Αρχική Blog Σελίδα 1776

Σοκ στις ΗΠΑ από την αποκάλυψη του Μ.Ζούκερμπεργκ για την συνωμοσία του FBI κατά των Ρεπουμπλικανών και του Ν.Τραμπ το 2016

0

Μυθεύματα τα περί «ρωσικής εμπλοκής» στις εκλογές του 2016 – Το Facebook κατέβαζε τους λογαριασμούς όσων υποστήριζαν την αλήθεια!

Ο διευθύνων σύμβουλος του Facebook, Mark Zuckerberg αποκάλυψε ότι το FBI είχε στήσει την υποτιθέμενη «ρωσική εμπλοκή» στις εκλογές του 2016 που ανέδειξαν τον Ν.Τραμπ στην εξουσία, προκειμένου να καλυφθούν τα όσα αποκαλύφθηκαν στον φορητό υπολογιστή του Χάντερ Μπάιντεν, υιού του νυν Προέδρου Τζο Μπάιντεν, που είχαν δημοσιευτεί στη New York Post.

Αλλά και να κτυπηθεί σε δεύτερη φάση ο Ν.Τραμπ που εν τέλει κέρδισε τις εκλογές του 2016!

«Βασικά, το υπόβαθρο εδώ είναι ότι το FBI ήρθε σε εμάς πριν τις εκλογές του 2016 και μας είπαν, “Γεια, για να ξέρετε, θα έπρεπε να είστε σε εγρήγορση… Μας ενημέρωσαν ότι υπήρχε ένα ενδεχόμενο να υπάρξει ρωσική προπαγάνδα στις εκλογές Έτσι απλά να είστε σε εγρήγορση”», αποκάλυψε ο Zuckerberg στον δημοσιογράφο Joe Rogan.

Το Facebook λογόκρινε τα πάντα που είχαν σχέση και ότι είχε σχέση με τον Χάντερ Μπάιντεν, αλλά και με όσους υποστήριζαν τους Ρεπουμπλικανούς, γιατί μας έλεγαν ότι «Ήταν άνθρωποι των Ρώσων»!

Ο Zuckerberg εξέφρασε τη λύπη του για την επιχείρηση λογοκρισίας μιας υπόθεσης που αποδείχθηκε ότι ήταν πέρα για πέρα αληθινή.

“Ναι, ναι. Κάναμε λάθος. Δυστυχώς αυτή η ιστορία βρωμάει”, είπε, προτού όμως υπερασπιστεί την πλατφόρμα που επέτρεψε στους χρήστες να κοινοποιούν την ιστορία της NY Post, σε αντίθεση με το Twitter.

Εν τω μεταξύ, αρκετοί πληροφοριοδότες του FBI αποκάλυψαν στον Ρεπουμπλικανό γερουσιαστή Grassley ότι οι πράκτορες που ερευνούσαν τον Χάντερ Μπάιντεν «ξεκίνησαν μια μυστική επιχείρηση που χρησιμοποιήθηκε από μια ομάδα στα κεντρικά γραφεία του FBI ώστε να βαφτίσει τις τρομερές αποκαλύψεις για τον Χάντερ Μπάιντεν ως “παραπληροφόρηση” και προκάλεσε τη διακοπή της ερευνητικής δραστηριότητας», προσθέτοντας ότι το γραφείο του έλαβε σημαντικό αριθμό παρόμοιων καταγγελιών από εξαιρετικά αξιόπιστους καταγγέλλοντες».

Ο Grassley πρόσθεσε ότι «επαληθευμένες πληροφορίες για τον Χάντερ Μπάιντεν χαρακτηρίστηκαν ψευδώς ως παραπληροφόρηση», σύμφωνα με την Washington Examiner.

Επίσης το Facebook λογόκρινε και όλους όσους προσπαθούσαν να αναδείξουν την αλήθεια και κατέβαζε τους λογαρισμούς χιλιάδων χρηστών, αλλά και ΜΜΕ μεταξύ των οποίων και του pronews.gr που είχαν αναδείξει το θέμα του Χάντερ Μπάιντεν!

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/stelexi-tou-fbi-estisan-tin-istoria-tis-rosikis-emplokis-gia-na-kalypsoun-to-skandalo-mpainten/

Δεύτερη επιδρομή των Ουκρανών σε ρωσικές αεροπορικές βάσεις μέσα σε δύο ημέρες

0

Αναμένονται νέα ρωσικά αντίποινα

Νέες επιθέσεις σε δύο ρωσικά αεροδρόμια στις πόλεις Μπριάνσκ και Κουρσκ πραγματοποίησαν με drones οι Ουκρανοί πλήττοντας δεξαμενές καυσίμων.

Είναι η δεύτερη επίθεση αυτού του τύπου μέσα σε δύο ημέρες που πραγματοποιείται βαθιά στην ρωσική επικράτεια.

Ο κυβερνήτης της περιφέρειας Κουρσκ Ρομάν Σταρόβοιτ επιβεβαιώνει τις πληροφορίες.

Πληροφορίες για θύματα δεν είναι ακόμη διαθέσιμες ενώ δεν έχει γνωστοποιηθεί αν έχουν υποστεί ζημιές οι εγκαταστάσεις των αεροδρομίων.

Πιθανότατα μέσα στην ημέρα θα υπάρξουν συντριπτικά ρωσικά αντίποινα όπως ακριβώς έγινε και χθες μετά την επίθεση των Ουκρανών στα αεροδρόμια του Engels και του Ριάζαν.

Μαζική πυραυλική επίθεση σε ουκρανικές βάσεις και στρατηγικούς στόχους πραγματοποιήθηκε χθες από την ρωσική Αεροπορία: Οκτώ στρατηγικά βομβαρδιστικά Tu-95MS εκτόξευσαν 41 πύραυλους Kh-101/Kh-555  και Kh-22, υπερηχητικά στρατηγικά βομβαρδιστικά Tu-22M3 και μαχητικά Su-35S εξαπέλυσαν πύραυλοι Kh-31P και 6 Kh-59.

Έπληξαν στόχους στις περιοχές Kirovograd, Οδησσό, Ζαπορίζιε και Vinnitsa, καθώς και στις περιοχές Lozovsky και Volchansky της περιοχής Χάρκοβο.

Eπίσης κορβέτες από την Μαύρη Θάλασσα και την Κασπία Θάλασσα εκτόξευσαν 22 πυραύλους Kalibr

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/enoples-sygkroyseis/deyteri-epidromi-ton-oukranon-se-rosikes-aeroporikes-vaseis-mesa-se-dyo-imeres/

Η διάσωση της Ελληνικής Επανάστασης από τον Ιωάννη Καποδίστρια στο Συνέδριο του Laibach

0

Του Ιωάννη Κουζίου,

 

Η ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ  ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ

Τον Ιανουάριο του 1821 οι Πέντε Δυνάμεις της Ευρώπης (Αγγλία, Αυστρία, Ρωσία, Γαλλία και Πρωσία), συνήλθαν στο Laibach για να συνεχίσουν τις εργασίες που είχαν αρχίσει από τον Οκτώβριο του περασμένου έτους στο Troppau,  με θέμα την καταπολέμηση των  επαναστάσεων που ξέσπασαν στην Ισπανία και στη Νεάπολη αρχικά και στο Πεδεμόντιο αργότερα[1]. Ο αυστριακός καγκελάριος Κλάους Φον Μέττερνιχ υποστήριξε στο συνέδριο του Troppau, ότι η κατάπνιξη της επανάστασης στην Νεάπολη ήταν αποκλειστικό θέμα της Αυστρίας και αξίωσε να μην αναμιχθούν οι άλλες δυνάμεις. Αντίθετα ο Ιωάννης Καποδίστριας υπ. Εξωτερικών του τσάρου, που ήταν σφόδρα αρνητικός στην καταστολή των επαναστατικών κινημάτων με την χρήση ένοπλης βίας, υποστήριξε ότι η τάξη και η ειρήνη ανάμεσα στους λαούς έρχεται με την παροχή κοινωνικών μεταρρυθμίσεων λαμβάνοντας υπόψη τα εθνικά δικαιώματα των λαών[2]. Η κοσμοθεωρία του Καποδίστρια, ο οποίος ήταν επηρεασμένος από τις αρχές του διαφωτισμού, ήταν τελείως αντίθετη με την πολιτική του απόλυτου δεσποτισμού την οποία υποστήριζε ο Μέττερνιχ. Αυτό άλλωστε το νέο πνεύμα προσπάθησε να περάσει όταν έγραφε τα συντάγματα της Ιονίου Πολιτείας και οργάνωνε την παιδεία του νεοσύστατου κράτους, όπως μας πληροφορεί ο Ρώσος ιστορικός Gregori Ars[3]. Τα συντάγματα έγραφε στον Stein, θα παρείχαν στους λαούς δυνατότητα πολιτικής σταθερότητας, γιατί ενώ θα περιόριζαν τον δεσποτισμό, θα καθόριζαν τα νόμιμα δικαιώματα των ανθρώπων και έτσι θα προλάμβαναν την προσφυγή στην επανάσταση[4].

Δυστυχώς όμως οι προσπάθειες του Καποδίστρια να ενισχύσει τα απελευθερωτικά εθνικά κινήματα της Ιταλίας με στόχο να δημιουργήσει τις κατάλληλες προϋποθέσεις για ευνοϊκή αντιμετώπιση του ελληνικού κινήματος, δεν καρποφόρησαν. Ύστερα από θυελλώδης συζητήσεις αποφασίστηκε τελικά να σταλούν αυστριακά στρατεύματα στο «Βασίλειο των Δυο Σικελιών» για να αποκαταστήσουν δήθεν την τάξη, καταπνίγοντας στο αίμα με πρωτοφανή βιαιότητα την επανάσταση που είχε ξεκινήσει με κύριο αίτημα την παροχή συνταγματικών ελευθεριών και δημοκρατικής διακυβέρνησης[5]. Ο Μέττερνιχ με αίσθημα υπερηφάνειας και ικανοποίησης για τις διπλωματικές του επιτυχίες έγραφε στην κόμισα Lieven: « Μέσα σε έξι εβδομάδες τελειώσαμε δυο πολέμους και καταπνίξαμε δυο επαναστάσεις. Ας ελπίσουμε ότι και η τρίτη, αυτή που ξέσπασε στην Ανατολή, δεν θα έχει καλύτερη τύχη[6]». Από τους λόγους αυτούς γίνεται φανερό ποια τύχη θα είχε η ελληνική επανάσταση εάν ο Καποδίστριας με την διπλωματική του δεινότητα δεν κατάφερνε να πείσει τον Αυτοκράτορα της Ρωσία να τηρήσει ουδέτερη στάση, όπως θα δούμε στην συνέχεια.

Η ΕΙΔΗΣΗ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΥΨΗΛΑΝΤΗ

Μέσα σε αυτές τις εξαιρετικά δυσμενείς συνθήκες, έφθασε στο Laibach η είδηση για το κίνημα του Υψηλάντη στην Μολδοβλαχία. Την αναγγελία του επαναστατικού κινήματος απέστειλε ο ίδιος ο Υψηλάντης με ειδικό αγγελιοφόρο,  προς τον τσάρο και τον Καποδίστρια, δυο ημέρες μετά την διάβαση του Προύθου στις 24 Φεβρουαρίου 1821. Επίσης έστειλε την προκήρυξη της επανάστασης απευθύνοντας στον τσάρο δραματική έκκληση για βοήθεια:« Θα εγκαταλείψετε , Μεγαλειότατε, τους Έλληνες, όταν και μόνον με μια λέξη σας θα μπορούσατε να τους απελευθερώσετε από την πιο αποτροπιαστική τυραννία και να τους σώσετε από τις συμφορές του φοβερού και μακροχρόνιου αγώνα;[7]». Η έκκληση συγκλόνισε τον Καποδίστρια και τον γέμισε αγωνία, η οποία αυξήθηκε όταν λίγες ημέρες αργότερα έγινε γνωστή η είδηση για την κήρυξη της ελληνικής επανάστασης στον Μοριά. Η περίοδος ήταν η πλέον ακατάλληλη για τα επαναστατικά κινήματα από πλευράς ευρωπαϊκής διπλωματίας, καθώς οι εχθρικές και απολυταρχικές απόψεις του Μέττερνιχ είχαν υιοθετηθεί όχι μόνο από όλους τους συνέδρους αλλά και από τον ίδιο τον τσάρο[8].

Ο ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ ΣΩΖΕΙ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Ο Ρώσος αυτοκράτορας Αλέξανδρος ως αρχηγός της Ιερής Συμμαχίας, αλλά και φύση αντίθετος προς κάθε επαναστατική κίνηση η οποία έθετε σε κίνδυνο την διασάλευση της ειρήνης και της ευρωπαϊκής τάξης, είχε λάβει στις 28 Οκτωβρίου 1820 την πληροφορία ότι το σύνταγμα της αυτοκρατορικής φρουρά Συμεωνόβσκυ στην Πετρούπολη στασίασε, γεγονός που ενίσχυσε σημαντικά τους φόβους του για κάθε επαναστατική ενέργεια. Υπό αυτές τις συνθήκες και ενεργώντας σπασμωδικά ο τσάρος καταδίκασε το κίνημα του Υψηλάντη και έδωσε εντολή στον Καποδίστρια να απαντήσει στον πρίγκηπα μέσω επιστολής, ο ίδιος γράφει:« Ο πρίγκηψ Υψηλάντης έκαμεν ιπποτικήν διακήρυξην προς τον Αυτοκράτορα. Η επιστολή του είναι τελεία. Κατεδικάσθην να απαντήσω εις αυτήν… Μ΄ όλα ταυτά θα τηρήσωμε αυστηράν ουδετερότητα…[9]». Πράγματι ο Καποδίστριας παρά το γεγονός ότι η θέση του ήταν εξαιρετικά δύσκολη και τα περιθώρια αντίδρασης ελάχιστα, κατάφερε να επηρεάσει τον αυτοκράτορα στην τελική του απόφαση κατά τρόπο ουσιαστικό και έτσι να αποτρέψει το χειρότερο για την ελληνική επανάσταση[10]. Το διάταγμα που απέστειλε ο Καποδίστριας περιλάμβανε διαταγή για ουδετερότητα του ρωσικού στρατού η οποία αποτέλεσε την βάση για τη  ουδετερότητα και των άλλων ευρωπαϊκών δυνάμεων απέναντι στην ελληνική επανάσταση. Η διαταγή αυτή υπήρξε πολύτιμη για την ελληνικό αγώνα, όπως γράφει ο Φιλήμων:«… το αυτό διάταγμα.οδόλως απτόμενον του ελληνικού έθνους, την σωτήριον παραδέχεται ρήτρα της ουδετερότητος, ήν, ως προηγούμενον ήδη επίσημον επι ενός μέρους, έμελλε μετ ολίγον παραδεχθήναι εκούσα άκουσα η διπλωματία επί του όλου της ελληνικής επαναστάσεως.[11]».

Η τήρηση της «αυστηράς ουδετερότητας» είναι καθαρά αποτέλεσμα των εύστοχων και απεγνωσμένων προσπαθειών του Καποδίστρια και αυτό αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες και δυσκολότερες επιτυχίες του, δεδομένου των δυσμενών συνθηκών και του ανθελληνικού πνεύματος που επικρατούσε στο συνέδριο. Ο ευφυής διπλωματικός του χειρισμός, ήταν ότι κατάφερε να ξεχωρίσει τελείως το κίνημα του Υψηλάντη στις ηγεμονίες από την ελληνική επανάσταση. Παρουσίασε το κίνημα του Υψηλάντη σαν μεμονωμένο γεγονός, διέψευσε τις ανησυχίες των συνέδρων, με την αποκήρυξη του κινήματος και έτσι απέτρεψε οριστικά την λήψη απόφασης για ένοπλη καταστολή της ελληνικής επανάστασης όπως είχε γίνει με τις επαναστάσεις στην Νεάπολη και το Πεδεμόντιο[12]. Ο Καποδίστριας υποστήριξε με σθένος στο συνέδριο τον δίκαιο και νόμιμο αγώνα των Ελλήνων, ο οποίος αποτελούσε άμυνα απέναντι στις τουρκικές σφαγές και θηριωδίες. Εκείνοι που αποτελούν απειλή για την ειρήνη της Ευρώπης είναι οι Τούρκοι. «Αι τυφλαί βιαιοπραγίαι της Πύλης έσπρωχναν τους Έλληνας εις απεγνωσμένην αντίστασιν[13]» τους είπε. Όπως αναφέρει ο ίδιος στο υπόμνημά του, ο αντίκτυπος που είχε η ομιλία του σε όλους τους συνέδρους ήταν καταπληκτικός και αποστομωτικός. Το αποτέλεσμα ήταν στο τελικό κείμενο με το οποίο καταδικάζονταν τα επαναστατικά κινήματα στην Νεάπολη και στο Πεδεμόντιο και το οποίο υπέγραψαν όλοι οι σύνεδροι, να αποσιωπηθεί  εντελώς το κίνημα του Αλ. Υψηλάντη και η έκρηξη της ελληνικής επανάστασης[14].

Σύμφωνα με τον Ρώσο ιστορικό Ars:« Ο Καποδίστριας, με το να μη γνωστοποιήσει στον Αλέξανδρο τα σχέδια των Ελλήνων πατριωτών, με το να εμποδίσει το διάβημα του Αλεξ. Υψηλάντη και να το «αποκηρύξει», αναμφισβήτητα, αντικειμενικά, προσέφερε τη μεγαλύτερη υπηρεσία στην απελευθέρωση της Ελλάδος[15]». Κατά τον ιστορικο της επανάστασης και αυτόπτη μάρτυρα των γεγονότων Ν. Σπηλιάδη:« Ο Καποδίστριας αναχωρών εκ Laibach μετά του αυτοκράτορος είχε την βαθείαν ικανοποίησιν ότι είχε κατορθώσει δια της απαραμίλλου διπλωματικής ικανοτητός του…να σώσει την πατρίδαν επαναστάσαν…[16]». Πράγματι η σωστή αντιμετώπιση του ελληνικού ζητήματος στην κρισιμότερη φάση του, με την τήρηση της ουδετερότητας και την αποτροπή επέμβασης των στρατιωτικών δυνάμεων της Πενταπλής Συμμαχίας, ήταν αυτό που έσωσε την ελληνική επανάσταση και αποτελεί μια από τις σημαντικότερές προσφορές του Καποδίστρια στο ελληνικό έθνος.

*Πολιτισμολόγου,

Istorikoxronologio.blogspot.com

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Δεσποτόπουλος Α., «Η Πολιτική της Ρωσίας απέναντι στον Υψηλάντη και στο κίνημα του», Η ελληνική επανάσταση 1821-1830, στο Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τ. 27, εκδ. Παραπολιτικά, Αθήνα 2015.

Κούκου Ε., «Troppau-Laibach αγωνιστής δημοκρατικών ιδεών», στο Ιωάννης Καποδίστριας, ο άνθρωπος, ο Ευρωπαίος διπλωμάτης 1800-1828, εκδ. Πατάκης, Αθήνα 2021.

Κούκου Ε., «Επαλήθευση της αγωνίας», στο Ιωάννης Α. Καποδίστριας Ρωξάνδρα Σ. Στούρτζα  Μια ανεκλπήρωτη αγάπη, εκδ. Πατάκης, Αθήνα 2021.

 

[1] Ε. Κούκου., «Troppau-Laibach αγωνιστής δημοκρατικών ιδεών », στο Ιωάννης Καποδίστριας, ο άνθρωπος, ο Ευρωπαίος διπλωμάτης 1800-1828, εκδ. Πατάκης, Αθήνα 2021, σελ. 110.

[2] Ε. Κούκου., ό.π., σελ. 111-113.

[3] Ε. Κούκου., ό.π., σελ. 114.

[4] Ε. Κούκου., ό.π., σελ. 115-116.

[5] Ε. Κούκου., ό.π., σελ. 119.

[6] Ε. Κούκου., ό.π., σελ. 119.

[7] Ε. Κούκου., ό.π., σελ. 120.

[8] Ε. Κούκου., ό.π., σελ. 120.

[9] Ε. Κούκου., ό.π., σελ. 120.

[10] Α. Δεσποτόπουλος., «Η Πολιτική της Ρωσίας απέναντι στον Υψηλάντη και στο κίνημα του», Η ελληνική επανάσταση 1821-1830, στο Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τ. 27, εκδ. Παραπολιτικά, Αθήνα 2015, σελ. 41.

[11] Α. Δεσποτόπουλος., ό.π., σελ. 42.

[12]  Ε. Κούκου., ό.π., σελ. 121.

[13] Ε. Κούκου., «Επαλήθευση της αγωνίας», στο Ιωάννης Α. Καποδίστριας Ρωξάνδρα Σ. Στούρτζα  Μια ανεκλπήρωτη αγάπη, εκδ. Πατάκης, Αθήνα 2021, σελ. 365.

[14] Ε. Κούκου., ό.π., σελ. 365.

[15] Ε. Κούκου., ό.π., σελ. 121.

[16] Ε. Κούκου., ό,π., σελ. 366.

https://www.antibaro.gr/

Τι σημαίνουν οι “αγάπες” Ερντογάν – Σίσι

0

Tου Bobby Ghosh

Ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έχει συνηθίσει να “καταπίνει” την περηφάνια του όλο τον περασμένο χρόνο, κάνοντας κινήσεις συμφιλίωσης με αραβικά κράτη όπως η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, που τα αντιμετώπιζε επί πολύ καιρό με ανοιχτή περιφρόνηση. Ωστόσο τώρα χρειάζεται να σώσει την πληγείσα οικονομία της χώρας του. Η απόφασή του να τα βρει με τον Αιγύπτιο ομόλογό του, στρατηγό Αμπντέλ Φατάχ Αλ Σίσι, αντανακλά περισσότερο γεωπολιτικές πραγματικότητες παρά μια οικονομική αναγκαιότητα.

Σε αντίθεση με τα “πετρο-κράτη”, η Αίγυπτος δεν μπορεί να προσφέρει στην Τουρκία σημαντικές επενδύσεις ή πιστωτικές γραμμές στήριξης: το ίδιο το Κάιρο χρειάζεται οικονομική βοήθεια από τους Άραβες του Κόλπου, κυρίως για να καλύπτει ένα κενό 16 δισεκατομμυρίων δολαρίων στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών του.

Ο Σίσι, ωστόσο, ο οποίος βρίσκεται κοντά στους ηγεμόνες της Σαουδικής Αραβίας και των Εμιράτων, θα μπορούσε να είναι χρήσιμος στον Ερντογάν για τη διατήρηση αυτών των πρόσφατα “επιδιορθωμένων” σχέσεων. Ο στρατηγός θα μπορούσε επίσης να χρησιμεύσει ως ενδιάμεσος με τις ΗΠΑ, με τις οποίες ο Ερντογάν συγκρούεται συχνά.

Κλειδί η Ελλάδα

Ίσως όμως η πιο άμεση υπηρεσία που μπορεί να προσφέρει ο Σίσι στον Τούρκο ομόλογό του είναι μια διαμεσολάβηση με την Ελλάδα. Οι σχέσεις μεταξύ Άγκυρας και Αθήνας έχουν επιδεινωθεί σε σημείο που ο Ερντογάν πλέον απειλεί τακτικά με στρατιωτική δράση. Η πολεμοχαρής ρητορική του είναι ως επί το πλείστον “θεατρική”, σχεδιασμένη για να ξεσηκώνει τη βάση του ενόψει των γενικών εκλογών του επόμενου καλοκαιριού. Θα χρειαστεί ωστόσο τη βοήθεια τρίτων προκειμένου να μην ξεφύγουν τα πράγματα.

Έχοντας ανταγωνιστικές σχέσεις με συμμάχους της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ – κυρίως, πρόσφατα, εμποδίζοντας τη Σουηδία και τη Φινλανδία να ενταχθούν στη συμμαχία – ο Ερντογάν θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τις καλές σχέσεις του Σίσι με τους Έλληνες προκειμένου να εμποδίσει τη ρητορική εχθρότητα να γίνει πραγματικότητα επί του πεδίου. Όπως είπε ο Τούρκος ηγέτης, “η προσδοκία μας από [την Αίγυπτο] είναι να ατσαλώσουμε την ειρήνη ενάντια σε όσους είναι εχθρικοί απέναντί μας στη Μεσόγειο Θάλασσα”.

Για τον Σίσι, μια ευκαιρία να μεσολαβήσει στις τουρκοελληνικές “εχθροπραξίες” θα αντιπροσώπευε μια επιβεβαίωση της σημασίας της Αιγύπτου στην Ανατολική Μεσόγειο και του δικού του αναστήματος ως περιφερειακού ηγέτη. Οποιουσδήποτε, δε, πόντους κερδίζει στη σχέση με τον Ερντογάν, θα του είναι χρήσιμοι για διαπραγματεύσεις σχετικά με άλλες διαφορές μεταξύ των χωρών τους, ιδίως σε σχέση με τη Λιβύη.

Οι δύο άνδρες έδωσαν τα χέρια σε μια “χορογραφημένη” συνάντηση στη Ντόχα στα τέλη του περασμένου μήνα, με τον εμίρη του Κατάρ, Σεΐχη Ταμίμ μπιν Χαμάντ Αλ Θάνι, να ακτινοβολεί από ικανοποίηση. Ο Ερντογάν έχει δηλώσει έκτοτε ότι μια επίσημη συνάντηση με τον Σίσι είναι πιθανή, “μετά από συνομιλίες σε επίπεδο υπουργών”. Δεν έχουν οριστεί ημερομηνίες, ωστόσο δεδομένου ότι ο Τούρκος ηγέτης χρειάζεται ορισμένες επιτυχίες στην εξωτερική πολιτική για να ενισχύσει τις προοπτικές επανεκλογής του το επόμενο καλοκαίρι, θα μπορούσε κανείς να περιμένει μια καλά οργανωμένη διμερή σύνοδο κορυφής την άνοιξη.

Αδελφότητα

Η χειραψία και το χαμόγελό τους ήταν το αποκορύφωμα μιας ανάπτυξης σχέσεων η οποία ξεκίνησε στις αρχές του περασμένου έτους, όταν ένας εκπρόσωπος του Ερντογάν δήλωσε στο Bloomberg News ότι η Άγκυρα επιδιώκει να διορθώσει τις σχέσεις με τον αραβικό κόσμο, μετά από χρόνια αμοιβαίας καχυποψίας, κυρίως για την υποστήριξη της Τουρκίας προς τη Μουσουλμανική Αδελφότητα.

Τα καθεστώτα στην Αίγυπτο και τα αραβικά κράτη του Κόλπου θεωρούν την ισλαμιστική ομάδα ως υπαρξιακή απειλή. Ο Ερντογάν, του οποίου το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) μοιράζεται κάποιο ιδεολογικό συνδετικό ιστό με την Αδελφότητα, επέτρεπε παραδοσιακά σε ορισμένους ηγέτες της να λειτουργούν από το τουρκικό έδαφος.

Οι σχέσεις μεταξύ Άγκυρας και Καΐρου επιδεινώθηκαν το 2013, όταν ο Σίσι ανέτρεψε μια κυβέρνηση υπό την ηγεσία της Αδελφότητας. Μέχρι το τέλος του έτους, ο Σίσι είχε εκδιώξει τον Τούρκο πρέσβη και ο Ερντογάν είχε κηρύξει τον Αιγύπτιο πρεσβευτή persona non grata. Ο Τούρκος ηγέτης δεν σταματούσε να χαρακτηρίζει τον Σίσι “παράνομο τύραννο”, ενώ ορκιζόταν να μην μιλήσει ποτέ μαζί του.

Τα πράγματα χειροτέρεψαν ακόμη περισσότερο όταν η Τουρκία παρενέβη στον εμφύλιο πόλεμο στη Λιβύη, μια χώρα που η Αίγυπτος θεωρεί ως μαλακό υπογάστριό της. Με τη σειρά του, ο Σίσι βοήθησε στη δημιουργία του Οργανισμού Φυσικού Αερίου της Ανατολικής Μεσογείου, μιας συμμαχίας με έδρα το Κάιρο για την προώθηση της συνεργασίας στην εξόρυξη φυσικού αερίου από ύδατα στα οποία η Τουρκία διεκδικεί μερίδιο: η Άγκυρα δεν προσκλήθηκε να συμμετάσχει στην ομάδα.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της αντιπαράθεσής τους, ωστόσο, και οι δύο ηγέτες φρόντισαν να μην αφήσουν την εχθρότητά τους να συμπαρασύρει το εμπόριο. Η Τουρκία ήταν ο έκτος μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της Αιγύπτου το 2021: το διμερές εμπόριο αυξήθηκε σε 5,3 δισεκατομμύρια δολάρια, από 4,7 δισεκατομμύρια δολάρια έναν χρόνο νωρίτερα. Αυτό θυμίζει αρκετά τις σχέσεις μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ: οι οικονομικοί δεσμοί παρέμειναν ισχυροί καθ’ όλη τη διάρκεια του παγώματος των διπλωματικών τους σχέσεων, το οποίο έληξε αυτό το καλοκαίρι.

Χειραψίες

Η “απόψυξη” σχέσεων μεταξύ Τουρκίας και Αιγύπτου είναι απίθανο να αποφέρει ουσιαστικό οικονομικό μέρισμα για κάποια από τις δύο πλευρές και τα συμφέροντά τους θα εξακολουθούν να συγκρούονται σε βασικούς τομείς. Παρά την εύθραυστη εκεχειρία μεταξύ των εμπόλεμων δυνάμεων στη Λιβύη, υπάρχουν πολλές “ευκαιρίες” εκεί για ανάπτυξη εχθρότητας μεταξύ Άγκυρας και Καΐρου. Ο Ερντογάν παραμένει αποφασισμένος να εκμεταλλευτεί υδρογονάνθρακες στα λιβυκά ύδατα, κάτι που θα αποτελούσε καρφί στο μάτι του Σίσι. Εξακολουθούν, εξάλλου, να βρίσκονται σε αντίθετες πλευρές στη σύγκρουση για τα δικαιώματα εξερεύνησης στα ανοικτά της Κύπρου.

Μετά, δε, υπάρχει το μόνιμο πρόβλημα της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Αν και οι τουρκικές αρχές φέρονται να έχουν ασκήσει πίεση σε μέσα ενημέρωσης που διευθύνουν Αιγύπτιοι εξόριστοι στο τουρκικό έδαφος, προκειμένου οι τελευταίοι να περιορίσουν την κριτική τους προς το καθεστώς Σίσι, ο Ερντογάν δεν τους απελαύνει – κυρίως επειδή αυτό δεν θα άρεσε καθόλου στους Τούρκους ισλαμιστές.

Προς το παρόν, πάντως, ο Τούρκος ηγέτης χρειάζεται τον Αιγύπτιο ομόλογό του. Αναμείνατε λοιπόν περισσότερες χειραψίες.

Λ. Καμπουρίδης: «Θα έρθουμε μία νύχτα ξαφνικά» – τουρκική ψυχολογική επιχείρηση χωρίς ουσιαστική επιχειρησιακή δυνατότητα;

1

Γράφει ο Λάζαρος Καμπουρίδης, Αντιστράτηγος ε.α.

Η επιθετική ρητορική Τούρκων αξιωματούχων εναντίον της Χώρας μας την τελευταία περίοδο, όχι μόνο έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο, αλλά επιπλέον αυτή διέπεται και από συγκεκριμένες βασικές αρχές με σκοπούς, την τρομοκράτηση του ελληνικού λαού, την άσκηση πίεσης στην ελληνική κυβέρνηση, την διαπόμπευση της Χώρας μας διεθνώς, την αποστέρηση των ελληνικών εξωτερικών ερεισμάτων και τη «θυματοποίηση» της Τουρκίας, ώστε η Ελλάδα να εμφανίζεται ως η επιτιθέμενη πλευρά.

Πρωταγωνιστής αλλά και «συντηρητής» αυτού του επιθετικού ρητορικού σκηνικού είναι ο ίδιος ο Ρ. Τ. Ερντογάν, ο οποίος χρησιμοποιεί πολύ ακραίο λόγο επαναλαμβάνοντας απειλητικά τη γνωστή φράση, «θα έρθουμε μια νύχτα ξαφνικά», επισημαίνοντας μάλιστα ότι αυτή, αποτελεί πλέον (για την Ελλάδα) οριστική τουρκική Αρχή και δεν ανακαλείται.

Νέα τουρκική στρατηγική ή ψυχολογική επιχείρηση εναντίον της Χώρας μας;

Η Τουρκία από το 2018 και μετά, έχει θεσμοθετήσει ένα νέο Αμυντικό Δόγμα. Από ιδρύσεως της Τουρκικής Δημοκρατίας (1923), το τουρκικό Αμυντικό Δόγμα ήταν «Αποτρεπτικό», ενώ πλέον έχει υιοθετηθεί το Δόγμα του «Προληπτικού Πλήγματος». Σύμφωνα με αυτό, οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις (ΤΕΔ) εξουσιοδοτούνται πλέον να εκτελούν στρατιωτικές επιχειρήσεις ακόμη και εκτός συνόρων κάθε φορά που η Άγκυρα κρίνει ότι υφίσταται απειλή εναντίον της. Πρόκειται για ένα πολύ επικίνδυνο Δόγμα αφού η Άγκυρα μπορεί να δικαιολογεί και αυτονομιμοποιείται να πραγματοποιεί επιθετικές επιχειρήσεις σε εδαφικές επικράτειες ξένων χωρών επικαλούμενη «αυθαίρετα» εχθρική απειλή. Αυτό εξάλλου έχει πράξει η Τουρκία και στις περιπτώσεις του Ιράκ και της Συρίας, με αποτέλεσμα να κατέχει και να διατηρεί πλέον μεγάλες εδαφικές περιοχές από τις οποίες δεν πρόκειται ποτέ να αποχωρήσουν τα τουρκικά στρατεύματα.

Ο Τούρκος Πρόεδρος με τη φράση αυτή η οποία εμπεριέχει τα στοιχεία του αιφνιδιασμού και της νυχτερινής ενέργειας, δεν προσθέτει κάτι νέο στην τουρκική στρατηγική σε μία πιθανή στρατιωτική ενέργεια εναντίον της Χώρας μας, αλλά την χρησιμοποιεί στη βάση της εφαρμογής ενός καλοσχεδιασμένου τουρκικού Σχεδίου Ψυχολογικών Επιχειρήσεων με σκοπό την τρομοκράτηση της ελληνικής πλευράς.

Επιχειρησιακή δυνατότητα;

Ακόμη και ένα «προληπτικό πλήγμα» της Άγκυρας στη βάση του προαναφερόμενου τουρκικού Δόγματος εναντίον της Χώρας μας, δεν είναι δυνατό να γίνει με εφαρμογή της θεώρησης της φράσης «θα έρθουμε μία νύχτα ξαφνικά», αφού απαιτείται μία περίοδος έντασης – κρίσης καθώς και προετοιμασίας της διεθνούς κοινής γνώμης ώστε μία τουρκική επιχείρηση να τύχει της απαραίτητης «νομιμοποίησης», απομειώνοντας έτσι αν όχι εξαλείφοντας εντελώς το στοιχείο του αιφνιδιασμού που θέλει να «μπολιάσει στη σκέψη μας» η τουρκική πλευρά.

Αυτό προβλέπουν εξάλλου και τα σενάρια των στρατιωτικών ασκήσεων των ΤΕΔ, δηλαδή νομιμοποιητική προετοιμασία κάθε στρατιωτικής ενέργειας με σκοπό τη μείωση κάθε ξένης αντίδρασης. Αυτή η νομιμοποίηση της επιθετικής ενέργειας απασχολεί την Άγκυρα ειδικότερα για πιθανή επιχείρηση εναντίον της Ελλάδας, αφού η Χώρα μας είναι μέλος σημαντικών Οργανισμών της Δύσης και διατηρεί διπλωματικές σχέσεις με πολλές και σημαντικές χώρες.

Επίσης, η Τουρκία δεν μπορεί σε εφαρμογή της φράσης αυτής να επιχειρήσει αιφνιδιαστικά εναντίον της Ελλάδας, καθώς έχει μεταφέρει πολλές χερσαίες δυνάμεις από τις περιοχές των μετώπων Έβρου και Αιγαίου σε Ιράκ και Συρία, με αποτέλεσμα να έχει απωλέσει τη δυνατότητα του αιφνιδιασμού, αφού σε μία πιθανή πολεμική ελληνοτουρκική σύρραξη όπως διατυμπανίζει ο Ρ. Τ. Ερντογάν, θα απαιτηθεί πολύς χρόνος ώστε οι Μονάδες αυτές να επιστρέψουν στις μητρικές τους Μονάδες στην Ανατολική Θράκη (1η Στρατιά) και στην περιοχή του Αιγαίου (Στρατιά Αιγαίου).

Πέραν των προαναφερόμενων παραγόντων αδυναμίας της τουρκικής πλευράς να πετύχει τον αιφνιδιασμό και να εφαρμόσει το «ερντογανικό δόγμα» της νυχτερινής ξαφνικής επίθεσης, οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις είναι εκπαιδευμένες και έχουν ετοιμότητα αντιμετώπισης κάθε τουρκικής επιθετικής ενέργειας ακόμη και νυχτερινής.

Ψυχολογική επιχείρηση;

Η φράση «θα έρθουμε μία νύχτα ξαφνικά», έχει επινοηθεί από τους συμβούλους του Ερντογάν για λόγους άσκησης ψυχολογικής πίεσης και προπαγάνδας, με σκοπό την τρομοκράτηση της ελληνικής πλευράς και δεν είναι δυνατό να τύχει επιχειρησιακή εφαρμογή και εκμετάλλευση. Κάθε αναπαραγωγή από την πλευρά μας εξυπηρετεί του αντικειμενικούς σκοπούς του τουρκικού Σχεδίου για Επιχειρήσεις Επιρροής εναντίον της Χώρας μας.

Η μόνη επιχειρησιακή διάσταση που θα μπορούσε να αποδοθεί στη φράση αυτή και θα πρέπει να αποφευχθεί από την πλευρά μας, έχει σχέση με τον εξαναγκασμό των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων να βρίσκονται σε συνεχή επαγρύπνηση, με αποτέλεσμα την κόπωση και την εκδήλωση μειωμένων αντανακλαστικών όταν θα κληθούν να αντιμετωπίσουν την τουρκική επιθετικότητα.

Διαφορά στην τουρκική από την ελληνική στρατιωτική σκέψη

Η φράση αυτή του Τούρκου Προέδρου δεν αποτελεί νέα τουρκική στρατηγική εναντίον της Ελλάδας αλλά βασικό στοιχείο της τουρκικής τακτικής αντίληψης χρησιμοποίησης του νυχτερινού πλιάτσικου (χτυπώ και φεύγω) από εμφανίσεως των Τούρκων στην παγκόσμια ιστορία.

Η διαφορά στην αντίληψη  των Τούρκων για νυχτερινή αιφνιδιαστική επιδρομή σε σχέση με την ελληνική αντίληψη της καθαρής νίκης, έρχεται από μία σημαντική λεπτομέρεια της δικής μας ιστορίας και συγκεκριμένα από τη νίκη του ελληνικού στρατού του Μεγάλου Αλεξάνδρου στη μάχη των Γαυγαμήλων την 01 Οκτωβρίου 331 π.Χ., όπου την προηγούμενη νύχτα οι στρατηγοί του αντιλαμβανόμενοι ότι η μάχη την ημέρα θα ήταν άνιση λόγω του πολυάριθμου περσικού στρατού, του πρότειναν νυχτερινή αιφνιδιαστική επίθεση, με τον ίδιο να αρνείται απαντώντας, «Δεν θα κλέψω τη νίκη», προτιμώντας μία καθαρή νίκη την οποία πέτυχε την επομένη με το φως της ημέρας, κατανικώντας τον περσικό στρατό και διαλύοντας την περσική αυτοκρατορία.

  • Δημοσιεύεται, παράλληλα, στην εφημερίδα «ΤΟ ΠΑΡΟΝ της Κυριακής»

Ο Αντιστράτηγος ε.α. Λάζαρος Καμπουρίδης είναι απόφοιτος της Σχολής Εθνικής Άμυνας, κάτοχος MBA από το Nottinngham Trend University, Πτυχιούχος του Τμήματος Ιστορίας & Εθνολογίας του ΔΠΘ, και υποψήφιος Διδάκτορας του Παντείου Πανεπιστημίου, ενώ διετέλεσε μέλος της Ελληνικής Διπλωματικής Αντιπροσωπείας στην Κωνσταντινούπολη την περίοδο 1995-1999, Ακόλουθος Άμυνας στην Ελληνική Πρεσβεία στην Άγκυρα την περίοδο 2013-2017. Αποστρατεύθηκε τον Μάρτιο / 2022.

 

 

 

 

 

 

 

 

Οι διακοινοτικές διαπραγματεύσεις και η «ρεαλπολιτίκ»

0

Ανδρέας Θεοφάνους*

4/12/2022

Αφορμή για το κείμενο αυτό αποτελούν αφ΄ ενός οι προσπάθειες του Προέδρου Αναστασιάδη για επανέναρξη των διακοινοτικών συνομιλιών και αφ΄ ετέρου οι συζητήσεις για το Κυπριακό εν όψει των προεδρικών εκλογών. Ομολογουμένως το Κυπριακό είναι σε τέλμα χωρίς να διαφαίνεται φως στην άκρη της σήραγγας. Κάτω από τις υφιστάμενες συνθήκες θεωρώ ότι εν πολλοίς οι συζητήσεις που λαμβάνουν χώρα είναι ξεπερασμένες και οι προσπάθειες που γίνονται για επανέναρξη των συνομιλιών δεν κινούνται προς την ορθή κατεύθυνση.

Επισημαίνεται ότι υπάρχει ένα μεγάλο χάσμα μεταξύ των δύο πλευρών. Ακόμα και αν όντως επαναρχίσουν οι συνομιλίες με τα υφιστάμενα δεδομένα στην «καλύτερη περίπτωση» θα προκύψει μια διευθέτηση χαλαρής ομοσπονδίας ή ακόμα και συνομοσπονδίας. Ορισμένα βασικά στοιχεία μιας τέτοιας εξέλιξης είναι τα ακόλουθα: παρθενογένεση και παραμερισμός της Κυπριακής Δημοκρατίας, εκ περιτροπής προεδρία ή δύο Προέδροι και κοινή εκπροσώπηση στο εξωτερικό. Πέραν τούτων, οι έποικοι θα παραμείνουν είτε ως πολίτες του νέου κρατικού μορφώματος είτε ως νόμιμοι κάτοικοι. Όσον αφορά τις εδαφικές αναπροσαρμογές αυτές θα είναι περιορισμένες. Είναι αμφίβολον κατά πόσον μια τέτοια διευθέτηση θα οδηγήσει σε σταθερότητα ιδίως σε μια περίοδο όπου δεν υπάρχουν σήμερα στην Κύπρο οι αναγκαίες προϋποθέσεις για μια ομοσπονδιακή λύση. Στην πραγματικότητα το Κυπριακό θα εισέλθει σε μια νέα φάση. Είναι αυτή η επιδίωξή μας;

Κατά τη δική μου άποψη μια τέτοια προσέγγιση θα δημιουργήσει περισσότερα προβλήματα απ΄ όσα θα επιλύσει. Ως εκ τούτου είναι σημαντικό να αξιολογήσουμε μια διαφορετική φιλοσοφία. Η προσπάθεια για ενεργειακή συνεργασία στην Ανατολική Μεσόγειο με την παράλληλη de facto οριοθέτηση της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης Κύπρου-Τουρκίας είναι δυνατό να έχει τη στήριξη της ΕΕ, των ΗΠΑ, της Βρετανίας και άλλων δυνάμεων. Η συνεργασία στα ενεργειακά ζητήματα είναι δυνατό να περιλαμβάνει τις δύο κοινότητες καθώς και την Κύπρο και την Τουρκία. Επιπρόσθετα, εννοείται ότι οι διάφορες μορφές συνεργασίας θα γίνουν με τρόπο που να μην αμφισβητείται η κρατική υπόσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Τέτοιου είδους εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο είναι δυνατό να ικανοποιήσουν περιφερειακούς καθώς και ευρύτερους στόχους. Θεωρώ ότι προς αυτή την κατεύθυνση θα πρέπει να ενεργήσει ο επόμενος Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Μια θετική εξέλιξη σε αυτό το πεδίο θα ανοίξει τον δρόμο για την εφαρμογή του Πρωτοκόλλου της Άγκυρας καθώς και για την αντιμετώπιση άλλων ζητημάτων. Εν ολίγοις η εξελικτική προσέγγιση αντιμετώπισης του Κυπριακού μπορεί να δώσει κάποια θετικά αποτελέσματα.

Θεωρώ την προσέγγιση αυτή ως στρατηγικό μονόδρομο. Και όμως δεν συζητείται στον βαθμό που θα έπρεπε. Αντίθετα υπάρχει προσήλωση στη συμβατική οδό της οποίας τα αποτελέσματα δεν ήταν θετικά. Με εκπλήσσει το γεγονός ότι δεν έχει γίνει η απαιτούμενη αυτοκριτική από τους υπέρμαχους της εν λόγω φιλοσοφίας. Επίσης, ακόμα και αυτοί που αμφισβητούν τη συμβατική φιλοσοφία της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας δεν εισηγούνται μια εναλλακτική φιλοσοφία. Όσο αφορά την πρόταξη ενός ενιαίου κράτους πρέπει να λεχθεί ότι η επιλογή αυτή δεν ανήκει στη σφαίρα του εφικτού. Ούτε οι Συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου προνοούσαν ένα ενιαίο κράτος. Υπήρχε ενιαία επικράτεια αλλά το Σύνταγμα ήταν διαιρετικό καθώς στηριζόταν σε εθνοκοινοτικούς πυλώνες και σε μια μορφή διοικητικής ομοσπονδιακής δυαρχίας.

Ως εκ τούτου η ρεαλπολιτίκ και ο πατριωτικός πραγματισμός υπαγορεύουν άλλες προσεγγίσεις. Είναι γι΄ αυτό που καταθέτω συγκεκριμένες εισηγήσεις στα πλαίσια μιας εξελικτικής προσέγγισης τις οποίες επικαιροποιώ ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Ενώ αμφισβητείται η πολιτική που ακολουθήθηκε μέχρι σήμερα είναι σημαντικό να έχουμε τη φαντασία για πολιτικές που μπορούν αφ΄ ενός να αποτρέψουν την επιδείνωση του status quo και αφ΄ ετέρου να δημιουργήσουν προϋποθέσεις για θετικά αποτελέσματα. Αυτό θα είναι η ευθύνη του επόμενου Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας.

* Ο Καθηγητής Ανδρέας Θεοφάνους είναι Πρόεδρος του Κυπριακού Κέντρου Ευρωπαϊκών και Διεθνών Υποθέσεων καθώς και του Τμήματος Πολιτικών Επιστημών και Διακυβέρνησης του Πανεπιστημίου Λευκωσίας.

Ο ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΙΔΙΟΣ ΣΕ ΔΥΣΗ ΚΑΙ ΑΝΑΤΟΛΗ

5
 Του Παντελή Σαββίδη
Παρακολουθώντας τις διαδηλώσεις στο Ιράν και την Κίνα και συγκρίνοντάς τες με τις ανάλογες στη Δύση, π.χ. Ολλανδία, εκείνο που συμπεραίνει κανείς είναι, απλώς, η ένταση της καταστολής. Στο Ιράν και στην Κίνα σκοτώνουν, στην Ολλανδία φόβησαν τον κόσμο με πραγματικά πυρά στον αέρα. Δεν είναι λίγο αλλά δεν κάνει και τη διαφορά.
Υπάρχει και κάτι ακόμη: Στο Ιράν και την Κίνα, για να περιοριστούμε σε αυτές τις αναφορές, η επιλογή των ψηφοφόρων στις εκλογές γίνεται μεταξύ ομοειδών υποψηφίων των καθεστώτων μετά απο σύγκρουσή τους στο εσωτερικό των κομμάτων ή των καθεστώτων που κυβερνούν.
Στη Δύση υπάρχει μια, κατ επίφασιν, δυνατότητα ελευθερίας στην υποβολή υποψηφιότητας αλλά επι της ουσίας το σύστημα είναι το ίδιο ολοκληρωτικό. Θα θεωρηθείς γραφικός αν υποβάλεις υποψηφιότητα χωρίς να διασφαλίσεις ότι κάποιο απο τα συστημικά ΜΜΕ θα σε προσκαλεί να λες τις απόψεις σου ή αν δεν έχεις χρήματα να διασφαλίσεις τις απολύτως αναγκαίες κινήσεις του φορέα που δημιούργησες. Και τα χρήματα αυτά δεν είναι λίγα. Κάποιος πρέπει να στα δώσει. Και η εξάρτηση απο αυτόν τον κάποιο θα είναι απόλυτη. Αυτήν την εξάρτηση κάποια στιγμή θα την εξαργυρώσεις. Για ποια ελευθερία μιλάμε;
Αυτή είναι η μια πλευρά του νέου ολοκληρωτισμού.
Η άλλη, η οποία στη δύση αναζητά επίφαση δημοκρατικότητας αλλά στην ουσία είναι το ίδιο ολοκληρωτική με της ανατολής, είναι ο πόλεμος τον οποίο διεξάγεις για να σώσεις την ελευθερία του δυτικού κόσμου ενώ στην ουσία ο πόλεμος αυτός είναι ο καταλύτης για την αναδόμηση του παγκόσμιου γεωπολιτικού συστήματος. Στην ανατολή δεν χρειάζονται τέτοια προσχήματα. Κάνουν τον πόλεμο και δεν λένε στον κόσμο γιατί ή του λένε πως κινδυνεύει. Απο ποιόν; Ο κόσμος δεν έχει καταλάβει αλλά το σύστημα το γνωρίζει. Στην ουσία κινδυνεύει το σύστημα και όχι ο κόσμος. Και αυτό κάνει τη διαφορα μεταξύ ανατολής και δύσης. Είναι σημαντική;
Πάμε τώρα στην οικονομία. Η παγκοσμιοποίηση που εφαρμόστηκε ως σήμερα δεν αποδίδει πια. Πρέπει να υπάρξει κάτι νέο για να γίνεται η συσσώρευση κέρδους και κεφαλαίου. Αυτό το νέο είναι η κλιματική αλλαγή. Όχι πως δεν αλλάζει το κλίμα. Αλλάζει. Αλλά όλα τα μέτρα που λαμβάνονται, λαμβάνονται για να περιοριστεί ο ένας βαθμός αύξησης της θερμοκρασίας που οφείλεται στον ανθρώπινο παράγοντα. Η υπόλοιπη αύξηση οφείλεται σε παράγοντες πέρα απο την ανθρώπινη παρέμβαση. Και σε αυτούς ο άνθρωπος δεν μπορεί να υπεισέλθει.
Είναι τόσο σημαντικός αυτός ο ένας βαθμός; Ναι, μας λένε οι επιστήμονες. Αλλα επειδή οι πραγματικοί επιστήμονες επικαλούνται πάντα την σχετικότητα των ερευνών τους ας είμαστε επιφυλακτικοί.
Εν ονόματι, λοιπόν, της κλιματικής αλλαγής αλλάζει η διατροφή (αντί για κρέας θα τρώμε μηχανικά παραγώμενο, διότι ο αερισμός των αγελάδων διευρύνει την τρύπα του όζοντος), και θα πρέπει να αγοράσουμε ηλεκτρικό αυτοκίνητο για να κινηθεί η αυτοκινητοβιομηχανία. Όσοι κρατούσαν τα αυτοκίνητά τους πάνω απο δέκα χρόνια θα πρέπει να τα αλλάζουν με ρυθμούς που θα προσδιορισθούν απο τη νέα οικονομία.
Οι ΗΠΑ με το νόμο για την καταπολέμηση του πληθωρισμοιύ αρίζουν έναν εμπορικό πόλεμο με την Ευρώπη (με την Κίνα τον έχουν αρχίσει απο καιρό αλλά κανέναν δεν ενοχλεί) και γενικώς αναδομείται το σύνολο της παγκόσμιας οικονομίας. και τροφοδοσίας.
Καταλυτικό ρόλο σε όλη αυτήν την μετάβαση έπεξε και η πανδημία του κορονοϊού για την οποία η επιστημονική κοινότητα απο τη μια χαίρεται για την ταχύτητα της αντίδρασής της για την παραγωγή εμβολίων απο την άλλη άφησε ένα μεγάλο κενό στην κοινή γνώμη για το αν έχει αντιληφθεί περί τίνος, ουσιαστικά, πρόκειται.
Διότι όταν χρειάζεται κάθε έξι μήνες να κάνεις εμβόλιο για να αντιμετωπίσεις τον ιό, κάτι δεν πάει καλά στο βασίλειο του κόβιντ.
Όλα αυτά εξελίσσονται μακράν της διεθνούς κοινής γνώμης η οποία όταν αντιδρά μέσω κοινωνικών δικτύων, προς το παρόν, βλέπει να βγαίνει ένα μήνυμα που να της λέει τα αντίθετα απο αυτά που έχει αναρτήσει.
Σε λίγο, όταν το παγκόσμιο σύστημα τα βρεί μεταξύ του για την νέα παγκόσμια ισορροπία, δεν θα βγαίνει μήνυμα διορθωτικό. Οτιδήποτε δεν είναι αρεστό στο παγκόσμιο σύστημα,, απλώς, δεν θα βλέπει τη δημοσιότητα.
Όλα αυτά συντελούνται με την παθητικότητα της κοινωνίας αν όχι με την αποδοχή της αν κρίνουμε απο την στάση της στο θέμα των παρακολουθήσεων.
Μέσα σε ένα περιβάλλον που έχει χαθεί, ο κόσμος ψάχνει τον Μεγάλο Αδελφό για να αγκυστρωθεί. Η απώλεια της ελευθερίας του δεν τον ενδιαφέρει. Τον ενδιαφέρει η επιβίωση έστω και σε ένα δυστοπικό περιβάλλον.
Αυτά είναι μερικά απο τα στοιχεία του νέου ολοκληρωτισμού.
Απολαύστε τον καινούριο νέο κόσμο.

Στρατηγικό χτύπημα των Ουκρανών: Βομβάρδισαν με drone βάσεις πυρηνικών αεροσκαφών της Ρωσίας

2

Χτυπήθηκαν οι βάσεις «Ένγκελς» και «Ριάζαν» όπου εδρεύουν τα στρατηγικά βομβαρδιστικά Tu-95

Πληροφορίες αναφέρουν πως έκρηξη σημειώθηκε στην αεροπορική βάση «Ένγκελς» στη Ρωσία, εκεί που σταθμεύουν στρατηγικά βομβαρδιστικά Tu-95 και πως από αυτή την έκρηξη υπέστησαν ζημιές δύο βομβαρδιστικά Tu-95.

Ρωσικές αλλά και Ουκρανικές πηγές κάνουν λόγο για πλήγμα με τηλεκατευθυνόμενο μη επανδρωμένο αεροσκάφος (UAV) το οποίο διήνυσε μία απόσταση 1.000 χλμ εντός ρωσικού εδάφους!

 

Αναφορές υπάρχουν και για δεύτερο πλήγμα σε αεροπορική βάση κοντά στην πόλη Ριάζαν, νοτιοανατολικά της Μόσχας, στην οποία τουλάχιστον τρεις άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και άλλοι έξι τραυματίστηκαν όταν εξερράγη δεξαμενή καυσίμων όπως μεταδίδει το ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων RIA.

Όπως αναφέρει το πρακτορείο Reuters, οι πληροφορίες αυτές είναι αδύνατο να επαληθευτούν με ανεξάρτητο τρόπο, ωστόσο τα πρώτα video από τη Ρωσία άρχισαν να κάνουν την εμφάνισή τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/stratigiko-xtypima-ton-oukranon-vomvardisan-me-drone-vaseis-pyrinikon-aeroskafon-tis-rosias/

Γ. Χαρβαλιάς: Οι αγελάδες μολύνουν, ζήτω τα έντομα!

1

04/12/2022

Του Γιώργου Χαρβαλιά 

Θυμάστε μήπως τον Μαρκ Ρούτε, τον ολλανδό Πρωθυπουργό που παρέα με το συμπατριώτη του, τον «αλήστου μνήμης» Γερούν-Γερά Ντάϊσελμπλουμ  όταν μας κουνούσαν το μαντήλι, ως «μπροστινοί» των Γερμανών, για να μας διώξουν από την Ευρωζώνη την περίοδο της κρίσης χρέους;

Ο μεν Νταϊσελμπλουμ κατέληξε δήμαρχος του Αϊντχόβεν, όμως το άλλο τσιράκι του Βερολίνου, ο σταυροφόρος της παγκοσμιοποίησης και του διαβόητου Φόρουμ «της Μεγάλης Επανεκκίνησης», ο Μαρκ Ρούτε παραμένει πρωθυπουργός σε διατεταγμένη παγκόσμια υπηρεσία.

Το μόνο ευχάριστο  είναι, ότι με αυτά που κάνει στην τέταρτη και τελευταία θητεία του ως επικεφαλής του «φιλοευρωπαϊκού» συνασπισμού που κυβερνά τη χώρα του, μάλλον δε θα ξαναδεί την ψήφο ούτε των παραδόπιστων Ολλανδών. Γιατί αυτή τη φορά στο όνομα της θεάρεστης αποστολής του επιτίθεται στα ίδια τα συμφέροντα της πατρίδας του απειλώντας να κατάσχει τις περιουσίες των Ολλανδών αγροτών για το καλό του πλανήτη!

Πρόσχημα της, σοβιετικού τύπου, «απαλλοτρίωσης γαιών» είναι βεβαίως – τι άλλο – η κλιματική αλλαγή. Κάποιοι έκριναν ότι η πορδή της αγελάδας, διευρύνει την τρύπα του όζοντος και τα ούρα των δύστυχων ζώων ποτίζουν το έδαφος με αμμωνία, γεγονός που επιβαρύνει το περιβαλλοντικό αποτύπωμα των Κάτω Χωρών.

Μόνο που η Ολλανδία ως γνωστόν ζει, σε μεγάλο βαθμό, από την γεωργία και την κτηνοτροφία. Αυτά τα προϊόντα εξάγει σε ολόκληρο τον κόσμο και με αυτές τις εξαγωγές χρηματοδοτεί την οικονομία της εις βάρος των «τεμπέληδων» του Eυρωπαϊκού Νότου.

Σε πρώτη φάση η κυβέρνηση Ρούτε, με ένα φιρμάνι που θα ζήλευε και ο Μωάμεθ Β’ ο Πορθητής, αποφάσισε ότι η Ολλανδία θα μειώσει κατά 50% τις εκπομπές αζώτου και αμμωνίας έως το 2030, στο πλαίσιο αντιμετώπισης της κλιματικής αλλαγής. Σύμφωνα με τους αυθαίρετους υπολογισμούς των «ειδικών» για την σωτηρία του πλανήτη, αυτό συνεπάγεται τη μείωση κατά 30% των ζώων εκτροφής και την ουσιαστική απαγόρευση (υποχρεωτική μείωση κατά 70%) της χρήσης αζωτούχων λιπασμάτων.

Το παρανοϊκό αυτό σχέδιο πυροδότησε, όπως ήταν φυσικό, τεράστιες διαδηλώσεις αγροτών και κτηνοτρόφων με αποτέλεσμα το καλοκαίρι που μας πέρασε να γίνει μια πραγματική εξέγερση. Για την καταστολή της η ολλανδική αστυνομία αναγκάστηκε να κάνει χρήση  (πραγματικών) προειδοποιητικών πυρών, αλλά είμαι βέβαιος ότι αυτό δε θα το διαβάσατε στα επιλεκτικής ευαισθησίας ελληνικά ΜΜΕ.

Οι εξοργισμένοι διαδηλωτές όταν κατάλαβαν που ακριβώς πάει την υπόθεση ο Ρούτε ξέσπασαν στις αποθήκες ενός γιγαντιαίου διαδικτυακού σούπερ μάρκετ, ονόματι “Picnic”, που προμηθεύει τα τρόφιμα του μέλλοντος: Τεχνητό κρέας, μεταλλαγμένα αγροτικά προϊόντα και φυσικά συσκευασίες με αποξηραμένα έντομα, το νέο delicatessen των φτωχών που πρόσφατα πήρε και τις «ευλογίες» της Κομισιόν!

Όλως τυχαίως η επιχείρηση που εκμεταλλεύεται εμπορικά την αλυσίδα των τροφίμων «νέας εποχής» και κάνει τις παραδόσεις μόνο με ειδικά διασκευασμένα ηλεκτρικά αυτοκίνητα, είχε επιχορηγηθεί με ένα γενναίο ποσό 130 εκατομμυρίων ευρώ από το Ίδρυμα Bill Gates…

Η εξέγερση του περασμένου Σεπτεμβρίου που παρέλυσε για πολλές μέρες την Ολλανδία, φάνηκε να εκτονώνεται με την παραίτηση του υπουργού Γεωργίας, αλλά στο μυαλό του Ρούτε και των εντολέων του, η αποστολή δεν είχε ολοκληρωθεί. Γι αυτό και την περασμένη εβδομάδα με ένα άλλο φιρμάνι η ολλανδική Κυβέρνηση διέρρευσε ένα σχέδιο υποχρεωτικής απαλλοτρίωσης 3000 αγροκτημάτων που τάχα επιβαρύνουν το περιβάλλον.

Η διαδικασία δε θα είναι ακριβώς υποχρεωτική, δήλωσε η νέα υπουργός Γεωργίας, αλλά αν δεν εμφανιστεί ικανοποιητικός αριθμός πρόθυμων αγροτών να ξεπουλήσουν την περιουσία τους, «με πόνο στην καρδιά θα πάμε στην υποχρεωτική απαλλοτρίωση. Δεν θα υπάρξει καλύτερη προσφορά».

Αυτό το «αποφασίζομεν και διατάσσομεν», θυμίζει λίγο την επιχείρηση επίταξης από την κυβέρνηση Μητσοτάκη εκτάσεων στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου για την στέγαση χιλιάδων λαθρομεταναστών, που οδήγησε τον Φεβρουάριο του 2020, στον διασυρμό και την άτακτη φυγάδευση των δυνάμεων καταστολής.

Κάποιες κακές γλώσσες στην Ολλανδία επιμένουν ότι η απελευθέρωση μεγάλων εκτάσεων γης από αγροτικές καλλιέργειες γίνεται για να επιτρέψει τη δημιουργία οργανωμένων χώρων φιλοξενίας που θα στεγάσουν τους ξένους εποίκους της «Μεγάλης Επανεκκίνησης».  Και προφανώς αντί για το γάλα της αγελάδας θα θρέψουν τα παιδιά τους με τις κατεψυγμένες ακρίδες που παράγει το σούπερ μάρκετ του Ιδρύματος Gates.

Θα μπορούσε κάποιος να αναρωτηθεί τι σχέση έχουν οι μπελάδες των Ολλανδών με τα σημερινά ελληνικά δρώμενα; Ίσως το καταλάβει αν αντιληφθεί ότι η αποψίλωση της πρωτογενούς παραγωγής και στη πατρίδα μας είναι μέρος ενός καλά οργανωμένου σχεδίου δεκαετιών. Στην τελική του φάση εκδηλώθηκε με τα μνημόνια και την αναγκαστική προσαρμογή στην «πράσινη μετάβαση» που μας υποχρέωσε να γεμίσουμε τους κάμπους με φωτοβολταϊκά και τις βουνοκορφές με ανεμογεννήτριες.

Σε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο με τίτλο «Διατροφική Αυτοχειρία» που υπογράφει ο Ανδρέας Κλαυδιανός στο «ψαγμένο» σάϊτ «ellinikiantistasi.gr» αναφέρονται κάποια κρίσιμα στοιχεία. Στο διάστημα από το ξέσπασμα της κρίσης χρέους μέχρι σήμερα η Ελλάδα υπέστη μείωση των καλλιεργούμενων  γεωργικών εκτάσεων κατά 18.8%, μείωση του ζωικού κεφαλαίου κατά 24,2% και συνακόλουθη μείωση των απασχολούμενων στους συναφείς κλάδους κατά 31%.

Αποτέλεσμα της διάλυσης της πρωτογενούς παραγωγής είναι το αρνητικό εξωτερικό ισοζύγιο σε τρόφιμα και εκτρεφόμενα ζώα. Το πρόβλημα βεβαίως έχει βαθιές ρίζες από την λεγόμενη Κοινή Αγροτική Πολιτική της δεκαετίας του 80 που χάρις στις αθρόες επιδοτήσεις προσέδωσε μία ατμόσφαιρα επίπλαστης ευδαιμονίας στους  έλληνες αγρότες, του τύπου… «το datsun μου κι εγώ είμαστε πρώτοι στο χωριό».

Στην πραγματικότητα όλα δούλευαν για τις πολυεθνικές: Το 1981 λειτουργούσαν στην Ελλάδα 93000 αγελαδοτροφικές μονάδες και σήμερα μόλις 2500! Την ώρα που οι έλληνες παραγωγοί οδηγούνταν στον αφανισμό, η Ολλανδία με συνεχείς εξαιρέσεις γλύτωσε την συρρίκνωση και μπόρεσε να γιγαντώσει την γαλακτοβιομηχανία της σε παγκόσμιο επίπεδο.

Και προσέξτε το παράδοξο: Σε κοινοτικό επίπεδο, πρώτος προμηθευτής της ελληνικής αγοράς, όχι σε γαλακτοκομικά προϊόντα, αλλά σε νωπά φρούτα και λαχανικά, είναι η Ολλανδία! Και το μερίδιο της διαρκώς αυξάνεται. Τραγική ειρωνεία; Πιθανότατα. Μόνο που φαίνεται πώς ούτε αυτό ικανοποιεί τις επιταγές της παγκοσμιοποίησης. Οι Έλληνες παραγωγοί αφανίστηκαν, έρχεται η σειρά και των Ολλανδών.

  «Κυριακάτικη Δημοκρατία» στις 4-12-22. 

US-Turkiye brinkmanship won’t reach a point of no return

0
A conflict of interest between Ankara and Washington over Syria will likely see the two drift apart, with Turkiye aligning more closely with Eurasian powers.
By MK Bhadrakumar

November 28 2022
Photo Credit: The Cradle
The series of airstrikes against Kurdish militants in northern Syria by Turkish jets in the past week come amid heightened concerns over Ankara’s threat to launch a ground operation. Such actions are not without precedent, yet have thus far achieved little in terms of eradicating the security challenges posed by US-backed Kurdish fighters.

Turkiye is today addressing an existential challenge to its national security and sovereignty, stemming from the United States’ quasi-alliance with Kurdish groups in Syria over the past decade – with whom Ankara has been battling for far longer.

However, this issue is playing out within a much broader regional backdrop today. Russia now has a permanent presence in Syria and is itself locked in an existential struggle with the US in Ukraine and the Black Sea. Iran-US tensions are also acute and President Joe Biden has openly called for the overthrow of the Iranian government.

Opposing the US occupation of Syria

Suffice to say, the Syrian government, which has demanded the removal of illegal US troops from one-third of its territory for years, enjoys a congruence of interests with Turkiye like never before, particularly in opposing the American military presence in Syria.

For the US, on the other hand, continued occupation of Syria is crucial in geopolitical terms, given that country’s geography on the northern tier of the West Asian region borders Iran and the Caucasus to the north and east, Turkiye and the Black Sea to the north, Israel to the south, and the Eastern Mediterranean to the west.

All of that would have a great bearing on the outcome of the epochal struggle for the control of the Eurasian landmass – the Heartland and the Geographical Pivot of history as Sir Halford J. Mackinder once described it in evocative terms – by Washington and NATO to counter Russia’s resurgence and China’s rise.

China’s involvement in the Astana process

A curious detail at this point assumes larger-than-life significance in the period ahead: Beijing is messaging its interest in joining the Astana process on Syria. Moscow’s presidential envoy for Syria, Alexander Lavrentiev, stated recently that Russia is convinced that China’s involvement as an observer in the Astana format would be valuable.

Interestingly, Lavrentiev was speaking after the 19th international meeting on Syria in the Astana format with his counterparts from Turkiye and Iran on November 15.

“We believe that China’s participation in the Astana format would be very useful. Of course, we proposed this option. The Iranians agreed with this, while the Turkish side is considering it and has taken a pause before making a decision,” he explained.

Lavrentiev noted that Beijing could provide “some assistance as part of the Syrian settlement, improve the lives of Syrian citizens, and in reconstruction.”

The Chinese Foreign Ministry promptly responded to the Russian invitation, confirming that Beijing “attaches great importance to this format and is ready to work with all its participants to restore peace and stability in Syria.”

Lavrentiev didn’t miss the opportunity to taunt Washington, saying: “Of course, I believe that if the Americans returned to the Astana format, that would also be very useful. If two countries like the United States and China were present as observers in the Astana format, that would be a very good step, a good signal for the international community, and in general in the direction of the Syrian settlement.”

However, there is no question of the Biden Administration working with Russia, Turkiye, Iran, and China on a Syrian settlement at the present time. Reports keep appearing that the US has been transferring ISIS fighters from Syria to Ukraine to fight Russian forces, and to Afghanistan to stir up the pot in Central Asia.

The Astana troika are in unison, demanding the departure of US  occupation forces from Syria. Moscow knows fully well too that the US hopes to work toward shuttering Russian bases in Syria.

Turkiye’s pursuit of the US’s Kurdish allies

In fact, the aerial operations in Syria that Ankara ordered last Sunday followed a terrorist strike in Istanbul a week ago by Kurdish separatists, killing at least six people and injuring more than 80 others. President Recep Tayyip Erdogan has said the air strikes were “just the beginning” and that his Armed Forces “will topple the terrorists by land at the most convenient time.”

Turkish security agencies have nabbed the bomber – a Syrian woman named Ahlam Albashir who was allegedly trained by the US military. White House Press Secretary Karine Jean-Pierre hurriedly issued a statement to calm that storm: “The United States strongly condemns the act of violence that took place today in Istanbul, Turkiye.”

But Turkiye’s Interior Minister Suleyman Soylu reacted caustically to the American missive, saying that Washington’s condolence message was like “a killer being the first to show up at a crime scene.”

Conceivably, with Erdogan facing a crucial election in the coming months, the Biden Administration is pulling out all the stops to prevent the ruling AKP party from winning another mandate to rule Turkiye.

The Turkish “swing state” is crucial for US plans

The US feels exasperated with Erdogan for pushing ahead with independent foreign policies that could see Turkiye joining the BRICS and Shanghai Cooperation Organization (SCO), and deepening his strategic ties with Russia and China – and most important, steadily mark distance from Washington and NATO’s containment strategies against Russia and China.

Turkiye has become a critically important “swing state” at this stage in the post-cold war era. Erdogan’s effort to bolster the country’s strategic autonomy lethally undermines the western strategy to impose its global hegemony.

While Erdogan keep’s Washington guessing about his next move, his airstrikes in northern Syria hit targets very close to US bases there. The Pentagon has warned that the strikes threaten the safety of American military personnel. The Pentagon statement represents the strongest condemnation by the US of its NATO ally in recent times.

Russian diplomacy forestalls Syria ground incursion 

Unsurprisingly, Russia is acting as a moderating influence on Turkiye. Lavrentyev said last Wednesday that Moscow has tried to convince Ankara to “refrain from conducting full-scale ground operations” inside Syria. The Russian interest lies in encouraging Erdogan to engage with Syrian President Bashar al-Assad and pool their efforts to curb the activities of Kurdish terrorists.

Indeed, the probability is low that Erdogan will order ground incursions into Syria. This also seems to be the assessment of local Kurdish groups.

US-backed Syrian Democratic Forces (SDF) Commander Mazloum Kobane Abdi, who is the Pentagon’s key interlocutor in northern Syria, has been quoted as saying that while he has received intelligence that Turkiye has alerted its local proxies to prepare for a ground offensive, the Biden administration could still convince Erdogan to back off.

That said, Erdogan can make things difficult for the US and eventually even force the evacuation of its estimated 900 military troops, shutting down the Pentagon’s lucrative oil smuggling operation in Syria and abandoning its training camps for ex-ISIS fighters in northern and eastern Syria.

But the US is unlikely to take matters to a point of no return. A retrenchment in Syria at the present juncture will weaken the US regional strategies, not only in West Asia, but also in the adjoining Black Sea region and the Caucasus, in the southern periphery of the Eurasian landmass.

From Erdogan’s perspective too, it is not in his interest to burn bridges with the west. A bridge in disrepair remains a bridge nonetheless, which would have its selective uses for Erdogan in the times of multipolarity that lie ahead.

The views expressed in this article do not necessarily reflect those of The Cradle.

Not a choice, but necessity:’ Iran, India recalibrating ties amid geopolitical shifts

0
Following a drop in trade brought on by US sanctions, New Delhi and Tehran – boosted by their mutual strong relations with Moscow – are set to revamp ties in a new era of Eurasian multipolarity.
By Zafar Mehdi

December 01 2022
Photo Credit: The Cradle
“Not a choice, but a necessity.” That’s how Iran’s Deputy Foreign Minister Ali Bagheri Kani stressed the importance of closer strategic and economic ties between Tehran and New Delhi during his visit to India in November.

Kani had a message for Prime Minister Narendra Modi from Tehran –  strategic synergy is a win-win proposition for the two sides amid the shifting geopolitical and geo-economic landscape in the wake of the Ukraine war and the new world order.

Before the Trump administration reinstated sanctions on Iran in 2018, Iranian oil comprised nearly 11 percent of India’s total oil basket. However, New Delhi buckled under US pressure and stopped importing oil from Tehran in a move that hampered their cooperation in other strategic areas.

Three years down the line, amid rapidly changing geopolitical power dynamics and the end of “the era of the unipolar world,” as announced by Russian President Vladimir Putin in June, India has become keen on recalibrating its ties with Iran, a traditional ally, in the midst of an energy crisis gripping the world.

It is worth noting that Russia became the biggest oil supplier to India in October, supplying 935,556 barrels of crude oil per day, according to energy cargo tracker Vortexa, making up for 22 percent of the energy-dependent country’s total crude imports, ahead of Iraq’s 20.5 percent and Saudi Arabia’s 16 percent.

Iran as an alternative energy supplier 

Faced with a burgeoning demand for oil and gas amid the global energy crisis and recent oil cuts by the OPEC+, India now looks poised to resume oil imports from Iran, defying US sanctions, The Cradle learned from sources in Tehran and New Delhi. 

Interestingly, India’s petroleum minister Hardeep Puri hinted at it during his visit to Washington in October, saying New Delhi will buy oil from wherever it has to. Russia, as we know, is already shipping oil to India, despite strong US pressures. 

Talks are currently underway between India and Venezuela, especially with the US easing oil-related sanctions against Caracas. This, by extension, has opened a window of opportunity for India and Iran to revive their energy trade. The good news is that both sides look interested. 

Iran has already expressed its readiness to resume energy trade with India. Last month, newly-appointed Iranian ambassador to New Delhi, Iraj Elahi, announced that Iran is willing to provide low-cost crude oil to India to ensure the country’s energy security, something top Indian officials have in recent months cited as the government’s priority.

A win-win proposition 

In 2018-2019, India purchased $12.11 billion worth of crude oil from Iran, which plummeted to zero in May 2019 after the significant reduction exemption (SRE) period ended.

Likewise, trade between the two countries dropped from $17.3 billion in 2018-2019 to $4.77 billion in 2019-2020. Although it has ultimately failed to achieve its objectives, Washington’s “maximum pressure” campaign had a negative impact on India-Iran relations.

However, ties have since markedly improved, as evidenced by Bagheri Kani telling the Indian press that the Islamic Republic is ready to meet the country’s growing energy needs, while India can in turn contribute to Iran’s food security as a major food producer.

This, he asserted, would help in boosting the process of multilateralism in the international system, which essentially means the death of US unilateralism more than three decades after the end of the Cold War and the collapse of the former Soviet Union that paved the way for the era of the unipolar world.

Suhasini Haidar, diplomatic affairs editor at The Hindu and a leading Indian analyst, termed Bagheri Kani’s visit to India as “significant,” saying it “shows a commitment to India-Iran ties by both governments despite geopolitical divides in the world on issues like the Ukraine war.”

Penalized by US sanctions 

Haidar described Iranian crude as “sweeter, lighter, cheaper, and easier to transport to India than other options,” calling the Indian government’s decision to cut Iranian imports “irrational.”

“It was irrational of the Modi government to have canceled India’s imports of Iranian oil under threat from the Trump administration, and it would make sense if they decided to restore the oil trade between the two countries,” she told The Cradle.

Haidar said it remains to be seen if the Modi government will be willing to resume oil imports from Iran, “despite several signals that both sides are exploring their options,” especially after the latest sanctions on an Indian company transporting Iranian oil.

Mumbai-based Tibalaji Petrochem Private Limited was sanctioned in late September for shipping Iranian petrochemical products to China. It was the first time an Indian company was sanctioned by the US for dealing with Iran.

In his meeting with his Indian counterpart Vinay Mohan Kwatra, Bagheri Kani pointed to the “necessity” of regional cooperation between the two countries, which he said would “take away the opportunity from foreigners to exploit the lack of cooperation.” 

The sentiments were mutual as India’s foreign ministry spokesman, in a statement following Bagger Kani’s meeting with Kwatra, said the two officials “discussed bilateral relations, including the development of Chabahar Port” and “regional and international issues of mutual interest.”

Time to shore up ties 

According to observers, the time is now ripe for the two sides to shore up bilateral ties and multilateral cooperation, with Tehran set to become a full member of the Shanghai Cooperation Organization (SCO) as well as the BRICS group, given its close ties with Russia and China.

Notwithstanding existing challenges, Iran and India share mutual interests in trade and connectivity. Iran’s full SCO membership could prompt the two sides to focus more on connectivity projects like the Chabahar Port, which links with the International North-South Transport Corridor (INSTC), the multi-mode network of ships, rail and roads for moving freight between India and Iran, among other countries.

“India and Iran have important trade needs, including in wheat pulses and commodities, as well as oil reserves. And the connectivity engagement is very important for India through Chabahar and through the INSTC,” Haidar explained.

Importantly, in recent years, Chabahar Port in Iran’s southeastern Sistan-Baluchestan province has emerged as a key area of cooperation between Tehran and New Delhi, which will provide India access to Afghanistan and Central Asia through Iran, ending its reliance on arch-rival Pakistan.

Rezaul Hasan Laskar, the foreign affairs editor at Hindustan Times, says the strategic port has “become more important following its growing use” but that “it needs to be connected to Iran’s railway network.” 

While the first section of the Zahedan-Chabahar railway line is nearing completion, official sources in Tehran said the agreement between the two sides to construct the 628-kilometer (390 miles) railway line had faced “serious impediments” due to New Delhi’s reluctance to start work fearing US sanctions.

“Despite India’s close ties with the US and Israel, its decision to build strategic ties with Iran, and Iran’s according special projects to India like Chabahar Port despite its ties with China are a constant reminder of this special relationship,” Haidar told The Cradle.

Map of the International North-South Transport Corridor (INSTC)

Joint cooperation with Beijing and Moscow 

Sources in Tehran and New Delhi said the use of rupee-rial trade was also “seriously considered” during Bagheri Kani’s New Delhi visit, with both sides agreeing that a banking mechanism that is not tied to the west is key to strengthening the process of multilateralism, and paving the way for the resumption of trade.

Laskar of Hindustan Times confirmed that the senior Iranian diplomat “reiterated Iran’s offer to resume oil supplies and raised the issue of trade in national currencies.”

The changing geopolitical landscape in the wake of growing anti-western mechanisms, including SCO and BRICS, led by China and Russia, is also likely to propel increased cooperation between Tehran and New Delhi.

Laskar, however, believes that the SCO has not been a particularly crucial grouping for India in recent years, “largely because of the tensions with China,” adding that India’s biggest concern about the expansion of BRICS is that “it shouldn’t become a China-centric grouping,” underlying Sino-India tensions. 

Meanwhile, Russia remains a common ally of India and Iran, which is evident in Moscow and New Delhi looking to ramp up trade via Tehran along the INSTC – the strategic route that has assumed tremendous significance since the start of the Ukraine war. 

The decision to boost INSTC trade, according to reports in Indian media, was high on the agenda during Bagheri Kani’s India visit, as Russia now looks set to invest in the Chabahar Port. According to sources, the war in Ukraine also figured prominently in Bagheri Kani’s talks with Indian officials. Both sides agreed on maintaining a “neutral stance” on the war and increased engagement with Moscow. 

“Russia is the new game-changer in the region, especially after the realignment of power centers, and that is good news for India-Iran ties,” an Iranian diplomat stationed in South Asia told The Cradle.

The views expressed in this article do not necessarily reflect those of The Cradle.
Author
Zafar Mehdi

Έφεση ενώπιον του Εφετείου της Τρίπολης για την ακύρωση της συμφωνίας Dabaiba και Τουρκίας.

1

04/12/2022 στις 23:03

Ο ιστότοπος του ειδησεογραφικού καναλιού Al-Arabiya ανέφερε ότι 5 Λίβυοι δικηγόροι προσέφυγαν στο Εφετείο στην πρωτεύουσα Τρίπολη, κατά της συμφωνίας που υπέγραψε η κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας με επικεφαλής τον Abdul Hamid al-Dabaiba και την Τουρκία σχετικά με την ενεργειακή εξερεύνηση στη Μεσόγειο , προκειμένου να την ακυρώσουν.

Στον φάκελο προσφυγής, θεώρησαν ότι η πολιτική συμφωνία της Λιβύης «αποτρέπει την κυβέρνηση Dbeiba από τη σύναψη διεθνών συμφωνιών», σημειώνοντας ότι «η συμφωνία που υπογράφηκε με την Τουρκία ονομάστηκε μνημόνιο κατανόησης, αλλά είναι μια πλήρης και ευρεία πετρελαϊκή συμφωνία».

Πρόσθεσαν, σύμφωνα με το Al-Arabiya.net, ότι «η συμφωνία παραβιάζει πολλές διατάξεις του νόμου περί πετρελαίου, με πιο αξιοσημείωτη την έλλειψη εμπειρίας των τουρκικών εταιρειών στον τομέα αυτό.

Επίσης, ορίζει την εμπιστευτικότητα της συνεργασίας που προκύπτει, η οποία αποτελεί παραβίαση του νόμου περί Ελεγκτικού Γραφείου του κράτους».

Ζήτησαν επίσης από το Εφετείο να σταματήσει επειγόντως την εφαρμογή αυτής της συμφωνίας επειδή «έκλεψε από την National Oil Corporation την αποκλειστική δικαιοδοσία της στο εμπόριο πετρελαίου και περιέχει κείμενα με διαφορετικές ερμηνείες και προκαλεί σοβαρή ζημιά που δεν μπορεί να αποκατασταθεί όταν η Τουρκία ξεκινήσει έργο της συμφωνίας, που καθιστά αδύνατη την αποκατάσταση της, στην κατάσταση που ήταν πριν από την υπογραφή της».

Αξιοσημείωτο είναι ότι στις αρχές Οκτωβρίου, η κυβέρνηση Dabaiba υπέγραψε νέες συμφωνίες με την Τουρκία που επιτρέπουν στις εταιρείες της να εξερευνούν πετρέλαιο και φυσικό αέριο στα λιβυκά ύδατα, σε μια κίνηση που πυροδότησε εκτεταμένη διαμάχη στη χώρα και δημιούργησε περισσότερους διχασμούς και διαφορές μεταξύ των παραγόντων.

Η κυβέρνηση ενότητας υπερασπίστηκε την κίνηση της. Ο Al-Dabaiba πίστευε ότι οι συμφωνίες που υπογράφηκαν μεταξύ των δύο μερών «υπηρετούν τα υπέρτατα συμφέροντα του λιβυκού λαού», ενώ η υπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση ενότητας, Najla al-Mangoush, δήλωσε ότι «το μνημόνιο κατανόησης είναι προς το συμφέρον τους και συμβάλλει στην επίλυση της παγκόσμιας κρίσης σχετικά με την ενέργεια του φυσικού αερίου».

https://www.libya-al-mostakbal.org/88/44852/طعن-أمام-محكمة-الاستئناف-بطرابلس-لإلغاء-اتفاقية-الدبيبة-وتركيا.html