Αρχική Blog Σελίδα 1686

Κ. Λάμπος: Η δύση της νεοφιλελεύθερης Δύσης και το μετέωρο βήμα της δεσποτικής Ανατολής

0

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

claslessdemocracy@gmail.com,

http://www.classlessdemocracy.blogspot.com,

Το νεφελώδες νεοφιλελεύθερο οικονομικό μοντέλο της  Δύσης που στηρίζεται στην ατομική ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής, βιώνει μια βαθιά και πολύπλευρη κρίση, απότοκο της παρακμιακής του φάσης, η οποία αφού πολτοποίησε όλες τις παλιές αστικές κοινωνίες της Δύσης κατάληξε να είναι η εξουσία του 1%, που λεηλατεί τον πλανήτη και τις ζωές  του 99% του  πληθυσμού του Δυτικού κόσμου. Βέβαια δεν φαίνεται να είναι καλύτερη η τύχη των δεσποτικών κοινωνιών που ζουν στις συνθήκες του σκοτεινού κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού  των χωρών της Ανατολής. Η τοξικότητα των σχέσεων και ο ανταγωνισμός μεταξύ Ανατολής και Δύσης οξύνονται σε βαθμό επικίνδυνο με αποτέλεσμα την αύξηση της αβεβαιότητας για την πορεία της ανθρωπότητας. Εκείνο όμως που είναι βέβαιο είναι το γεγονός ότι τόσο η δυτική, όσο και η ανατολική κυρίαρχη ελίτ ετοιμάζονται για την τελική αναμέτρηση με στόχο την παγκόσμια ηγεμονία.

Αυτό φαίνεται από το γεγονός πως  οι εξοπλισμοί σε παγκόσμιο επίπεδο απορροφούν όλο και μεγαλύτερο μέρος από το ΑΕΠ όλων των χωρών, γεγονός που λειτουργεί σε βάρος των δαπανών για την δημόσια υγεία, παιδεία, ασφάλεια και ευημερία. Μάλιστα το 40% των καταγραμμένων παγκόσμιων ετήσιων αμυντικών δαπανών πραγματοποιούνται από τις Ενωμένες Πολιτείες Αμερικής, (ΕΠΑ), πράγμα αποκαλυπτικό των προθέσεών τους να εξουσιάζουν την παγκόσμια οικονομία με την απειλή και την χρήση του πολέμου. Αν στο 40% προσθέσουμε τις μυστικές δαπάνες για τον οικονομικό πόλεμο και τις αφανείς αμυντικές δαπάνες των ΕΠΑ τότε θα πρέπει να συμπεράνουμε ότι για να ξοδεύει αυτά τα τεράστια ποσά, την στιγμή που αντικειμενικά δεν κινδυνεύει από καμιά χώρα, τότε αυτές οι δαπάνες δεν είναι αμυντικές, αλλά επιθετικές, ενδεικτικές του ιμπεριαλιστικού χαρακτήρα της οικονομίας τους. Έτσι γίνεται φανερό ότι αυτές οι επιθετικές δαπάνες επιτρέπουν στις ΕΠΑ να διαμορφώνουν προς το συμφέρον τους τον διεθνή καταμερισμό της εργασίας, ώστε αυτές οι δαπάνες να τους αποφέρουν πολλαπλάσιο πλούτο από το κόστος ελέγχου της παγκόσμιας οικονομίας.

Παρατηρείται επίσης ότι στις δέκα στρατιωτικά ισχυρότερες χώρες του πλανήτη, με τις μεγαλύτερες αμυντικές δαπάνες, αντιστοιχεί περίπου το 73% του συνόλου των καταγραμμένων ετήσιων αμυντικών δαπανών, πράγμα που καταδεικνύει την ύπαρξη μιας πυραμίδας στρατιωτικής ισχύος, στην κορυφή της οποίας βρίσκονται οι ΕΠΑ, με την Κίνα και την Ινδία να ακολουθούν απειλητικά, δεδομένης και της ραγδαίας οικονομικής ανάπτυξής τους.

Την ίδια στιγμή όμως  συντελείται μια ανατροπή στη σχέση μεταξύ Αμερικής και Κίνας αναφορικά με τη συμμετοχή τους στο Ακαθάριστο Παγκόσμιο Προϊόν, η οποία  εξελίσσεται σε βάρος της Αμερικής αφού το 1950 η Αμερική συμμετείχε κατά 27,3%, ενώ η Κίνα μόλις κατά 4,5%, στο τέλος του ψυχρού πολέμου, το 1990, η Αμερική συμμετείχε κατά 20,6% και η Κίνα κατά 3,86%, για να καταλήξει το 2018 η Αμερική να συμμετέχει κατά 15% ενώ η συμμετοχή της Κίνας ανέρχεται στην πρώτη θέση με 18,6%[1].

Το σπάσιμο του ψυχολογικού φράγματος, με τον εκτοπισμό της Αμερικής, και κατά μία έννοια της Δύσης συνολικά, από την πρώτη θέση και την ανάδειξη της Κίνας, και κατά κάποια έννοια της Ασίας/Ανατολής, στην κορυφή της οικονομικής κατάταξης των χωρών του πλανήτη, καθιστά την Αμερική περισσότερο ανίσχυρη να διαχειριστεί το σχέδιο της παγκόσμιας ηγεμονίας του αμερικανισμού[2].  Αυτό το  γεγονός κάνει την ηγεσία των ΕΠΑ και ιδιαίτερα το στρατιωτικοβιομηχανικό της σύμπλεγμα να αντιδρά σπασμωδικά με μια σειρά από τοπικούς πολέμους που καταλήγουν στην απώλεια ισχύος και κύρους  της Αμερικής επειδή τελικά ασκούν αρνητικές επιδράσεις στις οικονομίες  όλων των εμπλεκόμενων και μη χωρών, με αποτέλεσμα την διαμόρφωση ενός κλίματος αντιαμερικανισμού στον υπόλοιπο κόσμο[3].  Αυτό το γεγονός δημιουργεί ανασφάλειες και ανησυχία στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στους λοιπούς ‘δυτικούς συμμάχους’, την ασφάλεια των οποίων έχει αναλάβει, δια του ΝΑΤΟ, εργολαβικά η Αμερική.  γεγονός που αφήνει χώρο στον αναδυόμενο ασιατικό και κύρια στον κινέζικο κρατικό καπιταλισμό να διεκδικήσει ρόλο παγκόσμιου ρυθμιστή. Έτσι γίνεται προφανές ότι η ανθρωπότητα εισέρχεται στη μεγαλύτερη γεωπολιτική κρίση που έλαβε χώρα ποτέ, η οποία εξελίσσεται σε υπαρξιακή, η λύση της οποίας όμως ξεφεύγει των νόμων της οικονομίας και της διπλωματίας πράγμα που προφανώς σημαίνει ότι ο ‘κύριος ΠΠ’, (Παγκόσμιος Πόλεμος), καλείται και πάλι να γράψει και την επόμενη σελίδα της ιστορίας της ανθρωπότητας δια της καταστροφής και της βαρβαρότητας.

Αυτή η εκδοχή ενισχύεται, αν δούμε με τη διεύρυνση της ομάδας των δέκα σε ομάδα των είκοσι στρατιωτικά ισχυρότερων χωρών, με κριτήριο τις αμυντικές δαπάνες τους, τότε το ποσοστό της ομάδας των είκοσι θα ξεπερνούσε το 80% των παγκόσμιων αμυντικών δαπανών, πράγμα που αποκαλύπτει την στρεβλή, δύσμορφη, ανορθολογική, ασταθή και μη συμμετρική δομή των χωρών στα πλαίσια της πυραμίδας στρατιωτικής ισχύος. Αυτό σημαίνει ότι η διάσπαση του κόσμου σε δυό κύρια στρατόπεδα, με αρχηγέτες την Αμερική και την Κίνα με τις αντίστοιχες ακολουθίες, οδηγεί λογικά στη γλώσσα των όπλων, που σημαίνει ότι από την στιγμή που το άθροισμα της μεταξύ τους ισχύος θα πάψει να είναι ίσο με το μηδέν, τότε  η πλάστιγγα θε έχει αναδείξει τον ισχυρότερο, ικανό για το πρώτο χτύπημα.

Για να μην συμβεί αυτό πρέπει στο μεταξύ διάστημα να έχουν αλλάξει κοσμοαντίληψη, γνώμη, επιλογή, στρατηγική και τακτική οι λαοί της Αμερικής, της Κίνας και της υπόλοιπης ανθρωπότητας, του Μεγάλου Θεατή των εξελίξεων, δηλαδή, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συμπεριλαμβανομένου.

Αυτό το φαινόμενο της μη-συμμετρικής και άδικης διασποράς της οικονομικής δραστηριότητας του πλανήτη προκαλείται αποκλειστικά από την ανισοκατανομή του καταμερισμού της εργασίας σε παγκόσμια κλίμακα η οποία ξεκινά από την ανισοκατανομή της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στο έδαφος και στα άλλα μέσα παραγωγής και  καταλήγει στην ακραία ανισοκατανομή του πλούτου. Ζούμε σε έναν κόσμο που σπαράσσεται αδιαλείπτως από κατακτητικούς πολέμους και βιώνει την καπιταλιστική βαρβαρότητα με την μορφή της ακραίας συγκέντρωσης του παγκόσμιου πληθυσμού σε ελάχιστα τερατωδώς μεγάλα αστικά κέντρα, όπου ο προκλητικός πλούτος ‘συγκατοικεί’ με την απόλυτη φτώχεια.

Αυτή η ανισόμερη και ασύμμετρη διασπορά της  οικονομικής και στρατιωτικής ισχύος διαψεύδει το ιδεολόγημα περί οικονομίας της ελεύθερης αγοράς:

  • Πρώτον γιατί την αγορά την ρυθμίζουν τα όπλα και οι πόλεμοι των ισχυρών εναντίον άλλων ισχυρών αλλά και ανίσχυρων ανταγωνιστών τους.
  • Δεύτερον γιατί ελεύθερη αγορά σε συνθήκες υψηλής αβεβαιότητας εξαιτίας των ακραίων οικονομικών και κοινωνικών ανισοτήτων και των συχνών πολεμικών συγκρούσεων δεν υπάρχει.
  • Τρίτον γιατί ελεύθερη αγορά και συνεπώς ελεύθερη οικονομία με καχεκτικές και ανελεύθερες κοινωνίες και δυστυχισμένους και ανελεύθερους ανθρώπους δεν μπορεί να υπάρξει, παρά ως πολεμική οικονομία και ακραίες κοινωνικές ανισότητες.

Ο ανασφαλής, λαίμαργος και συγκρουσιακός χαρακτήρας της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στα μέσα παραγωγής δεν οδηγεί μόνο στην κοινωνική ανισότητα και στην πολεμική οικονομία για την διασφάλιση και την διεύρυνση της ανισότητας σε παγκόσμιο επίπεδο, αλλά και στην διαρκή όξυνση των ανταγωνισμών μεταξύ ιδιοκτητών μέσων παραγωγής κατά συνέπεια και μεταξύ κρατών, πράγμα που καθιστά την παγκόσμια οικονομία πολεμική, οικονομία για την εξουσία και την κυριαρχία και όχι οικονομία για τον άνθρωπο, την κοινωνία και την ανθρωπότητα.

Όσο η οικονομία για την εξουσία και τον πόλεμο θα κυριαρχεί πάνω στην κοινωνία και η ατομική ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής θα στρεβλώνει τις οικονομικές δομές, θα ζουγκλοποιεί τις κοινωνικές και τις ανθρώπινες σχέσεις και θα στηρίζεται στη θεσμική, δομική και στρατιωτική βία τόσο οι κρίσεις και οι καταστροφικές συγκρούσεις θα αναπαράγονται με κύριο σχεδιαστή τις ΕΠΑ και εκτελεστή το ΝΑΤΟ[4]. Πίσω από τις ΕΠΑ στοιχίζονται δυτικές χώρες όπως Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία και κάποιες χώρες της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής, αλλά και κάποιες ιδιότυπα ‘δυτικές χώρες’ της Ασίας μεταξύ των οποίων η Ιαπωνία, η Νότια Κορέα και μερικές άλλες από την μια μεριά και πίσω από την Κίνα στοιχίζονται η Ινδία, η Ρωσία και κάποιες άλλες ασιατικές, και όχι μόνο, χώρες, από την άλλη.

Όσο η αδυναμία των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, δηλαδή, της εργαζόμενης κοινωνίας/ανθρωπότητας, να αποσπάσουν από το κεφάλαιο και για λογαριασμό τους τον έλεγχο πάνω στην επιστήμη, στην εφαρμοσμένη έρευνα και στην τεχνολογία, τόσο το κεφάλαιο, στη μια ή στην άλλη εκδοχή του, θα σχεδιάζει νέες μεγάλες επανεκκινήσεις (Great reset) που θα καταλήγουν στην καπιταλιστική βαρβαρότητα και σε κάπου είδους ψηφιακό φασισμό και στην απόλυτη υποδούλωση της  ανθρωπότητας.

Αυτή η εκτροπή της οικονομίας από το ρόλο της να υπηρετεί, και όχι να εξουσιάζει, τον άνθρωπο και την κοινωνία δεν ωφέλησε ποτέ την ανθρωπότητα, αλλά, τελικά, ούτε και κανέναν ηγεμόνα, αποικιοκράτη και ιμπεριαλιστή, γιατί οι άγονοι ανταγωνισμοί και οι απάνθρωποι και καταστροφικοί πόλεμοι καταλήγουν σε νικητές και ηττημένους σε στρατιωτικό επίπεδο και σε σημαντικές και συχνά σε αιματηρές ανακατατάξεις σε επίπεδο παγκόσμιας οικονομίας και ισχύος, όπως αυτές που προβλέπεται να συμβούν στην αμέσως επόμενη δεκαετία. Όπως δείχνει το παρακάτω Γράφημα[5] οι Ενωμένες Πολιτείες Αμερικής πέφτουν στην δεύτερη θέση της παγκόσμιας κατάταξης και τη θέση της την παίρνει η Κίνα. Η Ιαπωνία από την Τρίτη θέση πέφτει στην τέταρτη και την Τρίτη θέση καταλαμβάνει η  ραγδαία ανερχόμενη από την έβδομη θέση Ινδία. Η Γερμανία από την τέταρτη πέφτει στην Πέμπτη θέση, η Αγγλία από την έκτη στην έβδομη  και η Γαλλία από  την έβδομη στην ένατη.

Αντίθετα οι μεγάλες ασιατικές χώρες εκτοπίζουν η μια μετά την άλλη τις μεγάλες  δυτικές οικονομίες, με αποτέλεσμα την ανατροπή της υφιστάμενης κλίμακας ισχύος, που σημαίνει πως η Δύση δύει ως παγκόσμιος ηγεμόνας

Τόσο αυτό το Γράφημα, όσο και ο παρακάτω Πίνακας, δείχνουν προς μια ασιατική, και το πιθανότερο, προς μια ευρασιατική, με την συμμετοχή και της Ρωσίας, παγκόσμια ηγεμονία, πράγμα που φαίνεται να επιβεβαιώνεται και από το γεγονός ότι η Ασία αποκτά σταδιακά την κυρίαρχη θέση τόσο στην παγκόσμια παραγωγή όσο και στην παγκόσμια κατανάλωση, δηλαδή στην διαμόρφωση του παγκόσμιου ΑΕΠ. Μάλιστα η ενωτική τους δράση τόσο στον οικονομικό τομέα με την μορφή των BRICS, όσο και  στον στρατιωτικό τομέα ως ‘Σύμφωνο της Σαγκάης’ προχωρεί ήδη στη διαμόρφωση μιας ενιαίας αντιδυτικής, κύρια αντιαμερικάνικης στρατηγικής  που φτάνει, πέρα από την σύσφιξη των  μεταξύ τους εμπορικών σχέσεων, μέχρι την θέσπιση ενιαίου κοινού νομίσματος με στόχο την αποκαθήλωση του αμερικανικού δολαρίου από την θέση του παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος, γεγονός που θα επιτάχυνε την κατάρρευση των ΕΠΑ και κατά συνέπια την αποσύνθεση της Δύσης.

Η έκταση, το βάθος και η ένταση της παγκόσμιας ανισότητας αποκαλύπτουν την προχωρημένη παρακμή του καπιταλισμού με την έννοια ότι αδυνατεί να διαχειριστεί τα παγκόσμια προβλήματα που προκαλεί αυτή η ανισότητα, γεγονός που οδηγεί στην τήξη των παγκόσμιων θεσμών και μπορεί να εκτονωθεί μόνο με μια πολεμική σύγκρουση μεταξύ Ανατολής και Δύσης, αν στο μεταξύ δεν υπάρξει δύναμη που θα προκαλέσει εκτόνωση και αλλαγή πορείας.

Η μόνη δύναμη που θα  μπορούσε να ματαιώσει αυτή την εξέλιξη είναι   η Ευρωπαϊκή Ένωση, αν βέβαια, οι Ευρωπαίοι Πολίτες καταφέρουν να την θέσουν σε τροχιά αντικαπιταλιστικής, αντιηγεμονικής προοπτικής. Μέχρι όμως να υπάρξει αυτή η δύναμη που θα σπάσει τον φαύλο κύκλο του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, η ανισότητα θα διευρύνεται, θα βαθαίνει και θα εντείνεται ακόμα περισσότερο, που σημαίνει ότι η κατάσταση της ανθρωπότητας θα χειροτερεύει με όλες τις αναπόφευκτες συνέπειες.

Με ορατή αυτή την αρνητική εξέλιξη πολλοί θεωρητικοί, όχι απαραίτητα θιασώτες του καπιταλισμού, διερωτώνται για το κατά πόσον «απειλεί άραγε η ανισότητα τον καπιταλισμό;» πέφτοντας στην παγίδα της ταυτολογίας γιατί ανισότητα και καπιταλισμός είναι ταυτόσημες έννοιες και πραγματικότητες, είναι δηλαδή το ίδιο πράγμα. Οπότε το ερώτημα θα μπορούσε να διατυπωθεί ως εξής: αν ο καπιταλισμός κινδυνεύει από τον ίδιο του τον εαυτό, από τις αναρίθμητες αντιφάσεις και αντιθέσεις του. Στην προσπάθειά τους όμως να διακρίνουν κάποια απάντηση και αφού εντάσσουν τόσο τον σοβιετικό, όσο και τον ρωσικό και τον κινέζικο κρατικομονοπωλιακό καπιταλισμό στο ίδιο σύστημα με τον δυτικό καπιταλισμό καταλήγουν, αφού πρώτα υπαινιχθούν την αντιπαλότητα μεταξύ ‘δυτικού καπιταλισμού’ και ‘ισλαμοκαπιταλισμού’[6], στο συμπέρασμα ότι «η ηγεμονία του καπιταλισμού ως παγκόσμιου συστήματος είναι τόσο καθολική, ώστε ακόμα και όσοι δεν εγκρίνουν ούτε αυτόν ούτε την αυξανόμενη ανισότητα σε τοπικό, εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο δεν έχουν να προτείνουν ρεαλιστικές εναλλακτικές λύσεις»[7].

Όσοι συζητούν μόνο με τον εαυτό τους και με τους ομοίους τους, και όχι με την κοινωνία και την ιστορία, δεν βλέπουν ρεαλιστικές εναλλακτικές προτάσεις και λύσεις, και τελικά καταφεύγουν σε προσχεδιασμένες πλάνες για την μείωση της παγκόσμιας ανισότητας με συνταγές για περισσότερο και αγριότερο καπιταλισμό στις λιγότερο καπιταλιστικά αναπτυγμένες χώρες της Ασίας, της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής.

Σύμφωνα μάλιστα με αυτήν την αντίληψη, που διαφοροποιεί αυθαίρετα και πέρα από κάθε λογική την παγκόσμια ανισότητα από την τοπική κοινωνική ανισότητα, η Κίνα θεωρείται χώρα πρότυπο που με την οικονομική της μεγέθυνση των τελευταίων δεκαετιών του 20ου αιώνα μείωσε τάχα την παγκόσμια ανισότητα. Αυτός ο ισχυρισμός παραγνωρίζει τις τεράστιες κοινωνικές ανισότητες που ο κινέζικος κρατικομονοπωλιακός καπιταλισμός προκάλεσε στο εσωτερικό της ίδιας της Κίνας[8] σε σχέση με τις προηγούμενες δεκαετίες. Το σπουδαιότερο είναι ότι ο άγριος, ο μανιακός κινέζικος καπιταλισμός αναδείχνει την Κίνα στον μεγαλύτερο ρυπαντή του παγκόσμιου περιβάλλοντος, επιβαρύνοντας με αυτό το τεράστιο κόστος τόσο τη σύγχρονη ανθρωπότητα, όσο και οι μελλοντικές γενιές. Παραγνωρίζεται επίσης ο ρόλος της βίαιης οικονομικής μεγέθυνσης της Κίνας, χάρη στις αμερικανικές επενδύσεις και στην ακραία πίεση της αμοιβής της εργασίας[9], που προκάλεσε το μεγάλο τσουνάμι των λεγόμενων μεταρρυθμίσεων σε ολόκληρη Δύση, με αποτέλεσμα την απορρύθμιση και την πλήρη απαξίωση, δηλαδή την ‘κινεζοποίηση’, των σχέσεων εργασίας, γεγονός που οδηγεί στην περαιτέρω ραγδαία διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Η φτηνή εργασία των επτακοσίων (700) και πλέον εκατομμυρίων κινέζων εργατών, με αιχμή τα διακόσια περίπου των ‘Μινγκόνγκ[10]‘, τράβηξε τεράστια δυτικά κεφάλαια στην Κίνα με αποτέλεσμα την ραγδαία υπερβιομηχάνιση της Κίνας, η οποία προκάλεσε μεγάλα κύματα αποβιομηχάνισης στη Δύση με αποτέλεσμα την ανεργία, την φτώχεια και την διεύρυνση των οικονομικοκοινωνικών ανισοτήτων. Αυτή η εφιαλτική κοινωνική πραγματικότητα της ‘πλήρους αλλά κακοπληρωμένης απασχόλησης’ με όρους δουλοπαροικίας που αποκαλείται κινέζικος «κομμουνιστικός καπιταλισμός»[11], προβάλλεται, όλο και συχνότερα, στη Δύση ως το ιδανικότερο σύστημα της Νέας Εποχής. Μπροστά στο ενδεχόμενο της κοινωνικής ανατροπής του το δυτικό κεφάλαιο προτιμά την μεταμόρφωσή του σε κρατικό καπιταλισμό του τύπου του ‘υπαρκτού σοσιαλισμού’ που  εύκολα μεταμορφώνεται από κρατικό καπιταλισμό σε ιδιωτικό καπιταλισμό της λεγόμενης ελεύθερης αγοράς. Έτσι με την σχετική προπαγάνδα που όλο και πυκνώνει εξοικειώνονται σιγά-σιγά οι λαοί των δυτικών χωρών προκειμένου να δεχτούν να παραιτηθούν από βασικά κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα ‘για να έχουν δουλειά’ και να δεχτούν μείωση του βιοτικού τους επιπέδου. Αναγκάζονται ακόμα, να δεχτούν και συστήματα αυταρχικής διακυβέρνησής τους. Μέρα τη μέρα οδηγούμαστε προφανώς στην κινεζοποίηση της Δύσης με την έννοια της δορυφοροποίησής της στην ιμπεριαλιστική ηγεμονική πολιτική του Πεκίνου. Όλες αυτές οι εξελίξεις αποτελούν βήματα προς τα πίσω, προς τον 20ο και τον 19ο αιώνα, γεγονός  που σημαίνει υποταγή της υποτιθέμενης δημοκρατικής Δύσης στην παραδοσιακά δεσποτική/ολοκληρωτική Ανατολή και μάλιστα στην πιο ακραία μορφή της, την κινεζική, με σκοπό την επιβίωση της κυριαρχίας του κρατικομονοπωλιακού κεφαλαίου πάνω στις κοινωνίες και στην ανθρωπότητα συνολικά.

Η Κίνα δεν είναι πιά μόνο ο μεγαλύτερος επενδυτής και πιστωτής κεφαλαίων και ο μεγαλύτερος προμηθευτής βιομηχανικών προϊόντων[12], και μάλιστα υψηλής τεχνολογίας, αλλά και η δεύτερη ισχυρότερη στρατιωτική και διαστημική δύναμη του πλανήτη, γεγονός που την καθιστά de facto διεκδικητή της παγκόσμιας ηγεμονίας, σκοπό για τον οποίο υλοποιεί ήδη πλανητικής έκτασης γεωπολιτικές παρεμβάσεις με αντίστοιχες υποδομές, όπως αυτή του λεγόμενου ‘νέου δρόμου του μεταξιού’[13]. Ο σκληρός πυρήνας του παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου, όπως μας πληροφορούν στελέχη και μεγαλοδημοσιογράφοι της καπιταλιστικής μητρόπολης, προχωράει  σχεδιασμένα σε αυτές τις επιλογές, με αποτέλεσμα τελικά να εγκαταλείπει σταδιακά τον αποδυναμωμένο ‘αμερικανισμό’[14] και να επιλέγει τον κινεζισμό[15] ως όχημα για την διαιώνιση του καπιταλισμού, των κοινωνικών ανισοτήτων και της λεηλασίας της εργαζόμενης ανθρωπότητας, του πολιτισμού και του πλανήτη.

Όμως οι λαοί δεν πεινάνε γιατί τάχα δεν φτάνει το ψωμί για όλους, ούτε γιατί ο πλανήτης δεν μπορεί τάχα να μας θρέψει όλους, αλλά γιατί η παραγωγή αξιών χρήσης δεν αντιστοιχεί στις κοινωνικές ανάγκες, αλλά αποτελεί μικρό μόνο κλάσμα σε σχέση με την παραγωγή όπλων, μηχανισμών και υπηρεσιών προπαγάνδας εξουσίας και καταστολής. Όλα αυτά υπαγορεύονται από το συμφέρον και την ανασφάλεια επιβίωσης του καπιταλισμού και γι’ αυτό αποσιωπούν ότι οι φτωχοί λαοί είναι φτωχοί εξαιτίας της λεηλασίας του φυσικού τους πλούτου.

Η κατανόηση από τις δυνάμεις της Εργασίας, τη Επιστήμης και του Πολιτισμού πως η βασική αντίθεση μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας παραμένει, και θα παραμένει μέχρι την πλήρη και οριστική εξαφάνιση του καπιταλισμού, η κύρια αντίθεση ακόμα και στον 21ο αιώνα και συνεπώς οι εσωτερικές αντιθέσεις, ανταγωνισμοί και αντιπαλότητες μεταξύ των διάφορων, αλλά το ίδιο επικίνδυνων για την ανθρωπότητα, καπιταλισμών, δεν αποσκοπούν στην μείωση των οικονομικοκοινωνικών ανισοτήτων μεταξύ ανθρώπων, τάξεων και εθνών, αλλά  στην όξυνσή τους και στην διαιώνισή τους.  Για όλους αυτούς τους λόγους και για χίλιους ακόμα οι δυνάμεις της Εργασίας, τη Επιστήμης και του Πολιτισμού οφείλουν να απαγκιστρωθούν τους σκοταδιστικούς μύθους και τις νεοφιλελεύθερες, τις νεοσοσιαλδημοκρατικές και τις τριτοτεταρτοδιεθνικιστικές  εξουσιαστικές ιδεολογίες και αφού δουν τον σύγχρονο κόσμο μέσα από μια σύγχρονη κοσμοαντίληψη, να χαράξουν τον δικό τους δρόμο για έναν κόσμο της κοινωνικής ισότητας.

Αναφορικά, τέλος, με την κρίση και την σύγκρουση μεταξύ Ανατολής και Δύσης, το γεγονός πως η Δύση δύει, αυτό κατά κανένα τρόπο δεν σημαίνει ότι η Ανατολή θα καλύψει το κενό που δημιουργείται από αυτές τις ανατροπές. Το πιθανότερο είναι η Ανατολή να δυτικοποιηθεί και η Δύση να ανατολικοποιηθεί με αποτέλεσμα έναν ερμαφρόδιτο κόσμο, κι’ αυτό επειδή:

  1. Η συμμαχία των χωρών της Ανατολής, προϊόν  της κοινής εχθρότητας εναντίον των ΕΠΑ και όχι γενικά εναντίον της Δύσης δεν θα αντέξει στις επερχόμενες εξελίξεις εξαιτίας των μεταξύ τους σημαντικών γεωπολιτικών στρατηγικών διαφορών, τόσο αναφορικά με τον ρόλο της Δύσης, ανεξάρτητα από τις ΕΠΑ, όσο και εξαιτίας της καχυποψίας που έχουν οι περισσότερες ανατολικές χώρες και ιδιαίτερα η Ινδία, αναφορικά με τα σκοτεινά ηγεμονικά  σχέδια  της Κίνας, πράγμα που καθιστά το βήμα της Ανατολής να υποκαταστήσει τη Δύση στο ρόλο του ηγέτη του κόσμου, μετέωρο.
  2. Υπάρχει και ο κοιμώμενος άγνωστος Χ, ο παράγοντας Ευρωπαϊκή Ένωση, οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού της οποίας συνειδητοποιούν σταδιακά και ιδιαίτερα μετά την ιμπεριαλιστική πολιτική της Αμερικής που για τα στενά αποκλειστικά συμφέροντά της χρησιμοποίησε, στην περίπτωση του ‘πολέμου της Ουκρανίας’, την ΕΕ με τρόπο που ναρκοθετεί την ίδια την ενότητά της, γιατί αντιλαμβάνεται πως μια ανεξάρτητη Ε.Ε. θα ήταν ικανή να ματαιώσει όλα και όλων τα σχέδια για παγκόσμια ηγεμονία και να οδηγήσει την ανθρωπότητα σε μια προοδευτική μετεξέλιξη από την καπιταλιστική βαρβαρότητα σε έναν καλύτερο κόσμο, στον κόσμο της  συνεργασίας, της αλληλεγγύης και της παγκόσμιας ειρήνης. Το γεγονός πως ακόμα και στην Γερμανία φουντώνει ένα κύμα αντιαμερικανισμού με πρόγραμμα για μια ενιαία και ανεξάρτητη Ευρώπη, χωρίς αμερικανικές βάσεις και Αμερικανούς στρατιώτες, αποτελεί έναν καλό οιωνό.
  3. Αν τέλος τα πράγματα φτάσουν στη περίπτωση της παγκόσμιας πυρηνικής καταστροφικής σύγκρουσης, τότε η ανθρωπότητα θα έχει αποδεκατιστεί, αλλά θα έχουν καταρρεύσει και όλα τα συστήματα εξουσίας, γεγονός που θα δώσει την ευκαιρία  στις κατά τόπους σοφότερες πια κοινωνίες  να ανασυγκροτηθούν στη βάση της αυτοδιεύθυνσης, της αλληλεγγύης, της κοινοκτημοσύνης, της ενότητας και της άμεσης δημοκρατίας με περιεχόμενο την κοινωνική ισότητα και την  αταξικότητα  στα πλαίσια ενός οικουμενικού ουμανιστικού πολιτισμού.

Για να μην φτάσουμε, όμως, σε αυτό το ακρότατο ζοφερό σημείο υπάρχει μόνο ένας τρόπος να πάψουμε να έχουμε παλιές και νέες ψευδαισθήσεις για το ρόλο του κεφαλαίου, όλων των εκδοχών του και να αποφασίσουμε, εμείς, οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού να μετακινηθούμε, σε τοπικό, εθνικό και οικουμενικό επίπεδο, από την θέση του αντικειμένου του κεφαλαίου στην θέση του υποκειμένου της ιστορίας, για να ολοκληρώσουμε το διαχρονικό στρατηγικό μας σχέδιο, που δεν είναι άλλο από την οριστική θεμελίωση του πολιτισμού της κοινωνικής ισότητας.

[1] Mahbubani Kishore, Has China Won: Τhe Chinese Challenge to American Primacy, Public Affairs, USA 2020.

[2] Λάμπος Κώστας, Αμερικανισμός και παγκοσμιοποίηση. Οικονομία του Φόβου και της Παρακμής, ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ, Αθήνα 2009, σελ. 67 κ. επ.

[3] Για μια σε βάθος ανάλυση του αντιαμερικανισμού βλέπε, Λάμπος Κώστας, Αμερικανισμός και παγκοσμιοποίηση…, ό. π.

[4] Βλέπε σχετικά, Milanovic Branco, Παγκόσμια ανισότητα. Η οικονομική ανισότητα στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΡΗΤΗΣ, Ηράκλειο 2019, σελ.157 κ. επ.

[5] Βλέπε, Ζαπουνίδης Κωνσταντίνος, Παγκόσμια ταξινόμηση των 10 μεγαλύτερων οικονομιών, σύμφωνα με το ΑΕΠ, ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ, 05 Ιανουαρίου 2018.

[6] Milanovic Branco, Παγκόσμια ανισότητα…, ό. π., σελ. 168.

[7] Milanovic Branco, Παγκόσμια ανισότητα…, ό. π., σελ. 167.

[8] «Μέχρι τις αρχές του 21ου αιώνα υπεύθυνη για τον περιορισμό της παγκόσμιας φτώχειας και ανισότητας ήταν κατά κύριο λόγο η οικονομική μεγέθυνση της Κίνας. […] Η ουσία όμως είναι ότι για να μειωθεί η παγκόσμια ανισότητα πρέπει να σημειωθούν ταχείς ρυθμοί οικονομικής μεγέθυνσης και σε άλλες χώρες πέρα από την Κίνα», Milanovic Branco, Παγκόσμια ανισότητα…, ό. π., σελ. 186.

[9] Βλέπε Λάμπος Κώστας, Κιναζισμός. Το ανώτατο στάδιο του πλιάτσικοκαπιταλισμού ή το πισωγύρισμα στο κατώτατο στάδιο του πολιτισμού; Πολίτες, τεύχος 21/Δεκέμβρης 2010.

[10] «Μινγκόνγκ  σημαίνει μετανάστες χωρίς έγγραφα, πρόκειται για μια κατηγορία εργαζόμενων που προέρχονται από την φτωχή ενδοχώρα, αποτελεί περίπου το 35% του ενεργού κινεζικού πληθυσμού στερημένη από κάθε ανθρώπινο δικαίωμα και είναι αναγκασμένη να παράγει σε συνθήκες απομόνωσης που διαμορφώνοντα από μια σιωπηρή συμφωνία μεταξύ κινέζικης κυβέρνησης και πολυεθνικών εταιρειών», Brunet Antoine, ΚΙΝΑ (2): Με μισθούς 19ου αιώνα ο παράδεισος του καπιταλισμού!, http://www.anixneuseis.gr/κινα-2-με-μισθούς-19ου-αιώνα-ο-παράδεισος/

[11] Brunet Antoine, Κίνα (1): Η κατάκτηση των Διεθνών Οργανισμών, ΚΙΝΑ (2): Με μισθούς 19ου αιώνα ο παράδεισος του καπιταλισμού! και Κίνα (3): Τα 5 πλεονεκτήματα του αυταρχικού καπιταλισμού, στο: www.anixneuseis.gr, Μάϊος 2020.

[12] Brunet Antoine, Κίνα (3): … ό. π., στο: www.anixneuseis.gr,

[13] Brunet Antoine, Κίνα  (3), στο:  www.anixneuseis.gr,

[14] Για μια διεξοδική ανάλυση βλέπε: Λάμπος Κώστας, Αμερικανισμός και Παγκοσμιοποίηση…, ό. π., σελ. 67-112.

[15] Λάμπος Κώστας, Κιναζισμός. Το ανώτατο στάδιο του πλιάτσικοκαπιταλισμού ή το πισωγύρισμα στο κατώτατο στάδιο του πολιτισμού; Πολίτες, τεύχος 21/Δεκέμβρης 2010.

 

Saudi-Iran Thaw: The Transition from Cold War to Warm Peace

0
Mohammad Alzghool|13 Apr 2023
Key Takeaways

  • China, the mastermind behind the Saudi-Iran détente, recognized the importance of aligning with Iran’s deep state to guarantee the durability and potency of the agreement with the country, mainly those concerning national sovereignty matters.
  • Should the IRGC perceive the accord with Saudi Arabia as an infringement on its regional clout and pecking order within Iran’s power structure, it would not be far-fetched to see it unleashing a plethora of covert and overt tactics to undermine the accord or, at the very least, relegate it to the realm of a “cold peace.”
  • The pact with Saudi Arabia by Iran’s deep state emissary, Ali Shamkhani, does not guarantee its success nor obligate all of Iran’s deep state apparatuses to adhere to it.
  • This initial step requires further moves, such as prodding the Iranian camp to openly and unambiguously endorse it, ideally from the highest echelon of authority, mainly Supreme Leader Ali Khamenei.

The recent Saudi-Iran detente, brokered with Chinese mediation, was mainly focused on political and security aspects rather than economic cooperation. It is a litmus test for two regional arch-rivals with divergent outlooks on security policies that have often collided. While specific economic provisions were included in the agreement, the emphasis was firmly placed on political and security commitments and broad-based frameworks for conflict resolution.

Beyond the differences and vested interests lies a terrain of regional discord and rivalry that requires consensus on issues stretching from Iraq to Lebanon, traversing Syria, and culminating in Yemen, which stands out as a crucial national security issue for Saudi Arabia. At the same time, the regional map highlights the reach of the “Iranian regional hegemony project” that emanates from the “Iranian Shia centralism” doctrine and which relies on sectarian strategies, guerrilla tactics, and asymmetric warfare for its implementation. Iran’s deep state apparatuses have vigorously spearheaded the execution and oversight of this agenda over the past two decades.

Previous attempts at Saudi-Iran negotiations failed over the years despite numerous diplomatic endeavors. The Iranian government lacked the necessary authority to make critical decisions on regional issues, and a non-sanctioned proxy on the Iranian side conducted the talks. China, the mastermind behind the recent Saudi-Iran detente, recognized the importance of aligning with Iran’s deep state to guarantee the durability and potency of the accord made with Iran, mainly concerning national sovereignty matters. This has also added value to the China-Iran strategic cooperation agreement.

China’s expertise may have influenced the Saudi-Iranian accord, which was reached through one of the deep state agencies authorized to make critical decisions on the main points of contention between the two regional adversaries. Various global stakeholders believe that any accord with Iran’s governments would remain fragile unless it receives the approval of the deep state. However, a mere blessing does not necessarily guarantee that the accord will hold. It is easy for deep state actors to renounce the outcome of any talks in which they did not participate firsthand or sign.

As a result of this belief, various international stakeholders are eager to sideline Iranian governments and increasingly seek communication channels with deep state agencies. This idea is supported by historical evidence, as the fragility of the 2015 nuclear pact inked by President Hassan Rouhani’s administration, despite garnering approval from deep state actors, highlighted the need for the involvement of those actors. This prompted China to bypass President Hassan Rouhani’s administration and negotiate its strategic partnership pact with Iran through deep state envoys. A sovereign entity ratified the accord, and the government was tasked with executing all necessary measures.

The Saudi-Iran accord followed the same pattern as the China-Iran strategic partnership agreement, focusing on engaging with the relevant stakeholders with authority to make pivotal decisions on thorny issues. Notably, the pact was endorsed by the secretary of the Iranian Supreme National Security Council (SNSC), affiliated with the office of the Iranian Supreme Leader (Beit-e Rahbari, or Office of the Supreme Leadership Authority), Ali Khamenei. However, whether the SNSC’s secretary’s signature guarantees the deep state’s commitment to the agreement’s substance and its enduring continuity remains.

Caught in Conundrum: Iran’s Deep State and the Accord with Saudi Arabia

Admiral Ali Shamkhani, the Secretary of the Supreme National Security Council, is a close confidant of the House of the Supreme Leader, Ali Khamenei, who represents the core of Iran’s deep state. He was appointed to his current role by former President Hassan Rouhani, who tasked him to oversee several crucial sovereign issues in recent years. However, since the inauguration of Ebrahim Raisi’s administration, Shamkhani has been at the receiving end of a barrage of media and political onslaughts mounted by certain government officials and some personalities regarded as political proxies of the deep state.

Reports suggest that Raisi’s regime aimed to remove Shamkhani from his post, even before the signing of the Saudi-Iranian pact, and replace him with General Ahmed Vahidi, the Interior Minister. There were also rumors of discord between the government and Shamkhani, who espoused taking the economic portfolio away from President Ebrahim Raisi and assigning it to his vice president. Before these events, the “Resilience Front,” a political faction aligned with the IRGC in the parliament, attacked Shamkhani and called for his removal, alleging that he did not collaborate with the revolutionary forces in quashing public protests.

Setting aside the debate over Ali Shamkhani’s character, previous events reveal that efforts have been made to diminish the diplomatic role of the “Leader’s House” establishment and curb its sway over regional affairs in favor of the IRGC. This trend started during President Ahmadinejad’s term, particularly amid the Syrian crisis. It reached its pinnacle with the sidelining of prominent figures like Ali Akbar Velayati, the former Iranian foreign minister and the Supreme Leader’s adviser on diplomatic affairs.

Despite Velayati’s significant role in shaping Iran’s regional policies, he was excluded from steering diplomatic decisions. The rise of General Qassem Soleimani marked a significant turning point in cementing the IRGC’s grip over regional affairs. Through the Quds Force, the IRGC has emerged as the primary actor shaping regional politics according to its agenda. This domination over regional affairs has reached the point where the IRGC can now nominate and dismiss ambassadors, even those affiliated with the Ministry of Foreign Affairs and the official governmental apparatus.

These can be compared to dividing responsibilities or delegating duties among the different entities of Iran’s deep state. The nuclear program was supervised by agencies connected to the Iranian Supreme Leader’s House, while the IRGC took charge of the “missile program” and “regional affairs.” This system of task-sharing resulted in the marginalization of the government’s role in most crucial matters. However, it entrenched the “dualism in the deep state” concept by dividing responsibilities between the IRGC and the “Leadership House” establishment.

Despite receiving a positive response from the Iranian media, the reception of the Saudi-Iran agreement from the IRGC-aligned press was lukewarm. So far, there has been no endorsement from any figure representing the political branches of the IRGC, including Saeed Jalili, Hamid Rasai, Hussein Taeb, and Mahdi Taeb. The lack of any response may suggest that the IRGC perceives Shamkhani’s endeavor, despite his background as a former general and one of the IRGC’s earliest architects, as an unwarranted intervention by the “Leader’s House” in the regional issues that have constituted a pivotal element of the IRGC’s influence over the past decade.

The IRGC may view this intervention as yet another attempt to limit its control over regional affairs, following previous disagreements over the appointment of ambassadors in Syria, Yemen, and Iraq. The commotion from Khamenei’s decision to depose the former IRGC intelligence chief, General Hossein Taeb, exposed a fierce rivalry between the Supreme Leader’s House and the IRGC over security and domestic political matters. The power struggle between the IRGC and the House of the Leader, represented by Ali Khamenei, goes beyond regional affairs and extends to military strategies and budget allocations. Moreover, the Iranian military budget for this year showed a significant decrease in the gap between the IRGC’s share and that of the army.

Consequently, the IRGC has many reasons to believe there is an ongoing attempt to curtail its position internally and externally. It appears that the Supreme Leader has embarked on a mission to diminish the IRGC’s standing in the power hierarchy and reassert the absolute decision-making power of the “Leader’s House” institution in Iran. If the IRGC perceives the agreement with Saudi Arabia as an infringement on its regional clout and position within Iran’s power structure, it would not be surprising to see it employing a plethora of covert and overt tactics to weaken the agreement’s essence or, at the very least, relegate it to the realm of a “cold peace.”

Is the Chinese Seal Enough?

Previous instances suggest that reaching conclusive resolutions regarding controversial or conflicting matters within Iranian governing bodies is challenging. Some of these instances are intertwined with General Ali Shamkhani’s record. His bid to secure the release of reformist leaders Mir Hassan Mousavi and Mehdi Karroubi from their house arrest has hit a wall. Shortly after being named Secretary of the Supreme National Security Council, Shamkhani launched a campaign to free them. Sources close to Shamkhani said the issue was referred to the Supreme National Security Council. Media reports said the restrictions previously imposed on the two reformist leaders had been somewhat relaxed. However, Shamkhani’s ambitious move, improbable without the Supreme Leader’s approval, fell short after being vehemently rejected by the IRGC.

Amid intense street protests, another venture by Shamkhani also failed due to similar reasons as the previous one. The Leader’s House had charged Shamkhani with the responsibility of holding talks with political factions, including the reformist movement, to devise a “reunification” scheme that entails a degree of political liberalization. Nevertheless, the bid was unsuccessful. Shamkhani was met with a fierce backlash from the political factions affiliated with the IRGC both inside and outside of parliament, demanding his removal for deviating from the course.

These events demonstrate that despite Shamkhani’s position as a trusted confidant of the Supreme Leader, his leadership of an initiative does not guarantee its success, nor that it would get the support of the deep start actors. The government may also disrupt Shamkhani’s plans due to feelings of alienation and resentment. Additionally, the Supreme Leader, Ali Khamenei, may be reluctant to take a clear position on the Saudi-Iran agreement due to concerns over the potential outcome and the possibility that the IRGC, which still dominates most of Iran’s regional policies, may not lend its backing.

Considering the IRGC’s operational prowess, its reluctance to endorse the Saudi-Iran accord renders it precarious, particularly if the IRGC perceives it as a bid by the “Leader’s House” to disrupt the current equilibrium and diminish the IRGC’s clout. Nonetheless, one should not overstate this matter, as this article calls for prudence and vigilance, not pessimism, given that the IRGC has yet to voice its opposition to the agreement. Furthermore, the Chinese assurances are deemed a “potent” leverage tactic against the IRGC, which engages with Chinese counterparts in important economic ventures. We only deem it “potent” because, according to the IRGC doctrine, which prioritizes ideology over economy and strategy over politics, the Chinese guarantees are not set in stone.

The recent pact with Saudi Arabia, signed by Iran’s deep state emissary, Ali Shamkhani, does not guarantee its success nor bind all of Iran’s deep state actors to adhere to it. Instead, it is a nascent step that requires further development by encouraging the Iranian camp to openly and unambiguously endorse the accord, ideally with approval from the highest echelon of authority, namely Supreme Leader Ali Khamenei himself. It is also essential to consider the stance of the IRGC on the accord and to find ways to ensure that it does not stand against it. It can be said that the challenge has just begun for this agreement, which materialized after a week of negotiations with only one of Iran’s deep state factions.

epc.ae

Lebanon Edges Toward Civil War

0

By

Hilal Khashan

Lebanese Christians are increasingly antagonistic toward the country’s large Syrian refugee population.

Many Lebanese, especially Maronite Christians, have grown increasingly wary about Syrian refugees’ presence in Lebanon. Since 2011, when Syrians began fleeing their country to escape the escalating violence, the government in Damascus has either destroyed the homes of many refugees or given them away to Assad loyalists. Many in Lebanon now fear that the refugees will not return to Syria and could create an imbalance in the country’s precarious demographics. This is especially a concern for Lebanon’s Christian community, which is increasingly fed up with not just the Syrian refugee issue but also Hezbollah’s dominance of their country. The Christian Free Patriotic Movement has called for greater decentralization, demanding that Christian-majority areas be allowed to administer themselves autonomously.

Amid these conditions, tensions between Lebanon’s various demographic groups have been rising. A prominent Syrian dissident called on Syrian refugees in Lebanon to take up arms to block any attempts at forced eviction. One Lebanese political analyst responded by saying that Lebanese will purify their country of the refugees when the time is right. The prospects for violence between Lebanese Christians and Syrian refugees are growing, as many Christians believe that they can’t achieve autonomy without a military confrontation, which could convince the West to support their demands.

Syrians in Lebanon

Even before the Syrian civil war erupted in 2011, Syrians were present in many parts of Lebanon, including Christian areas. Many Syrians arrived in the country after Lebanon’s civil war ended in 1989, in search of jobs. Lebanese benefited greatly from Syrian laborers because most Lebanese were reluctant to do manual work, which Syrians were generally better at anyway.

Lebanon’s refugee policy has shifted over time. The country did not ratify the 1951 U.N. Refugee Convention, even though it ardently supported a 1946 U.N. General Assembly resolution to protect refugees and displaced persons. The government reversed its refugee policy after the influx of predominantly Muslim Palestinians in 1948, choosing to safeguard Lebanon’s precarious sectarian balance instead. Lebanon received more than 100,000 Palestinian refugees, and what the government expected to be a temporary arrangement turned into a permanent situation.

After the civil war in Syria started, refugees quickly began arriving in Lebanon in large numbers, leading to tensions between them and the local population. The government in Beirut did not try to help the refugees and instead sought to prevent U.N. aid from reaching them. It also imposed severe restrictions on border crossings to prevent more Syrians from entering Lebanon. These restrictive measures failed to stop the refugees, who instead used illegal crossings. They headed for areas of the country in which they felt safe, settling in parts of Lebanon that opposed the Syrian regime (i.e., Sunni, Druze and Lebanese Forces areas). In subsequent waves of the influx, they also sought refuge in Christian parts of the country.

Syrian Refugees in Lebanon, as of Dec. 31, 2022
(click to enlarge)

Many Syrian refugees live in camps that lack the minimum safety and public health requirements, in dilapidated tents flooded with stagnant water in the summer and uprooted by snowy winds in the winter, without heating or adequate clothing. The U.N. High Commissioner for Refugees recently decided to remove about 35,000 Syrian families from the food and financial aid list, even though Lebanon’s complex economic and financial conditions pushed about 90 percent of them into abject poverty. They’re also experiencing growing pressures from Lebanese authorities, who insist on repatriating them, despite international opposition. This year, the percentage of Syrian families benefiting from U.N. aid programs decreased to about 15 percent.

For Syrians in Lebanon, this situation has resulted in food insecurity, increased rates of child marriage, taking children out of school, and poor access to health care. To try to make ends meet, they have resorted to begging, accepting high-risk jobs, child labor and even prostitution in extreme cases. Most of the families who received cash from the UNHCR to secure heating in the winter used it to buy food and rent tents, choosing to stay warm by burning plastic, old clothes and shoes or collecting leftover wood from the streets.

Christians’ Concerns

The Lebanese government does not offer aid to Syrian refugees, just as it refused to shoulder any responsibility for Palestinian refugees. Almost all support for refugees and the most impoverished Lebanese comes from the U.S. Agency for International Development, the European Union Crisis Management, and the U.N. World Food Program. Aid from these groups prevents starvation but not malnutrition, which is still prevalent, especially among children. Lebanese of all sects complain that Syrians have become an enormous burden on their country and are exacerbating its economic crisis, especially now that they must share scarce resources in education, medical care and utilities. The Maronites, however, took the lead in driving Syrian refugees out of parts of the country they dominate.

Most Syrians in Lebanon are Sunnis. Maronites fear the impact their presence could have on Lebanon’s demography, which already tilts heavily against Christians. Their fear is similar to the concerns Lebanese Christians expressed toward Palestinians. Even anti-Assad Christian parties are using anti-refugee rhetoric to win over their constituencies. Many Christians view Syrian refugees as a real danger, warning of a time bomb ready to explode. In this tense atmosphere, an opponent of the Assad regime called on Syrians in Lebanon to arm themselves to protect their camps and their lives.

Lebanon's Distribution of Religious Groups
(click to enlarge)

Lebanese Christians are concerned about their dwindling numbers relative to the rapidly rising Muslim population. According to Statistics Lebanon, which conducted an official census last year, Christians accounted for at most 32 percent of the country’s total population of 4.6 million. The only census in Lebanon conducted by the French showed that Christians, including expatriates, represented 55 percent of the population in 1932. Meanwhile, 2 million Syrian refugees have arrived in Lebanon since 2011 and 350,000 Palestinian refugees since 1948, the year of Israel’s founding. The overwhelming majority of Syrian and Palestinian refugees are Sunni Muslims, which has destabilized Lebanon’s political system, which was built on sectarian equilibrium.

Regardless of their sectarian affiliation, many Lebanese have used Syrians as a scapegoat for their country’s economic meltdown, despite knowing that government mismanagement and corruption caused the banking sector collapse, leading many to lose their life savings. Politicians deliberately ignore the fact that much of Lebanon’s money comes from donor countries and organizations providing aid to Syrians. This money stimulates the sluggish economy and prevents its total collapse. But when Lebanese see that Syrian refugees are receiving foreign aid, it creates jealousy among locals. The country’s economic crisis has wiped out the middle class, and those living in poverty became even poorer. This reality has exacerbated tensions between the local and refugee populations even in places that initially embraced Syrians.

Refugees have been subjected to widespread injustices in Lebanon. Reports of murder, beatings, rape, expulsion and other heinous acts have become common. Many cities and towns introduced curfews for Syrians from sunset to sunrise. Lebanese authorities have failed to act when crimes have been committed against refugees. Christian municipalities forcibly evicted Muslim refugees from their areas while permitting Syrian and Iraqi Christian refugees to stay. The Lebanese government has refused to protect the rights of refugees or hold accountable those who assault them. Instead, security forces often participated in these attacks. The government also refused to establish refugee camps, as Turkey and Jordan did, so that they would not become permanent places of residence, as happened with Palestinian refugees after 1948.

Lebanon’s government and feuding political parties have refused to hold Hezbollah accountable for its involvement in the Syrian war. Since they cannot fight Hezbollah, they direct their anger at its victims. There is a strong desire among Christians in Lebanon for a decentralized system, which would allow them to make decisions that affect their lives without worrying about Hezbollah or Palestinian and Syrian refugees. Their bid to drag Europe into the Lebanese civil war failed in 1975. But for some, what they could not achieve in 1975 seems doable today.

Hilal Khashan is a Professor of political science at the American University of Beirut. He is a respected author and analyst of Middle Eastern affairs. He is the author of six books, including Hizbullah: A Mission to Nowhere. (Lanham, MD: Lexington Books, 2019.) He is currently writing a book titled Saudi Arabia: The Dilemma of Political Reform and the Illusion of Economic Development. He is also the author of more than 110 articles that appeared in journals such as Orbis, The Journal of Conflict Resolution, The Brown Journal of World Affairs, Middle East Quarterly, Third World Quarterly, Israel Affairs, Journal of Religion and Society, Nationalism and Ethnic Politics, and The British Journal of Middle Eastern Studies.

Leaked Pentagon Documents May Herald a New Era of Revelations

0

The bizarre release of sensitive US government materials soon after their creation signals a potential shift to near-real-time unauthorized disclosures.

THE UNITED STATES government has been scrambling this week, thanks to a leak of sensitive Pentagon documents that include an array of recent intelligence updates and Joint Chiefs of Staff briefings. Notably, the documents seem to be very recent, dating from as early as January to early March. The trove was first posted to Discord a few weeks ago, before some of the documents got pickup more recently on Russian Telegram channels and then Twitter.

Initial reporting about the situation—including by The New York Times, which broke the story—has focused on roughly 100 documents, but some reports indicate that even more secret documents may have been shared on Discord over the past few months. The documents are photographs of printed-out presentation slides. Some of the papers had been folded and unfolded before being photographed, and some of the photos capture slivers of other objects that were on the desk with the papers.

Researchers say the leak ranks high among other prominent recent revelations about clandestine US government activity—a list that includes information from Edward Snowden about the NSA’s bulk surveillance activity, details of the CIA’s hacking capabilities in the Vault7 revelations published by WikiLeaks, and NSA hacking tools revealed in the Shadow Brokers leak. But this latest leak has some specific characteristics reflective of the current moment: It is relatively small and contains fresh information rather than a large trove of months- or years-old data. And while it is not yet clear who leaked the documents or what their motivation was, initial indications from Discord activity suggest that the leaker may have been trying to show off to their gaming friends, and might even be a teenager or young adult.

“I am intrigued by the idea of a small, pinpoint leak phenomenon,” says Dan Meyer, a partner at the law firm Tully Rinckey who works on federal employment and national security matters. Meyer was formerly a federal investigator and whistle-blowing expert within the US government. The use of “strategic leaks” has been a tactic of top officials “for a very long time,” Meyer says. “But now the technology issue is very real with phones and the ability to move these documents in ways the government didn’t anticipate.”

The latest leaked documents reveal details about the war in Ukraine, including information about the Ukrainian army’s air defenses and plans for a future counteroffensive against Russia. Notably, the trove also reveals details about Russia’s war effort and exposes the degree to which the United States intelligence community has penetrated Russia’s military and intelligence services.

“We’re still investigating how this happened, as well as the scope of the issue,” Chris Meagher, the US assistant to the secretary of defense for public affairs, told reporters on Tuesday. “There have been steps to take a closer look at how this type of information is distributed and to whom. We are also still trying to assess what might be out there.”

Analysts emphasize that the scale of the leak may be much larger than what has emerged publicly so far, and that the situation reflects concerning lapses in the Pentagon’s systems for handling secrets.

“It seems like the Department of Defense thought they had sufficient controls in place to detect would-be leakers after incidents like Snowden,” says Jake Williams, a former NSA hacker and an analyst with IANS Research, a cybersecurity consultancy firm. “But obviously, whoever is doing this got around that or learned from past techniques and mistakes.”

As real-time accounts of everything from wars to natural disasters play out on social media and other digital communication platforms, it makes sense that leaking has increasingly become targeted and agile as well. So-called “hack and leak” operations have demonstrated this in recent years, with, for example, state-backed attackers leaking excerpts of government officials’ digital communications or strategy documents from political campaigns. Hactivists have also increasingly used precision leaks around the world. Ukrainian advocates have, for example, repeatedly doxed Russian military officials and intelligence agents. And they’ve leaked data stolen from Russian government agencies and private companies since the Kremlin’s full-scale invasion of Ukraine in February 2022.

For now, as the US government aggressively investigates the latest Pentagon leaker and their motives, Meyer says his advice for US federal employees, contractors, or anyone with a US security clearance is to mind their business.

“Just because you have the ‘need to know,’ that doesn’t mean you have the need to go look at it,” he says. “That person should not access these documents anywhere on the web. This stuff has now been identified as classified, and even if it’s well intentioned, if you view classified information in a non-SCIF environment, you’ve committed a technical infraction. It’s a mess, don’t do it.”

Ο Ερντογάν παίζει με τα νεύρα του Προέδρου Μπάιντεν: Αποπειράθηκε να δολοφονήσει τον ηγέτη των Κούρδων της Συρίας, που βρισκόταν με Αμερικανούς αξιωματικούς σε αποστολή στο Ιρακινό Κουρδιστάν

0

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ
Hellas Journal, Ουάσιγκτον

Μία επίθεση με μη επανδρωμένο αεροσκάφος στο βόρειο Ιράκ εναντίον στρατιωτικής αποστολής, την περασμένη εβδομάδα, μπορεί να «τραυματίσει» ακόμα περισσότερο τις σχέσεις της Τουρκίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Στόχος της επίθεσης ήταν ο ηγέτης των Κούρδων της Συρίας, στρατηγός Μαζλούμ Αμπντί (Mazloum Abdi), ο οποίος παραμένει ο πιο σημαντικός σύμμαχος των Αμερικανών στον πόλεμο εναντίον των τζιχαντιστών του Ισλαμικού Κράτους (ISIS).

Είναι συγκεκριμένα ο διοικητής των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF), ο οποίος αναγνωρίζεται από την Ουάσιγκτον ως ο βασικός τους σύμμαχος εναντίον των τζιχαντιστών. Οι γυναίκες και οι άνδρες των SDF κατάφεραν, με τη στρατιωτική βοήθεια των Αμερικανών, να εξολοθρεύσουν τα μέλη του ΙΚ, που είχαν καταλάβει μεγάλες εκτάσεις του Ιράκ και της Συρίας.

Η επίθεση σημειώθηκε μέρες αφότου η Τουρκία έκλεισε τον εναέριο χώρο της για πτήσεις από και προς το αεροδρόμιο, επικαλούμενη μια υποτιθέμενη αύξηση της δραστηριότητας των Κούρδων μαχητών που απειλεί, όπως ισχυρίστηκε, την ασφάλεια των πτήσεων.

Το αμερικανικό Πεντάγωνο παραδέχθηκε ότι μαζί με τον Μαζλούμ Αμπντί βρίσκονταν στο στρατιωτικό κομβόϊ και τρεις Αμερικανοί στρατιωτικοί, οι οποίοι τον συνόδευαν στην αποστολή του, στο Ιρακινό Κουρδιστάν.

Ο εκπρόσωπος της Κεντρικής Διοίκησης των ΗΠΑ, συνταγματάρχης Τζο Μπουτσίνο, δήλωσε τα εξής:

«Μπορώ να επιβεβαιώσω ότι έγινε χτύπημα σε αυτοκινητοπομπή στη Σουλεϊμανίγια, στην περιοχή του Ιρακινού Κουρδιστάν. Αυτή η συνοδεία περιλάμβανε στρατιωτικό προσωπικό των ΗΠΑ. Δεν υπήρξαν θύματα. Ερευνούμε αυτήν την επίθεση».

Ο Abdi δήλωσε σε συνέντευξή του στο Kurdish North Press Agency και σε άλλα κουρδικά ΜΜΕ, δήλωσε ότι ταξίδευε σε κονβόι που περιλάμβανε στρατεύματα των ΗΠΑ και του συνασπισμού. Είπε ότι ο λόγος του ταξιδιού τους στο βόρειο Ιράκ ήταν το γεγονός ότι οι SDF διεξάγουν κοινές επιχειρήσεις με ιρακινές και κουρδικές αντιτρομοκρατικές δυνάμεις (του Ιρακινού Κουρδιστάν) που ήταν γνωστές στον συνασπισμό υπό την ηγεσία των ΗΠΑ.

Ο Κούρδος ηγέτης είπε ότι η επίθεση ήταν «ένα ξεκάθαρο μήνυμα από τους Τούρκους ότι ενοχλούνται και αντιτίθενται στις διεθνείς μας σχέσεις και θέλουν να τις βλάψουν».

Από τότε μέχρι σήμερα, δεν υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος στην Ουάσιγκτον που να πιστεύει ότι πίσω από την επίθεση δεν ήταν η Τουρκία. Οι πάντες είναι βέβαιοι ότι το drone ήταν τουρκικό.

Όπως έγραψε η εφημερίδα Wall Street Journal (ΕΔΩ):

Ορισμένοι δυτικοί αξιωματούχοι υποπτεύονται ότι η Τουρκία, η οποία βλέπει της Κούρδους της Συρίας ως εχθρό, ήταν πίσω από την επίθεση.

Το ανεξάρτητο Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, που εδρεύει στο Ηνωμένο Βασίλειο, και τα τοπικά μέσα ενημέρωσης υποστήριξαν ότι η έκρηξη ήταν επίθεση με τουρκικό μη επανδρωμένο αεροσκάφος εναντίον του ηγέτη των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων.

Η κυβέρνηση του Ιράκ απαίτησε από την Τουρκία να ζητήσει συγγνώμη για την επίθεση με μη επανδρωμένο αεροσκάφος, εναντίον του στρατιωτικού διοικητή των Κούρδων.

Ο Ιρακινός πρόεδρος χαρακτήρισε την επίθεση στο αεροδρόμιο της Σουλεϊμανίγια στην ημιαυτόνομη περιοχή του Κουρδιστάν ως «κατάφωρη επίθεση στο Ιράκ και την κυριαρχία του».

«Καλούμε την τουρκική κυβέρνηση», δήλωσε, «να αναλάβει την ευθύνη και να ζητήσει επίσημη συγγνώμη. Η Τουρκία δεν έχει νομική δικαιολογία να συνεχίσει να τρομοκρατεί αμάχους με το πρόσχημα ότι δυνάμεις εχθρικές προς αυτήν είναι παρούσες στο ιρακινό έδαφος».

  • Οι Αμερικανοί ξεκίνησαν τη στρατιωτική συνεργασία με τον Κούρδο ηγέτη από το 2014 όταν οι τζιχαντιστές κατέλαβαν τη Μοσούλη. Ήταν αυτός που οργάνωσε τα μέλη των SDF, τα οποία υπό την καθοδήγηση του έδιωξαν τον ΙΣ, ενώ συνέλαβαν και χιλιάδες εξ αυτών με τις οικογένειες τους.

Οι Αμερικανοί δεν συμμετέχουν με στρατιωτικές δυνάμεις στον πόλεμο αυτό, αλλά οι 900 στρατιωτικοί που βρίσκονται στη Συρία, έχουν ρόλο συμβουλευτικό και με τους δορυφόρους τους και άλλα μέσα καθοδηγούν τους Κούρδους αντάρτες προς τις περιοχές όπου δρουν οι τζιχαντιστές. Επίσης τους προμηθεύουν με πολεμικό υλικό.

Η συνεργασία του Κούρδου στρατηγού με τους Αμερικανούς έχει εξαγριώσει τους Τούρκους, οι οποίοι στο επίπεδο του Ταγίπ Ερντογάν έχουν απαιτήσει από τον Πρόεδρο Τζο Μπάιντεν και τον πρώην πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, να την τερματίσουν. Ο Τραμπ επιχείρησε να το πράξει αλλά οι στρατιωτικοί του Πενταγώνου δεν ακολούθησαν τις εντολές και συνέχισαν τη συνεργασία.

Η επάνοδος των Δημοκρατικών στην εξουσία με τον κ. Μπάιντεν επανάφερε τη συνεργασία σε άλλα επίπεδα, της στενότατης συνεργασίας. Στον προϋπολογισμό του Πενταγώνου προβλέφθηκαν κονδύλια για την ενίσχυση των δυνάμεων του Μαζλούμ Αμπντί. Οι Τούρκοι εξαγριώθηκαν και απείλησαν ακόμα και με τερματισμό της «συμμαχικής» σχέσης με τις ΗΠΑ.

Τον περασμένο Απρίλιο ο Ερντογάν ανακοίνωσε ότι θα επιτεθεί στη Συρία εναντίον των Κούρδων. Οι Αμερικανοί απάντησαν ότι «θα κινδυνεύσουν αμερικανικές ζωές». Με λίγα λόγια η απάντηση ήταν μην τολμήσετε. Μέχρι σήμερα ο Τούρκος πρόεδρος δεν υλοποίησε την απόφαση εισβολής.

Η Τουρκία έχει κατατάξει τον Κούρδο ηγέτη στον υπ’ αριθμό ένα καταζητούμενο και τον θεωρεί ως τον μεγαλύτερο εχθρό του τουρκικού Έθνους. Υποστηρίζει ότι οι κουρδικές δυνάμεις που διοικεί είναι παρακλάδι των ανταρτών του PKK, το οποίο οι Αμερικανοί χαρακτηρίζουν «τρομοκρατική οργάνωση». Οι Αμερικανοί, σε αυτή την κατηγορία απαντούν επίσημα και δημόσια ότι ο Μαζλούμ Αμπντί, είναι σύμμαχος τους.

  • Ο τελευταίος συχνά φωτογραφίζεται με Αμερικανούς στρατηγούς. Περιλαμβάνει τις φωτογραφίες σε αναρτήσεις του στα κοινωνικά δίκτυα. Πολλοί στην Ουάσιγκτον υποστηρίζουν ότι μεταξύ των Τούρκων και των Κούρδων της Συρίας (YPG), οι Αμερικανοί προτιμούν τους τελευταίους, που απέδειξαν ότι είναι πιστοί σύμμαχοί τους.

Ένα βασικό ερώτημα που ετέθη είναι τι θα συνέβαινε στην περίπτωση που το τουρκικό drone κτυπούσε τη φάλαγγα, στην οποία επέβαινε ο Κούρδος στρατηγός. Και το άλλο ερώτημα είναι αυτό: πως θα αντιδρούσε η Αμερική αν οι στρατιωτικοί της που τον συνόδευαν έπεφταν νεκροί.

“Είμαστε σθεναρά αντίθετοι σε οποιαδήποτε ενέργεια που απειλεί την ασφάλεια και την ασφάλεια του προσωπικού των ΗΠΑ”, δήλωσε στην WSJ ο συνταγματάρχης Buccino. “Οι δυνάμεις παραμένουν στο Ιράκ και τη Συρία για την υποστήριξη των τοπικών δυνάμεων και εταίρων μας (δηλαδή των Κούρδων) για την επίτευξη μίας διαρκούς ήττας του ISIS».

Η δήλωση είναι ξεκάθαρη.

Αλλά τα πράγματα φαίνεται ότι είναι πιο σοβαρά.

Ο τουρκικός ιστότοπος Ahaber ισχυρίζεται ότι το αμερικανικό Πεντάγωνο ετοιμάζει κυρώσεις εναντίον της Τουρκίας.

Μιλώντας στο Sky News Arabia, αξιωματούχος του Πενταγώνου είπε ότι ο Φερχάτ Αμπντί Σαχίν έγινε στόχος τουρκικών UAV». Το τουρκικό μέσο υποστηρίζει ότι (το Πεντάγωνο) σκέφτηκε να τιμωρήσει τους Τούρκους ηγέτες επειδή στόχευσαν» τον Κούρδο στρατηγό.

Τονίστηκε, αναφέρει ότι:

«Στην έκρηξη που σημειώθηκε στο Διεθνές Αεροδρόμιο Σουλεϊμανίγια στην πόλη Σουλεϊμανίγια του Ιράκ, ο στόχος των drones ήταν ο λεγόμενος αρχηγός του SDG, που είναι η συριακή προέκταση της τρομοκρατικής οργάνωσης PKK, και τρεις Αμερικανοί στρατιώτες που συνόδευαν τον τρομοκράτη».

Λέει και άλλα η Ahaber:

“Ο Γενικός Διοικητής των Δυνάμεων του Διεθνούς Συνασπισμού στο Ιράκ και τη Συρία, Αμερικανός στρατηγός Μάθιου ΜακΦάρλεϊν, επισκέφθηκε τον (Κούρδο) ηγέτη του PUK Μπάφελ Ταλαμπανί (του Ιρακινού Κουρδιστάν) με τον αρχηγό του PKK/YPG Φερχάτ Αμπντί Σαχίν, με την κωδική ονομασία «Şahin Cilo». Οι φωτογραφίες αυτής της σκανδαλώδους συνάντησης αναρτήθηκαν από τον Μπάφελ Ταλαμπανί στον λογαριασμό του στο Twitter».

Σημειώνουμε ότι ο Μπάφελ Ταλαμπανί συνεργάζεται με το PKK στο βόρειο Ιράκ, με τους Κούρδους της Συρίας, αλλά και με τους Αμερικανούς.

Η σχέση μεταξύ στρατιωτικών αξιωματούχων των ΗΠΑ και του στρατηγού Abdi ξεκίνησε το 2014 μετά την κατάληψη της ιρακινής πόλης Μοσούλης από τους μαχητές του Ισλαμικού Κράτους. Οι ΗΠΑ έχουν επί του παρόντος περίπου 900 στρατιώτες στη Συρία, οι περισσότεροι από τους οποίους συμβουλεύουν και υποστηρίζουν τις δυνάμεις του στρατηγού Abdi.

 

Ο πιο σημαντικός αρθρογράφος στην Αμερική, ο David Ignatius, έγραψε στην εφημερίδα Washington Post ότι οι Κούρδοι είναι οι πιο σημαντικοί σύμμαχοι της Αμερικής: Το άρθρο του έφερε τον τίτλο: Η Τουρκία παίζει με τη φωτιά στη βόρεια Συρία.

Έγραψε χαρακτηριστικά:

«Ο στρατηγός Mark A. Milley, επικεφαλής του Μικτού Επιτελείου, μίλησε με τον Τούρκο ομόλογό του και προειδοποίησε τους Τούρκους να μην επιτεθούν σε απαγορευμένες ζώνες γύρω από τα στρατεύματα των ΗΠΑ (στη Συρία). Ωστόσο, ένας αξιωματούχος του Πενταγώνου είπε ότι «δεν υπάρχει κανένα σημάδι ότι [οι Τούρκοι] είναι έτοιμοι να αποκλιμακώσουν». Καθώς η τουρκική στρατιωτική επίθεση στη βόρεια Συρία αρχίζει να αποσταθεροποιεί τον εύθραυστο έλεγχο του συνασπισμού (σ.σ.: με αρχηγό τον Abdi) υπό την ηγεσία των ΗΠΑ στα δολοφονικά απομεινάρια του Ισλαμικού Κράτους, ένας λογικός άνθρωπος αρχίζει να αναρωτιέται: Τι είδους σύμμαχος είναι αυτός;». Και βεβαίως εννοεί, και ομιλεί, για την Τουρκία.

Εάν η πληροφορία του τουρκικού ιστότοπου, που υποστηρίζει ότι η Αμερική ετοιμάζει κυρώσεις εναντίον στελεχών του τουρκικού υπουργείου Άμυνας, είναι ορθή, τότε οι τουρκοαμερικανικές σχέσεις οδηγούνται σε άτσαλα μονοπάτια.

Η Τουρκία όντως παίζει με τη φωτιά, διότι στο τέλος της ημέρας οι Αμερικανοί θα επιλέξουν τους πιο πιστούς τους συμμάχους, που έδειξαν την αφοσίωση τους στο πεδίο της μάχης, σώζοντας χιλιάδες ζωές πολιτών της Δύσης…

photo:Ο αρχηγός των Κούρδων ανταρών της Συρίας, Mazloum Abdî (Κ) με τον ηγέτη του PUK (στο Ιρακινό Κουρδιστάν) Bafel Τalabani (Δ) και τον επικεφαλής της αμερικανικής δύναμης CJTFOIR, Matthew McFarlane (Α). Φωτογραφία Mazloum Abdî, مظلوم عبدي, @MazloumAbdi

hellasjournal.com/2023/04/o-erntogan-pezi-me-ta-nevra-tou-proedrou-bainten-apopirathike-na-dolofonisi-ton-igeti-ton-kourdon-tis-sirias-pou-vriskotan-me-amerikanous-axiomatikous-se-apostoli-sto-irakino-kourdistan-video/

 

ΦΩΤΑΔΙΣΤΕΣ: «Ποιήσωμεν έτερον άνθρωπον!…»

9

 

 

του Mathieu Bock-Côté*  LE FIGARO

Δεν θα καταλάβουμε τίποτα από τις μεγάλες διαμάχες της εποχής μας, αν δεν εξετάσουμε τα θρησκευτικά τους ερείσματα. Από τις συζητήσεις γύρω από τη σεξουαλική ταυτότητα, τις οποίες συνδέουμε με  τη θεωρία του φύλου, μέχρι εκείνες που αφορούν το τέλος της ζωής, που περιστρέφονται γύρω από την υποβοηθούμενη αυτοκτονία, περνώντας από αυτές που σχετίζονται άμεσα ή έμμεσα με τη βιοηθική, όλα μαρτυρούν μια βίαιη ανθρωπολογική αλλαγή, θα μπορούσαμε επίσης μιλάμε για επανάσταση. Μια αντίληψη για τον άνθρωπο εξαφανίζεται, μια άλλη την αντικαθιστά επιθετικά. Μια κοινωνία δύσκολα μπορεί να επιτρέψει στους κόλπους της τη συγκατοίκηση πολλών ανθρωπολογιών, ειδικά αν είναι αντιφατικές.

Στην κλίμακα της ιστορίας, θα δούμε επίσης σημάδια της κατάρρευσης της χριστιανικής ανθρωπολογικής μήτρας, η οποία αποδεχόταν την περατότητα του ανθρώπου, που γεννιέται άνδρας ή γυναίκα, και ανήκει σε μια συνέχεια που είχε την ευθύνη να την συνεχίσει για να υπάρχει ο κόσμος, ενώ το ζήτημα των εσχάτων δεν είναι του παρόντος κόσμου, και σχετίζεται περισσότερο με την υπερβατικότητα παρά με την ενδοκοσμικότητα. Η ζωή δεν είναι ποτέ απόλυτα ελεγχόμενη, διαφανής. Είναι άρρηκτα συνδεδεμένη εν μέρει με το μυστήριο, το οποίο η αποκάλυψη υποτίθεται ότι διαλύει, χωρίς ποτέ να το επιτυγχάνει τελείως: η γέννηση εμπεριέχει πάντα το θαύμα και ο θάνατος, το σκάνδαλο.

Η θρησκευτική επανάσταση των σημερινών καιρών γεννά μάλλον μια ανθρωπολογία παντοδυναμίας και άνευ ορίων. Η νεωτερικότητα γενικά εκλαμβάνεται ως περίοδος εξόδου από τη θρησκεία. Αρνούμαστε να λάβουμε σοβαρά υπόψη τη θρησκευτική της διάσταση, που ουσιαστικά έγκειται στον [θρησκευτικής διάστασης] δημιουργικό πειρασμό της. Δεν επρόκειτο πια μόνο για τη διευθέτηση του κόσμου, τη μεταμόρφωσή του λαμβάνοντας υπόψιν τις ανυπέρβλητες αντιφάσεις του, που εδράζονται στην καρδιά του ανθρώπου. Επρόκειτο για τη δημιουργία ενός καινούργιου κόσμου, την κατασκευή ενός νέου κόσμου, με τη σφραγίδα της πληρέστερης απελευθέρωσης. Ο άνθρωπος θα κατόρθωνε να ελευθερωθεί ολοκληρωτικά σε αυτή τη γη, θα γινόταν ο ίδιος δημιουργός του εαυτού του. Σ’ αυτό βρίσκεται η μήτρα του ολοκληρωτισμού.

Θα μπορούσαμε επίσης να μιλήσουμε για φαντασίωση αυτογέννησης, συνοδευόμενη από μια νέα αποκάλυψη: το ανθρώπινο ον, απελευθερώνεται από όλους τους προσδιορισμούς που εμποδίζουν την ελευθερία του, επιστρέφοντας στο αρχικό μάγμα, πριν από τη δημιουργία, πριν επίσης από την διαίρεση της ανθρωπότητας σε φύλα, θρησκείες, πολιτισμούς και έθνη για να κατασκευαστεί με βάση μόνο τη  βούλησή του, που έχει γίνει αυτοαναφορική, μέσω μιας μορφής φανατισμένου υπαρξισμού. Θα αποφασίζει ακόμη και το φύλο του και ελπίζει να κατορθώσει να νικήσει το θάνατο, να γίνει τελικά αθάνατος, ακόμη και αιώνιος. Πριν επιτύχει αυτά, σκοπεύει ωστόσο να ελέγξει τον θάνατό του και να ασκήσει πλήρη κυριαρχία πάνω του. Κύριος της γέννησής του, θέλει να είναι κύριος της τελευταίας του στιγμής.

Υπερανθρωπισμός

Δεν θα είναι υπερβολικό να πούμε ότι η νεωτερικότητα ήθελε μάλλον να βάλει τον άνθρωπο στη θέση του, υποσχόμενη σ’ αυτόν ένα είδος καθολικής κυριαρχίας – που  υποτίθεται ότι υλοποιείται με τις υποσχέσεις της τεχνολογίας – παρά να απορρίψει τον Θεό για να μειώσει τον άνθρωπο σε ένα μικροσκοπικό μέγεθος που στερείται πλέον νοήματος. Αυτό σήμερα ονομάζουμε υπερανθρωπισμό, – που ανήκει  μάλλον στην προοπτική παρά στην επιστημονική φαντασία – την επανάσταση που οδηγείται από την τεχνητή νοημοσύνη, η οποία υπόσχεται μια πλήρη ανατροπή της ζωής.

Το ζήτημα του σώματος γίνεται κεντρικό στον υπερανθρωπισμό. Ανέφερα το ζήτημα της θεωρίας του φύλου. Η ιδέα ότι το άτομο μπορεί να επιλέξει την ταυτότητα φύλου του, χωρίς να καθορίζεται από το βιολογικό του φύλο, δείχνει ότι το σώμα αντιμετωπίζεται πλέον σαν ένα άχρηστο σφάγιο, σαν μια ξεπερασμένη τεχνολογία. Η υπαρξιακή αλήθεια ενός ατόμου γίνεται καθαρά εικονική.

Επιπλέον, η πλήρης εικονικοποίηση της ύπαρξης παρουσιάζεται ως το νέο πρόσωπο της χειραφέτησης. Στο εικονικό σύμπαν, μπορεί να ξαναγεννηθεί με τα χαρακτηριστικά που επιθυμεί και να βρει μια νέα ταυτότητα, την οποία θα ορίσει ως μόνη αληθινή. Ωστόσο, θα είναι μια απόκοσμη, φασματική, αποσαρκωμένη ύπαρξη.

Γιατί αυτές οι ανθρωπολογίες δεν είναι επίσης αληθινές. Η ανθρώπινη φύση δεν είναι απλώς μια θεωρία μεταξύ άλλων, αλλά ένα υπαρξιακό δεδομένο, που αποκαλύφθηκε στο πέρασμα των αιώνων και που δεν μπορεί να απορριφθεί χωρίς να καταδικαστεί ο άνθρωπος να γίνει ξένος προς τον εαυτό του. Μια υπόσχεση μετατρέπεται στο αντίθετό της: ο παντοδύναμος άνθρωπος αλλοτριώνεται πλήρως. Δεν ξέρει πια πώς να ζει, δεν ξέρει πια πώς και να πεθαίνει, στερημένος από τις τελετουργίες που του παρείχαν τη δυνατότητα να εξοικειωθεί όσο το δυνατόν με τη δική του εξαφάνιση, την οποία ο Χριστιανισμός είχε μετατρέψει σε ελπίδα. Ο αποχριστιανισμός οδηγεί σε απανθρωποποίηση. Η θρησκευτική επανάσταση της εποχής μας καταδικάζει τον άνθρωπο στη χειρότερη αλλοτρίωση και υπόσχεται, με πρόσχημα ένα ψεύτικο παράδεισο, κόλαση στη γη.

* Ο Mathieu Bock-Côté (γεν. 1980) είναι Καναδός κοινωνιολόγος, δοκιμιογράφος, συγγραφέας και πολιτικός σχολιαστής που εργάζεται στο Παρίσι, παρουσιάζοντας εβδομαδιαία εκπομπή σε τηλεοπτικό σταθμό. Μεταξύ των άλλων συνέγραψε και το βιβλίο  Η πολυπολιτισμικότητα ως πολιτική θρησκεία (2016).

 

 

Μόνο στη Hellas Journal: Αυτές είναι οι ελληνικού ενδιαφέροντος αναφορές-“ποταμός” στο Μανιφέστο του Ταγίπ Ερντογάν: Η Ελλάδα …παραβιάζει το Διεθνές Δίκαιο!!!

0

Με τίτλο «Για τον ‘Αιώνα της Τουρκίας’ – Τα σωστά βήματα» παρουσιάστηκε προχθές το βράδυ, σε πανηγυρική προεκλογική εκδήλωση, από τον Πρόεδρο της Τουρκίας, Ταγίπ ερντογάν (Erdogan), το 485 σελίδων προεκλογικό πρόγραμμα του ισλαμικού κόμματος AKP [προσδιορίζεται ως «Εκλογική Δήλωση 2023»].

Το κείμενο αποτελεί συνδυασμό απολογισμού και προγραμματικών διακηρύξεων. Διαρθρώνεται σε Έξι Πυλώνες πολιτικής. Ο 5ος Πυλώνας αφορά στην Εξωτερική Πολιτική (περίπου 50 σελίδες). Εδώ απαντούν διάσπαρτες άμεσου ελληνικού ενδιαφέροντος αναφορές.

Παράλληλα, στον υπογεγραμμένο από τον Tayyip Erdogan ‘Πρόλογο’ (εισαγωγική διακήρυξη ‘αρχών και στόχων’ του AKP που «δεν είναι μόνο πολιτικό κόμμα, αλλά κίνημα με συγκεκριμένα αιτήματα»), προσδιορίζονται δύο γενικές κατευθύνσεις – ιδανικά του ‘κινήματος’ AKP: «Μια Ισχυρή και Μεγάλη Τουρκία» και «Ένας πιο δίκαιος κόσμος». Επεξηγώντας το δεύτερο ιδανικό, ο Τούρκος ισλαμιστής Πρόεδρος αναφέρει μ.ά. τα εξής:

«Στη νέα εποχή, ο ιμπεριαλισμός οργανώνεται όχι μόνο μέσω οργανισμών αλλά και μέσω κρατών-πληρεξουσίων. Η υποστήριξη της Δύσης προς την Ουκρανία δεν προσφέρεται επειδή αγαπούν πολύ την Ουκρανία, αλλά για να διασφαλιστεί μια μακροπρόθεσμη αστάθεια μέσω της Ουκρανίας.

Η ίδια κατάσταση και νοοτροπία βρίσκεται και πίσω από τη στήριξη που προσφέρεται στην Ελλάδα σήμερα. Προσπαθούν να ανοίξουν δρόμο για νέες ανισορροπίες και συγκρούσεις ενθαρρύνοντας την Ελλάδα στην περιοχή. Έτσι, ο κόσμος παρασύρεται σε μια νέα περίοδο αστάθειας, με νέους τύπους εντάσεων, συγκρούσεων και πολέμων που διεξάγονται, από την μια πλευρά, μέσω ‘πληρεξούσιων’ οργανισμών και κρατών [σ.σ. ενν. πολέμους ‘δι’ αντιπροσώπων’], και από την άλλη πλευρά με τα μέσα της οικονομίας. Ως Τουρκία, πρέπει να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να το αποτρέψουμε αυτό και το ΑΚP προσπαθεί να κάνει ακριβώς αυτό.» [σελ. 10]

n Ο Τέταρτος Πυλώνας της ‘Εκλογικής Δήλωσης 2023’ αφορά σε «Δικαιοσύνη, Δημοκρατία, Ανθρώπινα Δικαιώματα». – Επισημαίνονται οι εξής αναφορές (προέρχονται από τα ‘απολογιστικά’ μέρη του 4ου Πυλώνα, τέτοια μέρη περιλαμβάνονται σε κάθε Πυλώνα και τα υποκεφάλαιά του, υπό τον τίτλο «Τι κάναμε μαζί»):

● Στο τζαμί της Αγίας Σοφίας, το οποίο άνοιξε για λατρεία ως τζαμί μετά την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης από τον Φατίχ Σουλτάν Μεχμέτ, αλλά χρησιμοποιήθηκε ως μουσείο για 86 χρόνια από το 1934, στις 24 Ιουλίου 2020, με μεγάλο ενδιαφέρον και ενθουσιασμό του έθνους μας, τελέστηκε η Προσευχή της Παρασκευής και έτσι προσφέρθηκε στην υπηρεσία του μουσουλμανικού κόσμου και όλης της ανθρωπότητας ως τζαμί, σύμφωνα με την ιδρυτική πράξη. Ξεκινήσαμε ολοκληρωμένες εργασίες αποκατάστασης στο τζαμί της Αγίας Σοφίας […] Το έργο, που είναι το σύμβολο της κατάκτησης, θα συνεχίσει να αγκαλιάζει την ανθρωπότητα σύμφωνα με την κληρονομιά του Φατίχ και σύμφωνα με την ταυτότητά του ως μνημείου παγκόσμιας κληρονομιάς. [σελ. 165]

● Αποκαταστήσαμε και ανοίξαμε χώρους λατρείας που ανήκουν σε διαφορετικές θρησκείες και πεποιθήσεις, όπως η Μονή Sümela, η εκκλησία Akdamar, η εκκλησία Sveti Stefan (Σιδερένια Εκκλησία) και η Μεγάλη Συναγωγή της Αδριανούπολης.

● Διασφαλίσαμε δικαιώματα ιδιοκτησίας επιστρέφοντας ακίνητη περιουσία σε κοινοτικά ιδρύματα που ανήκουν σε μειονότητες. Με τις ρυθμίσεις που κάναμε, εξασφαλίσαμε την εγγραφή 1084 ακινήτων στο όνομα κοινοτικών ιδρυμάτων μεταξύ 2003 και 2018. [σελ. 343]

n Ο Πέμπτος Πυλώνας της ‘Εκλογικής Δήλωσης 2023’ [σελ. 385-432] αφορά στην εξωτερική πολιτική και, πέραν των εισαγωγικών και καταληκτικών γενικών διακηρύξεων περί περαιτέρω ενίσχυσης της «διεθνούς ηγετικής παρουσίας της Τουρκίας» (όπου ευδιάκριτη η αποστασιοποίηση από τη ‘Δύση’), με στόχο, μάλιστα, την «εγκαθίδρυση ενός «’Άξονα Τουρκίας», περιλαμβάνει συγκεκριμένες αναφορές στην «υπεράσπιση της ‘Γαλάζιας Πατρίδας’», «ιδίως στο Αιγαίο και την ανατολική Μεσόγειο»

Μεταξύ άλλων σημειώνεται πως «κινήσεις της Ελλάδας παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο και τις συμφωνίες θέτοντας σε κίνδυνο την ασφάλεια της Τουρκίας» και υπογραμμίζεται ότι: «Θα προσπαθήσουμε να επιλύσουμε τις διαφορές στο Αιγαίο και την ανατολική Μεσόγειο μέσω διπλωματικών συνομιλιών με τη γειτονική μας Ελλάδα, η οποία στάθηκε στο πλευρό μας κατά τη διάρκεια της Καταστροφής του Αιώνα (ενν. σεισμοί 6/2)».

Επίσης, γίνεται αναλυτική καταγραφή πεπραγμένων όσον αφορά στην υπεράσπιση δικαιωμάτων υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο [γνωστοποιήσεις ΟΗΕ, άδειες εξόρυξης ΤΡΑΟ κ.ά.].

Παράλληλα, γίνονται εκτενείς αναφορές στο κυπριακό, με την υπογράμμιση πως «Θα συνεχίσουμε να εργαζόμαστε για την επίσημη αναγνώριση της (παράνομης) “Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου” -όπως ονομάζει το ψευδοκράτος- το συντομότερο, προκειμένου να τερματιστεί κάθε είδους αδικία εις βάρος των Τουρκοκυπρίων, συνεχίζοντας την υποστήριξή μας προς την (παράνομη) “ΤΔΒΚ” στο Κυπριακό, την εθνική μας υπόθεση.»

Ιδιαίτερες (απολογιστικές) αναφορές γίνονται και στην πολιτική της Τουρκίας στη Λιβύη (όπως και στον Καύκασο, τα Βαλκάνια και αλλού) καθώς και στο τουρκο-λιβυκό Μνημόνιο.

Παρατίθεται κατά λέξη μετάφραση σχετικών αναφορών:

● Χάρη στην αποφασιστική μας στάση και την ικανότητα που έχουμε αναπτύξει για την υπεράσπιση των εθνικών μας συμφερόντων, προστατέψαμε τα δικαιώματά μας σε όλη τη Γαλάζια Πατρίδα μας, ιδιαίτερα στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.

● Η Τουρκία έχει δείξει σε ολόκληρο τον κόσμο ότι είναι ένας παράγοντας που παρέχει σταθερότητα και γεννά εμπιστοσύνη χρησιμοποιώντας τη σκληρή ισχύ, τη διπλωματική ικανότητα και την ήπια ισχύ με ισορροπημένο τρόπο σε κρίσεις.

● […] Η ηγετική μας διπλωματία έχει παίξει βασικό ρόλο στην επίλυση κρίσεων στα Βαλκάνια, τον Καύκασο, τη Μέση Ανατολή και τον Τουρκικό Κόσμο και στη διασφάλιση της εξομάλυνσης. Η χώρα μας, με την ισχυρή και ηγετική κρατική εμπειρία της, είναι έτοιμη για τις νέες αβεβαιότητες και συγκρούσεις στις οποίες βυθίζεται ο κόσμος. Προκειμένου να αντιμετωπίσουμε τους κινδύνους και τις απειλές του χαοτικού κόσμου, θα συνεχίσουμε να κάνουμε καινοτόμα βήματα για την ενίσχυση της δικής μας στρατιωτικής και διπλωματικής ικανότητας, ενώ παράλληλα θα συνεχίσουμε να ενισχύουμε τη θέση μας σε ρεαλιστική βάση εντός της συμμαχίας του ΝΑΤΟ και ενώπιον της ΕΕ. Με την αποτελεσματική εξωτερική μας πολιτική και την αποτρεπτική μας ικανότητα, θα συνεχίσουμε να χτίζουμε τον δικό μας άξονα στον Τουρκικό Αιώνα. [σελ. 387]

● Το διεθνές σύστημα υφίσταται μεγάλη μεταμόρφωση. Η παγκόσμια τάξη πραγμάτων είναι μάρτυρας των αβεβαιοτήτων και των συγκρούσεων του ανταγωνισμού των μεγάλων δυνάμεων. Η στρατηγική υπεροχή της Δύσης σε οικονομικό, διπλωματικό και στρατιωτικό τομέα διαβρώνεται. Οι μη δυτικοί παράγοντες αυξάνουν την επιρροή τους στη διεθνή πολιτική, ειδικά η ασιατική ήπειρος μετατρέπεται σε νέο κέντρο έλξης. [σελ. 388]

● Η έλλειψη παγκόσμιας ηγεσίας γίνεται επίσης αισθητή μέρα με τη μέρα. Η επιδημία του Covid και η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία είναι τα δύο τελευταία παραδείγματα αυτής της κατάστασης. Αντί να δώσουν προτεραιότητα στην παγκόσμια ειρήνη και δικαιοσύνη, οι παγκόσμιοι παράγοντες ακολουθούν μια πολιτική με επίκεντρο τις δικές τους προτεραιότητες. […] Οι ταυτόχρονες συγκρούσεις στη γειτονική μας γεωγραφία δείχνουν ότι έχουν συμβεί ριζικές αλλαγές στο γεωπολιτικό περιβάλλον της Τουρκίας. Ο συνεχιζόμενος πόλεμος στην Ουκρανία επηρεάζει αρνητικά την ασφάλεια και τη σταθερότητα στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας. Τα βήματα της Ελλάδας που παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο και τις συμφωνίες θέτουν σε κίνδυνο την ασφάλεια της Τουρκίας στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Ο περιφερειακός ανταγωνισμός που αφορά στην ενέργεια στην Ανατολική Μεσόγειο αυξάνεται μέρα με τη μέρα. Το περιβάλλον σταθερότητας και ασφάλειας στον Νότιο Καύκασο είναι εύθραυστο επειδή δεν έχει ακόμη επιτευχθεί συνολική συμφωνία. […]. [σελ. 389]

●Το διεθνές σύστημα αναμένεται να διαμορφωθεί σε ένα πιο ανταγωνιστικό και συγκρουσιακό γεωπολιτικό περιβάλλον τα επόμενα χρόνια. Κάποιες χώρες καταβάλλουν έντονες προσπάθειες για να μετατρέψουν το παγκόσμιο σύστημα σε αρένα κατανομής εξουσίας. Αυτή η συνθήκη έχει καταστήσει τη διπλωματική επιρροή, την αποτρεπτική ισχύ, το οικονομικό δυναμικό και τη γεωπολιτική θέση της Τουρκίας πιο σημαντικά από ποτέ. Η Τουρκία υπό την ηγεσία μας έχει γίνει ένας από τους βασικούς παράγοντες στον παγκόσμιο ανταγωνισμό ισχύος, αναλαμβάνοντας ενεργό ρόλο στη διαχείριση παγκόσμιων και περιφερειακών κρίσεων. [σελ. 390]

● Από το 2011, είμαστε ενεργός υποστηρικτής όλων των πολιτικών διαδικασιών που διεξάγονται υπό την ηγεσία του ΟΗΕ για την επίλυση διαφορών στη χώρα [Λιβύη], στο πλαίσιο διαλόγου και αμοιβαίας κατανόησης, με στόχο τη διατήρηση της ανεξαρτησίας, της κυριαρχίας, της εδαφικής ακεραιότητας και της πολιτικής ενότητας της Λιβύης, η οποία έχει μεγάλη σημασία για την ειρήνη και την ασφάλεια της λεκάνης της Μεσογείου και της αφρικανικής ηπείρου.

● […] υπογράψαμε Μνημόνιο Συνεργασίας στον Τομέα της Ασφάλειας ως απάντηση στις επιθέσεις στην Τρίπολη το 2019. Με την εκπαίδευση και την συμβουλευτική υποστήριξη που παρείχαμε, διευκολύναμε την εδραίωση ισορροπίας και την κατάπαυση του πυρός, ανοίγοντας το δρόμο για μια διαδικασία πολιτικής λύσης μέσω του διαλόγου μεταξύ των Λιβύων.

● Με το Μνημόνιο Συναντίληψης για τον Περιορισμό της Θαλάσσιας Δικαιοδοσίας στη Μεσόγειο, που υπογράφηκε με τη νόμιμη Κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας την ίδια χρονιά, εξασφαλίσαμε τη μεγιστοποίηση των συμφερόντων και των δύο χωρών στην Ανατολική Μεσόγειο. Τον Οκτώβριο του 2022, υπογράψαμε και Μνημόνιο Κατανόησης για Συνεργασία στον Τομέα των Υδρογονανθράκων μεταξύ των δύο χωρών.

● Υπερασπιστήκαμε αποφασιστικά και αποτελεσματικά τα νόμιμα δικαιώματα της χώρας μας και των Τουρκοκυπρίων στην Ανατολική Μεσόγειο. Επιταχύναμε τις προσπάθειες οριοθέτησης των περιοχών θαλάσσιας δικαιοδοσίας στο πλαίσιο της αρχής της ισότητας μέσω διαλόγου και συνεργασίας. Υπογράψαμε τη «Συμφωνία Οριοθέτησης Ηπειρωτικής Υφαλοκρηπίδας» με την ‘ΤΔΒΚ’.

● Καθορίσαμε περιοχές αδειών εντός των ορίων της υφαλοκρηπίδας μας στην Ανατολική Μεσόγειο το 2009 και το 2012 και χορηγήσαμε άδειες εξερεύνησης και εξόρυξης στην TPAO. Επιταχύναμε τις εργασίες σεισμικών ερευνών από τα πλοία μας, έρευνας και γεωτρήσεων, προκειμένου να προσδιορίσουμε τους πόρους υδρογονανθράκων σε αυτές τις περιοχές και να επωφεληθούμε από αυτούς τους πόρους.

● Η θέση μας σχετικά με τα όρια της υφαλοκρηπίδας μας στην Ανατολική Μεσόγειο αναφέρθηκε για πρώτη φορά στα Ηνωμένα Έθνη το 2004 και στη συνέχεια το 2005, το 2013, το 2014 και το 2019. Στην κοινοποίηση που κάναμε στον ΟΗΕ στις 13 Νοεμβρίου 2019, καταγράψαμε ότι τα θαλάσσια σύνορά μας εκτείνονται μέχρι τα χωρικά ύδατα των έναντι νησιών στην περιοχή.

Έχουμε δηλώσει ότι τα νησιά δεν έχουν αποτέλεσμα που να εμποδίζει την προβολή της τουρκικής ακτογραμμής και την υφαλοκρηπίδα. Ενημερώσαμε τελευταία φορά τον ΟΗΕ στις 18 Μαρτίου 2020 για τα εξωτερικά όρια της υφαλοκρηπίδας μας στην Ανατολική Μεσόγειο. Επεκτείναμε το πεδίο ευθύνης έρευνας και διάσωσης και τις συναφείς δραστηριότητές μας ώστε να συμπίπτει με την υφαλοκρηπίδα μας το 2020, μετά την κοινοποίηση της υφαλοκρηπίδας μας στην Ανατολική Μεσόγειο στον ΟΗΕ. [σελ. 397]

● Εξαλείψαμε τις προκλητικές προσπάθειες παραβίασης των δικαιωμάτων και συμφερόντων μας στις θαλάσσιες δικαιοδοσίες μας, με παρεμβάσεις μας τόσο στο πεδίο όσο και στο ΄(διπλωματικο) ‘τραπέζι’.

● Έχουμε αναλάβει πρωτοβουλίες όπως η πρόταση για διοργάνωση μιας Διάσκεψης για την Ανατολική Μεσόγειο που θα ανοίξει την πόρτα στον διάλογο.

● Συνεχίσαμε την υποστήριξή μας στην ‘ΤΔΒΚ’ στο Κυπριακό, που είναι η εθνική μας υπόθεση. Υπερασπιστήκαμε την επίτευξη μιας δίκαιης και διαρκούς λύσης βασισμένης στα δεδομένα [σ.σ. status quo] στο νησί και στην απόδοση κυριαρχικής ισότητας και ισότιμου διεθνούς καθεστώτος, που είναι κατοχυρωμένο δικαίωμα του τουρκοκυπριακού λαού.

● Εφόσον η Διάσκεψη για την Κύπρο που πραγματοποιήθηκε στο Crans-Montana το 2017 υπήρξε ατελέσφορη λόγω της αδιάλλακτης στάσης της ελληνοκυπριακής πλευράς, δηλώσαμε ότι το μοντέλο λύσης της ομοσπονδίας δεν θα αποτελέσει στο εξής αντικείμενο διαπραγμάτευσης.

● Υποστηρίξαμε ενεργά τη «λύση των δύο κρατών με βάση την κυριαρχική ισότητα», η οποία θα διασφαλίσει τα νόμιμα δικαιώματα και την ασφάλεια της ‘ΤΔΒΚ’.

● Αφού καλέσαμε τη διεθνή κοινότητα να αναγνωρίσει επίσημα την ‘Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου’ στην ομιλία [του Τ/Προέδρου] στην 77η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ τον Σεπτέμβριο 2022, στη συνέχεια εξασφαλίσαμε ότι η ‘ΤΔΒΚ’ έγινε αποδεκτή ως μέλος παρατηρητής του Οργανισμού Τουρκικών Κρατών. Έτσι, η ‘ΤΔΒΚ’ έγινε δεκτή σε διεθνή οργανισμό με το συνταγματικό της όνομα για πρώτη φορά. Ο ‘πρόεδρος’ της ‘ΤΔΒΚ’ Τατάρ παρευρέθη στην Έκτακτη Σύνοδο Κορυφής των Τουρκικών Κρατών που πραγματοποιήθηκε στην Άγκυρα στις 15 Μαρτίου 2023.

● Ο αριθμός των Γραφείων Αντιπροσωπείας της ‘ΤΔΒΚ’, που ήταν 11 το 2002, αυξήθηκε σε 27 μέχρι το 2022. Έχουμε αυξήσει την ‘ορατότητα’ των Τουρκοκυπρίων στα μάτια της ΕΕ, των ΗΠΑ και διαφόρων χωρών του κόσμου.

● Στην περιοχή Βαρόσια, η οποία ήταν κλειστή για 46 χρόνια, ανοίξαμε το παραλιακό τμήμα και δύο δρόμους που οδηγούν στην παραλία, σε πρώτο στάδιο, και αφαιρέσαμε την πιλοτική περιοχή, που αντιστοιχεί στο 3,5%, από την στρατιωτική ζώνη.

● Παρά τα πολιτικά εμπόδια, έχουμε θέσει ως στρατηγικό μας στόχο την πλήρη ένταξη στην ΕΕ. Οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις στην ΕΕ ξεκίνησαν στις 3 Οκτωβρίου 2005 και 16 από τα 35 κεφάλαια έχουν ανοιχτεί μέχρι στιγμής σε διαπραγματεύσεις. Έχουμε δημιουργήσει μηχανισμούς διαλόγου υψηλού επιπέδου στους τομείς της υγείας, του κλίματος, της γεωργίας, της μετανάστευσης και της καταπολέμησης της τρομοκρατίας. [σελ. 398]

[ΥΠΟΚΕΦΑΛΑΙΟ] ‘Στρατηγικές προς τον Αιώνα της Τουρκίας’

1- Θα οικοδομήσουμε μια ζώνη ειρήνης, σταθερότητας και ευημερίας στην περιοχή μας.

2- Θα θεσμοθετήσουμε πρωτοβουλίες παρουσίας στις ηπείρους (σ.σ. όλο τον κόσμο).

3- Θα πρωτοστατήσουμε στην εγκαθίδρυση μιας δικαιότερης παγκόσμιας τάξης.

Θα εγκαθιδρύσουμε τον Άξονα της Τουρκίας ασκώντας τις πολιτικές μας σε αυτά τα τρία κεφάλαια με μια πολυδιάστατη διπλωματία. […]

● Οι σχέσεις μας με τις γειτονικές χώρες και περιοχές αποτελούν το πρώτο κεφάλαιο αρχιτεκτονικής της εξωτερικής μας πολιτικής. Κύριος στόχος μας είναι να δημιουργήσουμε μια ζώνη ειρήνης, σταθερότητας και ευημερίας γύρω από τη χώρα μας. Προς αυτή την κατεύθυνση, θα αναπτύξουμε τις σχέσεις μας με γειτονικές χώρες και περιοχές στο πλαίσιο της αρχής της καλής γειτονίας και του διεθνούς δικαίου. [σελ. 421-422]

● Στην Ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο, έναν από τους θεμελιώδεις πυλώνες της ‘Γαλάζιας Πατρίδας’ μας, θα κινητοποιήσουμε όλα τα μέσα για να προστατεύσουμε τα νόμιμα συμφέροντα της χώρας μας και της ‘ΤΔΒΚ’, που πηγάζουν από το διεθνές δίκαιο.

● Συνεχίζοντας την υποστήριξή μας στην ‘ΤΔΒΚ’ στο Κυπριακό, την εθνική μας υπόθεση, θα συνεχίσουμε να εργαζόμαστε για την επίσημη αναγνώριση της ‘Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου’ το συντομότερο δυνατό, προκειμένου να μπει τέλος σε κάθε είδους αδικίες κατά των Τουρκοκυπρίων.

● Θα προσπαθήσουμε να επιλύσουμε τις συγκρούσεις στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο μέσω διπλωματικών διαπραγματεύσεων με τη Γείτονα Ελλάδα, που ήταν μαζί μας στην ‘Καταστροφή του Αιώνα’. Πιστεύουμε ότι αυτό θα ενισχύσει την οικονομική, ανθρωπιστική και πολιτιστική αλληλεπίδραση και συνεργασία των δύο γειτονικών χωρών. Θα υποστηρίξουμε κάθε είδους διπλωματικές, πολιτικές και οικονομικές πρωτοβουλίες που θεμελιώνονται στην επιδίωξη της σταθερότητας, στη δίκαιη κατανομή των πόρων και σε μια πολυμερή εταιρική σχέση στην Ανατολική Μεσόγειο.

● Θα συμβάλουμε σθεναρά σε προσπάθειες όπως η «Πρωτοβουλία Ειρήνης στην Ανατολική Μεσόγειο» με στόχο τη μετατροπή της περιοχής σε λεκάνη ειρήνης και ευημερίας. [σελ. 423]

● Ενισχύοντας τη θέση μας εντός της συμμαχίας του ΝΑΤΟ, θα συνεχίσουμε να συνεισφέρουμε στη συμμαχία με βάση την αρχή του αδιαίρετου της ασφάλειας.

● Θα αναπτύξουμε τις σχέσεις μας με τις Ηνωμένες Πολιτείες στη βάση του αμοιβαίου σεβασμού και της ισότιμης εταιρικής σχέσης. Ενισχύοντας τον στρατηγικό μηχανισμό που έχουμε δημιουργήσει, θα διασφαλίσουμε ότι θα γίνουν συγκεκριμένα βήματα σύμφωνα με τις προτεραιότητες ασφαλείας της χώρας μας, ιδιαίτερα στα θέματα PYD/YPG, FETO και κυρώσεων.

● Θα συνεχίσουμε τις πολιτικές και οικονομικές μας σχέσεις με τη Ρωσία και τη συνεργασία μας στον τομέα της ενέργειας. Θα υποστηρίξουμε την ειρηνική επίλυση των περιφερειακών προβλημάτων, ιδιαίτερα του ζητήματος της Συρίας και της Ουκρανίας, τηρώντας τις αρχές του διεθνούς δικαίου. [σελ. 424]

● Θα υποστηρίξουμε ενεργά τη συνεχιζόμενη διαδικασία πολιτικού διαλόγου στη Λιβύη. Θα καταβάλουμε κάθε προσπάθεια για να αποκαταστήσουμε την ενότητα και την ακεραιότητα της χώρας διασφαλίζοντας τα νόμιμα δημοκρατικά δικαιώματα του λιβυκού λαού. Στο πλαίσιο των συμφωνιών που έχουν υπογραφεί μεταξύ της Λιβύης και της χώρας μας, θα προωθήσουμε περαιτέρω τις στρατηγικές μας σχέσεις από κάθε άποψη. [σελ. 425]

ΠΗΓΗ: Yetkin REPORT

https://hellasjournal.com/2023/04/mono-sti-hellas-journal-aftes-ine-i-ellinikou-endiaferontos-anafores-potamos-sto-manifesto-tou-tagip-erntogan-i-ellada-paraviazi-to-diethnes-dikeo/

Εκλογές στην Τουρκία: Τι δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, η κατανομή των εδρών και οι πιθανοί ρυθμιστές

0

 

Ένας μήνας έως τις κάλπες στη γειτονική χώρα. Τι γράφει το Κ-Report.

Ένας μήνας απομένει μέχρι να ανοίξουν οι κάλπες στη γειτονική μας Τουρκία, με την ανάδειξη Προέδρου να μετατρέπεται σε θρίλερ για γερά νεύρα.

Το K-Report των Κώστα Καλλίτση και Παύλου Τσίμα, που κυκλοφορεί καθημερινά σε συνδρομητική μορφή και με πλούσια ύλη, κάθε Τετάρτη απόγευμα πραγματοποιεί μια επιπλέον έκδοση, με θέματα αποκλειστικά από την Τουρκία. Ονομάζεται «Γράμμα από την Τουρκία» και φροντίζουν για αυτό οι Ευάγγελος Αρεταίος και Μαρία Ζαχαράκη. Το «Γράμμα από την Τουρκία» της Μεγάλης Τετάρτης περιλαμβάνει ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον ρεπορτάζ από τις εκλογές στη γειτονική μας χώρα, που η στήλη αναδημοσιεύει στο μεγαλύτερο μέρος του:

Η οριστικοποίηση των εκλογικών λιστών των αντίπαλων παρατάξεων μονοπώλησε την επικαιρότητα. Οι λίστες αντικατοπτρίζουν, κυρίως, την realpolitik των κομμάτων, τις εκλογικές στρατηγικές και την «πολιτική μηχανική», όπως έγραψε ο Μουράτ Γιετκίν εδώ και πολύ λιγότερο τις προσδοκίες των πολιτών για τα μεγάλα ζητήματα που τους απασχολούν. Πάντως θα είναι καθοριστικός παράγοντας της νίκης ή της ήττας καθώς ο νέος εκλογικός νόμος μπορεί εύκολα να αλλοιώσει το εκλογικό αποτέλεσμα, αναγκάζοντας τις Συμμαχίες να προβούν σε πολύπλοκες αλχημείες.

Συνομιλητές του ΚReport στην Τουρκία εκτιμούν ότι είναι πολύ πιθανό η χώρα να εισέλθει σε μια περίοδο αστάθειας και αβεβαιότητας μετά τις εκλογές, καθώς δεν διαφαίνεται να είναι εύκολη μια καθαρή νίκη ούτε της μίας παράταξης ούτε της άλλης.

k report 1

Οι δημoσκοπήσεις: Σύμφωνα με τους μέσους όρους 18 εταιρειών δημοσκοπήσεων τον Μάρτιο, το AKP βρίσκεται στο 33,6% (-0,7%), το CHP στο 27,2% (+1,9%), το IYI στο 10,4% (-3,1%), το HDP στο 10,4% (+0,1%), το Memleket στο 3,4% (+1,9%), το TIP στο 1,5% (+0, 6%), Yeniden Refah στο 1,4% (+0,1%), Zafer στο 1,4% (-0,2%), DEVA στο 1,4% (+0,1%), Gelecek στο 1,1% (+0,1%), Saadet στο 0,7% (-0,1%).

Οι πιθανές έδρες: Η πιο πρόσφατη προσομοίωση, με βάση τα παραπάνω αποτελέσματα αλλά και τις στρατηγικές των λιστών των Συμμαχιών, κατανέμει τις έδρες ως εξής: ΑΚΡ 252 έδρες, ΜΗΡ (το οποίο αποφάσισε να κατέβει με δική του λίστα κάτω από την ευρύτερη ομπρέλα της Λαϊκής Συμμαχίας) 21 έδρες, CHP (στις λίστες του οποίου κατεβαίνουν τα μικρά κόμματα της Εθνικής Συμμαχίας, DEVA, Gelecek, Saadet και Demokrat Partisi) 208 έδρες. ΙΥΙ (το οποίο κατεβαίνει στην ίδια λίστα με το CHP σε 16 επαρχίες και μόνο του, κάτω από την ομπρέλα της Εθνικής Συμμαχίας, στις υπόλοιπες 65) 47 έδρες και HDP (το οποίο φαίνεται ότι θα κατέβει ως Πράσινο Αριστερό Κόμμα καθώς αναμένεται ότι θα απαγορευτεί μέχρι τις εκλογές) 72 έδρες.

Το πιθανότερο σενάριο είναι ότι καμία παράταξη δεν θα έχει την αυτοδυναμία στην Εθνοσυνέλευση (301 έδρες) και ότι οι Κούρδοι θα είναι οι ρυθμιστές, κάτι που θα κάνει το προεδρικό σύστημα ακόμα πιο δυσλειτουργικό. Με την κατανομή αυτή, ακόμα και αν οι Κούρδοι συνταχθούν με το CHP και το ΙΥΙ, θα είναι οριακά εφικτή η αλλαγή του συντάγματος, καθώς απαιτούνται τουλάχιστον 330 ψήφοι για να προκηρυχτεί δημοψήφισμα και 367 για να γίνει η αλλαγή χωρίς δημοψήφισμα και μέσω της Εθνοσυνέλευσης.

Πρακτικά, σε κάθε επαρχία θα υπάρχουν διαφορετικές λίστες, κάτι που αναμένεται να δυσχεράνει την εκλογική διαδικασία αλλά και την καταμέτρηση.

k report 2

Εκλογή Προέδρου: Σύμφωνα με τον μέσο όρο εννιά δημοσκοπήσεων τον Μάρτιο, για τον πρώτο γύρο, ο Κιλιτσντάρογλου είναι στο 48,3%, ο Ερντογάν στο 43,8%, ο Ιντζέ στο 5,5% και ο Ογάν στο 2,2%. Στην Τουρκία εκτιμούν ότι η πλειονότητα των ψήφων του Ιντζέ και του Ογάν θα πάνε στον Κιλιτσντάρογλου στον δεύτερο γύρο, κάτι που θα του επιτρέψει, ενδεχομένως, να εκλεγεί με οριακή διαφορά.

Τα γερά χαρτιά: Στις λίστες του ΑΚΡ, συμπεριλαμβάνονται μόνο 104 νυν βουλευτές του, ενώ 181 βουλευτές έμειναν εκτός λίστας. Έτσι, το ΑΚΡ προχώρησε σε μια ανανέωση της τάξης του 65%. Δεκαέξι νυν υπουργοί, μεταξύ των οποίων είναι ο Ακάρ, ο Τσαβούσογλου και ο Σοϊλού, είναι στις εκλογικές λίστες, εξέλιξη που στην Τουρκία εκτιμάται ως ένδειξη ότι ο Ερντογάν θεωρεί σίγουρο ότι θα έχει ασφαλή αυτοδυναμία στην Εθνοσυνέλευση. Διότι, σύμφωνα με το σύνταγμα, ένας βουλευτής θα πρέπει να παραιτηθεί για να γίνει υπουργός και το κόμμα του χάνει την έδρα. Στις λίστες του ΑΚΡ συμπεριλήφθηκε και ο γαμπρός του Ερντογάν, Μπεράτ Αλμπαϊράκ, αλλά όχι η κόρη του Σουμεϊέ, όπως ήθελαν έντονες φήμες.

Το CHP, στις κοινές λίστες με τα μικρά κόμματα της Συμμαχίας, αναμειγνύει αριστερούς, μειονοτικούς αλλά και δεξιούς και πρώην μέλη και υπουργούς του ΑΚΡ, προκαλώντας δυσφορία, κυρίως στην αριστερή πτέρυγα του κόμματος. Ο δημοσιογράφος Ισμαήλ Σαϊμάζ, σε ανάρτηση του εδώ έγραψε ότι μετά τις εκλογές θα υπάρχουν δυο ΑΚΡ στην Εθνοσυνέλευση: «Το ένα είναι το σημερινό ΑΚΡ και το άλλο είναι το πρώην ΑΚΡ, το οποίο θα εισέλθει στην Εθνοσυνέλευση μέσω της λίστας του CHP».

Το φαινόμενο Ιντζέ: Ο Μουχαρέμ Ιντζέ και το κόμμα του, Memleket (Πατρίδα) έχουν πάρει διαστάσεις πολιτικού και κοινωνιολογικού φαινομένου που απασχολεί έντονα τους Τούρκους αναλυτές. Για την ευρύτερη αντιπολίτευση, ο Ιντζέ, που πρόσφατα αποχώρησε από το CHP, είναι πλέον σημαντικό πρόβλημα. Η υποψηφιότητα του και τα εντυπωσιακά υψηλά ποσοστά, σταθερά πάνω από το 5%, θα στερήσουν την δυνατότητα της νίκης στον Κιλιτσντάρογλου από τον πρώτο γύρο.

Σύμφωνα με αναλυτές στην Τουρκία, 4 στους 10 ψηφοφόρους του Memleket είχαν ψηφίσει CHP το 2018, τουλάχιστον 3 από αυτούς είναι ψηφοφόροι που ψηφίζουν για πρώτη φορά, 1 από αυτούς δεν είχε ψηφίσει στις τελευταίες εκλογές και οι υπόλοιποι 2 είναι ψηφοφόροι του İYİ και του MHP.

https://www.ieidiseis.gr/paixnidia-eksousias/193550/ekloges-stin-tourkia-ti-deixnoun-oi-dimoskopiseis-i-katanomi-ton-edron-kai-oi-pithanoi-rythmistes

Η υπόθεση Γκερσκόβιτς θυμίζει μία «κατασκοπική» ιστορία από τον Ψυχρό Πόλεμο

0

Η ανταλλαγή του Αμερικανού δημοσιογράφου, Έβαν Γκερσκόβιτς, στο πλαίσιο της ανταλλαγής κρατουμένων μπορεί να εξεταστεί μόνο αφότου δικασθεί, λέει η Μόσχα. Κάτι αντίστοιχο είχε συμβεί και πριν από μερικές δεκαετίες…

Η Ρωσία ανακοίνωσε ότι μια πιθανή ανταλλαγή κρατουμένων, στην οποία θα περιλαμβάνεται και ο δημοσιογράφος της εφημερίδας Wall Street Journal, Εβαν Γκερσκόβιτς, μπορεί να εξετασθεί αφότου δικασθεί.

Ο Γκερσκόβιτς συνελήφθη τον περασμένο μήνα, αφότου η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Ασφαλείας της Ρωσίας (FSB) τον κατηγόρησε ότι συνέλεγε διαβαθμισμένες πληροφορίες για ένα στρατιωτικό εργοστάσιο, ισχυρισμό τον οποίο η Wall Street Journal και οι Ηνωμένες Πολιτείες απέρριψαν ως ψευδή.

«Το ζήτημα της ανταλλαγής οποιουδήποτε μπορεί να εξεταστεί αφότου το δικαστήριο εκδώσει την ετυμηγορία του ειδικά για αυτήν ή εκείνη την κατηγορία», δήλωσε ο Ρώσος υφυπουργός Εξωτερικών, Σεργκέι Ριαμπκόφ.

Η σύλληψη Γκερσκόβιτς στη Ρωσία θύμισε σε πολλούς μία υπόθεση που εκτυλίχθηκε πριν από σχεδόν τέσσερις δεκαετίες, στο απόγειο του Ψυχρού Πολέμου. Σύμφωνα με δημοσίευμα της WSJ, ο Νίκολας Ντανίλοφ, ανταποκριτής του U.S. News & World Report, είχε κατηγορηθεί για κατασκοπεία το 1986 από την KGB.

Η FSB, ο διάδοχος της KGB, συνέλαβε τον κ. Γκερσκόβιτς. Όπως υπογραμμίζει η WSJ, είχε διαπιστευθεί στη Ρωσία από το υπουργείο Εξωτερικών της χώρας τη στιγμή της κράτησής του.

Η υπόθεση Γκερσκόβιτς θυμίζει μία «κατασκοπική» ιστορία από τον Ψυχρό Πόλεμο-1

Όπως έγινε με τη σύλληψη του κ. Γκερσκόβιτς, αντιστοίχως και με εκείνη του κ. Ντανίλοφ πυροδοτήθηκε ένα διεθνές επεισόδιο, οδηγώντας Μόσχα και Ουάσιγκτον σε μια περίοδο αυξημένης έντασης.

Ο κ. Ντανίλοφ, ο οποίος έπεσε σε μια παγίδα που έστησε η KGB, τελικά αφέθηκε ελεύθερος σε ανταλλαγή κρατουμένων, μια τακτική που χρησιμοποιούσαν οι ΗΠΑ για να εξασφαλίσουν την απελευθέρωση άλλων κρατουμένων στη Ρωσία.

Στις δεκαετίες που ακολούθησαν τη σύλληψη του κ. Ντανίλοφ, η Σοβιετική Ένωση κατέρρευσε και η Ρωσία έγινε πολύ πιο ανοιχτή στην κάλυψη από ξένους δημοσιογράφους.

Αλλά υπό τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν –ειδικά από τότε που διέταξε την εισβολή στην Ουκρανία- η Μόσχα έχει περιορίσει την πρόσβαση σε ξένους δημοσιογράφους, πολλοί από τους οποίους έχουν εγκαταλείψει τη χώρα.

Η υπόθεση Γκερσκόβιτς θυμίζει μία «κατασκοπική» ιστορία από τον Ψυχρό Πόλεμο-2

Η σύλληψη Γκερσκόβιτς είναι δηλωτική των εξαιρετικά ψυχρών σχέσεων μεταξύ Μόσχας και Δύσης. Σήμερα, η εμπειρία του Ψυχρού Πολέμου του 88χρονου Νίκολας Ντανίλοφ, που ζει με τη σύζυγό του στη Μασαχουσέτη, έχει αποκτήσει ενδιαφέρον καθώς ήταν ο τελευταίος Αμερικανός ρεπόρτερ που συνελήφθη από τη Ρωσία.

Η περίπτωσή του παρέχει πληροφορίες για τις μεθόδους που χρησιμοποιούσαν οι υπηρεσίες ασφαλείας της Ρωσίας και η Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών σε μια προηγούμενη εποχή.

Η παγίδα της KGB

Ένα χρόνο πριν τη σύλληψή του, ο κ. Ντανίλοφ βρήκε έναν φάκελο στο γραμματοκιβώτιό του στη Μόσχα. Μέσα στον φάκελο βρήκε έναν άλλον που απευθυνόταν στον πρέσβη των ΗΠΑ στη Μόσχα. Όταν άνοιξε αυτόν τον φάκελο, βρήκε έναν τρίτο φάκελο που απευθυνόταν στον Ουίλιαμ Κάσεϊ, τότε διευθυντή της CIA. Μέσα σε αυτόν τον φάκελο, βρήκε ένα γράμμα επτά σελίδων, χειρόγραφο με μέθοδο της στενογραφίας. Στο κείμενο αμέσως αναγνώρισε μια ρωσική λέξη που σημαίνει «πύραυλος».

Η σύζυγος του κ. Ντανίλοφ, Ρουθ, μιλώντας στην WSJ, αποκάλυψε ότι φοβούνταν πως η επιστολή ήταν ψεύτικη και συντάχθηκε από την KGB για να τους παγιδεύσει και να τους κατηγορήσει για κατασκοπεία. Σκέφτηκαν να την παραδώσουν σε ένα κοντινό αστυνομικό τμήμα, αλλά αν η επιστολή ήταν αληθινό, αυτό θα έθετε σε κίνδυνο τον συντάκτη. Σκέφτηκαν επίσης να κάψουν την επιστολή, αλλά ανησυχούσαν ότι έτσι θα κατέστρεφαν ένα μήνυμα ζωτικής σημασίας για τις ΗΠΑ.

Το ζευγάρι πήγε με το ΙΧ του από το διαμέρισμα τους στην Πρεσβεία των ΗΠΑ, μία διαδρομή που η κυρία Ντανίλοφ είπε ότι ήταν η πιο τρομακτική της ζωής τους, γιατί περίμεναν να τους σταματήσει η KGB.

Στην πρεσβεία, παρέδωσαν την επιστολή στον επικεφαλής πολιτιστικό ακόλουθο, ο οποίος τη μετέφερε στη CIA – μια κίνηση που θα περιέπλεκε πολύ τη ζωή του κ. Ντανίλοφ στο μέλλον, σύμφωνα με τα απομνημονεύματα του.

Ο κύριος Ντανίλοφ ήταν ένας έμπειρος άνθρωπος στη Ρωσία. Είχε εργαστεί στη Μόσχα τη δεκαετία του 1960 στην United Press International και στις αρχές της δεκαετίας του 1980 επέστρεψε ως προϊστάμενος του γραφείου για το U.S. News & World Report. Η δεύτερη αποστολή του στη Μόσχα εκτυλίχθηκε μια τεταμένη περίοδο μεταξύ της KGB και της CIA.

Η υπόθεση Γκερσκόβιτς θυμίζει μία «κατασκοπική» ιστορία από τον Ψυχρό Πόλεμο-3

Στη Μόσχα εκείνη την εποχή, η CIA συγκέντρωσε μερικές από τις πιο πολύτιμες πληροφορίες της από τους λεγόμενους εθελοντές: Σοβιετικούς επιστήμονες ή αξιωματούχους των υπηρεσιών ασφαλείας, που ήταν δυσαρεστημένοι με το σοβιετικό σύστημα και παρέδιδαν κρυφά μηνύματα απόρρητων πληροφοριών στα κλειδωμένα αυτοκίνητα των διπλωματών των ΗΠΑ, που ήταν σταθμευμένα κοντά στην πρεσβεία.

Το προσωπικό της πρεσβείας των ΗΠΑ συνήθιζε να αφήνει τα παράθυρα των ΙΧ ανοιχτά για να διευκολύνουν τέτοιες ενέργειες, σύμφωνα με τον Μιλτ Μπίρντεν, πρώην αξιωματικό της CIA που βοήθησε στην επίβλεψη επιχειρήσεων κατά της Σοβιετικής Ένωσης.

Η CIA ήταν περιορισμένη, ωστόσο, αναφορικά με ποιον να μπορούσε να επιστρατεύσει μεταξύ των Αμερικανών. Μετά από μια σειρά ακροάσεων στο Κογκρέσο, η CIA το 1977 υιοθέτησε μία πολιτική απαγορεύσεων κατά της αξιοποίησης Αμερικανών δημοσιογράφων, κληρικών και εργαζομένων σε οργανώσεις ανθρωπιστικής βοήθειας. Νόμος που ψηφίστηκε εκείνο το έτος, επέβαλε την ειδοποίηση στο Κογκρέσο και την έγκριση από τον πρόεδρο των ΗΠΑ για τη επιστράτευση Αμερικανού δημοσιογράφου σε επιχείρηση πληροφοριών.

Υπήρχαν περιπτώσεις, κατά τις οποίες οι απόρρητες πληροφορίες έφταναν εκ των πραγμάτων στα χέρια των Αμερικανών δημοσιογράφων, καθώς ήταν από τους ελάχιστους Αμερικανούς που διέμεναν στη Μόσχα εκείνη την εποχή.

Το 1981, ένας Σοβιετικός πολίτης μπήκε σε αίθουσα σύνταξης αμερικανικού πρακτορείου ειδήσεων στη Μόσχα και άφησε ένα πακέτο 250 σελίδων – ένας δημοσιογράφος το παρέδωσε στη συνέχεια στη CIA. Το πρακτορείο υποσχέθηκε να μην αποκαλύψει ποτέ την ταυτότητα του δημοσιογράφου.

Το πακέτο ήταν μια άνευ προηγουμένου συλλογή πληροφοριών σχετικά με τα σοβιετικά πυρηνικά όπλα, τόσο εκτεταμένη στις λεπτομέρειες που οδήγησε τις ΗΠΑ να επανασχεδιάσουν τις εκτιμήσεις τους για ολόκληρο το σοβιετικό πυρηνικό πρόγραμμα. Η CIA δεν έμαθε ποτέ την ταυτότητα του συντάκτη.

Στη συνέχεια, τέσσερα χρόνια αργότερα, ο κ. Ντανίλοφ παρέδωσε το νέο πακέτο, που προκάλεσε αίσθηση στα κεντρικά γραφεία της CIA. Το Γραφείο Επιστημονικής και Έρευνας Όπλων ήταν πεπεισμένο ότι ο ίδιος άνθρωπος, χρησιμοποιώντας την ίδια μέθοδο στενογραφίας, είχε συντάξει το κείμενο των 250 σελίδων το 1981.

Ο διευθυντής του Σοβιετικού κλάδου της CIA στο Λάνγκλεϊ, Μπάρτον Γκέρμπερ, διέταξε τον σταθμό της CIA της Μόσχας να εντοπίσει τον συντάκτη και ζητήθηκε η βοήθεια του κ. Ντανίλοφ.

Η σύλληψη του Ντανίλοφ

Σε απομνημονεύματα, ο δημοσιογράφος έγραψε ότι κλήθηκε στην πρεσβεία για μια συνομιλία με έναν άνδρα που αργότερα έμαθε ότι ήταν ο επικεφαλής του σταθμού της CIA στη Μόσχα. Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε μέσα στο «Bubble», ειδική αίθουσα που ήταν αδιαπέραστη από συσκευές υποκλοπής.

Σε συνέντευξή του πριν από ένα μήνα, ο κ. Ντανίλοφ είπε ότι φοβόταν να βοηθήσει. Η πρεσβεία «μερικές φορές ενήργησε με τέτοιο τρόπο που με έθετε σε κίνδυνο. Δεν ήταν πάντα τα πιο διακριτικά άτομα». Πρόσθεσε ότι παρέδωσε το όνομα και τον αριθμό τηλεφώνου ενός ατόμου που νόμιζε ότι άφησε το πακέτο.

Πιάνοντας το νήμα, αξιωματούχοι της CIA ανέφεραν το όνομα του κ. Ντανίλοφ δύο φορές – μία φορά χρησιμοποιώντας τη ρωσική εκδοχή του μικρού του ονόματος σε μια κλήση και μία ακόμα χρησιμοποιώντας το μικρό όνομά του σε μια επιστολή. Η KGB εντόπισε και τις δύο αναφορές, καθώς κατάφερε να υποκλέψει την τηλεφωνική κλήση και την αλληλογραφία.

Ο κ. Μπίρντεν, πρώην αξιωματικός της CIA, τόνισε ότι η KGB έμαθε τα πάντα επειδή ο κ. Ντανίλοφ μάλλον έκανε λάθος σχετικά με το ποιος άφησε το πακέτο. Το πρόσωπο που ανέφερε ήταν πηγή της KGB.

Ο κ. Ντανίλοφ διαπίστωσε ότι κάτι είχε πάει στραβά. Όταν παρακολούθησε μια συνέντευξη Τύπου της πρεσβείας, Αμερικανός διπλωμάτης τον τράβηξε στην άκρη και τον προειδοποίησε να είναι προσεκτικός, χωρίς να εξηγήσει γιατί. Υπογράμμισε ότι οι ανησυχίες του υποχώρησαν καθώς περνούσαν μήνες και πλησίαζε στο τέλος της αποστολής του στη Μόσχα το 1986.

Αυτό που πυροδότησε τη σύλληψη του, λένε αξιωματούχοι των ΗΠΑ, ήταν ένα γεγονός στο οποίο έδωσε ελάχιστη προσοχή: μια επιχείρηση σύλληψης του FBI εναντίον ενός Σοβιετικού στη Νέα Υόρκη το 1986.

Ο φυσικός, Γενάντι Ζαχάρωφ, ήταν υπάλληλος της Γραμματείας των Ηνωμένων Εθνών. Το FBI τον συνέλαβε σε μια πλατφόρμα του μετρό στο Κουίνς, αφού έδωσε 1.000 δολάρια σε μετρητά σε έναν πληροφοριοδότη του FBI που είχε προσφερθεί να του πουλήσει σχέδια που περιέγραφαν κινητήρες τζετ της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ. Επειδή η δουλειά του κ. Ζαχάρωφ δεν προσέφερε διπλωματική ασυλία, αντιμετώπισε μακροχρόνια ποινή φυλάκισης.

Μια εβδομάδα αργότερα, ο κ. Ντανίλοφ συναντήθηκε με έναν Σοβιετικό γνωστό του σε ένα πάρκο της Μόσχας για να τον αποχαιρετήσει πριν την αναχώρησή του από τη χώρα. Ως δώρο, ο κ. Ντανίλοφ του έφερε ένα πακέτο με μυθιστορήματα του Στίβεν Κινγκ. Σε αντάλλαγμα, ο κ. Ντανίλοφ πήρε ένα πακέτο μέσα στο οποίο ο ίδιος νόμιζε ότι υπήρχαν αποκόμματα από περιφερειακές εφημερίδες της Ρωσίας.

Η συνάντηση ήταν στην πραγματικότητα μια παγίδα και ο κ. Ντανίλοφ θα μάθαινε αργότερα ότι το πακέτο περιείχε δύο χάρτες με την ένδειξη «άκρως απόρρητο».

Η υπόθεση Γκερσκόβιτς θυμίζει μία «κατασκοπική» ιστορία από τον Ψυχρό Πόλεμο-4

Μία κλούβα με πράκτορες της KGB περίμενε κοντά και συνέλαβε τον κ. Ντανίλοφ μέσα σε λίγα λεπτά. Κατηγορήθηκε για κατασκοπεία και μεταφέρθηκε στη φυλακή Λεφόρτοβο, στο ίδιο μέρος όπου κρατείται ο κ. Γκερσκόβιτς.

Ο Λευκός Οίκος αρχικά αρνήθηκε να ανταλλάξει τον κ. Ντανίλοφ με τον σοβιετικό φυσικό που είχε συλλάβει το FBI στη Νέα Υόρκη, λέγοντας ότι ο κ. Ντανίλοφ ήταν δημοσιογράφος και δεν υπήρχε βάση για ανταλλαγή.

Ο τότε υπουργός Εξωτερικών Τζορτζ Σουλτς τάχθηκε υπέρ μιας ανταλλαγής αφού έμαθε την περίπλοκη ιστορία που οδήγησε στην επαφή του κ. Ντανίλοφ με τη CIA. «Η CIA είχε εκθέσει τον Ντανίλοφ στην KGB», έγραψε στα απομνημονεύματά του. «Ένιωσα έντονα ότι είχαμε μια ιδιαίτερη υποχρέωση απέναντι στον Ντανίλοφ εξαιτίας αυτού που του είχε κάνει η CIA».

Ο κ. Μπίρντεν, επόπτης της CIA, αμφιβάλλει ότι οι υπηρεσίες ασφαλείας της Ρωσίας πιστεύουν ότι δημοσιογράφοι, όπως ο κ. Ντανίλοφ ή ο κ. Γκερσκόβιτς, κατασκόπευαν πράγματι για τις ΗΠΑ, αλλά ότι η KGB συγκέντρωσε πληροφορίες για δημοσιογράφους σαν αυτούς επειδή συμπεριφέρονται με τρόπο που οι Ρώσοι πιστεύουν ότι τους καθιστά αποτελεσματικούς κατασκόπους.

Συγκεκριμένα, και οι δύο μιλούσαν άπταιστα ρωσικά, ταξίδευαν και αναμειγνύονταν εύκολα με Ρώσους και δεν είχαν πρόβλημα να συλλέξουν πληροφορίες σε μια εποχή που η Ρωσία ήταν ή είναι ευαίσθητη σχετικά με τα στρατιωτικά μυστικά της.

«Στον κόσμο αυτό, η συλλογή πληροφοριών και η δημοσιογραφία είναι το ίδιο πράγμα», είπε ο κ. Μπίρντεν. «Έτσι, μερικές φορές, όταν βλέπουν έναν καλό ρεπόρτερ, αποφασίζουν να ρίξουν τα βλέμματά τους επάνω του».

Πηγή: Wall Street Journal,Καθημερινή

Washington Post: Σε στρατιωτική βάση εργαζόταν ο «υπεύθυνος» της διαρροής των εγγράφων του Πενταγώνου

0

Η αμερικανική εφημερίδα βασίζει την έκθεσή της, που δεν κατονομάζει το άτομο, σε συνεντεύξεις με δύο μέλη της ομάδας συνομιλίας Discord.

Το άτομο που διέρρευσε απόρρητα έγγραφα των υπηρεσιών πληροφορίων των ΗΠΑ, προκαλώντας έρευνα για την εθνική ασφάλεια, είναι ένας λάτρης των όπλων στα 20 του χρόνια, ο οποίος εργαζόταν σε στρατιωτική βάση, ανέφερε η Washington Post, επικαλούμενη συναδέλφους του σε μια διαδικτυακή ομάδα συζήτησης.

H διαρροή έγινε σε μια ομάδα στην πλατφόρμα άμεσων μηνυμάτων Discord, που μοιράζονταν μια «αμοιβαία αγάπη για τα όπλα, τον στρατιωτικό εξοπλισμό και τον Θεό», ανέφερε η Post. Φέρεται να χρησιμοποιούσε το ψευδώνυμο OG, αργκό για το «Original Gangster».

«Είναι γυμνασμένος. Είναι δυνατός. Είναι οπλισμένος. Είναι εκπαιδευμένος. Σχεδόν όλα όσα μπορείς να περιμένεις από κάποια τρελή ταινία», δήλωσε ένα μέλος της ομάδας συνομιλίας, το οποίο ήταν κάτω των 18 ετών και μίλησε υπό τον όρο της ανωνυμίας με την άδεια της μητέρας του, ανέφερε η Post.

Η Post που δεν κατονομάζει το άτομο, βασίζει το δημοσίευμα σε συνεντεύξεις με δύο μέλη της ομάδας στην πλατφόρμα Discord. Το Reuters δεν ήταν σε θέση να επαληθεύσει τις λεπτομέρειες της. Η Discord ανέφερε σε δήλωσή της νωρίτερα την Τετάρτη ότι συνεργάζεται με τις αστυνομικές αρχές.

Το Υπουργείο Άμυνας και το Υπουργείο Δικαιοσύνης δεν απάντησαν αμέσως σε αίτημα του Reuters για σχολιασμό.

Από πού προήλθε το υλικό;

Η εκτίμηση ότι πρόκειται για διαρροή και όχι προϊόν χάκινγκ είναι πιο ισχυρή. Το υλικό -φωτογραφίες από έγγραφες ενημερώσεις- κυκλοφορεί σε πλατφόρμες όπως το Twitter, το 4chan και το Telegram, αλλά τα αρχεία είχαν τοποθετηθεί στο Discord, μια πλατφόρμα ανταλλαγής μηνυμάτων κοινωνικής δικτύωσης, από τις αρχές Μαρτίου.

Οι εικόνες μοιάζουν με βιαστικά τραβηγμένες φωτογραφίες από κομμάτια χαρτιού, που έχουν τοποθετηθεί πάνω σε ένα περιοδικό για το κυνήγι.

Πρώην αξιωματούχοι, που εξέτασαν το υλικό, εκτιμούν ότι πρόκειται για μία απόρρητη ενημέρωση που κάποιος δίπλωσε, την έβαλε στην τσέπη του και στη συνέχεια την άνοιξε σε ασφαλή περιοχή προκειμένου να φωτογραφίσει τα έγγραφα.

Ορισμένα έγγραφα είχαν σήμανση «μόνο για ενημέρωση Αμερικανών», αυξάνοντας την πιθανότητα ένας Αμερικανός αξιωματούχος να διέρρευσε τις πληροφορίες.

Εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες, κυβερνητικοί αξιωματούχοι των ΗΠΑ έχουν την άδεια ασφαλείας που απαιτείται για να αποκτήσουν πρόσβαση στα έγγραφα, δήλωσε ανώτερος αξιωματούχος, περιπλέκοντας την έρευνα για το ποιος τα διέρρευσε.

Τα διαβαθμισμένα αμερικανικά έγγραφα, ορισμένα εκ των οποίων χαρακτηρίζονταν «άκρως απόρρητα», που διέρρευσαν στο Διαδίκτυο, αναφέρουν λεπτομερώς τις απόψεις της Ουάσιγκτον για τον πόλεμο στην Ουκρανία και φαίνεται να περιέχουν διάφορες πληροφορίες για τους στενούς συμμάχους των Ηνωμένων Πολιτειών.

Το Πεντάγωνο θεωρεί ότι η αποκάλυψη αυτών των εμπιστευτικών εγγράφων συνιστά «πολύ σοβαρό κίνδυνο» για την αμερικανική εθνική ασφάλεια και το υπουργείο Δικαιοσύνης ξεκίνησε ποινική έρευνα για το θέμα.

Πηγή: Washington Post, Reuters, Καθημερινή

Η ΣΤΑΥΡΩΣΗ

0

Παβίας Ανδρέας (π. 1440 – μεταξύ 1504-1512) 

Η Σταύρωση, β΄ μισό 15ου αιώνα

Εθνική Πινακοθήκη

ΣΗΜΕΡΟΝ ΚΡΑΜΑΤΑΙ ΕΠΙ ΞΥΛΟΥ

 

 

Δ. Κωνσταντακόπουλος: Πυρηνικός κίνδυνος από την Ουκρανία

0

Δεν χρειάζεται να είσαι δημοσιογράφος ή πυρηνικός φυσικός για να καταλάβεις ότι οι Ρώσοι δεν βομβαρδίζουν τον πυρηνικό σταθμό της Ζαπαρίζιε στην Ουκρανία.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
12 Απριλίου 2023

Τις προάλλες παρακολουθούσα την «ERT news». O δημοσιογράφος συζητούσε με κάποιον επιστήμονα που είχε καλέσει για τους κινδύνους από το πυρηνικό εργοστάσιο της Ζαπαρίζιε στην Ουκρανία. Από κάτω, η οθόνη της τηλεόρασης έγραφε: «Οι Ρώσοι βομβαρδίζουν το πυρηνικό εργοστάσιο». Το σημείωσα μάλιστα πρόχειρα σε ένα τετράδιο που έχω να κρατάω τις πιο εντυπωσιακές μπαρούφες που ακούω – και δεν είναι λίγες.

Το εργοστάσιο της Ζαπαρίζιε είναι το μεγαλύτερο πυρηνικό εργοστάσιο ηλεκτροπαραγωγής στην Ευρώπη και μια τυχόν ανατίναξή του, ένα λιώσιμο της καρδιάς ενός από τους αντιδραστήρες του ή ένα οποιοδήποτε άλλο ατύχημα μπορεί να έχει τρομερές συνέπειες. Όχι μόνο για την ήδη κατεστραμμένη Ουκρανία, αλλά για ολόκληρη την ευρωπαϊκή ήπειρο και βέβαια για την Ελλάδα, όπου συχνά φυσάνε βορειοανατολικοί άνεμοι.

Δεν χρειάζεται να είσαι δημοσιογράφος ή πυρηνικός φυσικός για να καταλάβεις ότι οι Ρώσοι δεν βομβαρδίζουν τον πυρηνικό σταθμό. Γιατί δεν γίνεται οι Ρώσοι να βομβαρδίζουν ένα πυρηνικό σταθμό που κατέχουν από την αρχή σχεδόν του πολέμου.

Και όμως. Το προφανές της υπόθεσης δεν εμπόδισε κοτζάμ Διεθνή Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας (ΙΑΕΑ) να εκδίδει ανακοινώσεις για το θέμα, στις οποίες να μη προσδιορίζει ποιος επιτίθεται σε ποιόν και ποιος βομβαρδίζει τον σταθμό.

Όσο για τα δυτικά (και ελληνικά) μέσα ενημέρωσης υπήρξαν ομοφώνως κατηγορηματικά: Οι Ρώσοι βομβαρδίζουν.

Οι αποτυχημένες επιθέσεις των Ουκρανών

Έως ότου, την περασμένη Παρασκευή, ήρθαν οι Times του Λονδίνου και έγραψαν την αλήθεια, περιγράφοντας μία από αρκετές επιθέσεις των Ουκρανών εναντίον του πυρηνικού σταθμού. Σύμφωνα με το βρετανικό ρεπορτάζ 600 περίπου Ουκρανοί στρατιώτες των ειδικών δυνάμεων δοκίμασαν να διασχίσουν με βάρκες τον Δνείπερο τον Οκτώβριο του 2022 για να επιτεθούν και να καταλάβουν τον πυρηνικό σταθμό.

Ενώ οι Ουκρανοί προσπαθούσαν να διασχίσουν το ποτάμι, ρουκέτες HIMARS που έχουν δώσει οι Αμερικανοί στο Κίεβο χτύπησαν τις ρωσικές θέσεις. Πηγή στο αμερικανικό Πεντάγωνο που ρώτησαν οι Times είπε ότι πριν από την επιδρομή οι ΗΠΑ έδωσαν «δεδομένα στόχευσης» για τις HIMARS και «χρονικά ευαίσθητη πληροφόρηση» στις ουκρανικές ειδικές δυνάμεις. Σε μια μάλλον γελοία προσπάθεια να εμφανισθούν αμέτοχοι της τεράστιας ευθύνης τους για την ενδεχόμενη πρόκληση μιας πυρηνικής καταστροφής στο κέντρο της ηπείρου, οι πηγές του Πενταγώνου υποστήριξαν ότι: «Μοιραζόμαστε μαζί τους πληροφορίες, αλλά είναι υπεύθυνοι για την επιλογή, απόδοση προτεραιότητας και τις τελικές αποφάσεις».

Η επίθεση αυτή της 19ης Οκτωβρίου στο μεγαλύτερο εργοστάσιο ηλεκτροπαραγωγής της Ευρώπης απέτυχε, καθώς οι περισσότεροι Ουκρανοί αντιμετώπισαν ρωσικό πυρ και δεν κατάφεραν να περάσουν το ποτάμι. Μόνο μια μικρή ομάδα κατάφερε να το περάσει και έδωσε πολύωρη μάχη με τους Ρώσους στα περίχωρα του Ενερχοντάρ, της πόλης όπου βρίσκεται το εργοστάσιο, σύμφωνα πάντα με τους Times.

Αν προτιμούσατε τώρα να ενημερώνεστε από το πρακτορείο ΤΑΣΣ αντί του ελληνικού και δυτικού τύπου θα είχατε μάθει την επίθεση και το αποτέλεσμά της εδώ και έξι μήνες, από τις ανακοινώσεις του στρατηγού Ίγκορ Κονάσενκoφ, εκπρόσωπου Τύπου του ρωσικού υπουργείου Άμυνας, σύμφωνα με τον οποίο οι Ουκρανοί χρησιμοποίησαν 37 λέμβους ενώ η αποβατική τους δύναμη περιείχε 12 βαριά και 25 ελαφρά οχήματα. Όπως επίσης θα γνωρίζατε ότι οι Αμερικανοί παρέχουν πληροφορίες στους Ουκρανούς για να βομβαρδίζουν.

Η επίθεση αυτή δεν υπήρξε η μόνη. Τον Σεπτέμβριο του 2022 Ουκρανοί πάλι δοκίμασαν (σύμφωνα με τους Ρώσους) να αποβιβαστούν κοντά στο εργοστάσιο, αλλά αποκρούστηκαν.

Σε πανικό η Δύση, πολλαπλασιάζει τους τυχοδιωκτισμούς

Οι επιθέσεις στο πυρηνικό εργοστάσιο δεν είναι παρά ένα ακόμα επεισόδιο μιας σειράς από όλο και πιο επικίνδυνες προβοκάτσιες, όπως για παράδειγμα η δολοφονία των διακεκριμένων Ρώσων δημοσιογράφων Ντάρια Ντούγκινα και Βλαντλέν Τατάρσκι, η απόπειρα επίθεσης στο πυρηνικό εργοστάσιο του Κουρσκ, η ανατίναξη των αγωγών Nord Stream, που καταδεικνύουν τους κινδύνους που συνεπιφέρει για την ασφάλεια όλης της ηπείρου και του πλανήτη, ο άνευ ιστορικού προηγουμένου δυτικός τυχοδιωκτισμός στην Ουκρανία και ο πανικός που καταλαμβάνει σταδιακά την ηγεσία των ΗΠΑ και της Δύσης. Όχι μόνο για το τι συμβαίνει στην Ουκρανία, αλλά γιατί νοιώθουν πως τους φεύγει, για πρώτη φορά μετά από 500 χρόνια, ο πλανήτης από τα χέρια.

Δεν αποκλείεται μάλιστα να είναι αυτός ο λόγος που κύκλοι μέσα στις ίδιες τις δυτικές υπηρεσίες, που φοβούνται για τι είναι έτοιμοι να κάνουν οι εξτρεμιστές στους κόλπους της Δύσης, να έδωσαν το ρεπορτάζ στους Times (όπως και το ρεπορτάζ για τον Nord Stream στον Σίμουρ Χερς).

Ο ολοκληρωτισμός και οι συνέπειές του

Πόλεμος σημαίνει ασφαλώς προπαγάνδα και τερατώδη ψέματα. Ποτέ όμως μετά την ήττα του Χίτλερ δεν είχαμε στη Δύση τόσο εντατικό, τόσο ολοκληρωτικό σύστημα προπαγάνδας (που άλλωστε επεκτείνεται σε όλα τα θέματα, όχι μόνο στο ουκρανικό).

Ποτέ άλλοτε δεν εξαφανίζονταν τόσο εύκολα από το δημόσιο διάλογο όποιες φωνές παραμένουν αντίθετες στον πόλεμο του ΝΑΤΟ κατά της Ρωσίας, ή όποιοι (όλο και λιγότεροι) επικρίνουν τον καθοριστικό ρόλο των διαφόρων σιωνιστικών λόμπυ στην αμερικανική και ευρωπαϊκή πολιτική. Ποτέ δεν είχε τόσο πολύ ελεγχθεί η πολιτική, εκδοτική και δημοσιογραφική, διανοητική, οικονομική και στρατιωτική «ελίτ» του δυτικού κόσμου.

Και μια από τις συνέπειες αυτής της κατάστασης είναι ότι δεν υπάρχει και feedback, τρόπος δηλαδή οι ίδιες οι δυτικές πολιτικο-στρατιωτικές ηγεσίες να βλέπουν τον γκρεμό μπροστά τους!

Ελλάδα: Ιστορικά πρωτοφανής έλεγχος

Στην Ελλάδα για παράδειγμα ούτε ένα (αρ. 1) πολιτικό κόμμα δεν αντιτίθεται πραγματικά στον πόλεμο του ΝΑΤΟ, παρόλο που η πλειοψηφία των Ελλήνων είναι εναντίον του και ασφαλώς θα μπορούσε να υποστηρίξει μια πολιτική όπως αυτή που εφαρμόζουν ο Βούτσιτς της Σερβίας, ο Ερντογάν στην Τουρκία ή ο Όρμπαν στην Ουγγαρία, κρατώντας τέλος πάντων κάποιες αποστάσεις από το ΝΑΤΟ προς πολύ μεγάλο όφελος των κρατών τους.

Τόσο δημοκρατικό είναι το εκλογικό, πολιτικό και ενημερωτικό μας σύστημα. Και λέμε ότι κανένα κόμμα δεν αντιτίθεται πραγματικά στον πόλεμο, γιατί επίσης όσοι λένε ή αφήνουν να εννοηθεί ότι αντιτίθενται, προσθέτουν και κάτι για τον «ιμπεριαλισμό» της Ρωσίας και τα «εγκλήματα» του Πούτιν που ακυρώνει και εξουδετερώνει την όποια κριτική τους και δικαιολογεί την Ουάσιγκτον και τις Βρυξέλλες. Όπως ακυρώνει προκαταβολικά και την παραμικρή δυνατότητα κάποιας «ρήξης» στην Ελλάδα (αν δηλαδή υποθέσουμε ότι κάποιος θα σκεφτόταν ή θα σχεδίαζε κάποια τέτοια ρήξη κάπως στα σοβαρά), γιατί μια οποιαδήποτε, και η παραμικρή «ρήξη» θα προϋπέθετε και μια διαφορετική εξωτερική πολιτική.

Το ίδιο προϋποθέτει και οποιαδήποτε υπεράσπιση των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων στο Αιγαίο από μια Τουρκία που μυρίστηκε τώρα ψοφίμι και βιάζεται τόσο που δεν μπορεί να περιμένει να τελειώσουμε τις εκλογές μας.

Όπως δεν υπάρχει, ειρήσθω εν παρόδω, και κανένα κόμμα (αρ. 0) που να έχει ενδιαφερθεί, να έχει βγάλει έστω μια ανακοίνωση, για το ότι τις «παρακολουθήσεις Μητσοτάκη» τις κάνουν οι ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες, λες και είναι φυσιολογικό οι μυστικές υπηρεσίες ενός τρίτου κράτους (έστω και αν υποθέσουμε ότι είναι το πιο φιλικό) να κάνουν κάτι τέτοιο.

Τα σημερινά πολιτικά κόμματα της Ελλάδας μάλλον ανταγωνίζονται για την εύνοια των ξένων δυνάμεων παρά των Ελλήνων πολιτών και στην πραγματικότητα υπηκόων. Έχουμε πάει ως χώρα πιο πίσω και από την άγρια μετεμφυλιακή περίοδο, όταν υπήρχε τέλος πάντων μια ΕΔΑ, ένας Ηλιού, ένας Ανδρέας Παπανδρέου, ένας Λαμπράκης, ένας Πέτρουλας. Και ο ελληνικός λαός θα το πληρώσει πάρα πολύ ακριβά αυτό, μάλλον σύντομα, παρά αργά.

Μαθαίνουμε ότι το Περιφερειακό Συμβούλιο Κεντρικής Μακεδονίας συζήτησε προχθές για πρώτη φορά το θέμα: «Έγκριση ειδικού σχεδίου απόκρισης σε ραδιολογική ή πυρηνική έκτακτη ανάγκη (ΕΣΑΡΠΕΑ) της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, εξαιτίας σοβαρού ατυχήματος σε πυρηνική εγκατάσταση εκτός συνόρων». Είναι η πρώτη φορά που η Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας συζητά ένα τέτοιο θέμα και δεν ξέρουμε ποιος και γιατί είχε την αρχική πρωτοβουλία. Καλά κάνει πάντως και έχει αργήσει μάλιστα.

Όμως πολύ πιο χρήσιμο θα ήταν να ξεσηκωθούμε οι πάντες και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη για να σταματήσουμε την πορεία προς το πυρηνικό Ολοκαύτωμα, αντί να γλύφουμε τους Αμερικανούς. Ανάξια ανθρωπάκια, μοιραίοι και άβουλοι που δεν σκεφτόμαστε ούτε τα παιδιά μας, ούτε τη χώρα μας, θα αξίζουμε ό,τι κι αν μας συμβεί.

Πηγή: kosmodromio.gr