Αρχική Blog Σελίδα 1687

Η αμερικανική κρίση εντείνεται

0

Αυτός είναι ο λόγος που οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι αποφασιστική δύναμη, αλλά και επικίνδυνη. Η συγκέντρωση της δύναμης και των δυνατοτήτων, και ο βαθμός στον οποίο διασυνδέονται παγκοσμίως, σημαίνει ότι μια αμερικανική αποτυχία θα είχε πιθανώς καταστροφικές συνέπειες παγκοσμίως.

Αυτό δεν είναι μια νέα παγκόσμια ευπάθεια, αλλά συμπίπτει τώρα με τη συστημική κρίση που αντιμετωπίζουν οι ΗΠΑ, όπως εξέθεσα στο βιβλίο μου «The Storm Before the Calm», “Η Καταιγίδα πριν την ηρεμία”.

Αυτό το βιβλίο προέβλεψε μια κοινωνική κρίση στις αρχές αυτής της δεκαετίας, ακολουθούμενη από μια τεράστια οικονομική κρίση. Μαζί με αυτό, θα εμφανιζόταν μια πολιτική κρίση και μια μεγάλη, μια φορά στα 80 χρόνια, θεσμική κρίση στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Τέλος, προέβλεψε μια βαθιά αλλαγή στην κυβέρνηση κοντά στο τέλος της δεκαετίας, με γνώμονα τις πολιτικές και οικονομικές δυνάμεις.

Κοιτάζοντας την ιστορία, αυτό που είναι εντυπωσιακό είναι ότι σε προηγούμενους κύκλους, τα κοινωνικά ζητήματα έτειναν να υποχωρήσουν λίγο πριν πάρουν τα άκρα τα οικονομικά ζητήματα. Το 1980, καθώς κυριαρχούσαν τα οικονομικά ζητήματα, τα έντονα κοινωνικά ζητήματα γύρω απο τη φυλή και την σεξουαλική κουλτούρα στη δεκαετία του 1970 είχαν κάπως υποχωρήσει. Το 1932, οι κοινωνικές πτυχές ξεθώριασαν με τον θάνατο του Χιούι Λονγκ και την έναρξη της Μεγάλης Ύφεσης. Η δύναμη της Κου Κλουξ Κλαν υποχώρησε και τα κοινωνικά ζητήματα που συνδέονται με τη μετανάστευση έδωσαν τη θέση τους σε οικονομικές ανησυχίες.

Η ένταση των συνεχιζόμενων κοινωνικών ζητημάτων είναι εντυπωσιακή. Ζητήματα που είναι ηθικά, θρησκευτικά και πολιτισμικά εξακολουθούν να επηράζουν το αμερικανικό σύστημα. Οι χρεοκοπίες τραπεζών και η πραγματικότητα που τις προκάλεσε, επιδεινώνονται αντί να ξεπερνούν αυτά τα παλιά γεγονότα.

Σημαντικά περιπλέκει την κατάσταση ο 80ετής θεσμικός κύκλος. Ο συγχρονισμός του τέλους αυτού του κύκλου και του κοινωνικο-οικονομικού κύκλου εμφανίζεται για πρώτη φορά στην ιστορία των Η.Π.Α.

Ερωτήσεις σχετικά με τη σχέση μεταξύ ομοσπονδιακών θεσμών όπως το Ανώτατο Δικαστήριο και το Κογκρέσο συνθέτουν τη συνήθη δυσπιστία μεταξύ του κοινού και των θεσμών.

Τίποτα σχετικά με αυτή τη διαδικασία δεν είναι μηχανιστικό, αλλά υπάρχουν πρότυπα στον τρόπο με τον οποίο ζούμε και κυβερνάμε τον εαυτό μας. Η αποτυχία διαχείρισης των κοινωνικών ζητημάτων, η εντατικοποίηση των οικονομικών ζητημάτων και η ακραία ένταση της τριβής μεταξύ ομοσπονδιακών θεσμών διαφέρουν σημαντικά από τα πρότυπα του 20ου αιώνα με την εκλογή του Φράνκλιν Ρούσβελτ και του Ρόναλντ Ρίγκαν.

Και οι δύο πέρασαν αποτελεσματικά από κοινωνικές και οικονομικές κρίσεις που ήταν διακριτές. Αλλά η οργή και η αμοιβαία απέχθεια του σήμερα –και η αποτυχία να υποχωρήσουν– είναι παράξενα, ιδιαίτερα όταν περιλαμβάνεται το θεσμικό ζήτημα, το οποίο ούτε ο Ρούσβελτ ούτε ο Ρίγκαν χρειάστηκε να αντιμετωπίσουν.

Ο βαθμός και το είδος της οργής και της περιφρόνησης που έχει το σημερινό αμερικανικό κοινό για τα άλλα μέλη είναι διαφορετικά.

Αυτό με οδηγεί στο συμπέρασμα ότι το μοντέλο που χρησιμοποίησα στο «The Storm Before the Calm» πρέπει να τροποποιηθεί ελαφρώς. Τα σημεία μετάβασης στην πολιτική ζωή ήταν κύκλοι 50 ετών και 80 ετών για θεσμικές αλλαγές από την ίδρυση της Αμερικής. Η κομβική στιγμή ήταν η εκλογή προέδρου. Υπέθεσα ότι αυτός ο κύκλος θα ήταν ο ίδιος και, ως εκ τούτου, ότι οι τελευταίες προεδρικές εκλογές πριν από το τέλος της δεκαετίας θα ήταν το κεντρικό σημείο.

Πρέπει να τονίσω ότι ενώ οι πρόεδροι είναι σημαντικοί, δεν είναι η κινητήρια δύναμη της ιστορίας.

Η κινητήρια δύναμη είναι τα πρότυπα διαίρεσης που χτίζονται γύρω από κοινωνικά, οικονομικά και θεσμικά ζητήματα.

Είναι η κύρια διαίρεση και η μαζική δυσλειτουργία που επιβάλλουν μια θεμελιώδη αλλαγή σε όλα τα επίπεδα. Ένας πρόεδρος προεδρεύει αυτής της αλλαγής, αφήνοντας τα εύσημα στον νέο πρόεδρο.

Δεν πιστεύω ότι η κατάσταση θα διατηρηθεί μετά τις επερχόμενες εκλογές. Τα βάναυσα κοινωνικά ζητήματα, από τη φυλή στο φύλο μέχρι τα όπλα, δημιουργούν έναν δημόσιο διχασμό που επηρεάζει τη λειτουργία της κυβέρνησης.

Οι σχέσεις εντός του πολιτικού συστήματος σε όλα τα επίπεδα γίνονται όλο και πιο δηλητηριώδεις. Το χρηματοπιστωτικό σύστημα έχει αφήσει μια οικονομική κρίση. Όπως προβλέπεται, το τεχνολογικό σύστημα θα γίνεται όλο και πιο αναποτελεσματικό και η όρεξη του κοινού για τα αγαθά του θα μειώνεται. Το χρηματοπιστωτικό σύστημα προμηνύει οικονομική παρακμή που θα γεννήσει ολοένα και πιο απελπισμένες και απλοϊκές λύσεις, αποσπώντας περαιτέρω κεφάλαια από το χρηματοπιστωτικό σύστημα. Για πρώτη φορά στην ιστορία, ο θεσμικός κύκλος και ο κοινωνικός κύκλος θα συμπέσουν. Ενώ οι πόλεμοι τείνουν να μην επηρεάζουν τους εσωτερικούς κύκλους, ο αντίκτυπος του πολέμου στην Ουκρανία πιθανότατα θα μεγεθυνθεί.

Το σημερινό πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να διαχειριστεί αυτή την κατάσταση. Είναι αδύνατο να εξηγηθούν όλες οι λεπτομέρειες μιας αποτυχίας του συστήματος ή η ανάγκη για μια νέα πολιτική τάξη πραγμάτων. Σε αυτό το σημείο, το μόνο που μπορεί να ειπωθεί είναι ότι οδεύουμε προς την αποτυχία και ένας νέος πρόεδρος, γεμίζοντας τους πάντες με χαρούμενη ελπίδα, θα επιβλέπει τι πρέπει να γίνει. Αλλά αυτό που πρέπει να γίνει παραμένει θολό, λαμβάνοντας υπόψη μόνο το εύρος και τη σοβαρότητα της αποτυχίας.

Ο Τζορτζ Φρίντμαν
https://geopoliticalfutures.com/author/gfriedman/
Ο George Friedman είναι ένας διεθνώς αναγνωρισμένος γεωπολιτικός αναλυτής και στρατηγιστής διεθνών υποθέσεων και ο ιδρυτής και πρόεδρος της Geopolitical Futures.

geopoliticalfutures.com

 

Μετά τις προειδοποιήσεις ήρθε ο πέλεκυς: Κυρώσεις από την Ουάσιγκτον σε 4 εταιρείες με έδρα την Τουρκία που παραβίασαν τις κυρώσεις και συνέδραμαν τη Ρωσία

0

Οι Ηνωμένες Πολιτείες επέβαλαν κυρώσεις σήμερα σε βάρος τουλάχιστον τεσσάρων οντοτήτων που έχουν έδρα την Τουρκία, με την Ουάσινγκτον να κατηγορεί τις οντότητες αυτές ότι παραβίασαν τους αμερικανικούς ελέγχους εξαγωγών, συνδράμοντας στις ρωσικές πολεμικές επιχειρήσεις.

Οι κυρώσεις αυτές είναι η μεγαλύτερη κίνηση της Ουάσινγκτον επιβολής τιμωρητικών μέτρων ενάντια στην Τουρκία μετά την έναρξη της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία πέρυσι.

Τα μέτρα αυτά που αφορούν μεταξύ άλλων μια εταιρεία ηλεκτρονικών ειδών με έδρα την Τουρκία και έναν επενδυτή στην τεχνολογία ο οποίος φέρεται να συνέβαλε στη μεταφορά ειδών «διπλής χρήσης» – αποτελούν μέρος ενός παγκόσμιου πακέτου κυρώσεων που ανακοίνωσε το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών ενάντια σε περισσότερες από 120 οντότητες.

Ένας αξιωματούχος της αμερικανικής κυβέρνησης είπε στο Reuters ότι οι κυρώσεις στοχεύουν οντότητες με έδρα την Τουρκία και πρόσωπα στον τομέα της ναυτιλίας και του εμπορίου που είναι «κατά πλειοψηφία» ιδιοκτησία της Ρωσίας ή συνδέονται με τη Ρωσία.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Άγγελος Συρίγος: Η ελληνική δήλωση του 2015 για το Διεθνές Δικαστήριο

3

 

Αγγελος Συρίγος*

Στη δημόσια συζήτηση για την αντιμετώπιση της Τουρκίας κυριαρχεί η «Χάγη», δηλαδή η προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο. Συνήθως αγνοείται η κρίσιμη παράμετρος της τρομερής ανισομέρειας μεταξύ των θεμάτων που θέτει η κάθε πλευρά. Η Ελλάδα αναγνωρίζει μόνο μία διαφορά, την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, και η Τουρκία θέτει περίπου δέκα θέματα τα οποία σχετίζονται κυρίως με εθνική κυριαρχία ή κυριαρχικά δικαιώματα.

Εξίσου σημαντικό είναι ένα δεύτερο σημείο που αγνοείται στον δημόσιο διάλογο. Πρόκειται για την ελληνική δήλωση προς το Διεθνές Δικαστήριο που κατατέθηκε το 2015. Σύμφωνα με το Καταστατικό του Διεθνούς Δικαστηρίου, τα κράτη έχουν δικαίωμα να καταθέτουν δηλώσεις με τις οποίες περιγράφουν τους όρους υπό τους οποίους αποδέχονται ως υποχρεωτική τη δικαιοδοσία του. Μέχρι σήμερα 74 κράτη έχουν καταθέσει σχετικές δηλώσεις. Η Τουρκία δεν περιλαμβάνεται σε αυτά τα κράτη.

Η Ελλάδα με δήλωσή της από το 1994 αναγνώρισε ως υποχρεωτική τη δικαιοδοσία του Διεθνούς Δικαστηρίου, υπό την αίρεση της αμοιβαιότητας, έναντι όποιου άλλου κράτους αποδέχεται την ίδια υποχρέωση. Η ελληνική κυβέρνηση είχε εξαιρέσει ρητώς από την αρμοδιότητα του Δικαστηρίου οποιαδήποτε διαφορά συνδέεται με στρατιωτικά μέτρα που έχουν ληφθεί για λόγους εθνικής άμυνας. Στόχος ήταν να αποφευχθεί η υπαγωγή στην υποχρεωτική δικαιοδοσία του Δικαστηρίου της Χάγης του θέματος της στρατιωτικοποιήσεως των ανατολικών νησιών του Αιγαίου.

Το 2015 κατατέθηκε καινούργια δήλωση. Ενα πρώτο ενδιαφέρον σημείο είναι η χρονική στιγμή της καταθέσεως. Εγινε στις 14 Ιανουαρίου 2015, δηλαδή εν μέσω προεκλογικής περιόδου, μόλις 11 ημέρες πριν από τις εκλογές. Αν και το κλίμα ήταν εξαιρετικά πολωμένο, η δήλωση δεν απετέλεσε αντικείμενο συγκρούσεως, παρ’ ότι την υπέγραφε ο ένας από τους δύο εμβληματικούς στόχους της αντιπολιτευτικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, ο τότε υπουργός Εξωτερικών Ευάγγελος Βενιζέλος.

Η στάση αυτή δείχνει δύο πράγματα. Αφ’ ενός είχε υπάρξει η σωστή και έγκαιρη ενημέρωση της αντιπολιτεύσεως για ένα μείζον εθνικό θέμα. Αφ’ ετέρου η αντιπολίτευση επέλεξε να κρατήσει εκτός της προεκλογικής ρητορικής το θέμα.

Με τη δήλωση, που εξακολουθεί να ισχύει και σήμερα, η Ελλάδα επανέλαβε ότι αναγνωρίζει ως υποχρεωτική τη δικαιοδοσία του Διεθνούς Δικαστηρίου. Εξαίρεσε όμως από την αρμοδιότητα τα ακόλουθα θέματα:

(α) Διαφορές για μέτρα για την προστασία της κυριαρχίας και εδαφικής ακεραιότητας από πλευράς εθνικής άμυνας. Επρόκειτο για καλύτερη διατύπωση της ισχύουσας από το 1994 εξαιρέσεως που αφορά τη στρατιωτικοποίηση των ανατολικών νησιών του Αιγαίου.

(β) Διαφορές για τα κρατικά όρια ή την κυριαρχία επί του εδάφους της Ελληνικής Δημοκρατίας, περιλαμβανομένης κάθε διαφοράς επί του εύρους και των ορίων των χωρικών υδάτων και του εναερίου χώρου αυτής. Πίσω από αυτή τη διατύπωση κρύβεται η απόφαση της Ελλάδος να μην αποδεχθεί παραπομπή των λεγομένων γκρίζων ζωνών κυριαρχίας που εφηύρε η Τουρκία μετά την κρίση των Ιμίων το 1996. Παράλληλα δεν δέχεται να συζητηθεί η διαφορά μεταξύ εύρους χωρικών υδάτων που εκτείνονται στα 6 ν. μίλια και εναερίου χώρου που εκτείνεται στα 10 ν. μίλια.

(γ) Περιπτώσεις όπου το άλλο διάδικο μέρος αποδέχθηκε την υποχρεωτική δικαιοδοσία του Δικαστηρίου μόνο για μία διαφορά ή σε χρόνο μικρότερο των δώδεκα μηνών από την κατάθεση της προσφυγής ενώπιον του Δικαστηρίου. Η συγκεκριμένη διατύπωση στις δηλώσεις αποδοχής της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου συνιστά συνήθη πρακτική πολλών κρατών. Την ξεκίνησε η Σομαλία με τη Μάλτα τη δεκαετία του 1960. Εκτοτε την έχουν θέσει ως όρο πολλά κράτη, με τελευταία περίπτωση αυτή της Βρετανίας το 2017. Στόχος είναι να αποφεύγεται ο αιφνιδιασμός αλλά και μία «α λα καρτ» αποδοχή της αρμοδιότητας του Διεθνούς Δικαστηρίου για μόνον ένα θέμα.

Οι συγκεκριμένες τρεις εξαιρέσεις ορίζουν και την ελληνική στάση έναντι της Χάγης. Δεν συζητούμε αποστρατιωτικοποίηση νησιών, τις αμφισβητήσεις της ελληνικής κυριαρχίας σε μικρά νησιά του Αιγαίου και το εύρος χωρικών υδάτων και εναερίου χώρου. Η ελληνική πλευρά ωστόσο διατηρεί το δικαίωμα να υποβάλει στο Δικαστήριο οποιαδήποτε διαφορά με συνυποσχετικό.

Αυτά αναφέρονται διότι η Τουρκία τα τελευταία δέκα χρόνια έχει αλλάξει στάση και εμφανίζεται να αποδέχεται και το Διεθνές Δικαστήριο ως μέσο επιλύσεως των ελληνοτουρκικών διαφορών. Θεωρεί όμως ότι πρέπει να παραπεμφθούν εκεί όλα τα θέματα χωρίς εξαιρέσεις. Η τουρκική θέση σε συνδυασμό με την ελληνική δήλωση του 2015 περιορίζει ουσιωδώς την προοπτική της δικαστικής προσφυγής στο Διεθνές Δικαστήριο.

* Αν. καθηγητής Διεθνούς Δικαίου & Εξωτερικής Πολιτικής. Βουλευτής της Ν.Δ. στην Α΄ Αθηνών

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών (2020)

 

 Ρούντι Ρινάλντι : Μπλοκαρισμένη χώρα, μπλοκαρισμένη κοινωνία (και οι εκλογές της 21ης Μαΐου)

0

Ηαίσθηση ενός μεγάλου μπλοκαρίσματος συνυπάρχει και ενισχύεται διαρκώς από την όξυνση του υπαρξιακού προβλήματος της χώρας, μετά από 13 χρόνια μνημονίων, 3 χρόνια πανδημίας και κλεισούρας, γεωπολιτικούς αναδασμούς στην περιοχή, απειλές πολέμου από την Τουρκία ή και συμμετοχή στον πόλεμο του ΝΑΤΟ ενάντια στη Ρωσία. Το μπλοκάρισμα επιτείνεται και από την πορεία της δημόσιας σφαίρας στη χώρα μας, από την κυριαρχία ενός πολιτικού συστήματος που αδιαφορεί για την κοινωνία και τον τόπο (παρά τα παχιά λόγια περί του αντιθέτου), και από τα ΜΜΕ, που έχουν καταστεί επιθετικοί βραχίονες χειραγώγησης και παραπληροφόρησης.

Αυτά δεν είναι αρκετά; Όχι! Προσθέστε το έντονο δημογραφικό πρόβλημα και τη μείωση του πληθυσμού, τη μεγάλη μετανάστευση νέων ανθρώπων (η κατηγορία του πληθυσμού 15-29 χρόνων έχει συρρικνωθεί, από 2.300.000 ανθρώπους το 2005 σε 1.680.000 το 2020), τη διάλυση της παιδείας, της υγείας, των μεταφορών, την ακρίβεια, τη μεγάλη ανισότητα, τον πλουτισμό των ελίτ και ενός τμήματος των ανώτερων στρωμάτων, τον υπόκοσμο και την αναβάθμισή του πλάι στις τοπικές εξουσίες και τους ολιγάρχες… και σιγά-σιγά θα αποκτούμε καλύτερη επίγνωση της πραγματικής κατάστασης της χώρας και της κοινωνίας.

Όμως ας τακτοποιήσουμε λίγο τη σκέψη μας.

Μπλοκάρω, μπλοκαρισμένη κοινωνία…

Στα λεξικά θα βρείτε στη λέξη «μπλοκάρω» τα εξής: φράζω ή αποκλείω κάποιο χώρο για να μην ξεφύγει κάποιος ή κάτι, διακόπτω μια διαδικασία ή την εμποδίζω, σταματώ, ακινητοποιώ (μεταφορικά), αλλάζω με έντονο τρόπο τη συναισθηματική κατάσταση κάποιου, κάνοντάς τον να νιώσει μπερδεμένα ή ανάμεικτα συναισθήματα. Πρόσφατα έχει προστεθεί και το «μπλοκάρω» στις διαδικτυακές συνομιλίες, με την έννοια της «ακύρωσης» όποιου δεν μου αρέσει.

Στον πολιτικό και κοινωνιολογικό χώρο, ο όρος «μπλοκαρισμένη κοινωνία» χρησιμοποιήθηκε αρχικά από τον Γάλλο καθηγητή Μισέλ Κροζιέ το 1970. Με τον όρο αυτό ο Κροζιέ περιέγραφε την αδυναμία της γαλλικής κοινωνίας να υιοθετήσει προωθητικές μεταρρυθμίσεις, και τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε η χώρα μπροστά σε κάθε προσπάθεια αλλαγής και καινοτομίας.

Αργότερα, ο Άντονι Γκίντενς (Europe in the Global Age, Polity Press, 2007) έκανε λόγο για «μπλοκαρισμένη κοινωνία», δηλαδή «μια κοινωνία όπου η αναγκαιότητα αλλαγών είναι εμφανής, όχι μόνο στους πολίτες, αλλά και σε κάθε ενημερωμένο παρατηρητή – ωστόσο ο συντηρητισμός, τα κατεστημένα συμφέροντα, ή και τα δύο, αποτρέπουν την εμφάνιση των αναγκαίων αλλαγών».

Δηλαδή καθηγητές συντηρητικών ή σοσιαλδημοκρατικών απόψεων αναγνώριζαν την ανάγκη σημαντικών μεταρρυθμίσεων, αλλά παράλληλα εντόπιζαν το «μπλοκάρισμα» σε οπισθέλκουσες δυνάμεις εντός της κοινωνίας (συντεχνίες, συνδικαλισμός, κινήματα, νοοτροπίες κ.λπ.) ή σε κατεστημένα συμφέροντα που αντιδρούσαν στις μεταρρυθμίσεις. Μεταρρυθμίσεις που θα «άνοιγαν» την κοινωνία προς την απελευθέρωση της οικονομίας, προς τις τεχνολογικές αλλαγές, προς την «πρόοδο», προς τις αγορές, προς τη «νέα εποχή και τις προκλήσεις της».

Κατά κάποιο τρόπο, λοιπόν, όσοι έκαναν λόγο για «μπλοκάρισμα» εννοούσαν την αντίδραση της κοινωνίας προς τις μεταρρυθμίσεις και την ανανέωση, και μάλλον την κατηγορούσαν για συντηρητισμό και ιδιοτέλεια, αφού δεν υποκλίνονταν άμεσα σε ό,τι άνοιγε τις πύλες στις αναδιαρθρώσεις, στον «εκσυγχρονισμό». Έκρυβαν τα κύματα λιτότητας που είχαν εξαπολυθεί από τα τέλη της δεκαετίας του 1970, τις βίαιες αναδιαρθρώσεις, τον νεοφιλελευθερισμό, το γκρέμισμα δικαιωμάτων και κατακτήσεων, την ανοικτή επίθεση στην κοινωνία (η Θάτσερ είχε την πολεμική ιαχή «δεν υπάρχει κοινωνία, αλλά μόνο άτομα»). Στο όνομα του ξεπεράσματος του «μπλοκαρίσματος» που περιέγραφαν έστηναν μεγαλύτερες και πιο ολοκληρωτικές περιφράξεις στη ζωή των κοινωνιών. Π.χ. πανευρωπαϊκά, μέσα από την οικοδόμηση ενός συγκεντρωτικού και υπερτροφικού-γραφειοκρατικού μηχανισμού της Ε.Ε. που, όντας στα χέρια ισχυρών δυνάμεων, «άδειαζε» συστηματικά στοιχεία λαϊκής κυριαρχίας από τα κράτη μέλη. Ξεφόρτωναν την κρίση προς τους ασθενέστερους σε κάθε κοινωνία και χώρα, καταπατούσαν Συντάγματα και θεμελιώδεις νόμους, «απελευθέρωναν» μόνο την αγορά (δηλαδή τα κέρδη ομίλων, τραπεζών, χρηματιστών κ.λπ.), άνοιγαν «λεωφόρους πληροφορίας» και διακίνησης κεφαλαίων, εμπορευμάτων και ανθρώπων.

Η κρίση του 2008-2010 στον Δυτικό κόσμο ήρθε να επιβεβαιώσει τα αδιέξοδα που γιγάντωνε ο νεοφιλελευθερισμός και οι αναδιαρθρώσεις (κάτω από το μαγικό όνομα «μεταρρυθμίσεις»), και η παγκοσμιοποίηση έδειξε τη γύμνια και ιδιοτέλεια που είχε σαν διαδικασία – λεηλασία των ελίτ επί της πλειοψηφίας του πλανήτη. Ο μεγαλύτερος παράγοντας μπλοκαρίσματος χωρών και κοινωνιών ήταν πλέον η Δυτική παγκοσμιοποίηση με τα οικονομικά δίκτυα (ΔΝΤ, ΕΚΤ, Αγορές, Οίκους αξιολόγησης), τα πληροφοριακά δίκτυα (που προσδίδουν απίστευτη ταχύτητα στη χρηματιστηριοποίηση και τα «νέα παράγωγα», αλλά και δημιουργούν πλέον δυνατότητες βιοπολιτικού ελέγχου πληθυσμών), και βεβαίως τα στρατιωτικά δίκτυα (ΝΑΤΟ, βάσεις, διάστημα, πόλεμοι, επεμβάσεις). Η πολιτική υποτάχθηκε κυριολεκτικά στην οικονομία, όλοι οι θεσμοί το ίδιο, κοινοβούλια μετατράπηκαν σε πρωτοκολλητές ντιρεκτίβων, επιβλήθηκε ένας ατομισμός, και ο ωφελιμισμός αναδείχθηκε σε μέγιστη αρετή – ακόμα και επί πτωμάτων.

Σε πολιτικό και ιδεολογικό επίπεδο, το τεράστιο μπλοκάρισμα που επέφερε η παγκοσμιοποίηση, όπως και οι διαδικασίες και το μοντέλο που προώθησε, καταγράφηκαν εμφατικά με το αρκτικόλεξο ΤΙΝΑ (There Is No Alternative = Δεν Υπάρχει Εναλλακτική). Η ΤΙΝΑ κατασκευάστηκε, διαδόθηκε, χρηματοδοτήθηκε, κυριάρχησε πάνω σε συντρίμμια κοινωνιών, τάξεων και στρωμάτων, χωρών και ηπείρων, και απέβλεπε στο να «καταλάβουν» οι υποτελείς, να «εσωτερικεύσουν» καλά πως «αυτό είναι», «αυτό που υπάρχει είναι διαρκές», «δεν υπάρχει καλύτερο μέλλον». Πως η μόνη εναλλακτική (για όσους μπορέσουν, όσους τα καταφέρουν) είναι «να προσαρμοστούν ώστε να επιβιώσουν» («για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε», που λέει και το τραγούδι). Η ΤΙΝΑ είναι η εκδοχή, στις σύγχρονες συνθήκες της παγκοσμιοποίησης, της «διαλεκτικής του-κυρίου-και-του-δούλου».

Ολόκληρη η χώρα και η κοινωνία υποβαθμίστηκαν στο στάτους μιας εξαρτημένης, επικυριαρχούμενης νεοαποικίας, υποθηκεύτηκε η δημόσια περιουσία της χώρας για 99 χρόνια, φτωχοποιήθηκε ο πληθυσμός βίαια, και το ΑΕΠ συρρικνώθηκε κατά 25%

…και ελλαδικές ποιότητες

Μιλώντας όμως για τη χώρα μας, το μπλοκάρισμα έχει κι άλλες διαστάσεις. Η κρίση και η χρεοκοπία της χώρας το 2010 οδήγησε σε ένα άλλο καθεστώς, με άλλα ποιοτικά χαρακτηριστικά. Το μνημονιακό καθεστώς δεν έφερε το βίαιο ξεμπλοκάρισμα από αναχρονιστικές νοοτροπίες πελατειακού κράτους, ευμάρειας με διαρκή δανεισμό και στρογγυλοκαθίσματος κρατικοδίαιτων τεμπέληδων… Αντίθετα, ολόκληρη η χώρα και η κοινωνία υποβαθμίστηκαν στο στάτους μιας εξαρτημένης, επικυριαρχούμενης νεοαποικίας, υποθηκεύτηκε ολόκληρη η δημόσια περιουσία της χώρας για 99 χρόνια, φτωχοποιήθηκε ο πληθυσμός βίαια, καταστράφηκαν μεσοστρώματα, μειώθηκε απόλυτα η παραγωγική ικανότητα της Ελλάδας, και το ΑΕΠ συρρικνώθηκε κατά 25% (αριθμός που μόνο σε πόλεμο μπορεί να «επιτευχθεί»). Τα μνημόνια και οι μηχανισμοί επικυριαρχίας –σε στενή συνεργασία με ένα εντελώς ένοχο πολιτικό σύστημα, με τις ντόπιες αεριτζήδικες και παρασιτικές οικονομικές ελίτ και με τα ελεγχόμενα από αυτές ΜΜΕ– δημιούργησαν ένα καθεστώς που φέρνει νέες ποιότητες για την ίδια την υπόσταση της χώρας, τις σχέσεις της με τον ευρωατλαντισμό, το άδειασμα κάθε στοιχείου λαϊκής κυριαρχίας και την εγκατάλειψη της άσκησης εθνικής κυριαρχίας σε πολλούς τομείς.

Αυτό το ειδικό καθεστώς οδηγεί σε ένα ιδιαίτερο μπλοκάρισμα και της χώρας και της κοινωνίας. Μια τύποις χώρα, με μια πέτσινη «δημοκρατία», με υποθηκευμένο τον πλούτο της, με απεμπόληση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων, με μια εχθρική στάση της πολιτείας και του πολιτικού συστήματος απέναντι στην κοινωνία, και με συστηματική διάλυση και μπαχαλοποίηση θεσμών, υποδομών, παιδείας, κοινωνικής πρόνοιας: όλα αυτά παράγουν και ανάγουν σε άλλο βαθμό το αίσθημα και την ποιότητα του μπλοκαρίσματος. Η χώρα και η οικονομία της είναι δέσμιες των εξαρτήσεών της. Η πλειοψηφία του πληθυσμού και η κοινωνία είναι δεσμώτης σε μια χώρα με έντονο υπαρξιακό πρόβλημα, με πρόβλημα επιβίωσης και αναπαραγωγής της. Η συρρίκνωση είναι το επόμενο στάδιο…

Μπλοκάρισμα και πολιτικό πεδίο

Το ειδικό καθεστώς που περιγράψαμε για την περίπτωση της χώρας μας υπηρετήθηκε από πολλές εκδοχές και «μείγματα» πολιτικών μορφών του υπάρχοντος πολιτικού κόσμου. Ενώ η κοινωνία αντέδρασε, τιμώρησε, άλλαξε πολιτικές συμπεριφορές, γκρέμισε τον παραδοσιακό δικομματισμό (Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ), ανέδειξε μια μικρή αριστερή δύναμη σε κυβέρνηση, ψήφισε «ΟΧΙ» σε εκβιαστικά διλήμματα και τελεσίγραφα της ευρωκρατίας και είδε την απόφασή της να καταστρατηγείται εντός 24 ωρών, το πολιτικό σύστημα και οι παραφυάδες του συνεχίζουν να κυριαρχούν (και να ευημερούν) σε βάρος της κοινωνίας και του μέλλοντος του τόπου. Σε 13 χρόνια τα είδαμε σχεδόν όλα:

– κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ με ΓΑΠ και 44% μέσα σε ελάχιστο χρόνο να φθάνει στο 4%,
– κυβέρνηση Παπαδήμου μετά τις πλατείες και την οργή στις παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου 2011,
– διπλές εκλογές το 2012 και κυβερνήσεις Σαμαρά (Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ- ΔΗΜΑΡ-ΛΑΟΣ),
– νέα κόμματα όπως ΑΝΕΛ, Ποτάμι και Χ.Α. που απόκτησαν κοινοβουλευτική παρουσία,
– ΣΥΡΙΖΑ πρώτα ως αξιωματική αντιπολίτευση και μετά κυβέρνηση με ΑΝΕΛ,
– «διαπραγμάτευση» με ευρωκρατία, δημοψήφισμα, ανατροπή του από συμβούλιο αρχηγών κομμάτων,
– ψήφιση 3ου μνημονίου από 222 βουλευτές,
– συμφωνία Πρεσπών (τώρα θέλουν συμφωνία Πρεσπών και στο Αιγαίο…),
– κυβέρνηση Μητσοτάκη, πανδημία και ρεκόρ θανάτων-καραντίνας-διάλυσης ΕΣΥ,
– παρακράτος, σκάνδαλα,
– αποστρατιωτικοποίηση νησιών, πούλημα του Κυπριακού,
– αποστολή όπλων στην Ουκρανία, Αλεξανδρούπολη ως terra αμερικανική,
– ελληνοτουρκικό «έρωτα»,
– Τέμπη…

Παράλληλα όλα αυτά τα χρόνια είδαμε μια συστηματική επίθεση από πολιτικό σύστημα, χρηματοδοτούμενα ινστιτούτα και διανοούμενους του συστήματος ενάντια στον λαό: «αγανακτισμένοι» που τρέφουν τον φασισμό, Πλατείες και συλλαλητήρια γενικώς, «πάνω και κάτω πλατεία», «εθνολαϊκισμός ως κύριος εχθρός της χώρας», «ετερόκλητος όχλος», «φασίστες νησιώτες», «αντισυστημισμός (μετά τα Τέμπη) που ξανανοίγει τις πύλες προς τον φασισμό και τον εξτρεμισμό»! Το «κοπάδι» πρέπει να είναι στο μαντρί, δεν νοείται να μην είναι μαντρωμένο…

Η αγορά, τα funds, οι τράπεζες είναι οι μόνοι «θεσμοί» που έχουν δικαιώματα, η Δικαιοσύνη τους υπερασπίζεται μετά μανίας, το πολιτικό σύστημα λειτουργεί ως εντολοδόχος και πλασιέ συμφερόντων. Και τώρα πολίτες (του «κοπαδιού») ήρθε η ώρα της μέγιστης κανονικότητας, η ώρα (η «στιγμή») που κάτι μπορείτε να κάνετε: να εκλέξετε αυτόν που θα συνεχίσει να διαχειρίζεται την «πολυκατοικία» στις ράγες και στο πλαίσιο που έχει δρομολογεί, με όλες τις προσαρμογές που περιγράψαμε και κανείς από όσους προαλείφονται ως «διαχειριστές» δεν σκέφτεται να τροποποιήσει κατ’ ελάχιστο.

Η επόμενη μέρα εξαρτάται όχι από την όποια κυβέρνηση βγει με τον άλφα ή βήτα τρόπο, που λέει ο Διοικητής της συμφοράς, αλλά από την κοινωνική διαθεσιμότητα, από το αν η κοινωνία θα είναι όρθια με στοιχεία αντίστασης και νέας συνείδησης

«Θα υπάρξει κυβέρνηση με τον άλφα ή τον βήτα τρόπο. Έχουμε γίνει πολύ σοφότεροι μετά τις τελευταίες κρίσεις»
(Γιάννης Στουρνάρας, 2/4/2023)

Δεν μπορούσε να ειπωθεί πιο καθαρά από όσο το είπε ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας (παράρτημα του Ευρωσυστήματος και της ΕΚΤ). Ο οποίος δηλώνει καθαρά πως θα υπάρξει μια κυβέρνηση η οποία θα υπηρετεί το πλαίσιο που έχει προδιαγραφεί, και το εγγυάται ο ίδιος ως εκπρόσωπος της ευρωκρατίας και του μνημονιακού οικοδομήματος. Φυσικά αυτό συμπληρώνεται με όλες τις υποκλίσεις υποτέλειας του πολιτικού προσωπικού της χώρας (αλλά και ολόκληρης της Ευρώπης, όπως φαίνεται) απέναντι στις ΗΠΑ. Ο πρέσβης των ΗΠΑ κ. Τσούνης αποφάνθηκε μετά τα Τέμπη ότι δεν πρέπει να υπάρξει «διχασμός» στη χώρα, άρα πρέπει γρήγορα να απορροφηθεί η κοινωνική αναταραχή και το πολιτικό σύστημα να λειτουργήσει στις ράγες των δυτικών συμφερόντων απρόσκοπτα.

Επομένως δύο πυλώνες του καθεστώτος, διά στόματος Στουρνάρα και Τσούνη, αφού διαβουλεύονται συχνά-πυκνά, και ανοικτά και με μη φανερούς διαύλους σχεδόν καθημερινά, απεργάζονται τους όρους αναπαραγωγής του καθεστώτος χωρίς προσκόμματα, και με επίφαση μιας λαϊκής συμμετοχής και συναίνεσης. Με τον άλφα ή βήτα τρόπο θα σχηματιστεί μια κυβέρνηση που θα εφαρμόσει όσα «πρέπει» να εφαρμοστούν – ανεξάρτητα από το τι πιστεύει, ή τι θέλει η κοινωνία (που το έχει δείξει με πολλούς τρόπους, ακόμα και στις δημοσκοπήσεις). Η «δημο»κτατορία έχει μια τυπικής φύσεως διαδικασία –μέσω των εκλογών– αναβάπτισης της θητείας σχημάτων που υπηρετούν τις ίδιες προδιαγραφές.

Ο προεκλογικός λόγος δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα: «σταθερότητα», «αλλαγή», «ανατροπή», «δικαιοσύνη παντού», «ρήξη», «δεσμεύομαι αυτό ή εκείνο» κ.λπ. κ.λπ. Όλοι οι υποψήφιοι διαχειριστές υπόσχονται ότι θα σώσουν τη χώρα, ότι αυτοί ξέρουν, ότι έχουν σχέδιο, ότι είναι υπεύθυνοι, ότι έχουν πείρα. Η «λύση» που προσφέρουν προς τους πολίτες είναι απλώς το «ψηφίστε μας», όλα τα άλλα θα κάνουμε «εμείς και τα έμπειρα επιτελεία μας». «Υπάρχει λύση, έχουμε το σχέδιο», ψηφίστε εμάς που είμαστε καλύτεροι από τους άλλους. Θα σας κάνουμε αυξήσεις μισθών, μείωση τιμών, ρύθμιση χρεών, θα δώσουμε επιδόματα ντροπής και φτώχειας ξανά. Θα σας κάνουμε και γεφύρια, θα σας φέρουμε και θάλασσα, θα βάλουμε και σιδηρόδρομο στα νησιά που λέγανε παλιά (ακόμα και παιδιά θα σας κάνουμε…). Άλλοι, μικρότεροι, θα πουν: βάλτε μας στη Βουλή να μην τους αφήσουμε σε ησυχία, να τους ταράξουμε στη νομιμότητα και την καταγγελία, να γίνουμε η φωνή σας μέσα στη Βουλή. Εσείς μόνο ψηφίστε μας, δώστε μας δύναμη κ.λπ. κ.λπ.

Η «επόμενη μέρα» πώς θα είναι; Από τι εξαρτάται; Τι δρομολογούν ήδη τα συστημικά κόμματα; Για πόσα κεντρικά και βασικά ζητήματα δεν λέγεται κουβέντα στην προεκλογική «μάχη»; Για πόσα κρίσιμα θέματα δεν σφυρίζουν αδιάφορα όλα τα κόμματα; Βέβαια όλα τα κόμματα εμφανίζονται με κάποια αυξημένη κοινωνική ευαισθησία και υπόσχονται διάφορα (αρκεί να πάρουν την ψήφο), γνωρίζοντας ότι θα εφαρμόσουν άλλα, γνωρίζοντας το πλαίσιο που θα υπηρετήσουν.

«Διαρκές ψηφοδέλτιο» αντίστασης και νέας συνείδησης

Είναι αδιάφορες επομένως οι εκλογές; Όχι, επειδή διεξάγονται σε μια στιγμή έντασης και κρίσης εμπιστοσύνης των πολιτών προς το πολιτικό σύστημα, επειδή προστίθενται στο εκλογικό σώμα 438.000 νέοι ψηφοφόροι που δεν γνωρίζει κανείς πώς θα συμπεριφερθούν εκλογικά, επειδή κανένας δεν θα είναι αυτοδύναμος και μαγειρεύονται πλέον κυβερνήσεις συνεργασίας, επειδή θα αλλάξουν οι συσχετισμοί. Κυρίως, επειδή ο κόσμος δεν ξέρει τι να κάνει, τι να ψηφίσει, πώς να τιμωρήσει. Πηγαίνοντας ή μη στις εκλογές; Ψηφίζοντας μικρά κόμματα, μαυρίζοντας τα συστημικά, ρίχνοντας άκυρο ή λευκό; Διότι ακόμα υπάρχει η αίσθηση ότι το δικαίωμα της ψήφου, της συμμετοχής των πολιτών σε όλες τις διαδικασίες, προέκυψαν ως κατακτήσεις και αποτέλεσμα αγώνων – άσχετα με τη σημερινή τους έκπτωση και άλωση από τις ελίτ και την επιχειρηματική πολιτική.

Όμως πάνω από την κοινωνία και τη χώρα, μέσα στην κοινωνία και στους πολίτες που αγαπούν τον Τόπο, που θέλουν ένα καλύτερο αύριο, υπάρχει η πεποίθηση ότι δεν πρόκειται να αλλάξει κάτι σημαντικό δια των εκλογών. Σήμερα οι πολίτες που αγωνιούν ή δυσφορούν με όσα γίνονται πληθαίνουν, ενώ απουσιάζει σε πολιτικό επίπεδο ένα ή περισσότερα ενδιαφέροντα εγχειρήματα ή διαδικασίες. Η επόμενη μέρα εξαρτάται όχι από το ποσοστό και την όποια κυβέρνηση βγει με τον άλφα ή βήτα τρόπο, που λέει ο Διοικητής της συμφοράς, αλλά από την κοινωνική διαθεσιμότητα, από τη συνοχή της κοινωνίας, από την ενεργοποίηση εγχειρημάτων και κινημάτων, από το αν η κοινωνία θα είναι όρθια με στοιχεία αντίστασης και νέας συνείδησης.

Αυτή η γενική ιδέα δεν αρέσει στο πολιτικό σύστημα και στην καλοπληρωμένη διανόηση ή τα ΜΜΕ. Τη θεωρούν ουτοπική και ανεφάρμοστη. Στην πραγματικότητα, είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για ένα αναγκαίο ξεμπλοκάρισμα της χώρας και κοινωνίας. Ένα νοητό ψηφοδέλτιο «κοινωνικής διαθεσιμότητας για τη διέξοδο της χώρας», μαζικό, πλειοψηφικό, που να υπερβαίνει εγγενείς αναξιοπιστίες και πιθηκισμούς παραγόντων, ικανό να αλλάζει τα πράγματα, να συγκρούεται με τις ελίτ, να κρατά όρθια κοινωνία και χώρα. Ένα «διαρκές ψηφοδέλτιο» αντίστασης και νέας συνείδησης, ένα μεγάλο εγχείρημα που να δίνει υπόσταση στις σημερινές συνθήκες στο «εμείς ο λαός» και να ξεμπλοκάρει δυνατότητες απέναντι στην εθνική-κοινωνική-πολιτιστική συρρίκνωση του Τόπου.

Όταν αυτά μας λείπουν, δεν προσαρμοζόμαστε: Μοχθούμε ακόμα περισσότερο για να πραγματοποιηθούν, για να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις για την ύπαρξή τους!

edromos.gr

ΑΟΖ, Χάγη και το “πακέτο” του Μεβλούτ: Δεν πρέπει να παραγνωρίζουμε ότι η Τουρκία δεν θα αποδεχτεί ποτέ την απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου

3

Του ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΑΡΥΩΤΗ, Ουάσιγκτον

Ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας κάνει δηλώσεις μετά τη συνάντηση του με τον Αιγύπτιο ομόλογό του, στο Υπουργείο Εξωτερικών, Αθήνα Τρίτη 11 Απριλίου 2023. ΑΠΕ-ΜΠΕ, ΟΡΕΣΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ

Ξαφνικά ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, Μεβλούτ Τσαβούσογλου επανέρχεται στο θέμα της Χάγης θέτοντας ξανά ζήτημα κυριαρχίας των νησιών του Αιγαίου και επιζητεί μία διαπραγμάτευση «πακέτο» για προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.

Έτσι, συνεχίζει να παριστάνει ότι έχει ξεχάσει την απάντηση, που η Τουρκία έχει πάρει για την Χάγη από την Ελλάδα στις 14 Ιανουαρίου 2015.

Τότε, ο Αντιπρόεδρος και υπουργός Εξωτερικών της ελληνικής κυβέρνησης Ευάγγελος Βενιζέλος ξεκαθάρισε πιά είναι η θέση της Ελλάδας για την Χάγη η οποία ισχύει μέχρι σήμερα. Μάλιστα, την επικαλέστηκε και ο κύριος Νίκος Δένδιας, προχθές, σε τηλεοπτική του συνέντευξη.

Συγκεκριμένα, λίγες ημέρες πριν λήξει η θητεία του ως υπουργού Εξωτερικών, ο Ευάγγελος Βενιζέλος, γνωρίζοντας τις δυσκολίες που θα αντιμετώπιζε η νέα κυβέρνηση, έκανε ένα μεγάλο δώρο στον Νίκο Κοτζιά, που τον διαδέχθηκε στο Υπουργείο Εξωτερικών.

Στις 14 Ιανουαρίου 2015 η Ελλάδα κατέθεσε μια δήλωση στα Ηνωμένα Έθνη , που συμπληρώνει τη δήλωση στην οποία είχε προβεί  το 1994 σχετικά με την αποδοχή της υποχρεωτικής δικαιοδοσίας του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης. Με την νέα δήλωση, η Ελλάδα εξαιρεί από την δικαιοδοσία της Χάγης τρεις κατηγορίες διαφορών.

  1. Οποιαδήποτε διαφορά σχετικά με στρατιωτικές δραστηριότητες και μέτρα που λαμβάνονται από την Ελληνική Δημοκρατία για την προστασία της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας, για σκοπούς εθνικής άμυνας, καθώς και για την προάσπιση της εθνικής ασφάλειας.
  2. Οποιαδήποτε διαφορά σχετικά με τα σύνορα της Ελλάδας ή εδαφικής κυριαρχίας, συμπεριλαμβανομένων των διαφορών για το εύρος και τα όρια της αιγιαλίτιδας ζώνης και του εθνικού εναερίου χώρου.
  3. Οποιαδήποτε διαφορά την οποίαν ένα άλλο κράτος μπορεί στο μέλλον να αποδεχθεί μονομερώς την υποχρεωτική δικαιοδοσία του Δικαστηρίου με σκοπό να προσφύγει κατά της Ελλάδας σε σχέση με μια συγκεκριμένη διαφορά ή το κράτος αυτό αμέσως μετά την δήλωση αποδοχής της υποχρεωτικής δικαιοδοσίας της Χάγης ή σε διάστημα μικρότερο του ενός έτους από την κατάθεση της δήλωσης αυτής, προσφύγει κατά της χώρας μας μονομερώς.

Αυτή ήταν μια ιδιοφυής κίνηση του Βενιζέλου, γιατί δίνεται η δυνατότητα στην Ελλάδα να αξιολογήσει τη δήλωση του άλλου κράτους και να αποφασίσει εάν επιθυμεί την επίλυση της διαφοράς από την Χάγη. Έτσι εάν η Τουρκία προσφύγει μονομερώς στη Χάγη και η Ελλάδα κρίνει ότι θίγονται θέματα εθνικού συμφέροντος, τότε η Αθήνα μπορεί να αποσύρει τη δική της δήλωση μέσα σε 12 μήνες.

  • ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΧΑΓΗΣ

Είναι δύσκολο και ίσως παράτολμο να επιχειρήσει κάποιος να προβλέψει τι είδους απόφαση θα λάβει το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης (ΔΧ), σε περίπτωση που τελικά παραπεμφθεί σ’ αυτό η ελληνοτουρκική διαφορά για την υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου.

Μελετώντας όμως τις προηγούμενες αποφάσεις του Διεθνούς Δικαστηρίου σε παρεμφερείς διαφορές, μπορούμε να εικάσουμε ότι το Δικαστήριο θα χρησιμοποιήσει σ’ αυτή την περίπτωση την αρχή της “ίσης απόστασης-ειδικών περιστάσεων”, αντί για μόνο την αρχή της ίσης απόστασης (μέσης γραμμής).

Το κύριο πρόβλημα που θα αντιμετωπίσει η Ελλάδα στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης είναι αυτό του Καστελλόριζου και της Στρογγύλης, διότι το Δικαστήριο, σε περιπτώσεις που ένα νησάκι βρίσκεται μπροστά σ’ ένα τεράστιο ηπειρωτικό χώρο ενός άλλου κράτους , ποτέ δεν δίνει «πλήρη επήρεια» σε αυτό το νησάκι. Εάν συμβεί κάτι τέτοιο,  τότε η Ελλάδα δεν θα έχει θαλάσσια σύνορα με την Κύπρο.

Βέβαια, ακόμα και σήμερα δεν είναι αργά να συμφωνήσουμε σε μια τριεθνή οριοθέτηση της ΑΟΖ ανάμεσα στην Ελλάδα, την Κύπρο και την Αίγυπτο, που θα δίνει πλήρη επήρεια στο Καστελόριζο και στην Στρογγύλη. Η Τουρκία, σίγουρα, θα μπορεί να ζητήσει παρέμβαση της Χάγης, κάτι που δικαιούται να κάνει, αφού όμως αναγνωρίσει προηγουμένως την αρμοδιότητα του Διεθνούς Δικαστηρίου, αλλά η θέση της Άγκυρας θα είναι πιο αδύναμη,  εάν προηγηθεί αυτή η τριεθνής οριοθέτηση, που θα διαθέτει μάλιστα και την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής  Ένωσης.

Σε περίπτωση που τελικά δεν έχουμε θαλάσσια σύνορα με τη Κύπρο, η ζημιά πέραν από  πολιτική, θα είναι και οικονομική. Διότι μπορεί να υπάρξει σοβαρή οικονομική ζημιά ,εάν τα κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου που θα χάσουμε, σε περίπτωση μείωσης της ΑΟΖ του Καστελόριζου και της Στρογγύλης, είναι αρκετά μεγάλα

  • Βέβαια, το γεγονός που δεν πρέπει να παραγνωρίζουμε, είναι ότι η Τουρκία δεν θα αποδεχτεί την απόφαση της Χάγης, ανεξάρτητα πόσο ενδεχομένως θετική θα είναι για τα συμφέροντά της, διότι την συμφέρει να διαιωνίζεται η ελληνοτουρκική διένεξη.

Ολόκληρη η φιλοσοφία του νεοθωμανικού κράτους βασίζεται στην ύπαρξη ενός μόνιμου εχθρού στα δυτικά τους και έτσι θα ακολουθήσει  την γραμμή  που ακολουθεί και η Κίνα μη συμμορφούμενη με την απόφαση της Χάγης.

Έτσι θα έχουμε μπροστά μας το εξής παράδοξο , η Κίνα να αγνοεί την απόφαση της Χάγης, επειδή υπέστη μια βαριά ήττα και η Τουρκία να μην εφαρμόσει μια απόφαση που, πιθανώς, θα είναι ευνοϊκή γι’ αυτήν.

Οι Αμερικανοί ξέρουν κάτι που δεν ξέρουμε εμείς και φαίνονται φοβερά ανήσυχοι και θέλουν να προλάβουν τον εφιάλτη ενός ελληνοτουρκικού πολέμου, που τον θεωρούν καταστροφικό για τα συμφέροντά τους στην Ανατολική Μεσόγειο.

Ο Αμερικανός πρώην ειδικός απεσταλμένος του Bureau of Energy Resources, και νυν Ανώτερος Σύμβουλος Ενεργειακής Ασφάλειας του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, Άμος Χοκστάιν, διαμεσολάβησε στην οριοθέτηση της ΑΟΖ μεταξύ του Ισραήλ και του Λιβάνου και φαίνεται ότι τα κατάφερε.

Τώρα διαφαίνεται ότι οι Αμερικανοί θέλουν να τον στείλουν για να «βοηθήσει» στην οριοθέτηση των ΑΟΖ Ελλάδας, Τουρκίας και Κύπρου! Απλώς προσευχηθείτε.

Hellas Journal

Fascist Politics in the Age of Neoliberal Capitalism: Confronting the Domestication of the Unimaginable

0

 

 Photograph Source: Frances Benjamin Johnston (1864-1952) – Public Domain

Not everything that is faced can be changed. But nothing can be changed until it has been faced. History is not the past. It is the present. We carry our history with us. We are our history. If we pretend otherwise, we literally are criminals.

– James Baldwin

The long shadow of domestic fascism, defined as a project of racial and cultural cleansing, is with us once again. Americans have seen the ghosts of fascism before in acts of savage colonialism and dispossession, in an era of slavery marked by the brutality of whippings and neck irons, and in a Jim Crow age most obvious in the spectacularized horror of murderous lynchings. More recently we have viewed fascist acts of terror in a politics of disappearances and genocidal erasures under the dictatorships of Adolf Hitler, Augusto Pinochet in Chile, and others. And in each case, history has given us a glimpse of what the end of humanity would look like.[1]

An upgraded form of fascism with its rabid nativism and hatred of racial mixing is currently at the center of politics in the United States. Traditional liberal values of equality, social justice, dissent, and freedom are now considered a threat to a Republican Party supportive of staggering levels of inequality, white Christian nationalism, and racial purity. Yet the lessons of history with its death camps, machineries of torture, and embrace of murderous violence as a political tool are too often ignored–though its mobilizing fascist passions are once again on the horizon.[2] This politics of numbness and denial is not only true of the mainstream press but also applies to many liberal and left-oriented academics.[3]

America’s slide into a fascist politics demands a revitalized understanding of the historical moment in which we find ourselves, along with a systemic critical analysis of the new political formations that mark this period. This is especially true as neoliberalism can no longer defend itself. The destabilizing conditions of global capitalism with its mix of savage inequalities and expanding methods of control and repression point to both a legitimation crisis and a turn towards an upgraded form of fascism.  This neo-fascist resurgence is part of a counter-revolution waged against the student revolts of the sixties, the civil rights movement, the women’s movement, and a range of resistance insurgencies that have gained force over the last sixty years.[4]

Confronting this fascist counter-revolutionary movement necessitates creating a new language and the building of a mass social movement in order to construct empowering terrains of education, politics, justice, culture, and power that challenge existing systems of white supremacy, white nationalism, manufactured ignorance, and economic oppression.

This is especially important as those marginalized by class, race, ethnicity, and religion become increasingly aware of how much they have lost control over the economic, political, pedagogical, and social conditions that bear down on their lives in the new era of fascist politics. Visions have become dystopian, devolving into a sense of being left out, abandoned, and subjected to increasing systems of terror and violence.  One consequence is an instructive moment of anxiety, uncertainty and ambiguity marked by deflated values and an endless barrage of hateful rhetoric. We live in an age of fragmentation, psychic numbing, the declining of critical functions, and the loss of historical memory, all of which allow for the domestication of the unimaginable.

These issues can no longer be viewed as individual or isolated problems. They are manifestations of a broader failure of politics, if not the public imagination. Moreover, what is needed is not a series of stopgap reforms limited to particular institutions or groups but a dismantling of the capitalist order as a start toward more global acts of resistance.

Understood properly, neoliberal capitalism is a form of necropolitics, or more specifically, a type of gangster capitalism that is criminogenic. Gangster capitalism thrives on the silence of the oppressed and the complicity of those seduced by its power. It is a politics of subjugation and denial. As an educational project, it trades in moral blindness, historical amnesia, and racial and class hatred. One consequence is that as market mentalities and moralities tighten their grip on all aspects of society, democratic institutions and public spheres are being downsized, if not altogether disappearing, along with educated citizens, without which there is no democracy. The threat to democracy in the current historical moment is also evident in the unity of emerging disparate fascist movements in civil society–ranging from self-described neo-Nazis and Oath Keepers to Christian nationalists and Proud Boys–with the reactionary power of GOP governed states such a Florida, Texas, Idaho, Tennessee, among others.[5]

Authoritarian regimes trade in fear and the suppression of dissent. Fascists such as Gov. Ron DeSantis, as Judith Butler notes, “fear the power of speech, of critique, of open-ended inquiry.”[6] When critical thought aligns with political power, fascists shut down the institutions and individuals that give voice to holding power accountable. How else to explain the expulsion of two Black Democratic lawmakers in the Tennessee state house for peacefully protesting in the house chamber against gun violence?

The war on democracy and children took an ugly turn in Tennessee as two Black legislators, Representatives Justin Jones and Justin Pearson, were expelled for protesting in favor of gun control laws. Their white counterpart was not expelled.  The charge that the three protesting lawmakers broke decorum is ironic coming from Republican politicians who “reject life-saving controls on deadly weapons” and repeatedly pass laws that stifle debate.[7] As the editorial board of the Los Angeles Times noted, “it has been Republicans, in the years of the post-Trump presidency, who are perfecting the dark art of silencing Americans…. it has sadly become the Republican norm to stifle debate. Don’t say gay, don’t say gun control, don’t say racism, don’t let kids read the “wrong” books or be read to by the “wrong” people, don’t permit children to learn about their bodies or their rights.”[8] The appeal to decorum by Tennessee Republican party lawmakers is simply a cheap defense for denying fundamental liberties while legitimatising white supremacy and fascist politics as tools of domination.

The racism behind the expulsion is obvious but what is not being discussed in the corporate controlled media are the profits made by the gun industries and those politicians in Tennessee who receive blood money from the merchants of death. The mainstream press claims this far-right assault on democracy is about the GOP wanting to uphold the second amendment. That is just a cover for refusing to admit the link between a feral capitalism and corrupt politicians who would rather pull in profits than taking steps to prevent nine-year-olds from being ripped apart by assault weapons.

One GOP spokesperson claimed that the protest by the Black lawmakers were comparable to the Jan. 6 insurrection. Only a fascist could argue that a far right-wing mobs’ attack on the Capitol supported by Trump and his allies in order to overturn an election is comparable to a protest by three brave legislators to protect young children from being slaughtered by AK 15 assault rifle. Such rhetoric suggests that we live an age of barbarism–one that resonates with a past in which black bodies were lynched, books were burned, critics were jailed, and people ended up in death chambers.

Not only are dissent and bodies disappearing in this age of unapologetic fascism. Increasingly, institutions such as education are under siege in Tennessee, Florida, Texas, and other GOP controlled states. They too are being expelled from the script of democracy, because what far right GOP politicians fear about education is that it is the one site where young people can learn the responsibilities of being critical and engaged citizens. As Moira Donegan argues, education at all levels “are foundational to democracy and this is the reason why DeSantis and the far right are attacking education.” She writes:

Schools and universities are laboratories of aspiration, places where young people cultivate their own capacities, expose themselves to the experiences and worldviews  of others, and learn what will be required of them to live responsible, tolerant lives in a pluralist society. It is in school where they learn that social hierarchies do not necessarily correspond to personal merit; it is in school where they discover the mistakes of the past, and where they gain the tools not to repeat them. No wonder the DeSantis right, with its fear of critique and devotion to regressive modes of  domination, seems so hostile to letting kids learn: education is how kids grow up to be  the kinds of adults they can’t control.[9]

What is needed in response to these assaults is a socialist democracy defined by visions, ideals, institutions, social relations, and pedagogies of resistance. Fundamental to such a call is the formation of a cultural politics that enables the public to imagine a life beyond a capitalist society in which racial-class-and-gender-based violence produces endless assaults on the public and civic imagination, mediated through the elevation of war, militarization, violent masculinity, and the politics of disposability to the highest levels of power. Neoliberal capitalism is a death-driven machinery that infantilizes, exploits, and devalues human life, and the planet itself.

Any viable pedagogy of resistance needs to create the educational and pedagogical visions and tools to produce a radical shift in consciousness; it must be capable of recognizing both the scorched earth policies of neoliberalism and the twisted fascist ideologies that support it. This shift in consciousness cannot occur without pedagogical interventions that speak to people in ways in which they can recognize themselves, identify with the issues being addressed, and place the privatization of their troubles in a broader systemic context.

We live at a time in which a scourge of fascism emerges from both the political arena and the powerful right-wing media, such as Fox News.  Fascist politics thrives on disimagination machines that normalize relations of power, infantilize individuals, and reproduce oppressive ideologies masking as common-sense. As C. Wright Mills has made clear, when the social disappears and everything is privatized and commodified, it is difficult for individuals to translate private troubles into public issues and see themselves as part of a larger collective capable of mutual support and resistance. The erosion of public discourse and the onslaught of a culture of manufactured ignorance enables the intervention of criminality into politics. This is especially true when education takes place not only in schools but also in a range of cultural apparatuses including the social media, the internet, and other online platforms.

Education has always been foundational to politics, but it is rarely understood as a site of struggle over how identities are shaped, values are legitimated, and the future defined. Unlike schooling, education permeates a range of corporate-controlled apparatuses that extend from the digital airways to print culture.  Under the GOP’s reign of terror, these apparatuses have become updated sites of apartheid pedagogy. What is different about education today is not only the variety of spaces in which it takes place, but also the degree to which it has become an element of organized irresponsibility and a prop for white supremacy, the crushing of dissent, and a corrupt cultural and political order. This is clear in the policies of Florida Gov. Ron DeSantis and others whose attack on public and higher education sanctions civic illiteracy, codifies whiteness a tool of dominance, and censors the past in order to abolish the future as well.

This is a model of education reminiscent of what took place in the Third Reich. Reverberations of history are at work in the current historical moment in which book burning, censorship, faculty firings, and the racial cleansing of history merge with an attempt by the extremists GOP to turn public and higher education into right-wing, white supremacist fueled indoctrination centers operating under the power of state control. Policies that embrace censorship and historical amnesia force students into the fog of a present without a past, a manufactured ignorance covered over in the blatantly anti-intellectual claim to make people comfortable. In a democratic society, the purpose of education is not to make people feel comfortable, but to enable them to think critically, challenge common-sense assumptions, take risks, make informed judgments, use their imaginations, and come to terms with their power as individual and social agents. Education should disturb, energize, inspire, and teach people to question and think critically about themselves, their relations with others, and the world around them.

Education as a form of mass ignorance is evident in the firing of a Florida charter school principal for showing students in a sixth-grade classical arts class a picture of Michelangelo’s “David.” One of the three parents who complained about the lesson called the masterpiece “pornographic.”[10]  In another instance, a Southlake, Texas school administrator advised teachers “that if they have a book about the Holocaust in their classrooms, they should also offer students access to a book from an ‘opposing’ perspective.”[11] One teacher asked how she was to oppose the Holocaust. The administrator committed to the spread of state sanctioned ignorance, if not a flight from moral and social responsibility, answered “Believe me. That’s come up.”[12] In an effort to comply with Gov. Ron DeSantis’ so called Stop W.O.K.E. act, textbook publisher, Studies Weekly, whitewashed Rosa Park’s act of resistance against racial discrimination when she refused to give up her seat to a white man on a Montgomery, Alabama bus in 1955.  Rather than stating that she was told to move because of a “law that said African Americans had to give up their seats on the bus if a white person wanted to sit down,” the revised version of the textbook stated, “She was told to move to a different seat.”[13]

All of these examples signal a fascist mode of education that that produces enforced ignorance, systemic racism, and suppresses a history that makes white supremacists and their base feel uncomfortable. As Michael Datcher rightly notes, it is not surprising that when “U.S. District Judge Mark Walker issued a preliminary injunction against Stop WOKE for violating the First and 14th Amendments, [he called] it ‘positively dystopian’.”[14]  Yet there  is more at work here than the Orwellian language of censorship and mass-produced ignorance, there are also echoes of a project of cultural genocide that has always been fundamental to the language of fascism.

Culture as an educational force has been poisoned and plays a key role in normalizing fascist politics in America and around the globe. Mass media has turned into a flame thrower of hate and bigotry, stylized as spectacle. Alienating misery, social atomization, the death of the social contract, the militarization of public space, concentrations of wealth and power in the hands of the financial and ruling elite, all fuel a fascist politics. The signs of fascism no longer hide in the shadows. This is especially clear as a modern-day fascist politics  draws much of its energy from a culture of fear, resentment, blind faith, and a state of mind in which the distinction between truth and falsehoods collapses into alternative realities.

Against those politicians, pundits, and academics who falsely claim that fascism rests entirely in the past, it is crucial to recognize that fascism is always present in history and can crystallize in different forms. Or as the historian Jason Stanley observes, “Fascism [is] ‘a political method’ that can appear anytime, anywhere, if conditions are right.”[15] The historical arc of fascism is not frozen in history;  its attributes lurk in different forms in diverse societies, waiting to adapt to times favorable to its emergence. As Paul Gilroy has noted, the “horrors [of fascism] are always much closer to us than we like to imagine,” and our duty is not to look away but to make them visible.[16] The refusal by an array of politicians, scholars, and the mainstream media to acknowledge the scale of the fascist threat bearing down on American society is more than an act of refusal, it is an act of complicity.

At the current moment, it would be wise for educators and others to heed the words of Holocaust survivor and writer Primo Levi who in his book The Black Hole of Auschwitz writes:

Every age has its own fascism, and we see the warning signs wherever the concentration of power denies citizens the possibility and the means of expressing and acting on their own free will. There are many ways of reaching this point, and not just through the terror of police intimidation, but by denying and distorting information, by undermining systems of justice, by paralyzing the education system, and by spreading in a myriad of subtle ways nostalgia for a world where order reigned, and where the security of a privileged few depends on the forced labor and the forced silence of the many.[17]

Levi’s words remind us of the importance of critical education, historical memory, civic literacy, and collective resistance as a counterweight to the current language of nativism, ultra-nationalism, bigotry, and violence. It is an urgent call to resist the erasure of history. This is particularly important at a time when America moves closer to a fascist abyss as thinking becomes dangerous, language is emptied out of any substance, politics is driven by the financial elite, and institutions that serve the public good begin to vanish.

Under the current regime of fascist politics, education is increasingly defined as an animating space of violence, revenge, resentment, and victimhood as a privileged form of white Christian identity. Right-wing legislators are weaponizing education by calling for the firing of faculty who simply refer to critical race theory, critically engage with African American history, teach gender studies and resist “anti-trans legislation that seeks to codify antiquated gender roles.”[18] The fascist wing of the GOP wants the state to monitor the views of teachers, reproduce pedagogies of repression, eliminate tenure, and redefine the role of higher education in fundamentalist theocratic terms. In this scenario, we are reminded of James Baldwin’s claim in No Name in the Street that when ignorance merges with power, “education is a synonym for indoctrination, if you are white, and subjugation, if you are black.”

The current age of barbarism points to the need to emphasize how the cultural realm and pedagogies of closure operate as an educational and political force in the service of fascist politics. Under such circumstances,  educators and others must question not only what individuals learn in a given society but what they have to unlearn, and what institutions provide the conditions for them to do so. Against apartheid pedagogies of repression and conformity—rooted in censorship, racism, and the killing of the imagination—there is the need for critical pedagogical practices that value a culture of questioning, view critical agency as a fundamental condition of public life, and reject indoctrination in favor of the search for justice within educational spaces and institutions that function as democratic public spheres.

At a time when learning is tied to a pedagogy of repression and citizenship becomes synonymous with white Christian nationalism, it is crucial for individuals to become critical and autonomous citizens capable of interrogating the lies and falsehoods spread by politicians, right-wing pundits, anti-public intellectuals, and right-wing social media platforms while being able to struggle for a more democratic and just future.   But there is more at work here than learning how to be self-reflective; there is also the art of learning how to turn memory and critique into a form of collective resistance, especially with respect to creating a multi-racial working-class movement.

To fight the ghosts of the past as they emerge in new forms, it is essential to learn from history. As Stuart Jeffries argues, it is imperative for critical intellectuals to excavate that which has been “consigned to oblivion by the victors….to find the forgotten, the obsolete [and] the allegedly irrelevant.”[19]   Any viable form of resistance needs to expand the public’s understanding of the power of historical consciousness, moral witnessing, and the power of a social contract in which political and personal rights are joined with economic rights. Redemptive memory allows us to the confront the dark truths of history and resist a paralysis of ethical consciousness and a state of depoliticized inattentiveness that breeds horrors and creates monsters.  In addition, a massive pedagogical campaign is also needed to deconstruct the regressive notions of freedom and self-interest at the heart of neoliberal ideology. At the same time, the poisonous refuge of racism and economic inequality must be confronted in multiple sites as a deeply interwoven political and educational struggle.

Matters of education are crucial to developing a democratic socialist vision. Education is a place where individuals should be able to imagine themselves as critically and politically engaged agents. In a time of oppression, education becomes even more fundamental to politics. Educators, public intellectuals, artists, workers, union members and other cultural workers need to make education essential to social change and, in doing so, reclaim the role that education has historically played in developing political literacies and civic capacities, both of which are essential prerequisites for developing a socialist democracy.

Education as empowerment must be able to take on the task of shifting consciousness to enable individuals to narrate themselves, prevent their own erasure, address the economic, social, and political conditions that shape their lives, and learn that culture is an instrument of power. For this to happen, people must recognize something of themselves and their condition in the modes of education in which they are addressed. This is a matter of awakening both a sense of identification and a moment of recognition.  As a political project, education must press the claims for economic and social justice and strengthen the call for civic literacy and positive collective action.

In the face of the current fascist threat, progressives need to recover and reframe the discourse and purpose of education as an empowering political project. Malcolm X was right when he said, ‘Education is a passport to the future.’ He built upon this insight when he wrote ‘Power in defense of freedom is greater than power on behalf of tyranny and oppression, because power, real power, comes from our conviction which produces action, uncompromising action.’ The language of critique, compassion, and hope must be collective, embracing our connections as human beings, and respecting our deeply interrelated relationship to the planet.

A democratic socialist politics and movement need a language of connections. Any affirmation of the social must ensure that public services and social provisions bind us together as human beings. Capitalism has proven that it cannot respond either to society’s most basic needs or address its most serious social problems. Once again, neoliberalism has lost its legitimacy and can no longer fulfil its empty promises. It is a death machine rooted in the logic of racial purity, social abandonment, and terminal exclusion. Its criminality, cruelty,  inhumanity, and its alignment with an emerging fascist politics are now on full display in the fascism of the Republican Party. There is a need for educators both to reclaim the histories of insubordination and resistance and to update and enact them accordingly in the current historical moment. It has become clear in the age of the plagues and barbarism that any successful movement for resistance must not only be democratic and anti-capitalist; it must also be anti-fascist. We owe such a challenge to ourselves, to future generations, and to the promise of a global socialist democracy waiting to blossom.

Fascism is one of the major crises of our times; its presence cannot be relegated to an isolated moment in history. Memory must be a site of activation, a productive site that wages a struggle against misremembering, misinformation, and engineered ignorance. The mobilizing passions of fascism must be understood and made visible in order to prevent them from engulfing society and menacing the future. Educators not only need to be aware of the importance of historical memory and the roots of fascism and its different forms but must also work individually and collectively to make sure that a twenty-first century fascist politics fails to materialize. Moreover, it is crucial for educators not only to learn from the past but also to recognize what has been unlearned and what has been purposely forgotten or rewritten in order to camouflage and hide the emergence of a rebranded fascist politics.

In a society in which democracy is under siege, it is crucial to remember that alternative futures are possible and that acting on these beliefs is a precondition for making radical change possible. At stake here is the courage to take on the challenge of what kind of world we want—what kind of future do we want to build for our children? The great philosopher, Ernst Bloch, insisted that hope taps into our deepest experiences and that without it reason and justice cannot blossom. In The Fire Next Time, James Baldwin adds a call for compassion and social responsibility to this notion of hope, one that is indebted to those who will follow us. He writes: “Generations do not cease to be born, and we are responsible to them…. [T]he moment we break faith with one another, the sea engulfs us, and the light goes out.”[20]  Now more than ever educators must live up to the challenge of keeping the fires of resistance burning with a feverish intensity. Only then will we be able to keep the lights on and the future open. Only then will fascism be defeated.

Notes.

[1] Alberto Toscano, “The Long Shadow of Racial Fascism,” Boston Review. (October 27, 2020). Online http://bostonreview.net/race-politics/alberto-toscano-long-shadow-racial-fascism

[2] Henry A. Giroux, Pedagogy of Resistance (London: Bloomsbury, 2022)

[3] Anthony DiMaggio, “Fascism Denial American Style: Exceptionalism in the Ivory Tower,” Counterpunch (April 5,2023. Online: https://www.counterpunch.org/2023/04/05/fascism-denial-american-style-exceptionalism-in-the-ivory-tower/

[4] Henry A. Giroux, Insurrections: Education in an Age of Counter-Revolutionary Politics (London: Bloomsbury, 2023).

[5] See, especially, William Robinson, The Global Police State (London: Pluto Press, 2020).

[6] Judith Butler, “The Criminalization of Knowledge,” The Chronicle of Higher Education, [May 27, 2018]. Online: https://www.chronicle.com/article/The-Criminalization-of/243501

[7] Editorial Board, “Editorial: Tennessee Republicans’ appalling assault on speech and freedom,” Los Angeles Times (April 7, 2023).  Online: https://www.latimes.com/opinion/story/2023-04-07/editorial-tennessee-republicans-appalling-assault-on-speech-and-freedom?utm_id=92895&sfmc_id=5116563

[8] Ibid.

[9]  Moira Donegan, “Schools and universities are ground zero for America’s culture war.” The Guardian [February 5, 2023]. Online: https://www.theguardian.com/commentisfree/2023/feb/05/schools-and-universities-are-ground-zero-for-americas-culture-war

[10] Chris Walker, “Principal Fired Over Parent Complaints on Lesson Showing Michelangelo’s ‘David’,” Truthout (March 23, 2023). Online: https://truthout.org/articles/principal-fired-over-parent-complaints-on-lesson-showing-michelangelos-david/

[11] Mike Hixenbaugh and Antonia Hylton, “Southlake school leader tells teachers to balance Holocaust books with ‘opposing’ views,” NBC News(October 14, 2021). Online: https://www.nbcnews.com/news/us-news/southlake-texas-holocaust-books-schools-rcna2965

[12] Ibid.

[13] Cheyanne M. Daniels, “Florida textbook altered to remove references to Rosa Parks’ race: report,” The Hill (March 17, 2023). Online: https://thehill.com/homenews/state-watch/3905312-florida-textbook-altered-to-remove-references-to-rosa-parkss-race-report/

[14] Michael Datcher, “Let the Dead Speak.” Truthdig [January 30, 2023]. Online: https://www.truthdig.com/articles/let-the-dead-speak/

[15] Cited in Ruth Ben-Ghiat, “What Is Fascism?” Lucid Substack [December 7, 2022]. Online: https://lucid.substack.com/p/what-is-fascism

[16] Paul Gilroy, “The 2019 Holberg Lecture, by Laureate Paul Gilroy: Never Again: refusing race and salvaging the human,” Holbergprisen, [November 11, 2019].   Online: https://holbergprisen.no/en/news/holberg-prize/2019-holberg-lecture-laureate-paul-gilroy

[17] Primo Levi, The Black Hole of Auschwitz, translated by Sharon Wood, 31–34. (Cambridge: Polity Press. 1974, 2005), p. 34.

[18] Talia Lavin, “Why Transphobia Is at the Heart of the White Power Movement.” The Nation [August 18, 2021]. Online: https://www.thenation.com/article/society/transphobia-white-supremacy/

[19] Stuart Jeffries, Grand Hotel Abyss: The Lives of the Frankfurt School (New York: Verso, 2017), p. 27.

[20] Cited in Toni Morrison, editor, James Baldwin : Collected Essays : Notes of a Native Son / Nobody Knows My Name / The Fire Next Time / No Name in the Street / The Devil Finds Work / Other Essays (New York: Library of America, 1998), p. 710.

Henry A. Giroux currently holds the McMaster University Chair for Scholarship in the Public Interest in the English and Cultural Studies Department and is the Paulo Freire Distinguished Scholar in Critical Pedagogy. His most recent books are America’s Education Deficit and the War on Youth (Monthly Review Press, 2013), Neoliberalism’s War on Higher Education (Haymarket Press, 2014), The Public in Peril: Trump and the Menace of American Authoritarianism (Routledge, 2018), and the American Nightmare: Facing the Challenge of Fascism (City Lights, 2018), On Critical Pedagogy, 2nd edition (Bloomsbury), and Race, Politics, and Pandemic Pedagogy: Education in a Time of Crisis (Bloomsbury 2021). His website is www. henryagiroux.com.

counterpunch.org

Δ. Κωνσταντακόπουλος: Μαδαγασκάρη: Από τον κυκλώνα Freddy στις εισαγωγές Predator από την Ελλάδα

0

Μιλώντας για τον ρόλο της Δύσης στην Αφρική, δεν μπορούμε πάλι να μην θαυμάσουμε τον πρωταγωνιστικό ρόλο που παίζει πλέον η Ελλάδα στην περιοχή!

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
8 Απριλίου 2023

Ο τροπικός κυκλώνας Freddy έπληξε πρόσφατα τη νοτιοανατολική Αφρική, και με ιδιαίτερη ένταση τη Μοζαμβίκη, τη Μαδαγασκάρη και το Μαλάουι, σκοτώνοντας εκατοντάδες ανθρώπους, προκαλώντας τη μετακίνηση μισού εκατομμυρίου και πλήττοντας συνολικά πάνω από ένα εκατομμύριο κατοίκους.

Oι κοινωνικές και οικονομικές συνέπειες αυτής της καταστροφής είναι τρομακτικές, αντιστρόφως ανάλογες της προσοχής που δόθηκε από τα μεγάλα δυτικά μέσα, αυτά που δίνουν τον τόνο της ενημέρωσης σε όλο τον πλανήτη (αν και σταδιακά, μεγάλο μέρος της ανθρωπότητας τείνει να απελευθερωθεί από την κυριαρχία του δυτικού «αφηγήματος», παραμυθιού δηλαδή, για το ποια είναι η πραγματικότητα του κόσμου μας).

Τροπικοί κυκλώνες υπήρχαν και στο παρελθόν. Αλλά δεν είχαν ούτε την πρωτοφανή διάρκεια, ούτε την εξίσου πρωτοφανή ένταση του Freddy, που, μάλιστα, για πρώτη φορά έκανε δύο διελεύσεις από τις ίδιες περιοχές, λες και ήθελε να μην αφήσει τίποτα όρθιο. Για «τρομοκρατία νέου τύπου», μίλησε, περιγράφοντας το φαινόμενο, η γαλλική Humanité.

Δεν φτάνει που οι «πλούσιοι και ισχυροί» του πλανήτη συνεχίζουν και επιταχύνουν την κλιματική αλλαγή, μειώνοντας όλο και πιο γρήγορα, κάθε χρόνο που περνάει, την πιθανότητα επιβίωσης του ανθρώπινου γένους, τη νύφη την πληρώνουν προς το παρόν κατά κόρον οι φτωχοί του πλανήτη, θύματα της πιο άγριας καταπίεσης και εκμετάλλευσης της Δύσης επί αιώνες και οι οποίοι δεν φέρουν καμία ευθύνη και δεν συμβάλλουν στην κλιματική αλλαγή.

Η νότιος Μαδαγασκάρη μάλιστα έχει το θλιβερό προνόμιο να είναι η πρώτη περιοχή του κόσμου που γνώρισε, το 2021, λιμό που οφειλόταν σχεδόν αποκλειστικά στην κλιματική αλλαγή.

Όσο βέβαια και αν είναι ισχυροί οι τροπικοί κυκλώνες, προς το παρόν τουλάχιστον δεν μπορούν ακόμα να συναγωνιστούνε σε καταστροφική ισχύ τη δυτική αποικιοκρατία και νεοαποικιοκρατία.

Δεν τους επιτρέπουμε να παίρνουν λιπάσματα από τη Ρωσία, τους εξάγουμε όμως Predator

Μιλώντας για τον ρόλο της Δύσης στην Αφρική, δεν μπορούμε πάλι να μην θαυμάσουμε τον πρωταγωνιστικό ρόλο που παίζει πλέον η Ελλάδα στην περιοχή, ένα ακόμα αναμφισβήτητο κατόρθωμα της σημερινής κυβέρνησης, μιας κυβέρνησης ασφαλώς μοναδικής στην ιστορία μας μετά το 1974.

Η Μαδαγασκάρη, ένα κράτος υπονομευμένο από τη ξηρασία και απειλούμενο από την πείνα, είχε έτσι τη χαρά να συγκαταλέγεται στις αφρικανικές χώρες όπου εξήχθη από την Ελλάδα, με επίσημη άδεια εξαγωγής, το κακόβουλο ισραηλινό λογισμικό παρακολούθησης Predator. Να μην έχουμε μόνο εμείς οι Έλληνες το προνόμιο να μας παρακολουθούν μαζικά, να το απολαύσουν και οι Αφρικανοί.

Μπορεί να μην έχουν να φάνε, φάρμακα να γιατρευτούνε ή λιπάσματα για να καλλιεργήσουνε, η κυβέρνησή τους όμως έχει τουλάχιστο τη δυνατότητα να τους παρακολουθεί. Ευρώπη γίνεται και η Μαδαγασκάρη, από την άποψη αυτή τουλάχιστο. Και είναι δικό μας κατόρθωμα αυτό που κάνει τον γράφοντα να νοιώθει πολύ περήφανος – και πιστεύουμε έτσι πρέπει να νοιώθει και κάθε Έλληνας!

Όπως μας λένε μάλιστα κάποιες κακές γλώσσες, μια από τις πρώτες ενέργειες της παρούσας ελληνικής κυβέρνησης, αμέσως μόλις εξελέγη ήταν ακριβώς αυτή. Να πάρει τις αρμοδιότητες για την εξαγωγή ευαίσθητων τεχνολογιών, που καθορίζονται από μάλλον αυστηρές ευρωπαϊκές ρυθμίσεις, από το Υπουργείο Οικονομίας και να τις πάει στο Υπουργείο Εξωτερικών. Μόνο που αυτή η «μετακόμιση» δεν συνοδεύτηκε από τη μετακίνηση και της πλειοψηφίας των υπαλλήλων που ασχολιόντουσαν με αυτό το θέμα και είχαν μακρόχρονη εμπειρία στον έλεγχο των εξαγωγών. Το συμπέρασμα δικό σας. Και του Ευρωπαίου Εισαγγελέα, που ερευνά τώρα τις υποθέσεις εξαγωγής Predator από την Ελλάδα και την Κύπρο.

Την κοπάνησαν οι Γάλλοι, χάσαμε μια μεγάλη ευκαιρία εμείς

Κρίμα πάντως που πήρανε φαλάγγι οι ντόπιοι τους Γάλλους από την Αφρική. Χάσαμε έτσι, μας ξέφυγε μέσα από τα χέρια κυριολεκτικά, η μοναδική ευκαιρία να στείλουμε τα στρατά μας στην υποσαχάρια Αφρική, στο Σαχέλ, να αποδείξουμε στους Μαύρους τι αξίζουν, όπως το κάναμε και άλλες φορές στέλνοντας τους στρατιώτες μας στην Ουκρανία, την Κορέα ή το Αφγανιστάν.

Οι φωστήρες που μας διοικούν το είχαν σκεφτεί και αυτό ακόμα, να στείλουν δηλαδή τα στρατά μας στο Σαχέλ, να δείξουν στους Μαύρους τι αξίζουν και να καταγάγουν έναν ακόμα εθνικό θρίαμβο, της ιδίας κατηγορίας πιθανώς με τις επιτυχείς επεμβάσεις στην Ουκρανία και την Κορέα (ή τις τόσο επιτυχείς αντιστάσεις έξω από τη Σμύρνη το 1922 και στην Κύπρο το 1974), που κοσμούν το παρελθόν μας ως ουσιαστικής αποικίας κάθε είδους. Τo ‘γραψαν μάλιστα, αυτό με την αποστολή ελληνικού στρατού στο Σαχέλ, και στην ελληνογαλλική αμυντική συμφωνία, αλλά αυτοί οι κιοτήδες οι Γάλλοι «χέστηκαν» απάνω τους και την κοπάνησαν, αφήνοντας ανυπεράσπιστο τον «δυτικό πολιτισμό» που θέλει τόσο οψίμως, να «υπερασπιστεί» η ελληνική πολιτική και στρατιωτική ηγεσία.

Ίσως μάλιστα αυτή η πρεμούρα τους, να αποδώσουν σπουδαίο παγκόσμιο ρόλο στην Ελλάδα κατά τη σύνταξη της ελληνογαλλικής αμυντικής συμφωνίας να εξηγεί την αφηρημάδα των δικών μας (άνθρωποι είμαστε όλοι) που τους έκανε να λησμονήσουν την Κύπρο, και να μην την περιλάβουν στις αμυντικές εγγυήσεις και συνδρομές που ζήτησαν και έλαβαν για την Ελλάδα.

Πηγή:kosmodromio.gr

Αρθρο του Θεόδωρου Τσακίρη στην «Κ»: Νέος κύκλος επιδείνωσης των σχέσεων του ΟΠΕΚ+ με τη Δύση

0

Η απόφαση µερίδας της συμμαχίας του ΟΠΕΚ+ να μειώσει την παραγωγή του καρτέλ κατά 1,16 εκατ. βαρέλια/ημέρα στις 2 Απριλίου έπεσε «ως κεραυνός εν αιθρία» σε πολλούς Δυτικούς αναλυτές

Η απόφαση µερίδας της συμμαχίας του ΟΠΕΚ+ να μειώσει την παραγωγή του καρτέλ κατά 1,16 εκατ. βαρέλια/ημέρα στις 2 Απριλίου έπεσε «ως κεραυνός εν αιθρία» σε πολλούς Δυτικούς αναλυτές. Η έκπληξη επιτάθηκε από το γεγονός ότι μόλις τον Οκτώβριο του 2022 είχε επέλθει συμφωνία μεταξύ των 23 πετρελαιοεξαγωγικών κρατών της συμμαχίας του «υπερ-ΟΠΕΚ» για τη μείωση της παγκόσμιας προσφοράς κατά 2 εκατ. βαρέλια/ημέρα, ενώ στις 25 Μαρτίου η Τουρκία υποχρεώθηκε να συμμορφωθεί με την απόφαση του Διαιτητικού Δικαστηρίου των Παρισίων διακόπτοντας τη μεταφορά πετρελαίου από το κουρδικό βόρειο Ιράκ, κάτι που οδήγησε στην απόσυρση 470.000 βαρελιών/ημέρα από τις διεθνείς αγορές.

Εάν λάβει κανείς υπόψη του την απόφαση της Ρωσίας που είχε ανακοινώσει ήδη από τις 10 Φεβρουαρίου τη μείωση της ημερήσιας παραγωγής της κατά 500.000 βαρέλια έως τα τέλη του 2023, η συνολική μείωση του ΟΠΕΚ+ θα φθάσει το 1,66 εκατ. βαρέλια για το πρώτο τρίμηνο του 2022 ή συνολικά τα 3,66 εκατ. βαρέλια από τον Οκτώβριο του 2022, κάτι που ισοδυναμεί με το 3% της παγκόσμιας παραγωγής κατά τους τελευταίους πέντε μήνες. Η αντίδραση των αγορών ήταν αναμενόμενη. Η τιμή Brent αυξήθηκε από τα 73 δολ./βαρέλι στα 85 δολ./βαρέλι μέσα σε λίγες ημέρες, κάτι που θα επηρεάσει αναπόφευκτα και τις προθεσμιακές τιμές φυσικού αερίου στην Ε.Ε. σε ό,τι αφορά τα προθεσμιακά συμβόλαια του επόμενου τριμήνου – τετραμήνου.

Τα κίνητρα του ΟΠΕΚ+ ποικίλλουν ανά χώρα και περιφέρεια, καθώς ο συνασπισμός λόγω και της ευρύτητάς του έχει δομικά προβλήματα πειθαρχίας και ως προς τον συντονισμό για τη λήψη των αποφάσεών του και ως προς την πρακτική εφαρμογή τους. Αυτό δεν αφορά μόνο τα 10 μη κράτη-μέλη του ΟΠΕΚ+ που δεν είναι μέλη του ΟΠΕΚ. Αφορά και το κατεξοχήν πετρελαϊκό καρτέλ των 13 πετρελαιο-εξαγωγικών κρατών. Αυτά τα προβλήματα συντονισμού έχουν οδηγήσει πολλούς Δυτικούς παρατηρητές στο να υποτιμήσουν τη σημασία και την ισχύ του οργανισμού, που στα χαρτιά ελέγχει πάνω από το 50% της παγκόσμιας παραγωγής. Στην πραγματικότητα, τόσο μετά το 2016 όσο και πιο εμφατικά μετά το 2022, η αύξηση της αμερικανικής μη συμβατικής παραγωγής πετρελαίου και οι εντονότατες συγκρούσεις εντός του ΟΠΕΚ (Ιράν – Σαουδική Αραβία) και εντός του αραβικού ΟΠΕΚ, δηλαδή του ΟΑΠΕΚ (μποϊκοτάζ Σ. Αραβίας – ΗΑΕ κατά Κατάρ), έχουν αποδυναμώσει την ισχύ του καρτέλ και τη δυνατότητα της Σαουδικής Αραβίας να επιβάλλεται στο εσωτερικό του ΟΠΕΚ. Για να αναπληρώσει αυτό το κενό ισχύος το Ριάντ αναγκάστηκε να προχωρήσει το 2016 σε μια τακτική συμμαχία με τη Ρωσία, όταν αυτή έγινε δεκτή ως παρατηρητής στον ΟΠΕΚ, η οποία πλέον έχει λάβει στρατηγικά χαρακτηριστικά μετά την απόφαση Ε.Ε. – ΗΠΑ να επιβάλουν πλαφόν στις εξαγωγές ρωσικού πετρελαίου τον Δεκέμβριο του 2022.

Η καταπολέμηση αυτού του πλαφόν σε συνδυασμό με την πάγια αναγκαιότητα αύξησης των εσόδων της Σαουδικής Αραβίας –ιδίως μετά την εξαΰλωση της επένδυσής της στην Credit Suisse– αποτελεί τον θεμέλιο λίθο της στρατηγικής συμμαχίας Ριάντ – Μόσχας που επιχειρεί να επιβάλει ένα ελάχιστο όριο διεθνών τιμών μεταξύ 80-100 δολ./βαρέλι, προκειμένου η Ρωσία να μπορεί να παραμένει ανταγωνιστική στις ασιατικές αγορές και να συνεχίσει τη χρηματοδότηση των πολεμικών αναγκών της. Ο κρίσιμος παράγοντας για την επιτυχία αυτής της στρατηγικής παραμένει όχι τόσο το δυσεφάρμοστο αμερικανο-ευρωπαϊκό πλαφόν, όσο η επιστροφή της κινεζικής ζήτησης από τους πανδημικούς περιορισμούς της.

Ο δρ Θεόδωρος Τσακίρης είναι αναπληρωτής καθηγητής Γεωπολιτικής & Ενεργειακής Πολιτικής Πανεπιστημίου Λευκωσίας.
Καθημερινή

Η ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ ΔΕΝΔΙΑ

6
του Παντελή Σαββίδη
Παρακολούθησα, χθες, την ενδιαφέρουσα συνέντευξη Δένδια στον Σκάι.
Ήταν περισσότερο καλός απο την εικόνα που είχα σχηματίσει για τις διπλωματικές ικανότητές του. Θα παραθέσω τον σύνδεσμο για να παρακολουθήσει όποιος επιθυμεί λεπτομέρεις απο όσα είπε.
Εδώ θα ήθελα να σχολιάσω μια διαφωνία μου μαζί του.
Ο κ. Δένδιας υποστήριξε πως τα στρατηγικά συμφέροντα της Τουρκίας και της Ελλάδας συμπίπτουν και απέδωσε σ αυτήν την συνειδητοποίηση απο την Άγκυρα της επιθυμίας “να πέσουν οι τόνοι και να τα βρούμε”.
Το πως εννοεί η Τουρκία το “να τα βρούμε” το δήλωσε, χθες, ο κ. Τσαβούσογλου, ο οποιος ζήτησε παραμπομπή των ελληνοτουρκικών “διαφορών’, όπως τις αποκαλεί, στη Χάγη. Περιέγραψε, όμως, ως διαφορές ακόμη και την κυριαρχία νησιών απο την Ελλάδα. Δεν πιστεύω πως θα υπάρξει ελληνική κυβέρνηση να πάει στη Χάγη με το σύνολο των ζητημάτων που θέτει η Τουρκία.
Το θέμα, όμως, του σχολίου είναι η σύγκλιση στρατηγικών συμφερόντων.
Και ας ξεκινήσουμε απο τα εύκολα. Η Ελλάδα δεν έχει κανένα στρατηγικό συμφέρον. Έχετε ακούσει εσείς ποτέ για στρατηγικά συμφέροντα της Ελλάδας; Το μόνο στρατηγικό συμφέρον είναι να τους αφήσουν ήσυχους στην Αθήνα να κυβερνούν χωρίς να σκέφτονται πολύ πολύ κάτω απο την σκιά της Ακρόπολης. Αυτό είναι το στρατηγικό συμφέρον της ελληνικής νομενκλατούρας. Και για να το πετύχει, με τους μηχανισμούς που διαθέτει αναδεικνύει σε όλα τα αξιώμτα τους πλέον ανίκανους. Για να μπορεί να τους ελέγχει. Και προσπαθεί να διαμορφώσει μια κοινή γνώμη εύκολα χειραγωγίσημη με την γνωστή ποιότητα των τηλεοπτικών προγραμμάτων.
Η Τουρκία, αντιθέτως, επιδιώκει- και το έχει δηλώσει- να γίνει περιφερειακή δύναμη. Και η επιδίωξή της αυτή περνά απο την δορυφοροποίηση και της Ελλάδας.
Άρα, η Τουρκία θέλει να δορυφοροποίησει την Ελλάδα με ενέργειές της που δημιουργούν τετελεσμένα και η Ελλάδα προσπαθεί να αποφύγει την δορυφοροποίηση. Που βλέπει ο Δένδιας σύγκλιση στρατηγικών συμφερόντων;
Η μόνη περίπτωση να συγκλίνουν τα στρατηγικά συμφέροντα Ελλάδας-Τουρκίας είναι να βρούν μια λύση στα διμερή με βάση το Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της Θάλασσας και μετά να συνεργαστούν. Αλλά λύση με βάση το Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της Θάλασσας η Τουρκία δεν θέλει. Διότι αν θελήσει, θα αναγνωρίσει μια ελληνική υπόσταση που δεν την επιθυμεί.
Το επικίνδυνο-μάλιστα πολύ επικίνδυνο-είναι ότι η Τουρκία έχει σχέδιο το οποίο υλοποιεί να καταστεί περιφερειακή δύναμη και να συσπειρώσει γύρω της και άλλες χώρες. Στην Αθήνα ασχολούνται με την Πλάκα.
Η συνέντευξη:

Τελικά μοιάζουμε στους Νεάντερταλ πολύ περισσότερο από ό,τι νομίζαμε

0

Οι πρόσφατες επανεκτιμήσεις των απολιθωμάτων και των αρχαιολογικών δεδομένων έχουν βοηθήσει να διαμορφωθεί μια νέα εικόνα, «αρκετά ικανών» Νεάντερταλ

Η ποπ κουλτούρα απεικονίζει συχνά τους Νεάντερταλ σαν κακέκτυπο των ανθρώπων των σπηλαίων, ως «υποδεέστερα» πλάσματα των οποίων ο νομαδικός-κυνηγετικός τρόπος ζωής συνέβαλε στον αφανισμό τους. Όμως, η εικόνα που έχουμε για τους εξαφανισμένους «συγγενείς» αρχίζει να αλλάζει, καθώς όλο και περισσότερες έρευνες δείχνουν πως οι Νεάντερταλ έμοιαζαν με το είδος μας σε πάρα πολλές πτυχές της ζωής.

Ήταν σε θέση να αλλάζουν το τοπίο γύρω τους με τη βοήθεια της φωτιάς, ήταν ικανότατοι κυνηγοί και συνεργάζονταν σε πολύ μεγαλύτερες ομάδες από ό,τι πίστευαν παλιότερα οι παλαιοανθρωπολόγοι.

Οι πρόσφατες επανεκτιμήσεις των απολιθωμάτων και των αρχαιολογικών δεδομένων έχουν βοηθήσει να διαμορφωθεί μια νέα εικόνα, «αρκετά ικανών» Νεάντερταλ, δηλώνει η Ρεμπέκα Σάικς, αρχαιολόγος και συνεργάτης στο Πανεπιστήμιο του Λίβερπουλ.

Το είδος των Νεάντερταλ ανακαλύφθηκε πριν περίπου 150 χρόνια και μέχρι σήμερα επιστήμονες έχουν φέρει στο φως τα οστά και τα δόντια 400 και πλέον Νεάντερταλ (η επιστημονική τους ονομασία είναι Homo neanderthalensis).

Τελικά μοιάζουμε στους Νεάντερταλ πολύ περισσότερο από ό,τι νομίζαμε-1
Ένας ανακατασκευασμένος σκελετός Νεάντερταλ, μπροστά από έναν σύγχρονο, ανθρώπινο σκελετό, στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Νέας Υόρκης. AP / Frank Franklin II

Αυτά τα απολιθώματα αποκαλύπτουν ένα πιο κοντό είδος, με στιβαρά στήθη και άκρα. Είχαν πιο μακριά κρανία και έντονα ζυγωματικά. «Τα δεδομένα συσσωρεύονται, οι Νεάντερταλ ήταν πολύ διαφορετικοί από εμάς ανατομικά. Όταν όμως κοιτάζουμε τα στοιχεία για τη συμπεριφορά, η εικόνα είναι μάλλον αντίθετη», λέει ο Κρις Στρίνγκερ, επικεφαλής της έρευνας για την καταγωγή του ανθρώπινου είδους, στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Λονδίνου.

Μελέτες δείχνουν πως οι Νεάντερταλ χρησιμοποιούσαν τη φωτιά για να μαγειρέψουν, έφτιαχναν εργαλεία για να κόβουν το κρέας και να σπάνε την πέτρα, έχτιζαν δομές και δημιουργούσαν κοσμήματα. Κολυμπούσαν και καταδύονταν για όστρακα, τα οποία χρησιμοποιούσαν ως εργαλεία ή για χάντρες. Επεξεργάζονταν φύλλα σημύδας για την παραγωγή πίσσας. Διακοσμούσαν και χάραζαν οστά. «Όσο περισσότερα μαθαίνουμε για τους Νεάντερταλ, τόσο πιο πολύ φαίνεται πως μας έμοιαζαν συμπεριφορικά», προσθέτει ο Δρ. Στρίνγκερ.

 

Οι επιστήμονες ανακάλυψαν, επίσης, ότι οι Νεάντερταλ έθαβαν τους νεκρούς τους με τον ίδιο τρόπο – στην τοποθεσία Shanidar του Ιράν, απολιθωμένη γύρη δείχνει ότι ενδεχομένως αφήνονταν και λουλούδια σε ταφές. Φρόντιζαν για τους άρρωστους και τραυματίες τους και με μπλεγμένες ίνες έφτιαχναν σπάγκο, που θα μπορούσαν να χρησιμοποιούν για την κατασκευή διχτυών, χαλιών, καλαθιών ή υφασμάτων.

Τελικά μοιάζουμε στους Νεάντερταλ πολύ περισσότερο από ό,τι νομίζαμε-2
AP / Ένα μικρό κορίτσι κοιτάζει το ομοίωμα ενός μαμούθ στο Μουσείο Νεάντερταλ στο Μέτμαν της δυτικής Γερμανίας.

Τα γενετικά στοιχεία και τα απολιθώματα δείχνουν ότι οι Νεάντερταλ ευδοκίμησαν σε όλη την Ευρώπη και τη δυτική Ασία από το 400.000π.Χ έως και το 38.000π.Χ. Ζούσαν σε κλίματα που κυμαίνονταν από το μετεωρολογικό άκρο της εποχής των παγετώνων, μέχρι και τις ήπιες ενδιάμεσες περιόδους, που ο καιρός θύμιζε αυτόν στο σημερινό, βόρειο ημισφαίριο.

«Έπρεπε να είναι πολύ ευέλικτοι για να το αντιμετωπίσουν αυτό», δήλωσε η Δρ. Σάικς. «Και ίσως η ίδια η κοινωνική δομή των Νεάντερταλ να άλλαξε ως απάντηση στις διαφορετικές ευκαιρίες και προκλήσεις που προέκυπταν στα διαφορετικά περιβάλλοντα και κλίματα».

«Μπάρμπεκιου» με καβούρια

Έρευνες υποδεικνύουν πως οι Νεάντερταλ έτρωγαν μεν φυτά, αλλά ήταν αρκετά έξυπνοι και ικανοί ώστε να κυνηγούν χερσαία και όχι μόνο θηράματα. Μια μελέτη του Φεβρουαρίου έδειξε πώς οι Νεάντερταλ που ζούσαν στην Ιβηρική Χερσόνησο έτρωγαν καβούρια, τα οποία τα κουβαλούσαν πίσω στις σπηλιές τους για να τα ψήσουν στη φωτιά, πριν τα ανοίξουν και καταβροχθίσουν το κρέας τους.

«Για να τα πιάσουν, έπρεπε να γνωρίζουν για τις παλίρροιες και τη συμπεριφορά των καβουριών», λέει η Σάικς. Αυτό δείχνει αφαιρετική σκέψη και προγραμματισμό, «δείχνει ότι κατανοούσαν το περιβάλλον όπου ζούσαν», προσθέτει.

Τα «ξαδέρφια» του είδους μας κατανάλωναν επίσης χελώνες, κουνέλια, πουλιά, ψάρια και οστρακοειδή, λέει η Δρ. Μαριάνα Ναμπέ, αρχαιολόγος στο καταλανικό ινστιτούτο Ανθρώπινης Παλαιο-οικολογίας.

Μια άλλη πρόσφατη μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Science Advances, υποδεικνύει ότι οι Νεάντερταλ κυνηγούσαν και σφαγίαζαν ελέφαντες την Εποχή των Παγετώνων. Η έρευνα, η οποία βασίζεται σε απολιθώματα 125.000 ετών που βρέθηκαν στο Neumark-Nord στη Γερμανία, υποδηλώνει ότι οι Νεάντερταλ πιθανώς συγκεντρώνονταν εκεί, κατά περιόδους, σε ομάδες μεγαλύτερες από το αναμενόμενο, για να καταναλώσουν κρέας.

Οι συγγραφείς της μελέτης εξέτασαν χιλιάδες χαυλιόδοντες, δόντια και οστά από περίπου 60 ελέφαντες που «πρόδιδαν» ότι οι Νεάντερταλ που είχαν συγκεντρωθεί στο Neumark-Nord, διαχώριζαν το κρέας από τα οστά χρησιμοποιώντας εργαλεία και στη συνέχεια ενδεχομένως έψηναν το κρέας. Ένας ελέφαντας 11 τόνων θα μπορούσε να θρέψει 25 άτομα για τρεις μήνες, 100 άτομα για ένα μήνα, ή 350 άτομα για μια εβδομάδα, σύμφωνα με τους υπολογισμούς ερευνητών.

«Διοργάνωναν αυτά τα τσιμπούσια κρεατοφαγίας, που σημαίνει ότι οι μικρότερες ομάδες ανθρώπων συντηρούσαν (σ.σ μεταξύ τους) επαφές σε ένα μεγαλύτερο δίκτυο», δήλωσε η Δρ. Σαμπίν Γκοτζίνσκι Γουιντχόιζερ, συν-συγγραφέας της μελέτης και ζωο-αρχαιολόγος στο Ερευνητικό Κέντρο Αρχαιολογίας και το Μουσείο Μονρεπό στη Γερμανία.

«Ανέκαθεν θεωρούνταν πολύ διαφορετικοί από εμάς», λέει η Μπριάνα Πομπάινερ, παλαιοανθρωπολόγος του Ινστιτούτου Σμιθσόνιαν. «Μερικές φορές είναι λίγο ενοχλητικό όταν οι επιστήμονες λένε “Στην πραγματικότητα, και οι Νεάντερταλ θα μπορούσαν να το κάνουν αυτό“… οπότε το ερώτημα είναι: Γιατί είμαστε εδώ και αυτοί όχι;»

Οι Homo sapiens και οι Νεάντερταλ εξελίχθηκαν σε μεγάλο βαθμό χωριστά, στην Αφρική και την Ευρασία για εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια. Ωστόσο, μέσα σε 20.000 χρόνια από τη στιγμή που τα δύο είδη διασταυρώθηκαν για πρώτη φορά, στην Ευρώπη και τη δυτική Ασία, οι Νεάντερταλ εξαφανίστηκαν.

Πηγή: Wall Street Journal,Καθημερινή

ΕΚΤΑΚΤΟ: Δύο Στρατιές 350.000 ανδρών ανέπτυξαν οι Ρώσοι σε Ντονμπάς και Χερσώνα – Οι ΗΠΑ ανησυχούν για συντριβή των Ουκρανών

0

“UkraLeaks”: Έγγραφο της CIA αποκαλύπτει ότι «Οι Ουκρανοί δεν μπορούν να πετύχουν τους στόχους τους όποτε και να κάνουν αντεπίθεση

Oι Αμερικανοί δεν πιστεύουν ότι η περιβόητη και διαφημισμένη ουκρανική αντεπίθεση θα μπορούσε να φέρει κάποια σημαντική νίκη για τους Ουκρανούς όπως αναφέρει η Washington Post, βασιζόμενη άκρως απόρρητο έγγραφο της CIA που δημοσιεύεται στα UkraLeaks.

Όπως αναφέρεται στο έγγραφο, η συγκέντρωση στρατευμάτων, πυρομαχικών και εξοπλισμού υπολείπεται κατά πολύ των αρχικών στόχων του Κιέβου που είναι η ανακατάληψη των περιοχών που έχουν καταληφθεί από τους Ρώσους και πλέον έχουν χαρακτηριστεί «ρωσικό έδαφος» από το δημοψήφισμα του περασμένου Σεπτεμβρίου.

Με την επισήμανση «άκρως απόρρητο», η αξιολόγηση των Αμερικανών για τις ουκρανικές δυνατότητες και το πιθανό αποτέλεσμα είναι μάλλον απαισιόδοξες: «Ελλείψεις παραγωγής, ισχύος και εφοδιασμού» θα οδηγήσουν «πιθανόν σε μέτρια εδαφικά κέρδη».

Η ισχύς της εδραιωμένης ρωσικής άμυνας σε συνδυασμό με τις «μόνιμες ελλείψεις της Ουκρανίας σε προμήθειες εκπαίδευσης και πυρομαχικών πιθανότατα θα επιβαρύνουν την πρόοδο και θα επιδεινώσουν τις απώλειες κατά τη διάρκεια της επίθεσης», αναφέρει το έγγραφο.

Το Γραφείο του Διευθυντή της CIA το οποίο φαίνεται ότι παρήγαγε το έγγραφο που διέρρευσε, αρνήθηκε να σχολιάσει, όπως και το Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας.

Η διαρροή των απόρρητων εγγράφων, έδωσε αξιοσημείωτες πληροφορίες για τις δραστηριότητες των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών παγκοσμίως , αλλά οι αποκαλύψεις για τον πόλεμο Ρωσίας-Ουκρανίας αποδείχθηκαν ιδιαίτερα διαφωτιστικές.

«Η Ουκρανία ήταν απίθανο να ανακαταλάβει τόσα εδάφη όπως συνέβη το περασμένο φθινόπωρο» καταλήγει η θέση της CIA.

Όλα αυτά ενώ το ρωσικό πυροβολικό και η ρωσική Αεροπορία πραγματοποίησαν σαρωτική επίθεση καταστρέφοντας 98 μονάδες του ουκρανικού πυροβολικού σε αποστολές καταστολής της εχθρικής ισχύος. Τα περισσότερα πυροβόλα που καταστράφηκαν ήταν δυτικά.

Επίσης καταρρίφθηκαν κατά την διάρκεια της περασμένης ημέρας, 10 αμερικανικά βλήματα HIMARS και ουκρανικά BM-30 Smerch, (ρουκέτες των 300 χλστ.), έναν βαλλιστικός τακτικός πύραυλος Grom-2, ουκρανικής παραγωγής και 14 drones των ενόπλων δυνάμεων της Ουκρανίας.

Στο Μπάκχμουτ η κατάσταση είναι αμετάβλητη: Οι Ουκρανοί έχουν περιοριστεί σε ένα ή δύο οικοδομικά τετράγωνα, αλλά δεν έχουν παραδοθείν ακόμα, περιμένουντας, ίσως, την αντεπίθεση.

Οι Ρώσοι έχουν απομακρύνει τις περισσότερες μονάδες τακτικού Στρατού από την μάχη για να τις ξεκουράσουν και να τις αναδιοργανώσουν σε αναμονή της ουκρανικής αντεπίθεσης, αφήνοντας βασικά τις μονάδες της Wagner να επιχειρούν, έχοντας πλέον ελέγξει σχεδόν όλη την πόλη.

Βασικά οι Ρώσοι προετοιμάζουν κι αυτοί δύο Στρατιές συνολικής ισχύος 200.000 ανδρών από τους 300.000 που επιστράτευσαν το περασμένο φθινόπωρο. 

Μόνο οι 100.000 έχουν αναπτυχθεί στα μέτωπα και μόνο ένα ποσοστό της τάξης του 40%, δηλαδή περίπου 40.000 άνδρες έχουν εμπλακεί σε αμυντικές μάχες στην περιοχή της Ζαπορίζια και της Χερσώνα και τις επιθετικές επιχειρήσεις του ρωσικού στρατού στο Ντονμπάς (Ντονιέτσκ και Λουγκάνσκ).

Επίσης έχουν επιστρατευθεί και επιπλέον 50.000 ανδρες από την Κριμαία, την Χερσώνα, την Ζαπορίζια, το Λουγκάνσκ και το Ντονιέτσκ.

Μεγάλες απώλειες έχει υποστεί μόνο η Wagner, αλλά πρόκειται για εθελοντές, οπότε περίπου 350.000 άνδρες των Ρώσων είναι άμεσα διαθέσιμοι για απόκρουση της -όποιας- ουκρανικής αντεπίθεσης, αλλά και συνέχιση των επιθέσεων σε Ντονμπάς: Η ανακατάληψη της πόλης της Χερσώνας, η κατάληψη του Χάρκοβου και των περιοχών που έχασαν το φθινόπωρο (Λίμαν, Ιζίουμ) και η επανάληψη της επίθεση στις περιοχές βόρεια του Κιέβου από την Λευκορωσία αποτελούν τους βασικούς επιθετικούς στόχους του ρωσικού στρατού.

Αυτός είναι και ο λόγος που οι Ρώσοι έχουν ανοίξει τις αποθήκες και έχουν επαναφέρει αρκετά άρματα μάχης πεπερασμένης τεχνολογία: Οι εφεδρείες πρέπει να δώσουν τα πιο σύγχρονα άρματα μάχης που διαθέτουν (Τ-72 και Τ-80) στις μονάδες πρώτες γραμμής.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/enoples-sygkroyseis/ektakto-dyo-straties-350-000-andron-anaptyssoun-oi-rosoi-se-ntonmpas-kai-xersona/

Τα BRICS ξεπέρασαν σε ΑΕΠ τις χώρες του G7: Πώς ο πόλεμος στην Ουκρανία οδηγεί στην απο-δολαριοποίηση του πλανήτη

0

Τι σημαίνει για τις ΗΠΑ η «αποκαθήλωση» του δολαρίου

To συνολικό ΑΕΠ των χωρών BRICS ξεπέρασε το ΑΕΠ των χωρών μελών της G7, σύμφωνα με στοιχεία του περασμένου Οκτωβρίου, που δόθηκαν όμως πρόσφατα στη δημοσιότητα από τη Refinitiv Datastream και τη βρετανική εταιρεία μακροοικονομικών ερευνών Acorn Macro Consulting.

Ειδικότερα, οι οικονομίες των BRICS «έτρεξαν» με +31,5% έναντι λίγο πάνω από +30% (ως ποσοστό του παγκόσμιου ΑΕΠ) των G7.

To AEΠ από μόνο του δεν αποτελεί δείκτη ποιότητας, αποτελεί όμως έναν σχετικό δείκτη ισχύος.

Η διαφορά αναμένεται να αυξηθεί καθώς η Κίνα και η Ινδία βιώνουν ισχυρή οικονομική ανάπτυξη και περισσότερες χώρες ενδιαφέρονται να ενταχθούν στους BRICS.

Σχεδόν το 40% του παγκόσμιου πληθυσμού ζει σε αυτές τις χώρες BRICS και αναμένεται άμεση διεύρυνση του οργανισμού με υποψήφιους την Αλγερία, την Αργεντινή και το Ιράν.

Τα δημογραφικά στοιχεία των BRICS είναι αυτά που γενικά οδηγούν την παγκόσμια ανάπτυξη, ειδικά η Ινδία και η Κίνα αυτή τη περίοδο.

Ωστόσο, η δημογραφική κατάσταση αλλάζει στον κόσμο, αφού υπάρχει σοβαρό δημογραφικό πρόβλημα στις βιομηχανικές χώρες, στους G7.

Μία από τις συνέπειες αυτής της δημογραφικής παρακμής συνίσταται στο γεγονός ότι οι βιομηχανικές χώρες βρίσκονται σε διαδικασία αποβιομηχάνισης.

Η πτώση των βιομηχανικών χωρών είναι αναμενόμενη, ιδιαίτερα των ευρωπαϊκών χωρών και των Ηνωμένων Πολιτειών.

Προβλέπεται μάλιστα ότι μέχρι το 2050 η κατάσταση θα αλλάξει εντελώς, επειδή οι περισσότερες από τις υπάρχουσες χώρες BRICS θα είναι μεταξύ των 10 οικονομιών με τις καλύτερες επιδόσεις στον κόσμο.
Ειδικότερα, αναμένεται ότι ο αριθμός των αφρικανικών χωρών εντός των BRICS θα αυξηθεί.

Η Κίνα και οι άλλες χώρες BRICS, θα ήθελαν να υπάρχουν περισσότερες αφρικανικές χώρες, επειδή υπάρχουν μερικές μεγάλες αφρικανικές δυνάμεις που θα ήθελαν να ενταχθούν στους BRICS.

Εκείνοι που συνέταξαν την έκθεση δηλώνουν με λύπη: «Δεν υπάρχει πλέον αναπτυσσόμενος κόσμος, όπως δεν υπάρχει ανεπτυγμένος κόσμος. Υπάρχει κόσμος που ανεβαίνει σταθερά και υπάρχει ένας κόσμος που κατρακυλάει».

Ρώσος αξιωματούχος παραδέχτηκε, προ ημερών ότι οι BRICS εργάζονται εντατικά για να δημιουργήσουν το δικό τους νόμισμα, ώστε να αμφισβητήσουν την κυριαρχία του δολαρίου των Ηνωμένων Πολιτειών και το συντομότερο να το εκθρονίσουν και αντικαταστήσουν την ηγεμονική του θέση στο διεθνές εμπόριο.

Κατά τη διάρκεια του διήμερου «Διεθνούς Οικονομικού Φόρουμ της Αγίας Πετρούπολης» που διεξήχθη στην Ινδία, ο Αντιπρόεδρος της Κρατικής Δούμας (κοινοβούλιο) Alexander Babakov ζήτησε τη δημιουργία ενός κοινού ινδικού-ρωσικού κοινού νομίσματος για τη δημιουργία ισχυρότερων οικονομικών σχέσεων μεταξύ των δύο εθνών.

«Ο στόχος μας πρέπει να επικεντρωθεί στη σύνταξη νέων κανόνων στον χρηματοπιστωτικό τομέα, προκειμένου να καταστεί δυνατή η χρήση ενός ήδη κοινού νομίσματος», είπε ο Babakov.
«Δεν έχει σημασία αν είναι ένα ψηφιακό ρούβλι, μια ψηφιακή ρουπία, ένα ψηφιακό γουάν ή κάποιο άλλο νόμισμα. Αλλά αυτό το νόμισμα πρέπει να ακολουθεί τους νόμους των αντίστοιχων εθνών μας».

Ο Babakov σημείωσε ότι αυτό το προτεινόμενο νέο νόμισμα θα πρέπει να υποστηρίζεται από χρυσό ή άλλα πολύτιμα μέταλλα.

Επισήμανε ότι το αμερικανικό δολάριο δεν ωφελεί τους κοινούς στόχους της Ινδίας και της Ρωσίας και η εξάρτησή τους από το δολάριο συνεχίζει να δίνει «αέρα» στις ΗΠΑ για άδικη μόχλευση και στα δύο έθνη.

Η προσπάθεια για τη δημιουργία κοινού νομίσματος είναι μέρος της συνεχιζόμενης εκστρατείας αποδολαριοποίησης

Το αμερικανικό δολάριο ονομάστηκε «βασιλιάς του νομίσματος» επειδή έγινε το επίσημο αποθεματικό νόμισμα του κόσμου το 1944, μια απόφαση που ελήφθη από μια αντιπροσωπεία από 44 Συμμαχικές χώρες που ονομάζεται Συμφωνία του Bretton Woods.

Έκτοτε, το δολάριο απολαμβάνει μια ισχυρή θέση στον κόσμο ως το πιο σημαντικό νόμισμα που χρησιμοποιείται σήμερα, μια κατάσταση που έχει ωφελήσει πολύ τις αμερικανικές ελίτ και έχει προκαλέσει πολύ πόνο στους εχθρούς των ΗΠΑ σε όλο τον κόσμο λόγω της δυσανάλογης επιρροής που έχει δώσει το δολάριο στις ΗΠΑ απέναντι σε άλλες οικονομίες.

Αυτή η επιρροή επέτρεψε στην Αμερική να χρησιμοποιήσει κυρώσεις και άλλα εργαλεία οικονομικού πολέμου ως μέσο για την επίτευξη των στόχων της εξωτερικής πολιτικής της.

Όμως τα τελευταία χρόνια, οι κύριοι αντίπαλοι της Αμερικής, συμπεριλαμβανομένης της Ρωσίας και της Κίνας, ζητούν να τερματιστεί η ηγεμονία του δολαρίου.

Αυτή η διαδικασία, γνωστή ως αποδολαριοποίηση, είναι η διαδικασία αντικατάστασης του δολαρίου ΗΠΑ ως νομίσματος που χρησιμοποιείται για το διεθνές εμπόριο.

Οι κύριοι υποστηρικτές της αποδολαριοποίησης υπογραμμίζουν πώς η μείωση της εξάρτησης άλλων χωρών από το δολάριο και την αμερικανική οικονομία θα βοηθούσε στον μετριασμό των επιπτώσεων των οικονομικών και πολιτικών αλλαγών στις ΗΠΑ στις δικές τους οικονομίες.

Οι κινήσεις αποδολαριοποίησης κερδίζουν ταχύτητα τα τελευταία χρόνια, ειδικά όμως από το 2022, όταν ένα έγγραφο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) σημείωσε ότι το μερίδιο του δολαρίου στα παγκόσμια συναλλαγματικά αποθέματα έπεσε κάτω από 59% το τέταρτο τρίμηνο του 2022 , επεκτείνοντας τη διαδικασία παρακμής που διήρκεσε δύο δεκαετίες.

Επιπλέον, το ΔΝΤ σημείωσε ότι η πτώση του δολαρίου δεν συνοδεύτηκε από αύξηση των μετοχών των δυτικών συμμάχων του, όπως η βρετανική λίρα στερλίνα, το ιαπωνικό γεν ή το ευρώ, που είναι «άλλα μακροχρόνια αποθεματικά νομίσματα».

«Μάλλον, η μετατόπιση των δολαρίων έγινε σε δύο κατευθύνσεις – ένα τέταρτο στο κινεζικό ρενμίνμπι και τρία τέταρτα στα νομίσματα μικρότερων χωρών που έπαιξαν πιο περιορισμένο ρόλο ως αποθεματικά νομίσματα».

Οι καταστροφικές κυρώσεις Biden προς τη Ρωσία καταστρέφουν την δεκαετή κυριαρχία του δολαρίου ως αποθεματικού νομίσματος στον κόσμο.

Ο πρώην υπουργός Άμυνας Robert Gates έχει πει περίφημα σε περισσότερες από μία περιπτώσεις ότι, αν και του άρεσε προσωπικά ο Joe Biden, ο Biden έκανε λάθος σε κάθε σημαντικό ζήτημα εξωτερικής πολιτικής σε όλη την πολιτική του καριέρα μισού αιώνα.

Και αυτός και οι διαχειριστές του χειρίζονται τον πόλεμο μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας ακριβώς με λάθος τρόπο επίσης.

Συγκεκριμένα, οι πολιτικές της οικονομικής απομόνωσης της Ρωσίας δημιουργούν έναν διχασμένο κόσμο στον οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα κυριαρχούν πλέον.

Η διαδικασία, διασφαλίζει ότι το δολάριο ΗΠΑ δεν θα βασιλεύει πλέον ως το παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα – «κάτι που θα οδηγήσει σε κατάρρευση της οικονομίας μας όταν οι χώρες σταματήσουν να αγοράζουν το χρέος μας».

Ένα εύγλωττο παράδειγμα έρχεται με τις μαζικές αγορές φθηνών ρωσικών ορυκτών καυσίμων από την Ινδία γίνονται πιο συχνά σε νομίσματα άλλα από το δολάριο, όπως μετέφερε το Reuters.

«Οι υπό την ηγεσία των ΗΠΑ διεθνείς κυρώσεις στη Ρωσία έχουν αρχίσει να διαβρώνουν την δεκαετή κυριαρχία του δολαρίου στο διεθνές εμπόριο πετρελαίου, καθώς οι περισσότερες συμφωνίες με την Ινδία – την κορυφαία αγορά της Ρωσίας για θαλάσσιο αργό – έχουν διευθετηθεί σε άλλα νομίσματα».

Σημειώνεται πως η απώλεια του καθεστώτος του παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος από το δολάριο, θα έχει σημαντικό αντίκτυπο στις Ηνωμένες Πολιτείες και την παγκόσμια οικονομία.

Η ζήτηση για το δολάριο θα μειωθεί, γεγονός που θα οδηγήσει σε υποτίμηση της αξίας του.

Αυτό θα έκανε τις εισαγωγές πιο ακριβές και θα αύξανε τον πληθωρισμό στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες, θα έχαναν το προνόμιο να μπορούν να δανείζονται στο δικό τους νόμισμα, που σημαίνει ότι θα έπρεπε να πληρώσουν υψηλότερα επιτόκια για να δανειστούν χρήματα από άλλες χώρες.

Αυτό με την σειρά του θα οδηγούσε σε μείωση των ξένων επενδύσεων στις Ηνωμένες Πολιτείες, γεγονός που θα επιβραδύνει την οικονομική ανάπτυξη.

https://www.pronews.gr/oikonomia/diethnis-oikonomia/ta-brics-kseperasan-sto-aep-tis-g7-pos-o-polemos-stin-oukrania-odigei-stin-apodolariopoiisi-tou-planiti/