Αρχική Blog Σελίδα 1708

Ξεσάλωσε ο αρχιδολοφόνος του Πούτιν: Ο Πριγκόζιν της Wagner επικήρυξε με $15 εκατ. τον Ιταλό υπουργό Άμυνας

0

Η μισθοφορική ομάδα Wagner της Ρωσίας έχει επικηρύξει για 15 εκατομμύρια δολάρια τον Ιταλό υπουργό Άμυνας Γκουίντο Κροσέτο (FDI/ECR), ο οποίος κατηγόρησε την ομάδα ότι προκαλεί το αυξημένο μεταναστευτικό κύμα προς την Ιταλία, αναφέρεται σε έκθεση των ιταλικών μυστικών υπηρεσιών.

Τα νέα για την επικήρυξη φέρεται να ελήφθησαν από τις ιταλικές μυστικές υπηρεσίες πριν από περίπου 10 ημέρες, αλλά δεν δημοσιοποιήθηκαν παρά μόνο αυτή την εβδομάδα. Η επικήρυξη ήρθε ως επακόλουθο της δήλωσης του Κροσέτο που κατηγόρησε την Wagner για την αύξηση των μεταναστών από την Αφρική προς την Ιταλία.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του υπουργείου Εσωτερικών, η μετανάστευση αυξήθηκε σε 20.021 μετανάστες από την 1η Ιανουαρίου έως τις 15 Μαρτίου 2023, έναντι 6.263 μεταναστών που έφτασαν στη χώρα την ίδια περίοδο το 2022 και 6.041 το 2021.

Τη Δευτέρα, ο Κροσέτο δήλωσε ότι η μισθοφορική Wagner, ο ιδιοκτήτης της οποίας Γεβγένι Πριγκόζιν έχει στενούς δεσμούς με τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντάμιρ Πούτιν, βρίσκεται πίσω από το κύμα αφίξεων μεταναστών που έχει προκαλέσει πολιτική αναταραχή τόσο στην Ιταλία όσο και στην Ευρώπη, καθώς και δεκάδες θανάτους.

«Νομίζω ότι είναι πλέον ασφαλές να πούμε ότι η εκθετική αύξηση του μεταναστευτικού φαινομένου που αναχωρεί από τις αφρικανικές ακτές αποτελεί επίσης, σε όχι αμελητέο βαθμό, μέρος μιας σαφούς στρατηγικής υβριδικού πολέμου που εφαρμόζει η Wagner, χρησιμοποιώντας την εκτενή επιρροή που έχει σε ορισμένες αφρικανικές χώρες».

Πρόσθεσε ότι η ΕΕ, το ΝΑΤΟ και η Δύση, όπως ακριβώς συνειδητοποίησαν ότι οι κυβερνοεπιθέσεις αποτελούν μέρος της συνεχιζόμενης παγκόσμιας σύγκρουσης στην Ουκρανία, θα πρέπει να κατανοήσουν ότι το μέτωπο της νότιας Ευρώπης γίνεται πιο επικίνδυνο.

«Θα πρέπει να λάβουν υπόψη τους ότι η ανεξέλεγκτη και συνεχής μετανάστευση, προστιθέμενη στην οικονομική και κοινωνική κρίση, γίνεται ένας τρόπος να χτυπηθούν οι πιο εκτεθειμένες χώρες, με πρώτη και καλύτερη την Ιταλία, και οι γεωστρατηγικές τους επιλογές, σαφείς και αιχμηρές», πρόσθεσε.

Ο Κροσέτο κάλεσε επίσης τους συμμάχους, συμπεριλαμβανομένων των συναδέλφων μελών του ΝΑΤΟ, να ενισχύσουν τη στήριξη και να μοιραστούν το βάρος των προβλημάτων που προκύπτουν.

Οι δυνάμεις της Wagner έχουν κατηγορηθεί ότι επιχειρούν σε διάφορες αφρικανικές χώρες, όπως η Λιβύη, το Μάλι και η Κεντροαφρικανική Δημοκρατία. Έχουν επίσης πρωτοστατήσει στην προσπάθεια της Ρωσίας να καταλάβει την ουκρανική πόλη Μπαχμούτ, αναφέρει το Reuters.

Παρόμοια σχόλια προέκυψαν και από τον υπουργό Εξωτερικών Αντόνιο Ταγιάνι, ο οποίος δήλωσε στα μέσα ενημέρωσης κατά τη διάρκεια επίσκεψης στο Ισραήλ ότι είναι «ανησυχητικό» ότι πολλοί από τους μετανάστες που φτάνουν στην Ιταλία προέρχονται από περιοχές «που ελέγχονται από την ομάδα Wagner».

Ως απάντηση, ο επικεφαλής της Wagner, Γιεβγκένι Πριγκόζιν, ανάρτησε μια γεμάτη βρισιές απάντηση στο κανάλι του στο Telegram, αρνούμενος οποιαδήποτε ανάμειξη και αποκαλώντας τον υπουργό «mudak», μια σκληρή προσβολή στα ρωσικά.

«Ο Κροσέτο θα πρέπει να κοιτάξει αλλού και να ασχοληθεί με τα δικά του προβλήματα, τα οποία μάλλον απέτυχε να λύσει. Δεν γνωρίζουμε τι συμβαίνει με τη μεταναστευτική κρίση, δεν ασχολούμαστε με αυτήν. Έχουμε πολλά δικά μας προβλήματα να αντιμετωπίσουμε», πρόσθεσε ο Πριγκόζιν.

Ο υπουργός δεν έχει αναβαθμίσει το προσωπικό ασφαλείας του, ανέφεραν τα μέσα ενημέρωσης.

Η Ρωσία δημιουργεί μια «μεταναστευτική βόμβα»

Η πρωθυπουργός Τζόρτζια Μελόνι (FDI/ECR) συγκέντρωσε τον Κροσέτο, τον υπουργό Εσωτερικών Ματέο Πιαντεντόζι, τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης και υπουργό Μεταφορών Ματέο Σαλβίνι (Lega/ID), τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης και υπουργό Εξωτερικών Αντόνιο Ταγιάνι (FI/EPP) και τους επικεφαλής των υπηρεσιών πληροφοριών για να βοηθήσουν στον καλύτερο συντονισμό των μεταναστευτικών ροών και, ειδικότερα, για τη θαλάσσια επιτήρηση για τον εντοπισμό φορτηγών ακόμη και σε εξωεδαφικά ύδατα.

«Όσο περισσότεροι άνθρωποι φεύγουν και αφήνονται στα χέρια κυνικών διακινητών, τόσο αυξάνεται ο κίνδυνος να πάει κάτι στραβά: δεν νομίζω ότι αυτός μπορεί ποτέ να είναι ο σωστός, ανθρώπινος και υπεύθυνος τρόπος αντιμετώπισης», δήλωσε η Μελόνι.

«Ίσως θα ήταν ευκολότερο […] να αφήσουμε τους μισθοφόρους και τους φονταμενταλιστές του Βάγκνερ να συνεχίσουν να κυριαρχούν στην Αφρική», πρόσθεσε.

«Η Ρωσία δημιουργεί μια μεταναστευτική βόμβα»,δήλωσε ο επικεφαλής της ομάδας της Λέγκα στη Γερουσία, Μασιμιλιάνο Ρομέο (Λέγκα/ID).

Πηγή: euractiv.gr 

Τι γύρευε ο Δένδιας στα Ηνωμένα Έθνη: Η Ελλάδα δίνει μάχη για μία θέση στο Σ.Α. και ο αγώνας δρόμου για να μην ξεπουληθεί η Κύπρος…

1

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ
Hellas Journal, Νέα Υόρκη

Ο υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας, Νίκος Δένδιας βρέθηκε στη Νέα Υόρκη για να συναντήσει τον γενικό γραμματέα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, Αντόνιο Γκουτέρες, έχοντας διπλό σκοπό:

Ο επικεφαλής της ελληνικής διπλωματίας, έκανε το υπερατλαντικό ταξίδι -μέσω του Καναδά- για να προωθήσει την επίσημη παρουσίαση της ελληνικής υποψηφιότητας, καθώς στοχεύει μία θέση στο Συμβούλιο Ασφαλείας για την περίοδο 2025-26. Θα πρόκειται για μεγάλη τιμή.

Όμως, στο πλαίσιο της συνάντησης αυτής με τον Γ.Γ. του ΟΗΕ, συζήτησε και το Κυπριακό, σε μία εποχή κατά την οποία η Τουρκία, αλλά και η Γραμματεία των Ηνωμένων Εθνών κωλυσιεργούν και με διάφορες δικαιολογίες έχουν επιβάλει ένα περίεργο αδιέξοδο στο Κυπριακό.

Για να «σπάσει» αυτό το αδιέξοδο, πρέπει πάλι να υποχωρήσει η Λευκωσία και να αποδεχθεί τους όρους της Τουρκίας. Τρελές και απαράδεκτες καταστάσεις, χωρίς καμία διαμαρτυρία… Αλλά όταν δεν διαμαρτύρεται το θύμα, γιατί να ασχοληθούν δυνάμεις που δεν έχουν τα ίδια συμφέροντα με τον Ελληνισμό;

  • Ο κ. Γκουτέρες ταυτίζεται με την Τουρκία στο Κυπριακό και αυτό είναι πρόβλημα για το νέο πρόεδρο της Κύπρου, Νίκο Χριστοδουλίδη, τον οποίο στήριξε στη Νέα Υόρκη ο κ. Δένδιας, τονίζοντας την απόφαση της Αθήνας να υποστηρίξει την Κύπρο με όλες της τις δυνάμεις. Σίγουρα ο κ. Γκουτέρες έλαβε το μήνυμα, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως θα σταματήσει να εξυπηρετεί τους Τούρκους ηγέτες εις βάρος της Κύπρου.

Μετά τη συνάντηση, ο κ. Δένδιας ήταν λιτός για το θέμα της Κύπρου:

«Ξαναλέω, η Ελλάδα αυτό που κάνει είναι να ενθαρρύνει τον Γενικό Γραμματέα για να υπάρξουν περαιτέρω προσπάθειες για την επίλυση του Κυπριακού προβλήματος, μέσα πάντοτε στο πλαίσιο των Αποφάσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών. Αυτός είναι ο ρόλος μας».

Σε αντίθεση με την Τουρκία, η οποία χρησιμοποιεί το ρόλο της ως εγγυήτριας δύναμης για να διχοτομήσει την Κύπρο.

Κάποια στιγμή, που δεν μπορεί να αργήσει άλλο, η Αθήνα και η Λευκωσία πρέπει να σταματήσουν τις μοιρολατρίες. Έχουν τόσα διπλωματικά «όπλα». Ιδιαίτερα στη δειλή Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία ενισχύει οικονομικά, με χρήματα των Ευρωπαίων πολιτών, και δικτάτορες των πρώην σοβιετικών κρατών.

Παραδείγματος χάριν, οι χώρες που συμμετείχαν στη σύνοδο-τραβεστί στην Άγκυρα, όλες μα όλες έχουν σχέσεις και λαμβάνουν χρήματα από τις Βρυξέλλες. Η Κύπρος και η Ελλάδα δεν έπρεπε αμέσως να κινητοποιήσουν τα όργανα της Ε.Ε. και να απαιτήσουν -βέτο διαθέτουν- να παγώσει η βοήθεια στις χώρες που συναγελάζονται με το παράνομο ψευδοκράτος του κατεχομένων εδαφών της Κύπρου. Ξεκάθαρες κουβέντες.

Η προηγούμενη ηγεσία στο κυπριακό υπουργείο Εξωτερικών ήταν η χειρότερη στην ιστορία της κυπριακής διπλωματίας.

  • Οδήγησε την Κύπρο στα μονοπάτια και άλλων υποχωρήσεων και ακύρωσε όλα όσα είχε κάνει το υπουργείο έχοντας επικεφαλής τον Νίκο Χριστοδουλίδη. Ελπίζουμε με τον κ. Κωνσταντίνο Κόμπο στο κυπριακό υπουργείο Εξωτερικών, ότι θα αλλάξουν οι νοσηρές και αντικυπριακές νοοτροπίες των «μεγαλο»-διπλωματών της Λευκωσίας.

Άλλωστε, δεν έχει άδικο αυτός ο αξιωματούχος που επιμένει να τους χαρακτηρίζει …«Ελβετούς».

Ρωτήσαμε χθες, αν υπάρχει πιθανότητα νέας πρωτοβουλίας του Γ.Γ. του ΟΗΕ για την Κύπρο. Ρωτήσαμε επίσης τον εκπρόσωπο Στεφάν Ντουζαρίκ αν μπορεί να επιβεβαιώσει ότι ο Αντόνιο Γκουτέρες σκέφτεται έπειτα από το ταξίδι της κας Ρόζμαρι Ντι Κάρλο (DiCarlo) να ζητήσει από τον Πρόεδρο της Κύπρου και τον κατοχικό ηγέτη Ερσίν Τατάρ να έρθουν στην Νέα Υόρκη για να ξεκινήσει μία νέα πρωτοβουλία…

Ο εκπρόσωπος μας δήλωσε ότι “αυτό που είναι σημαντικό για τον Γ.Γ. του ΟΗΕ είναι να ακούσει όσα θα του πει η κ Rosemary DiCarlo η ίδια, προσωπικά, μόλις επιστρέψει από το ταξίδι της στην Νέα Υόρκη και μετά θα δούμε ποια βήματα θα γίνουν”.

Δεν διέψευσε μεν τις πληροφορίες, αλλά την ίδια στιγμή άφησε να εννοηθεί ότι θα στηριχθεί στην έκθεση που θα του δώσει η κ. ΝτιΚάρλο για το ταξίδι της στο νησί και τις συναντήσεις της με τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας και τον κατοχικό ηγέτη.

Χθες, αναφερόμενος στην επίσκεψη της Βοηθού Γ.Γ. του ΟΗΕ, Ρόζμαρι ΝτιΚάρλο, ο εκπρόσωπος του γενικού γραμματέα δήλωσε ότι υπάρχει μια νέα ηγεσία στην Ελληνοκυπριακή πλευρά και αυτή ήταν μια κατάλληλη στιγμή για να πάει στο νησί. Ο καλύτερος τίτλος για την επίσκεψη της εν λόγω αξιωματούχου στην Κύπρο ήταν ο πιο λιτός: Ήρθε, είδε και …απήλθε!

Είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι για τη μη λύση του Κυπριακού ευθύνονται πρωτίστως οι Τούρκοι, που απαιτούν να κυριαρχήσουν σε όλο το νησί, αλλά και οι Κύπριοι πολιτικοί, που μονίμως υποχωρούν στις αξιώσεις του Ερντογάν.

Το Κυπριακό δεν είναι πια ζήτημα εισβολής και κατοχής!!! Για την τουρκική εισβολή εναντίον της Κύπρου ευθύνονται, λοιπόν, οι Ελληνοκύπριοι, όπως και για την 50χρονη κατοχή!!! Μα τι δεν καταλαβαίνετε πια; Η τουρκική εισβολή ήταν σχέδιο των Ελληνοκυπρίων!!! Οι κατακτητές είναι οι Ελληνοκύπριοι, όχι οι Τούρκοι Αττίλες.

Την πιο πάνω προπαγάνδα δέχθηκαν οι κατά καιρούς κυβερνήσεις της Κύπρου, χωρίς αναγκαστικά να συμφωνεί η Αθήνα. Οπότε, γιατί κατηγορούμε τους Τούρκους, αφού οι διεφθαρμένοι και ανίκανοι πολιτικοί, τους οποίους εκλέγει ο λαός, εκτελούν και «κτίζουν» το τουρκικό αφήγημα;

Πάντως, όσοι αντιστέκονται στο τέλος θα δικαωθούν. Και αυτό ως υπενθύμιση σε όσους διακινούν ή αποδέχονται την προπαγάνδα του Αττίλα…

photo: Ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας συναντήθηκε με τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες στη Νέα Υόρκη, την Πέμπτη 16 Μαρτίου 2023. ΑΠΕ-ΜΠΕ, ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ, STR

  • Ο Μιχάλης Ιγνατίου είναι διαπιστευμένος ανταποκριτής στο Λευκό Οίκο και συγγραφέας. Είναι ο ιδρυτής της ιστοσελίδας Hellas Journal

https://hellasjournal.com/2023/03/ti-gireve-o-dendias-sta-inomena-ethni-i-ellada-sto-s-a-ke-o-agonas-dromou-gia-na-min-xepoulithi-i-kipros-video/

Αλαζονεία, ήττα και χάος: Γαλλικά και διεθνή ΜΜΕ με σφοδρότητα κατά του Μακρόν

0

«Καζάνι που βράζει» η Γαλλία μετά και την απόφαση του Εμανουέλ Μακρόν αλλά και με εκτελεστικό βραχίονα την πρωθυπουργό Ελιζαμπέτ Μπορν να περάσει το αμφιλεγόμενο νομοσχέδιο για το συνταξιοδοτικό που ανεβάζει τα όρια από τα 62 σε 64 έτη με τη χρήση του άρθρου 49.3 του γαλλικού Συντάγματος.

Παρόλο που χθες Πέμπτη (16/3), υπήρχαν φήμες πως ο Γάλλος πρόεδρος θα έθετε εκ νέου το νομοσχέδιο στην γαλλική Εθνοσυνέλευση για ψηφοφορία, γνωρίζοντας πως είναι καταδικασμένος να ηττηθεί, προσέφυγε για ακόμα μια φορά στο επίμαχο άρθρο 49.3 του γαλλικού Συντάγματος προκειμένου να ισχύσει με προεδρικό διάταγμα.

Έτσι, μετά και την ενεργοποίηση του 49.3, ο Μακρόν έχει να αντιμετωπίσει μια πολιτική κρίση. Η αντιπολίτευση καταθέτει σήμερα προτάσεις μομφής, ενώ τα συνδικάτα ανακοινώνουν νέες κινητοποιήσεις.

Μετά τις ανακοινώσεις της πρωθυπουργού Ελιζαμπέτ Μπορν, χιλιάδες Γάλλοι βρέθηκαν στους δρόμους σε πολλές πόλεις της χώρας με την αστυνομία να επιδίδεται σε ακραία βία και να προχωρά σε 217 συλλήψεις μόνο στο Παρίσι.

«Παραδοχή αδυναμίας» γράφει ο διεθνής Τύπος

Ο γαλλικός Τύπος – και ο διεθνής γενικότερα – πάντως δεν υποδέχθηκε με ενθουσιασμό την επιλογή του 49.3 άρθρου του Συντάγματος από τον Μακρόν.

«Παραδοχή αδυναμίας», «αποτυχία», «απομωνομένος ο Μακρόν», είναι μερικοί από τους τίτλους των διεθνών μέσων.

Μάλιστα, τα γαλλικά μέσα δεν χαρίζονται στον Γάλλο πρόεδρο δείχνοντάς του το δάχτυλο για την πολιτική και κοινωνική κρίση που απειλεί την χώρα.

«Απομωνομένος ο Μακρόν μετά την εφαρμογή του άρθρου 49.3» γράφει στο πρωτοσελίδό της η Le Figaro.

εμανουελ μακρον συνταξιοδοτικο γαλλια προταση μομφης

Οι New York Times γράφουν «η σύγκρουση για τις συντάξεις αποκαλύπτει έναν αποδυναμωμένο και πιο απομονωμένο Μακρόν», και η γερμανική Die Zeit κυκλοφορεί με τίτλο «αυτή η μεταρρύθμιση θα βαρύνει τη χώρα για πολύ καιρό».

«Μηδενικό πολιτικό κέρδος, μεγάλο κοινωνικό κόστος. Η αποτυχία μιας τακτικής είναι ένα σημάδι, επιπλέον, της κραυγαλέας μοναξιάς του Προέδρου», γράφει η Florence Chédotal στο La Montagne. «Τώρα, πώς να ανακτήσει τον έλεγχο όταν η μητέρα των μεταρρυθμίσεων καταλήγει έτσι; αναρωτιέται η ίδια, παραπέμποντας σε μια «καταστροφική ακολουθία όπου η ομίχλη πυκνώνει».

«Ο ίδιος ο Eμανουέλ Μακρόν έχει κολλήσει σε ένα πολιτικό αδιέξοδο», παρατηρεί ο Patrick Jankielewicz στο La Voix du Nord. «Αν ήταν απαραίτητο να σωθεί η μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος, υπήρχε μόνο ένας τρόπος να γίνει: ήταν απαραίτητο να πάμε σε ψηφοφορία στην Εθνοσυνέλευση που προφανώς δεν θα περνούσε, αλλά στην πολιτική μερικές φορές είναι καλύτερο να πέφτεις με τιμές παρά να στέκεσαι με δύναμη και χωρίς δόξα με κίνδυνο να ρίχνεις βενζίνη στην κοινωνική φωτιά», συνεχίζει.

Ίδια ανησυχία και για τη Liberation , της οποίας το άρθρο του Dov Alfon πιστεύει ότι «η αστάθεια που η «παράνομα κερδισμένη» μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος ωθεί τη Γαλλία, τη δημοκρατία και τους εργάτες της σε κενό». «Ο Πρόεδρος θα μπορούσε να σώσει τη μέρα ανακοινώνοντας ότι ο νόμος δεν θα ισχύσει με αυτόν τον αντιδημοκρατικό τρόπο που πέρασε. Αλλά δεν είναι το στυλ του να ακούει τους Γάλλους», σημειώνει δηκτικά.

Κριτική άσκησε και η ισπανική El Pais. «Η χρήση του 49.3 συμβολίζει την αποτυχίας και φέρνει μια βαθιά θεσμική κρίση», σημειώνει η Ana Fuentes.

Γράφει η πρώην ανταποκριτής της ισπανικής εφημερίδας στο Παρίσι, «ο Μακρόν, του οποίου η δημοτικότητα είναι στο χαμηλότερο επίπεδο, πάντα αμφισβητούμενος για τον αγέρωχο χαρακτήρα του και αποκομμένος από το δρόμο, μπήκε στην ίδια φάση με τους προκατόχους του Αλέν Ζιπέ, το 1995, και τον Νικολά Σαρκοζί, το 2010, όταν επίσης αναμόρφωσαν και τις συντάξεις».

Καταθέτει πρόταση μομφής η αντιπολίτευση

Ο Μακρόν δεν έκανε κανένα δημόσιο σχόλιο την Πέμπτη, αλλά το Γαλλικό Πρακτορείο μετέδωσε πως σε κεκλεισμένων των θυρών συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου ανέφερε «Δεν μπορεί να παίζει κανείς με το μέλλον της χώρας».

Με βάση τις διατάξεις του άρθρου 49.3 του Συντάγματος τα κόμματα της αντιπολίτευσης έχουν το δικαίωμα να καταθέσουν πρόταση μομφής εντός 24 ωρών κι εφόσον συγκεντρώσουν τις απαιτούμενες 289 ψήφους ο νόμος απορρίπτεται και η κυβέρνηση πέφτει.

Ήδη το κόμμα του Ζαν Λικ Μελανσόν και οι ακροδεξιοί της Μαρίν Λεπέν έχουν ανακοινώσει ότι θα προχωρήσουν σε πρόταση μομφής. Το ίδιο αναμένεται να πράξει και η LIOT, μικρή κοινοβουλευτική ομάδα, που ζήτησε την απόσυρση της απόφασης και την παραίτηση της κυβέρνησης, ανακοινώνοντας ότι σε διαφορετική περίπτωση θα στηρίξει την πρόταση μομφής.

Το MoDem που αποτελεί κοινοβουλευτική ομάδα που στήριξε την προεδρική καμπάνια έχει ήδη εκφράσει σοβαρές ενστάσεις για την ενεργοποίηση του άρθρου 49.3 με τον Ερβάν Μπαλανάν να δηλώνει «ήταν ένα σοκ. Ήταν λάθος να ενεργοποιηθεί το συγκεκριμένο άρθρο» με άλλον βουλευτή να τονίζει ότι πρόκειται για παραδοχή αδυναμίας και να προειδοποιεί με πολιτική κρίση.

Οι Ρεπουμπλικανοί, δια στόματος του προέδρου, Ερίκ Κιοτί, δηλώνουν ότι δεν θα στηρίξουν την πρόταση μομφής (καταμετρώνται μόνο τα υπέρ και όχι τα κατά), όμως δεν είναι σίγουρο ότι δεν θα υπάρξουν διαρροές.

Ήδη ο Ορελιέν Πραντιέ δήλωσε ότι θα ψηφίσει υπέρ της πρότασης σχολιάζοντας «εάν η κυβέρνηση είχε ακούσει την κοινωνία δεν θα είχαμε φτάσει σε αυτό το σημείο».

www.ieidiseis.gr

Η (πολιτική) κότα και το (κοινωνικό) αυγό

9
του Κωνσταντίνου Καραγιαννίδη*
2023-03-13

σκίτσο του @CPapanikos για το Ελλάδα 24 (16/3/2023)

Τί πιο κοινότυπο, μετά από μια τραγωδία του μεγέθους του σιδηροδρομικού δυστυχήματος των Τεμπών, να αναζητούμε τους υπευθύνους. Και τί πιο σύνηθες, για εμάς τους Έλληνες, πάντα να πρέπει να ευθύνεται κάποιος τρίτος, εκτός από τον εαυτό μας!

Θα αποφύγω να ασχοληθώ με την προσπάθεια προσδιορισμού των αιτίων του δυστυχήματος, καθώς αυτή είναι μια απαιτητική διαδικασία, που βασίζεται σε προσεκτική και εξειδικευμένη έρευνα πολλών δεδομένων και δεν είναι δυνατόν να εκφέρουμε γνώμες για τόσο σοβαρά θέματα χωρίς γνώσεις και στοιχεία (ειρήσθω εν παρόδω ότι η επιλεκτική διαρροή στοιχείων της ερευνητικής διαδικασίας είναι ανεπίτρεπτη και θα έπρεπε να τιμωρείται παραδειγματικώς!).

Θα ήθελα να τονίσω μόνον, ότι τέτοιας κλίμακος συμβάντα σπανίως οφείλονται σε μοναδική αιτία, αλλά προκαλούνται από ατυχή συνδυασμό πολλών αστοχιών. Καλό θα ήταν, λοιπόν, να μην επιδοθούμε στην επιλογή βολικών εξιλαστηρίων θυμάτων.

Δεν μπορώ να αντισταθώ στον πειρασμό, ωστόσο, να σχολιάσω την κοινωνική οργή και αντίδραση που προέκυψε ως απόρροια του θλιβερού γεγονότος, κυρίως όταν επιχειρείται να αποδοθούν σε αυτήν χαρακτηριστικά εναντιώσεως στην κακή λειτουργία του κρατικού μηχανισμού.

Υφίσταται πράγματι, λοιπόν, διάσταση κοινωνίας και κράτους; Αν ναι, πού οφείλεται αυτή; Υπάρχει προοπτική να αμβλυνθεί; Και το κυριώτερο: τί είδους κράτος οραματίζεται η κοινωνία και τί είδους κοινωνία διαμορφώνει το κράτος;
 

Το τελευταίο ερώτημα παραπέμπει στο γνωστό σόφισμα της κότας και του αυγού: το κράτος μορφοποίησε μία κοινωνία στα μέτρα του, ή η κοινωνία παρήγαγε έναν θεσμό που να ανταποκρίνεται στα δικά της πρότυπα; Εξ άλλου υπάρχει και το προηγούμενο της θεωρίας του ανθρωπομορφισμού των αρχαίων θεών. Αν οι κοινωνίες, λοιπόν, υπήρξαν ικανές να σχηματοποιούν θεούς καθ’ ομοίωσιν, γιατί να μην συμβαίνει το ίδιο και με τους κρατικούς θεσμούς;

Στην ιστορική διάσταση των αντιφάσεων κράτους και κοινωνίας, στον ελλαδικό χώρο, είχα αναφερθεί στο άρθρο μου για το ’21. Στην σημερινή εποχή, όμως, νομίζω ότι οι όποιες ιστορικές αντιθέσεις, ως αποτέλεσμα μακροχρόνιας οσμώσεως, συνέκλιναν στην καθιέρωση κοινών αρνητικών – δυστυχώς – χαρακτηριστικών (π.χ. πελατειακές σχέσεις πολιτών-κομμάτων).

Την σύγκλιση αυτήν συμπύκνωσε, με το χαρακτηριστικό ευθύ ύφος του, ο Θεόδωρος Πάγκαλος στην περιλάλητη φράση του “όλοι μαζί τα φάγαμε“. Την οποία, ωστόσο, δεν θεωρώ ακριβή, ως αποτυπώνουσα μόνον το ήμισυ της αλήθειας. Θα ήταν ολοκληρωμένη αν είχε διατυπωθεί ως “όλοι μαζί τα φάγαμε, απλώς δεν φάγαμε όλοι το ίδιο“. Ώστε να διακρίνεται πως η συμμετοχή στο νοσηρό αυτό πελατειακό σύστημα δεν εξασφάλιζε απαραιτήτως και ίδια προνόμια για όλους, κάποιοι ήταν πιο ωφελημένοι από άλλους, χωρίς αυτό να απαλλάσσει, βεβαίως, τους λιγότερο προνομιούχους από τις ευθύνες τους.

Το εμπειρικό (διότι η θεωρητική του τεκμηρίωση είναι δύσκολη και δεν έχω τον χρόνο και τα επιστημονικά εφόδια να ασχοληθώ με αυτήν) συμπέρασμά μου για την τρέχουσα κατάσταση είναι πως βρισκόμαστε εγκλωβισμένοι σε έναν φαύλο κύκλο διαιωνίσεως των μειονεκτημάτων μας, καθώς η κοινωνία προάγει πολιτικούς που θα εξυπηρετήσουν συντεχνιακά/προσωπικά (μικρο)συμφέροντα, ενώ αυτοί οι πολιτικοί φροντίζουν να συντηρούν την προβληματική κατάσταση της κοινωνίας που τους ανέδειξε. Ώστε η διέξοδος από την παρακμή να είναι δυσχερέστατη, αφού αμφότερα τα μέρη της συνδιαλλαγής εξυπηρετούνται με την υφισταμένη κατάσταση.

Ακολούθως, θα παραθέσω μερικά παραδείγματα, που στοιχειοθετούν το ως άνω πόρισμά μου.

(α) Περίπτωση RADAR Περαίας Θεσσαλονίκης

Στις 17/12/1997 συνέβη ένα αεροπορικό δυστύχημα, που έχει αρκετές ομοιότητες με το πρόσφατο σιδηροδρομικό. Πρόκειται για την πτώση του ουκρανικού Yakovlev στα Πιέρια όρη (στην περιοχή της Άνω Μηλιάς, πλησίον της κορυφής “Πέντε Πύργοι”), συντριβή που θα είχε πολλές πιθανότητες να αποφευχθεί, εάν το αεροδρόμιο Θεσσαλονίκης διέθετε RADAR. Και γιατί δεν διέθετε; Παρότι ο εξοπλισμός είχε αγορασθεί προ ετών, παρέμενε αποθηκευμένος διότι κάτοικοι, δημοτικές αρχές και οικολογικές οργανώσεις αντιδρούσαν στην εγκατάστασή του και εμπόδιζαν την διαδικασία με δικαστικές προσφυγές (άλλη μια παθογένειά μας η χρονοβόρα τελεσιδικία…)! Έπρεπε να χαθούν 70 ζωές για να επιταχυνθούν οι διαδικασίες και να καμφθούν οι αντιδράσεις, ώστε να υλοποιηθεί το έργο.

Οι παράγοντες που εναντιώνονταν στο RADAR δεν φέρουν έμμεση ευθύνη για το δυστύχημα; Και αν το κράτος ήταν πιο στιβαρό και επέβαλλε με μεγαλύτερη πυγμή την έγκαιρη ολοκλήρωση του έργου, μήπως οι ίδιοι που – μετά το δυστύχημα – το κατηγόρησαν για ολιγωρία, θα το έψεγαν για αυταρχισμό; Αυτή η αντιφατικότητα ως προς το τί θέλουμε και η νοοτροπία της αντιδράσεως ως αυτοσκοπού είναι ολοκάθαρη σε δυο δημοσιεύματα του “Ριζοσπάστη” της εποχής εκείνης: στο πρώτο (19/12/1997) στηλιτεύει την χρονοτριβή των κρατικών οργάνων, ενώ στο δεύτερο (07/03/1998) συμπαρίσταται στους διαδηλωτές κατά του RADAR!!!

(β) Περίπτωση διαδηλώσεων για τα Τέμπη

Παρότι σαφές, καθολικώς αποδεκτό αίτημα δεν υπήρξε στις κινητοποιήσεις αυτές και ήταν περισσότερο εκδηλώσεις συναισθηματικής εκτονώσεως και απόπειρες πολιτικής καπηλείας, θα δεχθώ την υπόθεση πως το κεντρικό τους πρόταγμα ήταν η παροχή ασφαλών συγκοινωνιών από το κράτος και κατ’ επέκταση ο εκσυγχρονισμός των μηχανισμών του ιδίου του κράτους.

Μήπως, όμως, πολλοί εκ των οψίμως ευαισθητοποιημένων σήμερα, έθεταν τροχοπέδη στην τωρινή απαίτηση με την προτέρα στάση τους;

Όταν οι ηθοποιοί εξεβίαζαν, μόλις μερικές ημέρες πριν, την αναγνώριση τίτλων σπουδών από σχολές ιδιωτικές (άλλη αντίφαση αυτή, αλλά δεν είναι του παρόντος…) και μη ελεγχόμενες από πουθενά, όσον αφορά το επίπεδό τους, ως ισότιμους των ΑΕΙ για διορισμό στο δημόσιο, σε τί διαφέρουν από το καταγγελλόμενο πελατειακό και αναξιοκρατικό σύστημα που τοποθέτησε σταθμάρχη σε κομβική θέση έναν – κατά τα φαινόμενα – μη προσοντούχο;

Πώς περιμένουν οι εκπαιδευτικοί να αλλάξει αυτό το κράτος, όταν αντί να διδάσκουν με το παράδειγμά τους την αίσθηση καθήκοντος στους μαθητές, τους ωθούν σε απώλεια μαθημάτων (είτε με απεργιακές κινητοποιήσεις, είτε με συνέργεια σε καταλήψεις) και σε ψευτοεπαναστατικές πορείες, άνευ ουσιαστικού νοήματος; Αν και οι εκπαιδευτικοί αγνοούν την καίρια σημασία του ήθους που θα εμφυσήσουν και της παιδείας που θα παράσχουν για την ουσιαστική πρόοδο της κοινωνίας και αντ’ αυτών επιλέγουν πορείες στους δρόμους με ευφυολογήματα σε πανώ και κόκκινες/μαύρες σημαίες, τότε δεν διαφαίνεται καμμία ελπίδα ανακάμψεως…

Όταν οι συνδικαλιστικοί φορείς των εκπαιδευτικών απορρίπτουν μετά βδελυγμίας κάθε σκέψη για αξιολόγησή τους, πώς τολμούν να κατηγορούν το κράτος ότι δεν λειτουργεί σωστά; Ποιός οργανισμός επιτυγχάνει εύρυθμη λειτουργία χωρίς αξιολόγηση των στελεχών του;

Γενικότερα οι συνδικαλιστές, που είναι εκ των κυρίων υπαιτίων της υποβαθμίσεως του κρατικού μηχανισμού και των ΔΕΚΟ και θεμελιώδης λίθος του πλέγματος πελατειακών σχέσεων, πως περιμένουν να διορθωθούν τα κακώς κείμενα; Με αθρόες και αέναες προσλήψεις και παροχές από… “λεφτόδεντρα”; Διότι κάθε υγιής οργανισμός, που θέλει να είναι αποτελεσματικός, βασίζεται στην αξιοκρατία και στην χρηστή διαχείριση. Όμως αυτά δεν προκύπτουν εξ ουρανού, κατακτώνται με διαρκή αξιολόγηση και αυστηρό προγραμματισμό, τα οποία μπορεί να συνεπάγονται και απολύσεις! Αλλά η μονιμότητα στο δημόσιο και η μη διάκριση των υπαλλήλων του βάσει της παραγωγικότητός τους είναι εκ των ων ουκ άνευ για τους συνδικαλιστές, που κατά τα λοιπά υποκρίνονται πως ενδιαφέρονται για το σύνολο και όχι για τους ιδίους…

Εν ολίγοις, αν η οργή και η αόριστη επίκληση σε αλλαγές, που ώθησαν τον κόσμο να διαδηλώσει, είχαν συγκεκριμενοποιηθεί σε ορισμένα πρακτικά μέτρα που θα έπρεπε να επιβληθούν στον δημόσιο τομέα (π.χ. αξιολόγηση, διαρκής εκπαίδευση, απολύσεις, εξορθολογισμός δαπανών, μετρίαση των συνδικαλιστικών προνομίων, αυστηρές προϋποθέσεις έως απαγόρευση απεργιών, κλπ) δεν ξέρω πόσοι θα παρέμεναν στους δρόμους για να τα υποστηρίξουν…

(γ) Γενική εκλογική συμπεριφορά

Η εκλογική συμπεριφορά μας δεν υπαγορεύεται συνήθως από λογική επεξεργασία και κριτήρια αξιοσύνης/ικανοτήτων των υποψηφίων, παρά από ιδιοτελή κίνητρα και από την επιρροή επικοινωνιακών τεχνασμάτων.

Προσοχή, δεν αναφέρομαι στην επιλογή κόμματος (η υποστήριξη του οποίου έχει καταντήσει, εν πολλοίς, προκαθορισμένη απόφαση οπαδικής/συναισθηματικής φύσεως, όπως η υποστήριξη σε ένα αθλητικό σωματείο…), παρά στην ανάδειξη ακαταλλήλων εκπροσώπων εντός του ΙΔΙΟΥ κόμματος.

Ενδεικτικό, αλλά – δυστυχώς – όχι μοναδικό παράδειγμα. Στις ευρωεκλογές του 2019, σε μεγάλο κόμμα υπήρξαν συνυποψήφιοι ένας πρώην διπλωμάτης εγνωσμένου κύρους και ένας πρώην ποδοσφαιριστής (τα ονόματα παραλείπονται ακριβώς διότι η περίπτωση δεν είναι μοναδική και είναι άσκοπο να εστιάσουμε μόνο στα συγκεκριμένα πρόσωπα). Χρειάζεται να αναφέρω ποιός εξελέγη πανηγυρικώς; Και τα ψηφοδέλτια στις ευρωεκλογές είναι ενιαία για όλη την επικράτεια, επομένως δεν συντρέχουν δικαιολογίες για ιδιαίτερη αντιμετώπιση μιας υποψηφιότητος, λόγω εντοπιότητος ή ειδικών συνθηκών.

Μπορεί κάποιος να αντιτείνει ότι – για τους δικούς τους σκοπούς – τα ΜΜΕ και οι κομματικοί μηχανισμοί προώθησαν τον ποδοσφαιριστή, έναντι του διπλωμάτη, αλλά αποτελεί αυτό δικαιολογία για όποιον πολίτη δεν αφιέρωσε ένα απόγευμα να μελετήσει τα βιογραφικά των υποψηφίων; Δηλαδή, αποποιούμαστε κάθε προσωπική ευθύνη και προσβλέπουμε σε ένα πατερναλιστικό κράτος που οφείλει να μας καθοδηγεί πλήρως, άλλως το θεωρούμε αποτυχημένο; Διότι πριν ζητήσουμε ευθύνες από το κράτος για παραλείψεις του, ας αναλογιστούμε μήπως εμείς, με την εκλογική μας πρακτική (και όχι μόνον…), έχουμε συντελέσει στην διαιώνιση της σήψεώς του.

Και ο άρτι παραιτηθείς υπουργός προσφέρει την καλύτερη ευκαιρία στο εκλογικό σώμα να αποδείξει αν είναι συνυπεύθυνο ή όχι. Αν τον επανεκλέξει, ποιός τον εμποδίζει να ισχυριστεί κατόπιν πως η εξέλιξη αυτή ήταν μια “κολυμβήθρα του Σιλωάμ” που τον απήλλαξε των όποιων ευθυνών του;

Από τα προαναφερθέντα (και άλλα παρόμοια, ων ουκ έστιν αριθμός) καταλήγω πως το όποιο αίτημα για αλλαγή του κράτους προτάσσεται κατά καιρούς, από διαφόρους κοινωνικούς φορείς ή πολίτες, είναι μάλλον προσχηματικό. Η υπόρρητη επιδίωξή μας είναι να αλλάξουν οι “άλλοι”, χωρίς “εμείς” να εμποδιζόμαστε στην αυθαιρεσία και την ασυδοσία!

Στην άποψη αυτή συνηγορούν κάποια ενδιαφέροντα σταχυολογημένα αποφθέγματα των Θεοδώρου Ζιάκα και Κων/νου Τσάτσου, για την (διαχρονική) εγωιστική νοοτροπία του ελληνικού λαού, επί των οποίων αξίζει να δοθεί η δέουσα προσοχή.

Ενώ, ειδικότερα για τον δημόσιο τομέα (περί ου ο επίκαιρος λόγος), στην καλλιέργεια μιας στρεβλής αντιλήψεως εστιάζει και ο Δημήτρης Κουλουριάνος, ο δεύτερος – κατά χρονική σειρά – υπουργός Οικονομικών του ΠαΣοΚ (ανέλαβε τον Ιούλιο του 1982, μετά την παραίτηση του Μανώλη Δρεττάκη και άντεξε στην θέση του μόλις 14 μήνες, πριν παραιτηθεί και αυτός), ο οποίος σε συνέντευξή του στο “Βήμα”, το 2011, δήλωσε: “∆ηµιουργήθηκε µια νοοτροπία, ένας τρόπος σκέψης που είχε αποσυνδέσει την αµοιβή από την προσπάθεια. Η αµοιβή είχε γίνει ένα είδος ανθρώπινου δικαιώµατος.”

Υπάρχει, εν τέλει, οδός διαφυγής από το τέλμα; Θεωρητικώς, μια ευρεία αλλαγή σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο (το ένα συμπαρασύρει το άλλο) μπορεί να προέλθει:

  1. Κάτωθεν, συγκεκριμένες κοινωνικές τάξεις να συγκροτήσουν μια κρίσιμη μάζα (ποσοτική και ποιοτική) που θα πιέσει με αποτελεσματικό τρόπο για μεταρρυθμίσεις.
  2. Άνωθεν, ευτυχής συγκυρία να οδηγήσει στην ανάληψη εξουσίας από ηγετική ομάδα με όραμα, που θα κυβερνήσει χωρίς να αποβλέπει στην παντί τρόπω εξασφάλιση επανεκλογής.
  3. Έξωθεν, οι αλλαγές να επιβληθούν από υπερκρατικούς/εξωκρατικούς φορείς, στους οποίους συμμετέχουμε (π.χ. ΕΕ, NATO), κατά το πρότυπο των “μνημονίων”. [*]

Εξυπακούεται, πως πιθανός συνδυασμός των ανωτέρω τάσεων θα διευκόλυνε τον επιδιωκόμενο μετασχηματισμό και θα επετάχυνε το αποτέλεσμα.

Είναι ακόμη πιο προφανές, ωστόσο, πως οι πιθανότητες να δρομολογηθεί κάποια ευνοϊκή εξέλιξη είναι (ακόμη) αμελητέες. Με την εξαίρεση εξωτερικών παραγόντων, που ίσως πιέσουν για συγκεκριμένους τομείς ενδιαφέροντος (π.χ. για την ανάπτυξη των σιδηροδρομικών δικτύων έχουν συμφέρον NATO και COSCO, προκειμένου να μεγιστοποιήσουν την στρατηγική σημασία λιμένων, στους οποίους έχουν επενδύσει), ούτε ισχυρές παρουσίες διαφαίνονται στο πολιτικό σκηνικό, ούτε κυρίαρχα κοινωνικά ρεύματα, που να επιζητούν ευρείες μεταρρυθμιστικές παρεμβάσεις. Την στασιμότητα της κοινωνίας ενισχύει και η φυγή δυναμικού μέρους της στο εξωτερικό.

Αν και αυτό το μισό – περίπου – εκατομμύριο Ελλήνων, που μετανάστευσε μετά το 2010, ίσως και να αποτελεί το μοναδικό ψήγμα αισιοδοξίας. Οι άνθρωποι αυτοί δεν εμφορούνται από τον φανατισμό των προηγουμένων γενεών Ελλήνων μεταναστών, που κατέφθαναν σωρηδόν, με μισθωμένες από τα κόμματα πτήσεις (οι οποίες επεβάρυναν περαιτέρω τα ελλείμματα της “Ολυμπιακής”…), για να ψηφίσουν κατά παραγγελία και να απέλθουν. Πρόκειται, ως επί το πλείστον, για ανθρώπους μικρής/μέσης ηλικία και υψηλής καταρτίσεως, που εγκατέλειψαν την χώρα είτε για αναζήτηση καλυτέρων συνθηκών εργασίας, είτε για να μην υποκύψουν στο φαινόμενο των πελατειακών σχέσεων. Η δε επαφή τους με ευνομούμενα κρατικά περιβάλλοντα στο εξωτερικό και η διαμονή τους εκεί, που τους αποσυσχετίζει από εξαρτήσεις με εγχώρια συμφέροντα, τους καθιστά ιδανικούς για να προωθήσουν θετικές αλλαγές στο ελλαδικό γίγνεσθαι. Ίσως γι’ αυτό το κομματικό μας κατεστημένο κάνει το παν για να δυσχεράνει την συμμετοχή τους σε εκλογές…

Παρά ταύτα, ακόμη και αν εκπληρωθούν κάποιες προϋποθέσεις και εκκινήσει μια υγιής μεταρρυθμιστική προσπάθεια, ελλοχεύει ο κίνδυνος της αλλοτριώσεως, όσο πιο εμπεδωμένα είναι τα αντιτιθέμενα συμφέροντα και οι κακές νοοτροπίες. Τον κίνδυνο αυτόν, της μετατροπής ενός φορέα πολιτικής αλλαγής σε κατεστημένο παρόμοιο (ή και χειρότερο) από αυτό που προτίθεται να εκδιώξει και την δυσκολία καταπολεμήσεως της “φαυλοκυκλικής φύσης του πολιτικού πεδίου“, έχει περιγράψει ο Θεόδωρος Ζιάκας στο έξοχο δοκίμιό του “Τα δύο τέρατα και η αριστερά” (που προφανώς δεν αφορά κατ’ αποκλειστικότητα την “αριστερά”).

Στο τέλος, δεν απομένει τίποτε περισσότερο από την προτροπή του Ίωνος Δραγούμη για προσωπική δράση: “Ναι, σύ θα σώσης το Ρωμέικο, ω Φρόνιμε. Ο καθένας πρέπει να ξέρει ότι σ’ αυτόν έλαχε να σώση το έθνος του, έτσι θα προσπαθήσουν πολλοί, και θα το σώση όποιος μπορέση.” (από το “Μαρτύρων και Ηρώων αίμα“). Είναι η ίδια παραίνεση που εξέφρασε μερικές δεκαετίες αργότερα ο Jοhn F. Kennedy: “ask not what your country can do for you, ask what you can do for your country” (διάγγελμα μετά την προεδρική ορκωμοσία, στις 20/01/1961). Ενώ την επίτευξη προσωπικών στόχων, ως εναρκτήριο βήμα για τους σημαντικότερους συλλογικούς, είχε επισημάνει – με την απαράμιλλη θυμοσοφία του – και ο Κολοκοτρώνης, διηγούμενος την απόφασή του να σταματήσει το κάπνισμα: “όρσε μωρέ άνθρωπος, που θέλει να λευτερώσει τον τόπο του και δεν μπορεί να λευτερωθεί ο ίδιος από ένα συνήθιο…“.

Πριν αναφωνήσουμε με περισσή ευκολία, λοιπόν, “φταίει το κράτος!” ή “πού είναι το κράτος;”, ας κοιτάξουμε τον καθρέπτη μας και ας προσπαθήσουμε να αλλάξουμε πρωτίστως τον εαυτό μας. Η αλλαγή της κοινωνίας και των θεσμών της ίσως επέλθει συνεπεία συσσωρευμένων μεμονωμένων αλλαγών…

[*]

Τα “μνημόνια” έχουν αναχθεί από πολλούς σε αποκλειστική αίτια της κακοδαιμονίας μας, των τελευταίων ετών.

Η δική μου οπτική  – εν συντομία – είναι διαφορετική (ίσως και αιρετική). Τα “μνημόνια” υπήρξαν μια θεραπεία σε προϊούσα (και μάλιστα βαρυτάτη) ασθένεια (υπάρχει κάποιος που πιστεύει ότι πριν το 2010 όλα έβαιναν καλώς στην Ελλάδα;), η οποία – στο οικονομικό πεδίο – συνίστατο στην εδραίωση του μοντέλου του “παρασιτικού καταναλωτισμού” (κατά Παναγιώτη Κονδύλη). Χωρίς καν να θίξουμε άλλες πτυχές του προβλήματος, όπως η ηθική και πνευματική.

Το αν η “μνημονιακή αγωγή” υπήρξε επιτυχής ή όχι είναι άλλη συζήτηση, πάντως, επ’ ουδενί ήταν εκείνη που προξένησε την “νόσο”. Και αν η εφαρμογή των “μνημονιακών” επιταγών υπήρξε ανεπιτυχής, ευθύνη δεν έχουν μόνον οι “κακοί” ξένοι, αλλά και οι Έλληνες πολιτικοί που προέκριναν αναποτελεσματικά “ισοδύναμα” ημίμετρα, για περιορισμό του “πολιτικού κόστους” (π.χ. αύξηση της φορολογίας, αντί περικοπής δημοσίων δαπανών), μεταθέτοντας, όμως, το πρόβλημα στους διαδόχους τους…

Σε κάθε περίπτωση, το προσβλητικό της υποθέσεως ήταν όχι ότι μας εξανάγκασαν οι ξένοι να λάβουμε μέτρα, αλλά πως αποδειχθήκαμε ανίκανοι να φροντίζουμε τα του οίκου μας, χωρίς την απειλή κάποιας εξωτερικής δαμοκλείου σπάθης. Είναι τραγελαφικό πως μέχρι το 2010 δεν υπήρχε καν καταγραφή των υπαλλήλων που απασχολούσε ο δημόσιος τομέας!!! Το “μνημόνιο” έπρεπε να το είχαμε υιοθετήσει ιδία πρωτοβουλία, πριν η κατάσταση οδηγηθεί σε αδιέξοδο και αναγκαστούν να επέμβουν τρίτοι.

ΥΓ1:

Σε μια πάλη μεταξύ κατεστημένης παρακμής και προτάσεων/πρωτοβουλιών για πρόοδο (πραγματική, όχι κατ’ όνομα) έχω την αίσθηση πως η εν Ελλάδι κρατούσα “αριστερά” έχει τον ρόλο της βαλβίδας ασφαλείας του “συστήματος”, αποτρέποντας οποιαδήποτε μεταβολή θα μπορούσε να εξελιχθεί σε απειλή για κεκτημένα συντεχνιακά προνόμια. Και αυτό παρά την περί του αντιθέτου προπαγάνδα της, που – δυστυχώς – βρίσκει ευρεία απήχηση.

Όποια ανατρεπτική (με την καλή έννοια) και ακηδεμόνευτη προσπάθεια εκδηλωθεί, αναλόγως των φαινομενικών χαρακτηριστικών της (αν προσομοιάζουν περισσότερο σε “αριστερή” ή “δεξιά” ρητορική), η “αριστερά” θα επιδιώξει είτε να την ποδηγετήσει, είτε να την συκοφαντήσει ως “φασιστική”/”αντιδραστική”, προκειμένου να την θέσει στο περιθώριο.

Στις συγκεκριμένες διαδηλώσεις για τα Τέμπη, αν δεν ανελάμβαναν “αριστερές” παρατάξεις και σωματεία τον ρόλο του οργανωτή, προσπαθώντας να προσεταιρισθούν ένα εκδηλούμενο κύμα οργής, ενδεχομένως η συμμετοχή του κόσμου να ήταν μεγαλύτερη και ουσιαστικότερη (με σοβαρά προτάγματα, δηλαδή, και όχι ουτοπικές θεωρίες, αναχρονιστικά συνθήματα και ανεξήγητο μένος κατά της ιδιωτικής πρωτοβουλίας).

Οι κόκκινες σημαίες στις κεφαλές των πορειών έχουν διττό ρόλο:

  • Αφ’ ενός προσφέρουν ψυχολογική εκτόνωση σε όσους – εκτός τόπου και χρόνου – φαντασιώνονται λαϊκά κινήματα και επαναστάσεις.
  • Αφ’ ετέρου αποθαρρύνουν την συμμετοχή της σιωπηρής πλειονότητος και την κρατούν δέσμια ενός διλήμματος τύπου Σκύλλας ή Χάρυβδης, ήτοι: ανοχή στο παρόν διεφθαρμένο κομματικό σύστημα (του οποίου η κοινοβουλευτική “αριστερά” αποτελεί αναπόσπαστο μέρος), ή σύμπραξη με ανισόρροπους τυχοδιώκτες, με σκοπό την αντίδραση για την αντίδραση και άδηλες μελλοντικές περιπέτειες.

Και, κατ’ αυτόν τον τρόπο, η (πολιτική) ζωή συνεχίζεται αδιατάρακτη…

ΥΓ2:

Τραγική και εξευτελιστική συνάμα η στάση του πολιτικού κόσμου, που συναγωνίζεται επί πτωμάτων (στην κυριολεξία!) για αποκόμιση κομματικών κερδών, εν όψει εκλογών. Με κορωνίδα την ανεκδιήγητη κυβερνητική απόφαση για αποζημίωση των οικογενειών των θυμάτων με… διορισμό στο δημόσιο!!! Όπως ακριβώς το έθεσε ο Κουλουριάνος… μια θέση στο δημόσιο αντιμετωπίζεται ως δικαίωμα, όχι ως σύνολο καθηκόντων και ευθυνών, για την εκτέλεση των οποίων απαιτούνται συγκεκριμένα προσόντα. Όλα στον βωμό της επανεκλογής, δίχως τον παραμικρό σεβασμό στους δυστυχείς νεκρούς!

*Ο Κωνσταντίνος Καραγιαννίδης είναι Ηλεκτρολόγος Μηχανικός Ηλεκτρονικών Υπολογιστών

Αντ. Καρακούσης: Πάνδημο το αίτημα μιας μεγάλης αλλαγής στη χώρα

12

Ούτε απλή, ούτε δεδομένη είναι μια τέτοιου περιεχομένου μεγάλη αλλαγή. Πολλοί την έχουν κατά καιρούς περιγράψει και ορισμένοι την υποσχέθηκαν. Ωστόσο παραμένει αίτημα ανεκπλήρωτο.

Το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών άφησε πίσω του συντρίμμια. Κλόνισε την εμπιστοσύνη των πολιτών απέναντι στο κράτος και στην πολιτεία, θρυμμάτισε το μεταρρυθμιστικό κυβερνητικό αφήγημα, ανέδειξε τις ευθύνες των κυβερνητικών στελεχών που τέσσερα χρόνια τώρα στις περισσότερες των περιπτώσεων απλώς επικοινωνούν και μαζί έφερε τα κόμματα της αντιπολίτευσης προ των διαχρονικών ευθυνών τους, φανέρωσε του συνδικαλισμού τη διαβρωτική επίδραση στις δημόσιες υπηρεσίες κοινής ωφέλειας και κατέστησε πάνδημο το αίτημα μιας πραγματικής αλλαγής στην πατρίδα μας.

Η Ελλάδα δεν μπορεί πια να συνεχίσει στον 21ο αιώνα χωρίς υπεύθυνες ηγεσίες, χωρίς πρόσωπα και δυνάμεις που θα σέβονται τη ζωή των πολιτών και θα τιμούν τους κόπους του λαού. Και δεν επιτρέπεται επίσης να συνεχίσει να πορεύεται χωρίς λογοδοσία, χωρίς αυστηρό έλεγχο, χωρίς αξιολόγηση και χωρίς δικλείδες ασφαλείας.

Ούτε απλή, ούτε δεδομένη είναι μια τέτοιου περιεχομένου μεγάλη αλλαγή. Πολλοί την έχουν κατά καιρούς περιγράψει και ορισμένοι την υποσχέθηκαν. Ωστόσο παραμένει αίτημα ανεκπλήρωτο.

Οι επερχόμενες εκλογές, παρά ταύτα, προσφέρουν μια ευκαιρία να επανατοποθετηθούν πραγματικά οι πολιτικές δυνάμεις και να δεσμευτούν σε ένα ευρύ μεταρρυθμιστικό σχέδιο αλλαγών που θα καλύπτει όλες τις υπηρεσίες δημόσιου χαρακτήρα και συνολικά το κράτος. Από τα τρένα, τα πλοία, τα αεροπλάνα, τις αστικές συγκοινωνίες, τη δημόσια διοίκηση και τη δικαιοσύνη, μέχρι την υγεία και την παιδεία.

Ισως μοιάζει ουτοπική η παραπάνω προσέγγιση. Αλλά το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών είναι τόσο σοκαριστικό που δεν επιτρέπει αναστολές και υπεκφυγές. Συνιστά εγκάρσια τομή στον σύγχρονο εθνικό μας βίο, αποκαλύπτοντας τα πάντα: Την καθυστέρηση, τη διαφθορά, την κομματικοκρατία, τον ωχαδερφισμό, τις ανεπάρκειες και βεβαίως την πολιτική ανευθυνότητα.

Δεν επιτρέπεται και δεν μπορούμε να συνεχίσουμε ανεχόμενοι όλα εκείνα που πληγώνουν διαχρονικά τη χώρα και τον λαό μας. Υπό αυτούς τους όρους το αίτημα της μεγάλης αλλαγής στο κράτος και στη χώρα καθίσταται πάνδημο και επ’ αυτού οφείλουν να τοποθετηθούν άπασες οι πολιτικές δυνάμεις και ακολούθως οι εκλογείς βεβαίως.

“ΤΟ ΒΗΜΑ”

Can something be done in wake of the Saudi-Iranian deal?

0

Jacob Nagel

Brig. Gen. (Res.) Professor Jacob Nagel is a former national security adviser to the prime minister and a senior fellow at the Foundation for Defense of Democracies.

Despite the renewal of ties between Riyadh and Tehran, there is still the possibility of rectification and there are still important things to offer the Saudis, mainly from the US, but certainly also from Israel.

Israeli National Security Advisor Tzachi Hanegbi and Strategic Affairs Minister Ron Dermer have recently held very important meetings with US National Security Advisor Jake Sullivan and his team, with the participation of Deputy National Security Advisor Gil Reich and other senior representatives from the Ministry of Defense, the Foreign Ministry, the Mossad, and the IDF. Despite the fact that the meeting was held during a tense period in Israel’s relations with the US, it carried utmost importance for the joint progress on some important issues. According to the joint statement that came out after the meeting, there is an understanding between the parties, although there are still disagreements regarding the required course of action and especially the pace.

In accordance with the priorities set by Prime Minister Benjamin Netanyahu, topping the Israeli list were the issues of Iran and Saudi Arabia. The American hosts apparently raised questions about the Palestinian Authority, Temple Mount, Judea and Samaria, Russia, Ukraine, and China, and even maybe asked about Israel’s internal debates.

Iran and Saudi Arabia were indeed at the center of the discourse, given Iran’s continued aggressive nuclear behavior and its support for terrorism, the dangers resulting from the rapprochement between Iran and Russia and their support for Russia’s war in Ukraine, as well as Iran’s attempts to entrench itself in Syria. It is clear that the importance of strengthening cooperation with the Saudis was raised during the meetings, which took place before the Iran-Saudi announcement on renewing their relations under Chinese auspices.

Iran

The intel picture about the nuclear program is common and clear to both countries, but the significance derived from it and the immediate actions needed are apparently still not agreed upon. Tehran has already enriched enough uranium for several bombs at a level of 60% purity. According to recent International Atomic Energy Agency findings, Tehran was also caught enriching to 84% (it is not clear exactly how much and why they did it) and could immediately switch to 93% enrichment, suitable for the bomb. In addition, Iran denies IAEA inspectors access to suspicious sites and refuses to answer the open questions to the IAEA.

It is very important to understand that. in essence. there is no big difference between enrichment to 60% and 84% – and not even to 93%. The real problem started when Tehran enriched massively to 20%, and the world didn’t react, because enriching to 20% is about 70% of the time needed to reach to the 93% point, and it requires almost 100% of the technological know-how. On the other hand, it is important to remember that the world has marked the enrichment to 90% as its red line, and Iran’s defiant behavior – with the lack of a global response – is very problematic, so Iran must be punished, even now, for its behavior, with a clear and appropriate response.

Israel has a genuine desire to help the US reach a good, broad, and comprehensive agreement that closes all Iranian paths to the bomb for a very long period. It will not happen before Iran realizes that Israel or the US, or even better, both of them together, will attack it. Although Israel has the capability to go it alone, it is preferable to have the US play a role in the preparation and execution of such a plan.

Under no circumstances should Israel ask the US for additional budgets or weapons systems. What Israel really needs from the US is mainly flexibility and advancement in supplying the systems that have already been purchased (such as tanker aircraft), or are about to be purchased, and a massive increase in the pre-deployment in Israel of advanced ammunition (like JDAM, artillery, etc.), and maybe in the future, even Israeli-American active air and missile defense systems, once purchased for US needs.

Israel and the US can jointly put on the table a credible military threat and a clear message of genuine readiness for action. It is very important to make a clear American statement that Israel has an independent capability to attack Iran and that the US will support such action, before and after. If this happens alongside massive economic pressure and active support for the riots in Iran, perhaps it could lead to change in Iran, but if not – then it will result in the threats being put into action.

Saudi Arabia

The meeting took place before the surprising announcement of the resumption of relations between Saudi Arabia and Iran, which constitutes a significant deterioration in the balance of power in the Gulf and in the ties between Riyadh and Washington, but of course, also affects Israel. The declaration contained a paragraph about each country’s sovereignty and its freedom to choose its future, so if we want to stay optimistic, maybe it is a clue from the Saudis on their desire to reach an agreement with Israel in the future.

Despite the declaration, there is still the possibility of rectifying the situation, and particularly, there are still important things to offer the Saudis, mainly from the US, but certainly also from Israel.

The US can offer the Saudis cooperation and agreements such as with Israel, India, and Taiwan, without compromising Israel’s qualitative military edge (QME). For example: supplying predefined military equipment that will not depend on domestic US politics; real joint fighting against Iranian aggression, despite the resumption of relations; a free-trade agreement; a kind of MOU signed with Israel (without money, but with pre-purchased contents); trilateral cooperation with Israel in R&D and technology, and even in the future – cooperation in missile defense when possible, including the supply (from the US, if needed) of adapted American/Israeli systems.

In any case, it will be not wise to offer the Saudis a full and independent nuclear fuel cycle, and promises that cannot be implemented in Congress, such as a NATO-style treaty and a full collective defense commitment like that found in Article 5 of NATO’s founding treaty.

When it comes to cooperation – perhaps even trilateral – in civilian nuclear technologies, there is much we can do, and it will be elaborated on in a separate article.

In return, the Saudis can provide the US and Israel with a full comprehensive peace agreement, including bringing other countries (Malaysia, Indonesia, Pakistan) to the negotiating table, using a phased method, and of course, they should not overheat their relations with Iran.

The Chinese issue, which apparently came up also on the meetings’ sidelines, is very important to the US, especially now that China brokered the deal between Iran and the Saudis. It appears as a “double finger in the US eye”. Israel must fully adopt the American approach, and in any conflict, clearly choose the American side, including in cooperation with Taiwan. The regulatory processes that have begun in Israel indicate that this approach is beginning to be implemented.

Brigadier General (res.) Jacob Nagel is a senior fellow at the Foundation for Defense of Democracies (FDD) and a visiting professor at the Technion aerospace faculty. He previously served as Prime Minister Benjamin Netanyahu’s national security advisor and head of the National Security Council (acting).

israelhayom.com

ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ ΜΑΚΡΑΣ ΘΗΤΕΙΑΣ ΣΤΙΣ ΕΔ: ΣΚΟΠΟΥΜΕΝΑ, ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΑΠΟΡΡΕΟΝ ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ…

0

του Σεραφείμ Μηχιώτη

Ε(θελοντής)Μ(ακράς)Θ(ητείας) ο οποίος επιλέγει, δημοσίως τουλάχιστον, να κρατήσει την ανωνυμία του, στην οικεία ανάρτησή του από το «Militaire, διεκδικεί τη δική του παρουσίαση του θέματος των συναδέλφων του ΕΜΘ, πτυχιούχων ΑΕΙ, και «το παιχνίδι της διελκυνστίδας» που συνυφαίνεται σχετικώς…

Αρχίζοντας από την αρχή του δικαιώματος καθενός, συνεπώς και κάθε στρατιωτικού, να βελτιώνει συνεχώς το επίπεδό γνώσεών του αποκτώντας και τους σχετικούς τίτλους σπουδών, όπου προβλέπονται, άλλο τόσο είναι προφανές ότι τέτοιες προσωπικές γνώσεις, οι οποίες μεταφράζονται και σε ατομικές δεξιότητες, θα πρέπει να αντιστοιχίζονται –κατά το δυνατόν- και στο σταδιοδρομικό πεδίο, σε σύμφυτο αντικείμενο εργασίας γιά το οποίο ο καθένας απασχολείται στον εργασιακό του βίο.

Mε πρόδηλο, προφανώς, ότι οι απαιτήσεις του εκάστοτε αντικειμένου εργασίας είναι αυτές που καθορίζουν και τις απαιτήσεις των απασχολουμένων σε εγγράμματες γνώσεις που κατοχυρώνονται σε τίτλους σπουδών και  όχι  σε αντίστροφη βάση.

Αυτός πρέπει να είναι ο στόχος, ώστε να μην υπάρχουν στην κοινότητα εργαζόμενοι που είτε υποαπασχολούνται ως εργαζόμενοι, είτε υπεραπασχολούνται, σε σχέση με το καθηκοντολόγιο (job description) της θέσης τους. Δηλαδή να υπάρχουν οι κατάλληλοι άνθρωποι στις κατάλληλες θέσεις, ώστε και οι πρώτοι να απασχολούνται με δημιουργικότητα και αποτελεσματικότητα και οι δεύτεροι να αποδίδουν στην αποστολή τους, δίχως άγχη και «εντατικοποιίηση», όπως συνηθίζεται να λέγεται.

Τί, από τα προηγούμενα, αδυνατεί άραγε να αντιληφθεί ο ΕΜΘ που αρθρογραγεί από το «Militaire», με αφορμή τον πρόσφατως ψηφισθέντα Νόμο 5018/2023 του ΥΠΕΘΑ, έναντι του οποίου τοποθετείται κατ’ αρχήν θετικά, καθώς με αυτόν θεσπίζεται ότι οι ΕΜΘ θα εξελίσσονται μέχρι το βαθμό του Υπολοχαγού, αποστρατευόμενοι ως Λοχαγοί, αντιστοίχως δε γιά τους ομοιοβάθμους τους της ίδιας κατηγορίας του ΠΝ και της ΠΑ;

Πάντως,ο ίδιος ΕΜΘ, δεν παραλείπει να αναφέρει, ότι «αυτή η ομολογουμένως ευνοϊκή ρύθμιση για τους ΕΜΘ άφησε και αφήνει αδιευκρίνιστα από παράλειψη (;) ή από προχειρότητα κατά τη νομοθέτηση, τον τρόπο, τον χρόνο, τους όρους και τις προϋποθέσεις για να συμβούν όλα τα παραπάνω».

Στο σημείο αυτό, απαιτείται η επισήμανση γιά όσους δεν γνωρίζουν ασφαλώς την ουσία του θέματος και προκειμένου να κατανοηθεί επαρκώς και η ουσία όσων παραθέτει ο ίδιος ΕΜΘ, να εξηγηθεί εν συντομία η ουσία του ίδιου του θεσμού των ΕΜΘ.

Οι ΕΜΘ, αποτελούν το σχήμα μακροπρόθεσμης μονιμοποίησης των ΕΠ(αγγελματιλών).ΟΠ(λιτών) πενταετούς θητείας, οι οποίοι άρχισαν να προσλαμβάνονται στη δεκαετία του 1990, ώστε να αντιμετωπισθεί η διογκούμενη υστέρηση σε κληρωτούς Οπλίτες θητείας, συνεπεία της υπογεννητικότητος, σε ένα βήμα μετάβασης σε ημιεπαγγελματικό Στρατό. Εν συνεχεία τους παρείχετο δυνατότητα ανανέωσης  αυτών των πενταετιών και τελικώς να μεταπέσουν σε ΕΜΘ.

Πέραν δε αυτού, ενδεχομένως εξ ίσου ή και περισσότερο, το πρόβλημα διευρύνθηκε και έγινε μέγα, συνεπεία των διαδοχικών μειώσεων του χρόνου της στρατιωτικής θητείας που κινείται πλέον στους εννέα μήνες, γιά καθαρώς ψηφοθηρικούς λόγους, των οποίων δεν αφίστανται όλες οι Κυβερνήσεις, αγνοώντας τις περί του αντιθέτου εισηγήσεις της Στρατιωτικής Ηγεσίας των ΕΔ. Και μάλιστα σε μία χώρα, όπως η Ελλάς, που έχει άμεση, οξεία επί το ορθότερο, ανάγκη εφεδρειών, γιά την αντιμετώπιση, σε δεύτερο στάδιο, της άμεσης, υπαρκτής γιά τη χώρα εξ Ανατολών απειλής.

Είχε προβλεφθεί επίσης δυνατότητα σε απολυόμενους Οπλίτες από τις ΕΔ, να αιτηθούν περαιτέρω παραμονή τους, ως βραχείας ανακατατάξεως, για κάποιο χρόνο.

Είναι, συνεπώς, προφανές, ότι, στην περίπτωση των ΕΜΘ, ομιλούμε για αναγκαίο μεν Στρατιωτικό Προσωπικό στη βάση της πυραμίδας των ΕΔ, σε επίπεδο των τριών  Όπλων (ΣΞ, ΠΝ,ΠΑ), που δεν μπορεί, όμως, να συγκριθεί με αυτό των μονίμων στελεχών που αποφοιτούν από τις Ανώτατες παραγωγικές σχολές των τριών Κλάδων των ΕΔ (ΑΣΕΙ) και τις αντιστοιχες Ανώτερες Σχολές Υπαξιωματικών (ΑΣΣΥ)που εξελίσσονται αντιστοίχως μέχρι το βαθμό του Αντιστρατήγου και του Αντισυνταγματάρχη αντιστοίχως (όπως και στο ΠΝ και την ΠΑ), αναλαμβάνοντας θέσεις ευθύνης, αναλόγως με το φέροντα βαθμό και την προέλευσή τους.

Ο υπογράφων ΕΜΘ, αποφαίνεται, λοιπόν, ότι «η συγκεκριμένη νομοθετική παρέμβαση μπορεί να ικανοποίησε βαθμολογικά, ή κατά κάποιο τρόπο να χρύσωσε το χάπι στο μεγαλύτερο ποσοστό των ΕΜΘ, αλλά άφησε ακόμη μια φορά μετέωρους και εξόχως αδικημένους τους ΕΜΘ πτυχιούχους ΑΕΙ».

Για να επικαλεσθεί αμέσως εν συνεχεία: «Σε μια ακόμη νομοθετική ευκαιρία, στο παιχνίδι της διελκυστίνδας μεταξύ των αγκυλώσεων και του κριτηρίου του πτυχίου ΑΕΙ, οι αγκυλώσεις για τους ΕΜΘ νίκησαν. Οι ΕΜΘ απόφοιτοι γυμνασίου, λυκείου, ΙΕΚ, ΑΤΕΙ, ΑΕΙ κλπ σαλαμοποιήθηκαν στον ίδιο αποστρατευτικό βαθμό. Από την άλλη, στο πρόσφατο παρελθόν, στο ίδιο παιχνίδι της διελκυστίνδας για τους προερχόμενους από ΑΣΣΥ, το κριτήριο του πτυχίου ΑΕΙ νίκησε και δώρισε έναν επιπλέον αποστρατευτικό βαθμό στους ΑΣΣΥ πτυχιούχους ΑΕΙ, επειδή βοηθήθηκε σκανδαλωδώς, αφενός από το «ειδικό» βάρος της προέλευσης και αφετέρου από τους ΑΣΣΥ επιτελείς, πτυχιούχους ΑΕΙ, που πλαισιώνουν τα κύρια πόστα στα κέντρα των αποφάσεων»(…)

Ο ίδιος υπογράφων ΕΜΘ φαίνεται ότι δεν τρέφει και ιδιαίτερη αυτοπεποίθηση σε όσα καταμαρτυρεί, αλλά και σε γλώσσα συνδικαλιστική προς προειδοποίηση(…)δεν παραλείπει να προσθέσει: «Και τώρα που θα αρχίσουν οι συζητήσεις, οι φωνές, τα άρθρα, οι ατομικές αναφορές και ενδεχομένως τα δικαστήρια για την απονομή του αποστρατευτικού βαθμού Ταγματάρχη και αντιστοίχων στους ΕΜΘ πτυχιούχους ΑΕΙ, είναι επίσης βέβαιο ότι θα αρχίσουν οι διαφωνίες, οι ειρωνίες, οι κακίες, οι αντιδράσεις κλπ από συναδέλφους ΑΣΕΙ, ΑΣΣΥ, ΕΜΘ κι ΕΠΟΠ οι οποίοι θα αναρωτιούνται ιδιωτικά, δημόσια, υπόγεια και υπηρεσιακά, μέχρι ποιον βαθμό θα φτάσουν επιτέλους αυτοί οι (παρακατιανοί) ΕΜΘ;»  

Γιά να προσθέσει, σε μία κίνηση αυτοκριτικής, ώστε να μη φανεί ότι αγνοεί και την κεκτημένη εμπειρία έργου από τους ΕΜΘ, στα χρόνια εφαρμογής του θεσμού: «Για να προλάβω τους συναδέλφους και να μετριάσω τους χείμαρρους αγανάκτησης, κακίας και ειρωνείας, καταθέτω κι εγώ την προσωπική μου άποψη και ανησυχία. Όλοι και όλες γνωρίζουμε κάποιες περιπτώσεις συναδέλφων ΕΜΘ και έχουμε σκεφτεί, πώς θα υποστηρίξει ο τάδε αυτούς τους βαθμούς; Τελικά όμως όλα θα γίνουν, όπως πάντοτε γίνονται από όποιο θεσμό και να προέρχεται κάποιος που λειτουργεί με άλλους ρυθμούς ή που χρειάζεται μια μικρή βοήθεια για να ανταπεξέλθει σε κάτι που τον δυσκολεύει»(…)

Και γιά να καταλήξει: «Όπως όμως ειλικρινά εκφράστηκα με την παραπάνω δημόσια ερώτηση, θέλω και όσοι συζητούν, κρίνουν, αντιστέκονται, πολεμούν προτείνουν, νομοθετούν, από όποιο θεσμό και να υπηρετούν στις Ένοπλές Δυνάμεις, να σκεφτούν καθαρά και να μορφώσουν άποψη για το αν πρέπει να δίνεται ένας επιπλέον βαθμός στους ΕΜΘ πτυχιούχους ΑΕΙ σε σχέση με τους ΕΜΘ μη πτυχιούχους ΑΕΙ, όπως αντίστοιχα συμβαίνει με τους ΑΣΣΥ», υπενθυμίζοντας ότι οι δύο εκφράσεις του στρατιωτικού συνδικαλισμού, πριν από την ψήφιση του Νόμου 5018/2023, είχαν καταθέσει προτάσεις για την αναγνώριση του πτυχίου ΑΕΙ στους ΕΜΘ, γιά τις οποίες  αναμένονται νεώτερες επικαιροποιημένες.

Αυτό που δεν εννοεί να εξηγήσει ο υπογράφων ΕΜΘ, από άγνοια ή από εσκεμμένη παράλειψη, είναι γιατί ο τίτλος πτυχίου ΑΕΙ αποτελεί υποχρεωτικό λόγο γιά τη χορήγηση επιπλέον βαθμού, σε μία «δεξαμενή» ομοιοβάθμων ΕΜΘ, προφανώς με κοινό καθηκοντολόγιο, από το οποίο δεν μπορεί να προκύψει εξαίρεση συνεπεία εξαιρετισμού γιά διαφορερική μεταχείριση επί τα βελτίω.

Συνοπτικώς το όλο κείμενο,επιτρέπει να διατυπωθούν οι ακόλουθες σκέψεις, ως λογικές διεργασίες:

–Οι απόφοιτοι των ΑΣΣΥ που ορκίζονται μόνιμοι Λοχίες (και αντιστοίχως γιά τους άλλους δύο Κλάδους των ΕΔ) δεν νοείται να αποτελούν συγκρίσιμες περιπτώσεις με τους ΕΜΘ, ώστε να επιχειρείται εξομοίωση προβλεπομένων, δεδομένου ότι οι πρώτοι αναλαμβάνουν θέσεις ευθύνης από την αρχή ακόμη της σταδιοδρομίας τους ως μόνιμα στελέχη, πράγμα που δεν ισχύει γιά τους ΕΜΘ.

-Ο όρος «συνάδελφοι» γιά τους αποφοίτους ΑΣΕΙ, ΑΣΣΥ, ΕΜΘ, ΕΠ.ΟΠ., μπορεί μεν να γίνεται με σειρά προβαδίσματος αναλόγως με την προέλευση, αλλά κατά βάθος εμφανίζεται ισοπεδωτικός, με κριτήρια συνδικαλισμού, σε ένα σύστημα εξουσίας όπως οι ΕΔ, που λειτουργεί, όπως απαιτείται, στη βάση της ιεραρχίας, σε μία πυραμίδα από τη βάση έως την κορυφή, επικεφαλής της οποίας είναι ο Αρχηγός του οικείου Γενικού Επιτελείου.

-Οι βαθμοί στις ΕΔ, αλλά και γενικότερα σε ένα σχήμα διοίκησης που θέλει να λειτουργεί εύρρυθμα και αποτελεσματικά, πρέπει να απονέμονται με κριτήρια απόδοσης στις απαιτήσεις εκάστης θέσεως, όχι ex officio τίτλου σπουδών και μόνον. Το τελευταίο συνιστά  λογική που οδηγεί σε ευτελισμούς και ισοπεδωτικές λογικές, που δεν προάγουν την απαραίτητη αποτελεσματικότητα και βεβαίως ποιότητα που υπαγορεύουν και απαιτούν τα κατά περίπτωση καθηκοντολόγια.

-Η απονομή βαθμών για ψηφοθηρικούς λόγους, μόνο κακό κάνει μακροπρόθεσμα.  Αλλά και πέραν αυτού τό θέμα δεν είναι τόσο ως προς το διεκδικούμενο βαθμό, αλλά με την οιοκονομική επιβάρυνση που αυτός συνεπάγεται αυτομάτως. Μία μερική αποσύνδεση αμοιβής και βαθμού με ενίσχυση του χρονοεπιδόματος θα ήταν προς την ορθή κατεύθυνση. Προκειμένου να απονεμηθεί βαθμός, κριτήριο πρέπει να αποτελεί και η ικανότητα, ως πρώτη προϋπίθεση, πέραν αυτής του πτυχίου. Σημαντικό για σταδιοδρομική ανέλιξη αποτελεί η άσκηση διοικήσεως και η εργασιακή εμπειρία επί του πεδίου (και όχι στο γραφείο).  Εδώ ακόμα και η απονομή βαθμών σε μόνιμα στελέχη από ΑΣΣΥ φαντάζει υπερβολική.

 -Εις ό,τι αφορά τους ΕΜΘ, που, με τη βούλα του Νόμου, θα εξελίσσονται σε κατώτερους Αξιωματικούς στη δύση της σταδιοδρομίας τους, γεννάται πλέον το εύλογο ερώτημα κατά πόσο θα είναι χρήσιμοι γιά την ίδια την αποστολή τους ως ΕΠ.ΟΠ, από όπου και ξεκίνησαν, βαθμοφόροι πλέον, αλλά με καθηκοντολόγιο Οπλίτη. Ίσως αυτό να είναι το πιό βασανιστικό εξ όλων: Τί θα κάνουν, ως σκιά του πρότερου ακμαίου και αποτελεσματικού τους εαυτού, γιά τον οποίο και προσελήφθησαν αρχικώς…

Είναι προφανές, ότι, όσο υπάρχουν πλευρές και πτυχές που συνδέονται με την πιο αποτελεσματική αξιοποίηση του θεσμού των ΕΜΘ οι οποίες πρέπει να αναζητούνται και να υιοθετούνται, άλλο τόσο ψηφοθηρικές λογικές που συνδέονται με πολιτική παροχών επί παροχών που κατατείνουν στο να περάσει ένα φερώνυμο «μήνυμα» στην κατεύθυνση «συνείδησης στελεχών», δεν συμβάλλουν στη συνοχή της πυραμίδας, που αποτελεί sine qua non προϋπόθεση γιά τη λειτουργία των ΕΔ.

Πώς π.χ. μπορεί να «σταθεί» ένας Ανθυπολοχαγός, που πέρασε τέσσερα σκληρά χρόνια εκπαίδευσης στην ΣΣΕ μέχρι να ορκισθεί Αξιωματικός και να παραλάβει ξίφος ή ένας Ανθυπολοχαγός εξ Υπαξιωματικών με άνω των είκοσι ετών πραγματική υπηρεσία στους προηγούμενους βαθμούς, μόνιμα στελέχη αμφότεροι, εάν ευρεθούν υποδεέστεροι ενός Υπολοχαγού (ΕΜΘ), στον ανώτερό τους βαθμό;

Και η απλή σκέψη τέτοιων πιθανών ενδεχομένων, έστω και με μικρή πιθανότητα να προκύψουν εν τοις πράγμασι, δείχνουν και δίνουν το μέτρο της ευθύνης και της περίσκεψης που απαιτούν τέτοιες ρυθμίσεις, ακόμη κι αν υπάρχουν «πιεστικά» κίνητρα σε τέτοιες κατευθύνσεις, με κριτήρια πρόσκαιρα, όσο και αβέβαια, εκλογικά ωφέλη…

Η επιστολή του μη (αυτο)κατονομαζόμενου ΕΜΘ-αρθρογράφου από το «Militaire» επιτρέπει τέτοιες ασφαλείς σκέψεις και απότοκες διεργασίες, όπως οι προηγούμενες…

Η ανάγκη γιά ημι-επαγγελματικό Στρατό δεν δικαιολογεί και πολλώ μάλλον δεν επιτρέπει εκπτώσεις επί των βασικών που δεν θα σταματήσουν να διέπουν τη λειτουργία ενός τέτοιου συστήματος που λειτουργεί με βάση την πυραμίδα που οδηγεί στην κορυφή, δηλαδή στην εξουσία του επικεφαλής…

Είναι προφανές ότι κάθε συζήτηση που αφορά το απολύτως κρίσιμο κεφάλαιο «ανθρώπινο δυναμικό» πρέπει να γίνεται συνολικά και όχι ανά κατηγορία προέλευσης. Βεβαίως δε οι οποιεσδήποτε λύσεις πρέπει να προκύπτουν μετά από διάλογο, με ανοικτά χαρτιά και αποφάσεις που δεν θα αιφνιδιάζουν το Προσωπικό.

Επί των ανωτέρω απαιτούνται δείγματα βούλησης γιά την εξεύρεση λύσεων, από πλευράς της ηγεσίας του ΥΠΕΘΑ (Πολιτικής και Στρατιωτικής), γιά τις οποίες και θα κριθεί αναλόγως. Απουσία ηθικής (τι είναι αγαθό και τι όχι, αυτονόητη βάση οιασδήποτε ηθικής συζήτησης και πράξης) εκτρέπει την συζήτηση σε δικαιωματισμό,  ο οποίος είναι και ξεπερασμένος ακόμη και ως αντίληψη πλέον.

Εις ό,τι αφορά τους ΕΜΘ: Δεν έχουμε ανάγκη «αρχηγών» αλλά «ινδιάνων».

Σεραφείμ Χ. Μηχιώτης

 

 

 

Τα 12 πιο μυστηριώδη αρχαία τεχνολογικά επιτεύγματα που οι επιστήμονες δεν μπορούν ακόμα να εξηγήσουν

0

Η τεράστια κλίμακα και η πολυπλοκότητα των ιστορικών κατασκευών όπως τα παλάτια, οι ναοί και τα μνημεία μπορούν να μας δημιουργήσουν δέος για τη μηχανική, τα αρχιτεκτονικά επιτεύγματα και την αρχαία τεχνολογία των προγόνων μας.

Ωστόσο, όσο εντυπωσιακές κι αν είναι αυτές οι κατασκευές, μας αφήνουν και πολλά ερωτηματικά για το πώς κατασκευάστηκαν. Παρά τη σύγχρονη τεχνολογία μας, πολλές από τις τεχνικές που χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι πρόγονοί μας παραμένουν ένα μυστήριο για εμάς.

Αυτό είναι εμφανές στα αρχαία θαύματα που παρουσιάζονται σε αυτό το βίντεο, τα οποία περιλαμβάνουν τον Πύργο της Παρθένας Κόρης, τους Γλυπτούς Βράχους του Ροτένοφ και τα γλυπτά σε βράχο στο Τζαϊν.

Κάθε μία από αυτές τις κατασκευές αποτελεί απόδειξη της ευρηματικότητας και της δημιουργικότητας των προγόνων μας και συνεχίζουν να μας ιντριγκάρουν μέχρι σήμερα.

Ενώ ορισμένα αρχαία τεχνολογικά θαύματα παραμένουν καλυμμένα στο μυστήριο, υπάρχουν επίσης παραδείγματα αρχαίων τεχνολογιών που έχουν αποκωδικοποιηθεί και κατανοηθεί σε πιο πρόσφατους χρόνους.

Για παράδειγμα, το Κύπελλο Λυκούργου, το οποίο εκτίθεται στο Βρετανικό Μουσείο, δημιουργήθηκε στην αρχαία Ρώμη και διαθέτει ένα ασυνήθιστο αποτέλεσμα που αλλάζει χρώμα.

Μόνο τη δεκαετία του 1990 οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι οι ασυνήθιστες ιδιότητες του κυπέλλου οφείλονταν στην παρουσία νανοσωματιδίων στο γυαλί.

Αυτά τα παραδείγματα δείχνουν ότι ακόμη και χιλιάδες χρόνια μετά, εξακολουθούμε να μαθαίνουμε από τις καινοτομίες των προγόνων μας και τα τεχνολογικά τους θαύματα συνεχίζουν να μας εκπλήσσουν και να μας συναρπάζουν.

Tomb of Absolom

Με πληροφορίες από ancient-origins

Συμβαίνει και στις καλύτερες…χώρες: Αύξηση της φτώχειας και των κοινωνικών ανισοτήτων στη Σουηδία από την «έκρηξη» του πληθωρισμού

0

Δεν είναι ακόμη έξι το πρωί και ήδη δεκάδες άστεγοι σχηματίζουν ουρά έξω από τον κεντρικό σταθμό της Στοκχόλμης για να πάρουν πρωινό—αριθμητικά περισσότεροι από ποτέ—λένε οι φιλανθρωπικές οργανώσεις.

Η Σουηδία βρίσκεται αντιμέτωπη με τον υψηλότερο πληθωρισμό εδώ και πάνω από 30 χρόνια και προετοιμάζεται για ύφεση.

Οι ενδείξεις της φτώχειας είναι ήδη ορατές και η κοινωνική ανισότητα αυξάνεται.

«Τόσο πολλοί άνθρωποι έρχονται εδώ για πρωινό», λέει ο Καβιάν Φερντόουσι, ο οποίος είναι υπεύθυνος μιας φιλανθρωπικής οργάνωσης που βοηθάει τους άστεγους.

«Στα 13 χρόνια που είμαι υπεύθυνος εδώ, ποτέ δεν έρχονταν τόσοι άνθρωποι», λέει ο ίδιος στο AFP καθώς οι συνάδελφοί του σερβίρουν ντόνατς κανέλας και καφέ.

Η Σουηδία δέχτηκε βαρύ πλήγμα από τον πόλεμο στην Ουκρανία. Το εθνικό της νόμισμα, η κορώνα, είναι περισσότερο ανίσχυρο από ποτέ σε σχέση με το ευρώ και η αλματώδης άνοδος των επιτοκίων είχε ως αποτέλεσμα πολλά νοικοκυριά να μην μπορούν να αποπληρώσουν τα στεγαστικά δάνειά τους.

Η επί μακρόν σταθερή και εύρωστη σουηδική οικονομία είναι σήμερα μια από αυτές με τις χειρότερες επιδόσεις στην Ευρώπη.

Έπειτα από μια άνοδο στις τιμές του ηλεκτρικού ρεύματος στην αρχή του χειμώνα, οι τιμές των τροφίμων αποτελούν σήμερα τον βασικό λόγο ανησυχίας για τους Σουηδούς καθώς έχουν αυξηθεί από πέρυσι κατά 20%.

Ο πληθωρισμός επιμένει περίπου στο 12% από τον Νοέμβριο, σύμφωνα με χθεσινή ανακοίνωση της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας.

“Το πρώτο κύμα πληθωρισμού εντοπίστηκε μόνο στις τιμές της ενέργειας και σε κάποιες εισαγωγές. Αλλά σήμερα έχει εξαπλωθεί σε ολόκληρη της οικονομία της χώρας”, λέει η Ανίκα Αλέξιους, μια οικονομολόγος στο πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης.

Για να τα βγάλουν πέρα

Περισσότερο έχουν πληγεί τα νοικοκυριά χαμηλού εισοδήματος, τα οποία ήδη πάσχιζαν για να τα βγάλουν πέρα, αλλά ακόμη και η μεσαία τάξη στη χώρα, έπειτα από χρόνια χαμηλών επιτοκίων.

Σήμερα συγκαταλέγονται στα πιο χρεωμένα της Ευρώπης καθώς δυσκολεύονται στην αποπληρωμή των στεγαστικών τους δανείων.

Ένα κατάστημα του Ερυθρού Σταυρού στην πρωτεύουσα πουλάει τα αδιάθετα προϊόντα των σούπερ μάρκετ σε μειωμένες τιμές.

Η 73χρονη συνταξιούχος Μαριάν Όρμπεργκ, πρώην δικηγόρος, αγόρασε μερικά ραπανάκια και φρατζόλες ψωμί από το κατάστημα, το οποίο επισκέπτεται δύο φορές την εβδομάδα.

Παρότι επιμένει ότι δεν συγκαταλέγεται σε εκείνους που βρίσκονται στη χειρότερη κατάσταση, προσέχει ωστόσο να μην ξοδέψει όλες τις αποταμιεύσεις της.

«Ο κόσμος έχει αλλάξει τις διατροφικές του συνήθειες. Σήμερα τρως ό,τι τύχει από τρόφιμα προκειμένου να τα βγάλεις πέρα», εξηγεί.

Αξιωματούχοι του Ερυθρού Σταυρού σημειώνουν ότι νέες κατηγορίες ανθρώπων χρειάζονται σήμερα βοήθεια.

«Μέχρι τώρα βλέπαμε κυρίως ανθρώπους που ζούσαν κυριολεκτικά στο περιθώριο της κοινωνίας», λέει στο AFP ο γενικός γραμματέας του Σουηδικού Ερυθρού Σταυρού Μάρτιν Άρνλοφ.

«Τώρα αυτό έχει αλλάξει. Είναι και οικογένειες με παιδιά, ηλικιωμένοι άνθρωποι, άνθρωποι που βρίσκονται σε αναρρωτική άδεια, όλοι αγωνίζονται».

Σε τροχιά ύφεσης

Σχεδόν ένα στα οκτώ μονογονεϊκά νοικοκυριά χαμηλού εισοδήματος λέει ότι αγωνίζεται για τα θρέψει τα παιδιά του και ότι πεινάει, σύμφωνα με τον Σουηδικό Ερυθρό Σταυρό.

Η Σουηδία υπήρξε επί μακρόν μια από τις χώρες που υποστήριζε παγκοσμίως περισσότερο την ισονομία και φημιζόταν για το άριστο προνοιακό της σύστημα.

Αλλά μέσα σε 30 χρόνια άνοιξε σημαντικά η εισοδηματική ψαλίδα έπειτα από δεκαετίες μεταρρυθμίσεων για την αυστηροποίηση των δημοσίων δαπανών, που την κατέστησαν μια από τις πιο εύρωστες οικονομίες στην Ευρώπη αλλά άφησαν μεγάλο τμήμα της κοινωνίας σε χειρότερη θέση.

Στοιχεία της σουηδικής Στατιστικής Υπηρεσίας δείχνουν ότι σχεδόν το 15% των Σουηδών κινδυνεύουν με φτωχοποίηση, κάτι που ορίζεται με μέσο μηνιαίο εισόδημα κατά 60% χαμηλότερο των 2.950 ευρώ.

Αυτή την εβδομάδα ανθρωπιστικές οργανώσεις κάλεσαν την κυβέρνηση να αυξήσει τα επιδόματα για να βοηθήσει εκείνους που έχουν τη μεγαλύτερη ανάγκη και τα σχολεία να προσφέρουν πρωινό στους μαθητές ώστε να μην ξεκινούν την ημέρα τους νηστικά.

Η υπουργός Οικονομικών Ελίζαμπεθ Σβάντεσον δήλωσε ότι θα καλέσει τις τρεις μεγαλύτερες αλυσίδες καταστημάτων ειδών μαναβικής για να τους τονίσει ότι η κυβέρνηση δεν θα ανεχτεί «αχρείαστες» αυξήσεις των τιμών.

Σύμφωνα με την πιο πρόσφατη πρόβλεψη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η Σουηδία αναμένεται ότι θα είναι η μοναδική χώρα της ΕΕ που θα μπει σε ύφεση μέσα στο 2023.

Ωστόσο, η οικονομολόγος Ανίκα Αλέξιους προβλέπει ότι η σκανδιναβική χώρα θα είναι μάλλον η κορυφή του παγόβουνου:

«Ας πούμε ότι σε αυτή την ύφεση θα μπούμε λίγο νωρίτερα από άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Είμαστε λίγο σαν τις ΗΠΑ στο ότι η ύφεση ήρθε σε εμάς γρήγορα…

Άλλες ευρωπαϊκές χώρες θα αντιμετωπίσουν επίσης επιδείνωση της κατάστασης».

Με πληροφορίες από AFP μέσω ΑΠΕ-ΜΠΕ
Στοκχόλμη, Σουηδία

https://hellasjournal.com/2023/03/simveni-ke-stis-kaliteres-chores-afxisi-tis-ftochias-ke-ton-kinonikon-anisotiton-sti-souidia-apo-tin-ekrixi-tou-plithorismou/

Δ. Τσαϊλάς: Πολυχωρική Μάχη, Διακλαδικότητα και Μεικτές Επιχειρήσεις

0

του Δημήτρη Τσαϊλά, Υποναυάρχου ε.α.

Οι αλλαγές στον χαρακτήρα του πολέμου είναι πλέον ορατές στις σύγχρονες μάχες που εξελίσσονται στην Ουκρανία την Βόρειο Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Σε αυτά τα πεδία μαχών, οι αντίπαλες δυνάμεις έκαναν επενδύσεις και ανέπτυξαν δόγματα, παρέχοντας άφθονες αποδείξεις ότι οι μελλοντικοί πόλεμοι υπόσχονται τεράστιες τεχνολογικές εξελίξεις με άκρως θανατηφόρα αποτελέσματα. Επίσης, ο υβριδικός πόλεμος που βρίσκεται σε εξέλιξη στη Μέση Ανατολή, την Ανατολική Ευρώπη και τα Δυτικά Βαλκάνια είναι μια μικρής κλίμακας προεπισκόπηση για το μέλλον. Στην προσπάθειά του ανταγωνισμού ισχύος στο πολυπολικό σύστημα όπου οι ισχυρές δυνάμεις προσπαθούν να ανακατασκευάσουν την παγκόσμια τάξη, αναπτύσσουν και χρησιμοποιούν τεχνολογίες και τακτικές για να αποκτήσουν στρατιωτική κυριαρχία στη ξηρά, στη θάλασσα, στον αέρα, στο διάστημα, στον κυβερνοχώρο και το ηλεκτρομαγνητικό φάσμα (στους χώρους δράσης στρατιωτικών επιχειρήσεων).

Στην ελληνική πραγματικότητα αρέσει στους επιτελείς να μιλούν για το πώς θα είναι διαφορετικό το μέλλον του πολέμου, ειδικά τώρα με τις προσκτήσεις των νέων εκσυγχρονισμένων αεροναυτικών μονάδων. Όταν άρχισα να υπηρετώ στις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις (ΕΕΔ) το 1977, κατάλαβα ότι ένα από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματά μας έναντι των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων (ΤΕΔ) -ειδικότερα στο Πολεμικό Ναυτικό, ήταν το σύστημα διοίκησης που ενθάρρυνε την πρωτοβουλία των στελεχών. Είχαμε την ικανότητα να προβλέπουμε τις τουρκικές ενέργειες και να τις αντιμετωπίζουμε με επιτυχία στηριζόμενοι στη ναυτοσύνη και τις αιφνιδιαστικές καταδρομικές τακτικές μάχης. Μάλιστα στο Αιγαίο πολλές φορές αιφνιδιαζόντουσαν οι τουρκικές μονάδες από τις ανεξάρτητες απαντήσεις μας, με αξιοποίηση της μοναδικής μας γνώσης της γεωγραφίας και την εκμετάλλευση των καιρικών φαινομένων. Άλλες φορές έπρεπε να απαντήσουμε και με προσεκτικά χορογραφημένη σχεδίαση, ανάλογα με τη φύση της αποστολής και την απειλή. Δεν είχαμε κάποιο μοναδικό σχέδιο δράσης για όλα αυτά. Ήταν απλώς κατανοητό ότι ήταν η ικανότητα της ηγεσίας.

Σήμερα φαίνεται να υπάρχει η προθυμία να εφαρμόσουμε μια διαφορετική επιχειρησιακή σχεδίαση όπου θα είναι ιδιαίτερα σημαντική, για τη διεξαγωγή αυτού που τώρα νοείται ως «Πολυχωρική Μάχη» στο πλαίσιο της διακλαδικότητας και των μεικτών επιχειρήσεων. Αυτό οφείλεται στην αυξανόμενη συνειδητοποίηση ότι οι αντίπαλοι μας θα έχουν τις δυνατότητες να ακολουθήσουν στρατηγικές, με σκοπό, να πραγματοποιήσουν άρνηση της πρόσβασής μας στους διάφορους χώρους (τομείς) των επιχειρήσεων. Οι νάρκες, τα υποβρύχια με τορπίλες βαρέος τύπου, τα κατευθυνόμενα βλήματα επιφανείας/επιφανείας και οι αντιπλοϊκοί πύραυλοι αέρος/επιφανείας θα εμποδίσουν την πρόσβαση στους θαλάσσιους διαδρόμους. Η εξελιγμένη αεράμυνα θα απαιτήσει πολύπλοκες επιχειρήσεις καταστολής για να επιτραπεί στα ημέτερα αεροσκάφη να αποκτήσουν αεροπορική υπεροχή. Τα αντιδορυφορικά όπλα και ο ηλεκτρονικός πόλεμος θα επηρεάσουν τα διαστημικά συστήματα και άλλες μορφές επικοινωνίας και πληροφορίας. Η παραπλάνηση, η εξαπάτηση και η προσπάθεια του εχθρού για έλεγχο του φάσματος του συστήματος επικοινωνιών θα ακρωτηριάσουν το βασίλειο του κυβερνοχώρου που απολαμβάνουμε στην ειρήνη. Ο τακτικός διοικητής της δύναμης που θα συμμετέχει σε αυτή την πολυχωρική μάχη, και σε τόσο περίπλοκο θέατρο επιχειρήσεων θα πρέπει να αφεθεί να ανοίξει και να εκμεταλλευτεί τα προσωρινά παράθυρα ανωτερότητας στους διάφορους χώρους/τομείς σε μια προσεκτικά χορογραφημένη σειρά γεγονότων.

Οι ΕΕΔ βασίζονται σε ιδέες και καθοδηγούνται από δόγματα. Χρησιμοποιούν έννοιες για την αλλαγή προς το μέλλον, ενώ το δόγμα θεσπίζει πλαίσια και καθοδήγηση για τις επιχειρήσεις στο παρόν. Το αναδυόμενο δόγμα μετά την παραλαβή των νέων αεροναυτικών δυνάμεων (Rafal/F-16 Viper και Belhara/νέες κορβέτες και ΤΠΚ) πρέπει να τονίσει την ευελιξία και την πρωτοβουλία ως βασικές επιχειρησιακές έννοιες, και να περιλαμβάνει επίσης το συγχρονισμό, την απαίτηση προσεκτικού συντονισμού όλων των δραστηριοτήτων στο πεδίο της μάχης και την επίτευξη διαδικτυακής επιχειρησιακής προσπάθειας σε όλη τη διακλαδική δύναμη. Για να φτάσουμε στο μέλλον προετοιμασμένοι και έτοιμοι να κυριαρχήσουμε στις μάχες, χρειαζόμαστε ιδέες που θα καθοδηγήσουν τη σύγκλιση και την ολοκλήρωση των δυνατοτήτων στη ξηρά, τον αέρα, τη θάλασσα, το διάστημα, τον κυβερνοχώρο και το ηλεκτρομαγνητικό φάσμα. Σήμερα, χρησιμοποιούμε τη δογματική προσέγγιση των Διακλαδικών Επιχειρήσεων με κλαδική δυσκαμψία ως αναπόσπαστο και αλληλεξαρτώμενο σχέδιο μεικτών επιχειρήσεων της κοινής δύναμης. Όμως, καθώς οι σχετικές δυνάμεις μας, ειδικά στην τεχνολογία, αμφισβητούνται από τους σχεδόν ισότιμους αντιπάλους, όλοι οι τομείς ασθενούν ενώ οι επικοινωνίες δεν είναι διασφαλισμένες. Έτσι οι ΕΕΔ πρέπει να κινηθούν προς μια νέα ιδέα όπου θα εντοπίσουνε από κοινού, συγκλίνουσες και ολοκληρωμένες λύσεις για την επίτευξη αποτελεσμάτων μεταξύ τομέων, προσβολών και ελιγμών.

Αυτό που χρειάζεται να μας προβληματίσει, είναι οι στρατιωτικές επιχειρήσεις κοιτάζοντας πέρα ​​από το δεκαετή ορίζοντα, όπου η δυνατότητά μας δεν καθορίζεται από το ποιοι είμαστε, αλλά από την ικανότητά μας να προβλέπουμε αλλαγές στο επιχειρησιακό περιβάλλον και να προτείνουμε καινοτόμες λύσεις. Είμαστε βέβαιοι ότι οι αντίπαλες ΤΕΔ θα συνεχίσουν να αμφισβητούν τα κυριαρχικά μας δικαιώματα, εάν δεν ξεπεράσουν ακόμη και την αμφισβήτηση κυριαρχίας με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Τόσο οι τεχνολογικές όσο και οι πολιτικές εξελίξεις της Τουρκίας την επόμενη δεκαετία θα συνεχίσουν να διαμορφώνουν το μεταβαλλόμενο χαρακτήρα του πολέμου μέσω της βίαιης δραστηριότητας, καθώς και της αύξησης της τεχνολογικής εξάρτησης και πολυπλοκότητας. Για να απαντήσουμε σε αυτήν την πρόκληση, πρέπει να σπάσουμε τις κλαδικές αντιδράσεις του σήμερα με μια ιδέα που χτίζει μια μελλοντική δύναμη ως ολοκληρωμένο σύστημα.

Ο σκεπτικισμός και η διαχείριση κινδύνου είναι ο κριτής του μέλλοντος. Εάν δεν προσέξουμε, παρέχουμε παράθυρα ευκαιριών στον εχθρό. Σήμερα, διαχειριζόμαστε τις συνέπειες 20 και πλέον ετών στασιμότητας εκσυγχρονισμών και ανανέωση οπλικών συστημάτων προσπαθώντας να το επιτύχουμε εδώ και τώρα. Εν τω μεταξύ, οι αντίπαλοί μας εκσυγχρονίστηκαν και θέσπισαν αλλαγές για να διαταράξουν ειδικά τις ισορροπίες στο ζωτικό μας χώρο. Το κόστος ευκαιρίας και η χρησιμότητα των προηγούμενων προσπαθειών μας έχουν κάνει την πορεία τους. Αν θέλουμε να κερδίσουμε τον μελλοντικό αγώνα, πρέπει να αποεπενδύσουμε το παρόν για να επενδύσουμε στο μέλλον.

Η αμεσότητα των απειλών και προκλήσεων είναι πραγματική. Η τουρκική εθνική πολιτική ως προς το ζήτημα καθορισμού των θαλασσίων ζωνών στο Αιγαίο παραμένει χαοτική. Οι ενέργειες και οι τεχνολογικές εξελίξεις απειλούν ολοένα και περισσότερο τον Ελληνισμό, ενώ οι κρίσιμες περιοχές της Ανατολικής Μεσογείου διαμορφώνονται σε σημεία ανάφλεξης σε στρατιωτικό επίπεδο συγκρούσεων. Με καθεμία από αυτές τις προκλήσεις, οι αντίπαλοι θα χρησιμοποιούν όλο και πιο εκσυγχρονισμένες ικανότητες των οπλικών μέσων μεταξύ τομέων για να αντιμετωπίσουν τις στρατιωτικές δυνάμεις μας. Με τη σειρά μας, η απάντηση είναι η ενίσχυση των κλάδων στην πολυχωρική μάχη, η οποία θα βοηθήσει στην οργάνωση των προσπαθειών μας για να φτάσουμε στη μάχη ως μια συνεκτική δύναμη έτοιμη να ενισχύσει τους συμμάχους μας και να αποτρέψει τους αντιπάλους μας.

Συμπεράσματα

Οι διαδικασίες που χρησιμοποιούνται για την αλλαγή των ΕΕΔ είναι ανεπαρκείς. Δεν μπορεί να περιμένει την ιδέα που θα τροφοδοτήσει τις δυνατότητες που θα οδηγήσουν σε νέο δόγμα. Θα πρέπει να επιδιώξει ταυτόχρονες και σωρευτικές προσπάθειες, φέρνοντας στην πραγματικότητα την ιδέα για τη μάχη σήμερα, αύριο και στο μέλλον.

Οι απαιτήσεις για πολυχωρική μάχη θα πρέπει να αναγκάσουν τις ΕΕΔ να εξετάσουν πολύ προσεκτικά το δόγμα τους σχετικά με τη διοίκηση και τον έλεγχο ως μέρος της διαδικασίας, χωρίς εμμονές για κάθετη διοίκηση στην κακώς εννοούμενη διακλαδικότητα.

Η απόφαση του τακτικού διοικητή για τη μονάδα του στο σύνολό της και οι αποστολές προς υποτελείς μονάδες για υποστήριξη της απόφασης, κοινοποιούνται στους υφισταμένους με σαφείς και συνοπτικές εντολές, οι οποίες πρέπει να τους παρέχουν ελευθερία δράσης ανάλογη με τις επαγγελματικές τους γνώσεις, την κατάσταση, την αξιοπιστία και τις επιθυμητές διακλαδικές επιχειρήσεις. Αυτή η καθοδήγηση εξακολουθεί να είναι τόσο σημαντική σήμερα όσο ήταν και πριν. Και δεν απαιτεί ειδική κωδική ονομασία. Είναι απλώς καλή ικανότητα ηγεσίας.

Ο Δημήτριος Τσαϊλάς είναι απόστρατος Αξιωματικός του ΠΝ, δίδαξε επί σειρά ετών στις έδρες Επιχειρησιακής Σχεδιάσεως καθώς και της Στρατηγικής και Ασφάλειας, σε ανώτερους Αξιωματικούς στην Ανώτατη Διακλαδική Σχολή Πολέμου. Σήμερα είναι μέλος και ερευνητής του Institute for National and International Security, και του Strategy International.

geopolitics.iisca.eu

 

 

 

 

Η στιγμή της σύγκρουσης του ρωσικού μαχητικού με το αμερικανικό drone πάνω από τη Μαύρη Θάλασσα: Αποχαρακτηρισμένο βίντεο του Αμερικανικού Στρατού

0

Η Ευρωπαϊκή Διοίκηση του αμερικανικού στρατού δημοσίευσε πρόσφατα αποχαρακτηρισμένο βίντεο στο οποίο αποτυπώνεται η στιγμή κατά την οποία ρωσικό μαχητικό αεροσκάφος συγκρούεται με το αμερικανικό μη επανδρωμένο αεροσκάφους παρακολούθησης πάνω από τη Μαύρη Θάλασσα.

  • Το βίντεο που πρόσφατα αποχαρακτηρίστηκε απεικονίζει τις κρίσιμες στιγμές της συνάντησης στον αέρα, η οποία σύμφωνα με το Πεντάγωνο διήρκεσε 30-40 λεπτά.

Το βίντεο δείχνει την κάμερα του drone MQ-9 Reaper στραμμένη προς τα πίσω προς την ουρά του και τον έλικα  του drone, να περιστρέφεται.

Στη συνέχεια, ένα ρωσικό μαχητικό αεροσκάφος Sukhoi SU-27 φαίνεται να πλησιάζει. Καθώς πλησιάζει, το ρωσικό μαχητικό ρίχνει καύσιμα καθώς αναχαιτίζει το αμερικανικό drone.

Σε άλλο μέρος του πλάνου, το ρωσικό τζετ κάνει άλλο ένα πέρασμα. Καθώς πλησιάζει, ρίχνει και πάλι καύσιμα.

Στη συνέχεια, το βίντεο από το drone διακόπτεται καθώς το ρωσικό μαχητικό αεροσκάφος συγκρούεται με το MQ-9 Reaper, καταστρέφοντας τον έλικα και αναγκάζοντας τελικά τις ΗΠΑ να καταρρίψουν το drone στη Μαύρη Θάλασσα. Η Ρωσία αρνήθηκε ότι σημειώθηκε σύγκρουση.

Όταν η κάμερα επανέρχεται στο διαδίκτυο στο βίντεο, η θέαση είναι και πάλι στραμμένη προς τα πίσω και ο έλικας εμφανίζεται κατεστραμμένος  από τη σύγκρουση.

Με τον έλικα κατεστραμμένο, οι χειριστές του drone πέταξαν ουσιαστικά το αεροσκάφος ως ανεμόπτερο καθώς κατέβαινε πάνω από τη Μαύρη Θάλασσα, κατεβάζοντας το στα διεθνή ύδατα νοτιοδυτικά της Κριμαίας.

  • Καθώς κατέβαινε, δύο Αμερικανοί αξιωματούχοι είπαν στο CNN ότι οι χειριστές σάρωσαν εξ αποστάσεως το ευαίσθητο λογισμικό του drone, μετριάζοντας τον κίνδυνο να πέσουν μυστικά υλικά στα χέρια του εχθρού προτού συντριβεί στο νερό .

Η Ρωσία δήλωσε ότι θα προσπαθήσει να ανασύρει τα συντρίμμια του αεροσκάφους που καταρρίφθηκε .

Οι ΗΠΑ δήλωσαν νωρίτερα ότι λαμβάνουν μέτρα για να διασφαλίσουν ότι δεν θα πέσει σε λάθος χέρια , αλλά παραδέχτηκαν ότι ενδέχεται να μην ανακτηθεί ποτέ .

Η Ρωσία, η οποία αρνήθηκε την άμεση επαφή με το μη επανδρωμένο αεροσκάφος, είπε ότι οι σχέσεις μεταξύ Μόσχας και Ουάσιγκτον βρίσκονται τώρα στο «χαμηλότερο σημείο».

Με πληροφορίες από CNN/BBC

ttps://hellasjournal.com/2023/03/i-stigmi-tis-sigkrousis-tou-rosikou-machitikou-me-to-amerikaniko-drone-pano-apo-ti-mavri-thalassa-apocharaktirismeno-vinteo-tou-amerikanikou-stratou-video/

Why the Iran-Saudi agreement to restore ties is so big

0

The fact China helped to broker the deal is significant too. The question is, how will the US react?