Αρχική Blog Σελίδα 1705

Επανατοποθετώντας το Ουκρανικό: Η Ελλάδα στις Συμπληγάδες.  

3

του Παντελή Σαββίδη
Το ουκρανικό θα μπορούσε να είχε μια άλλη εξέλιξη για την Δύση αν οι χειρισμοί της ήταν διαφορετικοί

 20/03/2023 10:53   

Το ουκρανικό θα καταγραφεί ως τομή στην ευρωπαϊκή ιστορία. Επιτάχυνε τις εξελίξεις για επαναπροσδιορισμό του παγκόσμιου σκηνικού. Το πως θα διαμορφωθεί το σκηνικό είναι, ακόμη, άδηλο. Αλλά οι ΗΠΑ δεν είναι, πλέον, η μοναδική παγκόσμια δύναμη που με τις δραστηριότητές της ρυθμίζει τις παγκόσμιες αλλά και τις περιφερειακές ισορροπίες.

Το ουκρανικό θα μπορούσε να είχε μια άλλη εξέλιξη για την Δύση αν οι χειρισμοί της ήταν διαφορετικοί. Βασισμένες στην αρχή πως οι ΗΠΑ δεν συνάπτουν μόνιμες συμμαχίες και συνεργασίες αλλά μέχρι εκεί που το συμφέρον τους υπαγορεύει (μια αρχή που διατυπώθηκε από τον Τζώρτζ Ουάσιγκτον), η Αμερική ενθάρρυνε την ρευστοποίηση του εσωτερικού πολιτικού σκηνικού στην Ουκρανία γεγονός που προκάλεσε την αντίδραση της Ρωσίας. Ο πόλεμος των ημερών μας ξεκίνησε από την εισβολή της Ρωσίας αλλά στις αιτίες και στις αφορμές, η ευθύνη και των ΗΠΑ είναι πασιφανής.

Είναι να απορεί κανείς για τους στενούς γεωπολιτικούς ορίζοντες των διαμορφωτών της αμερικανικής πολιτικής. Η εισβολή δεν μπορούσε να μην καταγγελθεί από μια χώρα σαν την Ελλάδα με την πληγή του κυπριακού χαίνουσα. Αλλά και η γεωπολιτική υποχώρηση της Ρωσίας δεν θα συνέφερε διότι ακόμη και σήμερα που οι σχέσεις της με την Τουρκία είναι ιδανικές, αποτελεί παράγοντα περιφερειακής εξισορρόπησης. Άλλη θα ήταν η γεωπολιτική της ευρύτερης περιοχής μας με μια Ρωσία υποβαθμισμένη.

Ο πόλεμος είχε απρόβλεπτες εξελίξεις αλλά το μέτωπο της αντιπαράθεσης έχει λίγο-πολύ διαμορφωθεί. Οι αντιμαχόμενες πλευρές δεν μπορούν να πετύχουν σπουδαία πράγματα από τις θέσεις που κατέχουν σήμερα. Είναι η ώρα της διπλωματίας.

Οι Ρώσοι έχουν κάθε λόγο να την επιθυμούν. Έχουν πετύχει τον έλεγχο της εδαφικής συνέχειας από τα σύνορά τους ως την Κριμαία γεγονός που
εξασφαλίζει την κατοχή της χερσονήσου. Και κατά το δόγμα της περιοχής, όποιος κατέχει την Κριμαία, ελέγχει τον Εύξεινο Πόντο.

Αλλά και οι Ουκρανοί θα το σκέφτονται. Η ανακατάληψη δικών τους εδαφών που κατέχουν οι Ρώσοι δεν είναι εύκολη υπόθεση. Προϋποθέτει δύναμη πυρός
και στρατεύματα που δεν είναι καθόλου εύκολο να επιτευχθούν. Και στη Δύση διακρίνεται κόπωση από τον πόλεμο. Ακόμη και στις Ηνωμένες Πολιτείες υπάρχουν αξιοπρόσεκτες φωνές που ζητούν να αναληφθούν διπλωματικές πρωτοβουλίες.

Ο πόλεμος έχει αποκαλύψει ρωσικές στρατιωτικές αδυναμίες αλλά έχει αποκαλύψει και αμερικανικές. Η Ουάσιγκτον δεν δείχνει να μπορεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του πολέμου, στην στήριξη της οικονομίας της και στην ανάληψη πρωτοβουλιών σε ευαίσθητες περιοχές όπου διακυβεύεται και το κύρος της και αμερικανικά συμφέροντα.

Το Πεκίνο έπιασε στον ύπνο την Ουάσιγκτον και ενίσχυσε τον διαμεσολαβητικό του ρόλο και τον ρόλο γεωπολιτικής επιρροής στη Μέση Ανατολή. Μετά την συμφωνία Ιράν-Σαουδικής Αραβίας, μια σειρά άλλων χωρών, μηδέ της Συρίας εξαιρουμένης, ξαναμπαίνουν με διαφορετικούς όρους στο γεωπολιτικό παιχνίδι. Ερήμην των ΗΠΑ. Αυτό είναι ένα στρατηγικού χαρακτήρα πλήγμα κατά της υπερδύναμης.

Η κατάρριψη του αμερικανικού drone στον Εύξεινο, δείχνει πως τα όρια ευέλικτης ανοχής της Ρωσίας έχουν τελειώσει. Οι διχασμένες στο εσωτερικό τους ΗΠΑ δεν είναι διατεθειμένες να κλιμακώσουν μια απευθείας αντιπαράθεση με την Ρωσία. Και οι εκλογές με ένα εκλογικό σώμα που άρχισε, ήδη, να αντιστρέφεται ως προς τον πόλεμο είναι το 2024.

Στη χώρα μας, πέραν του γεγονότος ότι οι αρμόδιοι θεσμικοί φορείς είτε δεν υπάρχουν είτε τους απαγορεύεται από το Επιτελικό Κράτος του κ. Μητσοτάκη να διαμορφώσουν πολιτική, ενώ ορθώς καταγγέλθηκε η Ρωσική εισβολή, ήταν κάκιστη επιλογή ο ρόλος του πρωτοπαλίκαρου του αντιρωσισμού.

Σε επίπεδο κοινής γνώμης, εκδηλώθηκε και πάλι με ακραίο τρόπο η πόλωση που χαρακτήρισε την ελληνική κοινωνία, μια φορά την δεκαετία του 1820 και μια του 1940. Δύση ή Ανατολή; Είναι εντυπωσιακή η κοινωνική πόλωση όπως αντανακλάται στα κοινωνικά δίκτυα. Μια οπαδική νοοτροπία που αντιμετωπίζει μείζονος, παγκόσμιας σημασίας, γεγονότα ως ποδοσφαιρικό αγώνα. Παίρνει θέση με το θυμικό και την υποστηρίζει μέχρι θανάτου. Για πρώτη φορά εδώ και αιώνες αναδύονται δυνάμεις με παγκόσμια ισχύ των οποίων τα χαρακτηριστικά είναι πολύ διαφορετικά των δικών μας. Δεν είναι η στιγμή να αναλύσουμε αν τα δικά μας είναι δυτικά ή ανατολικά αλλά όποτε κρίθηκε, τις δεκαετίες που προαναφέρθηκαν, αποφασίσαμε, με πλειοψηφία και όχι καθολικά, πως θέλουμε να είναι δυτικά.

Ένας αναδυόμενος πόλος Κίνας-Ρωσίας που θα συσπειρώσει ανατολικές δυνάμεις και θα επηρεάζει την ευρύτερη περιοχή μας είναι μια καθοριστικής σημασίας μεταβολή. Δεν είναι σίγουρο ότι ο πόλος θα ήθελε την συμμετοχή μας αλλά αν τεθεί ως ζήτημα, ένας ελληνικός εμφύλιος, ίσως με άλλα χαρακτηριστικά από αυτόν που γνωρίσαμε, είναι στη σφαίρα του πραγματικού.

Όλα δείχνουν πως οι διεθνείς συσπειρώσεις στις οποίες συμμετέχει η Ελλάδα, είτε το ΝΑΤΟ, είτε η Ε.Ε. περνούν μια προϊούσα παρακμή. Και δεν υπάρχουν δυνάμεις να την σταματήσουν. Ένας νέος κόσμος διαμορφώνεται με αδύναμους παίκτες με τους πολίτες να αμφισβητούν και το πολιτικό και το κοινωνικό σύστημα.

Οι μεταβατικές αυτές περίοδοι χαρακτηρίζονται από αναστατώσεις.

Θα μπορέσουμε να τις αποφύγουμε;

Ν. Φωτόπουλος: Εκτροχιασμός

0

Για περίπου μία τετραετία, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας του Κυριάκου Μητσοτάκη (γιατί υπάρχει και η άλλη Ν.Δ., η καραμανλική…) προσπάθησε να μας πείσει ότι δημιουργεί ένα νέο μοντέλο διοίκησης της χώρας, το επονομαζόμενο επιτελικό κράτος.

Πρόκειται στην ουσία για ένα σύστημα διοίκησης που καθιερώθηκε με τον νόμο 4622/2019, κατ’ απομίμηση, όπως αναφέρεται, του αμερικανικού συστήματος διοίκησης. Μόνο που εδώ δεν είμαστε Αμερική…

Εν πάση περιπτώσει, βασικοί πυλώνες του νέου (copy-paste) συστήματος είναι η Εθνική Αρχή Διαφάνειας, στην οποία συγχωνεύτηκαν όλα τα ελεγκτικά σώματα του Δημοσίου, και η Προεδρία της Κυβέρνησης, ως αυτοτελής, απευθείας υπαγόμενη στον πρωθυπουργό υπηρεσία. Για τη λειτουργία του χρησιμοποιούνται μέθοδοι και εργαλεία του μάνατζμεντ, συμπεριφορικού ή μη.

Το αφήγημα του επιτελικού κράτους κράτησε καλά για μερικά χρόνια, με τις διάφορες μικροταχυδακτυλουργίες τύπου open.gov που επέβαλε η υγειονομική κρίση, αλλά πρόσφατα φάνηκε πως δεν ήταν τίποτα παραπάνω από μια «φούσκα» που έσκασε με αφορμή το δυστύχημα τής -υποτίθεται- υπερσύγχρονης αμαξοστοιχίας, η οποία πότισε την κυβέρνηση με το αίμα 57 νεκρών – νέων παιδιών στην πλειονότητα.

Και κάπου εκεί, ανάμεσα στις άμορφες μάζες σιδερικών, χαμένων ζωών, ανθρώπων που «εξαϋλώθηκαν», οικογενειών που δεν έχουν τι να θάψουν, αχθοφόρων που βαφτίστηκαν σταθμάρχες, κέντρων τηλεδιοίκησης που έμειναν άδεια αραχνιασμένα δωμάτια, συμβάσεων που υπογράφηκαν και δεν υλοποιήθηκαν, αναλώσιμων υπουργών και ανάληψης ευθυνών οι οποίες στην πράξη δεν αναλαμβάνονται… το αφήγημα του επιτελικού κράτους εκτροχιάστηκε.

efsyn.gr

Γιατί να ασχοληθούμε με «Το Τέλος της Μεγάλης Παρέκκλισης»; Κατανοώντας εξελίξεις πιο γρήγορες από τον ανθρώπινο νου

1

Σωτήρης Μητραλέξης*

Πριν από λίγες ημέρες εκδόθηκε το βιβλίο του Δημήτρη Β. Πεπόνη «Το Τέλος της Μεγάλης Παρέκλισης: από την Ουκρανία και την πανδημία στη νέα πλανητική τάξη» (εκδ. Τόπος/mέta, Μάρτιος 2023, 362 σελίδες), στην προετοιμασία του οποίου συμμετείχα ως συνεπιμελητής. Το βιβλίο επικεντρώνεται στα «διεθνή»: διεθνείς εξελίξεις, διεθνείς σχέσεις, γεωπολιτική κλπ. Το πεδίο εξέτασής του όμως είναι πραγματικά ευρύτερο: «Με αφορμή τον πόλεμο της Ουκρανίας και την κρίση της πανδημίας, το βιβλίο σκιαγραφεί τη διαμόρφωση μιας νέας πλανητικής τάξης και πραγματεύεται την ολοκλήρωση τριών διαφορετικών και εν μέρει επάλληλων ιστορικών κύκλων, της μεταψυχροπολεμικής τάξης (1991-), του μεταπολεμικού κόσμου (1945-) και μιας μεγάλης εποχής της ανθρώπινης ιστορίας (19ος αιώνας-), της Εποχής της Μεγάλης Παρέκκλισης. Από την ιστορία στην πολιτική γεωγραφία, από την ολοκλήρωση της αμερικανικής ηγεμονικής περιόδου στην επιστροφή της Ασίας, από την τεχνολογία στη δημογραφία και από τη νεωτερικότητα στη μετα-εκκοσμίκευση, το βιβλίο επιχειρεί μια ανατομία των εξελίξεων μακράς κλίμακας, με στόχο να αποτελέσει εργαλείο για την κατανόηση των κοσμοϊστορικών μεταβολών που λαμβάνουν χώρα στο μεταίχμιο του τέλους μιας εποχής και της απαρχής ενός νέου μακροϊστορικού κύκλου».

Γιατί όμως να ασχοληθούμε με κάτι τέτοιο, γιατί να το θεωρήσουμε απαραίτητο για να κατανοήσουμε τις εξελίξεις που λαμβάνουν χώρα με εκπληκτική ταχύτητα — αν και, επειδή τις ζούμε σε ενεστώτα χρόνο, ενίοτε μας διαφεύγει η ιστορικότητά τους;

Αντί απάντησης, θα παραθέσω απλώς κάποιες άλλοτε αδιανόητες γεωπολιτικές εξελίξεις που έλαβαν χώρα μόλις μέσα στον τελευταίο μήνα: τη συγκομιδή αντλώ από τον ιστότοπο αναλύσεων Moon of Alabama, απ’ όπου οι πηγές και οι μεταφρασμένες στα ελληνικά διατυπώσεις: μέσα στον τελευταίο μόλις μήνα λοιπόν,

Η μονοπολική στιγμή των ΗΠΑ μοιάζει σήμερα τόσο, μα τόσο μακριά. Μέσα σε έναν μόλις μήνα λαμβάνουν χώρα εξελίξεις αφ’ ενός άλλοτε αδιανόητες, αφ’ ετέρου μιας εμβέλειας που υπό κανονικές συνθήκες θα εκτυλισσόταν σε χρόνια, όχι σε ημέρες. Όταν ο κόσμος αλλάζει με τέτοια ιλιγγιώδη ταχύτητα μπροστά στα μάτια μας, χρειαζόμαστε νέα αναλυτικά εργαλεία, δεν επαρκεί απλώς η παρατήρηση: εντελώς απλά, οι εξελίξεις είναι ταχύτερες από τον ανθρώπινο νου…

Απολύτως ταυτόχρονα, και πέρα από τα αμιγώς διεθνοπολιτικά/γεωπολιτικά, μια διεθνής τραπεζική κρίση κυοφορείται — ή, εναλλακτικά, έχει ήδη πυροδοτηθεί και προσπαθούμε να τη μαζέψουμε. Μετά την Silicon Valley Bank, τη Signature Bank και την Credit Suisse, «το χρηματιστήριο του Χονγκ Κονγκ σημείωσε πτώση 2,7%, με τη βαριά HSBC να χάνει σχεδόν 6% λόγω ανησυχιών για την έκθεσή της σε επικίνδυνα ομόλογα που σχετίζονται με την Credit Suisse. Η Standard Chartered βυθίστηκε επίσης. Οι απώλειες ήρθαν ακόμη και όταν η de facto κεντρική τράπεζα της πόλης δήλωσε ότι ο τραπεζικός τομέας της είχε ‘ασήμαντη’ έκθεση στην Credit Suisse. Άλλες μετοχές περιφερειακών τραπεζών δέχθηκαν επίσης πλήγμα, συμπεριλαμβανομένης της ιαπωνικής Mitsubishi UFJ Financial, της National Australia Bank και της ινδικής ICICI. … Το Λονδίνο, η Φρανκφούρτη και το Παρίσι σημείωσαν πτώση στις πρώτες συναλλαγές της Δευτέρας. Το Τόκιο, το Σίδνεϊ, η Σεούλ και η Βομβάη βρέθηκαν επίσης στο κόκκινο. Η Σαγκάη σημείωσε άνοδο αφού η κινεζική κεντρική τράπεζα μείωσε το ποσό των μετρητών που πρέπει να διατηρούν οι τράπεζες σε αποθεματικό, ελπίζοντας να δώσει ώθηση στην οικονομία της χώρας» (πηγή). Ταυτόχρονα, 186 (!) αμερικανικές τράπεζες κρίνονται επιρρεπείς σε κινδύνους παρόμοιους με την Silicon Valley Bank —κινδύνους κατάρρευσης, δηλαδή—, γράφει η Wall Street Journal.

Το βιβλίο του Δημήτρη Β. Πεπόνη «Το Τέλος της Μεγάλης Παρέκκλισης: Από την Ουκρανία και την Πανδημία στη Νέα Πλανητική Τάξη» γράφτηκε πριν από αυτές τις εξελίξεις. Όμως λειτουργεί ως εργαλείο ακριβώς για να κατανοήσουμε εξελίξεις όπως αυτές. Όπως αυτοσυστήνεται και το ίδιο το βιβλίο, «Ζούμε το κύκνειο άσμα μιας παγκόσμιας τάξης και την απαρχή ενός νέου μακροϊστορικού κύκλου»…

*Ο Σωτήρης Μητραλέξης είναι δρ. πολιτικής επιστήμης και διεθνών σχέσεων, επισκέπτης καθηγητής στο IOCS Cambridge & συνδιευθυντής του mέta CPC.

 

Γιατί να ασχοληθούμε με «Το Τέλος της Μεγάλης Παρέκκλισης»; Κατανοώντας εξελίξεις πιο γρήγορες από τον ανθρώπινο νου

0

Σωτήρης Μητραλέξης*

Πριν από λίγες ημέρες εκδόθηκε το βιβλίο του Δημήτρη Β. Πεπόνη «Το Τέλος της Μεγάλης Παρέκλισης: από την Ουκρανία και την πανδημία στη νέα πλανητική τάξη» (εκδ. Τόπος/mέta, Μάρτιος 2023, 362 σελίδες), στην προετοιμασία του οποίου συμμετείχα ως συνεπιμελητής. Το βιβλίο επικεντρώνεται στα «διεθνή»: διεθνείς εξελίξεις, διεθνείς σχέσεις, γεωπολιτική κλπ. Το πεδίο εξέτασής του όμως είναι πραγματικά ευρύτερο: «Με αφορμή τον πόλεμο της Ουκρανίας και την κρίση της πανδημίας, το βιβλίο σκιαγραφεί τη διαμόρφωση μιας νέας πλανητικής τάξης και πραγματεύεται την ολοκλήρωση τριών διαφορετικών και εν μέρει επάλληλων ιστορικών κύκλων, της μεταψυχροπολεμικής τάξης (1991-), του μεταπολεμικού κόσμου (1945-) και μιας μεγάλης εποχής της ανθρώπινης ιστορίας (19ος αιώνας-), της Εποχής της Μεγάλης Παρέκκλισης. Από την ιστορία στην πολιτική γεωγραφία, από την ολοκλήρωση της αμερικανικής ηγεμονικής περιόδου στην επιστροφή της Ασίας, από την τεχνολογία στη δημογραφία και από τη νεωτερικότητα στη μετα-εκκοσμίκευση, το βιβλίο επιχειρεί μια ανατομία των εξελίξεων μακράς κλίμακας, με στόχο να αποτελέσει εργαλείο για την κατανόηση των κοσμοϊστορικών μεταβολών που λαμβάνουν χώρα στο μεταίχμιο του τέλους μιας εποχής και της απαρχής ενός νέου μακροϊστορικού κύκλου».

Γιατί όμως να ασχοληθούμε με κάτι τέτοιο, γιατί να το θεωρήσουμε απαραίτητο για να κατανοήσουμε τις εξελίξεις που λαμβάνουν χώρα με εκπληκτική ταχύτητα — αν και, επειδή τις ζούμε σε ενεστώτα χρόνο, ενίοτε μας διαφεύγει η ιστορικότητά τους;

Αντί απάντησης, θα παραθέσω απλώς κάποιες άλλοτε αδιανόητες γεωπολιτικές εξελίξεις που έλαβαν χώρα μόλις μέσα στον τελευταίο μήνα: τη συγκομιδή αντλώ από τον ιστότοπο αναλύσεων Moon of Alabama, απ’ όπου οι πηγές και οι μεταφρασμένες στα ελληνικά διατυπώσεις: μέσα στον τελευταίο μόλις μήνα λοιπόν,

Η μονοπολική στιγμή των ΗΠΑ μοιάζει σήμερα τόσο, μα τόσο μακριά. Μέσα σε έναν μόλις μήνα λαμβάνουν χώρα εξελίξεις αφ’ ενός άλλοτε αδιανόητες, αφ’ ετέρου μιας εμβέλειας που υπό κανονικές συνθήκες θα εκτυλισσόταν σε χρόνια, όχι σε ημέρες. Όταν ο κόσμος αλλάζει με τέτοια ιλιγγιώδη ταχύτητα μπροστά στα μάτια μας, χρειαζόμαστε νέα αναλυτικά εργαλεία, δεν επαρκεί απλώς η παρατήρηση: εντελώς απλά, οι εξελίξεις είναι ταχύτερες από τον ανθρώπινο νου…

Απολύτως ταυτόχρονα, και πέρα από τα αμιγώς διεθνοπολιτικά/γεωπολιτικά, μια διεθνής τραπεζική κρίση κυοφορείται — ή, εναλλακτικά, έχει ήδη πυροδοτηθεί και προσπαθούμε να τη μαζέψουμε. Μετά την Silicon Valley Bank, τη Signature Bank και την Credit Suisse, «το χρηματιστήριο του Χονγκ Κονγκ σημείωσε πτώση 2,7%, με τη βαριά HSBC να χάνει σχεδόν 6% λόγω ανησυχιών για την έκθεσή της σε επικίνδυνα ομόλογα που σχετίζονται με την Credit Suisse. Η Standard Chartered βυθίστηκε επίσης. Οι απώλειες ήρθαν ακόμη και όταν η de facto κεντρική τράπεζα της πόλης δήλωσε ότι ο τραπεζικός τομέας της είχε ‘ασήμαντη’ έκθεση στην Credit Suisse. Άλλες μετοχές περιφερειακών τραπεζών δέχθηκαν επίσης πλήγμα, συμπεριλαμβανομένης της ιαπωνικής Mitsubishi UFJ Financial, της National Australia Bank και της ινδικής ICICI. … Το Λονδίνο, η Φρανκφούρτη και το Παρίσι σημείωσαν πτώση στις πρώτες συναλλαγές της Δευτέρας. Το Τόκιο, το Σίδνεϊ, η Σεούλ και η Βομβάη βρέθηκαν επίσης στο κόκκινο. Η Σαγκάη σημείωσε άνοδο αφού η κινεζική κεντρική τράπεζα μείωσε το ποσό των μετρητών που πρέπει να διατηρούν οι τράπεζες σε αποθεματικό, ελπίζοντας να δώσει ώθηση στην οικονομία της χώρας» (πηγή). Ταυτόχρονα, 186 (!) αμερικανικές τράπεζες κρίνονται επιρρεπείς σε κινδύνους παρόμοιους με την Silicon Valley Bank —κινδύνους κατάρρευσης, δηλαδή—, γράφει η Wall Street Journal.

Το βιβλίο του Δημήτρη Β. Πεπόνη «Το Τέλος της Μεγάλης Παρέκκλισης: Από την Ουκρανία και την Πανδημία στη Νέα Πλανητική Τάξη» γράφτηκε πριν από αυτές τις εξελίξεις. Όμως λειτουργεί ως εργαλείο ακριβώς για να κατανοήσουμε εξελίξεις όπως αυτές. Όπως αυτοσυστήνεται και το ίδιο το βιβλίο, «Ζούμε το κύκνειο άσμα μιας παγκόσμιας τάξης και την απαρχή ενός νέου μακροϊστορικού κύκλου»…

*Ο Σωτήρης Μητραλέξης είναι δρ. πολιτικής επιστήμης και διεθνών σχέσεων, επισκέπτης καθηγητής στο IOCS Cambridge & συνδιευθυντής του mέta CPC.

 

NYT: Η Κίνα μετατρέπει τη μονοπολική Μέση Ανατολή σε πολυπολική

0

του David Ignatius*    

O Χένρι Κίσινγκερ πρέπει να είχε μια αίσθηση déjà vu όταν είδε την Κίνα να πετυχαίνει την προσέγγιση της Σαουδικής Αραβίας με το Ιράν. Η τριγωνική διπλωματία μοιάζει με τα ανοίγματα του πρώην υπουργού Εξωτερικών προς την Κίνα το 1971.

«Θεωρώ ότι πρόκειται για μια ουσιαστική αλλαγή στη στρατηγική κατάσταση στη Μέση Ανατολή», μου είπε ο Κίσινγκερ αυτή την εβδομάδα. «Οι Σαουδάραβες εκμεταλλεύονται την αντιπαράθεση των ΗΠΑ με την Κίνα». Με τον ίδιο τρόπο, ο Κίσινγκερ και ο Νίξον εκμεταλλεύτηκαν την αντιπαράθεση του Πεκίνου με τη Μόσχα για να προσεγγίσουν την Κίνα.

Η αποκλιμάκωση της έντασης στον Κόλπο είναι καλή για όλους -βραχυπρόθεσμα. Κι αν ο Κινέζος Πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ θέλει να συγκρατήσει το Ιράν και να καθησυχάσει τη Σαουδική Αραβία, καλή του τύχη. Μακροπρόθεσμα όμως, λέει ο Κίσινγκερ, η ανάληψη ειρηνευτικού ρόλου από το Πεκίνο αλλάζει το σημείο αναφοράς στη διεθνή διπλωματία. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι πια η μόνη χώρα που είναι αρκετά ισχυρή ή αρκετά ευέλικτη για να κλείνει συμφωνίες.

H ενίσχυση του ρόλου της Κίνας περιπλέκει και τις αποφάσεις του Ισραήλ, το οποίο θεωρούσε ως τώρα λύση έσχατης ανάγκης τον προληπτικό βομβαρδισμό του Ιράν. «Η πίεση στο Ιράν θα πρέπει όμως πλέον να λάβει υπόψη και τα συμφέροντα της Κίνας», τονίζει ο Κίσινγκερ.

Η αλήθεια είναι ότι η προσέγγιση του Ιράν με τη Σαουδική Αραβία ξεκίνησε μυστικά πριν από δύο χρόνια ύστερα από ενθάρρυνση της Ουάσινγκτον. Εκείνοι που έκοψαν την κορδέλα όμως ήταν οι Κινέζοι. Η Τεχεράνη δεχόταν καιρό τώρα πιέσεις να πάψει να στηρίζει τους αντάρτες Χούτι στην Υεμένη, αλλά τη σχετική δέσμευση την ανέλαβε αυτόν τον μήνα ο Ιρανός σύμβουλος εθνικής ασφαλείας στο Πεκίνο.

Ο ελέφαντας στο δωμάτιο, βέβαια, παραμένει το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα. Μετά την κατάρρευση της πυρηνικής συμφωνίας, το Ιράν κλιμάκωσε τον εμπλουτισμό του ουρανίου του και πολλοί ειδικοί λένε ότι, αν θέλει, μπορεί να δοκιμάσει ένα απλό πυρηνικό όπλο μέσα στους επόμενους μήνες. Η ιρανική ηγεσία αντιλαμβάνεται όμως ότι βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού. Το νόμισμα έχει καταρρεύσει και η αμφισβήτηση του καθεστώτος αυξάνεται.

H μονοπολική Μέση Ανατολή πάντως δεν ήταν μια πολύ σταθερή περιοχή. Μια πολυπολική Μέση Ανατολή θα είναι ένα νέο παιχνίδι με νέους κανόνες.

(*) O Ντέιβιντ Ιγκνέισιους είναι αρθρογράφος της Washington Post

(Πηγή: Washington Post)

Χρ.Καπούτσης -Η Κυβέρνηση των ενόχων

0

Το πολύνεκρο δυστύχημα των Τεμπών, που είναι ασφαλώς, η κορυφή του παγόβουνου ,  της «αμαρτωλής» σύμπραξης  ιδιωτικών επιχειρήσεων και κρίσιμων τομέων του Δημοσίου, όπου «άνθησε» η κακοδιαχείριση , η κακοδιοίκηση, η κατασπατάληση δημοσίου χρήματος  και το ρουσφετολογικό πελατειακό κράτος, έχει αποκτήσει, λόγω της λαϊκής οργής, μία πολιτικο-κοινωνική  ανατρεπτική και αντισυστημική δυναμική, που μάλλον θα εκδηλωθεί  πολύ έντονα στις κάλπες. Σε δύο μήνες, περίπου, θα έχουμε βουλευτικές εκλογές. Είναι πολύ μικρό το διάστημα, για να ξεχαστεί η ανείπωτη τραγωδία των ΤΕΜΠΩΝ και να εκτονωθεί ο δικαιολογημένος θυμός των πολιτών, παρά τα φιλολαϊκά νομοσχέδια , που θα προωθήσει η Κυβέρνηση και θα ψηφίσει η Βουλή.  Μάλιστα, τον κίνδυνο «η τραγωδία να μετατραπεί σε ιδιότυπο εμφύλιο» επισήμανε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Γ. Οικονόμου!

Το εκλογικό αποτέλεσμα (οι εκλογές θα γίνουν με απλή αναλογική), θα θέσει κορυφαία πολιτικά διλήμματα, για το «δέον γενέσθαι». Και η προσφυγή σε δεύτερη ή και τρίτη εκλογική αναμέτρηση, ίσως να μην αποτελεί την πλέον ενδεδειγμένη λύση, διότι:  Η αναμενόμενη αντισυστημική ψήφος,  διαμορφώνει χαοτικές καταστάσεις , που ενέχουν τον κίνδυνο της πολιτικής αποσταθεροποίησης, με θύματα όσους κυβέρνησαν, καιροσκοπικά και υστερόβουλα, τη χώρα . Και γραμμή άμυνας ή η «απάντηση», από τα  τρία τουλάχιστον, μεγαλύτερα σε κοινοβουλευτική δύναμη κόμματα, είναι να αποφασίσουν, μετεκλογικά,  την δημιουργία μιας Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας με πολύ συγκεκριμένους στόχους και προτεραιότητες, όπως: ανασυγκρότηση του κράτους, καταπολέμηση της διαφθοράς, κατίσχυση της αξιοκρατίας έναντι της κομματοκρατίας και αντιμετώπιση των πολύ σοβαρών εθνικών προκλήσεων  και απειλών, σε γεωπολιτικό, περιφερειακό  και οικονομικό επίπεδο, που έρχονται με τη μορφή «χιονοστιβάδας». Στην σημερινή δυστοπική διεθνοπολιτική και οικονομική συγκυρία (πόλεμος στην Ουκρανία, αναταράξεις στο διεθνές τραπεζικό σύστημα, αφύσικη άνοδος των επιτοκίων δανεισμού), απαιτείται μια ισχυρή Κυβέρνηση και αυτή,  δεν μπορεί να είναι μονοκομματική, ούτε όμως και εξωκοινοβουλευτική ερήμην των κομμάτων,  που ο Λαός επέλεξε να τον εκπροσωπήσουν στη Βουλή. Όμως, τα κομματικά επιτελεία, σχεδιάζουν εναλλακτικά σχέδια. Αν η κατακραυγή του Λαού εκδηλωθεί στις κάλπες  σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μην είναι εφικτός  ο σχηματισμός Κυβέρνησης συνεργασίας, τότε, η προσφυγή σε δεύτερη εκλογική αναμέτρηση θα είναι μονόδρομος. Κατά την προεκλογική περίοδο μεταξύ πρώτης και δεύτερης εκλογικής αναμέτρησης, τα κομματικά επιτελεία και τα ΜΜΕ θα «οργιάσουν», σε αντιλαϊκή προπαγάνδα. Θα υποδείξουν,  τους υπεύθυνους πολίτες που γύρισαν την πλάτη τους στα συστημικά κόμματα, ως εχθρούς της Δημοκρατίας και υπονομευτές του κράτους Δικαίου, το οποίο όμως, αποδεδειγμένα διακονεί η «σημαδεμένη» και απόλυτα ενταγμένη Δικαιοσύνη.

Το τραγικό για χώρα μας είναι, ότι η λαϊκή οργή, δεν έχει βρει κομματικό φορέα να εκφραστεί. Και αυτή η αδυναμία, αποτελεί σωσίβιο για τα κόμματα εξουσίας, που ήταν,  είναι και θέλουν να παραμείνουν,  στο «λουφέ» της εξουσίας, του κυβερνητισμού, του πελατειακού κράτους και παρακράτους, της ρεμούλας,  της αναξιοκρατίας, του παράνομου πλουτισμού.

Αλλά η πραγματικότητα είναι μία, αυταπόδεικτη και συνάμα αμείλικτη. Είτε στην πρώτη,  είτε στην δεύτερη εκλογική αναμέτρηση, τα συστημικά  κόμματα,  εφόσον σχηματίσουν πολυκομματική κυβέρνηση συνεργασίας,  αυτή θα είναι ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΕΝΟΧΩΝ.

Οι υπεύθυνοι και συνειδητοποιημένοι πολίτες, οφείλουν να μην πέσουν στην παγίδα των κομμάτων εξουσίας. Πρέπει να απαιτήσουν, μια άλλη πολιτική, που θα βγάλει τη χώρα από τα σημερινά αδιέξοδα, που αποβάλει κάθε τι σάπιο και διεφθαρμένο  (νοοτροπία, πρόσωπα) , που κακοφορμίζει τη  ελληνική κοινωνία και να επιβάλλουν  μια αλλαγή πορείας , έναν άλλο δρόμο, που και θέλουμε και μπορούμε και δικαιούμαστε.

Το σύστημα (κόμματα εξουσίας, ΜΜΕ, διαπλεκόμενοι και «σταθμάρχες» γενικώς), θα εξαπολύσει άγρια επίθεση κατά των αντιφρονούντων, αλλά υγιώς σκεπτόμενων υπεύθυνων και ενεργών και οχι τηλεαποχαυνομένων πολιτών. Το σύστημα, θα εκδικηθεί, Θα πατήσει επί πτωμάτων, για να μην χάσει την εξουσία. ΟΛΑ θα κριθούν, από τη δύναμη των ΛΑΟΥ, των υγιών κοινωνικών δυνάμεων, να αντισταθούν στο πογκρόμ  και να εκφραστούν στις κάλπες, σύμφωνα με όσα τους υπαγορεύει η συνείδησή τους και ο άδολος πατριωτισμός μας … Και ασφαλώς, τα μικρότερα κόμματα των άκρων, δεξιά και αριστερά, δεν είναι παρά καιροσκόποι που θα προσπαθήσουν να εκμεταλλευτούν την χαοτική συγκυρία για να επιβιώσουν πολιτικά, αφού ούτε δύνανται, ούτε επιθυμούν,  να προσφέρουν το παραμικρό, στην Κάθαρση, την εξυγίανση, και στη δημιουργία ενός κράτους, όπου οι δομές θα λειτουργούν, με διαφάνεια, λογοδοσία και αξιοκρατία , δηλαδή, εντός ενός αυστηρά περιχαρακωμένου Δημοκρατικού και Κοινοβουλευτικού πλαισίου.

https://www.militaire.gr/i-kyvernisi-ton-enochon-chr-kapoytsis/

Δ. Τσαϊλάς: Ο πόλεμος στην Ουκρανία ως περίπτωση μελέτης για τη χώρα μας 

0

του Δημήτρη Τσαϊλά*

Μετά από ένα χρόνο που η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία, ξεκινώντας ένα μακροχρόνιο πόλεμο που φέρνει αντιμέτωπες δύο σχετικά προηγμένες τεχνολογικά χώρες, τα μέχρι σήμερα διδάγματα που αποκομίζουμε είναι χρήσιμα για τα μελλοντικά πεδία μάχης. Ιδιαίτερα διδάγματα δίδονται από την εκτεταμένη χρήση, από αμφότερες τις πλευρές των UAVs και Drones διαφόρων τύπων. Επιπλέον, η σύγκρουση καταδεικνύει τη σαφή αλλαγή στην αεροπορική απειλή που είναι ευρέως διαδεδομένη στον κόσμο σήμερα. 

Σε αυτόν τον πόλεμο, είναι γεγονός η εκτεταμένη χρήση μη στελεχωμένων εναέριων οχημάτων (UAV), συμπεριλαμβανομένων πολλών τύπων Drones που παράγονται και στην Τουρκία. Καθώς ο πόλεμος μπαίνει στο δεύτερο έτος, προσφέρει στην Ελλάδα μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να μελετήσει τις εχθρικές τεχνολογίες και να προετοιμαστεί ανάλογα, όχι μέσω προβλέψεων, εκτιμήσεων ή πολεμικών παιγνίων αλλά μέσω πραγματικών και ανησυχητικών περιστατικών. Η χρήση των UAVs από τους αντιμαχόμενους ως εναλλακτική λύση αεροπορικών επιδρομών, και οι θανατηφόρες επιθέσεις σε αμάχους στην Ουκρανία με τις εκτεταμένες παράπλευρες απώλειες που προκαλούνται, αποκαλύπτει το νέο πρόσωπο της στρατιωτικής απειλής. Ως εκ τούτου, η Ελλάδα πρέπει να αντιμετωπίσει τις νέες προκλήσεις στους τομείς της επιτήρησης, ανίχνευσης, παρακολούθησης, αναχαίτισης και άμυνας. Επιπλέον, δεδομένης της αδυναμίας δημιουργίας συνολικής, ερμητικής άμυνας, απαιτείται επείγουσα αντιμετώπιση για την αναβάθμιση της ετοιμότητας του μετώπου ιδιαίτερα στο Ανατολικό Αιγαίο για άμυνα και ανάσχεση. Η Ελλάδα θα έκανε καλά να μεγιστοποιήσει τις αναδυόμενες ευκαιρίες για περιφερειακές και διεθνείς συνεργασίες, να επιδιώξει αυξημένη πληροφόρηση και βελτιωμένη συγκέντρωση δυνάμεων και ίσως να ενθαρρύνει περαιτέρω τις κυρώσεις προς την Τουρκία. 

Υπάρχει πρόβλεψη για τη μεταβαλλόμενη από αέρος απειλή;  

Ενδέχεται να αντιμετωπίσουμε παρόμοια σενάρια, οπότε χρειάζεται να μελετήσουμε και να προετοιμαστούμε για τέτοια ενδεχόμενα. Η Τουρκία θεωρείται η μεγαλύτερη απειλή μας, οπότε η εμπλοκή της Άγκυρας στη σύγκρουση, μας επιτρέπει μια εις βάθος εξέταση μιας πτυχής των τουρκικών δυνατοτήτων και αδυναμιών. Η τουρκική εμπλοκή στη σύγκρουση προκύπτει από τις ειδικές σχέσεις στην παραγωγή μη στελεχωμένων συστημάτων που μεταφράζεται στην προμήθεια στην Ουκρανία όπως και σε άλλες χώρες του ΝΑΤΟ διαφόρων στρατιωτικών τεχνολογιών, ιδιαίτερα οπλισμένων UAVs, καθώς και επιχειρησιακής γνώσης και βοήθειας ειδικών. Εν τω μεταξύ, από την άλλη πλευρά τους τελευταίους μήνες οι Ρώσοι έκαναν χρήση UAVs αυτοκτονίας, τα οποία λειτουργούν σχετικά αυτόνομα και είναι ικανά να κινούνται προς συντεταγμένες μέσω συστήματος GPS και να χτυπήσουν με εκρηκτικό υλικό που φέρουν. 

Τα μη στελεχωμένα συστήματα είναι μέσα, χαμηλού κόστους και απλά στη λειτουργία, τα οποία έχουν καταφέρει να διαβρώσουν την ανθεκτικότητα του αντιπάλου καταστρέφοντας πολιτικές υποδομές όπως ηλεκτρικά εργοστάσια και δίκτυα ύδρευσης, καθώς και πρόκληση σκόπιμων τραυματισμών και θανάτων σε αμάχους. Μέχρι σήμερα, η ευρεία χρήση αυτών των συστημάτων στο Ρωσο-Ουκρανικό πόλεμο δεν έχει οδηγήσει στο επιθυμητό στρατηγικό επίτευγμα του επιτιθεμένου ή του αμυνόμενου. Ωστόσο, η επιχειρησιακή χρησιμοποίηση αμφοτέρων των αντιπάλων δυνάμεων καταδεικνύει τρόπους διεξαγωγής πολέμου που μπορεί να αντιμετωπίσει και η Ελλάδα, όπως υπερπτήσεις UAVs για παρενόχληση και παραβίαση εθνικού χώρου, ως μια εναλλακτική λύση αντί της αεροπορικής δύναμης που υπόκειται σε κυρώσεις. Η χρήση τους σχετίζεται με πολλαπλά επίπεδα απειλής: όπως φόβο, τρομοκρατία, περιορισμένες συγκρούσεις και γενικευμένες στρατιωτικές συγκρούσεις. Από τη σκοπιά της Ελλάδας, η χρήση τους προσφέρει μια επίδειξη των περιορισμένων τεχνολογικών δυνατοτήτων των, από τη μία πλευρά και των επιπτώσεων στο πεδίο της μάχης από την άλλη, συμπεριλαμβανομένης της ικανότητας να βλάψει τις πολιτικές υποδομές, αμυντικές εγκαταστάσεις, τις στρατιωτικές δυνάμεις και τους άμαχους πολίτες. 

Η Ελλάδα θα πρέπει να ανησυχεί για τη δύναμη και τον ρυθμό παραγωγής που επιδεικνύουν οι Τούρκοι, παρά τις διεθνείς κυρώσεις κατά της Τουρκίας. Αυτό συνδυάζεται με πληροφορίες σχετικά με την εξαγωγική ικανότητα της Άγκυρας και τις μελλοντικές επιπτώσεις της γνώσης που συνεχίζει να αποκτά και των συνεργασιών που δημιουργεί. Πράγματι, με τη χρήση τουρκικών όπλων, οι Τούρκοι αποκτούν επιχειρησιακή γνώση σχετικά με τους περιορισμούς και τα πλεονεκτήματα των τεχνολογιών τους. Για την Ελλάδα, το πρωταρχικό μέλημα είναι το γεγονός ότι θα στοχοποιηθεί από αυτά τα συστήματα. Πράγματι, ορισμένα είναι ήδη επιχειρησιακά με διάφορους τρόπους, είτε απευθείας από την Τουρκία είτε από τους πληρεξουσίους της σε διάφορες τοποθεσίες στη Μέση Ανατολή και στη Λιβύη. 

Οι μάχες στην Ουκρανία δείχνουν την σύγχρονη τάση να χρησιμοποιούν μη στελεχωμένα συστήματα σε μια πλήρη αντιστροφή του τρόπου με τον οποίο οι στρατιωτικές δυνάμεις στην πολεμική τους σχεδίαση χρησιμοποιούν παρόμοιες τεχνολογίες, κυρίως με σκοπό να ελαχιστοποιήσουν τη ζημιά και τις απώλειες στους αμάχους μέσω της βελτίωσης της ακρίβειας των συστημάτων τους. Ο τρόπος με τον οποίο οι αντίπαλοι χρησιμοποιούν αυτές τις τεχνολογίες δεν σέβεται το διεθνές δίκαιο ειδικότερα ή την ανθρώπινη ζωή γενικότερα, όπως αποδεικνύεται από τις θανατηφόρες και αδιάκριτες επιθέσεις στο Ουκρανικό μέτωπο. Ενώ δεν έχουν σημειώσει στρατηγικά κέρδη, το μέλλον εκατοντάδων τέτοιων UAVs σε συνδυασμό με μπαράζ ρουκετών και πυραύλων στις πρώτες ημέρες ενός ενδεχομένου πολέμου με την Τουρκία, ενδέχεται να δημιουργήσουν δύσκολα προβλήματα για τα ελληνικά αμυντικά συστήματα. 

Στο πλαίσιο των γεγονότων στην Ουκρανία, ορισμένα ζητήματα απαιτούν την επείγουσα προσοχή μας, ιδίως η ανάγκη αναβάθμισης των δυνατοτήτων επιτήρησης, ανίχνευσης, παρακολούθησης, αναχαίτισης και άμυνας, καθώς και η ανάγκη αξιοποίησης των αναδυόμενων ευκαιριών. Επιπλέον, η γνώση ότι δεν είναι δυνατό να αποτραπεί πλήρως ο οπλισμός της άλλης πλευράς απαιτεί από την Ελλάδα να αναβαθμίσει σημαντικά τις ικανότητες αναχαίτισής σε σχέση με UAV και Drone που απαιτεί στοχευμένο χειρισμό στο σύνολο της αεράμυνας της Ελλάδας. Εξ ου και η σημασία της δημιουργίας μιας αξιόπιστης άποψης μέσω της χρήσης όλων των υπαρχόντων πόρων επιτήρησης.  

Δεδομένης της δυσκολίας παροχής πόρων για την ανάπτυξη συστημάτων για κάθε ξεχωριστή απειλή, υπάρχει ανάγκη για ένα σύστημα αναχαίτισης, με σκοπό, να αντιμετωπίσει όλες τις απειλές ταυτόχρονα και να διαθέτει την ευελιξία και την ταχεία προσαρμογή ώστε να ανταποκρίνεται στη φύση των μεταβαλλόμενων στόχων. Για τον σκοπό αυτό, το Υπουργείο Άμυνας πρέπει να αυξήσει την προσοχή του και να αποκτήσει άμεσα νέα συστήματα τα οποία θα ενσωματώσει στα υπάρχοντα. Πρέπει επίσης να δοθεί προσοχή στη συμβατότητα μεταξύ συστημάτων και στην εφαρμογή δυνατοτήτων τεχνητής νοημοσύνης, οι οποίες θα βοηθήσουν στον έγκαιρο εντοπισμό και τη λήψη αποφάσεων όσον αφορά την παρακολούθηση. Αυτή η αλλαγή προσέγγισης και η ενσωμάτωση αναμένεται να αποφέρουν καινοτόμα προστιθέμενη αξία. 

Η Ελλάδα πρέπει επίσης να συνεχίσει να μελετά τους ρυθμούς της τουρκικής παραγωγής και να προσαρμόσει την ικανότητa της αναχαίτισης όσο το δυνατόν περισσότερο, μεταξύ άλλων μέσω μελλοντικών συστημάτων λέιζερ, καθώς και την ικανότητά να αναπληρώνει το απόθεμα όπλων αναχαιτήσεως. Αυτή η πτυχή είναι επείγουσα, δεδομένων των πληροφοριών που αποκαλύφθηκαν πρόσφατα, οι οποίες υποδεικνύουν τις προθέσεις της Τουρκίας να επιδιώκει άμεσα την ανάπτυξη πλήρως ανεπτυγμένων «αερομεταφορέων τύπου Anatolou», μιας κατηγορίας πλοίων που μεταφέρουν αρκετές δεκάδες των υπό ανάπτυξη τηλεχειριζόμενων αεροσκαφών Bayraktar TB3. Η Τουρκία φαίνεται να είναι η πρώτη χώρα που κατέχει πλοίο με κατάστρωμα για μεταφορά Drone. Αν και δεν είναι σε καμία περίπτωση το μόνο κράτος που αναπτύσσει δυνατότητες Drone, η Τουρκία είναι η ηγέτιδα δύναμη που επιδιώκει να αποκτήσει πλοία αερομεταφορείς Drone. Αυτή η καινοτομία αποτελεί ένα ακόμη στοιχείο σε ένα μακρύ κατάλογο εργαλείων με τα οποία η Τουρκία μπορεί να συνεχίσει τις ολοένα και πιο φιλόδοξες περιφερειακές πολιτικές της. Ωστόσο, επειδή τα Drones της Τουρκίας παραμένουν ευάλωτα στις σύγχρονες αεράμυνες, υποστηρίζω ότι τα πλοία αερομεταφορείς έχουν θέση σε πολέμους χαμηλής έντασης, όπως οι πόλεμοι δι’ αντιπροσώπων στη Λιβύη και τη Συρία. Αυτά τα πλοία θα βοηθήσουν την Άγκυρα, για παράδειγμα, να προβάλλει ισχύ σε μεγάλες αποστάσεις με λιγότερη εξάρτηση από τη χερσαία βάση. Θα υποστήριζαν έτσι τα συμφέροντα της Άγκυρας που ανταγωνίζονται για περιφερειακή επιρροή στη Μέση Ανατολή, την Αφρική και πέρα ​​από αυτήν. Ωστόσο, οι αερομεταφορείς μη στελεχωμένων αεροσκαφών όπως της Τουρκίας έχουν σαφείς περιορισμούς ικανότητας και δεν πρέπει να θεωρούνται υποψήφιοι σε υψηλής έντασης, αμφισβητούμενα εναέρια περιβάλλοντα, όπως το Αιγαίο. 

Συμπεράσματα 

Το ενδιαφέρον της Τουρκίας βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της παγκόσμιας ανάπτυξης και παραγωγής μη στελεχωμένων συστημάτων. Οι εξαγωγές και η φήμη τους, δελέασε τουλάχιστον 24 χώρες να παραγγείλουν το TB2 της Τουρκίας. Χωρίς αμφιβολία, ορισμένα κράτη θα ενδιαφερθούν επίσης για το TB3 και την ιδέα του τουρκικού αερομεταφορέα. Αλλά το φιλόδοξο πρόγραμμα αερομεταφορέων της Τουρκίας είναι κάτι περισσότερο από τα Drones. Οι εντάσεις με τον Ελληνισμό έχουν κορυφωθεί, και οι εδαφικές διεκδικήσεις της Άγκυρας αποτελούν ακριβώς τον τύπο του παράκτιου πεδίου μάχης που εκτιμά ο εχθρός ότι ταιριάζει καλύτερα στους αερομεταφορείς Drones. Ο απώτερος στόχος είναι να προβάλλουν την τουρκική ισχύ όχι μόνο στη “Γαλάζια Πατρίδα”, αλλά και πολύ μακριά, όπως ο Ατλαντικός και ο Ινδικός Ωκεανός. Αυτό θα άρχιζε να εκπληρώνει ένα αγαπημένο όνειρο των Τούρκων που επιθυμούν με τον Νέο-οθωμανισμό, να γίνουν η κυρίαρχη δύναμη στο σημείο συνάντησης της Ευρώπης, της Ασίας και της Αφρικής. 

Η ένταξη των πολυάριθμων και απαιτητικών απαιτήσεων για την Ελλάδα, είναι μια μοναδική ευκαιρία βελτίωσης της ελληνικής ετοιμότητας που δεν χρειάζεται να βασίζεται σε μια συγκεκριμένη εξεταστική ή ερευνητική επιτροπή, αλλά μάλλον σε συμπεράσματα που προέρχονται από πραγματικές μάχες άλλων κατά των τεχνολογικών δυνατοτήτων που χρησιμοποιούνται από τους εχθρούς μας. Η Αθήνα έχει επίσης την ευκαιρία να τονίσει διεθνώς ότι η Τουρκία δεν είναι μόνο πραγματική αιτία περιφερειακής αστάθειας, αλλά και εξαγωγέας επικίνδυνων όπλων που επηρεάζει την παγκόσμια διάδοση επικίνδυνων προηγμένων τεχνολογιών που είναι πιθανό να φτάσουν σε χώρες παρίες και τρομοκρατικές οργανώσεις. Η έμφαση σε αυτή την πτυχή της τουρκικής απειλής μπορεί να ενισχύσει την απαίτηση για εντατικοποίηση των κυρώσεων κατά της Τουρκίας που θα εμπόδιζαν έστω και λίγο τις ενέργειές της. 

Δεδομένης της αναδυόμενης διεθνούς αναγνώρισης της απειλής των UAVs γενικά και των τουρκικών αντιστοίχων ειδικότερα, και ως απειλής που δεν περιορίζεται στη Μέση Ανατολή και την Αφρική, η Ελλάδα είναι πιθανό να βρει ευκαιρίες να συνεργαστεί με σύμμαχες χώρες και να δημιουργήσει νέους προορισμούς για ανάπτυξη της ελληνικής βιομηχανίας. Για παράδειγμα, μια άλυτη πρόκληση για τις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις είναι η ανάγκη δημιουργίας συστημάτων και δογμάτων για την υπεράσπιση των δυνάμεων από UAVs και Drones. Αυτή είναι μια ευκαιρία για συνεργασία με συμμάχους, καθώς και για τη λήψη μέτρων συσσώρευσης δυνάμεων γενικά για τη δημιουργία εταιρικών σχέσεων. Συνολικά, η επίδειξη της τουρκικής απειλής στην Ουκρανία υπογραμμίζει τη σημασία της ενίσχυσης της περιφερειακής συνεργασίας, η οποία είναι κρίσιμη όχι μόνο για την Ελλάδα, δεδομένης της ανάγκης για συνεργασία ανταλλαγής πληροφοριών. Τέλος αυτή η ουσιαστική πρόκληση απαιτεί εις βάθος κατανόηση της αλλαγής και ταχεία, αποτελεσματική προσαρμογή των ελληνικών προετοιμασιών για οποιαδήποτε μελλοντική κατάσταση απειλής. 

 *Ο Δημήτριος Τσαϊλάς είναι απόστρατος Αξιωματικός του ΠΝ, δίδαξε επί σειρά ετών στις έδρες Επιχειρησιακής Σχεδιάσεως καθώς και της Στρατηγικής και Ασφάλειας, σε ανώτερους Αξιωματικούς στην Ανώτατη Διακλαδική Σχολή Πολέμου. Σήμερα είναι μέλος και ερευνητής του Institute for National and International Security, και του Strategy International. 

geopolitics.iisca.eu

ΧΑΜΕΝΕΣ ΣΤΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΟΙ ΗΠΑ. ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

5

Γράφει ο Παντελής Σαββίδης

Πλάμεν Τόντσεφ: Η Κίνα ως ειρηνοποιός στην Μέση Ανατολή

0

Εξερχόμενη από την περίπου τριετή απομόνωσή της λόγω της πανδημίας, η Κίνα κάνει εντυπωσιακό comeback στη διεθνή διπλωματική σκηνή. Τον περασμένο Σεπτέμβριο ήταν «αυτοκρατορική» η παρουσία του Σι Τζινπίνγκ στην σύνοδο κορυφής του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης (SCO). Δύο μήνες αργότερα συγκέντρωσε τα φώτα της δημοσιότητας στην σύνοδο της ομάδας G20 στην Ινδονησία κι αμέσως μετά παρευρέθηκε στο φόρουμ Οικονομικής Συνεργασίας Ασίας-Ειρηνικού (APEC) στην Μπανγκόκ.

Η δε επίσκεψη του Κινέζου προέδρου στην Σαουδική Αραβία τον περασμένο Δεκέμβριο και οι επαφές του με τις χώρες του Περσικού Κόλπου φανέρωσαν τον στόχο του Πεκίνου να εκμεταλλευτεί την εξασθένηση της αμερικανικής επιρροής στην ευρύτερη Μέση Ανατολή. Άλλωστε, αυτή η τάση διαφάνηκε από την ψυχρή υποδοχή, της οποίας έτυχε ο Αμερικανός πρόεδρος Τζο Μπάιντεν κατά την επίσκεψή του στο Ριάντ τον Απρίλιο του 2022. Την προηγούμενη εβδομάδα υπογράφηκε στο Πεκίνο βαρυσήμαντη συμφωνία για την αποκατάσταση των σχέσεων Ιράν – Σαουδικής Αραβίας, με διαμεσολάβηση της Κίνας. Είχε προηγηθεί η επίσκεψη του Ιρανού προέδρου Ιμπραήμ Ραϊσί στην Κίνα πριν από ένα μήνα περίπου.

Η Μέση Ανατολή στην Καρδιά της Παγκόσμιας Νήσου

Αναμφισβήτητα, η συμφωνία Ιράν-Σαουδικής Αραβίας είναι μεγάλη επιτυχία της κινεζικής διπλωματίας, η οποία όμως δεν είναι τελείως απροσδόκητη, για τους εξής λόγους:

  • Πρώτον, η αύξηση της κινεζικής επιρροής οφείλεται ώς ένα βαθμό στην απόσυρση των ΗΠΑ από την ευρύτερη Μέση Ανατολή μετά την “στροφή προς την Ασία” (pivot to Asia) το 2011, επί των ημερών του Μπαράκ Ομπάμα. Ακολούθησε η αμερικανική απεμπλοκή από την Κεντρική Ασία, αλλά και η χαοτική φυγή των νατοϊκών στρατευμάτων από το Αφγανιστάν τον Αύγουστο του 2021. Σ’αυτά πρέπει να προστεθούν τόσο η απόφαση της διοίκησης Τραμπ να αποσύρει τις ΗΠΑ από την συμφωνία Joint Comprehensive Plan of Action (JCPOA) για τον έλεγχο του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν, οσο και ο απογαλακτισμός των ΗΠΑ από τους υδρογονάνθρακες του Περσικού Κόλπου.
  • Δεύτερον, το Πεκίνο επενδύει χρόνια τώρα στην ευρύτερη Μέση Ανατολή σημαντικό κεφάλαιο – κυριολεκτικά και μεταφορικά. Η Κίνα έχει εκτενή οικονομική συνεργασία με όλες τις χώρες της περιοχής και συμβάλλει στην αναβάθμιση των υποδομών τους, αλλά και του τεχνολογικού τους οπλοστασίου. Επίσης, διαθέτει αξιόλογους ανθρώπινους πορους, ήτοι ερευνητές και διπλωμάτες με πολύ καλή γνώση των τοπικών γλωσσών, όπως και του σύνθετου πολιτικού και πολιτισμικού μωσαϊκού του αραβομουσουλμανικού κόσμου.
  • Τρίτον, το Πεκίνο δίνει μεγάλη σημασία στην “παγκόσμια νήσο”, όπως την προσδιόρισε πριν από έναν αιώνα ο Χάλφορντ Μακίντερ. Σύμφωνα με την θεώρηση του Βρετανού γεωγράφου και πολιτικού επιστήμονα, η “παγκόσμια νήσος” περιλαμβάνει την Ευρασία και την Αφρική, την τεράστια αυτή περιοχή που εδώ και μια δεκαετία καλύπτεται από τον νέο Δρόμο του Μεταξιού (Belt and Road Initiative – BRI). Ενώ η κινεζική ηγεσία απορρίπτει μετά βδελυγμίας τις κατηγορίες περί γεωπολιτικών στόχων της εμβληματικής πρωτοβουλίας της, είναι σαφές ότι το BRI αποβλέπει, μεταξύ άλλων, στην διεύρυνση της επιρροής του Πεκίνου σ’ολόκληρο το ανατολικό ημισφαίριο.

Πρακτικές πτυχές της εφαρμογής της συμφωνίας

Από την άλλη μεριά, μένει να δούμε κατά πόσο θα είναι ομαλή η επαναπροσέγγιση Ιράν-Σαουδικής Αραβίας, στο ιδιαίτερα ρευστό και εύφλεκτο τοπίο της Μέσης Ανατολής που παραδοσιακά χαρακτηρίζεται από την λογικη “όλοι εναντίον όλων”.

  • Η αποκατάσταση διπλωματικών σχέσεων ανάμεσα στην Τεχεράνη και το Ριάντ δεν αίρει αυτομάτως την βαθιά ριζωμένη καχυποψία μεταξύ τους μετά από δεκαετίες αδυσώπητου ανταγωνισμού για την ηγετική θέση στη Μέση Ανατολή και τον ισλαμικό κόσμο. H συμφωνία αυτή πρέπει να αποδείξει στην πράξη ότι μπορεί να αντέξει στον χρόνο και θα ξεπεραστούν πολλαπλές προκλήσεις – ενδεχομένως και κάποιες προβοκάτσιες από όσους έχουν λόγους να την τορπιλίσουν.
  • Ταυτόχρονα, η αποκατάσταση των διπλωματικών σχέσεων μεταξύ του Ιράν και της Σαουδικής Αραβίας σε καμία περίπτωση δεν διασφαλίζει από μόνη της τον άμεσο τερματισμό όλων των συγκρούσεων και αντιπαραθέσεων, στις οποίες εμπλέκονται οι δύο χώρες με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Το Ριάντ και η Τεχεράνη βρίσκονται σε αντίθετα στρατόπεδα τόσο στην Υεμένη, οσο και στην ανατολική Μεσόγειο (Συρία και Λίβανο).
  • Η συμφωνία αυτή δεν αντιμετωπίζει την εκκρεμότητα με το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, η οποία υπερβαίνει κατά πολύ την συγκεκριμένη διαμεσολαβητική αποστολή της Κίνας. Μένει, επίσης, να διευκρινιστεί σε ποιόν βαθμό θα υλοποιηθεί το εξαγγελθέν – αλλά αδιευκρίνιστο ακόμη ως προς το ακριβές περιεχόμενό του – μνημόνιο συνεργασίας μεταξύ του Ιράν και της Κίνας διάρκειας 25 ετών και ύψους 400 δισ. δολαρίων. Προς το παρόν, το Πεκίνο λαμβάνει υπόψη του τις αμερικανικές κυρώσεις εις βάρος της Τεχεράνης και καλείται να ζυγίσει το ενδεχόμενο η παραβίασή τους να ανοίξει άλλο ένα μέτωπο στις ήδη τεταμένες σχέσεις του με την Ουάσινγκτον.
  • Το τελευταίο αυτό σημείο δείχνει ότι, ενώ οι παρεμβατικές δυνατότητες των ΗΠΑ στην περιοχή έχουν μειωθεί, δεν έχουν εξαλειφθεί τελείως. Ο διαμεσολαβητικός ρόλος της Κίνας και το οικονομικό βάρος της δεν παρέχουν απαραίτητα εγγυήσεις ασφαλείας στην ευρύτερη Μέση Ανατολή και δεν αντισταθμίζουν την παρουσία του Πέμπτου Στόλου του αμερικανικού πολεμικού ναυτικού στον Περσικό Κόλπο, όπως και του Εκτου Στόλου στην Μεσόγειο. Είναι χαρακτηριστικό ότι το Ριάντ θεωρεί την Κίνα πολύ σημαντικό οικονομικό και πολιτικό εταίρο, αλλά ο βασικός προμηθευτής οπλικών συστημάτων στο Βασίλειο των Σαούντ παραμένουν οι ΗΠΑ.
  • Χωρίς να είναι ήσσονος σημασίας, η επαναπροσέγγιση Ιράν-Σαουδικής Αραβίας φέρνει σε δύσκολη θέση το Ισραήλ και περιορίζει τις προοπτικές περαιτέρω εξομάλυνσης των σχέσεών του με τον αραβομουσουλμανικό κόσμο μέσω των “συμφωνιών του Αβραάμ”.

Διπλωματικός ακτιβισμός του Πεκίνου

Η διαμεσολάβηση μεταξύ Τεχεράνης και Ριάντ συμπίπτει χρονικά με άλλη μια πολυσυζητημένη κίνηση της κινειζκής διπλωματίας, την ειρηνευτική πρόταση σε σχέση με τον πόλεμο στην Ουκρανία, την οποία θα προσπαθήσουμε να αξιολογήσουμε σε επόμενο σημείωμα. Ολα αυτά εγγράφονται στο πλαίσιο του αυξανόμενου διπλωματικού ακτιβισμού του Πεκίνου το τελευταίο διάστημα.

Σημειώνεται η εξαγγελία βαρύγδουπων πρωτοβουλιών ευρύτερης εμβέλειας από την Κίνα, π.χ. της Πρωτοβουλίας Παγκόσμιας Ασφάλειας (Global Security Initiative – GSI) και της Πρωτοβουλίας Παγκόσμιας Ανάπτυξης (Global Development Initiative – GDI).  Πριν από λίγες μέρες ο Σι Τζινπίνγκ παρουσίασε και την Πρωτοβουλία Παγκόσμιου Πολιτισμού (Global Civilization Initiative – GCI). Οι ιστορικοί τοι μέλλοντος θα κρίνουν την αξιοπιστία αυτής της – κάπως “πληθωριστικής” – παραγωγής προτάσεων από την κινεζική ηγεσία. Πάντως, καθίστανται σαφείς οι προθέσεις του Πεκίνου να συμμετάσχει ενεργά στην διαμόρφωση μιας νέας διεθνούς τάξης πραγμάτων με ευδιάκριτη κινεζική σφραγίδα.

* Ο Πλάμεν Τόντσεφ είναι Επικεφαλής του Τμήματος Ασιατικών Σπουδών, Ινστιτούτο Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων

liberal.gr

Γιώργος Τσουκαλάς: μικρές, ξεχασμένες-και πονεμένες- ιστορίες

0
του Γιώργου Τσουκαλά, Δικηγόρου
Σε κάποιους αρέσουν τα δοκίμια, σε άλλους τα χρονογραφήματα και οι ταξιδιωτικές περιγραφές. Επειδή όμως τα μικρά θέματα πρέπει και αυτά να βρίσκουν την θέση τους, αποφάσισα να παρουσιάσω μια σειρά από…
ΜΙΚΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ.
Β’.
Πριν λίγες μέρες έλαβα ένα γράμμα από την Ιταλία. “Mittente… Zuccalà, destinatario… Tsoukalas”, “αποστολέας … Τσουκαλάς, παραλήπτης …. Τσουκαλάς”, έγραφε ο φάκελος στην εμπρόσθια όψη, σε ευανάγνωστα ιταλικά. Ανοίγοντάς τον, ξεφύλλισα μερικές υπέροχες φωτογραφίες από την λεγόμενη, κατά την αρχαιότητα, Μεγάλη Ελλάδα, την Magna Graecia των Λατίνων, την Κάτω Ιταλία των Βυζαντινών, την σύγχρονη νότια Ιταλία.
Το ξέρατε ότι υπάρχουν Ιταλοί με το επώνυμο “Τσουκαλάς” (Zuccalà); Η μικρή ιστορία τους, λέει πως κάποτε, μεταξύ ύστερης αρχαιότητας και πρώιμου μεσαίωνα, όταν ακόμη τα λατινικά ήταν πολύ του συρμού μεταξύ των Ελλήνων, κάτι σαν τα αγγλικά της εποχής, πλάστηκε από την υστερολατινική λέξη “cucutia”, μια λέξη για τον αγγειοπλάστη – τον εφ’εξής “τσουκαλά” στην μοντέρνα γλώσσα της εποχής.
Αποτέλεσε ένα επώνυμο πολύ διαδεδομένο στους Έλληνες της Δύσης, όσους δηλαδή κατοικούσαν στις δυο ακτές του Ιονίου πελάγους, στην Κάτω Ιταλία, στην Επτάνησο, στις παρακείμενες ακτές της δυτικής Ελλάδας, και που, σε μικρότερη διάδοση έφτασε με τις θαλάσσιες οδούς έως την Κύπρο…
Πως όμως βρέθηκαν άλλοι στην σύγχρονη Ιταλία και άλλοι στην νεώτερη Ελλάδα; Ως γνωστόν, το σωτήριο έτος 1071, δεν χάθηκε μόνο η βυζαντινή Ανατολή μετά την ήττα στο Ματζικέρτ από τους Σελτζούκους Τούρκους, αλλά έπεσε και η βυζαντινή Δύση όταν οι Νορμανδοί άλωσαν το Μπάρι – το αρχαιοελληνικό Βάριον που οι Βυζαντινοί αποκαλούσαν ως “η Βάρις”.
Έκτοτε, ο άλλοτε ενιαίος κόσμος κατακερματίστηκε. Μετά το σημαδιακό για τον ελληνισμό, τρομερό έτος 1071, οι άνθρωποι διαιρούνται, στην Ιταλία συνεχίζουν ως Zuccalà, ώσπου τον 13ο αιώνα, καταγράφεται στις δυτικές πηγές πως κάποιος Zuccalà από την Σικελία, έγινε Ιππότης στην αυλή του Βασιλιά της Σικελίας, Πέτρου της Αραγονίας (1282-1285). Το γεγονός πως πηγαινοέρχονταν στις αντίκρυ ακτές μαρτυρείται στις προφορικές παραδόσεις, καθώς από γενιά σε γενιά μεταφέρεται η ανάμνηση ταξιδιών ανάμεσα στην Σικελία και στην Ζάκυνθο.
Μέχρι σήμερα στις Συρακούσες, στο ιστορικό δρομάκι που οδηγεί από την λίμνη Αρέθουσα έως το Κάστρο που φέρει το όνομα του σπουδαίου βυζαντινού στρατηγού Μανιάκη, στο Vicolo Zuccalà, μένουν άνθρωποι που ονομάζονται Zuccalà. Στην απέναντι ακτή του πελάγους, χιλιάδες μίλια μακριά, στην Ηλεία, στις εκβολές του Αλφειού, εκεί που ο ποταμός χώνεται υποθαλασσίως για να συνεχίσει ώσπου να συναντήσει την Αρέθουσα, πάλι θα βρεις το ίδιο επώνυμο. Una faccia, una razza…

Δ. Κωνσταντακόπουλος: Κλιμακώνοντας τον πόλεμο: Μολδαβία, Γεωργία, Κόσοβο

0

Ενώ οι δύο πυρηνικές υπερδυνάμεις κινούνται στα όρια του Αρμαγεδδώνα, το ΝΑΤΟ πάει να ανοίξει τρία ακόμα «μέτωπα» στη σύγκρουσή του με τη Ρωσία.

Ενώ οι σχέσεις των δύο πυρηνικών υπερδυνάμεων κινούνται στα σύνορα του Αρμαγεδδώνα, με την κατάρριψη μη επανδρωμένου αμερικανικού αεροσκάφους στη Μαύρη Θάλασσα και την ανάσχεση ρωσικού, υπάρχουν τώρα σοβαρές ενδείξεις ότι το ΝΑΤΟ (ή ακριβέστερα η πιο πολεμοχαρής, εξτρεμιστική πτέρυγα της «συλλογικής Δύσης», αυτή που εκφράζει και ο ίδιος ο Ζελένσκι) κινείται να ανοίξει τρία ακόμα «μέτωπα» στη σύγκρουσή του με τη Ρωσία. Το λιγότερο, προετοιμάζει με όλα τα μέσα αυτό το άνοιγμα.

Το έχει άλλωστε προαναγγείλει από τον Απρίλιο η ανεκδιήγητη (και για αυτό πιο επικίνδυνη) τότε υπουργός Εξωτερικών της Βρετανίας Λιζ Τρας ανακοινώνοντας την αποστολή βαρέος οπλισμού στη Μολδαβία και τη Γεωργία, που η Δύση θέλει να στρατολογήσει στον πόλεμο κατά της Ρωσίας.

Τυφλίδα, Γεωργία

Στη Γεωργία οι δυτικοί στηρίζουν τις πολιτικές δυνάμεις που έκαναν διαδηλώσεις εναντίον της κυβέρνησης με σκοπό να προκαλέσουν ένα νέο «Μαϊντάν», προκειμένου να την αντικαταστήσουν με ένα πειθήνιο όργανο του ΝΑΤΟ. Προς το παρόν το σχέδιο δεν προχώρησε, αν και υποχρέωσε την κυβέρνηση σε αναδίπλωση σχετικά με ένα νομοσχέδιο που απαιτούσε να καταγράφονται όσες οργανώσεις και πρόσωπα έχουν υποστήριξη από το εξωτερικό.

Στη Σερβία, Ε.Ε. και ΝΑΤΟ απειλούν με όλους τους τρόπους (περιλαμβανομένης και της απειλής πολέμου στο Κόσοβο) τον πρόεδρο Βούτσιτς, ώστε αφενός να ευθυγραμμιστεί με το καθεστώς κυρώσεων κατά της Ρωσίας, αφετέρου να αναγνωρίσει το Κόσοβο. Αν ο Βούτσιτς αναγνωρίσει το Κόσοβο θα υπογράψει πιθανώς και τη δική του θανατική καταδίκη, όπως έκανε και ο Μιλόσεβιτς όταν υπέγραψε και επέβαλε στους Σερβοβόσνιους τις συμφωνίες του Ντέιτον. Χωρίς μάλιστα να επιλύσει και το πρόβλημα της σύγκρουσης των Αλβανών και των Σέρβων σε αυτή την περιοχή. Προς το παρόν, ο Σέρβος πρόεδρος ακροβατεί στην άκρη του γκρεμού, ανάμεσα στις δυτικές πιέσεις και την αντίδραση των σερβικών ενόπλων δυνάμεων.

Ίσως το πιο επικίνδυνο σημείο τώρα είναι η Μολδαβία. Επί σοβιετικού καθεστώτος ήταν, μαζί με την Ουκρανία, μια από τις πλέον ευημερούσες Δημοκρατίες της ΕΣΣΔ. Σήμερα είναι κατεστραμμένη από τις ιδιωτικοποιήσεις-πλιάτσικο, έχοντας χάσει το ένα τρίτο του πληθυσμού της που μετανάστευσε και έχοντας παραδοθεί πλήρως στα χέρια μαφιόζων ολιγαρχών, φίλων της Ουάσιγκτον, έχει μετατραπεί δηλαδή σε μια δυτική αποικία της κακιάς ώρας. Τα ίδια αποτελέσματα είχαμε και στην Ουκρανία (ήδη προ του πολέμου), ως αποτέλεσμα της παλινόρθωσης του καπιταλισμού και της ταυτόχρονης διάλυσης της ΕΣΣΔ. Τα δύο αυτά κράτη, πριν ακόμα και από την έκρηξη του πολέμου, ήταν τα φτωχότερα, πιο εξαθλιωμένα σε όλη την ευρωπαϊκή ήπειρο.

Η εξαθλίωση στη Μολδαβία έχει προκαλέσει πολύ μαζικές διαδηλώσεις εναντίον της φιλοδυτικής, αντιρωσικής κυβέρνησης του Κισινάου. Δεκάδες χιλιάδες Μολδαβοί βγήκαν επανειλημμένα στους δρόμους ζητώντας οικονομική αποζημίωση για τις τιμές του αερίου και της κεντρικής θέρμανσης, τους λογαριασμούς των οποίων δεν μπορούν να πληρώσουν. Κατά κανόνα οι διαδηλωτές έχουν μάλλον φιλορωσικές διαθέσεις, με δεδομένο άλλωστε ότι η φιλο-ΝΑΤΟϊκή κυβέρνησή τους έχει σχεδόν καταστρέψει τις σχέσεις με τη Ρωσία, τον κύριο πάροχο ενέργειας στη Μολδαβία. (Σημειωτέον ότι οι Ευρωπαίοι, που δήθεν στηρίζουν τους Μολδαβούς και τους Ουκρανούς, πρακτικά ενδιαφέρονται μόνο για τη συνέχιση της λεηλασίας των δύο κρατών. Ακόμα και μια σύσκεψη δωρητών για την Ουκρανία κατέληξε σε διαπραγμάτευση για το ποιος θα αρπάξει τι από την άτυχη χώρα μετά το τέλος των εχθροπραξιών).

Η κυβέρνηση από την πλευρά της απάντησε στις διαδηλώσεις με καταστολή και συλλήψεις και κατηγορώντας τους διαδηλωτές ως υποκινούμενους από τη Ρωσία.

Η Υπερδνειστερία, τα πυρομαχικά της και οι Ουκρανοί νεοναζί

Η διάλυση της ΕΣΣΔ το 1991 (όπως και αυτή της Γιουγκοσλαβίας) κατέλειπε, με τον τρόπο που έγινε, διάφορες συμπαγείς εθνότητες στο εσωτερικό άλλων κρατών. Στην περίπτωση της Μολδαβίας είχαμε τους Ρωσόφωνους (καταγόμενους ως επί το πλείστον από τη Ρωσία, την Ουκρανία και τη Λευκορωσία), που είναι πλειοψηφία στην Υπερδνειστερία, και τους Γκαγκαούζ. Μετά από ένοπλες συγκρούσεις στη δεκαετία του 1990, η Υπερδνειστερία παραμένει ντε φάκτο ανεξάρτητη, είδος πολιορκημένου φρουρίου επί τρεις δεκαετίες: περισσότεροι από τους μισούς κατοίκους της (220.000) έχουν ρωσική υπηκοότητα, ενώ σταθμεύει εκεί ρωσική ειρηνευτική δύναμη. Στην περιοχή βρίσκεται και μια τεράστια αποθήκη όπλων και πυρομαχικών, ίσως η μεγαλύτερη σε όλη την Ευρώπη.

Κισινάου, Μολδαβία

Ο Μολδαβός πρωθυπουργός κάλεσε πρόσφατα τη Ρωσία να αποσύρει τις δυνάμεις της από την Υπερδνειστερία (αφήνοντας τους κατοίκους της στο έλεος των Μολδαβών, αλλά και των Ουκρανών του Ζελένσκι). Οι δυνάμεις αυτές είναι ένα μικρό απόσπασμα 1,500 ανδρών, πολλοί από τους οποίους είναι ντόπιοι με ρωσική υπηκοότητα, οι περισσότεροι από τους οποίους δεν έχουν βρεθεί ποτέ στη Ρωσία.

Σε περίπτωση σοβαρής επίθεσης εναντίον τους από τους Ουκρανούς και το ΝΑΤΟ αυτές οι δυνάμεις δεν είναι σε θέση να προτάξουν σοβαρή αντίσταση. Η Μόσχα μπορεί να σπεύσει σε βοήθειά τους μόνο διασχίζοντας το έδαφος ή τον εναέριο χώρο της Ουκρανίας ή και της Μολδαβίας.

Στο μεταξύ ο Ζελένσκι καλοβλέπει τη μεγαλύτερη αποθήκη πυρομαχικών στην Ευρώπη, στο χωριό Καλμπασνά της Υπερδνειστερίας, μόλις δύο χιλιόμετρα από τα σύνορα της Ουκρανίας. Πόσο μάλλον που ο ουκρανικός στρατός υποφέρει από οξεία έλλειψη πυρομαχικών, ενώ και η Δύση δεν διαθέτει αποθέματα να του στείλει. Σύμφωνα με Ουκρανούς παρατηρητές, αν το Κίεβο βάλει χέρι στην αποθήκη της Καλμασνά, θα μπορέσει να αντέξει ακόμα ένα χρόνο πολέμου.

Η ενδεχόμενη σύλληψη εξάλλου ρωσικού στρατιωτικού και αστυνομικού προσωπικού, πιστεύουν αναλυτές στο Κίεβο, θα ήταν ένα χαρτί για τον Ζελένσκι για μελλοντικές ανταλλαγές αιχμαλώτων, δεδομένου ότι η Μόσχα έχει ήδη συλλάβει δεκάδες χιλιάδες Ουκρανούς αιχμαλώτους.

Βέβαια μια επιχείρηση κατάληψης της αποθήκης δεν είναι αστεία υπόθεση. Αν οι Ουκρανοί πλήξουν τα αποθέματα των πυρομαχικών ή οι Ρώσοι τα ανατινάξουν για να μην πέσουν στα χέρια των Ουκρανών, υφίσταται κίνδυνος μιας πολύ μεγάλης έκρηξης που θα έχει καταστροφικές συνέπειες για μεγάλο μέρος της Μολδαβίας, την ίδια την Υπερδνειστερία και την περιοχή της Οδησσού.

Σύμφωνα με τα ουκρανικά μέσων ενημέρωσης, παρατηρείται τώρα συγκέντρωση παραστρατιωτικών δυνάμεων Ουκρανών υπερεθνικιστών στην περιοχή της Οδησσού κοντά στην Υπερδνειστερία, ενώ στα μέσα Φεβρουαρίου δημιουργήθηκε το «Τάγμα Ελεύθερης Υπερδνειστερίας Ντμίτρι Κορτσίνσκι» (Ο Κορτσίνσκι είναι ένας από τους ηγέτες των Ουκρανών νεο-Ναζί).

Οι Ναζί και ο Εβραίος

Πριν από ένα χρόνο, μιλώντας στα μέσα ενημέρωσης, ο Κορτσίνσκι είπε ότι ο πρόεδρος Ζελένσκι ήταν μια πολύ καλή κάλυψη για τις νεοναζιστικές παραστρατιωτικές δυνάμεις στην Ουκρανία: «Πριν ήμουν θυμωμένος με τον ουκρανικό λαό. Πως μπορούσαν να εκλέξουν έναν Εβραίο (σ.σ. τον Ζελένσκι) για πρόεδρο; Ο πρόεδρος είναι ένα σημαντικό εθνικό σύμβολο, όπως είναι η σημαία και ο εθνικός ύμνος. Όφειλε να είναι Ουκρανός! Αλλά κάπως έγινε και τώρα φαίνεται καλύτερο που είναι Εβραίος. Ας προσπαθήσουν τώρα να μας πουν νεο-Ναζί!».

Στο μεταξύ, οι αρχές της Υπερδνειστερίας ανακοίνωσαν στις 9 Μαρτίου ότι εξουδετέρωσαν σχέδιο δολοφονίας του ηγέτη της Βαντίμ Κρασνοσέλσκι και άλλων αξιωματούχων, την πατρότητα του οποίου απέδωσαν στις υπηρεσίες ασφαλείας της Ουκρανίας. Η ανακοίνωση έγινε ενώ ουκρανικά στρατεύματα συγκεντρώνονται επί εβδομάδες στα σύνορα με την Υπερδνειστερία.

Από την πλευρά τους πάντως, οι Ουκρανοί διέψευσαν αυτές τις κατηγορίες και χαρακτήρισαν την όλη υπόθεση ρωσική προβοκάτσια.

Τιράσπολ

Αν επικρατήσουν οι εξτρεμιστές στη Δύση και με δεδομένο ότι το Κίεβο δεν φαίνεται να διαθέτει τα μέσα για την πολυδιαφημισμένη «εαρινή αντεπίθεσή» του, ενδεχομένως η Μολδαβία και η Υπερδνειστερία είναι υποψήφιες για μια ουκρανο-ΝΑΤΟϊκή επιχείρηση αντιπερισπασμού.

Μόνο που η κλιμάκωση των επιχειρήσεων μεταξύ ΝΑΤΟ και Ρωσίας και σε άλλα ευρωπαϊκά κράτη θα μας οδηγήσει πιθανότατα σε ανεξέλεγκτη κλιμάκωση της σύγκρουσης. Αν δεν σταματήσουν άμεσα οι επιχειρήσεις και αρχίσουν διαπραγματεύσεις, ή τουλάχιστον επιβληθεί μια εκεχειρία, αν συνεχιστεί ο διαρκής εξοπλισμός της Ουκρανίας με όλο και πιο σύγχρονα όπλα, αν δεν σταματήσει τάχιστα η διαρκής κλιμάκωση της εχθρότητας ανάμεσα σε Δύση, Ρωσία και Κίνα θα μας πάρει και θα μας σηκώσει στο τέλος όλους ο Διάολος.

Και οι βουβοί Έλληνες πολιτικοί

Για όλα αυτά τα ζητήματα έχουν αλήθεια να πουν τίποτα το αξιόλογο οι πολιτικοί που διεκδικούν την ψήφο μας για να κυβερνήσουν την Ελλάδα; Ή έχουν αποδεχτεί ντε φάκτο ότι είμαστε και εμείς μια απλή αποικία, στην οποία, απλούστατα, δεν πέφτει λόγος για τα διεθνή, ευρωπαϊκά, ούτε καν για τα βαλκανικά ζητήματα, έστω και αν τόσο ζωτικά μας αφορούν;

Πηγή: kosmodromio.gr

Ισραήλ και Παλαιστίνη συμφώνησαν για μηχανισμό περιορισμού της βίας

0

Οι δύο πλευρές επανέλαβαν την ανάγκη να υπάρξει αποκλιμάκωση

Στη δημιουργία ενός μηχανισμού προκειμένου να περιοριστεί η βία, συμφώνησαν σήμερα το Ισραήλ και η Παλαιστινιακή Αρχή στη διάρκεια συνάντησης που είχαν σήμερα στο θέρετρο του Σαρμ ελ-Σέιχ στην Αίγυπτο, με στόχο να αποφευχθεί περαιτέρω κλιμάκωση στη Δυτική Όχθη ενόψει του ιερού για τους μουσουλμάνους μήνα του Ραμαζανιού, που ξεκινά αργότερα αυτή την εβδομάδα.

Σε ανακοίνωσή τους που εξέδωσαν μετά τη συνάντηση αυτή, στην οποία παρέστησαν αξιωματούχοι από τις ΗΠΑ, την Αίγυπτο και την Ιορδανία, οι δύο πλευρές υπογράμμισαν ότι είναι αναγκαίο τόσο οι Παλαιστίνιοι όσοι και οι Ισραηλινοί να αποτρέψουν ενέργειες που θα μπορούσαν να διαταράξουν την ιερότητα των Ιερών Τόπων στην Ιερουσαλήμ στη διάρκεια του Ραμαζανιου.

Παράλληλα οι δύο πλευρές επανέλαβαν την ανάγκη να υπάρξει αποκλιμάκωση και επαναβεβαίωσαν τις δεσμεύσεις που έλαβαν σε προηγούμενη συνάντησή τους στην Ακάμπα τον Φεβρουάριο. Αυτές περιελάμβαναν τη δέσμευση των Ισραηλινών να αναστείλουν για τέσσερις μήνες τις συζητήσεις για την ανέγερση νέων κατοικιών τους εβραϊκούς οικισμούς και να σταματήσουν για έξι μήνες την έκδοση αδειών για οικισμούς που έχουν ανεγερθεί χωρίς άδεια.

https://www.pronews.gr/kosmos/diethnis-politiki/israil-kai-palaistini-symfonisan-gia-mixanismo-periorismou-tis-vias/