Αυτός είναι ο λόγος που οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι αποφασιστική δύναμη, αλλά και επικίνδυνη. Η συγκέντρωση της δύναμης και των δυνατοτήτων, και ο βαθμός στον οποίο διασυνδέονται παγκοσμίως, σημαίνει ότι μια αμερικανική αποτυχία θα είχε πιθανώς καταστροφικές συνέπειες παγκοσμίως.
Αυτό δεν είναι μια νέα παγκόσμια ευπάθεια, αλλά συμπίπτει τώρα με τη συστημική κρίση που αντιμετωπίζουν οι ΗΠΑ, όπως εξέθεσα στο βιβλίο μου «The Storm Before the Calm», “Η Καταιγίδα πριν την ηρεμία”.
Αυτό το βιβλίο προέβλεψε μια κοινωνική κρίση στις αρχές αυτής της δεκαετίας, ακολουθούμενη από μια τεράστια οικονομική κρίση. Μαζί με αυτό, θα εμφανιζόταν μια πολιτική κρίση και μια μεγάλη, μια φορά στα 80 χρόνια, θεσμική κρίση στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Τέλος, προέβλεψε μια βαθιά αλλαγή στην κυβέρνηση κοντά στο τέλος της δεκαετίας, με γνώμονα τις πολιτικές και οικονομικές δυνάμεις.
Κοιτάζοντας την ιστορία, αυτό που είναι εντυπωσιακό είναι ότι σε προηγούμενους κύκλους, τα κοινωνικά ζητήματα έτειναν να υποχωρήσουν λίγο πριν πάρουν τα άκρα τα οικονομικά ζητήματα. Το 1980, καθώς κυριαρχούσαν τα οικονομικά ζητήματα, τα έντονα κοινωνικά ζητήματα γύρω απο τη φυλή και την σεξουαλική κουλτούρα στη δεκαετία του 1970 είχαν κάπως υποχωρήσει. Το 1932, οι κοινωνικές πτυχές ξεθώριασαν με τον θάνατο του Χιούι Λονγκ και την έναρξη της Μεγάλης Ύφεσης. Η δύναμη της Κου Κλουξ Κλαν υποχώρησε και τα κοινωνικά ζητήματα που συνδέονται με τη μετανάστευση έδωσαν τη θέση τους σε οικονομικές ανησυχίες.
Η ένταση των συνεχιζόμενων κοινωνικών ζητημάτων είναι εντυπωσιακή. Ζητήματα που είναι ηθικά, θρησκευτικά και πολιτισμικά εξακολουθούν να επηράζουν το αμερικανικό σύστημα. Οι χρεοκοπίες τραπεζών και η πραγματικότητα που τις προκάλεσε, επιδεινώνονται αντί να ξεπερνούν αυτά τα παλιά γεγονότα.
Σημαντικά περιπλέκει την κατάσταση ο 80ετής θεσμικός κύκλος. Ο συγχρονισμός του τέλους αυτού του κύκλου και του κοινωνικο-οικονομικού κύκλου εμφανίζεται για πρώτη φορά στην ιστορία των Η.Π.Α.
Ερωτήσεις σχετικά με τη σχέση μεταξύ ομοσπονδιακών θεσμών όπως το Ανώτατο Δικαστήριο και το Κογκρέσο συνθέτουν τη συνήθη δυσπιστία μεταξύ του κοινού και των θεσμών.
Τίποτα σχετικά με αυτή τη διαδικασία δεν είναι μηχανιστικό, αλλά υπάρχουν πρότυπα στον τρόπο με τον οποίο ζούμε και κυβερνάμε τον εαυτό μας. Η αποτυχία διαχείρισης των κοινωνικών ζητημάτων, η εντατικοποίηση των οικονομικών ζητημάτων και η ακραία ένταση της τριβής μεταξύ ομοσπονδιακών θεσμών διαφέρουν σημαντικά από τα πρότυπα του 20ου αιώνα με την εκλογή του Φράνκλιν Ρούσβελτ και του Ρόναλντ Ρίγκαν.
Και οι δύο πέρασαν αποτελεσματικά από κοινωνικές και οικονομικές κρίσεις που ήταν διακριτές. Αλλά η οργή και η αμοιβαία απέχθεια του σήμερα –και η αποτυχία να υποχωρήσουν– είναι παράξενα, ιδιαίτερα όταν περιλαμβάνεται το θεσμικό ζήτημα, το οποίο ούτε ο Ρούσβελτ ούτε ο Ρίγκαν χρειάστηκε να αντιμετωπίσουν.
Ο βαθμός και το είδος της οργής και της περιφρόνησης που έχει το σημερινό αμερικανικό κοινό για τα άλλα μέλη είναι διαφορετικά.
Αυτό με οδηγεί στο συμπέρασμα ότι το μοντέλο που χρησιμοποίησα στο «The Storm Before the Calm» πρέπει να τροποποιηθεί ελαφρώς. Τα σημεία μετάβασης στην πολιτική ζωή ήταν κύκλοι 50 ετών και 80 ετών για θεσμικές αλλαγές από την ίδρυση της Αμερικής. Η κομβική στιγμή ήταν η εκλογή προέδρου. Υπέθεσα ότι αυτός ο κύκλος θα ήταν ο ίδιος και, ως εκ τούτου, ότι οι τελευταίες προεδρικές εκλογές πριν από το τέλος της δεκαετίας θα ήταν το κεντρικό σημείο.
Πρέπει να τονίσω ότι ενώ οι πρόεδροι είναι σημαντικοί, δεν είναι η κινητήρια δύναμη της ιστορίας.
Η κινητήρια δύναμη είναι τα πρότυπα διαίρεσης που χτίζονται γύρω από κοινωνικά, οικονομικά και θεσμικά ζητήματα.
Είναι η κύρια διαίρεση και η μαζική δυσλειτουργία που επιβάλλουν μια θεμελιώδη αλλαγή σε όλα τα επίπεδα. Ένας πρόεδρος προεδρεύει αυτής της αλλαγής, αφήνοντας τα εύσημα στον νέο πρόεδρο.
Δεν πιστεύω ότι η κατάσταση θα διατηρηθεί μετά τις επερχόμενες εκλογές. Τα βάναυσα κοινωνικά ζητήματα, από τη φυλή στο φύλο μέχρι τα όπλα, δημιουργούν έναν δημόσιο διχασμό που επηρεάζει τη λειτουργία της κυβέρνησης.
Οι σχέσεις εντός του πολιτικού συστήματος σε όλα τα επίπεδα γίνονται όλο και πιο δηλητηριώδεις. Το χρηματοπιστωτικό σύστημα έχει αφήσει μια οικονομική κρίση. Όπως προβλέπεται, το τεχνολογικό σύστημα θα γίνεται όλο και πιο αναποτελεσματικό και η όρεξη του κοινού για τα αγαθά του θα μειώνεται. Το χρηματοπιστωτικό σύστημα προμηνύει οικονομική παρακμή που θα γεννήσει ολοένα και πιο απελπισμένες και απλοϊκές λύσεις, αποσπώντας περαιτέρω κεφάλαια από το χρηματοπιστωτικό σύστημα. Για πρώτη φορά στην ιστορία, ο θεσμικός κύκλος και ο κοινωνικός κύκλος θα συμπέσουν. Ενώ οι πόλεμοι τείνουν να μην επηρεάζουν τους εσωτερικούς κύκλους, ο αντίκτυπος του πολέμου στην Ουκρανία πιθανότατα θα μεγεθυνθεί.
Το σημερινό πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να διαχειριστεί αυτή την κατάσταση. Είναι αδύνατο να εξηγηθούν όλες οι λεπτομέρειες μιας αποτυχίας του συστήματος ή η ανάγκη για μια νέα πολιτική τάξη πραγμάτων. Σε αυτό το σημείο, το μόνο που μπορεί να ειπωθεί είναι ότι οδεύουμε προς την αποτυχία και ένας νέος πρόεδρος, γεμίζοντας τους πάντες με χαρούμενη ελπίδα, θα επιβλέπει τι πρέπει να γίνει. Αλλά αυτό που πρέπει να γίνει παραμένει θολό, λαμβάνοντας υπόψη μόνο το εύρος και τη σοβαρότητα της αποτυχίας.
Ο Τζορτζ Φρίντμαν
https://geopoliticalfutures.com/author/gfriedman/
Ο George Friedman είναι ένας διεθνώς αναγνωρισμένος γεωπολιτικός αναλυτής και στρατηγιστής διεθνών υποθέσεων και ο ιδρυτής και πρόεδρος της Geopolitical Futures.
