Αρχική Blog Σελίδα 1688

Η Κίνα και οι παγκόσμιοι συσχετισμοί

0

του Βαγγέλη Χωραφά*

Η πορεία προς έναν πολυπολικό κόσμο είναι ένα ζήτημα που συζητιέται πολύ, κι έχει εδώ και καιρό απασχολήσει επανειλημμένα την εφημερίδα μας. Είναι φυσικά και ένα θέμα γεμάτο αντιφάσεις, στο οποίο βαραίνει ιδιαίτερα ο ρόλος της Κίνας. Εξακολουθώντας να του δίνουμε τη σημασία που του αξίζει, σε αυτό το φύλλο δημοσιεύουμε υπό τη μορφή τετρασέλιδου αφιερώματος μια διαφωτιστική ανάλυση του Βαγγέλη Χωραφά για τη θέση και την επίδραση της Κίνας στους παγκόσμιους συσχετισμούς.

Από τότε που ο Σι Τζινπίνγκ επανεξελέγη ως ηγέτης της Κίνας στο Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στις 23 Οκτωβρίου 2022, υπήρξε μια αξιοσημείωτη αλλαγή στον τόνο από Κινέζους αξιωματούχους, απέναντι στις ΗΠΑ. Αυτή η αλλαγή στον τόνο σε συνδυασμό με την κινεζική αυτοσυγκράτηση στη στήριξη της Ρωσίας στον πόλεμο στην Ουκρανία οδήγησαν σε εικασίες ότι η Κίνα αλλάζει πορεία, απομακρύνεται από τη Ρωσία και στρέφεται προς τις ΗΠΑ και τη Δύση.

Οι ΗΠΑ απάντησαν σε αυτές τις εικασίες τον Ιανουάριο, δημιουργώντας στο Κογκρέσο μια Επιτροπή για τον Στρατηγικό Ανταγωνισμό μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Τόσο οι Ρεπουμπλικάνοι όσο και οι Δημοκρατικοί υποστήριξαν με συντριπτικά ποσοστά τη σύσταση της νέας επιτροπής, που θα αποκαλύψει τη «στρατηγική της Κίνας να υπονομεύσει την αμερικανική ηγεσία και την αμερικανική κυριαρχία».

Η Κίνα κατέστησε σαφές, κατά την άφιξη της Νάνσι Πελόζι στην Ταϊβάν το 2022, ότι η επίσκεψη της προέδρου της Βουλής των Αντιπροσώπων ξεπέρασε την κόκκινη γραμμή της Κίνας και αμφισβήτησε προκλητικά τις σχέσεις Κίνας-ΗΠΑ, Οι ΗΠΑ όμως απάντησαν, όχι προσαρμόζοντας τη στάση τους, αλλά ανακοινώνοντας ότι ο επόμενος πρόεδρος της Βουλής θα επαναλάμβανε την πρόκληση. Στις 23 Ιανουαρίου 2023, ανακοινώθηκε ότι ο νέος Πρόεδρος της Βουλής Κέβιν ΜακΚάρθι σχεδιάζει μια εαρινή επίσκεψη στην Ταϊβάν. Η Κίνα, για άλλη μια φορά, διαμαρτυρήθηκε, «προτρέποντας τις ΗΠΑ να τηρήσουν ειλικρινά την αρχή της μίας Κίνας».

Σε ό,τι αφορά τη Ρωσία, στις 27 Οκτωβρίου 2022, η Κίνα επανέλαβε ότι «θα στηρίξει σθεναρά τη ρωσική πλευρά, υπό την ηγεσία του Βλαντιμίρ Πούτιν, για να ενώσει τον ρωσικό λαό για να ξεπεράσει δυσκολίες και διακοπές, να πραγματοποιήσει τον στρατηγικό στόχο της ανάπτυξης και να ενισχύσει περαιτέρω την καθεστώς της Ρωσίας ως μεγάλης δύναμης».

Τον Δεκέμβριο 2022, η Κίνα και η Ρωσία πραγματοποίησαν κοινές ναυτικές ασκήσεις που «εμβαθύνουν περαιτέρω τη συνολική στρατηγική εταιρική σχέση συντονισμού της νέας εποχής Κίνας-Ρωσίας». Και στη συνομιλία τους στις 20 Δεκεμβρίου 2022, ο Σι είπε στον Πούτιν ότι «Υπό την κοινή μας ηγεσία, η γενική συνεργασία Ρωσίας-Κίνας και η στρατηγική συνεργασία καταδεικνύουν ωριμότητα και ικανότητα να αντέχουν τις προκλήσεις σε αυτή τη νέα εποχή». Είπε επίσης, ότι η Κίνα είναι «έτοιμη να οικοδομήσει στρατηγική συνεργασία με τη Ρωσία, παρέχοντας η μία στην άλλη ευκαιρίες ανάπτυξης και παραμένοντας παγκόσμιοι εταίροι προς όφελος των χωρών μας…».

Όμως, οι ΗΠΑ ήταν κωφές στην αλλαγή του τόνου στα σήματα που προέρχονται από το Πεκίνο. Όπως έκαναν με τη Ρωσία, επέλεξαν να συνεχίσουν να πιέζουν στρατιωτικά την Κίνα, περικυκλώνοντάς την και καταπατώντας την κόκκινη γραμμή της, την Ταϊβάν.

Οι εξελίξεις του τελευταίου τριμήνου, το επιβεβαιώνουν.

Τα κατασκοπευτικά αερόστατα

Στις ειδήσεις στις αρχές Φεβρουαρίου, κυριαρχούσε η κατάρριψη από τις ΗΠΑ και τον Καναδά τεσσάρων αντικειμένων στον εναέριο χώρο τους. Παρά τις ευρέως διαδεδομένες υποθέσεις, αξιωματούχοι των ΗΠΑ προσπαθούσαν για ημέρες να προσδιορίσουν ποια είναι τα τρία τελευταία αντικείμενα. Δεν ήταν σε θέση να πουν ποιος τα εκτόξευσε και προσπαθούσαν να καταλάβουν την προέλευσή τους. Το πρώτο αντικείμενο υποστηρίζεται από τις ΗΠΑ, ότι ήταν ένα κινεζικό αερόστατο επιτήρησης.

Αλλά αν η αντίδραση της Βόρειας Αμερικής έγινε είδηση, το γεγονός ότι η Κίνα μπορεί να κατασκοπεύει τις ΗΠΑ, δεν είναι κάτι που ξενίζει. Οι παγκόσμιες δυνάμεις, τόσο οι μεγάλες όσο και οι μεσαίες, κατασκοπεύουν η μια την άλλη, συνεχώς. Οι ΗΠΑ έχουν δορυφόρους που κατασκοπεύουν την Κίνα και αντιστρόφως. Η Συνθήκη Ανοικτών Ουρανών του 2002 επιτρέπει στις χώρες ακόμη και να πραγματοποιούν άοπλες αναγνωριστικές πτήσεις, σε σύντομο χρονικό διάστημα, πάνω από το έδαφος άλλων χωρών με σκοπό τη συλλογή πληροφοριών για τις στρατιωτικές τους δυνάμεις.

Το 1956, οι ΗΠΑ έστειλαν αερόστατα επιτήρησης πάνω από την Κίνα, που είχαν ακριβώς το ίδιο μέγεθος με το αερόστατο που κατέρριψαν οι ΗΠΑ στον εναέριο χώρο τους. Αλλά αυτά δεν ήταν τα τελευταία από τα αερόστατα επιτήρησης των ΗΠΑ πάνω από την Κίνα. Τον Φεβρουάριο του 2022, το Politico αποκάλυψε ότι το Πεντάγωνο εργάζεται σε «αερόστατα μεγάλου υψόμετρου» που θα πετούσαν «σε ύψος μεταξύ 60.000 και 90.000 πόδια [και] θα προστεθούν στο εκτεταμένο δίκτυο επιτήρησης του Πενταγώνου…». Το Πεντάγωνο, το οποίο έχει ξοδέψει εκατομμύρια για το έργο, ελπίζει ότι τα αερόστατα «μπορούν να βοηθήσουν στην παρακολούθηση και αποτροπή υπερηχητικών όπλων που αναπτύσσονται από την Κίνα και τη Ρωσία».

Οι ΗΠΑ περικυκλώνουν την Κίνα με τον ίδιο τρόπο που το ΝΑΤΟ περικύκλωσε τη Ρωσία και απέτυχαν να απομακρύνουν την Κίνα από τη Ρωσία

Στις 13 Φεβρουαρίου, ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών της Κίνας Ουάνγκ Γουένμπιν δήλωσε «ότι οι ΗΠΑ είχαν πετάξει αερόστατα μεγάλου υψόμετρου στον εναέριο χώρο της Κίνας περισσότερες από 10 φορές από τις αρχές του 2022».

Επομένως, το ότι η Κίνα μπορεί να κατασκοπεύει τις ΗΠΑ δεν είναι είδηση. Αλλά η κάλυψη των ειδήσεων των κατασκοπευτικών μπαλονιών, έχει αποσπάσει την προσοχή από την πραγματική είδηση. Η πραγματική είδηση ήταν η αυξανόμενη εχθρότητα των ΗΠΑ προς την Κίνα και η αποτυχία των προσπαθειών της Ουάσιγκτον να σύρει την Κίνα στο καθεστώς κυρώσεων και να τη χωρίσει από τη Ρωσία.

Στις 2 Φεβρουαρίου, η βουλευτής Μίκι Σερρίλ της Επιτροπής της Βουλής για τον Στρατηγικό Ανταγωνισμό μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος χαρακτήρισε την Κίνα «απειλή για τη δημοκρατία και τον τρόπο ζωής μας».

Αλλά η απειλή προήλθε, όχι από την Κίνα, αλλά από τις ΗΠΑ. Την ίδια μέρα που η Σερρίλ αποκαλούσε την Κίνα απειλή για τις ΗΠΑ, οι ΗΠΑ ανακοίνωναν την ολοκλήρωση μιας συμφωνίας με τις Φιλιππίνες που επεκτείνει την πρόσβαση των ΗΠΑ στις στρατιωτικές βάσεις των Φιλιππίνων. Οι ΗΠΑ θα αποκτήσουν πρόσβαση σε άλλες τέσσερις βάσεις εκτός από τις πέντε στις οποίες έχουν ήδη πρόσβαση. «Με τη συμφωνία», αναφέρει το BBC, «η Ουάσιγκτον έχει ενώσει το χάσμα στο τόξο των συμμαχιών των ΗΠΑ που εκτείνονται από τη Νότια Κορέα και την Ιαπωνία στο βορρά, έως την Αυστραλία στο νότο», περικυκλώνοντας την Κίνα. Η Κίνα προειδοποίησε ότι η συμφωνία θα «κλιμακώσει την περιφερειακή ένταση και θα υπονομεύσει την περιφερειακή ειρήνη και σταθερότητα».

Οι ΗΠΑ έχουν επίσης ανακοινώσει σχέδια για την ανάπτυξη περαιτέρω μονάδων πεζοναυτών στην Ιαπωνία και τη δημιουργία μιας νέας βάσης πεζοναυτών στο Γκουάμ. Στις 11 Φεβρουαρίου, οι ΗΠΑ ανακοίνωσαν ότι διαπραγματεύονταν μια Συμφωνία Αμυντικής Συνεργασίας με την Παπούα Νέα Γουινέα.

Αν και είχε μονοπωλήσει τα πρωτοσέλιδα, που δεν περιλαμβάνουν ποτέ την είδηση ότι οι ΗΠΑ κατασκοπεύουν την Κίνα με τον ίδιο τρόπο, δεν είναι είδηση ότι η Κίνα κατασκοπεύει τις ΗΠΑ. Είδηση είναι ότι οι ΗΠΑ σαμποτάρισαν τις συνομιλίες που θα μπορούσαν να είχαν τερματίσει τον πόλεμο στις πρώτες μέρες του και είναι επίσης είδηση ότι οι ΗΠΑ σαμποτάρισαν τον αγωγό Nord Stream, μια πολεμική πράξη, που προοριζόταν να διασφαλίσει ότι ο πόλεμος θα συνεχιστεί. Είναι επίσης είδηση –και ίσως πιο σημαντική– ότι οι ΗΠΑ περικυκλώνουν την Κίνα με τον ίδιο τρόπο που το ΝΑΤΟ περικύκλωσε τη Ρωσία και ότι οι ΗΠΑ, απέτυχαν να απομακρύνουν την Κίνα από τη Ρωσία

Η αποστολή όπλων στη Ρωσία

Στις 3 Φεβρουαρίου, μετά το περιστατικό με το αερόστατο, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Άντονι Μπλίνκεν ακύρωσε το ταξίδι του στην Κίνα. Στις 18 Φεβρουαρίου είχε μια δεύτερη ευκαιρία στο περιθώριο της Διάσκεψης Ασφαλείας του Μονάχου, να εκφράσει τις θέσεις του.

Αφού επέπληξε την Κίνα για τα αερόστατα που οδηγούν σε «απαράδεκτη παραβίαση της κυριαρχίας των ΗΠΑ και του διεθνούς δικαίου» –για την οποία η Κίνα δεν ζήτησε «καμία συγγνώμη» και την προειδοποίησε ότι μια τέτοια «ανεύθυνη πράξη δεν πρέπει να συμβεί ποτέ ξανά»–, ο Μπλίνκεν προειδοποίησε επίσης την Κίνα, για τις «συνέπειες», εάν η Κίνα παρέχει «υλική υποστήριξη στη Ρωσία ή βοήθεια για την αποφυγή συστημικών κυρώσεων».

Αμερικανοί αξιωματούχοι περιέγραψαν τη συνάντηση μεταξύ του Μπλίνκεν και του Κινέζου εκπροσώπου Γουάνγκ Γι ως «συγκρουσιακή». Την επομένη της συνάντησης, ο Μπλίνκεν ισχυρίστηκε ότι οι ΗΠΑ έχουν «πληροφορίες που μας προκαλούν ανησυχία ότι [η Κίνα] εξετάζει το ενδεχόμενο να παράσχει θανατηφόρα υποστήριξη στη Ρωσία στον πόλεμο κατά της Ουκρανίας». Οι ΗΠΑ έχουν διατυπώσει παρόμοιους ισχυρισμούς στο παρελθόν. Τον Μάρτιο του 2022, Αμερικανοί αξιωματούχοι ισχυρίστηκαν ότι η Ρωσία ζήτησε από την Κίνα στρατιωτικό εξοπλισμό.

Η εμφάνιση του πολυπολικού κόσμου, στον οποίο οι ΗΠΑ μπορεί να μην έχουν τον μόνο λόγο, ή τον τελευταίο λόγο στις πολιτικές και στον οποίο μπορεί να μην υπάρχουν μπλοκ, αποτελεί απειλή για τον μονοπολικό κόσμο υπό την ηγεσία της Ουάσιγκτον

Όταν ο Άντονι Μπλίνκεν προειδοποίησε τον Γουάνγκ Γι για συνέπειες, εάν η Κίνα παράσχει υλική υποστήριξη στη Ρωσία, το κινεζικό υπουργείο Εξωτερικών υπενθύμισε στις ΗΠΑ ότι «είναι οι ΗΠΑ, όχι η Κίνα, που έχουν διασπείρει όπλα στο πεδίο της μάχης» προτού απαντήσει σθεναρά ότι «[η] συνολική στρατηγική συνεργασία συντονισμού Κίνας-Ρωσίας είναι… εντός του κυρίαρχου δικαιώματος οποιωνδήποτε δύο ανεξάρτητων κρατών» και ότι «[δεν] αποδεχόμαστε τις υποδείξεις ή ακόμη και τον εξαναγκασμό των ΗΠΑ που στοχεύουν τις σχέσεις Κίνας-Ρωσίας».

Αν και η παροχή στρατιωτικού εξοπλισμού στη Ρωσία θα ήταν μια αλλαγή στην προσέγγιση της Κίνας στον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία, δεν θα ήταν μια αλλαγή στη μακροχρόνια κινεζική πολιτική.

Η Κίνα και η Ρωσία απολαμβάνουν μια πολύ στενή συνολική στρατηγική εταιρική σχέση που «δεν έχει όρια». Αλλά και στο παρελθόν, πριν από τη Ρωσία, η Κίνα απολάμβανε μια πολύ στενή εταιρική σχέση με το Πακιστάν. Αυτή η σχέση, όπως και η σχέση Κίνας-Ρωσίας, ήταν από πολλές απόψεις πιο στενή από μια συμμαχία. Η φύση της υποστήριξης της Κίνας προς το Πακιστάν, κατά τη διάρκεια των πολλών πολέμων του με την Ινδία, μπορεί να αξίζει της προσοχής της διεθνούς κοινότητας.

Η ρωσο-κινεζική στρατηγική εταιρική σχέση δεν είναι στρατιωτική συμμαχία. Δεν υπάρχει αμοιβαία υποχρέωση άμυνας. Η εταιρική σχέση αναγνωρίζει την ανάγκη κάθε χώρας να επιδιώκει τα δικά της συμφέροντα. Η Κίνα θα έρχονταν στη βοήθεια της Ρωσίας μόνο εάν απειλούνταν τα συμφέροντα ασφαλείας της Κίνας. Αυτό θα μπορούσε να συμβεί μόνο, εάν η Κίνα δει μια υπαρξιακή απειλή για τον στρατηγικό της εταίρο. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η Κίνα δεν θα μπορούσε να εξετάσει το ενδεχόμενο αποστολής όπλων ή εξοπλισμού στη Ρωσία, όπως έκανε για το Πακιστάν.

Η θέση για την Ουκρανία

Στις 24 Φεβρουαρίου, η Κίνα δημοσίευσε τη «Θέση για την πολιτική διευθέτηση της κρίσης της Ουκρανίας». Οι ΗΠΑ αντέδρασαν πολύ αρνητικά και πολύ γρήγορα. Αντέδρασαν πιο αρνητικά ακόμη και από την Ουκρανία.

Τι είναι αυτό με την κινεζική πρόταση που εκνευρίζει τόσο τις ΗΠΑ; Δεν πρόκειται για μια πλήρως ανεπτυγμένη πρόταση διευθέτησης, έτοιμη για διαπραγμάτευση. Είναι απλώς μια δήλωση της θέσης της Κίνας και μια υπόσχεση ότι η Κίνα είναι πρόθυμη να αναλάβει «ένα εποικοδομητικό ρόλο σε αυτό το θέμα».

Σε μια πρώτη απάντηση που φαίνεται να προορίζονταν μόνο για δημόσια κατανάλωση, οι ΗΠΑ απαξίωσαν την Κίνα ως διαμεσολαβητή επειδή δεν είναι ουδέτερη στον πόλεμο στην Ουκρανία και στη συνέχεια, την επέπληξαν επειδή σκέφτεται να στείλει όπλα στη Ρωσία.

Αν και η ουδετερότητα μπορεί να είναι μια επιθυμητή στάση για έναν μεσολαβητή της ειρήνης, οι ΗΠΑ, που πολλές φορές στην πρόσφατη ιστορία έχουν απαιτήσει το ρόλο του μεσολαβητή χωρίς την απαιτούμενη ουδετερότητα, έχουν επιφυλάξει το δικαίωμα να ενθαρρύνουν ή να αποθαρρύνουν τις ειρηνευτικές συνομιλίες στον πόλεμο στην Ουκρανία, ενώ είναι κατάφωρα μη ουδέτερες σε αυτό τον πόλεμο: πολύ λιγότερο ουδέτερες από την Κίνα. Και όσον αφορά το ενδεχόμενο αποστολής όπλων, οι ΗΠΑ έχουν ξεπεράσει το όριο των 46,6 δισεκατομμυρίων δολαρίων σε στρατιωτική βοήθεια στην Ουκρανία.

Η πορεία προς έναν πολυπολικό κόσμο είναι ένα ζήτημα που συζητιέται πολύ, κι έχει εδώ και καιρό απασχολήσει επανειλημμένα την εφημερίδα μας. Είναι φυσικά και ένα θέμα γεμάτο αντιφάσεις, στο οποίο βαραίνει ιδιαίτερα ο ρόλος της Κίνας. Εξακολουθώντας να του δίνουμε τη σημασία που του αξίζει, σε αυτό το φύλλο δημοσιεύουμε υπό τη μορφή τετρασέλιδου αφιερώματος μια διαφωτιστική ανάλυση του Βαγγέλη Χωραφά για τη θέση και την επίδραση της Κίνας στους παγκόσμιους συσχετισμούς.

Αν και Αμερικανοί αξιωματούχοι αντέδρασαν αρνητικά και στις 12 ενότητες της κινεζικής πρότασης, φαίνεται ότι οι ενότητες δύο και δέκα, είναι αυτές που ενοχλούν περισσότερο την Ουάσιγκτον. Όχι ότι κάποια άλλη από τις ενότητες θα μπορούσε να ερμηνευθεί υπέρ της πολιτικής των ΗΠΑ.

Η ενότητα δύο ζητά «Εγκατάλειψη της νοοτροπίας του Ψυχρού Πολέμου». Αντιτίθεται στα «στρατιωτικά μπλοκ» και απαιτεί «η ασφάλεια μιας χώρας να μην επιδιώκεται σε βάρος άλλων». Το πρώτο σημείο στοχεύει στο ΝΑΤΟ και το τελευταίο είναι ένα σημείο που διατύπωσε εδώ και καιρό η Ρωσία. Οι ΗΠΑ υπερασπίστηκαν τη διατήρηση της πόρτας του ΝΑΤΟ ανοιχτή για την Ουκρανία, κάνοντας έκκληση στη διεθνή αρχή του ελεύθερου και κυρίαρχου δικαιώματος των κρατών να επιλέγουν τις δικές τους ευθυγραμμίσεις ασφαλείας. Όμως, η Ρωσία έχει εδώ και καιρό προβάλλει το αδιαίρετο της ασφάλειας: τη διεθνή αρχή ότι η ασφάλεια ενός κράτους δεν πρέπει να επιτυγχάνεται σε βάρος της ασφάλειας ενός άλλου.

Η ενότητα δέκα αναφέρει ότι «η Κίνα αντιτίθεται στις μονομερείς κυρώσεις που δεν έχουν εγκριθεί από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ». Αναφέρεται σε κάποιες χώρες οι οποίες θα πρέπει να σταματήσουν να καταχρώνται μονομερείς κυρώσεις που δεν μπορούν να λύσουν το ζήτημα και δημιουργούν μόνο νέα προβλήματα. Το κείμενο αναφέρει ότι η υπέρβαση των μονομερών κυρώσεων είναι απαραίτητη για την αποκλιμάκωση της κρίσης στην Ουκρανία.

Η Κίνα υποστηρίζει ότι μεταξύ 2000 και 2021, οι κυρώσεις των ΗΠΑ κατά ξένων οντοτήτων αυξήθηκαν κατά 933%. Θεωρεί ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν ή έχουν επιβάλει οικονομικές κυρώσεις σε σχεδόν 40 χώρες σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένης της Κούβας, της Κίνας, της Ρωσίας, της Βόρειας Κορέας, του Ιράν και της Βενεζουέλας, επηρεάζοντας σχεδόν το ήμισυ του παγκόσμιου πληθυσμού.

Το κυριότερο αποτέλεσμα από την παρέμβαση της Κίνας, είναι η πραγματική αποτυχία των προσπαθειών απομόνωσης της Ρωσίας, διότι όσα λέγονται στο Πεκίνο παραδοσιακά ακούγονται στις αναπτυσσόμενες χώρες της Ασίας, της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής. Και στα μάτια των χωρών και των κατοίκων αυτών των ηπείρων, η θέση της συλλογικής Δύσης χάνει αυτή τη διεθνή νομική νομιμότητα που είχε μέχρι πρόσφατα. Σημαντικό πλήγμα έχει δεχθεί η ελκυστικότητα και οι προοπτικές της «Σύνοδος Κορυφής των Δημοκρατιών», την οποία ανακοίνωσε ο Λευκός Οίκος. Σήμερα είναι ήδη προφανές ότι η προσπάθεια της κυβέρνησης Τζο Μπάιντεν να περιορίσει τον ΟΗΕ, αντικαθιστώντας τον με παρόμοια σχήματα που επικεντρώνονται στην Ουάσιγκτον, αποτυγχάνει.

Όταν σε λίγες ημέρες ο Τζο Μπάιντεν θα συγκαλέσει τη δεύτερη «Σύσκεψη Κορυφής των Δημοκρατιών» σε διαδικτυακή μορφή, αυτή θα είναι η αρχή του τέλους αυτού του θνησιγενούς σχηματισμού, ακριβώς επειδή είναι απολύτως σαφές σε όλους, το που διαμορφώνεται η ιστορική δυναμική

Η προσέγγιση Σαουδικής Αραβίας-Ιράν

Οι ΗΠΑ διατηρούν επί δεκαετίες τον ρόλο τους ως ο μοναδικός διαπραγματευτής στη Μέση Ανατολή. Όμως, στις 10 Μαρτίου, η Κίνα εμφανίστηκε ως ο μεσολαβητής μιας συμφωνίας μεταξύ του Ιράν και της Σαουδικής Αραβίας, όχι οι ΗΠΑ. Η πιο σημαντική πρόσφατη αναδιάταξη της Μέσης Ανατολής, διαμορφώθηκε από την Κίνα.

Το Ιράν και η Σαουδική Αραβία διερεύνησαν τη βελτίωση των σχέσεων τους τα τελευταία χρόνια. Ξεκίνησαν με συνομιλίες το 2020, που εξελίχθηκαν σε αρκετές συναντήσεις στο Ιράκ και το Ομάν. Το 2021, οι δυο τους ανακοίνωσαν ότι το Ιράν είχε ξαναρχίσει τις εξαγωγές στη Σαουδική Αραβία και το Ιράν εξέφρασε την ιδέα να ανοίξουν εκ νέου τα προξενεία και να αποκατασταθούν οι διπλωματικές σχέσεις.

Τόσο οι δηλώσεις του Ιράν όσο και της Σαουδικής Αραβίας μετά τη νέα τους συμφωνία αναγνώρισαν αυτές τις συνομιλίες και ευχαρίστησαν το Ιράκ και το Ομάν για τις προσπάθειές τους. Αλλά ήταν η Κίνα που τους έφερε στο τραπέζι και ολοκλήρωσε τη συμφωνία.

Οι συνομιλίες κατέληξαν στην υπογραφή «συμφωνίας για την επανέναρξη των διπλωματικών σχέσεων μεταξύ τους και την επαναλειτουργία των πρεσβειών και των αποστολών τους εντός προθεσμίας που δεν υπερβαίνει τους δύο μήνες». Το Ιράν και η Σαουδική Αραβία συμφώνησαν επίσης για τον «σεβασμό της κυριαρχίας και τη μη ανάμειξη στις εσωτερικές υποθέσεις του άλλου». Η Σαουδική Αραβία και το Ιράν «συμφώνησαν περαιτέρω να εφαρμόσουν τη μεταξύ τους Συμφωνία Συνεργασίας για την Ασφάλεια» που είχε αρχικά υπογραφεί στις 17 Απριλίου 2001.

Οι δύο χώρες συμφώνησαν επίσης να «εφαρμόσουν τη Γενική Συμφωνία Συνεργασίας στους Τομείς της Οικονομίας, του Εμπορίου, των Επενδύσεων, της Τεχνολογίας, της Επιστήμης, του Πολιτισμού, του Αθλητισμού και της Νεολαίας» που υπεγράφη στις 27 Μαΐου 1998. Αυτή η συμφωνία ευνοεί τη διεύρυνση διαφόρων τρόπων που άρχισαν οι Σαουδάραβες το 2021 για να κάμψουν τις αμερικανικές κυρώσεις κατά του Ιράν.

Η συμφωνία με τη μεσολάβηση της Κίνας αντιπροσωπεύει μια σεισμική αναδιάταξη στη Μέση Ανατολή. Οι ΗΠΑ δεν θα πρέπει να έχουν παράπονο για αυτό. Η σταθερότητα στην περιοχή είναι καλή για όλους και ο ρόλος της Κίνας στη στήριξη της διεθνούς τάξης και ως δύναμη σταθερότητας είναι ακριβώς αυτό που απαιτούν οι ΗΠΑ από αυτή. Αλλά οι ΗΠΑ είναι δυσαρεστημένες για δύο λόγους. Ο πρώτος είναι ότι ήταν η Κίνα που αναδείχθηκε ως η αποτελεσματική δύναμη στην περιοχή. Ο δεύτερος είναι ότι η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ δεν ευνοεί την ειρήνη και τη σταθερότητα στην περιοχή, απαιτεί σχίσματα για να διαχειρίζεται τις αντιθέσεις.

Η συμφωνία διαλύει τον συνασπισμό που είχαν διαμορφώσει οι ΗΠΑ και το Ισραήλ κατά του Ιράν, αφού η Σαουδική Αραβία αποχωρεί από αυτόν. Παράλληλα, το Ριάντ ανακοίνωσε τι θα ζητούσε από τις ΗΠΑ, εάν επρόκειτο να ομαλοποιήσει τις σχέσεις με το Ισραήλ. Για να επιτευχθεί αυτή η συμφωνία, οι ΗΠΑ θα πρέπει να δώσουν στη Σαουδική Αραβία εγγυήσεις ασφαλείας και να βοηθήσουν στην ανάπτυξη του μη στρατιωτικού πυρηνικού της προγράμματος. Αυτές οι εγγυήσεις ασφαλείας θα μπορούσαν να περιλαμβάνουν την ονομασία της Σαουδικής Αραβίας, ως σημαντικό σύμμαχο εκτός ΝΑΤΟ. Όμως, οι ΗΠΑ ανησυχούν ότι η υποστήριξη του πυρηνικού προγράμματος θα επέτρεπε στη Σαουδική Αραβία να αναπτύξει πυρηνικά όπλα, ανατρέποντας τις ισορροπίες στη περιοχή.

Η συμφωνία είναι μια άμεση απόδειξη της ενίσχυσης του οράματος της Κίνας για έναν πολυπολικό κόσμο στον οποίο μπορούν να συναφθούν συμφωνίες χωρίς παρέμβαση, υπαγόρευση ή αναδιάρθρωση της εσωτερικής πολιτικής άλλων χωρών.

Η εμφάνιση αυτού του πολυπολικού κόσμου, στον οποίο οι ΗΠΑ μπορεί να μην έχουν τον μόνο λόγο, ή τον τελευταίο λόγο στις πολιτικές και στον οποίο μπορεί να μην υπάρχουν μπλοκ, αποτελεί απειλή για τον μονοπολικό κόσμο υπό την ηγεσία της Ουάσιγκτον.

Η επίσκεψη του Σι Τζινπίνγκ στη Μόσχα

Η Ρωσία είναι η πρώτη χώρα που επισκέφτηκε ο ηγέτης του ΚΚ Κίνας και πρόεδρος της Κίνας μετά την ανάληψη των εξουσιών του. Στην παράδοση των διεθνών σχέσεων, αυτό είναι ένα ξεκάθαρο σημάδι της διευθέτησης των προτεραιοτήτων της εξωτερικής πολιτικής του Πεκίνου. Σημαντικό είναι και το πλαίσιο της επίσκεψης.

Οι ελπίδες της Δύσης ότι ο Σι Τζινπίνγκ θα συμπεριλάμβανε τη Ρωσία σε μια συγκεκριμένη λίστα χωρών που θα επισκεπτόταν κατά τη διάρκεια της περιοδείας του, δεν υλοποιήθηκαν. Οι υπολογισμοί της Ουάσιγκτον ότι η αφορμή για την επίσκεψη του Κινέζου ηγέτη στη Μόσχα θα ήταν η 9η Μαΐου, επίσης κατέρρευσαν.

Σε ό,τι αφορά την βιντεοκλήση μεταξύ Σι Τζινπίνγκ και Ζελένσκι, παρά το ενδιαφέρον της Δύσης να την χρησιμοποιήσει ως αντίβαρο στην επίσκεψη στη Μόσχα, τα αποτελέσματα ήταν πενιχρά. Το Κρεμλίνο διευκρίνισε ότι ο Σι Τζινπίνγκ επιστρέφει από τη Μόσχα στο Πεκίνο. Δεν προβλέπεται καμία παρέκκλιση από το πρωτόκολλο. Επομένως, εάν όντως γίνει η συνομιλία με τον Ζελένσκι, θα είναι έξω από το σχήμα της συνάντησης της Μόσχας.

Πριν από την επίσκεψη, οι Κινέζοι ηγέτες είχαν θίξει δύο φορές ένα συγκεκριμένο θέμα: γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες, που αντιτίθενται στην κινεζική στρατιωτική βοήθεια στη Ρωσία, την ίδια στιγμή προωθούν την προμήθεια όπλων και στρατιωτικού εξοπλισμού στο καθεστώς της Ταϊβάν; Με βάση αυτή τη λογική, δεν αποκλείεται η περίπτωση, ότι εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες συνεχίσουν αυτή τη γραμμή των «διπλών σταθμών», τότε η Κίνα μπορεί να προσαρμόσει την ουδέτερη θέση της στο θέμα αυτό στο «μέγεθος» των αμερικανικών στρατιωτικών προμηθειών στην Ταϊβάν. Όχι λιγότερο ενδεικτική του κλίματος, είναι και η έναρξη διεθνών ναυτικών ασκήσεων στην Αραβική Θάλασσα με τη συμμετοχή του ρωσικού, κινεζικού και ιρανικού ναυτικού, «MarineSecurityBelt – 2023» πριν από την άφιξη του Σι στη Μόσχα.

Από κινεζικής πλευράς, μέχρι στιγμής, έχει αποφευχθεί η όξυνση της στρατιωτικής αντιπαράθεσης, τουλάχιστον άμεσης (τα επόμενα βήματα για την υπονόμευση του status quo στην κορεατική χερσόνησο μπορούν να θεωρηθούν έμμεσα. Η απάντηση στις νέες ασκήσεις ΗΠΑ-Νοτίου Κορέας όταν ξεκίνησαν, ήταν νέες εκτοξεύσεις πυραύλων από τη Βόρεια Κορέα, συμπεριλαμβανομένου ενός διηπειρωτικού βαλλιστικού πυραύλου «Hwaseong-17»). Παράλληλα, οι εικασίες συνεχίζονται για το ζήτημα της Ταϊβάν. Συγκεκριμένα, μια πιθανή συνάντηση του νέου προέδρου της Βουλής των Αντιπροσώπων Κέβιν ΜακΚάρθι με την επικεφαλής της φιλοαμερικανικής κυβέρνησης του νησιού, Τσάι Ινγκ-γουέν, συζητείται ευρέως από την αρχή του χρόνου. Ωστόσο, αν νωρίτερα υπήρχαν αναφορές για ένα ταξίδι του ΜακΚάρθι στην Ταϊπέι, τώρα όλα περιορίζονται για πιθανές επαφές κάπου στις ακτές του Ειρηνικού, των ΗΠΑ.

Εκτός από τα προηγούμενα, αυτό που ανησυχεί τις αρχές της Ουάσιγκτον είναι ότι οι πολύμηνες προσπάθειες για αποσταθεροποίηση του «ευάλωτου υπογάστριου» της Ρωσίας στον Καύκασο, την Κεντρική Ασία και τη Μολδαβία όχι μόνο δεν παράγουν αποτελέσματα με τη μορφή ενός «δεύτερου μετώπου» κατά της Ρωσίας, αλλά τείνουν να οδηγήσουν σε αντίθετες συνέπειες. Ο εσωτερικός παράγοντας διαμαρτυρίας στο Ισραήλ, τη Γεωργία και τη Μολδαβία επιδεινώνει τα περιφερειακά προβλήματα της Ουάσιγκτον και ο συνδυασμός όλων αυτών των γεγονότων με την «ειρηνική επίθεση» της Κίνας και τους περιορισμούς που επιβάλλει η κατάσταση στις ενέργειες των ΗΠΑ στην Ουκρανία, σηματοδοτεί τα όρια της αμερικανικής παρέμβασης και επιρροής.

Τέλος, την παραμονή της επίσκεψης του Σι Τζινπίνγκ στη Μόσχα, τράβηξε την προσοχή και η έντονη διπλωματική δραστηριότητα στο «Ευρασιατικό Τρίγωνο». Μόνο τον τελευταίο μήνα, εκτός από τη συμφωνία μεταξύ Τεχεράνης και Ριάντ, ο Ιρανός πρόεδρος Ιμπραήμ Ραΐσι πραγματοποίησε μια επίσκεψη στο Πεκίνο, ενώ ο πρόεδρος της Λευκορωσίας Αλεξάντερ Λουκασένκο επισκέφθηκε τις πρωτεύουσες της Κίνας και του Ιράν. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η αλυσίδα αυτών των συλλογικών προσπαθειών εξωτερικής πολιτικής, συμβάλλει στο να περιορίσει η Ανατολή την παγκόσμια πρωτοβουλία από τη Δύση, η οποία, μετά τη Διάσκεψη του Μονάχου και το ταξίδι του Τζο Μπάιντεν στην Πολωνία και την Ουκρανία, φαίνεται να χάνει σε δυναμική, μη συμβαδίζοντας με τη δραστηριότητα των ευρασιατών αντιπάλων.

Με τα δεδομένα αυτά, είναι δυνατόν να προσδιοριστούν πρόσθετα αποτελέσματα της επίσκεψης του Σι Τζινπίνγκ στη Μόσχα.

Πρώτον, έγινε σαφές ότι, έχοντας καθοδηγήσει την απόφαση του ΔΠΔ της Χάγης κατά του Βλαντιμίρ Πούτιν, την παραμονή της ρωσο-κινεζικής συνάντησης, η συλλογική Δύση, απέτυχε. Υποστηρίζοντας τον Ρώσο πρόεδρο ως εγγυητή της περαιτέρω προόδου στις διμερείς σχέσεις Κίνας-Ρωσίας, οι οποίες από την επίσκεψη αυτή έγιναν καθοριστικός παράγοντας στις διεθνείς σχέσεις, ο Σι Τζινπίνγκ ακύρωνε επιπλέον όλη την απήχηση από την απόφαση του ΔΠΔ, προσκαλώντας τον Ρώσο ηγέτη στο Πεκίνο. Όχι μόνο για μια επίσκεψη, αλλά και στο τρίτο φόρουμ των χωρών που συμμετέχουν στο Belt and Road. Τα δύο πρώτα τέτοια φόρουμ, που πραγματοποιήθηκαν τον Μάιο του 2017 και τον Απρίλιο του 2019 με τη συμμετοχή του Πούτιν, συγκέντρωσαν 28 και 40 αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων των χωρών της Ευρασίας, αντίστοιχα. Αυτή τη φορά, για ευνόητους λόγους, αναμένεται ακόμη μεγαλύτερος αριθμός ανώτατων αξιωματούχων.

Η Ρωσία είναι η πρώτη χώρα που επισκέφτηκε ο ηγέτης του ΚΚ Κίνας και πρόεδρος της Κίνας μετά την ανάληψη των εξουσιών του. Στην παράδοση των διεθνών σχέσεων, αυτό είναι ένα ξεκάθαρο σημάδι της διευθέτησης των προτεραιοτήτων της εξωτερικής πολιτικής του Πεκίνου

Δεύτερον, η συνάντηση μεταξύ του Σι και του Ρώσου πρωθυπουργού Μιχαήλ Μισούστιν ήταν πολύ ενδεικτική . Το Φόρουμ Belt and Road θα διεξαχθεί τον Μάιο, αλλά ο Κινέζος πρόεδρος, απευθυνόμενος στον Μισούστιν, του πρότεινε να έρθει στην Κίνα «το συντομότερο δυνατό». Πιθανότατα, ακόμη και πριν από τον Μάιο, πριν από την επίσκεψη Πούτιν στο Πεκίνο. Ο λόγος είναι ότι ο νέος πρωθυπουργός της Κίνας Λι Τσιάνγκ «θα δώσει προτεραιότητα στην ανάπτυξη εταιρικής σχέσης με τη Ρωσία», σύμφωνα με τον Σι Τζινπίνγκ. Και έτσι, ο ηγέτης της ΛΔΚ κατέστησε σαφές, πρώτον, ότι η σημασία των συμφωνιών που επιτεύχθηκε με τον Πούτιν την προηγούμενη μέρα, κατά τη διάρκεια μιας συνομιλίας κατ’ ιδίαν, απαιτεί την άμεση έναρξη κοινής εργασίας και, δεύτερον, ότι η κινεζική κυβέρνηση είναι τώρα προσηλωμένη σε μια ενιαία γενική γραμμή, όχι ακριβώς την ίδια όπως ήταν υπό τον πρώην πρωθυπουργό Λι Κετσιάνγκ. Εξ ου και η ακρίβεια των συμπερασμάτων όσων επεσήμαναν τις ανακατατάξεις του πολιτικού προσωπικού που πραγματοποιήθηκαν από το 20ό Συνέδριο του ΚΚΚ και την πρόσφατη σύνοδο του Εθνικού Λαϊκού Κογκρέσου, ως αποτέλεσμα του αποκλεισμού από την ηγεσία των πρώην στελεχών που προωθούσαν την προτεραιότητα αλληλεπίδρασης με τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Τρίτον, είναι το εσωτερικό και το εξωτερικό πλαίσιο στο οποίο τοποθετείται η επίσκεψη Σι Τζινπίνγκ σχετικά με την πορεία σημαντικών εξελίξεων. Ήδη από την Παρασκευή 18 Μαρτίου, η ρωσική κυβέρνηση έδωσε εντολή στο υπουργείο Εξωτερικών και τη Roscosmos να διαπραγματευτούν με την κινεζική πλευρά και να δημιουργήσουν μια κοινή επιτροπή για τη δορυφορική πλοήγηση προκειμένου να διασφαλιστεί η συμβατότητα και η συμπληρωματικότητα των ρωσικών και κινεζικών συστημάτων πλοήγησης GLONASS και Beidou. Και στις 20 Μαρτίου, την ημέρα της άφιξης του Σι στη Μόσχα, η ρωσική κυβερνητική επιτροπή νομοθετικών δραστηριοτήτων ενέκρινε ένα σχέδιο για τη δημιουργία τεσσάρων νέων Ελεύθερων Οικονομικών Ζωνών (FEZ) για την περίοδο έως το 2050.

Από την πλευρά τους, οι Ηνωμένες Πολιτείες, προσπάθησαν να ναρκοθετήσουν την επίσκεψη, χρησιμοποιώντας τον αποχαρακτηρισμό των πληροφοριών για την προέλευση της πανδημίας από τον κορωνοϊό, ώστε να συμπέσει με την επίσκεψη του Κινέζου ηγέτη στη Ρωσία. Ταυτόχρονα, μια ακόμη προσπάθεια γίνεται στο Κογκρέσο να υπονομευθεί η μεταχείριση του πιο ευνοημένου έθνους για την Κίνα στο εμπόριο με τις Ηνωμένες Πολιτείες και ταυτόχρονα, να ξεκινήσει η προσπάθεια υπέρ του επαναπροσανατολισμού της κύριας εστίασης της ξένης στρατιωτικής βοήθειας από την Ουκρανία στην Ταϊβάν, κάτι που επιβεβαιώνει ότι η Ουάσιγκτον σχεδιάζει να υπονομεύσει τη συλλογική ασφάλεια στην περιοχή Ασίας-Ειρηνικού.

Έγινε όμως και μια προσπάθεια ισοσκελισμού της επίσκεψης Σι, με την επίσκεψη στο Κίεβο του οικοδεσπότη της μελλοντικής συνόδου κορυφής της G7, Ιάπωνα πρωθυπουργού Φουμίο Κισίντα. Η επίσκεψη είχε προγραμματιστεί τον Φεβρουάριο, αλλά ακυρώθηκε για λόγους ασφαλείας. Τώρα αποδεικνύεται ότι ο λόγος της ακύρωσης ήταν διαφορετικός – να αντιταχθεί ο Κισίντα στον Σι Τζινπίνγκ και το Κίεβο στη Μόσχα.

Στο Πεκίνο και στη Μόσχα θεωρούν ότι οι 20 και 21 Μαρτίου 2023 θα αποδειχθούν καθοριστικές για την εξέλιξη των διεθνών ισορροπιών και την προώθηση του σχεδίου για έναν πολυπολικό κόσμο.

* Ο Βαγγέλης Χωραφάς είναι διδάκτωρ Πολιτικών Επιστημών και διευθυντής της ιστοσελίδας γεωπολιτικής geoeurope.org.

edromos.gr

ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ: Όταν Αρχές & ΜΜΕ αποσιωπούν επιδημία βιασμών ανηλίκων!..

1

 

«Βιάστηκα από το σύστημα», ήταν η μομφή που πέταξε κατάμουτρα στο βρετανικό κατεστημένο η Σάμυ Γούντχαουζ, θύμα της συμμορίας του Ρόδεραμ!  «Κατόπιν εορτής» τα ΜΜΕ μίλησαν για επιδημία παιδικών βιασμών, θύματα της «μπετονιέρας»  της παγκοσμιοποίησης ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ίδιοι και ο Χριστός με τον Σταυρό και την Ανάσταση είναι ίδιος με τον παιδεραστή Μωάμεθ* με το γιαταγάνι!..

Η Βρετανίδα υπουργός Εσωτερικών Πρίτι Πατέλ δηλώνει ότι «χιλιάδες ευάλωτα λευκά κορίτσια έχουν βιαστεί και ναρκωθεί από Αγγλο-Πακιστανούς και οι κοινωνικοί λειτουργοί έκλεισαν τα μάτια τους από φόβο για την πολιτική ορθότητα, από φόβο μήπως αντιμετωπιστούν ως ρατσιστές, θρησκόληπτοι».

Η Πρίτι Πατέλ είναι κόρη του Σουσίλ και της Αντζάνα Πατέλ, μεταναστών ινδικής καταγωγής. Οι γονείς της με καταγωγή από το Γκουτζαράτ της Ινδίας, μετακόμισαν στην Ουγκάντα. Έφυγαν από κει λόγω των διώξεων κατά των ασιατικών πληθυσμών τη δεκαετία του 1960, και μετανάστευσαν στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου δημιούργησαν μια αλυσίδα καταστημάτων Τύπου.

Η υπόθεση ομαδικών βιασμών σχετίζεται σε ένα σύνολο σεξουαλικών εγκλημάτων που διαπράχθηκαν από τα τέλη της δεκαετίας του 1980 έως τις αρχές της δεκαετίας του 2010, στο Ρόδεραμ, μια πόλη του Νότιου Γιορκσάιρ, στη Βόρεια Αγγλία. Θεωρείται το μεγαλύτερο σκάνδαλο παιδικής προστασίας στην ιστορία του Ηνωμένου Βασιλείου. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, υπήρχαν υποψίες για σεξουαλική εκμετάλλευση παιδιών από διευθυντές παιδικών σταθμών στο Ρόδεραμ. Τουλάχιστον από το 2001, πολλαπλές αναφορές που υποδεικνύουν τα ονόματα των φερόμενων ως δραστών σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών έχουν διαβιβαστεί στην αστυνομία και στο μητροπολιτικό συμβούλιο του Ρόδεραμ. Η πρώτη καταδίκη έπεσε το 2010: πέντε Βρετανοί άνδρες πακιστανικής καταγωγής κρίθηκαν ένοχοι για σεξουαλικές επιθέσεις σε κορίτσια ηλικίας 12 έως 16 ετών. Από τον Ιανουάριο του 2011, τα σεξουαλικά εγκλήματα που διαπράχθηκαν στο Ρόδεραμ και η αμέλεια των τοπικών αρχών άρχισαν να αποτελούν αντικείμενο άρθρων στην καθημερινή εφημερίδα The Times. Η έναρξη, το 2012, της δίκης ενός κυκλώματος παιδεραστών στο Ροσντέιλ ενίσχυσε την κάλυψη των μέσων ενημέρωσης τους. Η Βουλή των Κοινοτήτων ειδοποιείται και το Περιφερειακό Συμβούλιο του Ρόδεραμ διατάσσει μια ανεξάρτητη έρευνα. Η έκθεση, που δημοσιεύθηκε τον Αύγουστο του 2014, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι μεταξύ 1997 και 2013, στο Ρόδεραμ, τουλάχιστον 1.510 παιδιά ήταν θύματα βιασμού ή σωματικής κακοποίησης που διαπράχθηκαν από Βρετανούς, κυρίως Πακιστανικής καταγωγής. Η υπόθεση άργησε να δημοσιοποιηθεί, η αστυνομία, οι δημοσιογράφοι και οι κοινωνικές υπηρεσίες φοβούνταν μήπως κατηγορηθούν για ρατσισμό.

Δεκάδες χιλιάδες θύματα παιδεραστίας στη Βρετανία, κοντά στο 10% τα θύματα στη Γαλλία: Ζουν ακόμα στο Παρίσι αρκετοί από τους προοδευτικούς λογίους που, με τη συνδρομή της εφημερίδας Λιμπερασιόν, ζητούσαν με κοινή τους δήλωση την νομιμοποίηση της παιδεραστίας!…

Το 2014, ο πρόεδρος του Περιφερειακού Συμβουλίου του Ρόδεραμ, ο Διευθυντής Υπηρεσιών για τα Παιδιά και ο Αστυνομικός Επίτροπος του Νότιου Γιορκσάιρ παραιτήθηκαν [σ.τ.μ.: Ολοι οι  ασκούντες εποπτικό έργο στη φύλαξη των παιδιών θεώρησαν ότι τα ανήλικα συναίνεσαν στο βιασμό (!!!) και ουδείς παραπέμφθηκε στη Δικαιοσύνη για πλημμελή, έστω, εκτέλεση των καθηκόντων του…]. Τον Φεβρουάριο του 2015, μια έκθεση της κυβέρνησης του Ηνωμένου Βασιλείου αποκάλυψε τον σεξισμό, την κουλτούρα του εκφοβισμού και την πεισματική άρνηση των γεγονότων του Περιφερειακού Συμβουλίου του Ρόδεραμ. Οι συστάσεις της οδηγούν στη διάλυση του συμβουλίου. Στο Ρόδεραμ, νέες αστυνομικές έρευνες οδηγούν σε νέες συλλήψεις και καταδίκες για σεξουαλικά εγκλήματα.

Αυτό το φαινόμενο επηρεάζει ολόκληρο το Ηνωμένο Βασίλειο: μια έκθεση αναφέρει ότι 2.409 ανήλικοι έπεσαν θύματα βιασμού μεταξύ Αυγούστου 2010 και Οκτωβρίου 2011. Οι πόλεις Τέλφορντ, Νιούκαστλ, Οξφόρδη, Ρότσντεϊλ, Ντέρμπι και Μπρίστολ είναι από τις πιο πληγείσες. 

Το 2019, η The Independent μιλάει για «επιδημία» ομαδικών βιασμών καθώς σχεδόν 19.000 παιδιά αναγνωρίστηκαν ως θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης στην Αγγλία

Οι ακτιβιστές ισχυρίστηκαν ότι ο πραγματικός αριθμός ήταν πολύ υψηλότερος και κατηγόρησαν την κυβέρνηση ότι απέτυχε να αντιμετωπίσει τη σεξουαλική εκμετάλλευση παιδιών, παρά τις υποσχέσεις που δόθηκαν μετά από τις ευρείας δημοσιότητας υποθέσεις του Ρόδεραμ και του Ροσντέιλ.

Περισσότερα από 18.700 παιδιά φερόμενα θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης  εντοπίστηκαν από τις τοπικές αρχές το 2018-2019, έναντι 3.300 πέντε χρόνια νωρίτερα.

Η Σάρα Τσάμπιον, η βουλευτής των Εργατικών του Ρόδεραμ, είπε ότι τα στοιχεία δείχνουν ότι οι ομαδικοί βιασμοί «παραμένουν μια από τις μεγαλύτερες μορφές κακοποίησης παιδιών στη χώρα».

*Ενας από τους πολυάριθμους γάμους του ήταν με την 9χρονη Αϊσά. Η συνεύρεση ενός ενήλικα με μια ανήλικη συνιστά τον ορισμό της παιδεραστίας. Αλλωστε κατά τον καθ. Τζων Νόλαν «Ο Διαφωτισμός έβλεπε τον Προφήτη ως ήρωα του ορθολογισμού» (http://www.lemondedesreligions.fr/une/john-tolan-les-lumieres-voyaient-le-prophete-comme-un-heros-du-rationalisme-26-09-2018-7531_115.php)

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Ministre britannique de l’Intérieur : « les travailleurs sociaux n’ont rien dit par peur du politiquement correct  »

 

Σεραφείμ Μηχιώτης: ΤΣΙΠΡΑΣ ΕΙΝΑΙ, ΠΩΣ ΝΑ ΗΤΑΝ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ…

2

του Σεραφείμ Μηχιώτη

Υπερβολική εικόνα έχει ο Τσίπρας δι’ εαυτόν, ένα εύρημα που δεν είναι βεβαίως σημερινό μόνον, αλλά μάλλον διαρκές, χάρις στην αυταρέσκεια που τον χαρακτηρίζει, στην προφανή επιδίωξή του να εμφανίζεται ως ο μάγος των λύσεων, που δεν αξιώθηκε να ακολουθήσει ως Πρωθυπουργός, καταφεύγοντας ακόμη και στον πρώην Πρωθυπουργό του ΠΑΣΟΚ, Κώστα Σημίτη, καθυβριζόμενο κατά τα λοιπά από το Κόμμα του, γιά να βρει στήριξη σε αυτές…

Αυτήν την εικόνα τροφοδοτεί η σημερινή ομιλία του από το βήμα της Βουλής, προδίδοντας έναν αμετανόητο αλλαζόνα της δήθεν κομματικής ορθότητας, έναν υπερφύαλο που αυταπατάται ότι με τέτοια μυαλά θα ξαναδεί Μέγαρο Μαξίμου.

Εις ό,τι αφορά τα της λειτουργίας της Βουλής που επιχειρεί να καταλογίσει, δεν πείθει διόλου, διότι η σύγκριση με την προηγούμενη Βουλή επί προεδρίας Βούτση αποτελεί το καλύτερο παράδειγμα προς άμεση σύγκριση και αποφυγή.

Θα τα υποστεί αυτά από την κάλπη, θα εισπράξει την πιό αυστηρή πολιτική καταδίκη από τις κάλπες της 21ης Μαΐου 2023, όπως τού(ς) αξίζουν.

Η έσχατη κακοπιστία και η άκρατη στρεψοδικία του(ς), όπως γιά το νερό που ιδιωτικοποιείται χωρίς να ιδιωτικοποιείται αποτελεί μία από τις πολλοστές επιβεβαιώσεις του κανόνα. Πάντως γνωρίζει να αποκαλεί τους μήνες στη δημοτικιά, π.χ. Μάης-Ιούλης, να κάτι που είναι συνεπής…

Ευτυχώς ο αέρας που αναπνέουμε δεν ιδιωτικοποιείται, σε αυτό μάς καθησυχάζει ο λαλίστατος ολετήρας του τόπου γιά 4,5 χρόνια εξουσίας!

Εις ό,τι αφορά τέλος την επίμαχη τροπολογία γιά το μπλόκο στο νεοναζιστικό καρκίνωμα και την στάση του ΣΥΡΙΖΑ, μάλλον καρφώθηκε ο πρώην Π/Θ, πως κλείνουν το μάτι στους νεο-ναζιστές, υποδυόμενοι τους αντι-νεοναζιστές, ακόμη και με την επίκληση ανθρωπίνων δικαιωμάτων(…), όπως τούς “κάρφωσε” ο Βορίδης και τούς πόνεσε…

Η τελευταία παράσταση Τσίπρα είχε άδοξη αυλαία…

Σεραφείμ Χ. Μηχιώτης

 

The American Crisis Intensifies

0

As I ooze back to consciousness after COVID-19 had me in its grip for the past few weeks, it has occurred to me that the real story unfolding in the world is in the United States. China and Russia matter a great deal, as do other countries. But none of them pivot the world. The United States has the largest economy, as well as the most powerful military force, including its navy. The U.S. remains a leading innovator in technology.

This is why the United States is a decisive power, but also a dangerous one. The concentration of power and capabilities, and the degree to which they are globally interconnected, means that an American failure would likely have disastrous consequences globally.

This is not a new global vulnerability, but it now coincides with the systemic crisis that the U.S. faces, as I laid out in my book “The Storm Before the Calm.” That book predicted a social crisis early in this decade, followed by a massive economic crisis. Along with that, there would emerge a political crisis and a major, once-in-every-80-years institutional crisis in the federal government. Finally, it predicted a profound change in government near the end of the decade, driven by political and economic forces.

Looking at history, what is striking is that in previous cycles, the social issues tended to subside a bit before terminal economic issues took over. In 1980, as economic issues dominated, the intense social issues of race and sexual culture in the 1970s had subsided somewhat. In 1932, the social aspects faded with the death of Huey Long and the onset of the Great Depression. The strength of the Ku Klux Klan subsided, and social issues linked to immigration gave way to economic concerns.

The intensity of the ongoing social issues is striking. Issues that are moral, religious and cultural are still tearing at the American system. Bank failures, and the reality that caused them, are compounding instead of overtaking these old events. Significantly complicating the situation is the 80-year institutional cycle. The synchronization of the end of this cycle and the socio-economic cycle is a first in U.S. history. Questions about the relationship between federal institutions like the Supreme Court and Congress compound the normal distrust between the public and institutions.

Nothing about this process is mechanistic, but there are patterns in how we live and govern ourselves. The failure of social issues to lessen, the intensification of economic issues, and the extreme intensity of the friction between federal institutions are markedly different from patterns in the 20th century with the election of Franklin Roosevelt and Ronald Reagan. Both of them transitioned effectively from social and economic crises that were distinct. But the rage and mutual loathing of today – and their failure to recede – are odd, particularly when the institutional issue, which neither Roosevelt nor Reagan had to deal with, is included. The degree and type of rage and contempt today’s American public has for other members of the public are different.

This leads me to conclude that the model I used in “The Storm Before the Calm” has to be slightly modified. The transition points in political life had, since America’s founding, been 50-year cycles, and 80 years for institutional shifts. The pivotal moment has been the election of a president. I assumed that this cycle would be the same and, therefore, that the last presidential election before the end of the decade would be the pivot point.

I should emphasize that while presidents are important, they are not the driving force of history. The driving force is the patterns of division built around social, economic and institutional issues. It is the major division and massive dysfunction that force a fundamental shift on all levels. One president presides over this shift, leaving the new president the credit.

I do not believe the situation will hold beyond the coming election. The brutal social issues, from race to gender to guns, create a public division that affects the functioning of government. Relations within the political system at all levels are increasingly venomous. The financial system has left an economic crisis. As forecast, the technological system will become increasingly inefficient, and the public appetite for its goods will be in decline. The financial system portends economic decline that will breed increasingly desperate and simplistic solutions, further drawing capital out of the financial system. For the first time in history, the institutional cycle and the social cycle will coincide. While wars tend not to influence domestic cycles, the impact of the Ukraine war will likely be magnified.

The current political system cannot manage this situation. A solution must emerge now, to be presided over by the next president. It is impossible to explain all the details of a system failure or the need for a new political order. At this point, the only thing that can be said is that we are heading into failure, and a new president, filling everyone with joyous hope, will oversee what must be done. But what must be done remains murky, taking its bearing only from the breadth and seriousness of the failure.

Email

George Friedman is an internationally recognized geopolitical forecaster and strategist on international affairs and the founder and chairman of Geopolitical Futures.

Dr. Friedman is also a New York Times bestselling author. His most recent book, THE STORM BEFORE THE CALM: America’s Discord, the Coming Crisis of the 2020s, and the Triumph Beyond, published February 25, 2020 describes how “the United States periodically reaches a point of crisis in which it appears to be at war with itself, yet after an extended period it reinvents itself, in a form both faithful to its founding and radically different from what it had been.” The decade 2020-2030 is such a period which will bring dramatic upheaval and reshaping of American government, foreign policy, economics, and culture.

geopoliticalfutures.com

THE NEW YORK TIMES Η Ουάσιγκτον μετράει τις παρενέργειες της ιστορικής δίκης

0

Σε μια συνηθισµένη προεκλογική περίοδο, η παραπομπή ενός από τους επικρατέστερους υποψηφίους, τόσο για την προεδρία του κόμματός του όσο και για την προεδρία της χώρας, σε δίκη για δωροδοκία μιας πορνοστάρ θα αποτελούσε, το λιγότερο, μια πρώτης τάξεως αφορμή για να του επιτεθούν οι αντίπαλοί του

Σε μια συνηθισµένη προεκλογική περίοδο, η παραπομπή ενός από τους επικρατέστερους υποψηφίους, τόσο για την προεδρία του κόμματός του όσο και για την προεδρία της χώρας, σε δίκη για δωροδοκία μιας πορνοστάρ θα αποτελούσε, το λιγότερο, μια πρώτης τάξεως αφορμή για να του επιτεθούν οι αντίπαλοί του. Αλλά μία ημέρα μετά την απαγγελία κατηγοριών στον τέως πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ για 34 κακουργήματα, ένα πράγμα είναι σαφές: δεν διανύουμε μια συνηθισμένη πολιτικά περίοδο.

Η αποτυχία των αντιπάλων του Τραμπ στην κούρσα για το χρίσμα των Ρεπουμπλικανών να περάσουν στην επίθεση –και μάλιστα η προθυμία τους να τον υπερασπιστούν– υπογράμμισε την κεντρική θέση που εξακολουθεί να κατέχει στο κόμμα. Οι αντίπαλοί του φάνηκε να χρησιμοποιούν την ίδια στρατηγική που ακολούθησε μια μεγάλη μερίδα των αντιπάλων του στις εκλογές του 2016. Κάθισαν πίσω παρακολουθώντας τις εξελίξεις, ελπίζοντας ότι εξωτερικοί παράγοντες θα βγάλουν τον Τραμπ εκτός μάχης. Παρ’ όλα αυτά όσο κι αν τα νομικά «μπλεξίματα» του Ντόναλντ Τραμπ φαίνεται να πληθαίνουν, το αίσθημα πως ο ίδιος χάνει τη δημοτικότητά του είναι αμφίβολο.

Ακόμη και στις τάξεις των βουλευτών, όμως, οι αντιδράσεις ποικίλλουν εντόνως. Για ορισμένους Ρεπουμπλικανούς αλλά και Δημοκρατικούς πολιτικούς, συμπεριλαμβανομένων πρώην και νυν εκλεγμένων, οι κατηγορίες φάνηκαν να είναι σαθρές, ένα συνονθύλευμα από παραπτώματα ισάξια με το να ξεχάσει να επιστρέψει κανείς ένα βιβλίο σε μια δημόσια βιβλιοθήκη, με τις οποίες ένας εμμονικός εισαγγελέας από τη Νέα Υόρκη προσπάθησε να «πλέξει» μια βαριά κατηγορία. Για άλλους, ωστόσο, οι κατηγορίες ήταν σοβαρές και έχουν τη δυνατότητα να έχουν αντίκτυπο και να πλήξουν πολιτικά τον τέως πρόεδρο.

Ο κυβερνήτης της Φλόριντα Ρον Ντε Σάντις, ο οποίος αποτελεί τον ισχυρότερο αντίπαλο του Τραμπ στην κούρσα για το χρίσμα των Ρεπουμπλικανών, διατήρησε σιγήν ιχθύος γύρω από το θέμα. Η Νίκι Χέιλι, πρώην κυβερνήτης της Νότιας Καρολίνας, η οποία είναι η δεύτερη πιο ισχυρή υποψήφια που κατεβαίνει για το χρίσμα των Ρεπουμπλικανών, κράτησε επίσης χαμηλούς τόνους. Πολλοί πιστεύουν ότι ο Ντε Σάντις και η Χέιλι θα αναφερθούν στις κατηγορίες κάποια στιγμή, αλλά όχι τώρα που μερίδα των συντηρητικών ψηφοφόρων συσπειρώνεται γύρω από τον τέως πρόεδρο.

Η ανησυχία, ακόμη και μεταξύ των Ρεπουμπλικανών που ασκούν κριτική στον Τραμπ, ήταν ότι οι κατηγορίες που του απαγγέλθηκαν στο Μανχάταν θα πυροδοτούσαν τη δυσπιστία των ψηφοφόρων, ορισμένοι από τους οποίους είχαν ήδη απομακρυνθεί από τον τέως πρόεδρο, οδηγώντας τους μακριά από το κόμμα, ενώ άλλοι υποστηρίζουν πως τελικά ο τέως πρόεδρος μπορεί να ενισχύσει το πολιτικό του κεφάλαιο από αυτές τις περιστάσεις.

«Η κλήτευσή του στο δικαστήριο τροφοδοτεί το αφήγημά του ότι οι Δημοκρατικοί θέλουν να τον πιάσουν με κάθε κόστος, “τεντώνοντας” κάθε νόμο και επινοώντας κάθε νέα νομική θεωρία για να το πετύχουν», δήλωσε ο Γουίτ Εϊρς, βετεράνος δημοσκόπος των Ρεπουμπλικανών. Και πρόσθεσε: «Τον βολεύει πάρα πολύ αυτό που συμβαίνει».

Η κατηγορία εναντίον του τέως προέδρου δεν φαίνεται να πλήττει σοβαρά τη δημοτικότητά του.

Από τη μεριά τους οι Δημοκρατικοί εξέφρασαν σε άλλες περιπτώσεις συναισθήματα απογοήτευσης και σε άλλες συναισθήματα ελπίδας.

Για τον Ντέιβιντ Πέπερ, επικεφαλής του Δημοκρατικού Κόμματος στην πολιτεία του Οχάιο, η συγκεκριμένη δίκη δεν είναι και τόσο σπουδαία υπόθεση σε σχέση με άλλα αδικήματα για τα οποία αναμένεται να κατηγορηθεί, όπως η αυτουργία του στην εισβολή στο αμερικανικό Καπιτώλιο στις 6 Ιανουαρίου 2021, και η ιστορικότητα του εγχειρήματος είναι ένα γεγονός τελικά μικρής σημασίας. «Το ότι ερευνήθηκε για αδικήματα δεν σημαίνει ότι έχει κάποια διαφορά από έναν κοινό κατηγορούμενο», δήλωσε προσθέτοντας ότι κρίνει πως αυτή η προσπάθεια δεν ανταποκρίνεται στο πραγματικό μέγεθος των κυρώσεων με τις οποίες θα έπρεπε να έρθει αντιμέτωπος ο Τραμπ.

Η αισιόδοξη προσέγγιση

Αλλοι Δημοκρατικοί, ωστόσο, φαίνεται πως προσπαθούν να δουν την υπόθεση με μια πιο αισιόδοξη ματιά. Ο Μαρκ Πόκαν, Δημοκρατικός βουλευτής από το Ουισκόνσιν, υποστήριξε ότι τα γεγονότα στο Μανχάταν μπορεί να μη βρίσκονται στην κορυφή του ενδιαφέροντος των ψηφοφόρων του, αλλά σχολίασε πως «ξέρω ότι αυτό δεν είναι ένα γεγονός που θα συζητήσει εύκολα ο μέσος άνθρωπος. Αλλά σίγουρα τους δίνει μια ιδέα για το ποιος είναι ο Ντόναλντ Τραμπ ως άνθρωπος και ως υποψήφιος».

Πάντως, αυτό που προκαλεί εντύπωση, και που απεικονίζει γλαφυρά την έντονη αντίφαση στην οποία έχει περιέλθει η αμερικανική πολιτική, είναι το γεγονός πως, παρότι λίγοι φαίνεται να πιστεύουν ότι η υπόθεση Τραμπ ήταν «στημένη», η πολιτική απήχηση του τέως προέδρου δείχνει να έχει υποστεί δυσανάλογα μικρό πλήγμα.

Μια σειρά από δημοσκοπήσεις που δημοσιεύθηκαν την Τετάρτη έδειξαν ότι ο αγώνας μεταξύ του Τραμπ και του Τζο Μπάιντεν θα είναι αμφίρροπος. Η έρευνα των Reuters/Ipsos έδειξε ότι το 54% των Ρεπουμπλικανών πιστεύει ότι η απαγγελία κατηγοριών θα βοηθήσει τον Τραμπ να εξασφαλίσει την προεδρία, ενώ παράλληλα το 58% των Ρεπουμπλικανών δηλώνει ότι οι κατηγορίες που αντιμετωπίζει ο τέως πρόεδρος είναι πραγματικές.

Καθημερινή

ΦΥΣΙΚΗ ΣΩΜΑΤΙΔΙΩΝ: Η παράξενη παρατήρηση κβαντικής σήραγγας πετάει έξω όλους τους κανόνες

0

Το περίεργο φαινόμενο της κβαντικής σήραγγας έχει παρατηρηθεί σε μια χημική αντίδραση που αψηφά την κλασική φυσική

 Elise Cutts

4 Απριλίου 2023

Photos sakkmesterke/Alamy Stock Photo

Μια χημική αντίδραση μοιάζει λίγο με το ταξίδι από τη Βιέννη στη Βενετία: ο προορισμός σας μπορεί να είναι κατηφορικός, αλλά για να φτάσετε εκεί, θα χρειαστεί να διασχίσετε τις Άλπεις. Μπορείτε να σκεφτείτε τις ενεργειακές αλλαγές που πρέπει να περάσουν τα μόρια απο ένα τοπίο. Μεταξύ της αρχής και του τέλους μιας αντίδρασης, αυτό το έδαφος μπορεί μερικές φορές να είναι τόσο λοφώδες που κατά τα άλλα ευνοϊκές αντιδράσεις να μην συμβαίνουν καθόλου, εάν τα μόρια δεν έχουν την απαιτούμενη ενέργεια για να συγκρουστούν. Ωστόσο, σε ορισμένες από αυτές τις περιπτώσεις, τέτοιες αντιδράσεις συμβαίνουν, χάρη στην κβαντική σήραγγα (1), η οποία επιτρέπει στα σωματίδια να διαπερνούν περιστασιακά ενεργειακά εμπόδια που δεν θα μπορούσαν ποτέ να διαπεράσουν. Αυτή η παράξενη συμπεριφορά δεν επιτρέπεται στην παραδοσιακή φυσική, αλλά επιτρέπεται σύμφωνα με τους άγριους κανόνες της κβαντικής μηχανικής.

Τώρα, σε μια νέα μελέτη που δημοσιεύθηκε στο Nature, οι επιστήμονες κατάφεραν να εντοπίσουν την κβαντική σήραγγα σε αυτό που η κλασική φυσική θα θεωρούσε μια αδύνατη αντίδραση μεταξύ μορίων υδρογόνου και ιόντων δευτερίου(2)– βαριές, φορτισμένες εκδόσεις υδρογόνου. Αυτή είναι η πρώτη φορά που οι ερευνητές κατάφεραν να επιβεβαιώσουν πειραματικά μια θεωρητική πρόβλεψη σχετικά με τον ρυθμό διάνοιξης σήραγγας σε μια αντίδραση που περιλαμβάνει ιόντα. «Η κβαντική μηχανική στη θεωρία θα πρέπει να είναι σε θέση να προβλέψει αυτόν τον [ρυθμό] πολύ καλά», λέει ο φυσικός Stephan Schlemmer από το Πανεπιστήμιο της Κολωνίας στη Γερμανία, ο οποίος δεν συμμετείχε στη μελέτη. «Αλλά κανείς δεν ήταν σίγουρος αν αυτό ήταν πραγματικά αλήθεια».

Η ιδέα ότι ένα σωματίδιο θα μπορούσε απλώς να εμφανιστεί στην άλλη πλευρά ενός ενεργειακού φραγμού ανάγεται στον Γερμανό φυσικό Φρίντριχ Χουντ. Το 1927, ενώ ερευνούσε πώς αλληλεπιδρούν τα μόρια με το φως, ανακάλυψε ότι η διάνοιξη σήραγγας θα έπρεπε να είναι θεωρητικά δυνατή.

Σύμφωνα με την κβαντομηχανική, τα σωματίδια μοιάζουν περισσότερο με σύννεφα πιθανοτήτων παρά με στερεές σφαίρες. Αυτά τα σύννεφα πιθανοτήτων, που αντιπροσωπεύουν τη θέση ενός σωματιδίου, εκτείνονται στο άπειρο. Έτσι, αν και είναι εξαιρετικά απίθανο, ένα κβαντικό σωματίδιο μπορεί θεωρητικά να εμφανιστεί οπουδήποτε, συμπεριλαμβανομένης της άλλης πλευράς ενός ενεργειακού φραγμού που ένα κλασικό σωματίδιο δεν θα μπορούσε ποτέ να διασχίσει.

Το 1928 η σήραγγα γνώρισε ίσως τον μεγαλύτερο από τους πρώτους θριάμβους της: εξηγώντας την πυρηνική άλφα διάσπαση, έναν κοινό τύπο ραδιενεργού διάσπασης κατά την οποία οι ατομικοί πυρήνες δημιουργούν «σωματίδια άλφα» -πυρήνες ηλίου με δύο πρωτόνια και δύο νετρόνια- και μεταμορφώνονται σε μικρότερους πυρήνες κατά τη διαδικασία.

Αυτό συμβαίνει όταν τρία άτομα ενός μορίου υδρογόνου και του ιόντος δευτερίου πλησιάζουν το ένα το άλλο σε μια γραμμή, και ένα άτομο υδρογόνου ανεβαίνει ενεργειακή στάθμη για να συνδεθεί με το δευτέριο. Σε χαμηλές θερμοκρασίες, αυτή η αντίδραση θα πρέπει να είναι αδύνατη, αλλά λειτουργεί με τη διάνοιξη σήραγγας.

Από τότε οι επιστήμονες έχουν χρησιμοποιήσει τη δημιουργία σήραγγας για να εξηγήσουν το κατά τα άλλα ανεξήγητο σε περιβάλλοντα που κυμαίνονται από τους ημιαγωγούς έως την καρδιά των αστεριών.

Αλλά παρόλο που η ιδέα πίσω από την κβαντική σήραγγα είναι, πλέον, σχεδόν ενός αιώνα παλιά, η συνένωση θεωρίας και πειράματος για την παρατήρηση της σήραγγας σε χημικές αντιδράσεις έχει αποδειχθεί δύσκολη.

Πρώτον, η κβαντική σήραγγα είναι αρκετά σπάνια ώστε οι αντιδράσεις που εξαρτώνται από αυτήν να είναι συνήθως παγερά αργές, καθιστώντας τες δύσκολες στην παρακολούθηση στο εργαστήριο. Και μετά υπάρχουν οι ίδιοι οι θεωρητικοί υπολογισμοί, οι οποίοι περιλαμβάνουν μαθηματικά τόσο περίπλοκα που οι επιστήμονες μπορούν να προβλέψουν τους ρυθμούς αντίδρασης διάνοιξης σήραγγας μόνο για τις πιο απλές αντιδράσεις.

«Με [αντιδράσεις μεταξύ] τριών ατόμων, μπορείτε να το κάνετε», λέει ο μοριακός φυσικός Roland Wester από το Πανεπιστήμιο του Innsbruck στην Αυστρία, ο οποίος συνέγραψε τη νέα μελέτη. «Με τέσσερα άτομα, υπάρχουν μερικές ομάδες που μπορούν να το χειριστούν. Και με πέντε άτομα, ουσιαστικά δεν υπάρχει κανένας στον κόσμο που να έχει τα μέσα να το κάνει πλήρως κβαντικά».

Η αντίδραση μεταξύ αερίου υδρογόνου και ιόντων δευτερίου είναι αρκετά απλή ώστε να είναι δυνατό να προβλεφθεί ο ρυθμός αντίδρασης μόνο με την κβαντομηχανική. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η ομάδα του Wester επέλεξε να μελετήσει αυτήν την αντίδραση: οι ερευνητές μπορούσαν πραγματικά να ελέγξουν τη θεωρία με την πράξη.

Στην αντίδραση, ένα μόριο αερίου υδρογόνου συγκρούεται με ένα ιόν δευτερίου για να παράγει ένα ιόν υδρογόνου και ένα βαρύ μόριο υδρογόνου που περιέχει δευτέριο.

Αλλά όταν ο θεωρητικός φυσικός Viatcheslav Kokoouline του Πανεπιστημίου της Κεντρικής Φλόριντα και οι συνάδελφοί του επεξεργάσθηκαν τους αριθμούς το 2018, προέβλεψαν έναν ρυθμό αντίδρασης που ήταν εκατοντάδες φορές χαμηλότερος από την εκτίμηση του ανώτατου ορίου που είχε προηγουμένως μετρηθεί από την ομάδα του Wester.

«[Τα αποτελέσματα] διαφωνούσαν τόσο πολύ με τα πειράματα, που δεν θέλαμε να τα δημοσιεύσουμε», λέει ο Kokoouline. Ανησυχώντας ότι είχαν κάνει λάθος, αυτός και οι συνάδελφοί του επανέλαβαν τον υπολογισμό τους χρησιμοποιώντας τρεις διαφορετικές θεωρητικές μεθόδους και πήραν το ίδιο αποτέλεσμα. Ήταν σίγουρα πιθανό οι υπολογισμοί να ήταν λάθος, αλλά «κάναμε ό,τι μπορούσαμε, και αυτός είναι ο αριθμός που [θα μπορούσαμε] να δώσουμε», λέει ο πρώην μαθητής του Kokoouline, Isaac Yuen, ο οποίος είναι τώρα θεωρητικός φυσικός στο Kansas State University.

Το πρόβλημα ήταν ο εξαιρετικά αργός ρυθμός της αντίδρασης, ο οποίος χρειάστηκε στην ομάδα του Ίνσμπρουκ περίπου 15 χρόνια αντιμετώπισης προβλημάτων και επεξεργασίας για να μετρήσει τελικά με ακρίβεια.

Για να το κάνουν, οι ερευνητές παγίδευσαν ιόντα δευτερίου σε ένα κλουβί ηλεκτρικών πεδίων, τα εμβάπτυσαν ( flushed them) με αέριο υδρογόνο και έψυξαν τα πάντα σε εξαιρετικά ψυχρά επίπεδα 15 Κέλβιν.

Σε τόσο χαμηλές θερμοκρασίες, το υδρογόνο και το δευτέριο δεν είχαν την ενέργεια να αντιδράσουν χωρίς σήραγγα. Μετά από αναμονή περίπου 15 λεπτών, οι επιστήμονες μέτρησαν πόσα ιόντα υδρογόνου είχαν παραχθεί για να βρουν τον ρυθμό αντίδρασης.

Τα δεκαπέντε λεπτά δεν ακούγονται πολλά, αλλά για τις κλασικές αντιδράσεις, οι επιστήμονες συχνά λαμβάνουν μετρήσεις «για 100 χιλιοστά του δευτερολέπτου και βλέπουν σχεδόν όλα τα ιόντα να μετατρέπονται σε νέα σωματίδια», λέει ο Wester. «Περιμέναμε 1.000 δευτερόλεπτα και λιγότερο από το 1% των ιόντων μετατράπηκε σε νέα σωματίδια.

Η διάνοιξη σήραγγας συνέβη μόνο περίπου μία στις 100 δισεκατομμύρια συγκρούσεις μεταξύ υδρογόνου και ιόντος δευτερίου, κάτι που συμφωνεί πολύ καλά με τους θεωρητικούς υπολογισμούς του Kokoouline και του Yuen. «Είναι εκπληκτικό το γεγονός ότι οι αριθμοί ταιριάζουν με τα πειράματα», λέει ο Yuen. «Αισθάνομαι, ως θεωρητικός, ότι είναι ένας μεγάλος θρίαμβος».

Οι αντιδράσεις διάνοιξης σήραγγας μεταξύ ιόντων όπως αυτή, πιστεύεται ότι είναι σημαντικές για τη χημική σύνθεση στη διάχυτη, διαστρική σούπα ιονισμένου αερίου που παρέχει την πρώτη ύλη για νέα συστήματα αστέρων. Επειδή το διαστρικό μέσο είναι τόσο ψυχρό, οι κλασικές αντιδράσεις είναι πολύ αργές, αλλά η δημιουργία σήραγγας είναι πιο πιθανή – τα σωματίδια κινούνται το ένα δίπλα στο άλλο πιο αργά σε χαμηλές θερμοκρασίες, γεγονός που αυξάνει τις πιθανότητες διάνοιξης σήραγγας.

Εδώ στη Γη, η καταγραφή αυτού του μικροσκοπικού ρυθμού διάνοιξης σήραγγας για πρώτη φορά δείχνει ότι οι φυσικοί βρίσκονται στο σωστό δρόμο με τις κβαντικές μοριακές θεωρίες τους. Και παρέχει ένα σημείο αναφοράς για τη δοκιμή μελλοντικών θεωρητικών προσπαθειών για την ένωση της χημείας και της κβαντικής μηχανικής.

«[Στον] κανονικό μας κόσμο των κλασικών σωματιδίων, οι αντιδράσεις μπορούν να γίνουν κατανοητές με μερικές πολύ απλές έννοιες», λέει ο Schlemmer. «Αλλά αυτή η σήραγγα είναι απλώς ένας εντελώς διαφορετικός κόσμος. Και τέτοιες μετρήσεις μας ανοίγουν αυτόν τον κόσμο».

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

Η Elise Cutts είναι μια ανεξάρτητη επιστημονική δημοσιογράφος που καλύπτει τη γη και τις επιστήμες της ζωής.

scientificamerican.com

ΕΠΕΞΗΓΗΣΕΙΣ

1.-Το φαινόμενο σήραγγας ή κβαντοσηράγγωση είναι το φαινόμενο κατά το οποίο ένα κβαντικό σωματίδιο διασχίζει ένα φράγμα σωματιδίων, το οποίο φαίνεται πως είναι απίθανο να ξεπεραστεί. Το φαινόμενο παίζει ρόλο στην πυρηνική σύντηξη και σε εφαρμογές στη μικροηλεκτρονική. Προτάθηκε θεωρητικά στις αρχές του 20ού αιώνα και έγινε αποδεκτό ως φυσικό φαινόμενο στα μέσα του αιώνα αυτού. Σύμφωνα με την εξίσωση του Σρέντιγκερ ένα σωματίδιο έχει πιθανότητα να βρεθεί σε μια περιοχή που απαιτεί ενέργεια περισσότερη από αυτήν που έχει το σωματίδιο. Μια τέτοια περιοχή ονομάζεται φράγμα δυναμικού. Όταν το φράγμα δυναμικού έχει άπειρο βάθος, τότε η πιθανότητα μηδενίζεται, δηλαδή είναι αδύνατον το σωματίδιο να βρεθεί μέσα στο φράγμα. Όταν όμως το μήκος είναι πεπερασμένο τότε το σωματίδιο έχει πιθανότητα να βρεθεί μέσα στο φράγμα, και αν από την άλλη μεριά του φράγματος υπάρχει μια περιοχή που απαιτεί λιγότερη ενέργεια από αυτήν που έχει το σωματίδιο, μπορεί να βρεθεί και εκεί, να διαπεράσει δηλαδή το φράγμα. Η πιθανότητα όμως μειώνεται εκθετικά μέσα στο φράγμα. Με άλλα λόγια αν ένας μεγάλος αριθμός σωματιδίων βρεθεί στη μία περιοχή ένα μικρό ποσοστό θα καταφέρει να διαπεράσει το φράγμα.

2.-Δευτέριο: Ισότοπο του υδρογόνου. Ονομάζεται και Βαρύ Υδρογόνο. Ο πυρήνας του αποτελείται απο ένα Πρωτόνιο κι ένα Νετρόνιο.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Οι επεξηγήσεις και το σκίτσο με την κβαντική σήραγγα προστέθηκαν απο τις Ανιχνεύσεις.

 

Ο Πικάσο στην εποχή του MeToo

0
8 Απριλίου 2023

Σήμερα συμπληρώνονται 50 χρόνια από τον θάνατο του Πάμπλο Πικάσο και σε όλο τον κόσμο πραγματοποιούνται εκθέσεις των έργων του. Tο κίνημα MeToo προβάλλει όμως και μια άλλη πλευρά της προσωπικότητάς του.

Η φαλλοκρατική και σεξιστική αντιμετώπιση των γυναικών από τον Πικάσο είναι γνωστό τοις πάσι. Πολλά βιβλία και άρθρα έχουν δημοσιευτεί επί του θέματος. Ωστόσο η άποψη για τον Ισπανό ζωγράφο μετά την εμφάνιση του κινήματος MeToo άλλαξε. Πρέπει κανείς να αναρωτηθεί πώς μπορεί να παρουσιαστεί σήμερα ο Πικάσο, λέει η  Σεσίλ Ντεμπρέ διευθύντρια του Μουσείου Πικάσο του Παρισιού. Όταν ανέλαβε τα καθήκοντα της, διαπίστωσε ότι η αύρα του Πικάσου είχε εξασθενίσει, ειδικά στους ακαδημαϊκούς κύκλους και μεταξύ των νέων, ανέφερε η ίδια μιλώντας στο Γερμανικό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Η Ντεμπρέ διορίστηκε επικεφαλής του ιδρύματος του Παρισιού στα τέλη του 2021. «Ο Πικάσο όχι μόνο επιδείκνυε την αρρενωπότητα του, αλλά αντιπροσώπευε και την πράξη της αγάπης, χρησιμοποιώντας συχνά ως μοντέλο τις γυναίκες της ζωής του», εξηγεί. Συνέλαβε τον μύθο του Μινώταυρου και σκηνοθέτησε την σεξουαλική ικανότητα. Σήμερα όμως αυτή η βιογραφική πτυχή αμφισβητείται. Πριν από λίγες εβδομάδες έγινε ένα συνέδριο στη Λυών με θέμα: «Πώς μπορεί να προβληθεί σήμερα ο Πικάσο;»

Ο καλλιτέχνης Πάμπλο Πικάσο στο στούντιο του στο Βαλλωρίς, στις 23 Οκτ. 1953
Ο καλλιτέχνης Πάμπλο Πικάσο στο στούντιο του στο Βαλλωρίς, στις 23 Οκτ. 1953Εικόνα: AP Images/picture alliance

Επανεξέταση των έργων του Πικάσο

Όπως πολλά μουσεία, έτσι και το Μουσείο Πικάσο στο Παρίσι με αφορμή τα 50 χρόνια από το θάνατό του στις 8 Απριλίου διοργανώνει σειρά εκδηλώσεων.  . Ωστόσο εκτός από μια χρονολογική έκθεση των σημαντικών έργων του, το πρόγραμμα περιλαμβάνει και δύο εκθέσεις σύγχρονων καλλιτεχνών που ερμηνεύσουν εκ νέου το έργο του Πικάσο. Με αυτόν τον τρόπο η Αφροαμερικανίδα Φέιθ Ρίνγκολντ αναφέρεται, μεταξύ άλλων, στις διακρίσεις των μαύρων γυναικών και ο Πιέρ Μουανιάρ ασχολείται με τα ερωτικά σχέδια του Πικάσο.

Ο Ισπανός καλλιτέχνης, γεννήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 1881 στη Μάλαγα και πέθανε σε ηλικία 91 ετών στο Μουζέν της νότιας Γαλλίας. Κατέχει εξαιρετικά σημαντική θέση στην ιστορία της τέχνης του 20ου αιώνα. Αποτέλεσε τον ιδρυτή του κυβισμού ενώ υπήρξε και σπουδαίος διαμορφωτής του σουρεαλισμού. Άφησε πίσω του ένα πολυδιάστατο έργο αποτελούμενο από πίνακες ζωγραφικής, σκίτσα, γλυπτά και κεραμικά. Τα σημαντικότερα έργα του περιλαμβάνουν τους πίνακες «Οι δεσποινίδες της Αβινιόν» και η «Γκερνίκα». Το έργο του διάσημου καλλιτέχνη είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τις πολυάριθμες γυναίκες του καθώς αποτελούσαν μούσες του. Από μάλλον ήρεμες συνθέσεις στις αρχές της κάθε σχέσης μέχρι παραμορφωμένες φιγούρες συνήθως στο τέλος των σχέσεων.

Από τις επτά γυναίκες που μοιράστηκαν επισήμως τη ζωή του, δύο αυτοκτόνησαν και δύο υπέφεραν από κατάθλιψη. Η μόνη που κατάφερε να τον αφήσει ήταν η Μαρί Τερέζ Ουολτέρ, η οποία εξέδωσε ένα βιβλίο το 1965 με τίτλο «Η ζωή με τον Πικάσο». Στο βιβλίο περιγράφει τον ίδιο ως ένα κυκλοθυμικό άνδρα που έκανε δύσκολη τη ζωή όσων την μοιράζονταν μαζί του. «Κάθε φορά που αλλάζω γυναίκα, πρέπει να καίω την προηγούμενη. Έτσι θα την ξεφορτωθώ. Δεν θα είναι όλες εκεί για να κάνουν πολύπλοκη τη ζωή μου», λέει η ιστορικός τέχνης Ζούλι Μποζάκ αναφερόμενη στον Πικάσο στη σειρά podcast που ξεκίνησε η ίδια το 2019 για την τέχνη και τον φεμινισμό.

Συσχετισμός του έργου του Πικάσο με τον φεμινισμό

Ο προβληματισμός για τον Πικάσο και η φεμινιστική ή γυναικεία άποψη του έργου του είναι μια εξαιρετικά επίκαιρη συζήτηση που δεν πρέπει να γελοιοποιηθεί, εξήγησε ο διευθυντής του Μουσείου Πικάσο στη Βαρκελώνη Εμμανουέλ Γκούγκον μιλώντας στον γαλλικό ραδιοφωνικό σταθμό «France Info». Δεν πιστεύει ότι ο Πικάσο ήταν βίαιος απέναντι στις γυναίκες. Εννοείται όμως ότι ήταν ένας άνθρωπος της εποχής του, Ανδαλουσιανός και αναμφίβολα πολύ σαγηνευτικός.

Τον Ιούνιο του 2021 στο Μουσείο Πικάσο της Βαρκελώνης, νεαρές φοιτήτριες της σχολής Καλών Τεχνών προκάλεσαν αίσθηση όταν εμφανίστηκαν μπροστά από τα έργα του καλλιτέχνη φορώντας μπλουζάκια που έγραφαν «Πικάσο – Επιτιθέμενος σε Γυναίκες». Από τότε ο Γκούγκον οργανώνει όλο και περισσότερα σεμινάρια και συνέδρια, στα οποία εξετάζεται εκ νέου το έργο του καλλιτέχνη. Μια παρόμοια διαμαρτυρία πραγματοποιήθηκε το 2018 στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης (MoMA). Η καλλιτέχνιδα και ακτιβίστρια Έμμα Σουλκόβιτς, για την οποία ο Πικάσο τεμάχισε το γυναικείο σώμα στους κυβιστικούς πίνακες του, παρουσιάστηκε ημίγυμνη και με ζωγραφισμένους αστερίσκους σε όλο της το σώμα μπροστά από πίνακα «Οι δεσποινίδες της Αβινιόν».

Σαμπίνε Γκλάουμπιτς,dpa

Επιμέλεια: Ιωσηφίνα Τσαγκαλίδου

DW

ΤΟΝ ΚΑΣΙΔΙΑΡΗ ΤΟΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΝ ΟΙ ΣΗΜΕΡΙΝΟΙ ΔΙΩΚΤΕΣ ΤΟΥ

13
του Παντελή Σαββίδη
Τις τελευταίες ημέρες με αφορμή την επικαιρότητα αναφέρθηκα, επανειλημμένως, στο πως διαχειρίσθηκαν οι Αμερικανοί τον μεταπολεμικό κόσμο.
Ο κόσμος μετά τον Β!ΠΠ δεν πέρασε αυτόματα στην ομαλότητα. Η ΕΣΣΔ του Στάλιν είχε και αυτή τους φόβους και τις αβεβαιότητές της και προσπαθούσε να ενισχύσει την επικράτηση κομμουνιστικών καθεστώτων στην Ευρώπη.
Οι ΗΠΑ προσλάμβαναν αυτό ως απειλή επέκτασης και διαμόρφωναν τους δικούς τους όρους αντιμετώπισης της Σοβιετικής Ένωσης.
Η πρόταση του Τζώρτζ Κέναν για ανάσχεση μέχρι να υπάρξει εσωτερική κατάρρευση του σοβιετικού συστήματος ήταν μια απο αυτές. Δικαιώθηκε.
Σοβαρό πρόβλημα, όμως αποτελούσε και η ροπή του δυτικού κόσμου προς την κομμουνιστική ιδεολογία εξαιτίας των οραματικών υποσχέσεών της και της φτώχειας που μάστιζε τους πληθυσμούς.
Δύο απο τις κρισιμότερες επιλογές των Αμερικανών ήταν η βοήθεια στα ευρωπαϊκά κράτη με το Σχέδιο Μάρσαλ και η προσπάθεια επιρροής των πολιτικών επιλογών της ευρωπαϊκής κοινωνίας με την ενθάρρυνση σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων. Τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα διακρίνονταν απο μια κεϋνσιανού τύπου οικονομία, ένα κοινωνικό κράτος και μια μεγαλύτερη ανοχή σε δημοκρατικούς θεσμούς και λειτουργίες.
Το πείραμα πέτυχε. Το δυτικό σύστημα αναπτύχθηκε και το ανατολικό κατέρρευσε.
Πέτυχε μέχρι του σημείου που στη Δύση ανέλαβε τα ηνία μια γενιά που δεν είχε την εμπειρία του Β!ΠΠ και η νίκη επι του αντίπαλου συνασπισμού της δημιούργησε μια αδικαιολόγητη αλαζονία (ο αμερικανός πρόεδρος Τζώρτζ Μπούς ο πρώτος που είχε την εμπειρία του πολέμου  διαχειρίστηκε με σύνεση την κατάρρευση).
Το πράγμα άρχισε να χαλάει στη συνέχεια.
Ένα είδος παγκοσμιοποιησης που δημιούργησε τεράστιο κοινωνικό χάσμα, η εξαφάνιση της σοσιαλδημοκρατίας της οποίας το κοινωνικό πρόταγμα δεν ήταν, πλέον, χρήσιμο για τη Δύση, ο περιορισμός της δημοκρατίας για να ελέγχεται η κοινωνία και ένας πολεμικός επεκτατισμός για επιβεβαίωση της παγκόσμιας κυριαρχίας ήταν τέσσερις επιλογές που έχουν οδηγήσει το σύστημα στην σημερινή κρίση.
Η προσπάθεια του καθεστώτος Μητσοτάκη να περιορίσει την λειτουργία ενός ακροδεξιού κόμματος με μεθόδους αντιδημοκρατικές εντάσσεται σε αυτήν την λογική της νέας Δύσης και υπονομεύει το σύστημα. Ο Κασιδιάρης και η γιγάντωση της επιρροής του είναι αποτέλεσμα επιλογών σαν και αυτές του κ. Μητσοτάκη σήμερα. Αυτοί δημιούργησαν το πρόβλημα το οποίο καλούνται να αντιμετωπίσουν όχι με τις πολιτικές τους προτάσεις-που δεν έχουν- αλλά με αντιδημοκρατικά μέτρα.
Στην αγωνία του να ξανακερδίσει τις εκλογές, το καθεστώς μετέρχεται επικίνδυνων μέσων για τα θεμέλια της δημοκρατίας.
Η τραγωδία είναι ότι μαζί του έχουν συστρατευθεί και άλλες προσωπικότητες του συστήματος που θα μπορούσαν να εξισορροπήσουν την λογική του.
Δυστυχώς, όλο το Σύστημα έχει συνταχθεί πίσω απο μια επικίνδυνη λογική για την ύπαρξή του. Και η λογική του συστήματος επηρεάζει και εμάς.
Οι προϋποθέσεις για κοινωνική εξέγερση διαμορφώνονται με αυξανόμενους ρυθμούς.
Όχι για να υποστηριχθεί το κόμμα του Κασιδιάρη του οποίου η πολιτική ιδεολογία είναι απεχθής, αλλά διότι υπονομεύεται ο πολιτικός και ο νομικός πολιτισμός μας.
Υπονομεύονται τα θεμέλια της πολιτικής ύπαρξής μας.
Υπονομεύονται τα θεμέλια της Δημοκρατίας. Της όποιας δημοκρατίας. Σήμερα ο Κασιδιάρης, αύριο δεν ξέρουμε ποιός.
Οι ταγοί του Συστήματος (Μητσοτάκης, Τσίπρας και προσωπικότητές του) θα είναι οι μόνοι υπεύθυνοι για ό,τι συμβεί.
Ακόμη και ο Ερντογάν στην Τουρκία διαχειρίζεται την θεωρούμενη απο το βαθυ κράτος κουρδική, υπαρξιακή, απειλή με περισσότερη σύνεση.
Ο κ. Μητσοτάκης και το καθεστώς που δημιουργεί πρέπει να πάρουν το μήνυμα της κοινωνικής δυσαρέσκειας απο τις επιλογές τους.
Η σωτηρία της χώρας επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων.

Αρθρο του Κωστή Σταμπολή στην «Κ»: Το ενεργειακό άνοιγμα στα Βαλκάνια

0

Η έξοδος των ελληνικών εταιρειών στην περιοχή θα έπρεπε να είχε γίνει στα τέλη της δεκαετίας του 1990, όταν ακόμα ήταν υπό διαμόρφωση η νέα ενεργειακή αγορά της ΝΑ Ευρώπης

Ηταν στις αρχές της νέας χιλιετίας που η Ελλάδα συνειδητοποιούσε το ειδικό οικονομικό και διπλωματικό βάρος που είχε σε σχέση με τις προς Βορράν γειτονικές της χώρες. Αυτές μόλις πρόσφατα είχαν αποκτήσει την πολιτική και οικονομική τους ανεξαρτησία μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ενωσης και την εξαφάνιση της Comecon. Αντίθετα, η Ελλάδα ήταν τότε η μόνη χώρα της περιοχής που ανήκε στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα (Ε.Κ.) και δρούσε ως πόλος έλξης για τις γύρω βαλκανικές χώρες που απέβλεπαν σε αυτήν για επενδύσεις και τεχνογνωσία καθώς και στήριξη για τη μελλοντική τους πορεία ως μέρος της ενωμένης Ευρώπης.

Κεντρικός άξονας των ζητούμενων τότε επενδύσεων ήταν, και εξακολουθούν να είναι, αυτές που έχουν σχέση με την παραγωγή και διαχείριση ενέργειας και τις σχετικές με αυτήν υποδομές. Με την παροχή ικανής και με ανταγωνιστικές τιμές ενέργειας να αποτελεί βασική προϋπόθεση για οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη.

Η «Σύνοδος της Θεσσαλονίκης» που πραγματοποιήθηκε πριν από 20 ακριβώς χρόνια ήρθε να επισφραγίσει την οικονομικά και πολιτικά δεσπόζουσα θέση που είχε τότε η Ελλάδα στη ΝΑ Ευρώπη. Ομως, οι μετέπειτα εξελίξεις δεν δικαίωσαν τις τότε προσδοκίες αφού η Ελλάδα, που με τους Ολυμπιακούς του 2004 βρέθηκε στο απόγειο της επιρροής της, δεν μπόρεσε να επωφεληθεί από τη λάμψη τους και να αξιοποιήσει την τεράστια αυτή παρακαταθήκη. Τότε, με κέντρο βάρος την ενέργεια θα μπορούσε να είχε διεισδύσει σε όλες τις χώρες της περιοχής προσφέροντας τεχνογνωσία και επενδύσεις και επιχειρώντας ένα τεράστιο επενδυτικό και διπλωματικό άλμα. Αντ’ αυτού, η χώρα περιήλθε σε μια ακατανόητη εσωστρέφεια με τη γνωστή κατάληξη λίγα χρόνια αργότερα στην οικονομική χρεοκοπία και στα μνημόνια.

Γι’ αυτό η πρόσφατη συμφωνία που πέτυχε η διοίκηση της ΔΕΗ (10/3) για την 100% εξαγορά της Enel Romania, έναντι τιμήματος 1,26 δισ. ευρώ, έχει πολύ μεγάλη γεωπολιτική σημασία, αφού στην πράξη σηματοδοτεί την επιστροφή της Ελλάδας στην περιοχή μέσα από την προώθηση στρατηγικών επενδύσεων. Μέσα από τη συμφωνία αυτή, η ΔΕΗ ενισχύει το ενεργειακό αποτύπωμα της Ελλάδας στην περιοχή των Βαλκανίων και η «μεγάλη έξοδος» εκτός των ελληνικών συνόρων –που αποτελούσε διαχρονικό στόχο της ΔΕΗ– γίνεται πραγματικότητα. Παράλληλα, η εισηγμένη αλλάζει κλάση αφού καθίσταται περιφερειακός παίκτης, ενώ η εξαγορά της Enel Romania φέρνει πολλαπλά οφέλη για τον ελληνικό όμιλο. Με την είσοδο στη Ρουμανία να δίνει στην εταιρεία πρόσβαση σε έναν πολύ σημαντικό, στρατηγικό ενεργειακό διάδρομο, που ξεκινάει από την Ελλάδα, περνάει από τη Βουλγαρία και καταλήγει στη Ρουμανία. Ακόμα, η ΔΕΗ διπλασιάζει «εν μια νυκτί» την εγκατεστημένη ισχύ της σε ΑΠΕ, προσθέτει 3,2 εκατ. νέους πελάτες στο πελατολόγιό της και αποκτά πάνω από 130.000 χλμ. δικτύου διανομής.

Οπως έχουμε υποστηρίξει στο παρελθόν μέσα από τις στήλες της «Κ», η ΔΕΗ έπρεπε να είναι παρούσα και ενεργή στη ΝΑ Ευρώπη εδώ και πολλά χρόνια τώρα, αξιοποιώντας το ισχυρό brand name της χώρας –σε σχέση με τις υπόλοιπες χώρες στην περιοχή–, την τεχνογνωσία της στην ενέργεια αλλά και το χρηματοπιστωτικό της σύστημα, που, παρά τη συρρίκνωση και την τεράστια ζημία που υπέστη από τα μνημόνια, διαθέτει αξιοπιστία και ικανότατα στελέχη. Εννοούμε η Ελλάδα να είναι παρούσα όχι μόνο στη Ρουμανία, μέσω του πρόσφατου deal της ΔΕΗ, αλλά και σε όλη την υπόλοιπη περιοχή μέσα από εταιρείες που δραστηριοποιούνται στον ευρύτερο ενεργειακό τομέα.

Καθώς η Ελλάδα τα τελευταία 20 και κάτι χρόνια έχει αναπτύξει έναν ευρύτατο ενεργειακό τομέα, κανονικά θα έπρεπε εταιρείες που δραστηριοποιούνται στον ηλεκτρισμό (λ.χ. Μυτιληναίος, ΤΕΡΝΑ, Elpedison, Motor Oil), στις ΑΠΕ, στα πετρέλαια, στο φυσικό αέριο κ.λπ. να έχουν αναπτύξει ισχυρή παρουσία στην ευρύτερη περιοχή της ΝΑ Ευρώπης. Η έξοδος στην περιοχή θα έπρεπε να είχε γίνει στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και στις αρχές του νέου αιώνα όταν ακόμα ήταν υπό διαμόρφωση η νέα ενεργειακή αγορά της ΝΑ Ευρώπης.

Τότε, τόσο η ΔΕΗ όσο και άλλες μεγάλες ελληνικές ενεργειακές εταιρείες είχαν οικονομική ευρωστία και τύχαιναν ισχυρής κρατικής υποστήριξης και μπορούσαν έναντι μικρού σχετικά τιμήματος να εξαγοράσουν την πλειοψηφία των ενεργειακών εταιρειών των χωρών της περιοχής. Με το βαλκανικό τραπεζικό σύστημα να κυριαρχείται από ελληνικές τράπεζες και την Ελλάδα να είναι ισχυρή σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο, τότε ήταν η χρυσή ευκαιρία για το μεγάλο ενεργειακό άνοιγμα στην περιοχή. Η εν λόγω ευκαιρία ήρθε και παρήλθε οριστικά και έκτοτε η Ελλάδα πέρασε μέσα από αρκετές περιπέτειες για να μπορέσει να σταθεί ξανά στα πόδια της.

Ομως, το ενεργειακό παιχνίδι για την Ελλάδα στην περιοχή φαίνεται ότι δεν χάθηκε οριστικά, αφού κατάφερε χάρη στην πρόνοια ορισμένων επενδυτών και εταιρειών να διατηρήσει μια μικρή αλλά διακριτή παρουσία. Ετσι σήμερα η Ελλάδα μέσω της HELLENiQ ENERGY –η οποία ως ΕΛΠΕ την περίοδο 2000-2003 επένδυσε ποικιλότροπα στην περιοχή– είναι παρούσα εκτός Ελλάδος σε Βουλγαρία, Σερβία, Βόρεια Μακεδονία και Κύπρο, όπου υπάρχουν και λειτουργούν εγκατεστημένες εταιρείες του ομίλου. Ακόμα, χάρη στο δυιλιστικό της πλεονέκτημα (βλέπε Motor Oil και HELLENiQ ENERGY), η Ελλάδα έχει καταστεί ο βασικός προμηθευτής σε αργό και προϊόντα για τις περισσότερες χώρες της περιοχής. Επίσης, υπάρχει περιορισμένη παρουσία της ΔΕΗ στη Βόρεια Μακεδονία και στην Αλβανία, μέσω εκεί θυγατρικών της, οι οποίες προσπαθούν να αναπτύξουν συγκεκριμένα έργα. Τώρα, με την εξαγορά της Enel Romania από τη ΔΕΗ, το παιχνίδι αλλάζει, αφού η χώρα μπορεί να διεκδικήσει επάξια μια θέση στην ενεργειακή σκακιέρα της περιοχής αντίστοιχη των δυνατοτήτων της και του οικονομικού της εκτοπίσματος.

Δεν θα σταθούμε στο εάν το τίμημα της εξαγοράς ήταν δίκαιο, υψηλό ή χαμηλό ή εάν τελικά αγόρασε η ΔΕΗ ή ξεφορτώθηκε η Εnel όπως διερωτώνται ορισμένοι αναλυτές. Εννοείται ότι η ΔΕΗ, απούσα τόσα χρόνια από το ενεργειακό σκηνικό της περιοχής, θα αγόραζε με υψηλό premium. Αυτό είναι το κόστος της μακρόχρονης απουσίας της από την περιοχή. Οι αποτιμήσεις περιουσιακών στοιχείων και ενεργητικού και οι τιμές γενικότερα δεν μπορεί να είναι αυτές που ήταν πριν από 15 και 20 χρόνια, όταν η Enel και άλλες εταιρείες (λ.χ. CEZ, OMV) έσπευσαν να επενδύσουν στην περιοχή. Σήμερα, με την έξοδο της ΔΕΗ στα ανατολικά Βαλκάνια, ανοίγει μια νέα σελίδα ανάπτυξης και εξωστρέφειας. Ας την αξιοποιήσουμε ευχόμενοι κάθε επιτυχία στη διοίκηση και στους εργαζομένους της Επιχείρησης.

Ο κ. Κωστής Νικ. Σταμπολής είναι πρόεδρος και εκτελεστικός διευθυντής του Ινστιτούτου Ενέργειας ΝΑ Ευρώπης (ΙΕΝΕ).

Καθημερινή

Δημήτρης Μάρδας: Προσφυγικό: Έχουμε χάσει το δάσος και ψάχνουμε με μανία το δένδρο.

1

 

 

Του Δημήτρη Μάρδα

Υποψήφιος βουλευτής Α Θεσσαλονίκης, ΣΥΡΙΖΑ/ΠΣ

Καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ,

π. Αν. Υπουργού Οικονομικών και Υφ/γού εξωτερικών

-Μεγάλη συζήτηση άνοιξε εκ νέου για το προσφυγικό-μεταναστευτικό, με αφορμή τον φράκτη στον Έβρο. Η όλη προσέγγιση όμως του θέματος και η εσωστρέφεια που το χαρακτηρίζει  είναι λάθος καθώς κινείται έξω από τις προβλέψεις της Συνθήκης για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΣΛΕΕ) και τις υποχρεώσεις των κρατών μελών της ΕΕ που απορρέουν από αυτές. Οι εν λόγω προβλέψεις –ως έκφραση του δάσους – είναι ιδιαίτερα σαφείς ως προς τα βάρη και τις ευθύνες που οφείλουν να επωμισθούν τα κράτη-μέλη στο επίμαχο θέμα. Αντί αυτού πολλοί εταίροι μας, που δεν είναι πύλη εσόδου των μεταναστών-προσφύγων, έμαθαν να ποιούν την νήσσαν και συχνά μας κουνούν το δάκτυλό τους!

Αναλυτικότερα, η ΣΛΕΕ, που έχει κυρωθεί από όλα τα κράτη-μέλη της ΕΕ, αναφέρεται σε τρία της Άρθρα στις πολιτικές σχετικά με το άσυλο και την μετανάστευση.

Ειδικότερα, ως προς το κοινό Ευρωπαϊκό σύστημα ασύλου, επικουρικής και προσωρινής προστασίας που αναφέρεται στους πρόσφυγες, τα θεσμικά όργανα της ΕΕ λαμβάνουν μέτρα που εκτός των άλλων, σκοπεύουν σε ένα «κοινό σύστημα για την προσωρινή προστασία των εκτοπισμένων προσώπων σε περιπτώσεις μαζικής εισροής (Άρθρο 78, παρ. 2γ.)

Επίσης, σύμφωνα με την παράγραφο 2γ του Άρθρου 79, το οποίο αναφέρεται στην μετανάστευση και παράνομη μετανάστευση,  τα θεσμικά όργανα της ΕΕ σύμφωνα με την συνήθη νομοθετική διαδικασία λαμβάνουν μέτρα  που αφορούν εκτός των άλλων, τους ακόλουθους τομείς: «την λαθρομετανάστευση και παράνομη διαμονή καθώς και τον επαναπατρισμό των παρανόμως διαμενόντων.»

Τέλος, σύμφωνα με το Άρθρο 80, που μας ενδιαφέρει άμεσα, «Οι πολιτικές της Ένωσης που προβλέπονται στο παρόν κεφάλαιο (σχετικό με άσυλο, πρόσφυγες, μετανάστες) και η εφαρμογή τους διέπονται από την αρχή της αλληλεγγύης και της δίκαιης κατανομής ευθυνών μεταξύ των κρατών μελών, μεταξύ άλλων και στο οικονομικό επίπεδο. Οπότε απαιτείται οι πράξεις της Ένωσης που θεσπίζονται…να περιέχουν κατάλληλα μέτρα για την εφαρμογή της εν λόγω αρχής.»

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ο θεματοφύλακας των Συνθηκών της ΕΕ, οφείλει να πραγματοποιεί τις απαραίτητες προτάσεις προς το Συμβούλιο των Υπουργών με σκοπό την πιστή εφαρμογή των προαναφερθέντων. Τα δυο αυτά θεσμικά όργανα έπρεπε από την αρχή της δεκαετίας του 2010, να εφαρμόσουν τις προβλέψεις της Συνθήκης στο επίμαχο θέμα της δίκαιης κατανομής των ευθυνών, κάτι που έως τώρα δεν έχει γίνει για τους πρόσφυγες-μετανάστες της Συρίας και άλλων κρατών Αραβικών ή Αφρικανικών.

Το γεγονός ότι χρηματοδοτείται το προσφυγικό στην Ελλάδα από την ΕΕ ή διάφορα κράτη μέλη, αυτό δεν απαλλάσσει από οποιεσδήποτε άλλες ευθύνες τους εταίρους μας ως προς τα βάρη που οφείλουν να επωμισθούν. Το Άρθρο 80 είναι σαφέστατο σε αυτό το θέμα.

Πριν δυο έτη η Επιτροπή και μετά από καθυστέρηση δέκα περίπου ετών με Ανακοίνωση της (κείμενο μη νομικών δεσμεύσεων) επιδιώκει να δώσει κάποιες ιδέες προς συζήτηση! Φυσικά αυτό είναι ανεπαρκές και είναι στον αέρα.

Όταν όμως δεν πραγματοποιούνται τα δέοντα και παραβιάζονται οι αρχές που διέπουν τις Συνθήκες της ΕΕ τότε τον λόγο τον έχει το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο δεν είναι διακοσμητικό στοιχείο. Έχει την υποχρέωση να παίρνει αποφάσεις με σκοπό την ρητή εφαρμογή των προβλέψεων των Συνθηκών της ΕΕ, στην περίπτωση μη εφαρμογής τους σύμφωνα με τα όσα προβλέπονται.

Ως προς το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο οι οποιεσδήποτε αποφάσεις του οφείλουν και αυτές να συνάδουν τόσο με τις βασικές αρχές και αξίες που διέπουν το Ευρωπαϊκό οικοδόμημα όσο και με τα ειδικότερα άρθρα των Συνθηκών.

Με τα προαναφερθέντα Άρθρα 78-80, τα κράτη μέλη έχουν εκχωρήσει κύριες αρμοδιότητες που είχαν στο μεταναστευτικό – προσφυγικό στην ΕΕ.

 

ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΚΑΜΠΗΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

0

C. GALACTEROS: Θα καταλάβουν οι Ευρωπαίοι ότι οι Αμερικανοί είναι επικυρίαρχοι;

Η εποχή όπου η παγκοσμιοποίηση θα μπορούσε να επαναληφθεί ως μαγικό ξόρκι – επίλυση της παγκόσμιας ειρήνης, ευημερίας και πολιτικής ανάπτυξης – προφανώς έχει τελειώσει. Η πραγματικότητα επιστρέφει έντονα: ο νέος κόσμος είναι πολυπολικός, πολυ-ευθυγραμμισμένος και η αμερικανική ηγεμονία είναι ξεκάθαρα σε κίνδυνο. Η αμερικανική εξαιρετικότητα έχει δεχθεί ένα χτύπημα, και δεν θα είναι ποτέ ξανά το ίδιο. Αυτή είναι μια επανάσταση για τις Ηνωμένες Πολιτείες, αυτό είναι το τέλος του «τέλους της Ιστορίας». Οι λαοί άλλων εθνών, περιοχών και πολιτισμών αξίζουν επίσης μια ιστορία και ένα πεπρωμένο.

Παρόλα αυτά, η αμερικανική ηγεμονία δεν απειλείται ουσιαστικά από τον στρατιωτικό ανταγωνιστή της, την Κίνα, αλλά από τη δική της υβριστική συμπεριφορά. Ακόμη χειρότερα, το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου έχει χάσει την εμπιστοσύνη του στην Αμερική: για την ασφάλειά του, για την ανάπτυξή του και για το μέλλον του. Γιατί;

Η απλή απάντηση είναι η εξής: για σχεδόν 30 χρόνια τώρα, οι ΗΠΑ έλεγαν ψέματα και απογοήτευσαν τους συμμάχους τους παντού στον κόσμο.

Έδωσαν στον κόσμο παγκόσμια ανασφάλεια αντί για την παγκόσμια ασφάλεια που διακήρυξαν.

Κατόρθωσαν ξανά και ξανά μόνο μια καθαρά εγωιστική εκτίμηση του εθνικού τους συμφέροντος, εις βάρος των συμμάχων τους.

Προώθησαν τη μονομέρεια τους (μια άλλη λέξη για τον ιμπεριαλισμό) τόσο ανοιχτά και βαθιά που η αφήγηση για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη φιλελεύθερη δημοκρατία δεν γίνεται πλέον καθολικά πιστευτή.

Ο καθένας μπορεί να δει τα δύο μέτρα και δύο σταθμά της πολιτικής τους, την καταστροφή των κυρώσεων που έχουν υποστηρίξει και την τάση τους να εγκαταλείπουν τους συμμάχους τους: πρώτα τους Αφγανούς, μετά τους Κούρδους και αύριο, ίσως, τους Ουκρανούς…

Η τρέχουσα σύγκρουση μεταξύ ΝΑΤΟ και Ρωσίας – σε βάρος του ουκρανικού λαού – είναι μια τέλεια απόδειξη αυτής της «επιστροφής της πραγματικότητας» στη γεωπολιτική. Η αυξανόμενη επιρροή της Μόσχας, ειδικά στην Αφρική και τη Μέση Ανατολή, δεν οφείλεται στο ότι κανείς αγαπά τον Βλαντιμίρ Πούτιν, αλλά επειδή τον βλέπουν όλο και περισσότερο ως ηγέτη ικανό να σταθεί όρθιος και να αμφισβητήσει με επιτυχία την Ουάσιγκτον. Ο Ρώσος αρχηγός κράτους γίνεται, μέρα με τη μέρα, ομιλητής του Παγκόσμιου Νότου, εκπροσωπώντας τους όλους. Παραφρασμένος, τους κάνει έκκληση καθώς λέει: « Ούτε μια ίντσα παραπέρα. Έχουμε επίσης κόκκινες γραμμές και δεν θα δεχθούμε καμία άλλη ανάμειξη των ΗΠΑ στις εσωτερικές μας υποθέσεις ή οποιαδήποτε επίθεση κατά της εθνικής μας κυριαρχίας και ασφάλειας. «

Αυτή, λοιπόν, είναι η κύρια μακροπρόθεσμη νίκη του Πούτιν. Το πρόβλημα δεν είναι να αποφασίσουμε αν είναι καλός ή κακός, ηθικός ή ανήθικος. Είναι απλώς γεγονός, και εμείς οι Ευρωπαίοι δεν πρέπει να το αγνοήσουμε. Ο κίνδυνος να προωθήσουμε έναν αυτοκτονικό πόλεμο κατά της Ρωσίας, που θα έθετε σε σοβαρό κίνδυνο το οικονομικό και το μέλλον ασφάλειας της Ευρώπης, αυξάνεται.

Ένα άλλο μεγάλο παράδοξο: Ο πόλεμος στην Ουκρανία, που διοργάνωσαν το ΝΑΤΟ και η Ουάσιγκτον για τουλάχιστον δύο δεκαετίες για να περιορίσουν και να αιμορραγήσουν τη Ρωσία, να επιταχύνουν την αλλαγή καθεστώτος και τελικά να καταστρέψουν τη ρωσική επιρροή στην Ευρασία, έχει το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα. Σε αντίθεση με τη δυτική αφήγηση στα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης, η ουκρανική σύγκρουση επιτάχυνε ξαφνικά την ανατροπή της ισορροπίας δυνάμεων μεταξύ της Συλλογικής Δύσης και του Συλλογικού Νότου. Η έναρξη αυτού που αποκαλώ «το σημείο αιχμής του κόσμου» ( la bascule du monde ) έχει επιταχυνθεί από αυτόν τον πόλεμο στην Ευρώπη. Οι ευρωπαϊκές χώρες είναι τα τελικά παράπλευρα θύματα –αν όχι οι πραγματικοί στόχοι– αυτής της αιματηρής περιπέτειας.

Θα συνειδητοποιήσουν οι Ευρωπαίοι, που πιστεύουν ότι η Αμερική είναι ο έμπιστος σύμμαχός τους και ωθούνται να πολεμήσουν για την Αμερική ως τη δεύτερη γραμμή πληρεξουσίων που θα καταστρέψει οριστικά κάθε σύνδεσμο μεταξύ Ευρώπης και Ρωσίας, θα συνειδητοποιήσουν ότι τα δικά τους συμφέροντα είναι στην πραγματικότητα διαφορετικά; Η Γερμανία είναι σίγουρα το καλύτερο παράδειγμα αυτής της βίαιης διαχείρισης ενός Αμερικανού συμμάχου. Η Ουάσιγκτον έχει μετατοπίσει το επίκεντρό της στην Ευρώπη από το Βερολίνο στη Βαρσοβία (μερικοί εικάζουν ότι Πολωνοί στρατιώτες πολεμούν με ουκρανική στολή εναντίον της Ρωσίας) και έθεσε τη Γερμανία και την Ευρώπη υπό τον στενό, ενεργητικό και οικονομικό έλεγχό της με το σαμποτάζ των Nord Stream 1 και 2 και την αντικατάσταση του φθηνού ρωσικού αερίου από το ακριβό αμερικανικό LNG.

Γινόμαστε επίσης μάρτυρες μιας βαθιάς αλλαγής των πολιτικών και κοινωνικών αξιών. Οι ευρωπαϊκοί λαοί συνειδητοποιούν ότι η πολιτιστική τους κυριαρχία –οι παραδοσιακές τους αξίες, η προστασία της οικογένειας, η άμυνα ενάντια στο κύμα εγρήγορσης– είναι βασική προϋπόθεση για τη δημοκρατία και την ελευθερία. Οι Ευρωπαίοι θα υπερασπιστούν αυτήν την κυριαρχία έναντι κάθε μορφής εξωτερικής αποσταθεροποίησης.

Ωστόσο, η Ευρώπη διχάζεται βαθιά και πρέπει να εφεύρει έναν τρόπο επιβίωσης σε αυτόν τον νέο κόσμο μεταξύ ΗΠΑ και Ευρασίας. Κατά τη γνώμη μου, η λύση είναι να προωθήσουμε την ιδέα μιας «Ευρώπης των Εθνών κρατών» – σε αντίθεση με την φεντεραλιστική τάση που αποδυναμώνει την Ευρώπη, τη διαλύει και ευχαριστεί την Ουάσιγκτον.

Στο μέλλον, πιθανότατα θα δούμε τη συσσωμάτωση ενός «Παγκοσμίου Νότου» γύρω από την Κίνα και τη Ρωσία αλλά και γύρω από περιφερειακές δυνάμεις όπως το Ιράν ή η Τουρκία. Αυτό θα οδηγήσει σε έναν εναλλακτικό κόσμο που βασίζεται στην εθνική ανθεκτικότητα και τον κρατικό καπιταλισμό. Φυσικά, οι ΗΠΑ θα αντισταθούν σε αυτή την τεράστια πρόκληση για την ηγεμονία τους. Η απόλυτη απειλή για αυτούς είναι η αποδολαριοποίηση της παγκόσμιας οικονομίας, ένα βήμα που ξεκάθαρα έρχεται. Κατά συνέπεια, η Ουάσιγκτον θα αυξήσει τις προσπάθειες για την αποσταθεροποίηση χωρών που αψηφούν τη θέλησή της: δαιμονοποιώντας την Κίνα και κρατώντας τους Ευρωπαίους συμμάχους της υπό στενό έλεγχο και διοίκηση.

Έρχονται λοιπόν πολύ επικίνδυνοι καιροί, ακόμη κι αν αυτή η στρατηγική ενός ατέρμονου αγώνα ενάντια σε ένα μεγάλο μέρος του κόσμου είναι καταδικασμένη να αποτύχει. Η Ευρώπη πρέπει να ανακτήσει κάποια ικανότητα να αντισταθεί σε αυτό το ανόητο μονοπάτι προς το στρατηγικό φιάσκο, να αποδεχθεί την πολυπολικότητα ως ευκαιρία και να οικοδομήσει το βιώσιμο μέλλον της τόσο σε συνεργασία όσο και σε ανταγωνισμό με την αναδυόμενη νέα διαφορετική ομάδα γύρω από τη σειρά Κίνας-Ρωσίας και ορισμένες περιφερειακές και υποπεριφερειακές δυνάμεις. Για την Ευρώπη, η αποσύνδεση από την επιθετική εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ και η υιοθέτηση μιας έξυπνης στάσης είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου. 

Ποτέ δεν χρειαστήκαμε διάλογο και «διπλωματία τρίτου δρόμου» περισσότερο από τώρα – και όχι μόνο για την ουκρανική σύγκρουση. Μεγάλες ευθύνες είναι μπροστά μας. Πρέπει να προωθηθούν ο σεβασμός και η εκτίμηση. Να αφήσουμε στην άκρη τον εκφοβισμό, την ιδεολογία και το δογματισμό. Ο ρεαλισμός είναι ο πυρήνας της λύσης – και ο ρεαλισμός είναι το αντίθετο τόσο του δογματισμού όσο και του κυνισμού. Το σύστημα των Ηνωμένων Εθνών είναι ατελές, αλλά παραμένει η μόνη υπάρχουσα βάση μιας διεθνούς τάξης και ένα πιθανό μέρος για διάλογο. Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί για τις συμφωνίες ελέγχου των όπλων. Πρέπει να δεσμευτούμε – και να επιδιορθώσουμε – γι’ αυτά τα προστατευτικά πρότυπα για να ενισχύσουμε το επίπεδο παγκόσμιας ασφάλειας. Είναι ο μόνος τρόπος.

*Εισήγηση στο  Φόρουμ των Βρυξελλών με θέμα «Η επιστροφή της Γεωπολιτικής; Η Ευρώπη ένα χρόνο μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία » (03/04/23).

 

 

 

 

 

 

 

 

Ριάντ: Πρώτος γύρος πολιτικών διαβουλεύσεων Τουρκίας – Σαουδικής Αραβίας

0

 

Σήμερα Δευτέρα, τουρκική διπλωματική αντιπροσωπεία του Υπουργείου Εξωτερικών πραγματοποίησε γύρο πολιτικών διαβουλεύσεων, τον πρώτο του είδους του μεταξύ των κυβερνήσεων του Βασιλείου και της Τουρκίας.

Το σαουδαραβικό πρακτορείο Ειδήσεων – «SPA», αναφέρει  ότι ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών, Ουαλίντ μπιν Αμπντούλ Καρίμ Αλ-Χουραϊτζί, δέχθηκε σήμερα, στην έδρα του Υπουργείου Εξωτερικών στο Ριάντ, τον Αναπληρωτή Υπουργό Εξωτερικών  της Δημοκρατίας της Τουρκίας, Πρέσβη Μπουράκ Αξεπάρ  και τη συνοδευτική αντιπροσωπεία.

Κατά τη διάρκεια της δεξίωσης πραγματοποιήθηκε ο πρώτος γύρος πολιτικών διαβουλεύσεων μεταξύ των κυβερνήσεων του Βασιλείου της Σαουδικής Αραβίας και της Δημοκρατίας της Τουρκίας.

Κατά τη διάρκεια της συνάντησης, συζητήθηκαν τρόποι ενίσχυσης της κοινής συνεργασίας σε διάφορους τομείς, πέραν της εντατικοποίησης της εργασίας και του διμερούς συντονισμού για την επίτευξη των φιλοδοξιών των ηγεσιών των δύο χωρών.

Κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης, στην οποία συμμετείχε ο πρέσβης της Τουρκίας στο Βασίλειο, Φατίχ Ολουσόι, οι δύο πλευρές συζήτησαν τα σημαντικότερα περιφερειακά και διεθνή θέματα κοινού ενδιαφέροντος.

https://www.echedoros-a.gr