Αρχική Blog Σελίδα 1769

ΕΕ: Έτσι γίνεται το «νόμιμο» λόμπινγκ.- Παράξενες περιπτώσεις ηγετικών στελεχών της Ε.Ε.

0

Στις Βρυξέλλες υπάρχει (και μεγαλουργεί) το νόμιμο λόμπινγκ στα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα. Δεν λείπουν βέβαια και οι γκρίζες ζώνες. Αλλά πώς λειτουργούν οι μηχανισμοί;

    Λόμπινγκ στις Βρυξέλλες

Ο όρος «λόμπινγκ» προέρχεται από την αγγλική λέξη lobby που σημαίνει «αίθουσα υποδοχής» σε ξενοδοχείο. Κατά τεκμήριο τα μεγάλα ξενοδοχεία προσφέρονται για παρασκηνιακές επαφές, μακριά από αδιάκριτα βλέμματα. Βέβαια στις Βρυξέλλες, με 900 διαπιστευμένους δημοσιογράφους κι ακόμη περισσότερους που δεν διαπιστεύονται επισήμως, δεν υπάρχει εγγύηση για μία συνάντηση μακριά από αδιάκριτα βλέμματα.Ίσως γι αυτό ένα λόμπι που σέβεται τον εαυτό του συντηρεί τον δικό του χώρο, που μπορεί να ονομάζεται «ίδρυμα», «αντιπροσωπεία», «σύνδεσμος» ή απλώς «γραφείο».  

Το European Quarter στις ΒρυξέλλεςΤουλάχιστον 25.000 λομπίστες δραστηριοποιούνται στις Βρυξέλλες

Τουλάχιστον 25.000 λομπίστες δραστηριοποιούνται στις Βρυξέλλες. Στην Ελλάδα το λόμπινγκ συνήθως ταυτίζεται με ισχυρούς επιχειρηματικούς ομίλους. Στη διεθνή βιβλιογραφία και στην κοινοτική πρακτική έχει κάπως διαφορετική έννοια. «Λόμπινγκ» αποκαλείται κάθε προσπάθεια για άσκηση επιρροής στη νομοθετική ή την εκτελεστική εξουσία, ανεξαρτήτως του αν υπηρετεί ευγενείς ή ειδεχθείς σκοπούς ή απλώς το κέρδος. Κατά συνέπεια «λόμπινγκ» δεν ασκούν μόνο οι εφοπλιστές και η φαρμακοβιομηχανία, αλλά επίσης το κρατίδιο της Βαυαρίας, τα συνδικάτα, η Greenpeace, η Εκκλησία της Ελλάδος.

Δεν δρουν όμως όλοι οι λομπίστες με τον ίδιον τρόπο. Σε πρόσφατη συνέντευξή του ο Άριελ Μπρούνερ, εκπρόσωπος της οικολογικής οργάνωσης BirdLife στις Βρυξέλλες, ανέφερε ότι ασφαλώς κάνει λόμπινγκ στα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα, πλην όμως «εμείς δεν δωροδοκούμε πολιτικούς, δεν κατεβάζουμε τα τρακτέρ για να αποκλείσουμε τα γραφεία τους, δεν μπορούμε να τους υποσχεθούμε δουλειές με παχυλούς μισθούς μετά την ολοκλήρωση της θητείας τους. Τα μόνα όπλα που έχουμε στη διάθεσή μας είναι το πάθος, η λογική και τα γεγονότα…»

«Απαραίτητο κομμάτι» της νομοθετικής διαδικασίας

Το κτίριο της ΚομισιόνΥποχρεωτική η καταγραφή των ραντεβού με τους γενικούς διευθυντές της Κομισιόν, αλλά φτάνει αυτό;

Λίγοι Έλληνες ευρωβουλευτές έχουν μιλήσει για τη δράση των λόμπι. Σε παλαιότερο ρεπορτάζ της Deutsche Welle ο καθηγητής Αντώνης Τρακατέλλης, την εποχή εκείνη ευρωβουλευτής της Ν.Δ. και πρόεδρος της «Επιστημονικής Επιτροπής» (STOA) του Κοινοβουλίου, έλεγε ότι «η επαφή με τα λόμπι μπορεί να είναι χρήσιμη, ιδιαίτερα όταν απαιτούνται εξειδικευμένες γνώσεις στη νομοθετική διαδικασία. Για παράδειγμα, αν είστε εισηγητής του Κοινοβουλίου για την έρευνα σε εμβρυϊκά βλαστοκύτταρα, πώς θα αποκτήσετε πρόσβαση στις απαραίτητες πληροφορίες; Όμως η επαφή με τα λόμπι πρέπει να γίνεται με διαφάνεια και συγκεκριμένες προδιαγραφές». Απαντώντας στο ερώτημα τί θα έκανε, εάν κάποιος τον πλησίαζε στον διάδρομο ή στο περιθώριο μίας εκδήλωσης για να «τον ενημερώσει», ο Έλληνας ευρωβουλευτής έλεγε ότι «σε αυτή την περίπτωση θα του έλεγα να τηλεφωνήσει στο γραφείο, να οριστεί ραντεβού, το οποίο θα καταγράφεται και μετά μπορεί να γίνει η ενημέρωση».

Στην επίσημη ιστοσελίδα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου διαβάζουμε ότι η επαφή με τα λόμπι «αποτελεί νόμιμο και απαραίτητο κομμάτι της νομοθετικής διαδικασίας». Πώς διασφαλίζεται όμως η διαφάνεια; Τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει κάποια βήματα. Το 2014 η ΕΕ καθιέρωσε την υποχρεωτική καταγραφή των ραντεβού με λομπίστες που πραγματοποιούν οι πανίσχυροι επικεφαλής των Γενικών Διευθύνσεων στην Κομισιόν. Το 2019 το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο όρισε ότι οι ευρωβουλευτές που συμμετέχουν στη σύνταξη νέας νομοθεσίας (εισηγητές, σκιώδεις εισηγητές, πρόεδροι Επιτροπών) θα δημοσιεύουν στο διαδίκτυο όλες τις επαφές τους με λομπίστες.

Κινητοποίηση κατά της συμφωνίας TTIP το 2016 Κινητοποίηση κατά της συμφωνίας TTIP το 2016 στο Ανόβερο της Γερμανίας

Ήδη προκύπτουν ενδιαφέροντα συμπεράσματα. Ρεπορτάζ της Γερμανικής Ραδιοφωνίας (DLF) για την Διατλαντική Εταιρική Σχέση Εμπορίου και Επενδύσεων (TTIP) μεταξύ ΕΕ και ΗΠΑ διαπίστωνε το 2015, όταν η σχετική διαπραγμάτευση είχε φτάσει σε κρίσιμο σημείο, ότι το 75% των ραντεβού αφορούσε εκπροσώπους του επιχειρηματικού κόσμου και μόλις το 13% συνεργάτες των ΜΚΟ. Έρευνα του Corporate Europe Observatory, που επιχειρεί να καταγράψει τις δραστηριότητες των λόμπι, επισημαίνει ότι το 2021 μόνο η Google επένδυσε πάνω από πέντε εκατομμύρια ευρώ ετησίως για λόμπι, ενώ αντίστοιχα ποσά διέθεσαν επιχειρήσεις όπως το Facebook και η Microsoft.

Ελλείμματα της ισχύουσας νομοθεσίας

Η Έμιλυ Ο' ΡάιλιΜεγάλα κενά στο θεσμικό πλαίσιο βλέπει η Έμιλυ Ο’ Ράιλι

Ένα κενό στην ισχύουσα νομοθεσία, που επισημάνθηκε με αφορμή το Qatargate, είναι ότι δεν προβλέπεται καμία υποχρέωση να καταγράφονται τα ραντεβού ανάμεσα σε εκπροσώπους των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων και εκπροσώπους κρατών. Ένα άλλο κενό είχε επισημάνει από το 2014 η «Ευρωπαία Διαμεσολαβήτρια» Έμιλυ Ο’ Ράιλι, (θεσμός αντίστοιχος με τον Συνήγορο του Πολίτη). «Πρέπει να καταγράφονται και τα ραντεβού των πιο χαμηλόβαθμων υπαλλήλων», έλεγε η Ο’ Ράιλι. «Θα ήταν αφέλεια να πιστεύουμε ότι η προσπάθεια για άσκηση επιρροής εξαντλείται στα κορυφαία επίπεδα της ιεραρχίας». Η πρόταση απορρίφθηκε από την Κομισιόν με το επιχείρημα ότι «μόνο η πολιτική ηγεσία είναι υπόλογη στην κοινή γνώμη».

Η Ο’ Ρέιλι έχει καταγγείλει και την πολιτική των «περιστρεφόμενων θυρών» (revolving doors), μία «γκρίζα ζώνη» για την επιρροή των λόμπι, που δύσκολα επιδέχεται ρύθμιση. Με απλά λόγια, το πρόβλημα έχει ως εξής: Όταν ένας υψηλόβαθμος Ευρωπαίος αξιωματούχος αποχωρεί από το αξίωμά του και λίγο αργότερα προσλαμβάνεται σε κορυφαίο επιχειρηματικό όμιλο, ποιος εγγυάται ότι δεν είχε λάβει από πριν υποσχέσεις για πρόσληψη με αντάλλαγμα μία «ευνοϊκή μεταχείριση» στη διάρκεια της θητείας του; Το ζήτημα είχε ήδη συζητηθεί έντονα στις Βρυξέλλες το 1999. Την εποχή εκείνη ο Γερμανός Μάρτιν Μπάνγκεμαν, Επίτροπος Τηλεπικοινωνιών και κορυφαίο στέλεχος των Φιλελευθέρων (FDP), είχε κλείσει συμφωνία, πριν ακόμη ολοκληρώσει το έργο του στην Κομισιόν, για να εργαστεί ως λομπίστας στην ισπανική Telefonica.

Πριν ξεσπάσει η ευρω-κρίση…

Ο Σίιμ ΚάλαςΟ Εσθονός Επίτροπος Μεταφορών Σίιμ Κάλας

Λίγα χρόνια πριν ξεσπάσει η κρίση χρέους της ευρωζώνης ο τότε Επίτροπος Μεταφορών Σίιμ Κάλας, σε συνέντευξή του στη γερμανική εφημερίδα Die Zeit, είχε μιλήσει με ασυνήθιστη ευθύτητα για τη δράση των λόμπι στις Βρυξέλλες. Αποκάλυψε μάλιστα ένα συγκεκριμένο παράδειγμα, που μάλλον αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα υπό το φως των εξελίξεων που ακολούθησαν: «Πρόσφατα έγινε γνωστή μία περίπτωση, στην οποία την τελευταία στιγμή άλλαξε το ρυθμιστικό πλαίσιο για τον έλεγχο των χρηματοπιστωτικών αγορών και υιοθετήθηκαν, κατά λέξη, οι προτάσεις μίας ομάδας λόμπι» έλεγε ο Επίτροπος από την Εσθονία. Για να προσθέσει: «Ευτυχώς μέχρι σήμερα δεν έχει προκύψει σε μας κάποιο πραγματικά μεγάλο σκάνδαλο (σε αντίθεση με την περίπτωση Αβράμοφ στις ΗΠΑ)…»

Όλα αυτά τον Νοέμβριο του 2006. Βέβαια εκείνη την εποχή δεν είχαν ακόμη τεθεί σε ισχύ τα μέτρα περί υποχρεωτικής καταγραφής των ραντεβού με λομπίστες, που θεσπίστηκαν αργότερα. Ο Σίιμ Κάλας υποστήριζε ότι ο ίδιος ήθελε πιο αυστηρά μέτρα, αλλά κάτι τέτοιο είναι αδύνατον, γιατί οι εθνικές κυβερνήσεις δεν θα στήριζαν μία «δρακόντεια» νομοθεσία.

Τα «παράπλευρα έσοδα» των πολιτικών

Ο Έλμαρ ΜπροκΟ Γερμανός πρώην ευρωβουλευτής Έλμαρ Μπροκ

Την εποχή εκείνη είχε συζητηθεί η περίπτωση του Γερμανού ευρωβουλευτή Έλμαρ Μπροκ, ο οποίος, παράλληλα με τη δραστηριότητά του στην Ευρωβουλή, εργαζόταν ως senior vice president του εκδοτικού ομίλου Bertelsmann. Ο ίδιος έλεγε ότι δεν έχει να απολογηθεί για ο,τιδήποτε και άλλωστε γνωστοποιεί τα «παράπλευρα έσοδα» από άλλες δραστηριότητές του, σε αντίθεση με πολλούς συναδέλφους του, που τα αποσιωπούν.

Θεωρητικά για τους ευρωβουλευτές δεν υπάρχει ασυμβίβαστο με άλλες επαγγελματικές δραστηριότητες, εκτός αν η χώρα προέλευσης του ευρωβουλευτή ορίζει κάτι διαφορετικό. Υπενθυμίζεται ότι στην Ελλάδα είχε καθιερωθεί παλαιότερα το «ασυμβίβαστο», για να ανακληθεί όμως πολύ γρήγορα, με τη (ρεαλιστική, εδώ που τα λέμε) αιτιολογία ότι έδινε κίνητρο μόνο σε ανεπάγγελτους να ασχοληθούν με την πολιτική, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ποιότητα της νομοθετικής διαδικασίας.

Το Ευρωπαϊκό ΚοινοβούλιοΠαράλληλες επαγγελματικές δραστηριότητες επιτρέπονται στους ευρωβουλευτές, όχι όμως στους Επιτρόπους

Σύμφωνα με στοιχεία της Διεθνούς Διαφάνειας για το 2021, το 27% των ευρωβουλευτών διατηρεί σήμερα παράλληλες επαγγελματικές δραστηριότητες. Σε μερικές περίπτωσεις τα «παράπλευρα» έσοδα υπερβαίνουν ακόμη και τις αποδοχές του ευρωβουλευτή. Τα υψηλότερα έσοδα καταγράφει ο Πολωνός ευρωβουλευτής του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (ΕΛΚ) και πρώην υπουργός Εξωτερικών Ράντοσλαβ Σικόρσκι, ο οποίος, παράλληλα με τον μισθό του ευρωβουλευτή, εισπράττει 40.000 ευρώ μηναίως για «συμβουλευτικές δραστηριότητες».

Η Διεθνής Διαφάνεια προειδοποιεί ότι υπάρχει ζήτημα «σύγκρουσης συμφερόντων» όταν η παράπλευρη δραστηριότητα αφορά αντικείμενο συναφές με εκείνο του ευρωβουλευτή. Ως παράδειγμα αναφέρεται η Φινλανδέζα ευρωβουλευτής των Σοσιαλδημοκρατών, Μιαπέτρα Κούμπουλα-Νάτρι, η οποία συμμετέχει στην Επιτροπή της Ευρωβουλής που ασχολείται με θέματα Βιομηχανίας και Ενέργειας (ITRE), ενώ εργάζεται και για δύο εταιρείες ενέργειας, παράλληλα με τα κοινοβουλευτικά της καθήκοντα. Ο κανόνας είναι πάντως ότι για έναν ευρωβουλευτή επιτρέπεται η παράλληλη επαγγελματική δραστηριότητα, ενώ για έναν Επίτροπο απαγορεύεται.

Από τον Μπαρόζο στον Έτινγκερ

Ο Γκίντερ ΈτινγκερΠολυάσχολος και μετά τη θητεία του στην Κομισιόν παραμένει ο Γκίντερ Έτινγκερ

Τί γίνεται όμως, όταν ο Επίτροπος αναλαμβάνει μία καλά αμειβόμενη θέση ευθύνης στον ιδιωτικό τομέα μόλις «αφυπηρετήσει»; Αίσθηση είχε προκαλέσει η περίπτωση του πρώην προέδρου της Κομισιόν, του Πορτογάλου Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, ο οποίος δύο χρόνια μετά τη θητεία του προσελήφθη στην Goldmann Sachs. Τυπικά ωστόσο είχε τηρήσει τον «κώδικα δεοντολογίας» που επιβάλλει να μεσολαβούν τουλάχιστον 18 μήνες μέχρι την ανάληψη νέας θέσης σε συναφές αντικείμενο. Γενικότερα, με τις ευρω-εκλογές του 2014 επήλθε σημαντική ανανέωση του πολιτικού προσωπικού στις Βρυξέλλες. Μετά από λίγα χρόνια η γερμανική εφημερίδα Tagesspiegel διαπίστωνε ότι 13 από τους 27 Επιτρόπους της δεύτερης «Επιτροπής Μπαρόζο» είχαν αναλάβει υψηλόβαθμες θέσεις σε εταιρείες λόμπινγκ ή άλλες επιχειρήσεις, ενώ το ίδιο συνέβη με 185 ευρωβουλευτές που ολοκλήρωσαν τη θητεία τους το 2014.

Προ ημερών, ενώ είχαν ακουστεί οι πρώτες καταγγελίες για το Qatargate, η πρόεδρος της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν πρότεινε στο Ευρωκοινοβούλιο να θεσπίσει ένα «Συμβούλιο Ηθικής», στα πρότυπα αντίστοιχου οργάνου που λειτουργεί στην Κομισιόν. Θα βοηθούσε κάτι τέτοιο; Δεν είναι εύκολη η απάντηση, αν αναλογιστούμε την περίπτωση του Γκίντερ Έτινγκερ, πρώην Επιτρόπου για τον Προϋπολογισμό και παλαιότερα για την Ψηφιακή Οικονομία. Μόλις έναν χρόνο μετά τη λήξη της θητείας του ο Γερμανός πολιτικός εμφανίστηκε στο μισθολόγιο 13 μεγάλων επιχειρήσεων και επιστημονικών ιδρυμάτων. Σύμφωνα με το SPIEGEL αποφάσισε να συνεργαστεί, μεταξύ άλλων, με την κατασκευαστική εταιρεία Herrenknecht, τη γαλλική εταιρεία διαχείρισης κεφαλαίων Amundi και τις εταιρείες συμβούλων Deloitte και Kekst CNC. Προφανώς είχε λάβει μία «κατ’ εξαίρεση άδεια» από την Κομισιόν, κάτι που προβλέπεται στο σημερινό ρυθμιστικό πλαίσιο.

Με τη δύναμη των κόμικς

Διαδήλωση στο Βερολίνο για διαφάνεια στα λόμπιΣτιγμιότυπο από παλαιότερη διαδήλωση στο Βερολίνο για μεγαλύτερη διαφάνεια στις επαφές με τα λόμπι

Μέχρι σήμερα το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αυτοπροβάλλεται ως θεματοφύλακας της νομιμότητας, ελέγχοντας και επικρίνοντας τα υπόλοιπα θεσμικά όργανα για θέματα διαφθοράς ή ευνοιοκρατίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι το 2002 η Γενική Διεύθυνση Πληροφοριών και Δημοσίων Σχέσεων του Ευρωκοινοβουλίου είχε την ευφυή ιδέα να εκδώσει ένα κόμικ, το «Λαβωμένο Νερό», (κείμενα Christina Cuadra, Rudi Miel, σχέδιο Dominique David), σε μία προσπάθεια να προβάλει, με πρωτότυπο τρόπο, το έργο των ευρωβουλευτών. Αργότερα η έκδοση βραβεύθηκε στο διεθνές φεστιβάλ κόμικς της Ανγκουλέμ.

Κεντρική ηρωίδα στο «Λαβωμένο νερό» είναι η ευρωβουλευτής Ίρινα Βέγκα, η οποία συντάσσει τροπολογίες για την προστασία των υδάτων σε ευρωπαϊκή οδηγία και δέχεται απειλές από μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους. Στις προβληματικές περιπτώσεις περιλαμβάνεται και ένα «ορυχείο μολύβδου στη Νότια Ευρώπη». Όμως η Ίρινα Βέγκα θα βρει την άκρη. Στο πλευρό της ο Άλεξ, βοηθός της στο Ευρωκοινοβούλιο, καθώς και δύο ατρόμητοι φωτογράφοι, ο Ζακ και ο …Κώστας.

Γιάννης Παπαδημητρίου (DW, DLF, Tagesspiegel)  

DW

Κόσοβο ξανά

0

George Friedman

Υπήρξαν αψιμαχίες μεταξύ ένοπλων Σέρβων διαδηλωτών και αστυνομίας του Κοσσυφοπεδίου. Ο λόγος είναι ότι πριν από λίγο καιρό το Κοσσυφοπέδιο έδωσε εντολή στους οδηγούς να παραδώσουν σερβικές πινακίδες κυκλοφορίας και να τις αντικαταστήσουν με πινακίδες Κοσσυφοπεδίου. Στις 10 Δεκεμβρίου, οι Σέρβοι που ζούσαν στο βόρειο Κοσσυφοπέδιο άρχισαν να υψώνουν οδοφράγματα. Οι κάτοικοι του Κοσσυφοπεδίου τους αντιμετώπισαν και η αστυνομία του Κοσσυφοπεδίου απέκλεισε τα συνοριακά σημεία ελέγχου. Ακολούθησε μποτιλιάρισμα, και μια μικρή ανταλλαγή πυροβολισμών, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης χειροβομβίδας κρότου-λάμψης. Οι πυροβολισμοί έχουν σταματήσει, αλλά οι απειλές έχουν αυξηθεί.

Μπορεί ένας πυροβολισμός για τις πινακίδες κυκλοφορίας να φαίνεται υπερβολικός, αλλά εδώ είναι Βαλκάνια. Είναι μια σχετικά μικρή περιοχή με πολλές εθνικότητες και τα πολιτικά σύνορα δεν ταιριάζουν με τα εθνοτικά σύνορα. Στη δεκαετία του 1990, υπήρξε ένας βάναυσος εμφύλιος πόλεμος μεταξύ αυτών των εθνοτικών ομάδων. Για παράδειγμα, οι Σέρβοι είναι χριστιανοί και οι Βόσνιοι είναι μουσουλμάνοι. Σέρβοι και Βόσνιοι ζουν κοντά ο ένας στον άλλο. Ο εμφύλιος πόλεμος που ξέσπασε περιελάμβανε στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπου ορισμένοι υπολογίζουν ότι πέθαναν 100.000 Βόσνιοι – αριθμός που οι Σέρβοι αρνήθηκαν. Ωστόσο, κανείς δεν αμφιβάλλει ότι ήταν λουτρό αίματος.

Οι μάχες απειλήθηκε να επεκταθούν στο Κοσσυφοπέδιο, νότια της Σερβίας. Οι Κοσοβάροι είναι Αλβανοί και Μουσουλμάνοι που ζουν σε μια περιοχή που διεκδικεί η Σερβία. Όταν οι σερβικές δυνάμεις άρχισαν να εισέρχονται στο Κοσσυφοπέδιο, οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ και της Ευρώπης, που γνώριζαν τη σφαγή στη Βοσνία, ανησυχούσαν ότι θα γινόταν άλλο ένα λουτρό αίματος στο Κοσσυφοπέδιο. Αεροσκάφη του ΝΑΤΟ, κυρίως βρετανικά και αμερικανικά, πραγματοποίησαν αεροπορικές επιδρομές για να αναγκάσουν τους Σέρβους να φύγουν. Ο βομβαρδισμός επεκτάθηκε στη Σερβία και περιελάμβανε χτυπήματα κατά της πρωτεύουσας, Βελιγραδίου. Αυτά τα χτυπήματα προκάλεσαν σημαντικές απώλειες σε Σέρβους πολίτες.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες ήθελαν να καταλήξουν σε κατάπαυση του πυρός με τους Σέρβους. Ο πρόεδρος της Σερβίας αρνήθηκε, εν μέρει από θυμό εξαιτίας των βομβαρδισμών του Βελιγραδίου και εν μέρει επειδή φοβόταν ότι θα αντιμετώπιζε κατηγορίες στη Χάγη – κάτι που τελικά έγινε. Μη μπορώντας να εξασφαλίσουν τη συνθηκολόγηση της Σερβίας, οι αεροπορικές επιδρομές συνεχίστηκαν.

Οι ΗΠΑ προσέγγισαν τους Ρώσους, οι οποίοι είχαν στενές σχέσεις με τους Σέρβους. Οι Ρώσοι τους έπεισαν να αποδεχτούν την κατάπαυση του πυρός. Σε αντάλλαγμα, οι Ρώσοι περίμεναν να αντιμετωπίζονται ως ίσοι κατακτητές της Σερβίας και του Κοσσυφοπεδίου, επιβάλλοντας την κατάπαυση του πυρός σε όλες τις περιοχές ισότιμα με το ΝΑΤΟ. Οι Αμερικανοί αρνούνται ότι συμφώνησαν σε αυτό με τους Ρώσους. Οι Ρώσοι λένε ότι δεν είχαν κανένα λόγο να διαπραγματευτούν με το ΝΑΤΟ εκτός από αυτό. Ρωσικά στρατεύματα έφτασαν στο αεροδρόμιο του Κοσσυφοπεδίου για να υπηρετήσουν ως ειρηνευτικές δυνάμεις. Περικυκλώθηκαν από στρατεύματα του ΝΑΤΟ και αναγκάστηκαν να φύγουν. Αυτό το γεγονός είχε μεγάλη επιρροή στην άνοδο του Βλαντιμίρ Πούτιν και στη δυσπιστία του για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Τον έπεισε ότι οι ΗΠΑ ήθελαν να συντρίψουν τη Ρωσία και ανήλθε στην προεδρία με την υπόσχεση να μην επιτρέψει τη μεταχείριση της Ρωσίας με περιφρόνηση στο μέλλον.

Έτσι, Κοσοβάροι και Σέρβοι τσακώνονται για πινακίδες και για οτιδήποτε άλλο. Αυτό που θα φαινόταν ασήμαντο σε άλλους δεν είναι ασήμαντο εδώ. Στα Βαλκάνια, οι αναμνήσεις είναι μακροχρόνιες και δεν συγχωρούν. Τα Βαλκάνια επηρεάζουν τα πάντα γύρω τους. Ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος ξεκίνησε στη Βοσνία. Αλλά για την εποχή μας, η ολοκλήρωση του πολέμου στο Κοσσυφοπέδιο δημιούργησε μια βαθιά ρωσική δυσπιστία προς τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Τώρα υπάρχει ένας πόλεμος με τη Ρωσία και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Δεν πάει καλά για τη Ρωσία μέχρι στιγμής. Όταν διεξάγετε έναν πόλεμο, το να αναγκάζετε τον εχθρό να αποσπάσει την προσοχή του είναι κρίσιμο, ιδιαίτερα όταν υπάρχει –στην καλύτερη περίπτωση για τη Ρωσία– ένα αδιέξοδο. Αναζήτησαν άλλους τρόπους για να αποσπάσουν την προσοχή των Ουκρανών, αλλά είναι οι Αμερικανοί των οποίων η προσοχή πρέπει να αποσπαστεί.

Η Σερβία είναι κοντά στη Ρωσία, όπως ήταν εδώ και πολύ καιρό. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν μια βαθιά ιστορία στην περιοχή. Μια άλλη σύγκρουση μεταξύ Σερβίας και Κοσσυφοπεδίου δεν θα άλλαζε από μόνη της την πορεία του ουκρανικού πολέμου, αλλά μπορεί, με χαμηλό κόστος, να αναγκάσει τους Αμερικανούς να αποδυναμώσουν την εστίασή τους εάν επρόκειτο να εκτρέψουν δυνάμεις για να προστατεύσουν το Κοσσυφοπέδιο, ένα είδος υποχρέωσης που επιστρέφει στη δεκαετία του 1990. Εν πάση περιπτώσει, η Ρωσία έχει πολλά να χάσει και η Σερβία είναι πάντα έτοιμη να μπερδευτεί με το Κοσσυφοπέδιο.

Ξεκινήσαμε με μια μικρή αψιμαχία μεταξύ Σερβίας και Κοσσυφοπεδίου για θέματα πολύ ασήμαντα για να γίνουν πιστευτά. Σκεφτείτε ότι η αιτία της συμπλοκής δεν είχε να κάνει με ασήμαντα θέματα, αλλά με την προσπάθεια να αναπαραχθεί ο πόλεμος του Κοσσυφοπεδίου. Αν οι Ρώσοι ήθελαν μια εκτροπή χαμηλού κόστους και χαμηλού κινδύνου, είχαν τρόπους να το κάνουν με τη Σερβία. Φυσικά, υπήρξαν συγκρούσεις πριν από αυτό, αλλά πάντα υπάρχουν συγκρούσεις. Το ερώτημα δεν είναι πώς ξεκινούν αλλά σε τι οδηγούν. Επομένως, η παρακολούθηση των συνόρων Σερβίας-Κοσόβου ίσως αξίζει τον κόπο.

Τζορτζ Φρίντμαν
https://geopoliticalfutures.com/author/gfriedman/
Ο George Friedman είναι ένας διεθνώς αναγνωρισμένος γεωπολιτικός και στρατηγιστής διεθνών υποθέσεων και ο ιδρυτής και πρόεδρος της Geopolitical Futures.

How Qatar turns its cash into foreign policy power

0
Cathrin Schaer
13 hours ago

For years, Qatar has pursued a “soft” foreign policy that helped make international friends and influence the powerful. It includes spending billions on everything from fashion, art and sport, to charities and industry.

The glamorous event was covered in all the best magazines. The exhibition in Qatar, coming shortly before the start of the football World Cup and featuring Italian brand Valentino was described as “panoramic.” At the exhibition’s opening, former supermodel Naomi Campbell was “the belle of ball,” journalists enthused.

But it was not just the fine weather in Qatar drawing high profile fashion names to the small Persian Gulf state.

A Qatari investment fund, Mayhoola, actually owns Valentino, having brought the struggling Italian luxury brand back in 2012. And Campbell was there to launch Emerge, a new fashion charity to promote young designers from emerging economies, in partnership with a Qatari arts initiative, called Qatar Creates.

 

Emerge was initially reported as being an offshoot of Campbell’s UK-based charity, Fashion For Relief. But the latter is currently under investigation by the British Charities Commission for potential mismanagement and misconduct. One of the alleged issues is that Fashion For Relief had spent much of the money it raised, around £1.6 million (€1.86 million, $1.98 million) on glamorous events in 2019 but only donated around £205,000 of that to good causes.

The Charities Commission told DW it had appointed interim managers to Fashion For Relief and those managers, UK-based lawyers, said that Campbell’s new charity, Emerge, had nothing to do with Fashion For Relief’s finances.

“I have no idea where they are getting the money from [for Emerge],” one of the interim managers told DW. It seems likely Campbell’s Qatari partners were involved financially. Tickets were also sold to Emerge events in Doha with top tier seats going for thousands.

It’s not illegal to network

Unlike recent allegations around bribes paid to European parliamentarians, connections like this, between Qatar and celebrities like Campbell, are clearly lawful. But they do provide another example of how Qatar uses its hefty financial resources to burnish its international image, with what has been described as “cultural diplomacy.”

Other illustrations of the kinds of influential, reputation-enhancing investments Qatar has made through various state-linked investment funds include the purchase of French football club, Paris Saint-Germain.

Residential housing is seen in front of the Shard skyscraper on November 4, 2022 in London.
Qatar owns 95% of one of London’s most iconic buildings, The ShardImage: Chris J Ratcliffe/Getty Images

Qatar also owns British luxury department store, Harrods, French department store chain, Printemps, a number of luxury hotels in London including the Ritz and Claridge’s, and luxury clothing labels Balmain, based in France, and Pal Zileri, originally from Italy.

Reports suggest that the Qatari royal family also spends around $1 billion (€940 million) on art annually.

Among less glamorous investments are Qatar’s shares in Siemens, Volkswagen, Porsche and Deutsche Bank in Germany, along with stakes in Heathrow airport, Barclay’s Bank and Sainsbury’s supermarket in the UK.

Why is Qatar doing this?

In the 1970s, after natural gas was discovered, the small Gulf state went from being one of the poorest countries in the world to one of the wealthiest. The country is now home to almost 3 million people, of which only between 10% and 15% are indigenous Qataris. The rest are foreigners working in Qatar, who do not have the same rights as the native Qataris.

Qatar has one of the highest per-capita incomes in the world. In 2021, the World Bank recorded it as almost $61,300 per Qatari, an amount higher than many European nations including Germany and France.

Qatar is also a monarchy, ruled over by the Al Thani dynasty, which has an estimated 2,000 members. That includes the current head of state, Tamim bin Hamad Al Thani.

Emir of Qatar Sheikh Tamim bin Hamad Al Thani speaks at the 77th session of the United Nations General Assembly.
Qatari leader, Tamim bin Hamad Al Thani, inherited the role from his father in 2013Image: Anna Moneymaker/Getty Images

The country is often described as a “rentier state,” where the state brings in revenues, or “rent,” and then disperses that to citizens. Almost everyone in Qatar is guaranteed a job and Qatari citizens are provided power, water and education for free.

Beyond that, money and power tends to be dispensed by the royal family, usually along the lines of a long-established system of hereditary and tribal ties.

‘Enlightened despotism’

Experts say there is no real separation between the state and the ruling family’s interests. Although Qatar may have some of the trappings of a democracy, there is no real opposition, no civil society, no genuine elections and limited freedom of expression, especially when it comes to criticism of Qatari leadership.

The Corruption Risk Forecast, a system developed by several academic organizations including the European Research Center for Anti-Corruption and State Building at Berlin-based private university, the Hertie School, describes Qatar as having “a good governance model based on enlightened despotism.”

A man walks past the National Museum of Qatar building on November 13, 2022, ahead of the Qatar 2022 World Cup football tournament.
Qatar’s national museum was designed by French architect Jean Nouvel and opened in 2019Image: AFP via Getty Images

Since around 2009, Qatar’s leaders have been consolidating the country’s soft power in foreign policy, presenting a carefully controlled image of the country as a modern, neutral ally. Along with direct lobbying, this includes the multiple, complex layers of investment, influence and communications campaigns.

“Qatar’s highly sophisticated and sustained foreign lobbying and interlocking influence campaigns … are cited by analysts as textbook examples of how to parlay cash into soft power,” Jamie Dettmer, Politico’s opinion editor, argued earlier this week.

Influence equals insurance

Qatar has good reasons for doing this. Most experts agree that Qatar — a small, resource-rich country, lying between large, occasionally threatening and always competitive neighbors like Saudi Arabia and Iran, but lacking its own “hard power” or military — needed to improve its standing and connections on the world stage. That way, it has insurance if attacked.

There are other motives for Qatar’s soft power push too. One is simply that it makes good business sense. The Gulf states, some of the world’s largest suppliers of oil and gas, know their customers are moving towards more environmentally friendly energies. To survive in the future, they must diversify, and this is where investments into tourism, sport and other sectors come into it.

Doha's Museum of Islamic Art.
Doha’s Museum of Islamic Art was designed by award-winning Chinese-American architect, I.M. PeiImage: Norbert SCHMIDT/picture alliance

Another reason involves domestic politics. Analysts have also argued that, as the country develops, it is no longer enough for ruling royals to “buy” the loyalty of native Qataris with income from oil and gas. This is why high profile, state-funded symbols promoting unity and an Qatari heritage are all so important, researchers have said. That includes the National Museum of Qatar, the Museum of Islamic Art and even this month’s football World Cup.

Promoting values without practicing them

Of course, none of this is illegal. And all countries lobby for influence and compete on foreign policy. The criticism in Qatar’s case is that most of the big spending is opaque because those making the financial decisions are not beholden to voters, shareholders or journalists.

Qatar has tried to make improvements and perceptions of corruption in the country reflect that. Transparency International’s ranking on “perceived levels of public sector corruption” have Qatar at 63 points (100 is seen as not corrupt). That’s second best in the Middle East, after the United Arab Emirates, and better than some EU states, including Spain, Portugal and Hungary.

Football fans in Germany call for a boycott of the World Cup contest.
Football fans in Germany called for a boycott of the World Cup contest this year because of Qatar’s human rights recordImage: Hendrik Schmidt/dpa/picture alliance

Most recently this month’s World Cup has brought its host country both good and bad publicity. Allegations around the most recent EU Parliament scandal have put more focus on Qatar’s complicated mix of influence operations and image enhancement too. Might this increased pressure make the country behave in a more transparent way?

“Being more transparent without anyone being able to do anything about it —  so without having civic space and an independent media  — is problematic,” Kinda Hattar, Transparency International’s regional adviser for the Middle East, told DW. “And in general, I don’t see the Gulf states heading in that direction,” she concluded.

Edited by: Rob Mudge

Deutsche Welle

Χ.Κίσινγκερ: «Ο πόλεμος στην Ουκρανία πρέπει να τελειώσει πριν γίνει παγκόσμιος – Το Κίεβο να δώσει Ντόνμπας και Κριμαία»

0

«Η Ουκρανία θα πρέπει να αποκτήσει μία σύνδεση με το ΝΑΤΟ»

Σε άρθρο του στο περιοδικό «The Spectator» που έχει τίτλο «Πώς να αποφύγουμε ένα νέο Παγκόσμιο Πόλεμο» η «Αλεπού της διπλωματίας», ο Χένρι Κίσινγκερ επισημαίνει πως τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή έτσι ώστε να αποφευχθεί μια κλιμάκωση των στρατιωτικών επιχειρήσεων στην Ουκρανία που θα οδηγήσει σε μια παγκόσμια καταστροφή.

Σύμφωνα με τον Kissinger, οι ρωσικές δυνάμεις θα πρέπει να αποσύρουν τα στρατεύματα τους στη συνοριακή γραμμή Ρωσίας – Ουκρανίας που ίσχυε πριν από την επέμβαση της 24ης Φεβρουαρίου αλλά το Κίεβο θα πρέπει να εγκαταλείψει το Ντονμπάς και την Κριμαία, στα οποία θα διοργανωθούν δημοψηφίσματα αυτοδιάθεσης, με λίγα λόγια οι ρωσόφωνοι κάτοικοί τους θα επιλέξουν σε ποια χώρα θέλουν να είναι.

Πάντως, όπως αναφέρει ο Κίσινγκερ, η εναπομείνασα Ουκρανία θα πρέπει να έχει κάποια σύνδεση με το ΝΑΤΟ.

Όπως γράφει, μεταξύ άλλων, ο Κίσινγκερ:

«Η Ουκρανία έχει γίνει ένα σημαντικό κράτος στην Κεντρική Ευρώπη για πρώτη φορά στην σύγχρονη ιστορία.

Και το διεθνές σύστημα – συμπεριλαμβανομένης της Κίνας – αντιτίθεται στην απειλή ή την χρήση των πυρηνικών όπλων από την Ρωσία.

Αυτή η διαδικασία έχει θέσει τα αρχικά ζητήματα σχετικά με την ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ. Η Ουκρανία απέκτησε έναν από τους μεγαλύτερους και πιο αποτελεσματικούς χερσαίους στρατούς στην Ευρώπη, εξοπλισμένο από την Αμερική και τους συμμάχους της.

Μια ειρηνευτική διαδικασία θα πρέπει να συνδέσει την Ουκρανία με το ΝΑΤΟ, όπως κι αν εκφραστεί. Η εναλλακτική της ουδετερότητας δεν έχει πλέον νόημα, ειδικά μετά την ένταξη της Φινλανδίας και της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, τον περασμένο Μάιο, συνέστησα την θέσπιση γραμμής κατάπαυσης του πυρός κατά μήκος των συνόρων που υπάρχουν εκεί όπου ξεκίνησε ο πόλεμος στις 24 Φεβρουαρίου.

Η Ρωσία θα επεκτείνει τις κατακτήσεις της από εκεί, αλλά όχι το έδαφος που κατέλαβε πριν από σχεδόν μια δεκαετία, συμπεριλαμβανομένης της Κριμαίας.

Αυτή η περιοχή θα μπορούσε να αποτελέσει αντικείμενο διαπραγμάτευσης μετά από κατάπαυση του πυρός.

Εάν η προπολεμική διαχωριστική γραμμή μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας δεν μπορεί να επιτευχθεί με μάχη ή με διαπραγματεύσεις, θα μπορούσε να διερευνηθεί η προσφυγή στην αρχή της αυτοδιάθεσης.

Τα διεθνώς εποπτευόμενα δημοψηφίσματα σχετικά με την αυτοδιάθεση θα μπορούσαν να εφαρμοστούν σε ιδιαίτερα διχαστικά εδάφη που άλλαξαν χέρια επανειλημμένα ανά τους αιώνες.

Ο στόχος μιας ειρηνευτικής διαδικασίας θα ήταν διπλός: να επιβεβαιωθεί η ελευθερία της Ουκρανίας και να καθοριστεί μια νέα διεθνής δομή, ειδικά για την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη. Η Ρωσία θα πρέπει να βρει μια θέση σε αυτή την νέα πραγματικότητα.

Το ιδανικό αποτέλεσμα για μερικούς είναι μια Ρωσία που θα καταστεί ανίκανη και ανήμπορη από τον πόλεμο. Διαφωνώ. Παρά την τάση της για βία, η Ρωσία έχει συμβάλει καθοριστικά στην παγκόσμια ισορροπία και στην ισορροπία δυνάμεων για πάνω από μισή χιλιετία. Ο ιστορικός της ρόλος δεν πρέπει να υποβαθμιστεί.»

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/x-kisingker-o-polemos-stin-oukrania-prepei-na-teleiosei-prin-ginei-pagkosmios-to-kievo-na-dosei-ntonmpas-kai-krimaia/

Σάκης Μουμτζής: Oι τιμητές του καναπέ

3

Ολοι οι Ελληνες έγιναν ξαφνικά αδάμαντες ηθικής, βράχοι που επάνω τους σκάνε τα κύματα διαφθοράς, τιμητές του καναπέ και του πληκτρολογίου. Εθεσε κανένας το ερώτημα στον εαυτό του τι θα έκανε αν βρισκόταν στη θέση της κυρίας Καϊλή; Αν βρισκόταν μπροστά σε δεκάδες «τούβλα» από ευρώ; Πώς θα αντιδρούσε; Θα ράπιζε τον επίδοξο διαφθορέα της συνείδησής του ή θα το καλοσκεφτόταν, υπολογίζοντας πως με αυτά τα χρήματα λύνει το πρόβλημα της ζωής της δικής του και της οικογένειάς του;

Σε αυτές τις περιπτώσεις υπάρχει ο δημόσιος λόγος με τον οποίο γινόμαστε κήρυκες της ηθικής, άσπιλοι και αμόλυντοι σε κάθε υλικό πειρασμό, αλλά συγχρόνως υπάρχει και ο ιδιωτικός λόγος, αυτός της παρέας. Εδώ, μακριά από τη δημοσιότητα, ακούγεται, είτε χαμηλόφωνα είτε πιο δυνατά, πως το αμάρτημα της κυρίας Καϊλή ήταν ότι τη συνέλαβαν. Κάτι που υπονοεί με σαφήνεια πως η κριτική δεν αφορά την πράξη χρηματισμού της –αν βεβαίως αποδειχθεί–, αλλά το γεγονός πως δεν οργάνωσε καλά όλο το κόλπο. Αυτό το λέμε και υποκρισία, η οποία κρύβεται κάτω από έναν καθωσπρεπισμό που φροντίζουμε να χαρακτηρίζει τη δημόσια εικόνα μας.

Πολλοί έκαναν πως έπεφταν από τα σύννεφα όταν πληροφορήθηκαν ότι τα κράτη των πετροδολαρίων μετέρχονται αθέμιτες πρακτικές για την προώθηση των συμφερόντων τους. Ή κάνουν πως δεν γνωρίζουν ότι υπάρχουν στενές σχέσεις ευρωβουλευτών με πολυεθνικές εταιρείες, με το αζημίωτο.

Αυτό που λέμε διαπλοκή στην Ελλάδα, ας μη νομίζουμε πως είναι ένα τοπικό φαινόμενο. Κυριαρχεί σε όλον τον πλανήτη, καθώς μέσω αυτού του φαινομένου κλείνονται δουλειές, κινείται χρήμα, αυξάνεται ο πλούτος.

Οσοι βρίσκονται έξω από το κόλπο καταγγέλλουν τη διαφθορά, αλλά πιστεύω ότι θα έκαναν τα πάντα για να είναι και αυτοί μέσα σε τέτοια κόλπα.

Ισως, σε στιγμές ενός ειλικρινούς εσωτερικού μονολόγου, πολλοί από τους τιμητές της κυρίας Καϊλή πιθανόν να παραδέχονταν ότι θα ενεργούσαν έτσι όπως φέρεται να ενήργησε αυτή, αν βρίσκονταν στη θέση της.

Η πρόκληση πως με μια πράξη λύνεις το πρόβλημα της ζωής σου απαιτεί ισχυρό μέταλλο χαρακτήρα για να πεις το «όχι». Πολύ περισσότερο, δε, αν δεις τα «τούβλα» μπροστά σου.

Καθημερινή

Qatargate -LeSoir: Ποια είναι τελικά η εμπλοκή του Μαρόκου -Εκατοντάδες εκατομμύρια και μια αμφισβητούμενη περιοχή

0

Στρατιώτες των Polisario στη Δυτική Σαχάρα στα σύνορα του Μαρόκου / Φωτογραφία: AP
17/12/2022  07:12
Τι επεδίωκε να πετύχει το Μαρόκο με τη φερόμενη εμπλοκή του στο σκάνδαλο Qatargate; Σύμφωνα με τη βελγική εφημερίδα Le Soir, το σκηνικό εδώ είναι ακόμη πιο «επικίνδυνο» για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο από αυτό του Κατάρ.

Όσο οι μέρες περνούν, η έρευνα για διαφθορά στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο μετατοπίζεται όλο και περισσότερο προς το Μαγκρέμπ. Εκτός από την εμπλοκή του Κατάρ, οι ερευνητές ενδιαφέρονται για τα μαροκινά δίκτυα επιρροής (ή παρεμβολών) του Πιερ Αντόνιο Παντσέρι, που χαρακτηρίζεται από κοινοβουλευτικές πηγές ως ο «Mr Μαρόκο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου».

Σε αντίθεση με το Κατάρ, το ζητούμενο εδώ δεν είναι μόνο η συμμαχία και η εικόνα, αλλά και ένα αμφισβητούμενο έδαφος και μια βοήθεια εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ, αναφέρει στην ανάλυσή της η Le Soir, σημειώνοντας πως το Ραμπάτ έχει πράγματι μεγάλο συμφέρον να συσπειρώσει τους θεσμούς των Βρυξελλών στους σκοπούς του.

Η Δυτική Σαχάρα αποτελεί ζήτημα αιώνιας διαμάχης
Τα τελευταία χρόνια, το Μαρόκο έδειχνε ικανοποίηση για τη σύναψη εμπορικών συμφωνιών με την Ευρωπαϊκή Ένωση, ιδίως στον τομέα της γεωργίας και της αλιείας. Με την πρώτη ματιά, δεν πρόκειται για κάτι ιδιαίτερα συναρπαστικό. Αν εξετάσει κανείς το θέμα βαθύτερα, όμως, θα βρει στο επίκεντρο των σχέσεων την αιώνια διαμάχη για τη Δυτική Σαχάρα, περιοχή που το Μαρόκο ονομάζει «νότιες επαρχίες».

Αυτή η τεράστια επικράτεια, οκτώ φορές το μέγεθος του Βελγίου, αμφισβητείται από Μαροκινούς και Σαχράουι από το τέλος του ισπανικού αποικισμού το 1975. Το μέτωπο Polisario, ένα κίνημα ανεξαρτησίας των Σαχράουι, υποστηρίζεται από τη γειτονική Αλγερία και τον ΟΗΕ, ο οποίος έδωσε εντολή επίλυσης του ζητήματος με διπλωματικό τρόπο, πράγμα που όμως ποτέ δεν επετεύχθη.

Το 2019 η Ευρωπαϊκή Ένωση συνήψε εμπορικές συμφωνίες με το Μαρόκο, συμπεριλαμβανομένης της Δυτικής Σαχάρας… Μια διπλωματική νίκη για το Ραμπάτ, που είδε την ΕΕ να αναγνωρίζει σιωπηρά τον έλεγχό του στην επικράτεια των Σαχράουι.

Η συμφωνία ακυρώθηκε, οι διπλωματικοί τόνοι ανέβηκαν
Αυτές οι συμφωνίες, όμως, κηρύχθηκαν γρήγορα παράνομες από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, το οποίο φρόντισε να υπενθυμίσει και στα δύο μέρη ότι η Δυτική Σαχάρα έχει ξεχωριστό και διακριτό καθεστώς και έκρινε ότι η συναίνεση του λαού της Σαχάρας δεν είχε εξασφαλιστεί από την ΕΕ. Εν ολίγοις, ξεκαθάρισε ότι ούτε το Μαρόκο ούτε η ΕΕ είχαν την εντολή να διαπραγματευτούν συμφωνίες που να περιλαμβάνουν τη Δυτική Σαχάρα. Σύμφωνα με εκτιμήσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, μιλάμε για αγαθά αξίας 500 εκατομμυρίων ευρώ που εξάγονται από τη συγκεκριμένη περιοχή στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Όμως η μάχη δεν τελείωσε εκεί. «Από τότε που ο Ντόναλντ Τραμπ αναγνώρισε τη Δυτική Σαχάρα ως τμήμα του Μαρόκου στα τέλη του 2020, το Ραμπάτ έχει σκληρύνει τη διπλωματία του, θεωρώντας ότι αυτή την κίνηση μπορούν να ακολουθήσουν και άλλοι εταίροι, όπως ευρωπαϊκές χώρες της πρώτης γραμμής», υπογραμμίζει στη βελγική εφημερίδα ο Μπραχίμ Ουμανσούρ, διευθυντής του Παρατηρητηρίου του Μαγκρέμπ στο IRIS.

Δούναι και λαβείν οι σχέσεις της ΕΕ με το Μαρόκο πριν το Qatargate
Πέρα από αυτό το αμφισβητούμενο έδαφος, το Μαρόκο λαμβάνει επίσης βοήθεια εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ. Μόλις το 2019 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έδωσε το πράσινο φως για υποστήριξη περίπου 389 εκατομμυρίων ευρώ για «τις μεταρρυθμίσεις, την ανάπτυξη χωρίς αποκλεισμούς και τη διαχείριση των συνόρων και τις εργασίες για την ανάπτυξη μιας ευρω-μαροκινής εταιρικής σχέσης για κοινή ευημερία». Τα τελευταία χρόνια, τα ποσά της διμερούς βοήθειας προς το Μαρόκο έχουν «αυξηθεί σημαντικά», επισημαίνει ευρωπαϊκή πηγή.

Αλλά και το Μαρόκο προσφέρει το δικό του μερίδιο στην εξίσωση και ακούει στο όνομα «Pegasus Project». Το Μαρόκο θεωρείται ύποπτο ότι κατασκόπευε εκατοντάδες Ευρωπαίους υπηκόους, μεταξύ των οποίων και ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Σαρλ Μισέλ. Από τον Απρίλιο του τρέχοντος έτους, εξεταστική επιτροπή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου προσπαθεί να ρίξει φως σε μέρος του σκανδάλου. «Μεταξύ των ευρωβουλευτών που συμμετέχουν σε αυτό το έργο είναι και η Εύα Καϊλή…», σημειώνει η εφημερίδα.

Όπως υπογραμμίζει, ωστόσο, το εγχείρημα είναι περίπλοκο… και ήδη υπονομεύει το Μαρόκο, αφού οι ευρωβουλευτές ενδιαφέρονται μόνο για τη χρήση του λογισμικού παρακολουθήσεων από τα κράτη-μέλη. Η εντολή που έχουν λάβει δεν τους επιτρέπει να νοιαστούν για τους αρχηγούς στην άλλη πλευρά της Μεσογείου.

Το Μαρόκο κρατά στα χέρια του τα μεταναστευτικά κλειδιά της υποσαχάριας Αφρικής
Στην πραγματικότητα, καταλήγει το ρεπορτάζ της Le Soir, οι ευρωπαϊκές χώρες (και επομένως τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα) δεν μπορούν να «προσβάλλουν» για καιρό το Ραμπάτ, το οποίο έχει στα χέρια του τα μεταναστευτικά κλειδιά της υποσαχάριας Αφρικής.

«Μαζί με την Αλγερία, η χώρα διαδραματίζει κεντρικό ρόλο στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας, της εμπορίας ανθρώπων, του οργανωμένου εγκλήματος, των μεταναστευτικών ροών… Το Ραμπάτ είναι ένας σημαντικός εταίρος για την Ευρωπαϊκή Ένωση», καταλήγει ο Μπραχίμ Ουμανσούρ.

Την ίδια στιγμή, το Ραμπάτ κατηγορείται από τους επικριτές του για εκβιασμό μέσω του μεταναστευτικού, ότι δηλαδή θα ανοίξει τις πόρτες του στους ισπανικούς θύλακες της Θέουτα και της Μελίγια σε περίπτωση διπλωματικής ενόχλησης. Τελικά, η ευρωπαϊκή αντίδραση στο σκάνδαλο διαφθοράς θα εξελιχθεί και θα παρακολουθηθεί στενά.

iefimerida.gr

CAMBRIDGE DICTIONARY: Είστε σίγουροι για το φύλο σας; Όταν η ιδεολογία τροποποιεί προαιώνιους ορισμούς!!!

1

 

Παρακάμπτοντας τη βιολογία το Λεξικό του Κέιμπριτζ τροποποίησε τους πανάρχαιους ορισμούς άνδρα και γυναίκας όλων των πολιτισμών…

του John Hirschauer.

Θυμόμαστε την γκάφα της Edith Cresson [Πρωθυπουργός της Γαλλίας, 1991 – 1992] όταν έκανε τον βαρύ υπαινιγμό ότι όλοι οι Βρετανοί ήταν ομοφυλόφιλοι. Θυμόμαστε και το αφεντικό της MI6 [Αγγλική αντικατασκοπεία] όταν δήλωσε δημόσια και επίσημα ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία είναι για την υπόθεση LGBTQ.

Δεν έχουμε δώσει αρκετή προσοχή σε αυτήν την τροποποίηση ορισμών από το πολύ σοβαρό βρετανικό λεξικό, το λεξικό του Cambridge.

Τη Δευτέρα, ο Chris Rufo [Αμερικανός «συντηρητικός»] σημείωσε  ότι το Cambridge Dictionary τροποποίησε τον ορισμό του για τη λέξη «γυναίκα» για να συμπεριλάβει «έναν ενήλικα που ζει και ταυτίζεται ως γυναίκα παρά το ότι μπορεί να ειπωθεί ότι έχει διαφορετικό φύλο κατά τη γέννηση».

Εκτιμήστε τις στρεβλώσεις των ασυναρτησιών που χρησιμοποιούνται:

Πρόσθεσε επίσης δύο νέες τυπικές φράσεις –

«Ήταν η πρώτη τρανς γυναίκα που εξελέγη σε εθνικό αξίωμα» και

«Η [M]ary είναι μια γυναίκα που γεννήθηκε άνδρας» –

κανένας δεν την περιγράφει ως γυναίκα. (Μια “τρανς γυναίκα” είναι απλώς ένας άντρας και εκτός εάν ο γιατρός που της “ανέθεσε” το “αρσενικό κατά τη γέννηση” είναι τυφλός, η “[M]ary” είναι επίσης άνδρας.)

Η αναθεώρηση στοχεύει να αφοπλίσει τις εκκλήσεις των «συντηρητικών» για «τον ορισμό του λεξικού» του αρσενικού και του θηλυκού στον απόηχο του ντοκιμαντέρ   Τι είναι μια Γυναίκα; 

Το Κέιμπριτζ άλλαξε τον ορισμό για ιδεολογικούς σκοπούς, αλλά θα έπρεπε να ήταν προφανές στους Συντηρητικούς ότι το να βασίζονται στους ορισμούς των λεξικών ήταν μια καταδικασμένη στρατηγική.

Αυτά τα λεξικά συντάσσονται από άτομα που προτιμούν να αλλάξουν τη σημασία μιας λέξης παρά να τη δουν να χρησιμοποιείται για «συντηρητικούς» σκοπούς, ειδικά σε ένα θέμα όπως οι τρανς. 

Είναι επίσης ένα μάθημα για την ανάγκη να σταματήσουμε να επικαλούμαστε την «επιστήμη» ή τη «βιολογία» για το ζήτημα των τρανς – όχι επειδή η θέση μας δεν είναι επιστημονική ή επειδή η επιστημονική έρευνα είναι λανθασμένη από μόνη της, αλλά επειδή τα επιστημονικά ιδρύματα κατέχονται από τους ίδιους ανθρώπους που επέβαλαν τους τρανσέξουαλ στα σχολεία μας, στα νοσοκομεία μας και στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση. 

Πολλοί βιολόγοι θα προτιμούσαν να εγκαταλείψουν τη βιολογία παρά να δουν τη δουλειά τους να χρησιμοποιείται από λάθος ανθρώπους για λάθος σκοπούς. Είναι λάθος να βασίζουμε τα επιχειρήματά μας στη συναίνεση των βιολόγων, ενώ υπάρχει μικρή πιθανότητα να υπάρξει τέτοια συναίνεση όταν μια μαχητική γενιά διεκδικεί.

Αντί να υποστηρίξουμε θεσμούς που ευθυγραμμίζονται με την τρανσέξουαλ ιδεολογία, θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι οι άνδρες είναι άνδρες, οι γυναίκες είναι γυναίκες και ότι η συναίνεση των πανάρχαιων πολιτισμών έχει περισσότερη σοφία από το λεξικό του Κέμπριτζ.

Πηγή : Bruno Bertez

 

 

 

Κ. Χολέβας: Τι προσδοκούμε απο τις Αρχιεπισκοπικές και Προεδρικές εκλογές στην Κύπρο

0

Μέχρι το τέλος Δεκεμβρίου η Κύπρος θα έχει νέο Αρχιεπίσκοπο. Και στις αρχές του Φεβρουαρίου θα εκλεγεί ο νέος Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας μετά από δύο  πενταετείς θητείες του Νίκου Αναστασιάδη. Οι εκλογές αφορούν ευρύτερα τον Ελληνισμό και εμείς που δεν είμαστε Κύπριοι πολίτες έχουμε κάθε λόγο να παρακολουθούμε με ενδιαφέρον τις δύο αυτές εκλογές, στις οποίες συμμετέχει και ο λαός.

Ο Ελληνισμός είναι ενιαίος. Η Κυπριακή Δημοκρατία είναι ανεξάρτητο κράτος, αλλά είναι κομμάτι του Έθνους. Όταν πληγώνεται ένα μέλος του σώματος όλο το σώμα πάσχει. Και όταν ευημερεί ένα μέλος η θετική επίδραση εξαπλώνεται σε όλο το σώμα. Αν η Κύπρος δεχθεί μία κακή λύση, η οποία θα νομιμοποιεί την τουρκική εισβολή του 1974, τότε θα αποθρασυνθεί ο νέος Οθωμανισμός των γειτόνων και θα κινδυνεύσει το Αιγαίο και γενικότερα η Ελλάς. Δεν είναι μόνον θέμα προσώπων, αλλά  είναι ζήτημα αρχών,  ιδεών και προτάσεων. Ο νέος Αρχιεπίσκοπος Κύπρου θα έχει και πρέπει να έχει λόγο στο εθνικό θέμα δεδομένου ότι το 37% της Μεγαλονήσου βρίσκεται υπό τουρκική κατοχή. Ο δε νέος Πρόεδρος καλείται να κάνει επιλογές με γνώμονα το συμφέρον του Κυπριακού Ελληνισμού και όχι κάτω από το άγχος “μην μας χαρακτηρίσουν αδιάλλακτους”.

Πιστεύω ότι ο νέος Αρχιεπίσκοπος και ο νέος Πρόεδρος της Κύπρου πρέπει να δώσουν έμφαση στα εξής τέσσερα σημεία, τα οποία αφορούν θέματα εθνικής επιβιώσεως:

  1. Να τονίζουν με κάθε τρόπο και προς πάσα κατεύθυνση ότι το Κυπριακό είναι ζήτημα εισβολής και κατοχής και όχι απλώς μία μεθοριακή διαμάχη Ελλήνων και Τούρκων. Η παρουσία του στρατού κατοχής δεν διευκολύνει τη οποιαδήποτε λύση. Απορρίπτεται η λύση των δύο κρατών καθώς και η χαλαρή συνομοσπονδία που θέλει ο Ερντογάν. Δεν συζητούμε επί της λογικής του σχεδίου Ανάν, το οποίο νομιμοποιούσε την εισβολή. Όσο παραμένει ο τουρκικός στρατός είναι δικαίωμα της Κύπρου να ενισχύει την άμυνά της σε στενή συνεργασία με την Ελλάδα.
  1. Η Παιδεία στην Κύπρο πρέπει να είναι ελληνορθόδοξη και όχι εθνοαποδομητική. Ο Κυπριακός Ελληνισμός επιβίωσε επί αιώνες δια πυρός και σιδήρου. Ουδείς έχει δικαίωμα να τον αποκόψει από τα θεμέλιά της εθνικής υπάρξεώς του. Ορθοδοξία, αρχαία και νέα ελληνική γλώσσα, Ιστορία του ενιαίου και διαχρονικού Ελληνισμού, είναι ορισμένα από τα μαθήματα, τα οποία πρέπει να συνεχίσουν να διδάσκονται και μάλιστα με ιδιαίτερη έμφαση. Αλλά και ευρύτερα, πέραν της εκπαιδεύσεως, η ελληνική συνείδηση πρέπει να ενισχύεται και όχι να υπονομεύεται.
  1. Ο Κυπριακός Ελληνισμός απειλείται με δημογραφική συρρίκνωση. Η Τουρκία εργαλειοποιεί ταλαίπωρους παράτυπους μετανάστες και τους προωθεί μέσω της γραμμής Αττίλα στο ελεύθερο τμήμα της Νήσου. Η αύξηση του αριθμού των ανθρώπων με διαφορετικές θρησκευτικές και πολιτιστικές αντιλήψεις θα δημιουργήσει πρόβλημα λόγω αδυναμίας ενσωμάτωσης. Και μάλιστα σε ένα νησί ημικατεχόμενο.
  1. Ο απελευθερωτικός αγώνας του 1955-59 και όλοι οι πρωταγωνιστές του πρέπει να τιμώνται και να προβάλλονται στα σχολεία. Οι Έλληνες είμαστε υπερήφανοι για τους αγωνιστές της ΕΟΚΑ που θυσιάσθηκαν ψάλλοντας τον Εθνικό Ύμνο και δεν φοβήθηκαν τη βρετανική αποικιοκρατία. Προσδοκούμε ότι η Εκκλησία και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα διαφυλάξουν την ιστορική μνήμη.

Άρθρο στα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ, 17.12.2022

Τέσσερις μήνες φυλάκιση στον Κατενά: χτυπούν και οι “αριστεροί” τις γυναίκες τους;

0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]   www.kalkis.eu

Ο  «αριστερός» Κατενάς, παραλίγο διάδοχος του Μελανσόν, εξόφλησε το χαστούκισμα της πρώην συζύγου του με 4 μήνες φυλάκιση με αναστολή

Και σχεδιάζει να επιστρέψει δριμύτερος στο φιλολαϊκό έργο του περί ισότητας !

Πράγματι, ο εν λόγω «μαχητής της ισότητας, περιλαμβανομένης φυσικά και της ισότητας των δυο φύλλων», σε μια συνέντευξη ποταμό που παραχώρησε στον ειδησεογραφικό κανάλι BFM–TV, δήλωσε ότι υπολογίζει να επιστρέψει στην γαλλική Εθνοσυνέλευση «από τον μήνα Ιανουάριο». Κι ας καταδικάστηκε στις 13-12-2022 από το αρμόδιο δικαστήριο της Λίλλης σε 4 μήνες φυλάκιση, με αναστολή, και 2.000 ευρώ πρόστιμο, για ενδοοικογενειακή βία και ριπή απειλητικών SMS στην πρώην σύζυγό του η οποία του ζήτησε φυσικά διαζύγιο. Σημειώνω ότι στο δικαστήριο ο κ. Κατενάς ομολόγησε την ενοχή του για να σταματήσει δικονομικά εκεί η δίωξή του, για αυτό και η σχετική ποινή είναι πολύ μικρή. Για το ιδεολογικό μέγεθος αυτής της ομολογημένης πράξης του αριστερού αυτού γίγαντα, μην το ψάχνετε.

Κατόπιν αυτού, οι αντιδράσεις από επώνυμες γυναίκες και άντρες, του ίδιου του χώρου του καιροσκοπικού συνασπισμού «Νέας Λαϊκής Οικολογικής και Κοινωνικής Ένωσης» NUPES από τον οποίο προέρχεται, είναι  πολλές, του ζητούν να παραδώσει την βουλευτική έδρα και στις επόμενες εκλογές να ξαναείναι υποψήφιος βουλευτής κι αν οι εκλογείς τον ψηφίσουν, τότε να επανέλθει. Προφήτης δεν είμαι, αλλά δεν προβλέπω να τα καταφέρει τελικά ο κ. Κατενάς. Κι ας έχει από πίσω του τον επαγγελματία επαναστάτη κ. Μελανσόν, προστάτη του, όπως είχα γράψει στις Ανιχνεύσεις σχετικά στις 21-9-2022 :ΕΔΩ

Ήταν τέτοια η κατακραυγή όταν αποκαλύφθηκε αυτή η υπόθεση, που «παραιτήθηκε από τα καθήκοντά του ως συντονιστή»της «Ανυπότακτης Γαλλίας» (δηλαδή του κόμματός του), αναγνωρίζοντας τη βία κατά της συζύγου του σε δελτίο τύπου του που αναρτήθηκε στο Twitter.

Μα θα μου πείτε σιγά τώρα. Εδώ υπάρχουν χιλιάδες καταγεγραμμένες περιπτώσεις «ενδοοικογενειακής βίας» στη Γαλλία, θα κολλήσουμε τώρα στον κ. Κατενάς ; Ένα χαστουκάκι έριξε ο άνθρωπος. Πράγματι, 208.000 θύματα ενδοοικογενειακής βίας καταγράφηκαν στη Γαλλία το 2021, δηλαδή μια αύξηση κατά 21%, σύμφωνα με τα στοιχεία του Υπουργείου Εσωτερικών, εκ των οποίων : τα δυο τρίτα αυτών είναι φυσική βία των δραστών, λιγότερο από το ένα τρίτο είναι ψυχολογική ή λεκτική βία, ενώ η καταγραφείσα ενδοοικογενειακή σεξουαλική βία ανήλθε μόνο στο 4%, όπως δημοσιεύθηκαν στις 15-12-2022 στο περιοδικό LePoint, με τίτλο : «208.000 θύματα ενδοοικογενειακής βίας καταγράφηκαν».

Διαβάστε παρακάτω μερικές, όχι όλες, από τις ενδεικτικές αντιδράσεις , όταν ο κ. Κατενάς δήλωσε ότι θα επανέλθει στα βουλευτικά του καθήκοντα, όπως περιγράφονται στις 15-12-2022 από την Marie Pouzadoux (μαζί με το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων-AFP) στο ρεπορτάζ της LeMonde, με τίτλο : «Ο Adrien Quatennens επικρίθηκε από αιρετούς αξιοματούχους της Nupes επειδή μίλησε στα μέσα ενημέρωσης την επόμενη ημέρα μετά την καταδίκη του» (Adrien Quatennens critiqué par des élus de la Nupes pour sa prise de parole médiatique au lendemain de sa condamnation).

Για κάποιουςεπικριτές του (άνδρες και γυναίκες), η παρέμβαση του κ. Κατενάς στερείτο «εγκράτειας», άλλοι τον καταγγέλλουν ευθαρσώς για«ανάξιες» εκφράσεις, ακόμη και για «μια επιχείρηση πολιτικού ξεπλύματος».

Πιο συγκεκριμένα :

Τόσο ως προς το περιεχόμενό της όσο και ως προς την ταχύτητά της, αυτή η επιστροφή του κ. Κατενάς στα μέσα ενημέρωσης εκτιμήθηκε ποικιλοτρόπως από αρκετούς αριστερούς εκλεγμένους αξιωματούχους, συμπεριλαμβανομένης και της «επαναστατικής» οικογένειας. «Όταν την ίδια μέρα έχουμε καταδίκη για ενδοοικογενειακή βία, αντιδρά ζωντανά σε ένα μεγάλο ΜΜΕ, διαπιστώνω ότι δεν έχει αυτοσυγκράτηση», δήλωσε έκπληκτος την περασμένη Πέμπτη, στο κανάλι RTL ο βουλευτής (της Ανυπότακτης Γαλλίας-LFI) FrançoisRuffin, ενώ το κίνημά μας ήδη διέρχεται μια εσωτερική κρίση ηγεσίας.

«Απλώς πρέπει να αντιδράσω στην προσωπική επικοινωνία του Adrien Quatennens: όχι στο όνομά μου, όχι στο όνομά μας! ». Ανάρτησε, νωρίς το βράδυ, στον λογαριασμό της στο Twitter η βουλευτής (της Ανυπότακτης Γαλλίας-LFI) Σάρα Λεγκρέν, ενώ είπε ότι θα  σεβαστεί τις «συλλογικές θέσεις» της κοινοβουλευτικής της ομάδας. «Μερικές φορές πρέπει να ξέρεις να σιωπάς», πρόσθεσε η συνάδελφος του κ. Κατενάς Danielle Simonnet στα κοινωνικά δίκτυα, επιμένοντας στο γεγονός ότι ο Adrien Quatennens μιλάει πλέον «εξ ονόματός του και όχι στο όνομα της κοινοβουλευτικής μας ομάδας». Αφού η κοινοβουλευτική τους ομάδα σύρθηκε να τον εκπαραθυρώσει για 4 μήνες, μετά την γενική κατακραυγή.

Η SandrineRousseau, όπως και άλλες φεμινιστικές φιγούρες της Νέας Λαϊκής Οικολογικής και Κοινωνικής Ένωσης (Nupes), δεν φόρεσε γάντια για να σχολιάσει το παραπάνω μεντιατικό θράσος του κ. Κατενάς. «Δεν μπορούμε, την ημέρα της κρίσεως, να ξεκινήσουμε την αποκατάσταση. Υπάρχει χρόνος για την τιμωρία, χρόνος για την επανόρθωση και χρόνος για την αποκατάσταση», δήλωσε  στο κανάλι LCI το πρωί της Πέμπτης, εκφράζοντας τη λύπη της που έγινε μάρτυρας «μιας επιχείρησης πολιτικού ξεπλύματος τη στιγμή μάλιστα που εκδόθηκε η δικαστική ετυμηγορία».

Τι θα μπορούσα να προσθέσω εγώ μετά από αυτές τις λίγες αντιδράσεις ;

Απλά να πω ότι δεν μπορείς κ. Κατενάς να χαστουκίζεις την γυναίκα σου και ταυτόχρονα να εμφανίζεσαι ως υπερασπιστής της ισότητας.

Αυτό λέγεται πολιτικάντικο θράσος.

 

 

 

 

 

 

Γιάννης Μαγκριώτης: Η ακρίβεια, δεν είναι μόνο εισαγόμενη, είναι και κυβερνητική επιλογή.

0

του Γιάννη Μαγκριώτη*

Η ακρίβεια ήρθε για να μείνει, δεν είναι στιγμιαία, όπως την αξιολόγησε, με την γνωστή διορατικότητά του, ο Υπουργός Ανάπτυξης Άδωνις Γεωργιάδης, στα εγκαίνια της ΔΕΘ τον Σεπτέμβριο του 2021. Δυστυχώς, ήρθε για να μείνει και είναι πολύ μεγάλη, αποδιαρθρώνει μεγάλους τομείς της οικονομίας και απομειώνει δραστικά, τα ήδη δραματικά μειωμένα εισοδήματα της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών.
Η ακρίβεια και ο πληθωρισμός, ασφαλώς οφείλονται και σε εξωγενείς παράγοντες, είναι όμως και παράγωγα της κυβερνητικής πολιτικής.

Κάθε χώρα, ειδικά της ΕΕ, αντιμετωπίζει μέχρι τώρα, με βάση τα ιδιαίτερα δεδομένα της, διαφορετικά τα κύματα των ανατιμήσεων, που αρχικά δημιούργησε η επανεκκίνηση της παγκόσμιας οικονομίας, με τα πολλά προβλήματα τόσο στην παραγωγή των αγαθών, όσο και στην εφοδιαστική αλυσίδα.

Πριν ομαλοποιηθούν τα προβλήματα αυτά, ήρθε η εγκληματική εισβολή του Ρωσικού στρατού στην Ουκρανία, που έφερε τις κυρώσεις της Δύσης, προσθέτοντας νέα προβλήματα στην παγκόσμια οικονομία και ειδικά των χωρών της ΕΕ.

Η κυβέρνηση της χώρας μας, επέλεξε να μην αναχαιτίσει την ακρίβεια, γιατί την εξυπηρετούσε στους δημοσιονομικούς και πολιτικούς της στόχους.

Όμως, επειδή η στρατηγική αυτή έχει πολλαπλές αρνητικές επιπτώσεις σε μεγάλα τμήματα του παραγωγικού ιστού της χώρας και στην μεγάλη πλειοψηφία των καταναλωτών, πέτυχε σε ένα βαθμό, με την βοήθεια μεγάλου μέρους των ΜΜΕ και εκμεταλλευόμενη τον φόβο της κοινωνίας για τους γεωπολιτικούς και οικονομικούς κινδύνους του πολέμου στην Ουκρανία, να πείσει ένα σημαντικό μέρος των πολιτών ότι, η νέα κρίση είναι εισαγόμενη και αυτή, και την αντιμετωπίζει με επιτυχία.
Στην αρχή αρνιόταν κάθε παρέμβαση στην διαμόρφωση των τιμών των καυσίμων, της ηλεκτρικής ενέργειας και των τροφίμων και ζητούσε υποστήριξη από την ΕΕ, κάτι που μέχρι σήμερα δεν έχει υπάρξει, γιατί κάθε χώρα έχει διαφορετικές ανάγκες και δυνατότητες.
Στην συνέχεια ανέπτυξε μηχανισμούς, οι οποίοι όμως, ελάχιστα ενοχλούν τους κερδοσκόπους, της δίνουν όμως την δυνατότητα να συγκεντρώνει στο Ταμείο της Πράσινης Μετάβασης πόρους, για να δίνει επιδόματα. Μόνο που οι πόροι αυτοί δεν προήλθαν από την δραστική μείωση της κερδοσκοπίας των Παραγωγών και των Παρόχων ηλεκτρικής ενέργειας, αλλά από προηγηθείσα υπερφορολόγιση των καταναλωτών.

Η στρατηγική της ακρίβειας, έχει για την κυβέρνηση, τα εξής θετικά αποτελέσματα:

α). Δημιουργείται, μέχρι τώρα, υψηλότερη ιδιωτική και δημόσια κατανάλωση, με αποτέλεσμα να εμφανίζει μεγάλη αύξηση του ΑΕΠ, αφού η ιδιωτική κατανάλωση δημιουργεί το μεγαλύτερο μέρος του ΑΕΠ.
Εάν δούμε το 8% της αύξησης του ΑΕΠ, στο πρώτο εξάμηνο του έτους, και το συγκρίνουμε με το 2,8% αύξησής του, το τρίτο τρίμηνο της εκρηκτικής αύξησης του τουρισμού, τότε θα καταλάβουμε τι ακριβώς συμβαίνει. Η αύξηση του 8%, του πρώτου εξαμήνου οφείλεται σχεδόν αποκλειστικά στην έκρηξη της ακρίβειας, που δημιούργησε μεγάλους τζίρους στις επιχειρήσεις, ειδικά των ανελαστικών αγορών αγαθών και υπηρεσιών και στην υπερφορολόγηση των καταναλωτών, από την δραστική αύξηση των έμμεσων φόρων, αφού ο ΦΠΑ ειδικότερα, μπαίνει πάνω στις υψηλές τιμές που έχει διαμορφώσει η κάθε είδους ανεξέλεγκτη κερδοσκοπία.

β). Η κυβέρνηση συγκεντρώνει υπερέσοδα κυρίως από τον αυξημένο ΦΠΑ, αυτά μάλιστα, όπως η ίδια δημοσιοποίησε με ικανοποίηση, ήταν 6,8 δις ευρώ περισσότερα από τα προβλεπόμενα στον προϋπολογισμό του κράτους στο ενιάμηνο, τα τέσσερα μάλιστα εξ αυτών από τους έμμεσους φόρους.

Δηλαδή, στην χρονιά της πιο μεγάλης κρίσης, η χώρα μας είχε καλύτερα δημοσιονομικά αποτελέσματα, από αυτά που είχε προϋπολογίσει, όταν ψήφιζε τον προϋπολογισμό του 2022, τον περσινό Δεκέμβρη.

Μόνο, που αυτές τις “επιτυχίες” της κυβέρνησης της πλήρωσαν πολύ ακριβά, με την ακρίβεια και την υπερφορολόγησή τους, οι καταναλωτές. Μάλιστα, οι απώλειες αγοραστικής δύναμης των χαμηλότερων οικονομικά στρωμάτων φθάνει και μέχρι το 40%, του εισοδήματός τους.

Αν πιστέψουμε τις προβλέψεις της κυβέρνησης για την ανάπτυξη στο 1,8% το επόμενο έτος, που ήδη αναθεωρούνται προς τα κάτω, όπως και τον πληθωρισμό στο 5%, τότε οι πρόσθετες απώλειες της αγοραστικής δύναμης της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών θα είναι ακόμη μεγαλύτερες και, οι αναπληρώσεις, από την αύξηση των συντάξεων για τα 2/3 των συνταξιούχων και της αύξησης του κατώτατου μισθού για 600.000 περίπου εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα, την κατάργηση του Ειδικού Φόρου Αλληλεγγύης, όπως και τα πενιχρά εφάπαξ επιδόματα, σε ορισμένες μικρές κατηγορίες εργαζομένων, αντί για μόνιμες αυξήσεις μισθών, θα έχουν μικρό ουσιαστικό αποτέλεσμα.

Μια ασφαλώς θετική επίπτωση είναι η μείωση του δημοσίου χρέους, ως ποσοστό του ΑΕΠ, όπως και η ονομαστική αύξηση του ΑΕΠ, αυτό όμως δεν θα έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία για την αναβάθμιση της ελληνικής οικονομίας, αφού το δημόσιο χρέος είναι ρυθμισμένο από την συμφωνία των εταίρων και δανειστών μας από το 2018, και για δέκα χρόνια θα πληρώνουμε μόνο τόκους και όχι τοκοχρεολύσια.

Δυστυχώς, η αύξηση του κόστους λειτουργίας των περισσότερων επιχειρήσεων, μαζί με την μείωση της αγοραστικής δύναμης των καταναλωτών και φυσικά των εισοδημάτων τους, οδηγεί, σε συνδυασμό με την αύξηση των επιτοκίων από τις τράπεζες, σε μια νέα γενιά κόκκινων δανείων.
Είναι πολύ μεγάλο το παραγωγικό και κοινωνικό τίμημα για την χώρα μας, από την εγκληματική πολιτική της ακρίβειας που επέλεξε η κυβέρνηση.

Εάν ήλεγχε στοιχειωδώς την κερδοσκοπία και μείωνε τους εμμέσους φόρους σε ανελαστικά αγαθά και υπηρεσίες για την πλειοψηφία των καταναλωτών, τότε η ακρίβεια και ο πληθωρισμός θα ήταν χαμηλότερα, πολλές επιχειρήσεις θα άντεχαν και η αγοραστική δύναμη της πλειοψηφίας των πολιτών καλύτερη.

Η παραγωγική οικονομία και η πλειοψηφία των πολιτών θα ήταν κερδισμένοι, θα έχανε όμως η κυβέρνηση την προπαγάνδα για το θαύμα της Ανάπτυξης και των πρόσθετων φορολογικών εσόδων, όπως και την προπαγάνδα του καλού «πατερούλη», που δίνει επιδόματα, ματωμένα επιδόματα όμως.

*Ο Γιάννης Μαγκριώτης υπήρξε υφυπουργός σε κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ

 

Ερντογάν – Ιμάμογλου: βίοι παράλληλοι

0

 

Του Σάββα Καλεντερίδη

Ο Ερντογάν ήταν ένας από τους έξι δημάρχους (Κωνσταντινούπολη, Άγκυρα, Καισάρεια, Ικόνιο, Ερζερούμ, Ντιγιάρμπακιρ) που εξέλεξε σε μητροπολιτικούς δήμους το Κόμμα της Ευημερίας (Refah Partisi), του Νετζμετίν Ερμπακάν, στις δημοτικές εκλογές του 1994, μια νίκη που άνοιξε το δρόμο στο κόμμα αυτό να πάρει την εξουσία, στις εθνικές εκλογές του 1995, όπου βγήκε πρώτο κόμμα, με ποσοστό 21,38%.

Ο Ερντογάν εξελέγη δήμαρχος Κωνσταντινούπολης με ποσοστό 25,19%, γεγονός που του έδωσε την πρωτοκαθεδρία ανάμεσα στους «διαδόχους» του Ερμπακάν.

Στις 28 Ιουνίου 1996, ο Ερμπακάν έγινε πρωθυπουργός της κυβέρνησης συνεργασίας του Κόμματος Ευημερίας με το Κόμμα του Ορθού Δρόμου (Refahyol Hükûmeti), της Τανσού Τσιλέρ, προκαλώντας τριγμούς στις δομές του βαθέος κράτους, λόγω της ριζοσπαστικής ιδεολογίας του Ερμπακάν, που αφισβητούσε τον κοσμικό χαρακτήρα του τουρκικού κράτους.

Τις 28 Φεβρουαρίου 1997, οι στρατηγοί έδωσαν τελεσίγραφο προς την κυβέρνηση, το οποίο χαρακτηρίστηκε ως «μεταμοντέρνο πραξικόπημα» και οδήγησε στην παραίτηση Ερμπακάν, τον Ιούνιο του 1997, αφού προηγουμένως ο Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας, Βουράλ Σαβάς (Vural Savaş), άσκησε δίωξη κατά του Κόμματος Ευημερίας «για δράσεις που είναι αντίθετες με τον κοσμικό χαρακτήρα του κράτους».

Η κατάσταση αυτή και το φάσμα της απαγόρευσης λειτουργίας, δημιούργησε ένταση στους κύκλους του Κόμματος Ευημερίας. Ήταν 6 Δεκεμβρίου του 1997, όταν ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, σε εκδήλωση στο νομό Σιίρτ, απ’ όπου κατάγεται η σύζυγός του, απήγγειλε ένα ποίημα του Ζιγιά Γκιοκάλπ, που γράφτηκε στις αρχές του 20ού αιώνα.

Οι στίχοι του ποιήματος του Ζιγιά Γκιοκάλπ, ο οποίος θεωρείται ο πατέρας του τουρκικού εθνικισμού, λένε τα εξής:

«Οι μιναρέδες είναι ξιφολόγχες μας, οι τρούλοι είναι τα κράνη μας, τα τζαμιά είναι οι στρατώνες μας, οι πιστοί είναι οι στρατιώτες μας. Τίποτα δεν μπορεί να με εκφοβίσει· ακόμα κι αν ανοίξουν οι ουρανοί και η γη, πλημμύρες και ηφαίστεια αν ξεχυθούν πάνω μας. Εμείς είμαστε περήφανοι για την πίστη μας, αυτοί που δεν γονατίσαμε ποτέ σε πράγματα που σε κάνουν να τρέμεις, εμείς που κρατάμε εκείνη την ενότητα που έφερε τη νίκη του Ματζικέρτ, που άνοιξε την πύλη της Ανατολίας, που κράτησε αδιάβατο το Τσανάκκαλε, εμείς είμαστε που πηγαίνουμε από  νίκη σε νίκη. Έτσι περπατήσαμε σε αυτόν τον δρόμο. Έτσι φτάσαμε εδώ».

Το ποίημα θεωρήθηκε ως ένα απειλητικό μήνυμα προς το κοσμικό κράτος και προκάλεσε το ενδιαφέρον του… αρμόδιου εισαγγελέα.

Εν τω μεταξύ, η διαδικασία κατά του Κόμματος Ευημερίας ήταν σε εξέλιξη, με αποτέλεσμα το Συνταγματικό Δικαστήριο, στις 16 Ιανουαρίου 1998, να αποφασίσει το κλείσιμο του Κόμματος Ευημερίας και να στερήσει τα πολιτικά δικαιώματα επί πενταετία των κορυφαίων στελεχών του κόμματος, ήτοι των: Necmettin Erbakan, Şevket Kazan, Ahmet Tekdal, Şevki Yılmaz, Hasan Hüseyin Ceylan και  İbrahim Halil Çelik.

Είχαν μείνει έξω μικρομεσαία στελέχη, ανάμεσα στα οποία ο πιο προβεβλημένος ήταν ο Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος ως Δήμαρχος Κωνσταντινούπολης είχε προκαλέσει το ενδιαφέρον του τότε πρέσβη των ΗΠΑ στην Άγκυρα, Μόρτον Αμπράμοβιτς.

Ήταν μια απειλή για το βαθύ κράτος ο Ερντογάν, γι’ αυτό ο… αρμόδιος εισαγγελέας του άσκησε δίωξη για εκείνο το ποίημα που είπε στο Σιίρτ, για «πρόκληση μίσους και εχθρότητας με βάση την τάξη, τη φυλή, τη θρησκεία, την αίρεση ή την περιοχή». Στη δίκη που ακολούθησε του επιβλήθηκε ποινή 10 μηνών, με βάση την οποία, τις 26 Μαρτίου 1999, εγκατέλειψε την καρέκλα του Δημάρχου Κωνσταντινούπολης και οδηγήθηκε στη φυλακή, όπου έμεινε μέχρι τις 24 Ιουλίου του ιδίου έτους.

Ο Ερντογάν ήταν ανάμεσα στα ιδρυτικά μέλη του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης, το οποίο ιδρύθηκε στις 14 Αυγούστου 2001. Στις πρώτες εκλογές που συμμετείχε, το 2002, το ΑΚΡ έλαβε ποσοστό34,43%, στις οποίες, όμως δεν έλαβε μέρος ο Ερντογάν, επειδή ίσχυε η πενταετής στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων, που του είχε επιβληθεί το 1999.

Η στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων τερματίστηκε με νόμο που ψηφίστηκε στη βουλή και μετά από τεχνητή πρόκληση πρόωρων εκλογών μόνο στο νομό Σιίρτ, όπου είχε απαγγείλει το ως άνω ποίημα, ο Ερντογάν εξελέγη βουλευτής στις 9 Μαρτίου 2003, για να αναλάβει καθήκοντα πρωθυπουργού λίγες μέρες μετά, στις 14 Μαρτίου.

Από κει και μετά αρχίζει ο αγώνας του Ερντογάν να αποδυναμώσει το βαθύ κεμαλικό κράτος και να ελέγξει τους μηχανισμούς του.

Από το 2010 και μετά, που κατάφερε αυτόν τον στόχο, άρχισε να συμβιβάζεται με ορισμένους μηχανισμούς, για να φθάσει στο σημείο σήμερα να οικοδομήσει ένα νέο βαθύ κράτος, μερικώς ελεγχόμενο από τον ίδιο.

Οι παλιοί μηχανισμοί του βαθέος κράτους, είναι ανήσυχοι με τον Ιμάμογλου, γιατί βλέπουν στο πρόσωπό του έναν πολιτικό που φαίνεται αποφασισμένος να κάνει τολμηρά βήματα στην κατεύθυνση της επίλυσης του Κουρδικού, δια της αναγνώρισης δικαιωμάτων. Αυτό είναι απειλή για το «εννιαίο και αδιαίρετο του τουρκικού έθνους και κράτους».

Για τον Ερντογάν είναι απειλή ο Ιμάμογλου στις επόμενες εκλογές.

Έτσι, παλιό και νέο βαθύ κράτος, αποφάσισαν την στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων από τον Ιμάμογλου.

Οι δικαστές απλώς εξετέλεσαν τας εντολάς….

QATARGATE: OPTICAL ILLUSION THAT HIDES THE PROXY WARS IN NORTH AFRICA

0

 
Illustrative image

Written by Piero Messina

The soccer ball is not round. Billions of football fans are convinced that they are attending the World Cup in Qatar. But the game is quite different. And it is played in a field that has nothing to do with sport: it is the most classic of the war between spies. The European Union has been overwhelmed by the Qatargate scandal. At the highest level: the vice president of the parliament, the Greek MP Eva Kaili has been arrested. While attempts are being made in the Old Continent to ban cash in order to be able to digitally track citizens, over 700,000 euros in banknotes of 20 and 50 euros were seized in Kaili. The law, as we know, is not the same for everyone.

According to the reconstruction of the European media we know that the investigations into these confirmed cases of corruption date back to five months ago, at least. Qatar, the newspapers claim, would not have acted in the first instance. It would have been the intelligence officials of the kingdom of Morocco who weaved relationships with politicians and staff of the Brussels parliament. The scandal is destined to spread: there could be more than sixty MEPs involved.

The investigation by the Belgian judiciary stems from a dossier from the Brussels secret service. A classified file marked “national security”. But the Belgian 007s of the VSSE didn’t work alone. The interference activity of the network linking Morocco and Qatar would have been put together by other European agencies: certainly there is the hand of the French DGSE.

The maneuver of corruption towards the European Parliament – write the Belgian magistrates – would have been activated by Belharace Mohammed, an officer of the Dged, the secret service of the kingdom of Morocco. Belharace was also able to count on the intermediation of a diplomat based in Warsaw: Abderrahim Atmoun. But Belharace is only the operative agent: the project to infiltrate the European Parliament would be an idea of Mansour Yassine, the very powerful director general of the Dged.

To understand what is really happening, going beyond the news, we need to go back a few weeks. At the Al Thumama Stadium in Doha on 27 November the decisive match between Morocco and Belgium is played. The presence in the stands of Yassine Mansouri and Abdellatif Hammouchi (national director of security in Morocco) is not noticed by sports journalists. But in Qatar there are spies from all over the world. The news of the presence of the top Moroccan intelligence executives puts the Elysée in turmoil. And since the God of football is a bit witty, the match that counts for the final of the football tournament will see the national teams of Rabat and Paris oppose each other.

It is therefore possible that it was Paris that set in motion the defamatory machine against the Emir of Qatar. French spymaster Bernard Emié is sent to Doha to “supervise” the France-Morocco semi-final match. The head of the Directorate-General for External Security (DGSE) and former French ambassador in Algiers, is sent to Doha to “supervise” the Morocco-France semi-final behind the scenes. All this happens a couple of weeks before the Qatargate scandal: an investigation, as we have seen, packaged by the Belgian secret services who have received mountains of documents from their French colleagues.

Why is a football match so important for the secret services of Africa and Europe? There is a geopolitical reason. But it’s tiny. For France, reigning world champions, it would be a terrible setback to be defeated by Morocco. It is as if a new world order were being established in sport. And France with its African global currency has no intention of giving up the scepter. For info, ask the ghost of Gaddafi. In reality, it is likely that more thorny issues lurk behind the so-called Qatargate.

Qatargate: Optical Illusion That Hides The Proxy Wars In North Africa

Illustrative Image

Does the alliance between Qatar and Rabat only serve to get people talking about the Emirate? It’s hard to settle for this version. Just as it’s hard to believe that Morocco’s intelligence staff is bothered by a simple football match. And it is equally incomprehensible that Paris sends its most important intelligence officer in response. In reality there is no mystery. It’s a plot that everyone knows. And that everyone today is competing to hide. If Morocco really bribed EU officials and parliamentarians, it can only have done it for one reason: Western Sahara.

Long before this media scandal, geopolitical analyst Anthony Dworkin of the European Council for foreign relations had explained what is happening between the EU and Morocco: “European states and the EU play a key role in North Africa via historical ties, geographical proximity and economic ties to the region and could help reduce tensions between Morocco and Algeria, but to do so they must maintain a balanced position in relations with both countries. However, European leaders often seem unwilling to assert themselves in the face of Morocco’s demands and thus encourage its maximalist policies, undermining their credibility in the eyes of Algeria”.

In short, everything was already written. The EU is dominated by Morocco. Today perhaps we discover that it happens not for noble geopolitical reasons but for vile money. The existence of an attempt at political pressure by Morocco against the EU, therefore, was and is a certain and clear political fact. Hostilities between Morocco and the Polisario Front (Saharawi) resumed in November two years ago, when the Polisario announced the end of the ceasefire after Moroccan forces had crossed the buffer zone of Guerguerat, controlled by the UN. As always, the spark came from Washington. Has anyone forgotten that Morocco’s military maneuvers began after the Trump administration recognized Moroccan rights to those territories?

southfront.org