείται.
Η υπόθεση έχει ένα ποινικό και ένα πολιτικό μέρος.
Στο ποινικό δεν μπορώ να υπεισέλθω. Είναι θέμα των βελγικών αρχών και κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας θα μάθουμε αν έχουν βάση, και ποια, όσα έχουν δημοσιοποιηθεί.
Θα ασχοληθώ με το πολιτικό.
1.-Η προφανής αιτία του, ενδεχόμενου, χρηματισμού της Καϊλή είναι η συμμετοχή της σε ένα λόμπυ των Βρυξελλών υπέρ του Κατάρ. Στην μοναδική δήλωσή της, μέχρι σήμερα, η Καϊλή είπε πως η επαφή της με τις αρχές του Κατάρ δεν ήταν δική της πρωτοβουλία αλλά της ανατέθηκε από την προεδρία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Αυτό, βεβαίως, από μόνο του δεν αναιρεί το ενδεχόμενο χρηματισμού αλλά είναι διαφορετικό, πολιτικά, αν ισχύει και διαφορετικό να εμφανίζεται να εκπλήσσεται η πρόεδρος του Κοινοβουλίου. Η προσέγγιση του Κατάρ ήταν θέμα της Καϊλή και του λόμπυ στο οποίο, ενδεχομένως, συμμετείχε, ή πολιτική του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου;
2.-Λεπτομερώς, τις δηλώσεις της για το Κατάρ δεν τις θυμάμαι. Ανατρέχοντας σε δημοσιεύματα, χαρακτήρισε το Κατάρ “πρωτοπόρο στα εργασιακά δικαιώματα”, την ώρα που υπήρξαν πολλοί εργάτες νεκροί στην κατασκευή υποδομών για τους αγώνες του παγκοσμίου κυπέλλου. Από μια μικρή έρευνα που έκανα το περιβάλλον της ισχυρίζεται πως υπήρχε και ουρά στη δήλωση που κόπηκε. Η πλήρης δήλωση έλεγε πως το Κατάρ είναι «πρωτοπόρο στα εργασιακά δικαιώματα, σε σχέση με τις άλλες αραβικές χώρες». Αυτό το «σε σχέση με τις άλλες αραβικές χώρες» κόπηκε. Δεν μπορώ να επιβεβαιώσω τον ισχυρισμό. Αλλάζει σε τίποτε την ουσία; Το αφήνω στην διακριτική σας ευχέρεια.
3.-Αφήνεται, επίσης, να εννοηθεί πως η στροφή που έκανε το τουρκικό ερευνητικό πλοίο που κατευθυνόταν προς την Κύπρο και περιορίστηκε στην, δυνάμει, τουρκική ΑΟΖ αποτελούσε παρέμβαση της Καϊλή στον Εμίρη. Ούτε αυτό μπορώ να το επιβεβαιώσω.
4.-Κατά τα άλλα, οι πληροφορίες που παρέχονται από τα ΜΜΕ για την υπόθεση είναι λεπτομερείς, διαμορφώνουν μια εικόνα ενοχής της σε σκάνδαλο διαφθοράς, ο Βέλγος εισαγγελέας ισχυρίστηκε ότι δεν γίνονται παράνομες αποκαλύψεις χωρίς παρακολουθήσεις, που σημαίνει πως υπάρχουν ηχητικά ή οπτικά ντοκουμέντα τα οποία θα αξιοποιηθούν και περιμένουμε να δούμε την εξέλιξη της υπόθεσης.
5.-Θα ήθελα να σχολιάσω και τον ισχυρισμό του εισαγγελέα περί παρακολουθήσεων. Η θέση του και η εμπειρία του, ίσως, επιβεβαιώνουν την διαπίστωσή του. Αποκαλύψεις χωρίς παρακολουθήσεις μπορεί να είναι αδύνατες. Πέραν της υπόθεσης Καϊλή, θέλουμε μια κοινωνία μαζικών παρακολουθήσεων; Είναι το όφελος από τις παρακολουθήσεις μεγαλύτερο από τα δεινά; Η θέση που πήρα στο θέμα των παρακολουθήσεων από τις ελληνικές υπηρεσίες είναι κατά των παρακολουθήσεων. Πολλοί διαφωνούν. Την δυστοπία στην οποία θα οδηγηθούμε την έχουν συνειδητοποιήσει;
6.-Πάμε, τώρα, στο Κατάρ. Το Κατάρ είναι ο βασικός χρηματοδότης της μουσουλμανικής οργάνωσης «Αδελφοί Μουσουλμάνοι» η οποία ιδρύθηκε στον μεσοπόλεμο στην Αίγυπτο, διώκεται από την Σαουδική Αραβία, την Αίγυπτο, το Κουβέιτ και τα Εμιράτα και υποστηρίζεται από το Κατάρ και την Τουρκία.
Λόγω της υποστήριξης που παρείχε-και παρέχει- το Κατάρ στην οργάνωση, απομονώθηκε από τις άλλες χώρες αλλά έσπευσε να της παράσχει την υποστήριξή της η Τουρκία η οποία δημιούργησε και στρατιωτική βάση στο νησί. Η εξέλιξη της υπόθεσης ευνόησε το Κατάρ και όχι τις χώρες που το απομόνωσαν. Η σχέση με την Τουρκία έγινε πολύ στενή και στην οικονομία και σε θέματα ασφάλειας. Αυτήν την στιγμή το Κατάρ είναι βασικός χρηματοδότης τους τουρκικής οικονομίας η οποία διέρχεται κρίση.
7.- Οι Ανιχνεύσεις δημοσιεύουν ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο το οποίο επισημαίνει πως οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι, ως οργάνωση, η οποία υποστηρίζεται από το Κατάρ και όταν χρηματοδοτείσαι από κάπου έχεις εξάρτηση από αυτόν, έχουν σχέδιο (το οποίο στο άρθρο αποκαλύπτεται) για ισλαμοποίηση της Ευρώπης. Το αποκαλυπτικό άρθρο μπορείτε να το δείτε ολόκληρο  ΕΔΩ
Με λίγα λόγια λέει πως ένα αίσθημα ευρωπαϊκής ενοχής, από την αποικιοκρατία, σε συνδυασμό με παρεξηγημένες ερμηνείες του φιλελευθερισμού έχουν οδηγήσει την Ευρώπη στο να αποδέχεται απόλυτα και άκριτα οτιδήποτε μουσουλμανικό και ισλαμικό, ακόμη και διώκοντας τις άλλες θρησκείες. Και τον χριστιανισμό, ο οποίος αποτελεί την θρησκεία της πλειοψηφίας των Ευρωπαίων. Αυτήν την αδυναμία της Ευρώπης την εκμεταλλεύονται οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι οι οποίοι προωθούν την υπόθεση της επικράτησης του νόμου της Σαρία παγκοσμίως και τον παγκόσμιο κρατικό έλεγχο. Ουσιαστικά, στην Ευρώπη προωθούν μια νεοαποικιοκρατία με αποικιοκράτες τους ίδιους τους μουσουλμάνους και τα κέντρα τους. Σ αυτήν την προσπάθεια, το Κατάρ, υποστηρίζει το άρθρο, διαδραματίζει πρωταγωνιστικό ρόλο.
8.-Το Κατάρ είναι μετά τη Ρωσία η χώρα με τα μεγαλύτερα αποθέματα φυσικού αερίου. Η Ευρώπη μετά το εμπάργκο που έθεσε στην Ρωσία αναζήτησε στο Κατάρ ενεργειακό τροφοδότη. Η αποκάλυψη της υπόθεσης Καϊλή, κατά μια άποψη, έγινε διότι ο Μεγάλος Αδελφός δεν θέλει η Ευρώπη να βρει μια τόσο εύκολη διέξοδο στο ενεργειακό πρόβλημα που αντιμετωπίζει. Το γιατί είναι μια άλλη, μεγάλη υπόθεση. Το σκάνδαλο θα υπονομεύσει αυτήν την σχέση. Είναι έτσι, δεν είναι, θα το δούμε. Ουδέν κρυπτόν υπο τον ήλιον. Αλλά αν υπήρξε ευρωπαϊκή πολιτική προσέγγισης του Κατάρ, τότε, πράγματι, η προσέγγιση αυτή δεν αποτελούσε πρωτοβουλία της Καίλή ή του λόμπυ που, ενδεχομένως, εκπροσωπούσε. Με λίγα λόγια έχουμε να μάθουμε, ακόμη, πολλά.
9.-Το παιχνίδι, για τους μεγάλους παίκτες, ξεπερνά την υπόθεση ενός οικονομικού σκανδάλου. Είναι πολιτικό. Κράτησε η Καϊλή στοιχεία αυτού του πολιτικού παιχνιδιού για να τα χρησιμοποιήσει υπέρ της; Θα το δούμε και αυτό.
10.-Άφησα τελευταία μια δική μου εμπειρία. Στον μισό, σχεδόν, αιώνα που ασχολούμαι με τη δημοσιογραφία προσκλήθηκα αρκετές φορές στις Βρυξέλλες από ευρωβουλευτές.
Σε μια από αυτές ο ευρωβουλευτής που με προσκάλεσε, ήρθε το πρωί, με πήρε από το ξενοδοχείο και πήγαμε σε συνεδρίαση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Κάθισε μαζί μου στα έδρανα των επισκεπτών και παρακολουθούσε την συνεδρίαση με ακουστικά. Παρακολουθούσα και εγώ την σειρά των θεμάτων που συζητούνταν. Κάποια στιγμή ο ευρωβουλευτής μου λέει: Πρόσεξε αυτό το θέμα. Παίζονται αυτήν την στιγμή εκατομμύρια, αναλόγως της ψηφοφορίας.
Π.Σαββίδης

Γ. Θωμαϊδης: Η ανακήρυξη ΑΟΖ από την Αίγυπτο

4
του Γιώργου Θωμαϊδη*
Και η άμεση ανάγκη εθνικής εγρήγορσης και σοβαρής πολιτικής.
Η ανακήρυξη ΑΟΖ από την Αίγυπτο,
είναι μία επιλογή που δυνάμει συμφέρει την Ελλάδα. Το δυνάμει σημαίνει ότι υπάρχει πιθανώς η δυνατότητα να υπάρξει μία ανατροπή του μνημονίου Λιβύης- Τουρκίας, ειδικά αν η ανακήρυξη έγινε σε συνεννόηση με την Ελληνική και κυρίως την γαλλική και αμερικανική πλευρά.
Όμως όπως φαίνεται και στο χάρτη, δεν “σβήνει” το μνημόνιο Λιβύης- Τουρκίας, αντίθετα, σε συνδυασμό με την αναμενόμενη ακόμη απόφαση του εφετείου της Λιβύης, που θα εκδοθεί στις 19 Δεκεμβρίου σχετικά με το μνημόνιο Τουρκίας Λιβύης, αναμένεται να αυξήσει την ένταση. Πιστεύει κάποιος ότι ο Ερντογάν θα δεχτεί ενός τέτοιου είδους ήττα παραμονές των εκλογών χωρίς να αντιδράσει; Αντί λοιπόν να υπάρχουν δηλώσεις εντυπωσιασμού, είναι καλύτερα τα ελληνικά πολιτικά κόμματα, παρά τις διαφορές τους, να καθίσουν μαζί σε ένα κοινό πολιτικό συμβούλιο για να προετοιμάσουν τη χώρα για οποιοδήποτε ενδεχόμενο.
Όπως έχει γραφτεί πολλές φορές σε αυτή τη σελίδα, όλοι οι μηχανισμοί που έχουν να κάνουν με την άμυνα του Κράτους, ειδικά τώρα που οι υποκλοπές έχουν κλονίσει συθέμελα την αξιοπιστία των θεσμών του, θα πρέπει να στελεχωθούν με πρόσωπα απολύτως κοινής αποδοχής. Ξεκινώντας από την ηγεσία του στρατού και τη στρατολογία (η οποία θα εξασφαλίσει ότι θα πάμε όλοι στο μέτωπο και δεν θα εξαιρεθούν διάφοροι με διάφορες επιφανειακές δικαιολογίες), μέχρι τη στελέχωση των κρίσιμων υπηρεσιών ασφάλειας και εξωτερικής πολιτικής της χώρας.
*Ο Γιώργος Θωμαϊδης είναι γιατρός.

Δ. Τσαϊλάς: Συμπεράσματα για το σήμερα, από τη μελέτη του Πελοποννησιακού Πολέμου όπως αποδόθηκε από τον Θουκυδίδη

1

του Δημήτρη Τσαϊλά*

Ένα κρίσιμο στοιχείο της Ιστορίας του Πελοποννησιακού Πολέμου που απέδωσε ο Θουκυδίδης και στο οποίο δεν έχει δοθεί η πρέπουσα σημασία μέχρι στιγμής είναι ό, τι όλες οι καταστροφές που συνέβησαν τόσο στη Σπάρτη όσο και στην Αθήνα προκλήθηκαν από λαϊκιστές και εθνικιστές. Είναι μια ιστορική ειρωνεία ότι και σήμερα, οδηγούνται στην εξουσία πρόσωπα που αντιπροσωπεύουν ένα κύμα δυσαρέσκειας των ψηφοφόρων με τις ελίτ να καταγγέλλονται ως διεφθαρμένες. Αυτό αποδεικνύει ξανά και ξανά ό, τι οι ζωντανές κοινωνίες καταστρέφονται από θυμωμένες ή αδιάφορες κοινότητες που αγνοούν τη συγκράτηση και τη συμβουλή των έμπειρων και μορφωμένων ελίτ.

Ο Θουκυδίδης συνδέεται με το σκληρό ή ακραίο ρεαλισμό. Είναι χαρακτηριστική η φράση του, “οι ισχυροί πράττουν ό, τι τους επιτρέπει η δύναμή τους και οι αδύναμοι υποχωρούν και το δέχονται”. Έτσι είναι εύκολο να καταλάβουμε γιατί οι πολιτικοί που καμιά φορά “βάζουν τον μανδύα του εθνικισμού” εκφράζουν την εκτίμηση των ψηφοφόρων τους. Αλλά είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι αυτές οι απόψεις είναι μόνο μια κλωστή σε μια ταπετσαρία που αντιπροσωπεύει το διεθνές σύστημα. Στην πραγματικότητα, τα κράτη που διακηρύσσουν αυτά τα σκληρά εθνικιστικά αισθήματα εναντίον άλλων κρατών βυθίζονται τελικά, από αυτά τα ίδια.

Πότε και πώς βυθίζονται, το βλέπουμε στις κρίσιμες στιγμές της απόφασης, όταν θα κληθούν να ικανοποιήσουν τα πλήθη ή τους φιλόδοξους σφετεριστές, τότε οι πολιτικές τους καταλήγουν στην κατάρρευση της εξουσίας τους. Ας εξετάσουμε τα τρία κύρια σημεία λήψης αποφάσεων στον Πελοποννησιακό Πόλεμο του Θουκυδίδη, με το βλέμμα στραμμένο στο σήμερα:

Πρώτον, η απόφαση της Σπάρτης να κηρύξει τον πόλεμο στην Αθήνα.

Δεύτερον, η καταστροφή της Μήλου από την Αθήνα, ένα μικρό κράτος που επιδιώκει να διατηρήσει την ουδετερότητα του.

Και τρίτον, η εισβολή της Αθήνας στη Σικελία, η οποία ήταν σύμμαχος της Σπάρτης.

Για να πιάσουμε τα γεγονότα από την αρχή. Μας αναφέρει ο Θουκυδίδης πως μερικοί από τους συμμάχους της Σπάρτης, απεύθυναν έκκληση προς τη Σπάρτη για προστασία από τη συγκέντρωση απειλής που έθετε μια ανερχόμενη Αθήνα. Οι Αθηναίοι εμφανίζονται με αφοπλιστική ειλικρίνεια σε μια συνάντηση με την Πελοποννησιακή Συμμαχία για να ανατρέψουν τον πόλεμο, λέγοντας ότι «πάντα ήταν νόμος, ότι ο ασθενέστερος θα πρέπει να υποκύπτει στους ισχυρότερους». Ο βασιλιάς της Σπάρτης, Αρχίδαμος, συμβουλεύει τους υπηκόους του για αυτοσυγκράτηση και προτρέπει προσεκτικά να εκτιμήσουν τους κινδύνους του πολέμου, αλλά χάνει έδαφος το επιχείρημα του, όταν ο έφορος Σθενελαΐδας, απευθύνεται στον φόβο των ανθρώπων από την Αθήνα και τους προτρέπει να υπερασπιστούν την τιμή της Σπάρτης. Εάν αυτή η ακροαματική πολιτική διαδικασία, απέρριπτε το λαϊκισμό, και είχε ακουστεί η φωνή της αυτοσυγκράτησης, θα είχε αποφευχθεί ο πόλεμος.

Η δεύτερη από τις βασικές αποφάσεις που περιγράφει ο Θουκυδίδης, είναι γνωστή ως «Διάλογος των Μηλίων». Η Αθήνα αποφασίζει να αποδεκατίσει ολόκληρο τον πληθυσμό της Μήλου γιατί αρνούνταν να πληρώσουν φόρους υποτέλειας. Η επιμονή της Αθήνας στα κράτη να πληρώνουν φόρους προσομοιάζει πολύ με τις σκοτεινές προειδοποιήσεις του Ερντογάν προς τον Ελληνισμό για συνεκμετάλλευση και μοιρασιά του υποθαλάσσιου ορυκτού πλούτου που σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο δεν του ανήκει. Το συμπέρασμα που απορρέει είναι ό, τι η Αθήνα ως σύμμαχος αποδεικνύεται πιο επικίνδυνη από ότι η Αθήνα ως εχθρός.

Ο Θουκυδίδης καθιστά επίσης σαφές ότι η Αθήνα παρακμάζει από το μεγαλείο της μετά τον θάνατο του Περικλή, του πολιτικού που ήταν ηγέτης τους όταν ξεκίνησε ο πόλεμος. Ο Περικλής ήταν ένας εξαιρετικός πολιτικός ρήτορας, αλλά ήταν επίσης η κινητήρια δύναμη του πολέμου με τη Σπάρτη και ένας εκλεγμένος αξιωματούχος που προκάλεσε με τις εθνικιστικές πολιτικές, όπως περιορισμοί στην ιθαγένεια, επιθετικότερη συλλογή φόρου από συμμάχους, άρνηση δημοκρατίας και ελευθερίας στην αυτοκρατορία της Αθήνας. Έτσι αντιλαμβανόμαστε και πάλι, ακόμα και ο ευγενικός λαϊκιστής/εθνικιστής προκαλεί την παρακμή και τελικά την καταστροφή του κράτους

Η τελική εικόνα του Θουκυδίδη για τον κίνδυνο του λαϊκισμού είναι η απόφαση της Αθήνας να εισβάλει στη Σικελία. Οι δημαγωγοί που αγωνίζονται στην Αθήνα μετά το θάνατο του Περικλή, παροτρύνουν τη συνέλευση να πραγματοποιήσει μια επικίνδυνη εκστρατεία στη Σικελία. Μια εκδημοκρατισμένη μεν Αθήνα αλλά χωρίς να διαθέτει την ελίτ που θα παροτρύνει για τη μετριοπάθεια εξηγώντας πως το μέγεθος του στόλου που δεσμεύεται υπερβαίνει το όριο που θα μπορούσε να διακινδυνεύσει να χάσει η Αθήνα. Ένας άπειρος πολιτικός, αντίπαλος της αποστολής, υποστηρίζει πως θα απαιτηθεί μια τεράστια ναυτική δύναμη, ελπίζοντας ότι θα εμποδίσει να εγκριθεί η εισβολή. Αντίθετα, εγκρίνεται στα επίπεδα της δύναμης που υποστήριζε. Όταν τελείωσε η αποστολή, η τελική νίκη της Σπάρτης ήταν πλέον εξασφαλισμένη.

Συμπεράσματα

Η Τουρκία αποτελεί απειλή για την υπεροχή των Δυτικών συνασπισμών στη διαχείριση των υποθαλασσίων πόρων στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο και τα συμφέροντά τους στη Μέση Ανατολή. Αυτό εκτιμάται πως θα οδηγήσει αναπόφευκτα σε μια θανατηφόρα παγίδα την Τουρκία. Αν και η ιστορία δεν είναι αποδείξεις για το τι θα συμβεί σήμερα, είναι πράγματι ένας σημαντικός δείκτης.

Εκτιμάται, πως μια διαρκής αεροναυτική υπεροχή των Δυτικών θα είναι η εγγύηση για τη διατήρηση της οικονομικής υπεροχής τους. Εννοώ μια μόνιμη ευρωπαϊκή αεροναυτική δύναμη στη Μεσόγειο. Επίσης όταν αναφέρουμε την οικονομική υπεροχή, μιλάμε για μια επιχείρηση πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων. Αντιλαμβανόμαστε την εξαιρετικά ισχυρή επιχείρηση που έχει πολύ μεγάλη σημασία για την πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Τα πολλά δισεκατομμύρια κέρδη δεν πρόκειται θα παραδοθούν χωρίς σκληρό αγώνα. Κάποιοι πλουραλιστές υποστηρίζουν ότι η ισχύς εξολόθρευσης των σημερινών όπλων είναι τόσο πολύ μεγάλη για να διακινδυνεύσουμε μια μεγάλη σύγκρουση. Αλλά αυτό το λάθος σκέψης έγινε ακόμη και στον προηγούμενο αιώνα. Τότε, οι αναλυτές πρόβλεψαν ότι τα όπλα είχαν γίνει τόσο τεχνολογικά προηγμένα και τόσο θανατηφόρα, ώστε κανένας δεν θα τολμούσε να καταφεύγει ποτέ στη χρήση τους. Πολλοί έκαναν τον αδυσώπητο αγώνα των εξοπλισμών ως μέρος μιας οικονομικής προσπάθειας για την τόνωση της εγχώριας βιομηχανίας τους πιστεύοντας ότι μια τέτοια κούρσα θα οδηγούσε σε αποφυγή συγκρούσεων. Οι παγκόσμιοι πόλεμοι απέδειξαν ότι είναι λάθος αυτή η σκέψη.

Καταλήγοντας βλέπουμε ότι διαχρονικά, οι λαϊκιστές ηγέτες οδήγησαν τις κοινωνίες σε καταστροφή. Οι ελίτ και οι φωνές ευαισθησίας, απορρίφθηκαν από τα παθιασμένα επιχειρήματα των λαϊκιστών. Είναι ακριβώς αυτό που δεν αντιλαμβάνεται ο Πρόεδρος Ερντογάν και οι πλησιέστεροι πολιτικοί του σύμβουλοι για τον εαυτό τους και την Τουρκία.

Το ερώτημα όμως που παραμένει, δυσεπίλυτο είναι: Πώς μπορούν τα γιγαντιαία οικονομικά συμφέροντα να τεθούν υπό δημοκρατικό έλεγχο, ώστε να μην υπάρξει σύγκρουση, αλλά να επικρατήσει η κοινή λογική;

Είναι δύσκολο να προβλέψουμε πώς ο Τούρκος πρόεδρος θα διαχειριστεί τα δύσκολα πολιτικά θέματα τις επόμενες εβδομάδες, εφόσον έχει αποδειχτεί ότι η εξωτερική πολιτική της Τουρκίας έχει τεθεί στην υπηρεσία των εσωτερικών πολιτικών επιταγών δείχνοντας στους τούρκους ότι στις δύσκολες στιγμές ο Ερντογάν είναι “ικανός” να αντισταθεί στην πίεση από εξωτερικές δυνάμεις και να επιβάλει τη δική του ανεξάρτητη πορεία. Αυτό που γνωρίζουμε με σιγουριά είναι ότι θα ταξιδεύσει σε αυτές τις δύσκολες θάλασσες έχοντας κατά νου έναν σημαντικό στόχο. Την εξασφάλιση της επανεκλογής του ως προέδρου τον Ιούνιο του 2023. Όσον αφορά τα ελληνοτουρκικά, αυτό σημαίνει ένα πράγμα: σε ένα ολοένα και πιο απρόβλεπτο παγκόσμιο περιβάλλον, αναμένετε η τουρκική εξωτερική πολιτική να είναι εξίσου απρόβλεπτη.

*Ο Δημήτριος Τσαϊλάς είναι απόστρατος αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού. Είναι επιστημονικός συνεργάτης και ερευνητής του Institute for National and International Security (INIS) και του Think Tank, Strategy International. Δίδαξε επί σειρά ετών στις έδρες Επιχειρησιακής Σχεδιάσεως καθώς και της Στρατηγικής και Ασφάλειας, σε ανώτερους Αξιωματικούς στην Ανώτατη Διακλαδική Σχολή Πολέμου.

Ανοικτή Επιστολή Χρυσανθόπουλου προς Ερντογάν

5

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

προς τον Πρόεδρο της Τουρκίας, κον  Ρετζέπ Ταγίπ  Ερντογάν

Εξοχότατε,

Είχαμε συναντηθεί και συνομιλήσει αρκετές φορές κατά τη διάρκεια των ετών 2006-2012 όταν ήμουν Γενικός Γραμματέας του Οργανισμού Παρευξείνιας Συνεργασίας (ΟΣΕΠ). Θυμάμαι μάλιστα ότι σας είχα συγχαρεί τότε γιατί ήσασταν ο μόνος πρωθυπουργός της Τουρκίας που κατόρθωσε να περιορίσει τις επεμβάσεις των ενόπλων δυνάμεων στην πολιτική ζωή της χώρας σας.

Ο λόγος που σας απευθύνω την σημερινή μου επιστολή είναι οι απειλές που εκσφενδονίζετε συστηματικά εναντίον της χώρας μου και, κυρίως, εναντίον των ελληνικών νησιών του Αιγαίου. Θεωρώ ότι θα πρέπει να σταματήσετε να μας απειλείτε γιατί, εκτός των άλλων (η Ελλάδα είναι αυτή τη στιγμή άρτια εξοπλισμένη κι ετοιμοπόλεμη), εκτίθεστε στους συμμάχους μας στο ΝΑΤΟ αλλά και στη διεθνή κοινότητα ως ανιστόρητος, γεγονός που δεν περιποιεί τιμή σ’ έναν ηγέτη του μεγέθους σας.  Γι’ αυτό θα αποπειραθώ σήμερα, σε μια προσπάθεια να σας βοηθήσω, να σας υπενθυμίσω τα πραγματικά ιστορικά δεδομένα για τα ελληνικά νησιά του Αιγαίου μήπως κι έτσι αποκηρύξετε τις ανιστόρητες αναθεωρητικές αιτιάσεις σας.

Ας αρχίσω από τη Λήμνο και τη Σαμοθράκη. Η αποστρατικοποίηση αυτών των  νησιών  (η οποία μαζί με την αποστρατικοποίηση των Δαρδανελίων, της Θάλασσας του Μαρμαρά και των νησιών Ίμβρου, Τενέδου και Λαγουσών αρχικά προβλεπόταν  από τη Σύμβαση της Λωζάνης για τα Στενά του 1923) καταργήθηκε από τη Σύμβαση του Montreux του 1936.Το δικαίωμα της Ελλάδας να εξοπλίσει τη Σαμοθράκη αναγνωρίστηκε από την Τουρκία σύμφωνα με την επιστολή που απηύθυνε στις 6 Μαΐου 1936 ο Τούρκος Πρέσβης στην Αθήνα Roussen Esref, κατόπιν οδηγιών της Άγκυρας. Η επιστολή επαναλάμβανε τη δήλωση του τότε Τούρκου ΥΠΕΞ, Rustu Aras, που απευθυνόταν προς την Τουρκική Εθνοσυνέλευση  με την ευκαιρία της κύρωσης της Σύμβασης του Montreux. Οι δηλώσεις του είχαν ως εξής: «Οι διατάξεις που αφορούν στις νήσους Λήμνο και Σαμοθράκη, οι οποίες ανήκουν στην γειτονική μας και φιλική χώρα Ελλάδα και είχαν αποστρατικοποιηθεί κατ’ εφαρμογήν της Σύμβασης της Λωζάνης του 1923, επίσης καταργήθηκαν με τη νέα Σύμβαση του Montreux κι αυτό μάς ευχαριστεί  ιδιαίτερα». Προς επίρρωση των λεγομένων μου σάς παραπέμπω στην Εφημερίδα των πρακτικών της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης, τεύχος 12, Ιούλιος 31/1936 σελ. 309. Οι παραπάνω αναφορές μου αποδεικνύουν, κ. Πρόεδρε, ότι εσείς οι ίδιοι, η χώρα σας, αναγνωρίσατε με τον πιο επίσημο τρόπο το δικαίωμα στη Λήμνο και τη Σαμοθράκη να εξοπλίζονται. Επομένως ποιος είναι ο λόγος να αγνοείτε σήμερα τις δεσμεύσεις σας;

Προχωρώ τώρα στο καθεστώς των νήσων Μυτιλήνης, Χίου, Σάμου και Ικαρίας. Εσείς διαμαρτύρεστε ότι η Ελλάδα έχει παραβιάσει τη Συνθήκη της Λωζάνης κι έχει στρατικοποιήσει  τα νησιά αυτά. Αλλά, Εξοχότατε κ. Πρόεδρε, η Συνθήκη Ειρήνης της Λωζάνης δεν προβλέπει ότι τα συγκεκριμένα νησιά θα τελούν υπό καθεστώς  αποστρατικοποίησης. Το άρθρο 13 της Συνθήκης της Λωζάνης προβλέπει τα εξής: «Προς εξασφάλιση της ειρήνης, η Ελληνική Κυβέρνησις υποχρεούται να τηρεί εν ταις νήσοις Μυτιλήνη, Χίω, Σάμω και Ικαρία τα ακόλουθα μέτρα:

– Αι ειρημέναι νήσοι δεν θα χρησιμοποιηθούν εις εγκατάστασιν ναυτικής βάσεως ή εις ανέγερσιν οχυρωματικού τινός έργου.

– Θα απαγορευθεί εις την Ελληνικήν στρατιωτικήν αεροπλοΐαν να υπερίπταται του εδάφους της ακτής της Ανατολίας. Αντιστοίχως η Οθωμανική Κυβέρνησις, θα απαγορεύση εις την στρατιωτικήν αεροπλοΐαν αυτής να υπερίπταται των ρηθεισών νήσων.

– Αι ελληνικαί στρατιωτικαί δυνάμεις εν ταις ειρημένοις νήσοις να περιορισθώσι εις τον συνήθη αριθμόν των δια την στρατιωτικήν υπηρεσίαν καλουμένων, αίτινες δύνανται να εκγυμνάζονται επί τόπου, ως και εις δύναμιν χωροφυλακής και αστυνομίας  ανάλογον προς την εφ’ ολοκλήρου του ελληνικού εδάφους, υπάρχουσαν τοιαύτην».

Συνεπώς,  Εξοχότατε, δεν υπάρχουν παραβιάσεις εκ  μέρους της Ελλάδας της Συνθήκης της Λωζάνης. Αντιθέτως, υπάρχουν τουρκικές παραβιάσεις με τις υπερπτήσεις των αεροσκαφών σας υπεράνω των εν λόγω νήσων. Αν παραδεχτούμε, κ. Πρόεδρε, ότι κανείς δεν δικαιούται να παρερμηνεύει τις διατάξεις των διεθνών συνθηκών κατά το δοκούν, δεν θα πρέπει ν’ αποσύρετε την επιχειρηματολογία σας που βασίζεται σε ανακριβείς ερμηνείες; Θεωρείτε ότι  τα υπόλοιπα κράτη, πλην Τουρκίας, δεν είναι σε θέση να κατανοήσουν επακριβώς το περιεχόμενα μιας διεθνούς συνθήκης;

Ως προς το καθεστώς των νήσων του Νοτιοανατολικού Αιγαίου, τα Δωδεκάνησα, αναφέρω τα εξής: Εσείς ήσασταν ουδέτεροι στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και μόνο προς το τέλος κηρύξατε τον πόλεμο εναντίον της Γερμανίας. Τα Δωδεκάνησα παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα κατά πλήρη κυριαρχία από τη Σύμβαση Ειρήνης των Παρισίων του 1947. Οι διατάξεις της συνθήκης αυτής προβλέπουν την αποστρατικοποίηση αυτών των νησιών («Αι ανωτέρω νήσοι θα αποστρατικοποιηθώσι και θα παραμείνουν αποστρατικοποιημέναι»).  Όσον αφορά στους ισχυρισμούς σας για αποστρατικοποίηση των Δωδεκανήσων όμως, θα ήθελα να σας ενημερώσω για τα εξής ισχύοντα  που ίσως δεν  γνωρίζετε. Η χώρα σας δεν αποτελεί συμβαλλόμενο μέρος στην παραπάνω Συνθήκη του 1947. Επομένως,  η συνθήκη αυτή αποτελεί “res inter alios acta”, δηλαδή  ζήτημα που αφορά σ’ άλλα κράτη. Κι επειδή, σύμφωνα με το άρθρο 34 της Συνθήκης της Βιέννης περί Συνθηκών “μια Συνθήκη δεν δημιουργεί υποχρεώσεις ή δικαιώματα για τρίτες χώρες εκτός των συμβαλλομένων”, η Τουρκία, ως μη συμβαλλόμενο μέρος, δεν έχει κανένα δικαίωμα να επικαλείται τις διατάξεις της Σύμβασης Ειρήνης του 1947.  Επιπροσθέτως, υπενθυμίζουμε ότι το καθεστώς της αποστρατικοποίησης των Δωδεκανήσων έγινε μετά από αποφασιστική παρέμβαση της Σοβιετικής Ένωσης και απηχεί τις πολιτικές σκοπιμότητες της εποχής εκείνης.

Έτσι έχουν τα πράγματα, Εξοχότατε, και θα σας παρακαλούσα να σοβαρευτείτε λίγο για να μην χάσετε το κύρος που έχετε αποκτήσει μέχρι στιγμής λόγω της στάσης της Τουρκίας ως προς το Ουκρανικό κι ως προς τις σχέσεις σας με τη Ρωσία.

Αν, παρολ’  αυτά, επιχειρήσετε επίθεση εναντίον της Ελλάδας, να είστε βέβαιοι ότι θα αποτύχετε όπως απέτυχαν οι Ιταλοί το 1940.

Παρακαλώ, δεχθείτε, κ. Πρόεδρε, τις διαβεβαιώσεις της μεγάλης μου εκτίμησης.

Λεωνίδας Χρυσανθόπουλος

Πρέσβης επί τιμή

Γενικός Γραμματέας του ΟΣΕΠ (2006-2012)

Αίγιον, 14.12.2022

iskra.gr

Δ.Τσαϊλάς: Θα συνεχίσει ο Ερντογάν να παίζει με τη διεθνή κατάσταση

0

του Δημήτρη Τσαϊλά, Υποναυάρχου ε.α.

Στο επίκεντρο των εντάσεων που προκαλεί ο Ερντογάν με την Ελλάδα βρίσκεται η αναβάθμιση της στρατηγικής και γεωπολιτικής σημασίας της Τουρκίας ως αποτέλεσμα του ρωσικού επιθετικού πολέμου κατά της Ουκρανίας. Επίσης στο «Ανατολίτικο Παζάρι» που επιδίδεται η Άγκυρα βρίσκεται η υποστήριξη των ΗΠΑ προς τους Κούρδους SDF. Σε προηγούμενες συγκρούσεις, οι ΗΠΑ είχαν προσπαθήσει να αποτρέψουν την κλιμάκωση μεταξύ της Τουρκίας και των Κούρδων. Αυτή τη φορά όμως οι αντιδράσεις είναι εντυπωσιακά σιωπηλές.

Ο Ερντογάν θεωρεί ότι μπορεί να εκμεταλλευτεί το ρόλο του  ως δυνητικός ειρηνοποιός και μεσολαβητής, για τους παρακάτω τέσσερις λόγους:

  1. έχει επανειλημμένα θέσει τον εαυτό του στο παιχνίδι ως αρχηγού κράτους μέλους του ΝΑΤΟ με καλές διασυνδέσεις με το Κίεβο και τη Μόσχα.
  2. μαζί με τα Ηνωμένα Έθνη, η Τουρκία συνέβαλε στην επέκταση της συμφωνίας για τα σιτηρά. Μεσολάβησε επίσης σε ανταλλαγή κρατουμένων.
  3. η Άγκυρα προμηθεύει την Ουκρανία με μαχητικά drones, αλλά ταυτόχρονα δεν συμμορφώνεται με τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας.
  4. οι Ηνωμένες Πολιτείες πιστώνουν στην Τουρκία το μεσολαβητικό της ρόλο στον πόλεμο της Ουκρανίας, εφόσον τον Νοέμβριο, οι διευθυντές των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών (CIA) και των ρωσικών ξένων υπηρεσιών πληροφοριών (SWR) συναντήθηκαν στην Άγκυρα για να συζητήσουν, μεταξύ άλλων, τη Συνθήκη για τον Περιορισμό των Πυρηνικών Όπλων με την κωδική ονομασία-Νέα Έναρξη.

Από την άλλη πλευρά η απροθυμία των ΗΠΑ έχει σχέση με την πιθανή ένταξη της Σουηδίας και της Φινλανδίας στο ΝΑΤΟ. Και οι δύο χώρες έχουν υποβάλει αντίστοιχο αίτημα μετά τη ρωσική επίθεση στην Ουκρανία, μέχρι στιγμής όλα τα κράτη μέλη εκτός από την Τουρκία και την Ουγγαρία έχουν συμφωνήσει. Η Τουρκία εμποδίζει την ένταξη όσο οι δύο χώρες δεν ανταποκρίνονται στα αιτήματά της. Η Άγκυρα κατηγορεί ιδιαίτερα τη Σουηδία ότι αποτελεί καταφύγιο «τρομοκρατών» όσον αφορά τα μέλη του PKK, ενώ εκβιάζει τη Φιλανδία για άρση των περιορισμών εμπάργκο στον τομέα της αμυντικής βιομηχανίας. Στο περιθώριο της συνόδου του ΝΑΤΟ τον Ιούνιο, η Τουρκία υπέγραψε μνημόνιο με τη Σουηδία και τη Φινλανδία για την εντατικοποίηση της συνεργασίας στον αγώνα κατά της τρομοκρατίας, συμπεριλαμβανομένης της έκδοσης υπόπτων για τρομοκρατία.

Η Ρωσία, όσον αφορά την Τουρκία είναι εξίσου προσεκτική με τις ΗΠΑ. Ο εκπρόσωπος του Ρώσου Προέδρου για τη Συρία, προειδοποίησε την Τουρκία «να απέχει από την υπερβολική χρήση βίας στο συριακό έδαφος». Η Ρωσία χρειάζεται την Τουρκία για να παρακάμψει τους περιορισμούς εξαγωγών που επιβλήθηκαν από τις κυρώσεις των Δυτικών και προσπαθεί να πείσει τους Κούρδους να αποσύρουν τους μαχητές τους από την πόλη Τελ Ριφάατ, ώστε το συριακό καθεστώς να πάρει τον έλεγχο της συνοριακής περιοχής και να αποτρέψει μια τουρκική χερσαία επίθεση.

Η ΕΕ πλέον δεν βλέπει την Τουρκία ως στρατηγικό εταίρο σε μια εποχή που ο πόλεμος της Ρωσίας εναντίον της Ουκρανίας έχει αλλάξει ριζικά τις παραμέτρους της ευρωπαϊκής τάξης ασφάλειας προς μια παρατεταμένη αντιπαράθεση με τη Ρωσία. Το μέλλον των σχέσεων ΕΕ-Τουρκίας παραμένει ασαφές, πιθανόν να ταλαντεύεται σε ένα φάσμα μεταξύ διακοπής και αμοιβαίας επωφελούς εταιρικής σχέσης. Τέτοια γεωπολιτική ασάφεια έχει αναμφίβολα υψηλό κόστος για την Τουρκία, ανεξάρτητα από το αν οι τούρκοι αξιωματούχοι το αναγνωρίζουν ή όχι. Οι κίνδυνοι είναι η επιταχυνόμενη πολιτική αστάθεια, ο αυταρχισμός, ακόμη και τα παράνομα δίκτυα που συνδέουν την Τουρκία με εξτρεμιστές ισλαμιστές.

Η κρίση με τον Ελληνισμό αντανακλά δύο αλληλεπικαλυπτόμενες εξελίξεις. Από τη μία πλευρά, είναι μια εκδήλωση της ολοένα και πιο διεκδικητικής στάσης της Τουρκίας στη διεθνή σκηνή, ενώ ταυτόχρονα δείχνει την ένταση του γεωπολιτικού ανταγωνισμού μεταξύ της Τουρκίας και των αντιπάλων της. Τα διαφορετικά επίπεδα και οι μορφές δέσμευσης των κρατών μελών της ΕΕ και του ΝΑΤΟ με την Τουρκία εμποδίζουν τη συναίνεση σχετικά με τον τρόπο συνεκτικής απάντησης σε αυτές τις εξελίξεις. Καθώς στην Άγκυρα οι συζητήσεις επικεντρώνονται σε τομείς συγκρούσεων και όχι συνεργασίας, οι διεθνείς σχέσεις Τουρκίας βυθίζονται σε αδιέξοδο, ενώ η στρατιωτικοποίηση της εξωτερικής πολιτικής γίνεται ολοένα και πιο διαδεδομένη στη νότια γειτονιά της Ευρωπαϊκής ηπείρου.

Λαμβάνοντας υπόψη τους εγχώριους πολιτικούς υπολογισμούς και τη διεθνή κατάσταση, είναι πολύ πιθανό ο Ερντογάν επειδή του αρνούνται να διατάξει μια χερσαία επίθεση στη βόρεια Συρία θα κλιμακώσει περαιτέρω τις απειλές προς τον Ελληνισμό, ώστε να αποκομίσει εκλογικά κέρδη στο εσωτερικό. Αυτό δοκιμάζει την ισορροπία της Δύσης μεταξύ ενός σημαντικού εταίρου στη Μεσόγειο και ενός βασικού γεωπολιτικού συμμάχου στον πόλεμο στην Ουκρανία. Όμως ο χρόνος πιέζει. Ενώ η Άγκυρα επεκτείνει το εύρος των απειλών της, η δύση στο σύνολό της  απαιτείται να δώσει δυναμική απάντηση στην αυτοκρατορική φαντασίωση του τουρκικού ιμπεριαλισμού.

geopolitics.iisca.eu

 

Αλ. Παπαχελάς: Η σοφία μιας γενιάς που έζησε πολλά

0

Καθώς κυλάει ο χρόνος, αποχαιρετάμε τους τελευταίους μιας γενιάς που φεύγει. Είναι οι παππούδες και πατέρες που έζησαν στο πετσί τους τις πιο ταραγμένες περιόδους της Ιστορίας μας, τον πόλεμο, την Κατοχή, τον Εμφύλιο, τη δικτατορία. Είχαν πολλές ιστορίες να μας πουν, οι οποίες έμοιαζαν ενίοτε με εφιαλτικό παραμύθι. Δεν είχε ιδιαίτερη σημασία από ποια πλευρά τα έζησαν, το πέρασμα του χρόνου τούς είχε κάνει να διηγούνται δύσκολες καταστάσεις με μεγάλη ψυχραιμία, αποστασιοποιημένα. Κάποια από τα παιδιά μας ήταν αρκετά τυχερά να ακούσουν αυτές τις ιστορίες από πρώτο χέρι και να τους ζήσουν αρκετά, ώστε να τους αγγίξουν όσα εκείνοι βίωσαν.

Επειδή είχαν ζήσει τη χώρα να πλησιάζει πολλές φορές κοντά στην άβυσσο, τους ένωνε η αγωνία για το πού μπορεί να οδηγήσει τον τόπο ο κακός μας εαυτός. Η Ιστορία δεν ήταν ένα βιβλίο ή ένα μάθημα γι’ αυτούς. Ηταν μια πολύ ζωντανή εμπειρία, που τους έμαθε πολλά. Τους τρόμαζαν το εμφύλιο μίσος και τα πολιτικά πάθη όταν ξέφευγαν. Ηξεραν καλά πού μπορούν να καταλήξουν.

Τους τρόμαζαν το εμφύλιο μίσος και τα πολιτικά πάθη όταν ξέφευγαν. Ηξεραν καλά πού μπορούν να καταλήξουν.

Κάποιοι ταλαιπωρήθηκαν πολύ. Κάποιοι ξανάχτισαν τη χώρα από τα ερείπια του Εμφυλίου με πολλή δουλειά και κόπο. Οι περισσότεροι είχαν πολύ αυξημένη αίσθηση καθήκοντος και μέτρου, απέφευγαν την επίδειξη και έκαναν καλά τη δουλειά τους.

Είχα την τύχη να μεγαλώσω και κατόπιν να γνωρίσω αρκετούς σημαντικούς, ανώνυμους και γνωστούς, ανθρώπους από αυτήν τη γενιά που γεννήθηκε πριν από τον Πόλεμο. Με εντυπωσίαζε πάντοτε το πώς μπορεί να είχαν ξεκινήσει από εντελώς διαφορετικές αφετηρίες, αλλά στο τέλος είχαν κοινές αγωνίες και απόψεις. Οταν τους έλεγα ότι «ζήλευα» που είχαν ζήσει τόσο κοσμοϊστορικά γεγονότα, μου απαντούσαν: «Πρόσεχε τι επιθυμείς, καλά είμαστε τώρα». Ενας από αυτούς μου απάντησε με τα λόγια του Γιώργου Σεφέρη: «Παλιέ μου φίλε συλλογίσου, σιγὰ-σιγὰ θὰ συνηθίσεις, ἡ νοσταλγία σου ἔχει πλάσει, μιὰ χώρα ἀνύπαρχτη μὲ νόμους, ἔξω ἀπ᾿ τὴ γῆς κι ἀπ᾿ τοὺς ἀνθρώπους», θέλοντας ίσως να μου υπενθυμίσει ότι δεν ήταν μια γενιά που δεν έκανε λάθη και δεν άφησε αμαρτίες, απλά έζησε και έδωσε πολλά. Οταν περνάγαμε δύσκολα τα τελευταία χρόνια, ήταν ένα κάποιο αποκούμπι να ξέρεις πάντως ότι μπορείς να πας να τους δεις και να ζητήσεις τη γνώμη τους. Και συγκρατώ πάντα μια στιγμή απότομης «ενηλικίωσης», όταν σε μια στιγμή που όλα έμοιαζαν πολύ σκοτεινά, επισκέφθηκα έναν έμπειρο και σοφό άνθρωπο αυτής της ιστορικής γενιάς και τον ρώτησα: «Και τώρα τι κάνουμε;». «Δεν ξέρω, παιδί μου», μου απάντησε, «ήλθε η σειρά σας»…

Δ. Μάρδας:μΟ προϋπολογισμός του 2023 είναι ο τελευταίος… ξέγνοιαστος

0

Ποια ανησυχητικά οικονομικά μεγέθη και νέα δεδομένα προκαλούν ενισχυμένους αντίθετους ανέμους. Το κύμα δεσμεύσεων του 2024 και η αχίλλειος πτέρνα της ελληνικής οικονομίας. Γράφει ο Δ. Μάρδας.

Δημοσιεύθηκε: 14 Δεκεμβρίου 2022 – 07:34

  • του Δημήτρη Μάρδα*
Ο υπουργός Χρ. Σταϊκούρας θεωρεί τον κρατικό προϋπολογισμό του 2023 ως έναν ιστορικό προϋπολογισμό! Έχοντας υπόψη το κύμα των δεσμεύσεων που έρχεται το 2024, θα ήταν πιο σωστό να θεωρηθεί ως ο τελευταίος ξέγνοιαστος ή άνετος της περιόδου.

Το 2023 το πρωτογενές αποτέλεσμα της Γενικής Κυβέρνησης (όλων των φορέων του Δημοσίου που υπάγονται στον προϋπολογισμό) θα ανέλθει σε 1,6 δισ. ευρώ ήτοι στο 0,7% του ΑΕΠ από έλλειμμα της τάξης του 1,6% του ΑΕΠ του 2022. Επίσης, το ισοζύγιο της Γενικής Κυβέρνησης θα καταγράψει έλλειμμα που αντιστοιχεί στο 2% του ΑΕΠ ενώ το αντίστοιχο έλλειμμα για το 2022 ήταν 4,1%.

Να υπενθυμίσουμε όμως ότι το 2024 θα επανέλθουμε στη δημοσιονομική «ομαλότητα». Αυτό σημαίνει ότι το πρωτογενές πλεόνασμα πρέπει να γίνει θετικό και να ανέλθει στο 2,2% του ΑΕΠ κατά τα συμφωνηθέντα παλαιότερα, ενώ το ισοζύγιο της Γενικής Κυβέρνησης οφείλει να είναι είτε ισοσκελισμένο –αν εφαρμοστεί το «Δημοσιονομικό Σύμφωνο», που είναι σε αναστολή από το 2019 -είτε στο 3% κατά τα ισχύοντα ή αν γίνει αποδεκτή η νέα Ανακοίνωση της Επιτροπής με θέμα «Το Πλαίσιο της Οικονομικής Διακυβέρνησης».

Επίσης, θα ενταχθούμε εκ νέου στη διαδικασία της αυξημένης εποπτείας σύμφωνα με το «Πακέτο των 2 μέτρων» (2013) ως ότου ξοφλήσουμε το 75% των χρεών μας. Ακόμη, αν εφαρμοστεί η νέα προς συζήτηση Ανακοίνωση της Επιτροπής, τότε τα κράτη-μέλη με χρέος άνω του 60% οφείλουν να συντάξουν τετραετές σχέδιο διαρκών μεταρρυθμίσεων και επενδύσεων, ή άλλως να συντάξουν υπό την εποπτεία της Επιτροπής ένα νέο Μνημόνιο!

Οι ανωτέρω εξελίξεις συμπληρώνονται και από τα ακόλουθα δεδομένα των εξαγωγών κα εισαγωγών που εύλογα προβληματίζουν. Αναλυτικότερα, το 2019 το έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών (των αγαθών, υπηρεσιών και μεταβιβάσεων) της χώρας μας ανερχόταν σε 2,7 δισ. ευρώ. Το 2020 εκτινάχθηκε στα 10,9 δισ. ευρώ! Η ανοδική του πορεία συνεχίσθηκε και τη δεύτερη χρονιά του Covid, το 2021, όπου έπιασε το ρεκόρ των 12,2 δισ. ευρώ.

Το 2022, κατά την πρώτη μεταCovid εποχή και πάρα την εκτίναξη των εξαγωγών και την επανεκκίνηση του τουρισμού, το έλλειμμα αυτό άγγιξε το πρώτο οκτάμηνο του έτους τα 10 δισ. ευρώ. Εκτιμάται ότι θα κυμανθεί στα περσινά επίπεδα αντιπροσωπεύοντας περίπου το 6% του ΑΕΠ της χώρας. Αυτή είναι μια πρώτη ανησυχητική εξέλιξη που αντανακλά τις παθογένειες της Ελληνικής οικονομίας με κεντρικό άξονα την αποβιομηχάνισή της.

Ως προς το δημόσιο χρέος, μετά την άνοδό του ως ποσοστό του ΑΕΠ κατά το 2020-21, έχουμε μια πτώση στο 168,9% για το 2022 και εκτιμάται ότι θα υπάρχει περαιτέρω κάμψη στο 159,3% το 2023. Βέβαια, εδώ η ανησυχητική εξέλιξη εντοπίζεται στη μη αποκλιμάκωσή του σε απόλυτες τιμές. Αυτό αυξάνεται ανερχόμενο στα 355 και 357 δισ. ευρώ το 2022 και 2023 αντίστοιχα.

Νέα δεδομένα

Έτσι, έχουμε ένα άλλο ανησυχητικό μέγεθος που ενισχύεται από δυο δεδομένα. Το πρώτο αφορά τον ισχνό ρυθμό αύξησης του ΑΕΠ (γύρω στο 1% μόνο) μεσοπρόθεσμα σύμφωνα με το ΔΝΤ. Το δεύτερο σχετίζεται με τις δαπάνες για στρατιωτικούς εξοπλισμούς, που επιτείνουν τόσο το χρέος, όσο και το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών λόγω των υψηλών εισαγωγών και της πολύ χαμηλής συμμετοχής της εγχώριας παραγωγής σε αυτούς.

Αν συμμετείχε η εγχώρια παραγωγή σε υψηλό βαθμό στα εξοπλιστικά προγράμματα (βλ. Ισραήλ, Ν. Κορέα και Τουρκία), τότε το ποσοστό του δημοσίου χρέους ως προς το ΑΕΠ θα ήταν πολύ χαμηλότερο, καθώς το αντίστοιχο ποσοστό της βιομηχανικής παραγωγής θα προσέγγιζε τον μέσο κοινοτικό όρο ενισχύοντας έτσι το ΑΕΠ.

Πέρσι η κυβέρνηση πρόβλεπε ότι το ΑΕΠ θα αυξανόταν κατά 4,5% το 2022, ενώ φέτος εκτιμά ότι το ΑΕΠ θα αυξηθεί κατά 5,6% με το κλείσιμο της χρονιάς. Αυτό το θεωρεί μεγάλη επιτυχία. Βλέπει όμως μόνο τη φωτεινή πλευρά του φεγγαριού! Ο πρωθυπουργός της Μ. Βρετανίας ο Ντισραέλι κάποτε είχε πει «Υπάρχουν ψέματα, καταραμένα ψέματα και στατιστικές». Τα στοιχεία που έπονται προκαλούν ενδιαφέρουσα συζήτηση αναφορικά με την επιβεβαίωση αυτής της θέσης.

Αναλυτικότερα, ας δούμε τη σύνθεση του ΑΕΠ αρχικά. Αυτό προσδιορίζεται από την κατανάλωση, τις επενδύσεις, τις δημόσιες δαπάνες και τις εξαγωγές αφαιρουμένων των εισαγωγών. Το 2022 η ιδιωτική κατανάλωση θα είναι τελικά διπλάσια από την προβλεπόμενη (πρόβλεψη πέρσι για αύξηση κατά 3%, νέα εκτίμηση φέτος 7,2%) ενώ οι επενδύσεις δεν έπιασαν τον στόχο (πρόβλεψη πέρσι για αύξηση κατά 21,9% νέα εκτίμηση φέτος μόνο 10%).

Οι δημόσιες δαπάνες αυξηθήκαν (πρόβλεψη πέρσι 65,5 δισ. ευρώ, νέα εκτίμηση φέτος 71,8 δισ. ευρώ). Εδώ παρενθετικά σημειώνεται ότι οι δημόσιες δαπάνες θα ανέλθουν στα 69,9 δισ. ευρώ κατά το επόμενο έτος, των εκλογών, το 2023! Σε όμοιο ποσό 69,7 δισ. ευρώ ανέρχονταν στον προϋπολογισμό του 2010! Βέβαια στη σύγκριση αυτή οφείλουμε να λάβουμε κατά νου και τον πληθωρισμό.

Οι εξαγωγές αγαθών και υπηρεσιών υπερντισταθμίστηκαν από τις εισαγωγές το 2022, με συνέπεια, όπως τονίσαμε ανωτέρω το έλλειμμα των τρεχουσών συναλλαγών να εκτιμάται ότι θα αγγίξει τα 12 δισ. ευρώ. Οπότε η αύξηση του ΑΕΠ οφείλεται κυρίως στην ιδιωτική κατανάλωση και στις δημόσιες δαπάνες. Αυτά όμως τα δυο μεγέθη της ζήτησης, που θα οδηγήσουν τελικά στη αύξηση του κατά 5,6%, επιδείνωσαν τη σχέση εξαγωγών-εισαγωγών με συνέπεια να ενισχυθούν κάθετα οι εισαγωγές οδηγώντας έτσι το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών στα ύψη.

Θα ήταν πολύ διαφορετική η εικόνα του ΑΕΠ αν η εν λόγω αύξηση οφειλόταν στη θεαματική, πέραν των προβλέψεων, άνοδο των επενδύσεων και των εξαγωγών εις βάρος των εισαγωγών κάτι που δεν έγινε! Οπότε οι προαναφερθείσες συνιστώσες του 5,6% προκαλούν περισσότερο έντονο προβληματισμό παρά ενθουσιασμό.

Η αχίλλειος πτέρνα της ελληνικής οικονομίας είναι η αποβιομηχάνισή της χώρας και η καταστροφή του αποθέματος του κεφαλαίου της. Αυτά ερμηνεύουν το εταιρικό επενδυτικό κενό της τάξης των 130 δισ. ευρώ από τον μέσο κοινοτικό (βλ. έκθεση Πισσαρίδη). Οι υφιστάμενες επιλογές μέσα από το Σχέδιο Ανάκαμψης όπως διαμορφώνεται και το νέο ΕΣΠΑ (2021-27) αδυνατούν να το καλύψουν. Αντίθετα, η νέα αναπτυξιακή στρατηγική δίνει για πολλοστή φορά ώθηση στις εισαγωγές και έκταση σε προσανατολισμούς μιας δεύτερης προτεραιότητας.

* Ο Δημήτρης Μάρδας είναι Καθηγητής Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ και Π. Αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών.

euro2day.gr

Η ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΗ ΟΡΙΟΘΕΤΗΣΗ ΑΟΖ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΟΥ ΜΕ ΤΗ ΛΙΒΥΗ

8

Θεόδωρος Καρυώτης

Αρχίσαμε να πανηγυρίζουμε για την παράνομη μονομερή οριοθέτηση της Αιγύπτου με την Λιβύη, χωρίς να αντιλαμβανόμαστε τι σημαίνει για την Ελλάδα αυτή η οριοθέτηση.

Ένα μικρό μάθημα Δίκαιου Θάλασσας , πριν προχωρήσουμε, είναι αναγκαίο. Η Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS 82) στο Άρθρο 74   προβλέπει:

Άρθρο 74 Οριοθέτηση της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης μεταξύ κρατών με έναντι ή προσκείμενες ακτές

  1. Η οριοθέτηση της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης μεταξύ κρατών με έναντι ή προσκείμενες ακτές πραγματοποιείται κατόπιν συμφωνίας με βάση το διεθνές δίκαιο όπως ορίζεται στο άρθρο 38 του καταστατικού του διεθνούς δικαστηρίου, με σκοπό την επίτευξη δίκαιης λύσης.
  2. Αν δεν επιτευχθεί συμφωνία μέσα σε εύλογο χρονικό διάστημα, τα ενδιαφερόμενα κράτη προσφεύγουν στις διαδικασίες που προβλέπονται στο μέρος XV.
  3. Εκκρεμούσης της συμφωνίας που προβλέπεται στην παράγραφο 1, τα ενδιαφερόμενα κράτη, σε πνεύμα κατανόησης και συνεργασίας, καταβάλλουν κάθε προσπάθεια για την επίτευξη προσωρινών διευθετήσεων πρακτικού χαρακτήρα και, κατά τη διάρκεια αυτής της μεταβατικής περιόδου, για να μην θέσουν σε κίνδυνο ή παρεμποδίσουν την επίτευξη οριστικής συμφωνίας. Οι διευθετήσεις αυτές δεν επηρεάζουν την τελική οριοθέτηση.
  4. Όπου ισχύει συμφωνία μεταξύ των ενδιαφερομένων κρατών, τα ζητήματα που αναφέρονται στην οριοθέτηση της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης καθορίζονται σύμφωνα με τις διατάξεις της εν λόγω συμφωνίας.

Μία απλή ανάγνωση του Άρθρου 74 της UNCLOS καταδεικνύει ότι η Αίγυπτος παραβίασε το παραπάνω άρθρο οριοθετώντας μονομερώς ΑΟΖ με την Λιβύη.

Ο εξαιρετικός δημοσιογράφος Νίκος Μελέτης αναφέρει για την οριοθέτηση της ΑΟΖ της Αιγύπτου:

«Εν αναμονή της δημοσίευσης και των χαρτών της μονομερούς ανακήρυξης των δυτικών εξωτερικών ορίων της Αιγυπτιακής ΑΟΖ στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης, σύμφωνα με την πρώτη εικόνα, η γραμμή αυτή προς βορρά σταματά στη μέση γραμμή μεταξύ Κρήτης και Αιγύπτου αφήνοντας έτσι κενό προς οριοθέτηση, κατόπιν συμφωνίας, του τριεθνούς σημείου συνάντησης των ΑΟΖ της Ελλάδας, της Αιγύπτου και της Λιβύης. Ένα σημείο όμως που τείνει να ακολουθήσει την προέκταση της οροθετικής γραμμής της συμφωνίας Ελλάδας -Αιγύπτου και που αμφισβητεί πλήρως το Τουρκολυβικό Μνημόνιο και την περιοχή της ΑΟΖ την οποία διεκδικούσε βάσει αυτού η Λιβύη, εις βάρος της Ελλάδας αλλά και της Αιγύπτου. Εφόσον επιβεβαιωθεί και επί των χαρτών αυτή η κίνηση του Καΐρου θα πρόκειται για ένα δεύτερο ουσιαστικό πλήγμα στο Τουρκολυβικό Μνημόνιο καθώς θα στρέφεται προς τον πιο αδύναμο κρίκο, τη Λιβυκή πλευρά. Το γεγονός μάλιστα ότι η Αίγυπτος κινείται με γνώμονα την Ελληνοαιγυπτιακή Συμφωνία οριοθέτησης ΑΟΖ (2020) υποχρεώνει τη Λιβύη είτε να αντιδράσει (κάτι που θα είναι ιδιαίτερα ριψοκίνδυνο έναντι της Αιγύπτου) είτε να υποχρεωθεί σε συνομιλίες σε μια βάση όμως που αμφισβητεί το Τουρκία.»

Η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτική στο πως θα αντιδράσει σε αυτή την αιγυπτιακή οριοθέτηση, διότι το γεγονός ότι εμβολίζει το Τουρκολυβικό μνημόνιο δεν αρκεί για να πανηγυρίσουμε για αυτή την αιγυπτιακή πρωτοβουλία.

Πως θα αντιδράσουμε εάν αύριο η Τουρκία ακολουθήσει την αιγυπτιακή γραμμή και προβεί σε μονομερή οριοθέτηση της ΑΟΖ της στο Αιγαίο Αρχιπέλαγος και στην Ανατολική Μεσόγειο;

Είναι, επίσης, σίγουρο ότι θα αντιδράσει άμεσα και η Λιβύη σε αυτή την μονομερή οριοθέτηση της Αιγύπτου. Η Λιβύη έχει εμπειρία οριοθετήσεων θαλασσίων ζωνών, διότι έχει προβεί σε οριοθετήσεις με την Ιταλία, την Τυνησία και την Μάλτα αλλά όχι με την Ελλάδα και την Αίγυπτο. Αξίζει εδώ να αναφερθούμε στην οριοθέτηση της Λιβύης με την Μάλτα, διότι μπορεί να έχει κάποια συνάφεια  με την οριοθέτηση Ελλάδας-Λιβύης.

Το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης δεν έδωσε πλήρη επήρεια (full effect) στην Μάλτα και έτσι η οριοθετημένη γραμμή είναι βορειότερα της μέσης γραμμής και δίνει μεγαλύτερη ΑΟΖ στην Λιβύη.

Όταν θα έρθει η ώρα να συζητήσουμε την οριοθέτηση της ΑΟΖ μας με αυτή της Λιβύης πρέπει να προτείνουμε στους Λιβύους  οριοθέτηση βάσει του Νόμου Μανιάτη, που ορίζει τα θαλάσσια σύνορά μας με βάση την μέση γραμμή-ίση απόσταση.

Θα πρέπει να σημειωθεί εδώ ότι η θέση της Λιβύης είναι ότι για μια τέτοια οριοθέτηση θα πρέπει η Ελλάδα να αναγνωρίσει ως νόμιμο το κλείσιμο του κόλπου της Σύρτης εύρους 177 ν.μ.  (Η UNCLOS επιτρέπει κλείσιμο κόλπων μέχρι 50 ν.μ.) και να δεχθεί ότι η Γαύδος δεν μπορεί να υπολογισθεί σε μια τέτοια οριοθέτηση.

Αξίζει εδώ να προσέξουμε τον επόμενο χάρτη και να βγάλουμε ορισμένα συμπεράσματα.

Χάρτης Οριοθετήσεων Ανατολικής Μεσογείου

Η Αίγυπτος, όπως βλέπουμε από τον παραπάνω χάρτη, οριοθέτησε με την Λιβύη και δυτικά της οριοθετημένης γραμμής με την Ελλάδα. Από τον χάρτη αυτό δεν γνωρίζουμε εάν η Αίγυπτος έδωσε πλήρη επήρεια στην Κρήτη ή πήρε μεγαλύτερη επήρεια όπως έκανε και με την οριοθέτηση ΑΟΖ με την Ελλάδα.

Η Ελλάδα, για να μη φανεί ότι εγκαταλείπει την ολική οριοθέτηση, στην συμφωνία με την Αίγυπτο υποστήριξε  ότι το Άρθρο 1(ε) προβλέπει ότι κάθε μεταγενέστερη οριοθέτηση πέρα ​​από το καθορισμένο όριο της συμφωνίας (ανατολικά του 28ου μεσημβρινού ή νοτιοδυτικά της Κρήτης) θα ολοκληρωθεί «σε συνεννόηση με τα γειτονικά κράτη». Η Αίγυπτος φαίνεται ότι έκανε οριοθέτηση νοτιοδυτικά της Κρήτης χωρίς συνεννόηση με την Ελλάδα. Η κίνηση της απαιτεί περίσκεψη και όχι πρόωρους πανηγυρισμούς.

Κώστας Λαλιώτης: «Το είναι και το φαίνεσθαι ενός προέδρου» 

1

Με αφορμή μια έκδοση

Ο Κώστας Λαλιώτης –ιστορικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ- επιχειρεί μια πολιτική αποδόμηση του Κυριάκου Μητσοτάκη και της σημερινής κυβέρνησης της ΝΔ

Λιαλιούτη Μυρτώ

«Η χρυσόσκονη του πρίγκιπα έχει αντικατασταθεί με την σκουριά του βασιλιά»: Με αφορμή το βιβλίο του Δημήτρη Ψαρρά («Μια καριέρα: η πολιτική διαδρομή του Κ. Μητσοτάκη), ο Κώστας Λαλιώτης –ιστορικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ- επιχειρεί μια πολιτική αποδόμηση του Κυριάκου Μητσοτάκη και της σημερινής κυβέρνησης της ΝΔ. Περιγράφοντας τον Μητσοτάκη ως «πρωθυπουργό-κυβερνήτη», ο οποίος έχει μετεξελιχθεί σε «παντοκράτορα ελέω λαού και medioσφαιρας», ο Λαλιώτης ασκεί έντονη κριτική στο «επιτελικό κράτος», διαβλέποντας το τέλος της επικράτησής του στον κεντρώο χώρο. Και εκτιμώντας πως, ο μόνος τρόπος να είναι ξανά στην κυβέρνηση είναι είτε η περίπτωση Βελόπουλου (το «φαινόμενο Καρατζαφέρη) ή η αποστασία: «ο “κεντρώος” Κυριάκος Μητσοτάκης ακολουθώντας τις παλιές γνώριμες κομματικές και οικογενειακές συνταγές με τις συναλλαγές, τις αποστασίες και τις μεταγραφές», σχολίασε χαρακτηριστικά.

«Πιστεύω ακράδαντα ότι μόνο με αυτή τη στρατηγική και με αυτόν τον πολιτικό σχεδιασμό το ΠΑΣΟΚ, και το Κίνημα Αλλαγής μπορούν να αποκτήσουν ξανά ευρύτατο και ζωτικό ιδεολογικό, κοινωνικό, πολιτικό και προγραμματικό χώρο», λέει για το ΠΑΣΟΚ.

«Μόνον έτσι το ΠΑΣΟΚ και το Κίνημα Αλλαγής, ως μία ανανεωτική, σύγχρονη και ριζοσπαστική Σοσιαλδημοκρατία, ως μία σύγχρονη προοδευτική και ριζοσπαστική Κεντροαριστερά δεν θα μετατρέπονται σε δεκανίκι και ουρά είτε της ΝΔ, είτε του ΣΥΡΙΖΑ».

Ολη η ομιλία του Κώστα Λαλιώτη:

Το Βιβλίο του Δημήτρη Ψαρρά, που έχει ως τίτλο «ΜΙΑ ΚΑΡΙΕΡΑ» και ως υπότιτλο «Η πολιτική διαδρομή του Κυριάκου Μητσοτάκη», συμπυκνώνει μία συστηματική πολύχρονη και πολύμοχθη Δημοσιογραφική έρευνα.

Μία διεισδυτική έρευνα με στοιχεία, τεκμήρια και ντοκουμέντα, τα οποία κανείς δεν πρέπει να αποσιωπεί, να απωθεί και να αγνοεί και κυρίως κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει γιατί παραπέμπουν σε υπαρκτές «άβολες αλήθειες».

Ως Βιβλίο πολιτικής αναφοράς και κριτικής ανάλυσης προβάλλει με αφοπλιστικό τρόπο αυθεντικές καταγραφές και στοιχειοθετημένες αποκαλύψεις χωρίς φόβο, πάθος και φανατισμό, δίχως δογματικές προκαταλήψεις και κομματικά «κλισέ».

Όμως αυτές οι αναφορές, δεν σημαίνουν σε καμμία περίπτωση ότι ο Συγγραφέας έχει μια «ματιά» ουδέτερη και ένα «λόγο» αποκαθαρμένο από κάθε υποκειμενισμό.

Αντίθετα ο Συγγραφέας έχει δηλωμένη σκοπιά.  Δεν κρύβει τόσο το δεδομένο Δημοκρατικό, Προοδευτικό και Ριζοσπαστικό προσανατολισμό του στην Ελλάδα όσο και την ομόλογη «θέασή» του για το πολιτικό γίγνεσθαι των χωρών της Ευρώπης.

2.    Η νηφάλια και τεκμηριωμένη, αλλά όχι ουδέτερη, γραφή του Βιβλίου για τη διαδρομή του Κυριάκου Μητσοτάκη αποτελεί μία υπέρβαση ανάμεσα στα μέχρι τώρα κυρίαρχα, ακραία και απόλυτα πρότυπα είτε της μιντιακής αγιογραφίας και της άκριτης προσωπολατρίας, είτε των αδιέξοδων αναθεμάτων και της παράλογης συνωμοσιολογίας.
Οι «Βιβλιό-Φιλοι» ως «αγοραστικό κοινό», με το δικό τους κριτήριο και αισθητήριο, έχουν αγκαλιάσει το Βιβλίο.  Αποδεδειγμένα το έχουν αναδείξει, (… χωρίς καμμία ιδιαίτερη προβολή και διαφήμιση…), για πολλές εβδομάδες στις δημοσιοποιημένες λίστες των Βιβλιοπωλείων, ανάμεσα στα πιο «ευπώλητα» Βιβλία.

3.    Κατά τη γνώμη μου το μυστικό της πρωτοτυπίας και της επιτυχίας του Βιβλίου έγκειται στην ευρηματική και στην αριστοτεχνική μεθοδολογία του Συγγραφέα να αξιοποιήσει ως υλικό, τις αυθεντικές θέσεις και τον αυθεντικό λόγο του Κυριάκου Μητσοτάκη όπως παρατίθενται στις επιστημονικές εργασίες του, στα άρθρα του, στις συνεντεύξεις του, στις δηλώσεις του και τις ομιλίες του.
Πιστεύω ότι το Βιβλίο αυτό αξίζει να το διαβάσουν με τη δέουσα προσοχή τόσο οι «Αγιογράφοι» και οι «Πιστοί» όσο και οι «Αρνητές» και οι «Αντίπαλοι» του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Σίγουρα ως αναγνώστες μπορεί να εμπλουτίσουν τις γνώσεις τους και να ανακαλύψουν στοιχεία, που προσδιορίζουν το χαρακτήρα και τη διαδρομή του σημερινού Πρωθυπουργού με τις μεταλλασσόμενες ιδέες, σκέψεις, θέσεις και επιλογές του, με τις επιλεκτικές πολιτικές συγγένειες του, με τις παράδοξες κομματικές συμμαχίες του σε μία κρίσιμη περίοδο από τα φοιτητικά του χρόνια μέχρι τη Βουλευτική Εκλογή του και την Υπουργική θητεία του, μέχρι τη διεκδίκηση και την εκλογή του στο κορυφαίο αξίωμα του Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας και του Αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης.

Θα πρότεινα στον Κυριάκο Μητσοτάκη να το διαβάσει το Βιβλίο αυτό ως μία άσκηση αναστοχασμού, αυτογνωσίας και αυτοβελτίωσης.

Επίσης θα συνιστούσα να το διαβάσουν επίσης ο Αλέξης Τσίπρας, ο Νίκος Ανδρουλάκης όπως και οι άλλοι Πολιτικοί Αρχηγοί για να αξιολογήσουν τις δυνατότητες, τις αντοχές και τις δυναμικές, τα όρια, τις αντιφάσεις και τις αδυναμίες του Αντιπάλου τους.

Από το αξιόλογο Βιβλίο του Δημήτρη Ψαρρά θεωρώ αναγκαίο και σκόπιμο να κάνω τρεις συγκεκριμένες επισημάνσεις. Θα συμπληρώσω τις τρεις επισημάνσεις με τρία Υστερόγραφα για την πολιτική συγκυρία.

4.    Επισήμανση πρώτη:  «Το έργο ζωής»

Στο κεφάλαιο ΙΙΙ του Βιβλίου με τίτλο «Το Έργο Ζωής» εκτυλίσσεται μία περιεκτική και κριτική ανάλυση της «Πτυχιακής Εργασίας» του Κυριάκου Μητσοτάκη στο Χάρβαρντ το 1990, η οποία αποτελεί τη βάση του Βιβλίου του (…που εκδόθηκε με αρκετές προσαρμογές, συμπληρώσεις και αλλαγές το 2006…), με τίτλο: «Οι Συμπληγάδες της Εξωτερικής Πολιτικής. Εσωτερικές και Διεθνείς πιέσεις στις Ελληνο-Αμερικανικές διαπραγματεύσεις».

«Η Πτυχιακή Εργασία» του 1990 και το Βιβλίο του 2006 έχουν μία σημαντική αξία γιατί περιγράφουν θεωρητικές προσεγγίσεις και τις κατευθυντήριες πολιτικές στοχοθετήσεις του σημερινού Πρωθυπουργού.

Δεν θα μπω στον πειρασμό μιας κριτικής αντιπαράθεσης και θα αντιπαρέλθω τις ιδεοληπτικό-πολιτικές εμμονές του, τις άδικες, φανατικές και μειωτικές αναφορές του κατά του Ανδρέα Παπανδρέου για την Ανεξάρτητη – Κυρίαρχη και Πολυδιάστατη Εξωτερική Πολιτική του.

Όμως επειδή στη σημερινή κρίσιμη καμπή για τη χώρα, με την κλιμακούμενη επιθετική ρητορική της Τουρκίας ενταγμένης στα στρατηγικά σχέδια του ιστορικού Αναθεωρητισμού και του Νεο-Οθωμανισμού και επειδή από τη μια μέρα στην άλλη ο σημερινός Πρωθυπουργός μπορεί  να διαχειριστεί μία μικρή ή μείζονα Εθνική κρίση, είναι αδήριτη ανάγκη να εμπεδώσει τις πολύτιμες παραδόσεις και τους θεσμικούς κανόνες του Εθνικού Διαλόγου, της Πολιτικής Συνεννόησης και της Εθνικής Ομοψυχίας και Ενότητας, που είχαν καθιερώσει ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο Ανδρέας Παπανδρέου μαζί με τους Αρχηγούς και των άλλων Κομμάτων.

Οι δύο Ηγέτες, που σφράγισαν μία ολόκληρη ιστορική περίοδο, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο Ανδρέας Παπανδρέου, ανεξάρτητα από τις διαφορές, τις αντιθέσεις και τις αντιπαραθέσεις ακόμα και τις συγκρούσεις τους, γνώριζαν ποιά ήταν τα όρια ενός αντίπαλου «Πολιτικού Δίπολου» και ποιοί ήταν οι άγραφοι νόμοι ενός συνδυαστικού «Εθνικού Διδύμου» για τα Εθνικά Θέματα είχαν αναπτύξει μία σχέση αξιοπιστίας, ειλικρίνειας και εμπιστοσύνης.

Διαχρονικά, κάτω από αυτό το πρίσμα οφείλει να μελετήσει σοβαρά και εμπεριστατωμένα το επιτυχές πολυσχιδές και πολυμερές στρατηγικό Εθνικό Σχέδιο για τη διαχείριση των Ελληνοτουρκικών σχέσεων, της Ελληνοτουρκικής κρίσης τον Αύγουστο του 1976 με το «Χόρα» και τη μείζονα Ελληνοτουρκική κλιμακούμενη κρίση με το «Σισμίκ», που έφτασε στα όρια της σύγκρουσης τον Μάρτιο του 1986.

Οι σημερινές γεωπολιτικές συνθήκες και συγκυρίες είναι ριζικά αλλαγμένες. Σε έναν μεταβαλλόμενο και ρευστό κόσμο οι προκλήσεις και τα προτάγματα τής εποχής μας απαιτούν πιο σύνθετες και εξόχως πιο διαφορετικές απαντήσεις.

Όμως οι «Εθνικές Σχολές» του Κωνσταντίνου Καραμανλή και του Ανδρέα Παπανδρέου, με τις παρακαταθήκες τους, έχουν αφήσει ανεξίτηλα τα αποτυπώματά τους και τις ισχυρές διδαχές τους και στον τομέα Εξωτερικής Πολιτικής και στον τομέα της Άμυνας με τα πολλαπλά, ισχυρά και αποτρεπτικά Εθνικά ισοδύναμα.

Σταματάω εδώ και «ο νοών νοείτω». Γιατί η ιστορία της χώρας μας αλλά και των χωρών της Ευρώπης και όλου του κόσμου κάνει κύκλους.

Γιατί η «Γεωγραφία» κατοχυρώνει την ισχύ και ωθεί τις δυνατότητες μίας χώρας, αρκεί να διαβάζει κανείς τη δυναμική απεικόνιση των «Χαρτών», των Εθνών και των Κρατών, αλλά με μία λάθος ματιά η «Γεωγραφία» αιχμαλωτίζει, εκδικείται και ακρωτηριάζει.

Όμως δεν πρέπει σε καμμία περίπτωση οι «χάρτες» της Γεωγραφίας και οι κύκλοι της ιστορίας μέσα από αστοχίες, λάθη και αβελτηρίες να θαμπώνουν, να κυκλώνουν και να περικυκλώνουν την Ελλάδα και τους Έλληνες.  Η νεότερη και η σύγχρονη Ιστορία της έχει πολλά παραδείγματα προς μίμηση και αρκετά προς αποφυγή.

5.    Επισήμανση δεύτερη, η «ΕΠΟΠΤΕΙΑ» και ο κύκλος των φερέλπιδων.

Στο κεφάλαιο IV του Βιβλίου με τίτλο «Ο Κυριάκος πολιτεύεται» υπάρχει μια παραστατική και γλαφυρή περιγραφή για την ύπαρξη και το ρόλο του Περιοδικού «ΕΠΟΠΤΕΙΑ», που διακηρυκτικά και πρακτικά λειτουργούσε ως ένα αμερικανόπνευστο Think Tank.

Ένα Think Tank εμφυτευμένο στην Παράταξη της Δεξιάς και στο Κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, με στόχο την προβολή και την κατίσχυση μίας νεοφιλελεύθερης και νεοσυντηρητικής πολιτικής σκέψης με έκδηλη και ακραία ψυχροπολεμική αντικομμουνιστική υστερία.

Τη  συμβολή  του  Περιοδικού «ΕΠΟΠΤΕΙΑ», είχε εξάρει ο Ζμπίγκνιου Μπρζεζίνσκι από την δεκαετία του 1980 με το εξής διθυραμβικό επίγραμμα

«… Η ΕΠΟΠΤΕΙΑ είναι ένα ελληνικό περιοδικό, που δημιουργεί την αυριανή elite αυτής της χώρας και επηρεάζει σοβαρά τη σημερινή…».

Στον κύκλο των «εκλεκτών» του περιοδικού εκτός από την εκδότρια Ζηνοβία Δρακοπούλου και τον Διευθυντή Παναγιώτη Δρακόπουλο, συμμετείχαν ενεργά ο Αντώνης Σαμαράς, ο Κυριάκος Μητσοτάκης και άλλοι πολλοί φερέλπιδες νέοι της Νέας Δημοκρατίας.

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του «ιδιοφυή διανοούμενου» Χρήστου Γούδη αρχικά οργανικό στέλεχος στην εκδοτική και συντακτική διεύθυνση στην «ΕΠΟΠΤΕΙΑ», μετέπειτα υπεύθυνος ιδεολογίας και πολιτικής στο κομματικό Think Tank της Νέας Δημοκρατίας, μετέπειτα σύμβουλος του Αντώνη Σαμαρά στην Πολιτική Άνοιξη, μετέπειτα στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΛΑΟΣ και Εκπρόσωπος του Κόμματος, μετέπειτα Πρόεδρος στο «Ινστιτούτο Ίων Δραγούμης» στο Think Tank του Γιώργου Καρατζαφέρη.

Οι διαδρομές, όπως και οι πολιτικές κομματικές αναφορές, των «εκλεκτών» του περιοδικού «ΕΠΟΠΤΕΙΑ» έχουν έναν ομφάλιο ρόλο άλλοτε ταυτίζονται και άλλοτε συμπροσδιορίζονται πάντα με όρους εκτίμησης, αναγνώρισης, υποστήριξης και αλληλεγγύης.

Σε αυτό το Κεφάλαιο υπάρχει μία εκτενής αναφορά για την ανοιχτή σύγκρουση της Εφημερίδας «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» του Αριστείδη Αλαφούζου και του Ραδιοφωνικού Σταθμού SKY του Γιάννη Αλαφούζου με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, με την παράθεση στοιχειοθετημένων αυτούσιων άρθρων, ερευνών, σχολίων και δηλώσεων. Σε αυτό το αρχειακό υλικό της «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ» εκτός από το χρονικό της «πυρηνικής» σύγκρουσης ανάμεσα στην Καθημερινή, στον SKY, και στον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη περιγράφεται με ενάργεια και η σχέση του Κυριάκου Μητσοτάκη με την «ΕΠΟΠΤΕΙΑ».

Τέλος, αξίζει για το νεοφιλελεύθερο και νεοσυντηρητικό ιδεολογικό – πολιτικό στίγμα του περιοδικού «ΕΠΟΠΤΕΙΑ» να παρατεθεί ένα αποκαλυπτικό δημοσίευμα (τεύχος 138 – Οκτώβριος 1988) με τίτλο:
«Δεκατέσσερα και όχι επτά χρόνια Σοσιαλισμού στην Ελλάδα»,
«…. Ο Σοσιαλισμός άρχισε να εμφανίζεται από τις Κυβερνήσεις Κωνσταντίνου Καραμανλή και Γεωργίου Ράλλη…..».

Ο ομφάλιος λώρος των φερέλπιδων και των εκλεκτών του Περιοδικού «ΕΠΟΠΤΕΙΑ» μπορεί να λύσει πολλές απορίες για τις επιλεκτικές συσχετίσεις, αντιθέσεις και ταυτίσεις των διαδρομών τους και τους διαχρονικούς δεσμούς τους, όπως και για τους ιδεολογικούς, πολιτικούς, διαχρονικούς δεσμούς τους.

Όλοι τους παραμένουν πάντα μάχιμοι στις επάλξεις της Μεγάλης Παράταξης της Δεξιάς και στις οβιδιακές μεταμορφώσεις της.

Αυτή τη συμβίωση και τη σύμπραξη των φερέλπιδων και εκλεκτών ίσως μπορεί να λύσει τα αινίγματα για τη στρατηγική κομματική συμμαχία και την αλληλοϋποστήριξη του Αντώνη Σαμαρά και του Κυριάκου Μητσοτάκη κατά την Προεδρική εκλογή τους.

6.    Επισήμανση Τρίτη, Η σχέση Ν.Δ. και ΛΑΟΣ, Μητσοτάκη – Καρατζαφέρη

Στο υποκεφάλαιο του Βιβλίου με τίτλο «Η προσέγγιση με το ΛΑΟΣ και τον Γιώργο Καρατζαφέρη», όπως και σε άλλα υποκεφάλαια, λύνονται πολλοί γρίφοι και δίνονται τεκμηριωμένες απαντήσεις για τους διαχρονικούς, ισχυρούς, πολιτικούς και κομματικούς δεσμούς ανάμεσα στον Γιώργο Καρατζαφέρη και την Οικογένεια Μητσοτάκη, ανάμεσα στη Νέα Δημοκρατία και το ΛΑΟΣ, ανάμεσα στις ηγεσίες της Νέας Δημοκρατίας (εκτός του Κώστα Καραμανλή), τον Γιώργο Καρατζαφέρη και τα επιφανή στελέχη του ΛΑΟΣ.

Ας μην ξεχάσει ποτέ και κανείς ότι το «Φαινόμενο Καρατζαφέρης» επωάστηκε, γεννήθηκε και μεσουράνησε από την Οικογένεια Μητσοτάκη, μεσουράνησε και κυριάρχησε με την αμέριστη πολλαπλή στήριξη της Οικογένειας.

Σήμερα επιφανή στελέχη του ΛΑΟΣ έχουν προσαρτηθεί στη Νέα Δημοκρατία.  Είναι κορυφαίοι Υπουργοί της Νέας Δημοκρατίας στην Κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη και δίνουν το στίγμα και τον προσανατολισμό της Νέας Δημοκρατίας στις ιδέες της και στην πολιτική της, στο πρόγραμμα και τη στρατηγική της.

Με τη θεωρία της «Δεξιάς Πολυκατοικίας» και με τη θεωρία των «ομοαίματων και ομογάλακτων» συγγενών τα πάντα εξηγούνται και τα πάντα δικαιολογούνται.

Το πρώτο πείραμα και το πρώτο δείγμα γραφής ήταν η παλιννόστηση και η ξανα-ενσωμάτωση της Πολιτικής Άνοιξης και του Αντώνη Σαμαρά.

Το δεύτερο πείραμα δοκιμάστηκε πάλι με επιτυχία με την «αποστασία» των «παιδιών» του ΛΑΟΣ και την ένταξή τους στη Νέα Δημοκρατία αλλά με την «τιμητική αποστράτευση» του αρχηγού του ΛΑΟΣ Γιώργου Καρατζαφέρη.

Ας εκληφθεί ως ένα καπρίτσιο της ιστορίας όλα τα «άνθη» της Ακροδεξιάς να παίζουν σημαίνοντα ρόλο στις Κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας και ο χαλκέντερος βετεράνος Αρχηγός τους να μένει εκτός νυμφώνος.
Οι αναφορές μου για την όσμωση της Νέας Δημοκρατίας με την Ακροδεξιά για την ενσωμάτωση των στελεχών της πάλαι ποτέ «ένδοξης Ακροδεξιάς» στις Κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας δεν αφορούν μόνο το παρελθόν, αλλά προβλεπτικά προεκτείνονται στο άμεσο μέλλον της Νέας Δημοκρατίας.

Όμως έτσι και αλλιώς τα δύο χιλιοτραγουδισμένα συνθήματα – μηνύματα αποκτούν νόημα, περιεχόμενο και προοπτική:

Νέα Δημοκρατία και ΛΑΟΣ

χέρι – χέρι

με τον Καρατζαφέρη.

Ο Κυριάκος χέρι – χέρι

με τα παιδιά του Καρατζαφέρη

Ο «Κεντρώος» Κυριάκος Μητσοτάκης ακολουθώντας τις παλιές γνώριμες Κομματικές και Οικογενειακές συνταγές με τις συναλλαγές, τις αποστασίες και τις μεταγραφές μπορεί να συμπράξει με την «Ελληνική Λύση» και τους Βουλευτές της ακόμα και χωρίς τον Κυριάκο Βελόπουλο. Εάν αρνηθεί ο Κ.Βελόπουλος του επιφυλάσσουν την τύχη του Γιώργου Καρατζαφέρη.

Το ίδιο πείραμα είχε δοκιμαστεί και στεφθεί με επιτυχία το 1990 με την αποστασία και την προσάρτηση του Βουλευτή Θ. Κατσίκη και άλλων στελεχών από τη ΔΗΑΝΑ, με την άνωθεν επιβαλλόμενη διάλυση του Κόμματος και με την απομόνωση του Κωστή Στεφανόπουλου.

Για τη Νέα Δημοκρατία το ένδοξο παρελθόν με τη γενεολογία των αποστατών και των προσαρτήσεων δείχνει το μέλλον με τις εφεδρείες της Ακροδεξιάς και σίγουρα θα επαναληφθεί το 2023και πριν και μετά τις Εκλογές.

Αντίστοιχα παραδείγματα έχουν καταγραφεί με τις μεταγραφές, τις «αποστασίες» και τις προσαρτήσεις στελεχών του «Κέντρου» με «μπόνους» Κυβερνητικά αξιώματα και θέσεις.

Όμως στις σημερινές συνθήκες το πολιτικό αζιμούθιο των «Κεντρώων» και των «Ακροκεντρώων» θολώνει και ξεθωριάζει γιατί μοιάζουν με ναυαγούς στις θάλασσες και τους ωκεανούς της Δεξιάς και της Ακροδεξιάς, που πασχίζουν με κάθε τρόπο να διασωθούν ως αξιωματούχοι, Βουλευτές και Υπουργοί «παντός καιρού» και «πασών καταστάσεων».

7.    Υστερόγραφο (Υ/Γ1) για τις Υποκλοπές και το Τριπλό Σκάνδαλο

Μετά από λίγους μήνες (…. στην αρχή, ή στη μέση ή στο τέλος της Άνοιξης….) θα γίνουν εκλογές και ο Ελληνικός Λαός ελεύθερα και δημοκρατικά θα εκφράσει την ετυμηγορία του.
Όλοι μας έχουμε συναίσθηση και συνείδηση ότι ζούμε σε μια πρωτόγνωρη ιστορική συγκυρία με πολλαπλές βαθειές και πολύπλευρες κρίσεις, που κυριαρχούν στη διεθνή σκηνή:
στο πεδίο των διεθνών και περιφερειακών γεωπολιτικών και γεωοικονομικών ανακατατάξεων,
στο πεδίο της πανδημικής, της κλιματικής, της ενεργειακής κρίσης σε συνδυασμό με τα επισιτιστικά εφοδιαστικά προβλήματα,
στο πεδίο της σύγκρουσης των ΗΠΑ και της Ενωμένης Δύσης, με τη Ρωσία, με την Κίνα και τους BRICKS για το πέρασμα από ένα μονοπολικό σε πολυπολικό Κόσμο στην Ευρώπη και τη Μεσόγειο,
στο πεδίο του πολέμου στην Ουκρανία με την αναθεωρητική και βάρβαρη εισβολή της Ρωσίας, μετά την κατάρρευση των Συμφωνιών Μίνσκ Ι και Μίνσκ ΙΙ με καθοριστική ευθύνη της Ουκρανίας αλλά και ευθύνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ,
στο πεδίο των δοκιμασιών, των δολιχοδρομιών και των αντιφάσεων για την ενότητα της Δύσης, για τη συνοχή και την προοπτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Όλοι μας έχουμε συναίσθηση και συνείδηση ότι ζούμε στην Ελλάδα σε μια πρωτόγνωρη ιστορική συγκυρία με πολλαπλές βαθειές και πολύπλευρες κρίσεις:
στο πεδίο της ασφάλειας, της κυριαρχίας και των ζωτικών κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μας,
στο πεδίο της οικονομίας με την δυσβάστακτη ακρίβεια και το ενεργειακό κόστος, με τον πληθωρισμό και τα επιτόκια των δανείων, με την ανεργία, την υπο-απασχόληση, την ετεροαπασχόληση, τη «μεγάλη παραίτηση» και την επισφαλή εργασία, με την αναγκαία διαφοροποίηση του αναπτυξιακού μοντέλου,
στο πεδίο της κοινωνίας με τις εκρηκτικές κοινωνικές, περιφερειακές, μορφωτικές και πολιτισμικές ανισότητες, με τη συρρίκνωση και κατάρρευση του κοινωνικού Κράτους στην Υγεία και την Πρόνοια,
στο πεδίο της πληθυσμιακής κατάρρευσης και της δημογραφικής γήρανσης,
στο πεδίο των θεσμών με την υπονόμευση των δημοκρατικών κεκτημένων στη διαφάνεια, στις ελευθερίες, στα δικαιώματα.

Για όλους αυτούς τους λόγους είναι προκλητικό, απαράδεκτο, καταστροφικό για την Ελλάδα και τους Έλληνες ο Πρωθυπουργός και η Κυβέρνηση της Ν.Δ. να παράγει και να διαχέει ένα νοσηρό και τοξικό κλίμα με την εμμονική άρνησή της να αναλάβει με θάρρος και τόλμη τις καίριες και αποκλειστικές ευθύνες της για τις υποκλοπές και το Predator Gate.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας διακατέχονται από το «σύνδρομο της στρουθοκαμήλου» και από το «Σύνδρομο Νίξον».  Κρύβονται πίσω από το «απόρρητο», γιατί έχουν ένοχη καθεστωτική συμπεριφορά για το κλειστό σύστημα εξουσίας της. Ένα σκοτεινό σύστημα, που γέννησε και συντήρησε ως παρακράτος το τριπλό σκάνδαλο των υποκλοπών (υποκλοπές ως πράξη, υποκλοπές ως συγκάλυψη, υποκλοπές ως αντιπερισπασμό). Η επίκληση του απορρήτου και η ομερτά είναι «φερετζές» της ένοχης στάσης.

Στο όνομα της Δημοκρατίας και των θεσμών της, στο όνομα της Διαφάνειας και της Λογοδοσίας είναι απαίτηση όλων των Πολιτικών και των Κοινωνικών Δυνάμεων ο Πρωθυπουργός και η Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας να πάψουν επιτέλους να δικαιολογούν με τα μισόλογα και με τη στάση τους μία πολύμορφη εκτροπή και με τη σειρά της η Δικαιοσύνη να προχωράει με βηματισμό χελώνας.

Κυριαρχεί η εντύπωση ότι ο Πρωθυπουργός και η Κυβέρνησή του έχουν γεννήσει ένα τέρας. Τώρα έχουν αιχμαλωτιστεί από ένα πολυπλόκαμο παρακράτος με σκοτεινά πρόσωπα που κινούνται στους σκοτεινούς λαβύρινθους της Κυβέρνησης και τους σκοτεινούς παρακρατικούς μηχανισμούς  «εντός, εκτός και επί τα αυτά».

Ας θυμηθούμε έναν ιστορικό παραλληλισμό. Την περίοδο 1988-1993 ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης και η Νέα Δημοκρατία είχαν διαπράξει το ίδιο σκάνδαλο με το αλήστου μνήμης τρίγωνο με παλιές τεχνικές, Κων/νος Μητσοτάκης – Νίκος Γρυλλάκης – Χρήστος Μαυρίκης. Γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε σήμερα έχουμε το τρίγωνο Κυριάκος Μητσοτάκης, Γρηγόρης Δημητριάδης, Παναγιώτης Κοντολέων με νέες τεχνολογίες αλλά ίδιους στόχους.

Όμως το σχέδιο και η λογική, οι στόχοι και οι σκοποί των δύο εποχών ταυτίζονται. Τα πάντα είναι ίδια, είναι μία επανάληψη της ίδιας ταινίας.
Αφού ο Πρωθυπουργός δεν θέλει να ακούσει τις στεντόρειες φωνές του Νίκου Ανδρουλάκη (που πρώτος άνοιξε και τεκμηρίωσε το τριπλό σκάνδαλο), τον Αλέξη Τσίπρα, τον Δημήτρη Κουτσούμπα, τον Γιάνη Βαρουφάκη και τον Κυριάκο Βελόπουλο,

ας ακούσει τις αγωνιώδεις εκκλήσεις των πρώην Πρωθυπουργών Κώστα Καραμανλή και Αντώνη Σαμαρά και ας αφουγκραστεί τους ψιθύρους πολλών Υπουργών και Βουλευτών της, (…όμως δυστυχώς στη Βουλή, στο όνομα της κομματικής πειθαρχίας με την ψήφο τους στηρίζουν τη συγκάλυψη του …. «Τριπλού Σκανδάλου»…)
ας ακούσει τις παρεμβάσεις όλων των κορυφαίων Συνταγματολόγων, τις παρεμβάσεις των θεσμοθετημένων Ανεξάρτητων Αρχών, τις παρεμβάσεις της Ολομέλειας των Δικηγορικών Συλλόγων,
ας διαβάσει και ας ακούσει τις φωνές όλων των Μέσων Ενημέρωσης,
ας ακούσει την οργή, τον θυμό και την κατακραυγή της συντριπτικής πλειοψηφίας του Ελληνικού Λαού.

Το Τριπλό Σκάνδαλο συνιστά μία εκτροπή υπονομευτική της Δημοκρατίας και του Συντάγματος. Δημιουργεί μία διαρκή και αξεπέραστη κρίση αξιοπιστίας και εμπιστοσύνης των Πολιτών προς τον Πρωθυπουργό και την Κυβέρνησή του.

Το Τριπλό Σκάνδαλο των υποκλοπών είναι μια θηλιά που πνίγει τη Δημοκρατία, τις θεμελιώδης αρχές της και τους εγγυητικούς θεσμούς της, είναι μια δυσώδης υπόθεση, που ευτελίζει κάθε έννοια διαφάνειας, λογοδοσίας και δικαιοσύνης.

Είναι μία χαίνουσα κακοφορμισμένη πληγή που εκθέτει την Ελλάδα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τους Ευρωπαϊκούς θεσμούς, που διασύρει διεθνώς τον Πρωθυπουργό, την Κυβέρνηση και το Κόμμα του.

Δεν αντέχει η χώρα, η κοινωνία και ο λαός να έχουν πάνω από τα κεφάλια τους το φάντασμα του τριπλού σκανδάλου των υποκλοπών. ΕΔΩ και ΤΩΡΑ δικαιοσύνη, κάθαρση και παραδειγματική τιμωρία των φυσικών και ηθικών αυτουργών.

ΕΔΩ και ΤΩΡΑ οξυγόνο για τη Δημοκρατία. Όχι άλλο κάρβουνο.

8.    Υστερόγραφο (Υ/Γ2), «το φαίνεσθαι και το είναι ενός Προέδρου»

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης μαζί με τους επιτελείς του «Επιτελικού Κράτους» και τις στρατιές των Επικοινωνιολόγων είναι καιρός να αποδεχθούν κάποιες μοιραίες αλήθειες.

Το φαίνεσθαι και το είναι του Προέδρου δεν ταυτίζονται πια.

Οι δύο αυτές λέξεις με τα σημαίνοντα και τα σημαινόμενά τους δεν έχουν καμμία αντιστοιχία, κανένα αντίκρυσμα αλήθειας. Οι ανέμελες και εύκολες εποχές έχουν παρέλθει πια.

Ο «Κυριάκος» δεν είναι πια ο εξαγνισμένος «Πρίγκιπας» που φτερουγίζει, πετάει και νικάει σε μια ευνοϊκή συγκυρία του 2018-2019.

Μετά από 4 χρόνια διακυβέρνησης με τα έργα και τις ημέρες, με το βίο και την πολιτεία του, είναι ένας «Πρωθυπουργός – Κυβερνήτης» (όπως λένε οι Αγιογράφοι), ένας πραγματικός Μητσοτάκης που μέρα με τη μέρα χάνει την αίγλη, τη γοητεία και την «χρυσόσκονη» του νέου Κεντροδεξιού Ηγέτη.

Μέσα από τα λάθη, τα σκάνδαλα, το χάος, τον καθεστωτισμό και τα αδιέξοδα του «Επιτελικού Κράτους» και των «Αρίστων» πραιτοριανών του, βουλιάζει και πνίγεται μέσα σε συνθήκες απόλυτης πολιτικής απομόνωσης και κοινωνικού μετεωρισμού. Τα πάντα φθίνουν και χάνονται.

Ο «Πρωθυπουργός – Κυβερνήτης», που επιθυμούσε «ελέω λαού» και «ελέω Medioσφαίρας» να μετεξελιχθεί μεταφορικά σε «Παντοκράτορα», σε «Βασιλιά» και «Αυτοκράτορα» της Πολιτικής Ζωής.

Όμως η «χρυσόσκονη» του Πρίγκιπα έχει αντικατασταθεί πια με τη «σκουριά» του Βασιλιά. Οξειδώνεται, δεν είναι πια τεφάλ.

Προτρέπω στο σημερινό Πρωθυπουργό και στους «Επιτελείς» να διαβάσουν και να ξαναδιαβάσουν το μοναδικό και λαμπρό παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν «Τα καινούρια ρούχα του Αυτοκράτορα».

Τα παραμύθια όταν περιέχουν μία φωτεινή αλήθεια έχουν τη μαγική ικανότητα να συνταράξουν και τους μεγάλους και τους μικρούς αναγνώστες.

Ίσως το παραμύθι του Άντερσεν και η λυτρωτική προφητεία του να είναι ο καλύτερος καθρέφτης, για να δουν κάποιοι τον εαυτό τους και για να καταλάβουν γιατί «ο Αυτοκράτορας» ή «ο Βασιλιάς» είναι «γυμνός».

9.    Υστερόγραφο (Υ/Γ3), Η αυτονομία του ΠΑΣΟΚ

Εδώ και λίγες ημέρες κάποιοι λίγοι, μετρημένοι στα δάκτυλα, Δημοσιογράφοι έχουν θορυβηθεί, έχουν ανησυχήσει για τις παρεμβάσεις μου. Πλάθουν διάφορα ευφάνταστα σενάρια, τα οποία δεν έχουν καμμία αντιστοιχία με την αλήθεια και την πραγματικότητα. Για το λόγο αυτό θεωρώ πολιτικό και κομματικό χρέος μου να ξεκαθαρίσω για μία ακόμα φορά τις θέσεις μου.
Οι δεσμοί μου με το ΠΑΣΟΚ και την Δημοκρατική Προοδευτική Παράταξη ήταν, είναι και θα είναι διαχρονικοί, δεδομένοι και αδιατάρακτοι.

Οι θέσεις μου είναι διαχρονικά γνωστές, διαφανείς και σαφέστατες και συνδέονται άρρηκτα με μια ιστορική διαδρομή μου στο ΠΑΣΟΚ και στην Παράταξής μας.

Η κατοχύρωση και ανάδειξη του ΠΑΣΟΚ, του Κινήματος Αλλαγής ως Δημοκρατικού και Προοδευτικού Πόλου συνδέεται άρρηκτα και αδιαπραγμάτευτα:
με την αυτόνομη πορεία του,
με τον αυτόνομο λόγο του,
με την Δημοκρατική Προοδευτική – Σύγχρονη ταυτότητά του,
με την αυτοδύναμη στρατηγική του,
με τον καταλυτικό και διακριτό πρωταγωνιστικό ρόλο του.

Αυτές οι παραδοχές προϋποθέτουν, οριστικά, αμετάκλητα και αταλάντευτα σαφείς ιδεολογικές και πολιτικές οριοθετήσεις, σαφείς προγραμματικές θέσεις και αντιπαραθέσεις, τόσο με τον ΣΥΡΙΖΑ όσο και με τη ΝΔ, που από το 2012 εκφράζουν έναν ιδιότυπο και μικρό, έναν ιστορικά παράδοξο και αδιέξοδο, έναν κακέκτυπο και διχαστικό Δικομματισμό.
Το ΠΑΣΟΚ μπορεί να έσωσε τη χώρα από την χρεοκοπία, μπορεί να κράτησε την κοινωνία όρθια αλλά πλήρωσε ένα βαρύτατο και δυσανάλογο τίμημα. Φτάσαμε στα όρια του αφανισμού.

Κάτω από αντίξοες συνθήκες μαζί με την αείμνηστη Φώφη Γεννηματά δώσαμε την μάχη της ύπαρξης και της προοπτικής. Σήμερα μαζί με τον Νίκο Ανδρουλάκη με συντεταγμένη και δημιουργική προσπάθεια έχουμε όλες τις δυνατότητες να κάνουμε μεγάλα βήματα και μεγάλα άλματα.
Μέσα στους επόμενους 18μήνες έχουμε 4 μεγάλες μάχες και καθοριστικές αναμετρήσεις στις δύο Βουλευτικές Εκλογές την Άνοιξη του 2023, τις Δημοτικές και Περιφερειακές Εκλογές τον Οκτώβριο του 2023 και τις Ευρωεκλογές την Άνοιξη του 2024. Τα μεγάλα βήματα, τα μικρά και τα μεγάλα άλματα είναι θετικές προκλήσεις για όλους μας.
Πιστεύω ακράδαντα ότι μόνο με αυτή τη στρατηγική και με αυτόν τον πολιτικό σχεδιασμό το ΠΑΣΟΚ, και το Κίνημα Αλλαγής μπορούν να αποκτήσουν ξανά ευρύτατο και ζωτικό ιδεολογικό, κοινωνικό, πολιτικό και προγραμματικό χώρο.

Μόνον με αυτούς τους καθαρούς στρατηγικούς στόχους μπορούν να ταυτιστούν και να συμπορευτούν συμμετοχικά και ενεργά εκατομμύρια πολίτες, που έχουν διαχρονικούς δεσμούς με το ΠΑΣΟΚ και την ευρύτερη Παράταξη.

Μόνον έτσι το ΠΑΣΟΚ και το Κίνημα Αλλαγής, ως μία ανανεωτική, σύγχρονη και ριζοσπαστική Σοσιαλδημοκρατία, ως μία σύγχρονη προοδευτική και ριζοσπαστική Κεντροαριστερά δεν θα μετατρέπονται σε δεκανίκι και ουρά είτε της ΝΔ, είτε του ΣΥΡΙΖΑ.

Μόνον έτσι το ΠΑΣΟΚ, η Σοσιαλδημοκρατία και η Κεντροαριστερά στην Ελλάδα θα μπορούν να έχουν ανοιχτούς ορίζοντες, δυναμική και προοπτική.

Μόνον έτσι μπορούμε να αρνηθούμε σθεναρά «την καλοσύνη των άλλων» που με τις σειρήνες τους μας έχουν επιφυλάξει καταδικαστικά το ρόλο του «ιδανικού αυτόχειρα», το ρόλο του «χρήσιμου ηλίθιου».

Η πυξίδα του ΠΑΣΟΚ και του Κινήματος Αλλαγής, της Σοσιαλδημοκρατίας και της Κεντροαριστεράς μπορεί και πρέπει να δείχνει έναν άλλο δρόμο με βαθειά πίστη στις ιδέες, στις αρχές, στις ρίζες και στις αξίες του Ουμανισμού και του Δημοκρατικού Σοσιαλισμού στην Ελλάδα και στην Ευρώπη.

Τα μηνύματά μας για τη στρατηγική μας πορεία και την πολιτική μας πρόταση οφείλουν να συμπυκνώνονται σε σηματοδοτικές και δεσμευτικές  λέξεις, για τα βήματά μας και την πορεία μας:

για μια Ελλάδα με ενεργό και ισότιμο ρόλο στις δομές και τους θεσμούς της Ενωμένης Ευρώπης και της Ευρωζώνης, με κατοχύρωση και δυναμική εξέλιξη των γεωστρατηγικών, γεωπολιτικών και γεωοικονομικών κεκτημένων μας, με διασφάλιση της ειρήνης, της ακεραιότητας, της ασφάλειας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων μας στην Ευρώπη, στην Μεσόγειο, στα Βαλκάνια και στον Κόσμο,

για μια ανοιχτή, δημοκρατική και σύγχρονη Κοινωνία, με κεκτημένα, με ελευθερίες, με διαφάνειες και δικαιώματα των Πολιτών, συνδυαστικά με τις αντίστοιχες ευθύνες και υποχρεώσεις των Πολιτών, με ένα σύγχρονο και ψηφιακά μετασχηματισμένο Κράτος,
για μια κοινωνία με Βιώσιμη και Ισόρροπη ανάπτυξη, με απασχόληση, με Κοινωνικό Κράτος, με κοινωνική δικαιοσύνη και κοινωνική ασφάλεια, με σύγχρονη εκπαίδευση και ποιότητα ζωής, με οικολογική αφύπνιση, με σεβασμό στο περιβάλλον και τον πολιτισμό,
για μια σύγχρονη κοινωνία ανοιχτών οριζόντων με αλληλεγγύη, με συνοχή, με δικαιοσύνη, με ανθρώπινο πρόσωπο.

Οι 14 σηματοδοτικές και δεσμευτικές λέξεις μας είναι οι εξής: 

Μπροστά και Δυνατά,

Αυτόνομα και Νικηφόρα με Αλλαγές και ανανέωση,

Δημοκρατικά και Πατριωτικά,

Μεταρρυθμιστικά και Ριζοσπαστικά,

πάντα Προοδευτικά και πάντα Ευρωπαϊκά.

Τα Νέα

ΚΑΤΑΡ: ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ισλαμοποίησης της Ευρώπης

2

Των Αλεξάντρ ντελ Βαλ* και Εμμανουέλ Ραζαβί**

[3.500 Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις λειτουργούν στις Βρυξέλλες και διακινούν ετησίως περισσότερα από 3 δις ευρώ. Αυτονόητο ότι η λειτουργία ΜΚΟ απαιτεί δαπάνες που μπορούν να καλύψουν μόνο πάμπλουτοι – όπως οι Σόρος, Γκέιτς κ.α. – για τους ανομολόγητους σκοπούς τους και κράτη, όπως η Τουρκία και το Κατάρ, για την εξυπηρέτηση των εθνικών συμφερόντων τους. Ετσι προέκυψαν τα ανεξάρτητα κράτη – εμιράτα στα Βαλκάνια με την πυγμή της Δύσης παραβαίνοντας κάθε αρχή Διεθνούς Δικαίου… Ε.Δ.Ν.]

Αυτό το δοκίμιο του Aλεξάντρ ντελ Βαλ και του Eμμανουέλ Ραζαβί είναι ουσιώδες: είναι σαφές, ακριβές, τεκμηριωμένο, πλήρες και ιδιαίτερα τρομακτικό. Αναφέρει λεπτομερώς το “σχέδιο” των Αδελφών Μουσουλμάνων, σύμφωνα με τον τίτλο ενός εγγράφου που ανακάλυψε η ελβετική αστυνομία. Το σχέδιο αυτό, ωστόσο, δεν είναι μυστικό· όλα είναι γνωστά από το 1924, όπως ήταν και τα σχέδια του Χίτλερ στο Mein Kampf.

Το “σχέδιο” στοχεύει στην παγκόσμια καθιέρωση της σαρία και στην ενοποίηση του πλανήτη κάτω από ένα ισλαμικό χαλιφάτο. Αντιδρώντας στην κατάργηση του οθωμανικού χαλιφάτου από τον Ατατούρκ, ένας νεαρός Αιγύπτιος δάσκαλος, ο Χασάν Αλ-Μπάννα, ίδρυσε τους «Ικχβάν» (Αδελφούς Μουσουλμάνους) και τους έδωσε το ιδεολογικό σώμα. Υποστήριξε τον μεγάλο Μουφτή της Ιερουσαλήμ Aλ Χουσεϊνί, ο οποίος πολέμησε τους Εβραίους και τους Αγγλους στην Παλαιστίνη, προτού καταφύγει το 1941 στο Βερολίνο για να βοηθήσει τον Χίτλερ, εντασσόμενος στις τάξεις των μουσουλμανικών Waffen-SS.

Ο Αλ-Μπάννα, το 1946, επέτρεψε στον μεγάλο μουφτή να καταφύγει στο Κάιρο, όπου και εκτελέστηκε το 1949 από την αιγυπτιακή κυβέρνηση. Ο Σαγίντ Κουτμπ, ο πνευματικός πατέρας αναγνωρισμένος από τους σύγχρονους τζιχαντιστές, είχε αποφασιστική επιρροή στους Iκχβάν πριν διακόψει τις σχέσεις του μαζί τους. Ο Σαΐντ Ραμαντάν, γαμπρός του Aλ-Μπάννα, αναγκάστηκε να  εξοριστεί στην Ελβετία από όπου έλεγχε τον ευρωπαϊκό κλάδο  των Αδελφών. Στενός συνεργάτης του Φρανσουά Ζενού, εκτελεστή της διαθήκης του Χίτλερ και μεταστραφέντος στο Ισλάμ, ο Ραμαζάν ήταν ύποπτος για τρομοκρατία, αλλά προστετευόταν από τους δυτικούς που ήλπιζαν να τον χρησιμοποιήσουν εναντίον του Nάσερ. Οι γιοι του Χάνι και Ταρίκ, προσέγγισαν  τους αριστερούς κύκλους, στρατηγική που εφαρμόζεται τώρα στη Δύση.

Το δοκίμιο θεωρεί ασήμαντη την επιρροή του Tαρίκ Ραμαντάν ακόμη και πριν ξεσπάσουν τα σεξουαλικά αδικήματά του. Οι Iκχβάν είναι ένα παγκόσμιο νεφέλωμα. Ελέγχουν το Πανεπιστήμιο Eλ-Aζχάρ του Καΐρου, το οποίο παίζει το ρόλο του Σουνιτικού Πάπα. Εμπνέουν κόμματα στο Μαγκρέμπ και τη Μέση Ανατολή, καθώς και το AKP στην Τουρκία και τη Χαμάς, που ελέγχει τη Λωρίδα της Γάζας. Ο πρώην αιγύπτιος πρόεδρος Mόρσι ανήκε στο κίνημά τους.

Οι Αδελφοί χρηματοδοτούνται από το Κατάρ και καταδιώκονται από τη Σαουδική Αραβία, το Κουβέιτ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, που τους κατατάσσουν στα τρομοκρατικά κινήματα. Στη Δύση, οι Ικχβάν εκπροσωπούνται από δήθεν μετριοπαθείς συλλόγους που ακολουθούν ένα σύγχρονο Ισλάμ, ενώ θέλουν να επιστρέψουν στην πρωταρχική θρησκεία.

Καταδικάζουν τις ισλαμικές επιθέσεις. Ως εκ τούτου, ευνοούνται από τις δυτικές κυβερνήσεις που τους βλέπουν (λανθασμένα) ως ανάχωμα στην τρομοκρατία.

Ασκούν προσηλυτισμό και απόκρυψη, βασίζονται στην ισλαμοφοβία για να «αφοπλίσουν» ηθικά την Δύση.

Στη Γαλλία δημιουργούν την UOIF (Ενωση Ισλαμικών Οργανώσεων της Γαλλίας), το 2017 γίνονται Μουσουλμάνοι της Γαλλίας και CCIF (Ομάδα Κατά της Ισλαμοφοβίας στη Γαλλία), η επιτροπή που πολλαπλασιάζει τις αγωγές εναντίον εικαζόμενων “ρατσιστών”***.

Το δοκίμιο παρουσιάζει τους φετφάδες (Φάτουα) που αποφασίστηκαν σε συγκεντρώσεις των Αδελφών. Ζητούν ξεκάθαρα το θάνατο για τους αποστάτες, τους ομοφυλόφιλους και συμβουλεύουν να χτυπάμε τις ατίθασες γυναίκες. Μελετώντας τους Αδελφούς Μουσουλμάνους, συναντούμε τον τρόπο λειτουργίας του λενινιστικού, σταλινικού και ναζιστικού ολοκληρωτισμού, οι οποίοι βασίζονταν επίσης στο ψέμα και την απόκρυψη.

Κριστιάν ντε Μολινέρ, καθηγητής και συγγραφέας

*Γάλλος καθηγητής γεωπολιτικής, με ειδίκευση στι Ισλάμ και συχνές τηλεοπτικές και μη παρεμβάσεις καθώς και συγγραφέας πολλών βιβλίων σε θέματα διεθνών σχέσεων. Σήμερα διδάσκει στο La Rochelle Business School.

**Πτυχιούχος Πολιτικών Επιστημών, ο Εμμανουήλ Ραζαβί είναι ρεπόρτερ, ειδικός του Περσικού Κόλπου. Συνεργάστηκε με το Planet, Arte, M6, France 24, Valeurs Actuelles, το περιοδικό της Le Figaro Magazine, το World Show και το Paris Match. Είναι συγγραφέας αρκετών δοκιμίων και δημιουργός ντοκιμαντέρ για την Εγγύς και Μέση Ανατολή.

*** Στις 25 Νοεμβρίου η Judith Waintraub, δημοσιογράφος του  Figaro Magazine, απαλλάχτηκε, μετά από τετραετή δικαστικό αγώνα, από την κατηγορία της δυσφήμησης, επειδή έγραψε ότι «το CCIF είναι προσωπείο των σαλαφιστών το οποίο εργάζεται για την ισλαμοποίηση της Γαλλίας».

Πηγή: bvoltaire.fr

Το νέο προλεταριάτο της Ισλαμο…αριστεράς

Συνέντευξη του Αλεξάντρ ντε Βαλ στον Αλιενόρ Μπαριέρ

Mε 30% των κατοίκων της μουσουλμάνους, η Mυλούζ απέκτησε, χάρις στη χρηματοδότηση του Κατάρ, ένα υπεμοντέρνο – τo ένατo – και το μεγαλύτερο τζαμί στην Ευρώπη…

Τι προβλέπει το πρόγραμμα Tamkine για τη Γαλλία;

Αυτό το κεντρικό σχέδιο των Αδελφών Μουσουλμάνων προτείνει ξεκάθαρα την κατάκτηση της Ανθρωπότητας για να επικρατήσει ο νόμος του Αλλάχ σε όλο τον κόσμο. Το «Tamkine Dine Allah», μια έννοια που προέρχεται από το Κοράνι, αναφέρεται στην «εδαφοποίηση» ή «σταθεροποίηση» / «αυτονόμηση», που με την ευρύτερη έννοια σημαίνει να δοθεί στην ισλαμική κοινότητα (Oumma, το μελλοντικό παγκόσμιο Χαλιφάτο) “η αρχή”, τα συγκεκριμένα μέσα για την εδραίωση σε ένα έδαφος και την άσκηση σ’ αυτό μιας παγκόσμιας πολιτικο-θρησκευτικής εξουσίας. Τελικά η κυριαρχία του κράτους, μέσα από μια μορφή ανατρεπτικής επανάστασης.

Ευρώπη: «Γη του κηρύγματος»

Το 1992, όταν οι αιγυπτιακές δυνάμεις ασφαλείας συνέλαβαν τους υπεύθυνους της «Salsabil Computer Company» (= Αδελφοί Μουσουλμάνοι), αποκαλύφθηκε πλήρως το παγκόσμιο σχέδιο κυριαρχίας των Αδελφών, επειδή τα αποκαλυφθέντα μυστικά σχέδια πρόβλεπαν  την ανατροπή της αιγυπτιακής κυβέρνησης και μετά ολόκληρου του κόσμου μέσω της «διείσδυσης» σε θεσμούς (συνδικάτα, μέσα ενημέρωσης, δικαστικούς, εκπαίδευση, σχολεία, κοινοβούλιο, στρατό και αστυνομία).

Μια “ευρωπαϊκή” εκδοχή αυτού του παγκόσμιου σχεδίου Tamkine / Hakimmya κατασχέθηκε το 2001 στο Λουγκάνο, στο σπίτι ενός εξέχοντος ηγέτη των Αδελφών στην Ευρώπη και διευθυντή της Taqwa Bank. Το κείμενο αυτό είχε, όπως και το βιβλίο μου, ως τίτλο ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ.

Η ιδέα των Αδελφών Μουσουλμάνων για τη Δύση είναι ότι «δεν υπάρχουν σημαντικά εμπόδια στην επέκταση του Ισλάμ, χάρη στην ελευθερία της λατρείας που παραχωρείται στους Μουσουλμάνους αλλά απαγορεύεται στους μη μουσουλμάνους στη γη του Ισλάμ».

Αλλά δεδομένου ότι δεν υπάρχει θρησκεία και εξουσία ισχυρές στην Ευρώπη να αποτελέσουν εμπόδιο στον κατακτητικό ισλαμικό προσηλυτισμό (Daàwaà), χάρη στην διαπερατότητα της δημοκρατίας και πλουραλιστικών κοινωνιών – που αποκτούν όλο και πιο πολύ νομικό χαρακτήρα, των οποίων οι νομολογίες είναι ευνοϊκότερες για τις ξένες και θρησκευτικές μειονότητες,  για τους μετανάστες, ακόμα και τους παράνομους, και μάλιστα επιεικείς προς τους ανθρώπους που αντιτίθενται στις αξίες των δυτικών φιλελεύθερης-κοσμικής Δύσης – οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι λένε ότι η Ευρώπη είναι “ώριμη”, τελικά, για μια νόμιμη, ειρηνική και μη στρατιωτική κατάκτηση.

Οι Αδελφοί έχουν πράγματι επεξεργαστεί θεωρητικά πριν πολλά χρόνια, κυρίως με το περίφημο Γιουσούφ αλ-Καραντάουι, την ιδέα ότι, αν και φυσιολογικά ένας μουσουλμάνος μπορεί μόνο να βρίσκεται σε πόλεμο με μια μη υποταγμένη, μη μουσουλμανική χώρα (Dar al-harb ), η ανοιχτή Ευρώπη –μοναδική ευκαιρία -και διαπερατή στον δημογραφικό και θρησκευτικό εξισλαμισμό δεν είναι «γη του πολέμου», αλλά «γη του κηρύγματος» ή «της μαρτυρίας» (Dar al-Shahada ή Dar al-Dawaa ).

Για να διεισδύσουν στην Ευρώπη με σκοπό να την εξισλαμίσουν και να την κατακτήσουν, οι Αδελφοί επιβεβαίωσαν ότι είναι καλύτερο να ασκούν προσηλυτισμό, ανατρέποντας τις δυτικές αξίες, να εκμεταλλεύονται τις αξίες της δημοκρατίας, το ουδετερόθρησκο κράτος, τα ανθρώπινα δικαιώματα, τα δικαιώματα της γυναίκας, εξ ου και ο διάσημος «ισλαμικός φεμινισμός» υπέρ της μαντήλας.

Για παράδειγμα, 30 χρόνια τώρα, ο Tαρίκ Ραμαντάν λέει ότι “ο αληθινός κοσμικός χαρακτήρας” είναι να επιτρέπεται στις γυναίκες να καλύπτουν το πρόσωπο και να πηγαίνουν στην πισίνα χωρίς να τις βλέπουν άνδρες. Για χρόνια, ο πλουραλισμός, τα ανοίγματα και η ανοχή χρησιμοποιούνται ως αληθινά πολεμικά όπλα, έτσι ώστε οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι να μπορέσουν να εδραιώσουν τον προοδευτικό εξισλαμισμό τους με ειρηνικό και όχι πολεμικό τρόπο στο όνομα των δικών μας αξιών που διαστρέφονται και στο όνομα μιας ενοχοποιητικής θυματοποίησης που αποσκοπεί στην παρεμπόδιση-δαιμονοποίηση τους «απίστων» που θα εμπόδιζαν το Τamkine των Αδελφών και, ως εκ τούτου, στο Σχέδιό τους για παγκόσμια κατάκτηση …

Δείσδυση στους θεσμούς

Το Τamkine, το διάσημο αυτό σχέδιο, εξηγεί ότι πρέπει να προχωρήσουν «σταδιακά»: μέσω της εκπαίδευσης, της διείσδυσης, της πολιτικής πίεσης, της συμμαχίας με «προοδευτικές» δυνάμεις όπως η άθεη μαρξιστική αριστερά, και με την “παρακμάζουσα”, την υπέρ των LGBT, αριστερά, σίγουρα άπιστης για τους ισλαμιστές, αλλά “χρήσιμης”  επειδή είναι φιλομεταναστευτική και φιλοϊσλαμική στον κοινό αντιδυτικό αγώνα. Από την άλλη, οι αριστερές τριτοκοσμικές και αντισιωνιστικές δυνάμεις λένε τα ίδια: κανονικά είναι εχθροί του Ισλάμ, αλλά στη λογική της αποσταθεροποιητικής επιταγής του δυτικού αστικού κράτους βλέπουν στην κινητοποιό και αγωνιστική ισχύ των ισλαμιστών μια  χρήσιμη εφεδρεία προλετάριων, εργαζόμενων και “επαναστατών”. Οι ισλαμιστές έχουν όντως έντονη παρουσία στα συνδικάτα, τις επιχειρήσεις, την πολιτική, την εκπαίδευση, τα μεγάλα σχολεία.

Ο 19χρονος Αμπντέλ Μαλίκ Πετιτζάν, ο ένας από του δύο ισλαμιστές τρομοκράτες που σκότωσαν τον 86χρονο ιερέα Ζακ Αμέλ το 2016, προερχόταν από χριστιανική οικογένεια. Είχε βαπτιστεί και έφερε το όνομα Μάουρο προς τιμήν του αγίου Μαύρου (+15 Ιαν.) μαθητή του αγίου Βενεδίκτου (+14 Μαρτίου).

Φτάσαμε σε ένα επίπεδο διείσδυσης (σύμφωνα με το Σχέδιο και το Tamkine) αρκετά εντυπωσιακό.

Ο προσηλυτισμός κυριαρχεί στον συλλογικό, εκπαιδευτικό και πολιτικό ιστό των Δυτικών Κρατών, με στόχο μια μέρα να πάρουν την εξουσία εκ των κάτω, σταδιακά.

Αυτό το σχέδιο κατάκτησης με διείσδυση και υπονόμευση δεν είναι στη φαντασία της ακροδεξιάς ή των «ισλαμόφοβων», αλλά αναγγέλεται ξεκάθαρα στο έγγραφο των προαναφερθέντων Αδελφών, Το Εργο, το οποίο ανακαλύφθηκε από την Ελβετικές υπηρεσίες το 2001 στο σπίτι του επικεφαλής της τράπεζας Al-Taqwa κοντά στο Λουγκάνο, του διάσημου δισεκατομμυριούχου Γιουσέφ Νάντα, πολύ υψηλόβαθμου και διεθνή χρηματοδότη της Αδελφότητας. Ένα πραγματικό σχέδιο διείσδυσης-κατάκτησης των άπιστων κοινωνιών μέσω της ανατροπής των αξιών και του προσηλυτισμού. Οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι είναι επίσης πολύ καλά εκπαιδευμένοι για να εκμεταλλευτούν μια πολύ μεγάλη αδυναμία των Ευρωπαίων: την ενοχή.

Πολλοί πολιτικοί χτυπούν τους “λαϊκιστές” και άλλες “ταυτότητες” εξομοιώνοντάς τους με τους Ναζί, αλλά είναι πολύ πιο επιεικείς, ακόμη και ευγενείς προς τις ισλαμικές ταυτότητες, αν και είναι όντως φιλοναζιστικές ιστορικά και αντισημιτικές στο έπακρο, σωβινιστικές και ρατσιστικές αντι-αθεϊστικές.

Μια άποψη είναι να συγχωρούμε αυτούς τους σκοταδιστές ως «θύματα του ισλαμοφοβικού ρατσισμού».

Εδώ, ισχύει πλήρως η ενοχή: ο εβραιο-χριστιανός-δυτικός-λευκός-πατριώτης ή απλώς συνεπής Δημοκράτης είναι εκ προοιμίου ύποπτος ότι είναι ρατσιστής-πρώην αποικιστής.

Έτσι, είναι ευκολότερο και “εκπέμπει μήνυμα” όταν χτυπούν ένα “παλιοφασίστα-ξανθό” Γαλάτη ή ένα “σιωνιστή” παρά ένα  παλιοφασίστα γενειοφόρο μη ευρωπαίο, ριζοσπάστη, αλλά δήθεν “γιο αποικισμένου”.

Σήμερα, αν θέλετε να είστε παλιοφασίστας-ναζί-χιτλερικός και αν θέλετε να χτυπάτε τους Εβραίους χωρίς να έχετε πολλά προβλήματα, «καλύτερα» να είστε ισλαμιστής παρά δυτικός ακροδεξιός. Και αυτό το διπρόσωπο επιτρέπει στον ισλαμικό φασισμό να ανθεί στη Δύση ελεύθερα.

Είναι επίσης πιο δύσκολο για τους πολιτικούς να καταγγέλλουν τους αντισημίτες όταν είναι πρόεδροι μιας ισλαμικής ένωσης που εκπροσωπεί ψήφους σε τοπικό επίπεδο, επειδή έρχονται εκλογές…

Στη Στρατηγική του εκφοβισμού, εξήγησα επίσης ότι το να χτυπάμε τον ισλαμισμό είναι πιο επικίνδυνο από το να χτυπάμε τους χριστιανούς ….

Εάν χτυπάτε τους Ινδουιστές, τους Βουδιστές ή ακόμα και τους Τσιγγάνους, δεν τρέχει τίποτα. Δεν πρόκειται να έχει πολλές συνέπειες, γιατί δεν θα πέσει πάνω σας καμιά άξια λόγου “αντιρατσιστική” ομάδα.

Η μόνη θρησκεία για την οποία υπάρχουν σωματικές και νομικές συνέπειες όταν κάνεις πλάκα είναι η μουσουλμανική θρησκεία. Δεν δολοφονήθηκαν άνθρωποι επειδή είπαν ότι μισούσαν τον Ιησού ή τον Μωυσή. Το μόνο ολοκληρωτικό σύστημα σκέψης που σκοτώνει συστηματικά, απειλεί, σύρει στα δικαστήρια, άρα ΕΚΦΟΒΙΖΕΙ, είναι η μουσουλμανική θρησκεία στην ισλαμιστική εκδοχή της, βέβαια, επειδή οι μετριοπαθείς μουσουλμάνοι, κοσμικοί ή άθεοι είναι τα πρώτα θύματα αυτού του ολοκληρωτισμού.

Η εξάρτηση των πολιτικών

Οι πολιτικοί γνωρίζουν πολύ καλά ότι στα ΜΜΕ είναι ευκολότερο να χτυπούν την άκρα δεξιά παρά την άκρα αριστερά και μετά να στιγματίζουν τους χριστιανούς και όχι τους μουσουλμάνους. Ορισμένες φοβίες είναι πιο ανεκτές από άλλες …

Μετά τον εκφοβισμό, λοιπόν, ο δεύτερος μοχλός των δύο μέτρων και δύο σταθμών, που εξηγεί αυτή την ανοχή έναντι του προσηλυτιστικού ισλαμισμού στην Ευρώπη, είναι η ενοχοποίηση. Τρίτος, η προεκλογική περίοδος, ειδικά σε τόπους όπου υπάρχει όλο και περισσότερο ισλαμικό εκλογικό σώμα, το οποίο πρέπει να κολακεύεται.

Στις Βρυξέλλες, υπάρχουν 23 εκλεγμένοι μουσουλμάνοι αξιωματούχοι με πρόγραμμα υπεράσπισης της Σαρία και των μουσουλμάνων, ενώ κανείς δεν τους διώκει, οι ιμάμηδες πληρώνονται από το κράτος και μαθήματα μουσουλμανικής θρησκείας διδάσκονται στα δημόσια σχολεία!

Στο Βέλγιο υπάρχουν εκλεγμένοι εκπρόσωποι του σαλαφισμού που υποστηρίζουν τη σαρία ως τη μοναδική πηγή του νόμου! Είναι σαν τον κ. Αμόν στη Γαλλία, κατά την προεδρική εκστρατεία, που συναντούσε τους χειρότερους σαλαφιστές που βρίσκονται στα προάστια, ακόμα και ρατσιστές αντι-Εβραίους και απολυταρχικούς, και ωστόσο χτυπούσε την Λε Πεν  και τη δεξιά των Βωκιέ και Ντυπόν-Αινιάν.

Πολύ παράξενο και ασυνεπές, πράγματι, να κολακεύουν αντισημίτες σαλαφιστές ανοιχτά απολυταρχικούς, μισογύνες, ομοφοβικούς, αντι-δυτικούς, αντι-κοσμικούς, αντιμαρξιστές, αντι-αθεϊστές, με δυο λόγια όσους όλους αντιπροσωπεύουν αυτά που η αριστερά μισεί, στιγματίζοντας μόνο το ρατσισμό των ξανθών με τα γαλανά γαλατικά μάτια.

Και τέλος 4ο σημείο: χρήματα. Οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι εξακολουθούν να έχουν έναν σοβαρό χορηγό, ο οποίος έχει το δεύτερο μεγαλύτερο απόθεμα φυσικού αερίου στον κόσμο: το Κατάρ, με 300.000 κατοίκους, έχει ισοδύναμο πλούτο σε ενέργεια με τη Ρωσία. Φανταστείτε πόσο πολύτιμος είναι αυτός ο σύμμαχος για το σχέδιο κατάκτησης των Αδελφών Μουσουλμάνων στην Ευρώπη, με εκατοντάδες σχέδια τζαμιών, ισλαμικών σχολείων και θρησκευτικών κέντρων.

Ο φόβος της ενσωμάτωσης

Σήμερα, μόνο στη Σικελία, χρηματοδοτούν 25 σχέδια! Στην Ιταλία, το Κατάρ έχει κάνει τις περισσότερες επενδύσεις για να ιδρύσει τζαμιά των Αδελφών Μουσουλμάνων. Ακολουθούν η Σουηδία, η Γερμανία, η Γαλλία, ειδικά με τα σχέδια της Mυλούζ, της Λυών, της Μασσαλίας κλπ… Αυτή η έντονη παρουσία είναι σοβαρή επειδή η Μουσουλμανική Αδελφότητα δεν θέλει ένα ειρηνικό, δημοκρατικό Ισλάμ το οποίο υποστηρίζει την ένταξη και τη συνύπαρξη. Ο φόβος τους είναι μήπως οι μουσουλμάνοι ενσωματωθούν, επειδή αυτό είναι δυνατόν: κοιτάξτε τους δημοσιογράφους Moχαμέντ Σιφαουί τη  Σόνια Μαμπρούκ, κοιτάξτε την οικογένεια του φίλου μου Ραζαβί, του Ιρανού συγγραφέα του βιβλίου Το Σχέδιο και τόσων άλλων μουσουλμάνων “φυσιολογικών” , μη φανατικών που κατάφεραν να ενσωματωθούν και δεν υφίστανται κανένα κρατικό “ρατσισμό” στη Γαλλία. Η πραγματική φοβία των Αδελφών Μουσουλμάνων και των συμμάχων τους του τουρκικού Mιλί Γκουρούς ή και άλλων είναι μήπως  οι δυτικοί μουσουλμάνοι εγκαταλείψουν το Ισλάμ, μια πράξη τιμωρούμενη με θάνατο από  τον επίσημο νόμο του Ισλάμ (Ridda / Αποστασία).

Για να αποφευχθεί αυτό, και επειδή η Αδελφοί Μουσουλμάνοι είναι έξυπνοι και διπλοπρόσωποι, η ανατρεπτική και ρητορική στρατηγική τους συνίσταται στην επιβολή στους μουσουλμάνους: «Είμαστε θύματα ρατσισμού, ισλαμοφοβίας, η Δύση μας φέρνεται άσχημα, είμαστε παιδιά αποικισμένων … Συμπέρασμα, δώστε μας “αποκαταστατικές” παραχωρήσεις. Η ιδιοφυΐα των Αδελφών Μουσουλμάνων βρίσκεται στο ότι  χρησιμοποιούν την ενοχή, το σύμπλεγμα των Δυτικών και στο να πιστέψουν οι μουσουλμάνοι ότι “διώκονται” για να δικαιολογήσουν ένα νεο-αποικιοκρατικό / σκοταδιστικό πρόγραμμα  που στοχεύει να κάνει τους μουσουλμάνους μια ξεχωριστή κοινότητα: αυτή είναι στρατηγική της «παράνοιας». Αυτή η στρατηγική λειτούργησε επειδή, σύμφωνα με μια μελέτη του Ινστιτούτου Montaigne, το 1/3 των μουσουλμάνων πιστεύει ήδη ότι η Σαρία είναι ανώτερη  από τους νόμους της Δημοκρατίας. Μια βραδυφλεγής γεωπολιτική βόμβα.

Mετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Πηγή: atlantico.fr

ΣΗΜΕΙΩΣΗ Ανιχνεύσεων: Το κείμενο δημοσιεύθηκε στις Ανιχνεύσεις στις 4 Δεκεμβρίου 2019. ΕΔΩ Αναδημοσιεύεται λόγω του ενδιαφέροντος και της επικαιρότητάς του.

 

Jean Quatremer: Ευρωκοινοβούλιο: πώς λέγεται η υπόθεση της Εύας Καϊλή ;

3

 

Του Jean Quatremer, ευρωπαίου ανταποκριτή της Libération, 13-12-2022

Μετάφραση και επεξεργασία : Αλκης Καλλιαντζίδης

Η σύλληψη της Αντιπροέδρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, καθώς και πολλών κοντινών της, στο τέλος της περασμένης εβδομάδας είναι ενδεικτική των αστοχιών του εν λόγω κοινοτικού θεσμού, μεταξύ έλλειψης ελέγχου, ατιμωρησίας, επιπολαιότητας και πελατειασμού.

Η αντιπρόεδρος Εύα Καϊλή συνελήφθη το Σαββατοκύριακο ως ύποπτη για διαφθορά εντός του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. (EricVidal /AFP)

Οι υποψίες για διαφθορά που οδήγησαν στη σύλληψη μιας εκ των δεκατεσσάρων αντιπροέδρων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, της Ελληνίδας σοσιαλίστριας Εύας Καϊλή,  και του συντρόφου της, Ιταλού Φραντσέσκο Τζόρτζι, κοινοβουλευτικού βοηθού, αναδεικνύουν την κουλτούρα που κυριαρχεί σε αυτόν τον θεσμό : ένα μείγμα έλλειψης ελέγχου, ατιμωρησίας, επιπολαιότητας και πελατειασμού που κατέστησε δυνατό αυτό το σκάνδαλο.

Επειδή το Ευρωκοινοβούλιο είναι το μόνο κοινοτικό όργανο που εκλέγεται με άμεση καθολική ψηφοφορία, θεωρεί ότι είναι το κέντρο της δημοκρατικής νομιμότητας της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ότι, ως εκ τούτου, δεν λογοδοτεί σε κανέναν. Καθώς οι ευρωβουλευτές είναι αυτοί που καθορίζουν τους κανόνες λειτουργίας τους και επομένως αυτορυθμίζονται, χρειάστηκε πολύς χρόνος και μια σειρά από σκάνδαλα που έγιναν πρωτοσέλιδα (π.χ. εικονικοί κοινοβουλευτικοί βοηθοί, διάφορα αδικαιολόγητα οδοιπορικά έξοδα και επιδόματα, κλπ, κ.λπ.) για να καθιερωθούν κάποιοι ελάχιστοι εσωτερικοί κανόνες από το 2010.

Όμως τα κενά παραμένουν τεράστια και επιτρέπουν όλες τις συγκρούσεις συμφερόντων : έτσι, ο πρώην πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Ελεγκτικού Συνεδρίου, ο Γερμανός συντηρητικός Klaus–Heiner Lehne, προσλήφθηκε, ενώ ήταν ευρωβουλευτής, σε ένα δικηγορικό γραφείο επιχειρηματικών υποθέσεων όπου παρέμεινε, ακόμη και μετά την εκλογή του ως Προέδρου της Επιτροπής Νομικών Θεμάτων της Ευρωβουλής. Ομοίως, η Sylvie Goulard, ενώ ήταν μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, κατάφερε να κάνει, χωρίς να το κρύψει άλλωστε, μεταξύ 2013 και 2015, την πολυτελή σύμβουλο για το think tank ενός Γερμανο-αμερικανού δισεκατομμυριούχου. Τα σχετικά παραδείγματα θα μπορούσαν να πολλαπλασιαστούν.

Η μετατροπή των πρώην ευρωβουλευτών σε λομπίστες, που διατηρούν ελεύθερη πρόσβαση στους χώρους του Ευρωκοινοβουλίου, είναι κάτι παραπάνω από συχνή και τίποτα δεν τους εμποδίζει να εργαστούν σε τομείς που κάλυπταν πριν ως νομοθέτες. Επίσης, δεν είναι τυχαίο ότι αυτός που βρίσκεται στο επίκεντρο του σκανδάλου και που παρέσυρε  την Εύα Καϊλή δεν είναι άλλος από τον Ιταλό Πιερ Αντόνιο Πάντσερι, ευρωβουλευτή που έχει υπηρετήσει τρεις θητείες και που έχει διατηρήσει το δίκτυο επιρροής του. Η ΜΚΟ που λειτούργησε ως ψεύτικη μύτη του, «Καταπολέμηση της Ατιμωρησίας» (Fight Impunity), δεν είναι καν εγγεγραμμένη στο μητρώο διαφάνειας των λόμπι, κάτι που δεν την εμπόδισε να διοργανώνει εκδηλώσεις εντός των εγκαταστάσεων της Εθνοσυνέλευσης της ΕΕ με τους πόρους της… Αρκεί να πούμε ότι η ηθική και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δεν συμβαδίζουν χέρι με χέρι.

Όσο για τη διοίκηση, η οποία θα έπρεπε να είναι η ραχοκοκαλιά του Κοινοβουλίου, είναι τελείως πολιτικαντικοποιημένη: όλοι οι διορισμοί είναι πολιτικάντικοι και οι όποιοι εσωτερικοί διαγωνισμοί είναι ψευδεπίγραφοι για την προώθηση των κολλητών και των κλεφτρονιών. Η παράταξη που κατέχει τα ηνία του Ευρωκοινοβουλίου είναι αναπάντεχα η κύρια πολιτική ομάδα, εδώ και είκοσι τρία χρόνια, δηλαδή το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα (ΕΛΚ, το συντηρητικό), το οποίο ελέγχεται από τους Γερμανούς Χριστιανοδημοκράτες (του CDU). Αλλά οι Σοσιαλιστές, η δεύτερη πολιτική ομάδα στο Ευρωκοινοβούλιο, δικαιούνται επίσης το μερίδιό τους από την τούρτα. Η επιπολαιότητα και ο πελατειασμός εγγυώνται λοιπόν στους ευρωβουλευτές ότι δεν θα ανησυχήσουν ποτέ, εκτός κι αν έχουν την ατυχία να ανήκουν σε μια μικρή πολιτική ομάδα…

Για να κλείσει ο κύκλος, το Ευρωκοινοβούλιο, με τη δύναμη των νέων εξουσιών του που απέκτησε μέσω των Συνθηκών και των δικτύων επιρροής του, κατόρθωσε συχνά να επιβάλει τα πρώην μέλη του, ειδικά αν προέρχονται από το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, στα άλλα θεσμικά κοινοτικά όργανα, γεγονός που παραλύει τους αμοιβαίους ελέγχους . Η Ένωση λοιπόν διοικείται από μια πολύτεκνη οικογένεια (δεξιά, αλλά και σοσιαλιστική) που προστατεύει τους δικούς της και δεν αυτοπεριορίζεται παρά μόνο σε περίπτωση ιδιαίτερα σοβαρού σκανδάλου. Στην Ιταλία θα μιλούσαμε για μαφία. Έτσι ονομάζεται η υπόθεση της Καϊλή.

Jean  Quatremer

Παρέμβαση της Βασιλικής Θάνου στην αναγνώριση του Σωματείου «Κέντρο Μακεδονικής Γλώσσας στην Ελλάδα»: Επιβάλλεται η ακύρωση της απόφασης για εθνικούς λόγους!

6

Το καταστατικό του Σωματείου παραβιάζει το νόμο και τους όρους της Συμφωνίας των Πρεσπών.

1. Με το νόμο 4588/2019 κυρώθηκε από την Ελληνική Βουλή η Συμφωνία των Πρεσπών. Η υπογραφή της συμφωνίας αυτής εδίχασε τον Ελληνικό λαό και προκάλεσε πλείστες αντιδράσεις. Σήμερα, ένα μέρος του Ελληνικού πληθυσμού έχει αναγνωρίσει ότι με την ονομασία «Βόρεια Μακεδονία» έληξε μία μακρόχρονη διαμάχη, ενώ διαφορετικά θα είχε πλέον παγιωθεί διεθνώς η ονομασία «Μακεδονία». Το ζήτημα στο οποίο εξακολουθούν να υπάρχουν έντονες αντιρρήσεις, στο μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού, είναι ως προς την ιθαγένεια «Μακεδονική» / πολίτης της Βόρειας Μακεδονίας και τη γλώσσα «Μακεδονική» / προέλευσης νοτιοσλαβικής. Αυτές μπορούσαν, έστω, να έχουν την ονομασία «Βόρειομακεδονική», ώστε να υπάρχει και μία λογική και αυτονόητη αντιστοιχία με την ονομασία του Κράτους, ως «Βόρεια Μακεδονία».

2. Ανεξάρτητα από την άποψη που διατηρεί κάποιος για το σοβαρό αυτό ζήτημα, θα πρέπει να αναγνωρίσει ότι η πρόσφατη απόφαση του Ειρηνοδίκη Φλώρινας, με την οποία εγκρίθηκε η ίδρυση του Σωματείου «Κέντρο Μακεδονικής Γλώσσας στην Ελλάδα» είναι εσφαλμένη για τους λόγους που αναφέρονται κατωτέρω.

Στο άρθρο 4 παρ. 2 της Συμφωνίας των Πρεσπών ορίζεται ότι «έκαστο Μέρος δεσμεύεται να μην επιτρέπει οποιεσδήποτε αλυτρωτικές δηλώσεις και δεν θα υιοθετεί οποιεσδήποτε παρόμοιες δηλώσεις, από εκείνους που φέρονται να δρουν για λογαριασμό ή για το συμφέρον του Μέρους».

Επίσης στο άρθρο 6 παρ. 3 της Συμφωνίας ορίζεται ότι «έκαστο Μέρος θα αποτρέπει και θα αποθαρρύνει ενέργειες, περιλαμβανομένων των προπαγανδιστικών, από ιδιωτικές οντότητες, που πιθανόν υποδαυλίζουν το σωβινισμό, την εχθρότητα, τον αλυτρωτισμό και τον αναθεωρητισμό σε βάρος του άλλου Μέρους.

Στο άρθρο 7 παρ. 4 ορίζεται ότι «η γλώσσα και άλλα χαρακτηριστικά του Δεύτερου Μέρους δεν έχουν σχέση με τον αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό, την ιστορία, την κουλτούρα και την κληρονομιά της Βόρειας περιοχής του πρώτου Μέρους (της Ελλάδας).

Στο άρθρο 8 παρ. 4 ορίζεται ότι έκαστο Μέρος δεσμεύεται «σε σχέση με τη χρήση των επίσημων γεωγραφικών ονομάτων και τοπωνυμίων στην επικράτεια του άλλου Μέρους, δίδοντας με αυτόν τον τρόπο προτεραιότητα στη χρήση των ενδονύμων έναντι εξωνύμων.

 

3. Με την υπ’αριθμ. 27/2022 Διάταξη του Ειρηνοδίκη Φλώρινας, εγκρίθηκε η ίδρυση Σωματείου, με την επωνυμία «ΚΕΝΤΡΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ» και μάλιστα με τη μορφή Μ.Κ.Ο, ώστε να δικαιούται και κρατικής επιχορήγησης από το Υπουργείο Πολιτισμού.

Με το καταστατικό του Σωματείου καταφανώς παραβιάζεται ο ως άνω Κυρωτικός Νόμος 4588/2019 , καθώς και όλοι οι προαναφερθέντες ουσιώδεις όροι της Συνθήκης των Πρεσπών, δεδομένου ότι σύμφωνα με το καταστατικό, πρωταρχικός σκοπός είναι η διατήρηση και καλλιέργεια της Μακεδονικής Γλώσσας στην Ελλάδα με τρείς τρόπους:

Α) Με την οργάνωση της διδασκαλίας αυτής στους πολίτες της Ελλάδας μέσω διαδικτυακής σελίδας, καθώς και με την εισαγωγή της, ως προαιρετικό μάθημα, σε δημόσια σχολεία και Πανεπιστήμια στη Δυτική, Κεντρική και Ανατολική Μακεδονία και Θράκη και με την ίδρυση παιδαγωγικών Τμημάτων στα Πανεπιστήμια της Βόρειας Ελλάδας, για την εκπαίδευση εκπαιδευτικών της Μακεδονικής Γλώσσας.

 

Β) Με την υποστήριξη της αναγνώρισης από την Ελληνική Κυβέρνηση της Μακεδονικής γλώσσας ως μειονοτικής γλώσσας και της προστασίας από την Ελλάδα των εθνικών μειονοτήτων. Επίσης με τη προστασία του δικαιώματος χρήσης της δικής τους γλώσσας και της χρήσης των παραδοσιακών επωνύμων τους. Με την διεξαγωγή δημόσιας εκστρατείας για τη δημόσια χρήση της Μακεδονικής γλώσσας στην Ελλάδα και της χρήσης παραδοσιακών τοπωνυμίων στη Βόρεια Ελλάδα, παράλληλα με τα σημερινά τοπωνύμια και με την τεκμηρίωση των παραδοσιακών τοπωνυμίων και τόπων, όπου σήμερα ομιλείται η Μακεδονική γλώσσα στην Ελλάδα.

Γ) Με την τεκμηρίωση παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ρητορικής μίσους από τις (Ελληνικές) αρχές εναντίον ομιλητών Μακεδόνων και εθνοτικών Μακεδόνων στην Ελλάδα.

4. Είναι προφανές, όπως ήση προαναφέρθηκε, ότι οι σκοποί σου Σωματείου παραβιάζουν ευθέως τον Κυρωτικό νόμο και τους θεμελιώδεις όρους της Συνθήκης των Πρεσπών. Διότι γίνεται ρητή αναφορά σε «μειονοτική γλώσσα και εθνοτική μειονότητα Μακεδόνων», οι οποίες, όπως είναι κοινώς γνωστό, είναι ανύπαρκτες στην Ελλάδα, πλην όμως αυτές «κατασκευάζονται», από το Καταστατικό του Σωματείου, με το πρόσχημα και με τη χρήση ως εργαλείου της «Μακεδονικής» γλώσσας. Επίσης, γίνεται ρητή αναφορά σε δικά τους τοπωνύμια καθώς και σε δήθεν παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ρητορικής μίσους εκ μέρους των Ελληνικών αρχών εναντίον Μακεδόνων και εθνοτικών Μακεδόνων (ούτε καν γίνεται έστω χρήση του όρου πολίτες της Βόρειας Μακεδονίας).

Ακόμα και ο πλέον καλοπροαίρετος αναγνωρίζει ότι οι περιγραφόμενοι σκοποί της ιδιωτικής οντότητας του εν λόγω Σωματείου συνιστούν προκλητικές προπαγανδιστικές ενέργειες, απροκάλυπτη καλλιέργεια και υποδαύλιση αλυτρωτισμού, αναθεωρητισμού και εχθρότητας σε βάρος των Ελλήνων και ακραίες εθνικιστικές δηλώσεις και κατ’ ακολουθία ευρίσκονται σε πλήρη αντίθεση με όλους τους προαναφερθέντες ουσιώδεις όρους της Συμφωνίας των Πρεσπών.

5. Επί πλέον, συνιστούν παραβίαση και των γενικών όρων και προϋποθέσεων, για την αναγνώριση Σωματείου (αρθ.78επ.Α.Κ.), δεδομένοι ότι οι προαναφερόμενοι σκοποί αυτού θέτουν σε κίνδυνο το εθνικό συμφέρον, την δημόσια και κοινωνική ειρήνη και ασφάλεια και προκαλούν διχαστικό κλίμα μεταξύ των πολιτών. Ήδη, υπάρχουν έντονες αντιδράσεις και δηλώσεις, από αρχηγούς Ελληνικών κομμάτων της ήσσονος Αντιπολίτευσης, από Ελληνικούς Συλλόγους και Σωματεία και από πρωτοσέλιδα δημοσιεύματα σε εφημερίδες και διαδικτυακούς ιστότοπους.

6. Επισημαίνεται ότι η γειτονική χώρα της Βόρειας Μακεδονίας έχει ήδη επανειλημμένα παραβιάσει την Συμφωνία των Πρεσπών. Οι πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις, πέραν της αναγραφής της ονομασίας «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ» στις φανέλες των παικτών της Εθνικής Ομάδας Ποδοσφαίρου (η οποία, σαφώς είναι εθνικός φορέας), στους αγώνες Euro 2020, είναι ότι στη συνέχεια, τον Απρίλιο 2022, ο Δήμαρχος και το Δημοτικό Συμβούλιο της πόλης Λόζοβο εψήφισαν ως έμβλημα και ως σημαία του Δήμου τον Ήλιο της Βεργίνας (ρητώς απαγορεύεται από το άρθρο 8 παρ.3 της Συμφωνίας). Επίσης η Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών της γειτονικής χώρας , επιμένει να χρησιμοποιεί τον όρο «Μακεδονία» στον τίτλο της. Εάν οι παραβιάσεις της Συμφωνίας συνεχιστούν, τότε η Ελληνική Κυβέρνηση θα μπορούσε να την καταγγείλει μονομερώς και να ζητήσει τη λήξη ή την αναστολή της εφαρμογής της , σύμφωνα με το άρθρο 60 της Σύμβασης της Βιέννης.

Επισημαίνεται, επίσης, ότι και στο παρελθόν, κατ’ επανάληψη είχε υποβληθεί, ενώπιον των Ελληνικών Δικαστηρίων αίτημα, προς αναγνώριση παρόμοιου Σωματείου, το οποίο απερρίφθη δύο φορές, με την υπ’αριθμ1448/2009 απόφαση του Αρείου Πάγου η οποία επικύρωσε την 243/2005 του Εφετείου Δυτικής Μακεδονίας και παλαιότερα με την υπ’αριθμ.1558/1991 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Απορίας άξιων είναι ότι ο Έλληνας Δικαστής και μάλιστα του Δικαστηρίου της Φλώρινας, δηλαδή μιας από τις πλέον ευαίσθητες παραμεθόριες περιοχές της Ελλάδας παρέβλεψε όλα τα ανωτέρω στοιχεία, τα οποία όφειλε να έχει λάβει υπόψη του και ουδόλως ερεύνησε εάν οι περιγραφόμενοι στο Καταστατικό σκοποί του Σωματείου είναι ή όχι σύμφωνοι με το νόμο. Αλλά αρκέσθηκε αποκλειστικά και μόνο στην γραμματική διατύπωση της Συνθήκης των Πρεσπών περί Μακεδονικής Γλώσσας. Και επί πλέον δεν έλαβε υπόψη ότι δεν έχει ενεργοποιηθεί η προβλεπόμενη στη Συνθήκη Διεπιστημονική Επιτροπή για την αναθεώρηση των σχολικών βιβλίων και Χαρτών, οπότε σε όλα τα σχολεία της γειτονικής χώρας της Βόρειας Μακεδονίας εξακολουθούν να διδάσκονται όλα τα «αλυτρωτικά» στοιχεία, τα οποία περιέχονται στα βιβλία τους και τα οποία, κατ’ ακολουθία θα διδάσκονται και στα Ελληνικά σχολεία, σύμφωνα με τους σκοπούς του εν λόγω Σωματείου, γεγονός το οποίο επίσης παραβιάζει τη Συμφωνία.

7. Κατά συνέπεια η απόφαση του Ειρηνοδίκη Φλώρινας, η οποία αναγνώρισε το εν λόγω Σωματείο είναι εσφαλμένη, νομικά και ουσιαστικά και δικαιούται να την προσβάλει οποιοσδήποτε κρίνει, είτε ως Έλληνας πολίτης ατομικά είτε ως μέλος συλλογικότητας, ότι τίθενται σε κίνδυνο τα εθνικά συμφέροντα, καθώς και η κοινωνική ειρήνη και σταθερότητα στην ευαίσθητη περιοχή κυρίως της βορειοδυτικής περιφέρειας της Ελλάδας και μάλιστα σε μία χρονική περίοδο ιδιαίτερα ανησυχητικής έντασης και στα ανατολικά της χώρας μας.

Είναι άλλο η καλλιέργεια καλής γειτονίας και άλλο η ανοχή και η υποχώρηση στις προκλητικές διαθέσεις των γειτόνων και η ικανοποίηση ανύπαρκτων δικαιωμάτων τους.

Παρέμβαση της Βασιλικής Θάνου την αναγνώριση του Σωματείου «Κέντρο Μακεδονικής Γλώσσας στην Ελλάδα»: Επιβάλλεται η ακύρωση της απόφασης για εθνικούς λόγους!