Το βουλγαρικό κράτος αναμένεται να καταβάλει αποζημίωση 1,6 εκατ. ευρώ στον πρώην βασιλιά της Βουλγαρίας , Συμεών Σαξκομπουργκότσκι , ο οποίος κέρδισε την υπόθεση κατά της χώρας του στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ).
Ο Σαξ-Κομπουργκότσκι, ο οποίος πήρε πίσω πολλές από τις περιουσίες του από το κράτος μέσω του δικαστηρίου με το σκεπτικό ότι ανήκαν στην τσαρική οικογένεια στη Βουλγαρία πριν από 14 χρόνια, κατέθεσε μήνυση στο ΕΔΑΔ σχετικά με τον περιορισμό της πρόσβασης σε ορισμένες από τις περιουσίες του.
Το ΕΔΑΔ αποφάνθηκε υπέρ του Σαξ-Κομπουργκότσκι
Σύμφωνα με την απόφαση, εάν ο πρώην βασιλιάς Σαξ-Κομπουργκότσκι δεν καταφέρει να καταλήξει σε συμφωνία με το βουλγαρικό κράτος εντός 6 μηνών, το κράτος θα του καταβάλει 1.635.875 ευρώ ως αποζημίωση και θα καλύψει τα έξοδα της αγωγής.
Εν τω μεταξύ, η υπόθεση του βουλγαρικού κράτους κατά του Σαξ-Κομπουργκότσκι για τη δασική έκταση 16.000 στρεμμάτων που διεκδικεί η βασιλική οικογένεια στο βουνό Ρίλα της χώρας συνεχίζεται.
Αντιδικίες κτημάτων βασιλικής οικογένειας
Οι κομμουνιστές, που ήρθαν στην εξουσία με πραξικόπημα στη Βουλγαρία το 1944 με την υποστήριξη του Κόκκινου Στρατού, κήρυξαν δημοκρατικό τάγμα στη χώρα υπό τον έλεγχο της πρώην Σοβιετικής Ένωσης (ΕΣΣΔ) μετά από ένα πλαστό δημοψήφισμα το 1946.
Τότε ο Σαξ-Κομπουργκότσκι, που ήταν 6 ετών, εξορίστηκε με την οικογένειά του στο εξωτερικό.
Μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού στη Βουλγαρία το 1989, ο Σαξ-Κομπουργκότσκι, ο οποίος επέστρεψε από την εξορία το 2001, ίδρυσε ένα πολιτικό κόμμα που ονομάζεται Κίνημα Εθνικής Ελευθερίας και Ανάληψης (NDSV) και εξελέγη πρωθυπουργός την περίοδο 2001-2005.
Κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του, ο Σαξ-Κομπουργκότσκι ανέκτησε διάφορα ακίνητα με εκτιμώμενη αξία άνω των 600 εκατομμυρίων δολαρίων με το σκεπτικό ότι ανήκαν στην οικογένειά του.
Θεωρούμενος ως «σωτήρας» στην αρχή της πολιτικής του καριέρας, όταν έγινε κατανοητό ότι ο κύριος στόχος του Σαξ-Κομπουργκότσκι ήταν οι «ιδιοκτησίες» του, έχασε πρώτα την υποστήριξη του λαού και μετά αναγκάστηκε να διαλύσει το κόμμα του.
Κάποια από αυτά τα ακίνητα τα πήρε πίσω το βουλγαρικό κράτος τα επόμενα χρόνια.
Όλος ο προβληματισμός ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, κλπ κομμάτων «Δημοκρατικού Τόξου» για τις επερχόμενες εκλογές αφορά στον σχηματισμό βιώσιμης κυβέρνησης «Συνεργασίας», ενώ αντίθετα η ΝΔ διακηρύσσει πρωτίστως την ανάγκη αυτοδυναμίας της, διότι αλλιώς «η χώρα θα καταστραφεί από ‘‘Ακυβερνησία’’».
Όμως, κυβερνήσεις αυτοδύναμες ή συνεργασίας υπήρξαν επί 50 χρόνια Μεταπολίτευσης, και αυτό που είδαμε στην πράξη ήταν (και είναι) η κυβερνησιμότητα που έγινε καθεστώς Ενιαίου Κυβερνητισμού –όρο που έχω εισάγει από 25ετίας. Έτσι, όλες οι μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις ταυτίστηκαν σε μείζονα (συχνά και μη) θέματα, διαιωνίζοντας με μικροδιαφορές κοινή καταστροφική πολιτική.
Ακυβερνησία –ή επιεικώς ολέθρια διακυβέρνηση– υπήρξε μετά το 1974 σε κορυφαία θέματα, ήδη από την εποχή των πρώτων κυβερνήσεων. Έτσι, στα 27 από τα 50 χρόνια της Μεταπολίτευσης, πανίσχυρες κοινοβουλευτικά κυβερνήσεις, απέτυχαν στην πάταξη της ποικιλώνυμης Τρομοκρατίας, με αποτέλεσμα 23 στυγερές δολοφονίες. Μείζον ζήτημα παραμένει μέχρι σήμερα το μη άνοιγμα του «Φακέλου της Κύπρου», αλλά, και η παιδαριώδης (απλώς;) προσωρινή έξοδος της Ελλάδος από το ΝΑΤΟ, επί Κ. Καραμανλή Α΄, πολιτική που εγκαθίδρυσε… τις τουρκικές θέσεις για πλήρη έλεγχο του Αιγαίου.
Ταυτόχρονα, στο εσωτερικό της χώρας, ξεκινούσε η μείωση της πρωτογενούς παραγωγής, η ολέθρια αποβιομηχάνιση, η διάλυση τραπεζών και επιχειρήσεων μέχρι και για λόγους προσωπικής βεντέτας του πρωθυπουργού! Ένας θεσμός που μεθοδεύτηκε με συνειδητά ολέθριες για τη Δημοκρατία «αναθεωρήσεις Συντάγματος», ώστε να φτάσουμε σήμερα σε μια καθαρά ολιγαρχική πρωθυπουργοκεντρική «Δημοκρατία», στην «Αρχή ενός ανδρός». Η ουσιαστική κατάργηση της «Διάκρισης των Εξουσιών» είχε ως δομικό θύμα την Δικαιοσύνη η οποία κατέστη «υπ-άλληλος» της Κυβέρνησης.
Επακολούθησαν οι πρωτοφανείς, στα 2.500 χρόνια ελληνικής Ιστορίας, λαϊκιστικές-δημαγωγικές κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ, κατά τις οποίες ο πολίτης υποβιβάστηκε σε πολίτη-πελάτη ψηφοφόρο, ενώ συνεχιζόταν η διάλυση του κράτους. Κατά την επονείδιστη διακυβέρνηση Σημίτη αναγνωρίστηκαν για πρώτη φορά στην διεθνή Ιστορία και νομολογία «δικαιώματα της Τουρκίας» στο ελληνικότατο Αιγαίο. Την πολιτική αυτή ουδέποτε αποκατέστησε η ΝΔ ή τα κόμματα του «Δημοκρατικού Τόξου», και τώρα, όλοι μαζί, οδηγούν την Ελλάδα στην εθνική αυτοκτονία των «Πρεσπών του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου».
Αποτέλεσμα της ίδιας πολιτικής ήταν/είναι: η εγκατάλειψη της Κύπρου με ελλαδίτικη κάθετη άρνηση για χάραξη ΑΟΖ κοινών συνόρων (ΟΛΟΙ από Σημίτη και μετά!) και ο εθνικός εξευτελισμός υποτέλειας στα Ίμια, (ΠΑΣΟΚ), με το «γκριζάρισμα» του Αιγαίου. Σήμερα(!) κανένας Έλληνας δεν μπορεί να πατήσει σε αυτά τα νησιά μας. Ταυτόχρονα, και επί 50 χρόνια Μεταπολίτευσης, συντελείται το συνεχιζόμενο Δημογραφικό έγκλημα, η ολέθρια Μετανάστευση –κυρίως των νέων–, η σταθερή κορύφωση της Εγκληματικότητας, οι Καταλήψεις Πανεπιστημίων και περιουσιών πολιτών, κπα.
Κορυφαία εθνοβλαβής πολιτική του Ενιαίου Κυβερνητισμού ήταν τα δουλόφρονα Μνημόνια, αλλά και η διεθνώς παράνομη «Συμφωνία των Πρεσπών».
Η χώρα ουδέποτε προστατεύτηκε από αμέτρητες πυρκαγιές –εθιμικές πλέον, κάθε χρόνο και με μεγάλο αριθμό νεκρών–, πολλές των οποίων προκλήθηκαν και από ξένους πράκτορες, βάσει στοιχείων ανοιχτών πηγών. Καταστροφικότερες εκείνες σε Ηλεία, Εύβοια, Μάτι –με 103 νεκρούς, ενώ, οι δολοφονικές πλημμύρες στην Μάνδρα σκότωσαν 24 πολίτες.
Οι 57 νεκροί, στο πρόσφατο εθνικό έγκλημα των τρένων, όπως και εκείνοι που προέκυψαν από ποικίλα άλλα δυστυχήματα προστέθηκαν στον μακρύ ο κατάλογος θυμάτων του κράτους των «Αυτοδύναμων Κυβερνήσεων ή Συνεργασίας» και ήδη σπρώχνονται στη λήθη.
Άρα,για ποιες επιπτώσεις μελλοντικής δήθεν «Ακυβερνησίας» μιλούν, αφού η Ακυβερνησία είναι πάγια κατάσταση του Ενιαίου Κυβερνητισμού, στον οποίον δεν αλλάζουν οι βασικοί ένοχοι και η πολιτική τους;
Στην προεκλογική περίοδο που ζούμε απουσιάζουν όλα τα εθνικά θέματα, αλλά περισσεύουν οι υποσχέσεις τύπου «Μαυρογιαλούρου». Τάζουν τα πάντα(!) και μιλούν οι επαγγελματίες της Πολιτικής για τις νεφελώδεις «προγραμματικές διαφορές τους και τις πιθανές συγκλίσεις», ενώ στην πραγματικότητα το μόνο που τους νοιάζει είναι η νομή της εξουσίας και τα χρήματα του κράτους.
Ψήφο, λοιπόν, αλλά με μνήμη, κρίση και καταδίκη όλων όσων έβλαψαν εγκληματικά την χώρα.
Απομένει μία εβδομάδα για τις επικείμενες Προεδρικές και Βουλευτικές εκλογές της Τουρκικής Δημοκρατίας (ΤΔ). Από τα τέλη Απριλίου η ψηφοφορία έχει ήδη ξεκινήσει στις Προξενικές Αρχές της ΤΔ. Οι εκλογές του 2023 λογίζονται ως οι σημαντικότερες της ΤΔ μετά το 1960. Μέχρι σήμερα σε διεθνή αλλά και σε εγχώρια ΜΜΕ έχουν γραφεί πολλά και έχουν δαπανηθεί χιλιάδες τηλεοπτικές ώρες… Έτσι στο παρόν άρθρο – μελέτη, δεν θα ασχοληθούμε με πολιτική και κόμματα, αλλά με ιδεολογίες, θεσμούς και γεγονότα που σχετίζονται άμεσα με το μέλλον της ΤΔ, της Ελλάδας αλλά και της ειρήνης στην Διευρυμένη Μέση Ανατολή (ΔΜΑ)[1].
Μετά το 2004, με τη σταδιακή επικράτηση των Ισλαμικών ταγμάτων (Τουρκικά tarikat, ταρικάτ) στο πολιτικό γίγνεσθαι της ΤΔ και με την δεξιοτεχνική αφαίρεση της εξουσιαστικής δύναμης των Ενόπλων Δυνάμεων μέσω των δικών Ergenekon (2007, Εργκενεκόν) και Balyoz(2010, Μπαλιόζ ή Βαριοπούλα), η ΤΔ εισέρχεται σε μία νέα ιστορική περίοδο. Η νέα αυτή περίοδος ξεκινά με τη ρήξη των σχέσεων Muhammed Fethullah Gülen – RecepTayyip Erdoğan(RTE) στα έτη 2010 – 2011. Στην πραγματικότητα η ρήξη δεν ήταν προσωπική υπόθεση αλλά ρήξη των σχέσεων μεταξύ των Ισλαμικών Ταγμάτων Millî Görüş + Aydınlık με τους Nakşibendi, που έτσι και αλλιώς δεν συμβάδιζε η μυστικιστική κοσμοθεωρία τους. Εδώ ειδικά πρέπει να τονιστεί ότι ενώ το τάγμα των Nakşibendi ιδρύεται στον 12ο αι. και επιβιώνει – αγωνίζεται στις περιφέρειες που επικρατούν οι Σιίτες, τα τάγματα των Millî Görüş και Aydınlık έχουν ιδρυθεί μόλις τον 20ο αι. Το Ηνωμένο Βασίλειο (ΗνΒ) και οι ΗΠΑ ως βασικοί ρυθμιστές των στρατηγικών κινήσεων στην ΔΜΑ, που κατά την διάρκεια του ψυχρού πολέμου (1947 – 1996), χρησιμοποιώντας το Ισλάμ, κράτησαν μακριά από τις ζεστές θάλασσες την “Κομμουνιστική” ΕΣΣΔ, από τα τέλη της δεκαετίας του 1990 προσπαθούν να ελέγξουν το Παγκόσμιο Σουνιτικό Κίνημα μέσω Σαουδικής Αραβίας και ΤΔ. Έτσι δικαιολογείται και η επίσημη έδρα του Fethullah Gülen, τo Saylosburg της Pensilvanya των ΗΠΑ, απ’ όπου προωθεί το μύθευμα του Μετριοπαθούς Ισλάμ[2]…
Ερτνογάν-Γκιουλέν
Στον αντίποδα των Ισλαμιστών, βρίσκεται το “σύγχρονο βαθύ κράτος”[3], που όπως υποστηρίζουν μερικοί στον 21ο αι. δραστηριοποιείται υπό την καθοδήγηση του τέως Πρόεδρου Ahmet Necdet Sezer (16/5/2000 – 28/8/2007)[4]. Η αποστολή του βαθύ κράτους, από την ίδρυσή του στα μέσα της δεκαετίας του 1940, δηλαδή από τη στιγμή που εμφανίζεται η πραγματική αντιπολιτευτική τάση κατά του μέχρι τότε μοναδικού κόμματος εξουσίας Cumhuriyet Halk Partisi (CHP, Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα που ιδρύει ο Κεμάλ), μέχρι και επί των ημερών μας παραμένει η διατήρηση πάση θυσία της κρατικής λειτουργίας στις Αρχές του Κεμαλισμού. Στον 20ο αι., όπου η ΤΔ διοικείται από κόμματα που οι ιδεολογικές τους θέσεις ταυτίζονται ή “συμπαθούν” τις Κεμαλικές αρχές, στελέχη του βαθύ κράτους παρέμειναν πάντα στην αφάνεια. Ως πάγια τακτική τα στελέχη του βαθύ κράτους οργανώνονταν στα αντιπολιτευτικά κόμματα της κάθε περιόδου για να διασφαλίσουν την πολιτική πορεία της ΤΔ βάσει των Κεμαλικών αρχών και με τις επερχόμενες κυβερνήσεις. Τα μοναδικά κόμματα που αδυνατούσαν να εισχωρήσουν ήταν τα Ισλαμικά κόμματα που είχε ιδρύσει ο μέντορας των RTE και Fethullah Gülen, Necmettin Erbakan[5]. Αυτός ήταν και ο λόγος που όποιος και αν ήταν στην κυβέρνηση, αργά ή γρήγορα παύονταν τα κόμματα που ηγούνταν ο Erbakan, που από το 1968 μέχρι το θάνατό του παρέμεινε στην πολιτική σκηνή της ΤΔ. Έχοντας υπόψη τα παθήματα του Erbakan οι ιδρυτές του Adalet ve Kalkınma Partisi (AKP, Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης), λειτουργώντας συνωμοτικά μέχρι το 2010 κράτησαν εντός του κόμματος τα αποκωδικοποιημένα στελέχη του βαθύ κράτους. Μετά ή τους εξαγόρασαν ή τους απομάκρυναν, με πρακτικές που αναφέρονται στο παρόν άρθρο – μελέτη. Από ότι ψιθυρίζεται τους τελευταίους 6 μήνες στελέχη του “σύγχρονου βαθύ κράτους” οργανώνονται στο κόμμα İYİ, που ηγείται η Meral Akşener, οι πρόγονοι της οποίας κατάγονταν από τη Δράμα…
Ο Turgut Özal
Τουργκούτ Οζάλ
Είναι γεγονός ότι και ο Gülen, συμφώνησε και προώθησε τη ρήση του τέως νεοφιλελεύθερου Ισλαμιστή Πρωθυπουργού (13/12/1983-9/11/1989) και Προέδρου(9/11/1989 – 17/4/1993) της ΤΔ, Turgut Özal σε ότι αφορά τη Δύση λέγοντας: “Με τους νόμους τους θα τους κυριεύσουμε και με τους νόμους μας θα τους διοικήσουμε”, γεγονός που αγνόησαν επιδεικτικά οι Δυτικοί ταγοί, που στον 21ο αι. άνοιξαν διάπλατα τις πύλες εισόδου στους Ισλαμιστές σε ΕΕ και ΗΠΑ.
Ο Turgut Özal, ως ακόλουθος του Τάγματος των Nakşibendi, όπως και η Κουρδική ηγετική δυναστεία των Barzanî (ηγούνται και σέκτας των Nakşibendi στο Ιρακινό Κουρδιστάν), εφόσον το Ισλάμ δεν δέχεται την ύπαρξη του έθνους, λόγω “της θρησκευτικής τους συγγένειας” το 1992, κατόπιν πρόσκλησης του αρχηγού Στρατιωτικής Χωροφυλακής Στρατηγού Eşref Bitlis θα συναντηθεί με τον Mesud Barzani. Στην εν λόγω συνάντηση ο Özal ως λύση του “Κουρδικού Ζητήματος” θα προτείνει μετά το καταλάγιασμα της “Καταιγίδας της Ερήμου” (2/8/1990 – 28/2/1991) την “προσάρτηση” του Ιρακινού Κουρδιστάν στην ΤΔ και την δημιουργία αντίστοιχης ομοσπονδίας[6]. Η κίνηση αυτή αυτόματα θα εξουδετέρωνε και το Σταλινικό PKK. Οι συζητήσεις θα διακοπούν λόγω του ότι :
Ο Eşref Bitlis, θα χάσει τη ζωή του σε ανεξιχνίαστο αεροπορικό δυστύχημα στις 17/2/1993[7]
Ο Turgut Özal στις 17/4/1993 μετά την δωδεκαήμερη επίσκεψη στις “αδελφές δημοκρατίες της Κασπίας” με την επιστροφή του στην ΤΔ θα δηλητηριαστεί[8] και θα χάσει την ζωή του.
Ακολουθεί η περίοδος (20/4/1993 – 3/11/2002), που στιγματίζεται από τις κυβερνήσεις της Tansu Çiller [9], όπου αναδύεται στον κρατικό μηχανισμό το βαθύ κράτος και σε συνεργασία με το οργανωμένο έγκλημα και με το κόμμα της εθνικιστικής παράταξης [Milliyetçi Hareket Partisi, (MHP, Κόμμα Εθνικού Κινήματος)], δολοφονούνται ανά την υφήλιο “εχθροί του έθνους”.
Εντός της χώρας σημειώνονται 1800 ανεξιχνίαστες δολοφονίες συνδικαλιστών, αγωνιστών, δημοσιογράφων κ.ά. Οι σχέσεις αποκωδικοποιούνται μετά το δυστύχημα – σκάνδαλο Susurluk (Σούσουρλουκ)[10].
Επικράτηση των Ισλαμιστών
Δημοψηφίσματα
Συνταγματικών Αλλαγών
Ημερομηνία
ΝΑΙ %
3/10/2001
Βουλή
21/10/2007
68,95
12/9/2010
57,93
16/4/2017
51,41
Πίνακας 1: Οι Συνταγματικές αλλαγές 21ο αι.
Διαμόρφωση: Β. Κυρατζόπουλος
Με την επικράτηση των Ισλαμιστών στην εξουσία, οι “σκληροπυρηνικοί Nakşibendi”, στον 21ο αι. δρομολογούν σειρά δημοψηφισμάτων για Συνταγματικές αλλαγές. Η πολιτική κατεύθυνση των νέων αλλαγών διολισθαίνουν την ΤΔ προς την Σαρία[11] και λοξοδρομούν από τις Συνταγματικές αλλαγές του 2001, που επιδίωκαν τον εκδημοκρατισμό της ΤΔ για την ομαλή πορεία της προς την ΕΕ. Παράλληλα με το πέρας του χρόνου μειώνεται και η λαϊκή ετυμηγορία [Κοίτα Πίνακα 1]. Με την αποδυνάμωση του καθεστώτος των Ενόπλων Δυνάμεων στην ΤΔ θα εμφανιστούν πολλοί Νεοφιλελεύθεροι Ισλαμιστές, που θα πλαισιώσουν το εξουσιαστικό σχήμα του RTE. Παράλληλα στην ΔΜΑ από τις 18/12/2010 επέρχεται η Αραβική Άνοιξη, που θα προκαλέσει εκτεταμένες ζημιές στις υποδομές των κρατών, όπου αυτή εξελίσσεται. Η ιδεολογική αντιπαράθεση της Αραβικής Άνοιξης μπορεί να συνοψιστεί ως: Η αντιπαράθεση Μετριοπαθούς Ισλάμ – Φονταμενταλιστικού Ισλάμ…
Την περίοδο 2010 – 2011 θα σημειωθούν “αλλαγές” στα υψηλά κλιμάκια της ΤΔ, που τότε θα περάσουν σχεδόν απαρατήρητες:
Στις 25/5/2010, ως διοικητής της MİT (Millî İstihbarat Teşkilatı, Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών) θα διοριστεί ο απόστρατος Υπαξιωματικός Διαβιβαστών και κάτοχος διδακτορικού διπλώματος με θέμα “Η σημασία της συλλογής πληροφοριών στις επαφές με το εξωτερικό”, γεννηθείς το 1968, Hakan Fidan. Μία από τις πρώτες “δουλειές” που τέλεσε ήταν να αποδεσμεύσει από τις Ένοπλες Δυνάμεις “αυτιά” της χώρας και να τα εντάξει στη MİT…
Στις 14/2/2011, θα αυξηθεί ο αριθμός των δικαστών στον Άρειο Πάγο (Yargıtay) και στο Συμβούλιο Επικρατείας (Danıltay), με απώτερο σκοπό τον έλεγχο των δικαστικών αποφάσεων από το καθεστώς. Έμμεσα ελέγχεται και το Συνταγματικό Δικαστήριο (Anayasa Mahkemesi)…
Στις 30/8/2011, στη θέση του Υπαρχηγού ΓΕΕΘΑ θα προαχθεί ο γεννηθείς το 1952, Hulusi Akar (από τις 10/7/2018 έως και σήμερα Υπουργός Εθνικής Αμύνης της ΤΔ), που λόγω της θέσης του έχει άμεση επικοινωνία με τη MİT. Ο Akar στις 23/8/2013 θα προαχθεί στη θέση του Αρχηγού ΓΕΣ και στις 18/8/2015 του Αρχηγού ΓΕΕΘΑ. Είναι ο μοναδικός Αρχηγός ΓΕΕΘΑ της ΤΔ, που χωρίς να διατελέσει Διοικητής Στρατιάς προάχθηκε στη θέση του Αρχηγού ΓΕΕΘΑ. Κατά τη διάρκεια της θητείας του στα ανώτατα κλιμάκια των Ενόπλων Δυνάμεων, θα υλοποιηθούν 3 επεμβάσεις της ΤΔ εντός των Συριακών εδαφών και 2 κατά των Κούρδων στα Ιρακινοτουρκικά σύνορα. Εδώ ιδιαίτερα πρέπει να τονιστεί ότι είχε υπηρετήσει και ως Διοικητής των Τουρκικών στρατιωτικών δυνάμεων στη Βοσνία (1996 – 2004). Στις 27/1/2015 θα παρασημοφορηθεί από τις ΗΠΑ. Προφανώς και για τις επικείμενες υπηρεσίες του…
Με τις κυβερνήσεις του AKP, εντός και εκτός της ΤΔ θα σημειωθεί “οργασμός” κατασκευαστικών έργων, με αποτέλεσμα ο κατασκευαστικός τομέας να παρασύρει σ’ ευημερία πολλές άλλες βιομηχανίες και βιοτεχνίες διαφόρων κλάδων. Τα περισσότερα έργα ανατίθενται σε ημετέρους του καθεστώτος RTE, που στα αντιπολιτευτικά ενημερωτικά μέσα αποκαλούνται ως “η συμμορία των πέντε”[12] και οι δορυφόροι της. Σύντομα στα σύνορα ΤΔ – Ιράκ, λόγω “λαθών των ΗΠΑ” σ’ ότι αφορά την αντιμετώπιση της “ομαλότητας στο Ιράκ”, το 2012 θα εμφανιστεί το ISIS (Islamic State Iraq and Sham, Ισλαμικό κράτος Ιράκ και Δαμασκού) με μια ιδιάζουσα σχέση ΤΔ-ISIS[13]. Η οικονομική ανάπτυξη θα βάλει την ΤΔ στις πρώτες 20 αναπτυγμένες οικονομίες της υφηλίου και η συσσώρευση πλούτου θα επιφέρει την εισβολή της ΤΔ στη Συρία…
Συνάμα με τις οικονομικές ατασθαλίες, ο RTE επιζητά επίμονα το 51% των ψήφων προκειμένου να υλοποιήσει τις Συνταγματικές αλλαγές που επιθυμούσε, σε βαθμό που κεκαλυμμένα να απειλεί το εκλογικό σώμα, ότι εάν δεν λάβει την απόλυτη πλειοψηφία στις εκλογές του 2011, θα κινδυνεύσει η χώρα. Όταν δεν λαμβάνει την απόλυτη πλειοψηφία στις εκλογές του 2011 [Κοίτα πίνακα 2], την περίοδο Οκτώβριος 2011 – Δεκέμβριος 2016 στη χώρα θα σημειωθούν 26 βομβιστικές επιθέσεις αυτοκτονίας, με 469 νεκρούς και πάνω από 1900 τραυματίες!
Οι διώξεις τις 17 – 25/12/2013
Τέλη του 2012 στις Εισαγγελικές Αρχές πολλών νομών θα κατατεθούν καταγγελίες κατά υπουργών και πρώτου βαθμού συγγενικών προσώπων υπουργών και βουλευτών του AKP, περί “κατάχρησης δημοσίου πλούτου”, “δωροδοκιών”, “λαθρεμπορίου”, “ξεπλύματος μαύρου χρήματος” και “κατάχρησης εξουσίας με στόχο την οικειοποίηση δημοσίου πλούτου”. Οι Εισαγγελικές Αρχές αξιοποιώντας τις καταγγελίες με ανά την επικράτεια συντονισμένες επιχειρήσεις στις 17/12/2013 θα εισβάλλουν σε κατοικίες και γραφεία, όπου θα αποκαλυφθούν ενοχοποιητικά στοιχεία τουλάχιστον κατά 5 υπουργών και 8 βουλευτών του AKP, ενώ η οικία του υιού του RTE θα προστατευτεί από “ειδικές δυνάμεις”, που θα εμποδίσουν την είσοδο της “οικονομικής αστυνομίας”…
Με τις πρώτες ανακρίσεις θα συλληφθούν 24 άτομα, ενώ 38 άτομα θα αφεθούν ελεύθερα με περιοριστικούς όρους[14]. Όταν από τις πρώτες ανακρίσεις διαπιστώνεται το μέγεθος του εγκλήματος, για την διαλεύκανση θα συμμετάσχουν επιπλέον διωκτικές δυνάμεις ανά την επικράτεια, οι οποίες στις 25/12/2013 θα υλοποιήσουν δεύτερη και εκτενέστερη επιδρομή. Επειδή μεταξύ των υπόπτων συγκαταλέγονταν και ο τότε παραιτηθείς Υπουργός Εσωτερικών Muammer Güler, ο νέος Υπουργός Εσωτερικών Efkan Ata θα σταματήσει άμεσα κάθε διωκτική πράξη. Ο τότε Πρωθυπουργός RTE θα χαρακτηρίσει τις εν λόγω διωκτικές επιχειρήσεις ως “πράξεις που αποσκοπούν να δημιουργήσουν αναταραχές στην ανερχόμενη οικονομία της ΤΔ”. Στις 28/2/2014 θα αφεθούν όλοι οι συλληφθέντες ελεύθεροι… Η “διωκτική ομάδα” θα διαλυθεί και ο καθένας θα μετατεθεί σε διαφορετικά σημεία της επικράτειας. Αρχής γενομένης της 29/1/2014, 166 δικαστές και εισαγγελείς θα υποστούν δυσμενή μετάθεση και οι περισσότεροι εξ αυτών, υπό την έννοια δίωξης του FTÖ[15] ή θα καταδικαστούν ή θα διαφύγουν στο εξωτερικό!
Οι “νέες έρευνες” θα υποδείξουν ως “εγκέφαλο” (σσ. ως προς τον γράφοντα ήταν ο βασικός μεσάζων) των κακουργηματικών πράξεων τον Ιρανό με Τουρκική υπηκοότητα που διαφεύγει στο εξωτερικό, Reza Zarrab ή Rıza Sarraf (رضا ضراب, γ. 12/9/1983, Ιρανικό Αζερμπαϊτζάν, που στα 29 του χρόνια ήταν πρόεδρος στον Όμιλο Εταιρειών Royal Holding),. Ο Reza Zarrab θα συλληφθεί στο Miami των ΗΠΑ στις 16/3/2016 με τις κατηγορίες: απάτη, ξέπλυμα μαύρου χρήματος, δωροδοκία και κυρίως πράξεις που διατρύουν τους περιοριστικούς όρους που είχαν θέσει οι ΗΠΑ στο καθεστώς του Ιράν (δηλαδή κινήσεις κατά της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ). Από τις πρώτες δίκες θα καταδικαστεί σε 75/ετή κάθειρξη. Άμεσα θα συνεργαστεί με τις Εισαγγελικές Αρχές των ΗΠΑ και θα κατονομάσει ως συνεργούς τη Λαϊκή Τράπεζα της Τουρκίας (Halk Bank), που δραστηριοποιούνταν στις ΗΠΑ και ιδρύματα που χρηματοδοτούνται από τα μέλη της οικογένειας του RTE. Η δίκη που ξεκίνησαν τα δικαστήρια της πολιτείας New York, θα αναβάλλεται συνεχώς. Πολλοί αναλυτές συνδέουν το γεγονός με την ιδιάζουσα προσωπική σχέση του τέως Προέδρου των ΗΠΑ Donald John Trump με τον RTE. Βάσει της τελευταίας αναβολής η υπόθεση αναμένεται να εκδικαστεί το Δεκέμβριο του 2023, δηλαδή και η δικαιοσύνη των ΗΠΑ αναμένει τα εκλογικά αποτελέσματα τις 14/5/2023;
Οι Εκλογές του 2015
Ο RTE θα αντιμετωπίσει την έντονη δυσχέρεια από τους Τούρκους διανοούμενους, λόγω του ότι με τις πράξεις του καθιστά τη Δικαιοσύνη υποχείριο της εξουσίας του. Στις 14/10/2014 στελέχη του CHP και του νεοϊδρυθέντος κόμματος Halkların Demokratik Partisi (HDP, Δημοκρατικό Κόμμα των Λαών, ιδρύεται στις 15/10/2012), θα καταγγείλουν την άμεση σχέση – βοήθεια του AKP στο ISIS [κοίτα υποσημείωση 13]. Παράλληλα η ΤΔ αρχίζει να εισπράττει υπέρογκα ποσά, από την μία για να αντιμετωπίσει το ISIS, από την άλλη για να αντιμετωπίσει το προσφυγικό κύμα, που στην πραγματικότητα το καθεστώς κατευθύνει την διακίνηση των ψυχών[16]. Αρχίζουν να ακούγονται παράπονα για τον τρόπο διαχείρισης των κονδυλίων αντιμετώπισης του PKK, του ISIS και των προσφύγων…
Κόμματα
Βουλευτικές Εκλογές στον 21ο αι. (%)
Μ.Ο.
3/11/2002
22/7/2007
12/6/2011
7/6/2015
1/11/2015
AKP
34,30
46,70
49,80
40,80
49,50
44,22
CHP
19,40
20,80
25,90
24,90
25,30
23,26
MHP
14,30
13,00
16,20
11,90
13,85
HDP
13,10
10,70
11,90
Ανεξάρτητοι
1,00
5,20
6,60
4,27
Άλλοι
45,30
13,00
4,70
5,00
2,60
14,12
Σύνολο
54,70
87,00
95,30
95,00
97,40
97,50
100,00
100,00
100,00
100,00
100,00
Πίνακας 2: Αποτελέσματα Βουλευτικών Εκλογών στον 21ο αι., με τα κόμματα που συμμετέχουν στις εκλογές τις 14/5/2023.
Διαμόρφωση: Β. Κυρατζόπουλος
Μετά τα αίσχη και τις βομβιστικές επιθέσεις, ο RTE το 2015 επανέρχεται με την απαίτηση του 51% των ψήφων προκειμένου να υλοποιήσει όλες τις Συνταγματικές αλλαγές που επιθυμούσε…
Ο RTE προσπαθώντας να μιμηθεί τον Turgut Özal, με απώτερο σκοπό την “υφαρπαγή” των ψήφων των Κούρδων, το Φεβρουάριο του 2015 στο Dolmabahçe θα οργανώσει “μυστική συνάντηση” AKP – PKK. Όταν τα στελέχη του AKP διαισθάνονται ότι οι Κούρδοι δεν είναι διατεθειμένοι να στηρίξουν το AKP, ο RTE απευθύνεται στην εθνικιστική παράταξη, που εκείνη την περίοδο το μεγαλύτερο τμήμα της ήταν οργανωμένο υπό του MHP. Σύντομα, εξαπολύονται επιθέσεις στους Κούρδους στην συνοριακή μεθόριο της ΤΔ και στην Συρία, οι οποίοι είχαν επικρατήσει στις μάχες κατά του ISIS. Βέβαια εκτός του ότι πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπόψη τις αναθερμασμένες σχέσεις AKP – PKK τον Απρίλιο του 2023, πρέπει να αναζητήσουμε και το γιατί οι ΗΠΑ εγκατέλειψαν στο έλεος της ΤΔ τους νικητές κατά του ISIS, που συνάμα αποτελούσαν μέρος των “συμμαχικών δυνάμεων” κατά τη διάρκεια της “Καταιγίδας της Ερήμου”… Το βασικό ερώτημα που τίθεται είναι: Γιατί ο ΟΗΕ, που προσπαθεί να συγκεντρώσει από τα μέλη του, δεκάδες δισεκατομμύρια προς αντιμετώπιση του “προσφυγικού”, “έθαψε” την αναφορά της Carla Del Ponte, που άγγιζε την ρίζα του προβλήματος[17];
Παρά τους “εκβιασμούς” – ο RTE και το 2015 δεν θα λάβει το επιθυμητό 51% από τις κάλπες. Έτσι υπό την προστασία του RTE, οι Hulusi Akar και Hakan Fidan, σε συναντήσεις σε “θωρακισμένα” πολυτελή δωμάτια συγκροτούν την σκηνοθετική ομάδα του έργου “Το Κίνημα των 2Η” (Hulusi και Hakan), με απώτερο στόχο την πλήρη επικράτηση του στενού κύκλου του RTE στο πολιτικό γίγνεσθαι της ΤΔ…
Όταν το ΝΑΤΟ απαγορεύει στην ΤΔ να χρησιμοποιήσει το πυραυλικό σύστημα Patriot (που βρίσκονταν εντός της επικράτειάς της ως ένα από τα αμυντικά οπλικά συστήματα του ΝΑΤΟ) εντός των συνόρων της Συρίας, η ΕΕ θέτει το θέμα “ελέγχου” των κονδυλίων που εισπράττει η ΤΔ από την Ένωση. Έτσι η ΤΔ μετά την Ρωσία του Lenin του 1923, θα επανασυνδεθεί με τη Ρωσία του Putin. Στόχος, ο πλήρης έλεγχος από Ρωσία και ΤΔ των αγωγών παροχής ενέργειας, του παραγωγού Ανατολή προς τον εξαρτημένο καταναλωτή, Δύση. Η ΤΔ ως εναλλακτική λύση αεράμυνας θα προμηθευτεί τα Ρωσικής κατασκευής S-400. Οι εν λόγω κινήσεις από την μία θα δημιουργήσουν φαινομενική ρήξη στις σχέσεις ΗΠΑ – ΤΔ, από την άλλη η Ρωσία χρησιμοποιώντας το 100% προπληρωμένο υπό κατασκευή Ρωσικό πυρηνικό εργοστάσιο του Akkuyu (το οποίο οικοδομείται στην άκρη ενός ενεργού ρήγματος και για ψηφοθηρικούς λόγους “εγκαινιάστηκε” τον Απρίλιο του 2023), έχει αποκτήσει λιμάνι στην Ανατολική Μεσόγειο![18]
Σε συνδυασμό με τον εμφύλιο της Λιβύης, η μοναδική μη ελεγχόμενη από Ρωσία – ΤΔ διαδρομή παραμένει η: Ισραήλ, Νότια της Κύπρου, Αίγυπτος και Ελλαδική ΑΟΖ, που χρόνια αποφεύγουμε να ανακηρύξουμε. Η ΤΔ ως απάντηση προμηθεύεται το γιγάντιο αποβατικό TCG Anadolu και άλλα δεκάδες μικρότερα αποβατικά που σταθμεύουν στα παράλια του Αιγαίου, δημιούργησε αλλά τόσα ελικοδρόμια στην ίδια γεωγραφία, εκσυγχρόνισε την 4η Στρατιά και απαιτεί τον αφοπλισμό των νησιών του Αιγαίου, ενεργοποιώντας διαρκώς ερευνητικά σκάφη σε Αιγαίο – Ανατολική Μεσόγειο. Όλα στη διάθεση των οποιονδήποτε νικητών τις 14/5/2023…
Η Παράσταση “Κίνημα 15-16/7/2016”
Από τις πρώτες ώρες του κινήματος στις 15-16/7/2016 είχε διαφανεί ότι με τις εν λόγω “ερασιτεχνικές κινήσεις”, το κίνημα δεν είχε στόχο να απομακρύνει το σύστημα AKP από την εξουσία. Ο γράφων το είχε επισημάνει από τις πρώτες μέρες[19]. Βέβαια το έργο που παίχτηκε θα ήταν κωμωδία εάν δεν είχαμε 302 νεκρούς [180 άμαχοι πολίτες, 62 αστυνομικοί. (22 νεκροί στα κρατητήρια!)] και 2194 τραυματίες.
Είναι γεγονός ότι η ΤΔ, που έχει βιώσει πολλά κινήματα προερχόμενα από τις Ένοπλες Δυνάμεις, έχει καλύψει νομικά τα ανώτατα κλιμάκια. Έτσι από τον κανονισμό λειτουργίας των Ενόπλων Δυνάμεων, ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ σε περίπτωση “πολιτικής αναταραχής” δύναται να διατάξει: “Όλο το προσωπικό να μεταβεί στα στρατόπεδα και απαγορεύεται μέχρι νεωτέρας διαταγής η απομάκρυνση από τα στρατόπεδα οποιουδήποτε και για οποιοδήποτε λόγο “. Άρα, εφόσον δεν συμφωνούσε το επιτελείο για το κίνημα τις 15/7/2016, ο τότε Αρχηγός ΓΕΕΘΑ Hulusî Akar με την σχετική εντολή θα προλάμβανε και το “κίνημα ” και τις ανθρώπινες απώλειες…
Στο παρόν άρθρο – μελέτη θα εστιαστούμε μόνο σε δύο γεγονότα, που αποδεικνύουν ότι η παράσταση δεν ήταν μονόπρακτο:
Στη δολοφονία του Υποστράτηγου, υποδιοικητή των Ειδικών Δυνάμεων της ΤΔ και διοικητή του Τάγματος των Ειδικών Δυνάμεων Νοτιοανατολικής ΤΔ, Semih Terzi.
Στο πώς και πότε ο RTE που παραθέριζε, εγκατέλειψε το ξενοδοχείο Grand Yazıcı Turban της Μαρμαρίδας.
Υποστράτηγος Semih Terzi
Ο Semih Terzi, με πολλά έτη υπηρεσίας στη Νοτιοανατολική ΤΔ, όπου αντιμετώπισε το ΡΚΚ (είχε τραυματιστεί στις μάχες), όπως και ο Eşref Bitlis, ήταν πεπεισμένος ότι το “Κουρδικό” δεν επιλύεται με μάχες και διώξεις. Λόγω της συνεχούς “εκτεταμένης κατάστασης” στην ευρεία περιοχή και οι δύο ήταν μάρτυρες φαινομένων λαθρεμπορίου, διακίνησης ναρκωτικών και όπλων, όπως και οικειοποίησης υπέρογκων ποσών από τα μυστικά κονδύλια, που προμηθεύονταν από το κέντρο και προορίζονταν ως αμοιβή σε μάρτυρες και πληροφοριοδότες. Ο Terzi επιπλέον είχε συμμετάσχει στις επιχειρήσεις στη Συρία κατά ISIS και Κούρδων. Όπως αναφέρει η γιατρός σύζυγος του, Nazire Terzi, ο Υποστράτηγος είχε έλθει σε ρήξη με τον διοικητή του Zekai Aksakkalı (μέχρι 20/8/2017 Διοικητής Ειδικών δυνάμεων ΤΔ) λόγω του ότι ήθελε να καταγγείλει τις οικειοποιήσεις κονδυλίων και τις ατασθαλίες που γνώριζε. Κυρίως ήταν αντίθετος με την πρακτική που προωθούνταν και χρηματοδοτούνταν από τις ΗΠΑ: επιστράτευση, εκπαίδευση και εξοπλισμός του τοπικού πληθυσμού Συρίας και Ιράκ κατά ISIS.
Ο Terzi, ενώ από ώρα 22:00, στις 15/7/2016 υπήρχε απαγόρευση πτήσης στον εναέριο χώρο της ΤΔ, με ειδική πτήση από Άγκυρα που τον παρέλαβε από το Diyarbakır θα μεταφερθεί στο αεροδρόμιο της Πολεμικής Αεροπορίας Akıncı της Άγκυρας. Αποβιβάστηκε ώρα 00:00 και στις 02:15 θα μεταβεί στο αρχηγείο των Ειδικών Δυνάμεων στο Gölbaşı της Άγκυρας. Με εντολή του Aksakkalı “ως κινηματίας” θα πυροβοληθεί από τον Αρχιλοχία Ömer Halisdemir[20] και θα χάσει την ζωή του αβοήθητος στο νοσοκομείο που θα μεταφερθεί, ο δε Ömer Halisdemir θα εκτελεστεί επί τόπου από τους παραβρισκόμενους.
Η οικογένεια του Terzi, θα ενημερωθεί ότι ο Semih Terzi δολοφονήθηκε ώρα 22:50, όταν η σύζυγός του έλαβε μήνυμα στο κινητό της από τα πρώτα λεπτά τις 16/7/2023. Έτσι η Nazire Terzi θα αμφισβητήσει όλες τις πληροφορίες που επίσημα της διαβιβάστηκαν. Όταν ως ιατρός επισκέφτηκε στο νοσοκομείο τον νεκρό σύζυγό της, κατηγορήθηκε ότι προσπάθησε να υπεξαιρέσει αποδεικτικά στοιχεία, που είχαν χαρακτηριστεί ως “κρατικά μυστικά”. Έτσι η Nazire Terzi θα απολυθεί από το δημόσιο. Στο πλαίσιο των δικών FTÖ[21] συλλαμβάνεται και φυλακίζεται[22].
Η διαφυγή του RTE από την Μαρμαρίδα
Στην παρούσα ενότητα δεν θα ασχοληθούμε με τις εκδοχές που λέχθηκαν στις πρώτες μέρες μετά το “κίνημα”, οι οποίες για ευνόητους λόγους δεν θα αλήθευαν, αλλά θα αναφερθούμε πρώτα στις επίσημες εκδοχές που εκ των υστέρων δόθηκαν στη δημοσιότητα και στα στοιχεία των τοπικών Εισαγγελικών Αρχών, που κατασχέθηκαν από τον Αρχιεισαγγελέα της Άγκυρας…
Ως γνωστό, όπου μεταβαίνει ο Πρόεδρος της ΤΔ πέριξ του χώρου διαμονής του πάντα βρίσκονται σε πλήρη ετοιμότητα “προεδρικά αεροσκάφη”. Την περίοδο του RTE ο αριθμός αυτών ανέρχεται σε πέντε!
Ως προς την επίσημη εκδοχή ο RTE εγκατέλειψε το ξενοδοχείο όπου παραθέριζε ώρα 00:01, δηλαδή την ώρα που ο Semih Terzi, αποβιβάζονταν στην Άγκυρα, αν και οι διωκτικές Αρχές κατόπιν καταγγελίας Ταγματάρχη στην ΜΙΤ γνώριζαν από ώρα 16:00 ότι “κάποιοι” θα επιχειρούσαν με ελικοφόρα κατά του Προέδρου. Ο RTE με ελικόπτερο θα μεταβεί στο αεροδρόμιο Dalaman ώρα 00:40 και θα επιβιβαστεί στο προεδρικό αεροπλάνο που είχε αλλάξει τον κωδικό πτήσης του, από TC-ΑΤΑ σε THY-8456, δηλαδή εμφανίζεται ως αεροσκάφος που τελεί εσωτερική πτήση. Με το αεροσκάφος αυτό θα μεταβεί στην Κωνσταντινούπολη. Η ώρα αποβίβασης του ανακοινώθηκε επίσημα ως 03:20…
Αν και η ομάδα των Ειδικών Δυνάμεων που είχε στόχο να συλλάβει ή να εξουδετερώσει τον Πρόεδρο ήταν σε πλήρη ετοιμότητα με εν λειτουργία τις μηχανές των τριών ελικοφόρων (2 Cougar, 1 Sikorsky) στο αεροδρόμιο της Πολεμικής Αεροπορίας Çiğli από τις 22:30, αναχώρησαν προς Μαρμαρίδα ώρα 02:00 και φθάσανε στο ξενοδοχείο όπου διέμενε ο Πρόεδρος ώρα 03:20[23]. Εκεί τους αντιμετώπισαν περίπου 300 πάνοπλοι αστυνομικοί!
Στην επίσημή εκδοχή βλέπουμε ότι RTE και πραξικοπηματίες προσγειώνονται την ίδια ώρα! Ο ένας στην Κωνσταντινούπολη και οι άλλοι στις παρυφές του ξενοδοχείου Turban Grand Yazıcı στην Μαρμαρίδα.
Εφόσον ο Πρόεδρος είχε εγκαταλείψει το χώρο, ποιος ήταν ο λόγος να βρίσκονται 300 αστυνομικοί στη Μαρμαρίδα, όταν την ώρα εκείνη γίνονταν μάχες σε Άγκυρα και Κωνσταντινούπολη μεταξύ αστυνομικών και πραξικοπηματιών;!.
Εφόσον ως πρωτεργάτες κατηγορήθηκαν οι ανώτεροι αξιωματικοί της Πολεμικής Αεροπορίας, πώς με άνεση πετούσε αεροπλάνο, όταν από τις 22:00 υπήρχε απαγορευτικό πτήσης στον εναέριο χώρο της ΤΔ;
Ας δούμε τα ίδια γεγονότα από τους φακέλους των τοπικών Εισαγγελικών Αρχών. Όταν διευρύνθηκε η έρευνα κατασχέθηκαν όλα τα αρχεία από τον Αρχιεισαγγελέα της Άγκυρας…
Οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας του αερολιμένα Dalaman θα καταθέσουν ότι ώρα 00:30 εντοπίστηκαν τα ίχνη τριών ελικοπτέρων με κατεύθυνση προς Μαρμαρίδα προερχόμενα από Νοτιοανατολικά (στο βιβλίο συμβάντων σημειώνεται ως προερχόμενα από Antalya).
Ο υπεύθυνος ασυρμάτων (συνάμα πρόεδρος εργαζομένων εναέριας κυκλοφορίας της περιφέρειας) καταθέτει ότι ώρα Greenwich 21:35:54 και 21:36:54 σημειώνει ίχνη ελικόπτερων επάνω από τη Μαρμαρίδα.
Κάμερα σε επικείμενο ξενοδοχείο σημειώνει κίνηση ενόπλων στην παραλία ώρα 01:18.
Στις κάμερες του ξενοδοχείου ώρα 02:20 καταγράφονται ένοπλοι στρατιώτες (μάρτυρεςκαταθέτουν ότι φορούσαν ρούχα παραλλαγής μαύρου χρώματος).
Ώρα 02:18 από παρακείμενες κάμερες καταγράφεται να σηκώνεται άμμος από την παραλία και να σκορπίζουν καρέκλες (άρα κάποιο ελικόπτερο είχε κατεβεί αρκετά χαμηλά).
Ιατροί και νοσοκόμες καταθέτουν ότι δέχτηκαν κλήση από το ξενοδοχείο όπου διέμενε ο Πρόεδρος, ότι υπάρχει ανταλλαγή πυροβολισμών και υπάρχουν τραυματίες. Ιατρός του ασθενοφόρου καταθέτει ότι γύρω στις 01:00 όταν πλησίαζαν στο ξενοδοχείο 20 μ. επάνω από το ασθενοφόρο, τους ακολουθούσε ελικόπτερο.
Αστυνομικοί της Προεδρικής φρουράς καταθέτουν ότι μετά την αναχώρηση του Προέδρου, ήλθαν ελικόπτερα με στρατιώτες και πυροβόλησαν κατά αυτών. Υπήρξαν 2 νεκροί και ένας τραυματίας αστυνομικοί.
Οι τοπικές Εισαγγελικές Αρχές από μάρτυρες συγκαταλεγόμενων και ξένων παραθεριστών συλλέγουν του αυτού είδους 26 διαφορετικές καταθέσεις. Όταν είναι γνωστό ότι από τον αερολιμένα Çiğli, οι Ειδικές Δυνάμεις αναχώρησαν ώρα 02:20, προφανώς στις συγκρούσεις που έλαβαν χώρα στην παραλία της Μαρμαρίδας την περίοδο 00:45 – 02:30 δεν είχε καμία ανάμιξη η ομάδα που αναχώρησε από το Çiğli [Κοίτα χάρτη]. Προφανώς για να κατηγορηθεί εξ ολοκλήρου η ομάδα των Ειδικών Δυνάμεων αναμένονταν ο θάνατος των Terzi και Halisdemir από την μία, και ήταν σε επιφυλακή 300 αστυνομικοί για να εξουδετερώσουν μέχρι τελευταίου την ομάδα Çiğli από την άλλη.
Εάν ο RTE κατευθύνονταν προς Dalaman δηλαδή Νοτιοανατολικά θα έπρεπε να συναντηθεί “στον αέρα” με τα αντίθετα ερχόμενα ελικόπτερα… Οπότε και επιβάλλονταν να σημειωθούν τα ίχνη των ελικοπτέρων που μετέφεραν τον RTE από το πύργο ελέγχου του Dalaman [Κοίτα χάρτη], γεγονός που δεν έγινε!
Άρα παραμένουν δύο ερωτήματα:
Πώς διέφυγε ο RTE στην Κωνσταντινούπολη;
Ενώ, όπως υπολογίστηκε η μονάδα των Ειδικών Μονάδων έπεσε σε ενέδρα, ποιοι ήταν αυτοί που έλαβαν μέρος στην επίθεση στις 00:45 και σε τι αποσκοπούσαν;
Εάν ο RTE διέφυγε προς τη θάλασσα, δηλαδή να ακολουθήσει την μοναδική διέξοδο πετώντας Νοτιοδυτικά, σε 50 χιλιόμετρα θα βρίσκονταν στον αερολιμένα της Ρόδου, περίπου ίδια απόσταση με το Dalaman. Εάν το αεροπλάνο που τον παρέλαβε από τη Ρόδο εξέπεμπε σήμα πολιτικής αεροπορίας Ελλάδας με κατεύθυνση την Αλεξανδρούπολη, οι μοναδικοί που θα ενδιαφέρονταν για την εν λόγω πτήση ήταν οι Ελληνικές Υπηρεσίες Αεροπορίας, εφόσον εκείνη την ώρα δεν υπάρχει πτήση Ρόδος – Αλεξανδρούπολη!
Εάν η πτήση Ρόδος > Αλεξανδρούπολη > Κωνσταντινούπολη υλοποιήθηκε με σχετικά μεγάλη καμπύλη, τότε δικαιολογείται και η προσγείωση στην Κωνσταντινούπολη ώρα 03:20…
Σε μία τέτοια εκδοχή, πρέπει να αναψηλαφίσουμε, το κατά πόσο και οι οκτώ που βρέθηκαν το μεσημέρι του Σαββάτου (16/7/2016) στον αερολιμένα της Αλεξανδρούπολης είναι αθώοι[24];
Και τέλος πάντων, ποια δύναμη και με τι αντίτιμο παρέσυρε την Ελλάδα σε αυτού του είδους συνεργασία;
Τα Επόμενα Βήματα
Η πρώτη πράξη επέφερε άνω των 300 νεκρών. Η δεύτερη ξεκινά δημιουργώντας “ζωντανούς νεκρούς”. Πρώτα δαιμονοποιούνται όλοι οι μη αρεστοί με την κατηγορία ότι ήταν οπαδοί του Fethullah Gülen, όπου κατόπιν εντολών του από τις ΗΠΑ επιχείρησαν το κίνημα. Μετά νομοθετήθηκε η υφαρπαγή κάθε μέσου επιβίωσης των δαιμονοποιημένων: εργασία, περιουσιακά στοιχεία, παροχή ή αποδοχή βοήθειας, κ.ά. [25] Με την ίδια λογική υφαρπάζονται αποδοτικές επιχειρήσεις, οι οποίες οικειοποιούνται από τους ημετέρους του AKP με πλειστηριασμούς ή ως “διορισμένοι” από τις Δικαστικές Αρχές διαχειριστές!
Στη συνέχεια το AKP αποκτά νέους οπαδούς: άλλοι τρομοκρατημένοι, άλλοι καιροσκόποι και άλλοι καθοδηγούμενοι από τους θρησκευτικούς ταγούς που προΐστανται θρησκευτικών ταγμάτων. Παράλληλα μειώνεται η αντιπολιτευτική δύναμη: άλλοι φυλακίζονται, άλλοι αυτοεξορίζονται, σε πολλούς έχουν αφαιρεθεί τα πολιτικά δικαιώματα (υπολογίζονταν περίπου στις 300.000), διχασμένες εμφανίζονται η Κουρδική και η Εθνικιστική παράταξη. Κάτω από αυτές τις συνθήκες το εκλογικό σώμα της ΤΔ οδηγείται στο τρίτο δημοψήφισμα, αυτό του 2017 [Κοίτα πίνακα 1] και η ΤΔ μεταβαίνει στην “Προεδρική Δημοκρατία” με άλλες πολλές Συνταγματικές αλλαγές[26]…
Από τη πρώτη μέρα της εφαρμογής του νέου Συντάγματος ο RTE, δημιουργεί ομάδα “σοφών” συμβουλατόρων και αγνοώντας την Κυβέρνηση (που έτσι και αλλιώς ήταν του AKP) και την Μεγάλη Εθνική Τουρκική Βουλή (TBMM, Türkiye Büyük Millet Meclisi), αρχίζει να κυβερνά την χώρα με Προεδρικά Διατάγματα. Δηλαδή όπως τα fetva του Οσμανικού Κράτους. Το μοναδικό που υπολείπονταν ήταν ο Şeyhülislâm, που θα ενέκρινε τα Προεδρικά Διατάγματα εάν συμβαδίζουν με την Σαρία. Βέβαια εάν υπήρχε ο Şeyhülislâm, ίσως πολλά απάνθρωπα Προεδρικά Διατάγματα θα θεσμοθετούνταν με ηπιότερες ποινές για τους παραβάτες, ειδικά των πολιτικά καταδικασμένων οπαδών του Μετριοπαθούς Ισλάμ, FTÖ. Είναι γεγονός ότι τα σκληρότερα αντίποινα εμφανίζονται στους εμφυλίους…
Το 2023 ο πρώτος που παραβίασε το Σύνταγμα του 2017 ήταν πάλι ο RTE. Παραβιάζοντας το άρθρο 101 του Συντάγματος, έθεσε υποψηφιότητα για το Προεδρικό αξίωμα για τρίτη φορά, παραβιάζοντας τη δεύτερη παράγραφο του άρθρου, ενώ ακόμα αναμένεται να εμφανίσει το πτυχίο του από ανώτατη σχολή όπως απαιτεί η πρώτη παράγραφος !
Κλείνοντας
Η μεγαλύτερη συμφορά για την ΤΔ δεν είναι τα προαναφερόμενα αλλά ο ευτελισμός της Τουρκικής κοινωνίας:
Με την επανεμφάνιση της πρακτικής του λιντσαρίσματος,
Την απαξίωση των γυναικών,
Την αποδοχή κατηγορητηρίου από δύο παραβάτες του κοινού Ποινικού Κώδικα (Sedat Peker και Muhammed Yakut), που με το αζημίωτο συνεργάστηκαν με κρατικά στελέχη προς υλοποίηση “βρώμικων δουλειών” του κράτους,…, παρά των εργασιών έντιμων νομικών λειτουργών, που “ακριβοπλήρωσαν” την εν λόγω προσπάθειά τους !
Την απαξίωση της ανθρώπινης ζωής, όπως:
για υλικά συμφέροντα η σκηνοθέτηση του κινήματος τις 15/7/2016,
για πολιτικά συμφέροντα (= παιχνίδια εξουσίας) ολιγωρία σε βομβιστικές επιθέσεις,
για κάλυψη θεσμικών αδυναμιών η εγκατάλειψη εκατοντάδων σεισμοπαθών κάτω από τα χαλάσματα…
Με τη διάλυση των επιστημονικών ερευνών σε Πανεπιστήμια και το μοίρασμα ακαδημαϊκών τίτλων βάσει κομματικών ταυτοτήτων…
Τα προαναφερόμενα είναι γεγονότα που η επανόρθωσή τους απαιτεί δεκαετίες, όμως στο πλαίσιο της ΔΜΑ ανά πάσα στιγμή και προς πάσα κατεύθυνση η εκμετάλλευση των ατόμων που παράγει το εν λόγω σύστημα είναι άμεση…
[2] Μετριοπαθές Ισλάμ, όλοι οι Μουσουλμάνοι όπως εντέλλεται στο Κοράνι, προσπαθούν να επιβάλουν στην ανθρωπότητα το Ισλάμ ως μοναδική θρησκεία(cihad). Πολλά Ισλαμικά κινήματα, όπως η “Μουσουλμανική Αδελφότητα”, ήταν πρόθυμα να επιδιώξουν τους σκοπούς τους μέσω συμμετοχής στην πολιτική ζωή και όχι με επαναστατικά μέσα. Ο τρόπος αυτός αποκαλείται Μετριοπαθές Ισλάμ.
[3] Βαθύ Κράτος, (Derin Devlet), ο όρος για πρώτη φορά θα χρησιμοποιηθεί στις 26/9/1974 από τον Πρωθυπουργό της ΤΔ Bülent Ecevit. Έχει την έννοια της δράσης και οργάνωσης αντισυνταγματικού μηχανισμού εντός της κρατικής δομής. Χρησιμοποιήθηκε έντονα από τα Τουρκικά ΜΜΕ μετά το σκάνδαλο Susurluk (3/11/1996).
[4] Κοίτα Ecevit Kılıç, Yeni Derin Devlet, εκδ. οικ. Doğan Kitap, Κων/πολη 2020.
[5] Necmettin Erbakan [Νετζμετίν Ερμπακάν, γ. 29/10/1926 Σινώπη – θ. 27/2/2011 Άγκυρα)] Το 1948 αποφοίτησε από το Πολυτεχνείο της Κωνσταντινούπολης (İstanbul Teknik Üniversitesi) με την ειδικότητα του Μηχανικού Μηχανολόγου και ξεκίνησε άμεσα να διδάσκει ως βοηθός. Την περίοδο 1951 – 1954 στα πλαίσια της διατριβής του που υλοποίησε στην Γερμανία, εργάστηκε ως ερευνητής στην Γερμανική Ερευνητική Εταιρεία Αεροδυναμικής [Deutsche Versuchsanstalt für Luftfahrt (DVL)]. Το 1954 αρχίζει να εργάζεται ως λέκτορας στο Πολυτεχνείο της Κωνσταντινούπολης. Είναι ιδρυτής εργοστασίου κατασκευής μηχανών εσωτερικής καύσης (1956). Το 1965 του απονέμεται ο τίτλος του Καθηγητή. Θεωρείται ο ιδρυτής της τάσης “Ευρωπαϊκό Ισλάμ” (Mİlli Görüş = Εθνική Άποψη), που αρχίζει να εκφράζεται μέσω πολιτικών κομμάτων από το 1969.
[6] Κοίτα https://www.al-monitor.com/originals/2022/08/barzani-says-former-turkish-president-wanted-federation-iraqs-kurds, όπως σε https://www.newarab.com/analysis/was-turkey-seriously-considering-annexing-iraqi-kurdistan
[8] Όπως ισχυρίζεται η σύζυγός του στην συνέντευξή της στο περιοδικό Aksiyon 16/4/2007. Κοίτα https://web.archive.org/web/20151127121624/http://www.aksiyon.com.tr/aksiyon/haber-18400-26-buyuk-turkiye-cumhuriyetini-kuracakti.html#
[9] Tansu Penbe Çiller [(Τανσού Τσιλέρ), γ.24/5/1946 Κωνσταντινούπολη], η πρώτη και μοναδική γυναίκα Πρωθυπουργός της ΤΔ. Μετά την αποφοίτησή της από το Αμερικάνικο Κολέγιο του Μέγα Ρεύματος, συνέχισε τις σπουδές της στο Αμερικάνικο Πανεπιστήμιο Robert ( το σημερινό Boğaziçi). Το 1967 αποφοίτησε από το οικονομικό τμήμα και το 1967 διεκπεραιώνει τις ανώτατες σπουδές της στο Πανεπιστήμιο του New Hampshire και την διατριβή της στο Πανεπιστήμιο Connecticut (1971). Μετά τη σύντομη πανεπιστημιακή της καριέρα στις ΗΠΑ, επιστρέφει στο Πανεπιστήμιο Boğaziçi ως βοηθός καθηγήτρια. Το 1978 της απονέμεται ο τίτλος της Υφηγήτριας και το 1983 της καθηγήτριας. Μετά την κλήση που δέχεται από τον Süleyman Demirel το 1990 θα ασχοληθεί ενεργά με την πολιτική. Στην κυβέρνηση Demirel του 1991 θα είναι υπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ, υπεύθυνη οικονομικών. Μετά το θάνατο του Turgut Özal και την ανάληψη της Προεδρίας από τον Süleyman Demirel, στις 25/6/1993 θα αναλάβει την Πρωθυπουργία, όπου θα παραμείνει μέχρι 6/3/1996. Στην περίοδο της Πρωθυπουργίας της θα σημειωθούν τα πιο σκοτεινά και αμφιλεγόμενα γεγονότα της ΤΔ μετά το κίνημα του 1960.
[10] Σκάνδαλο Susurluk (Σούσουρλουκ), είναι το διεθνές σκάνδαλο που αποκαλύφθηκε μετά από τροχαίο δυστύχημα στις 3/11/1996. Επιβεβαιώθηκαν οι σχέσεις:
κρατική μηχανή <-> υπόκοσμος <-> πολιτικός κόσμος <-> ένοπλες δυνάμεις, που δρούσαν σε διεθνές επίπεδο. Ενώ ο υπόκοσμος θησαύριζε, η ΤΔ “απαλλασσόταν” από τους εχθρούς της χώρας.
[11] Σαρία (الشريعة): Το Ιερό Μουσουλμανικό ή Ισλαμικό Δίκαιο, μεταφράζεται ως :”η ανοιχτή οδός προς την πηγή”. Είναι ο Ιερός Νόμος που ρυθμίζει συνολικά τη ζωή των Μουσουλμάνων οπουδήποτε και αν κατοικούν. Η βασική αδυναμία της Σαρία εντοπίζεται στο ότι η πλειονότητα των Ιερών Κανόνων που περιλαμβάνει και που πηγάζουν από το Κοράνι έχουν κατασταλτική ισχύ, αντί επαίνων και αγαθοεργιών που επίσης συνυπάρχουν στο Κοράνι.
[15] FTÖ, FETULLAHÇI TERÖR ÖRGÜTÜ, Τρομοκρατική Οργάνωση του FETULLAH.
[16] Κοίτα άρθρο μελέτη Β. Κυρατζόπουλου, Το Μεταναστευτικό σε Τουρκία & Ελλάδα ως: Σχέδιο, Εργαλείο, Όπλο, Αθήνα 15/3/2020. https://www.academia.edu/42223522/Το_Μεταναστευτικό_σε_Τουρκία_and_Ελλάδα_ως_Σχέδιο_Εργαλείο_Όπλο.
[17] Κοίτα Reuters Οκτώβριο 2019, Erdogan should be prosecuted over Syrian offensive: ex-U.N. investigator del Ponte
The G7, formed in 1975, is an intergovernmental political forum of seven member states of Canada, France, Germany, Italy, Japan, the United Kingdom, the United States and the European Union (EU). Historically, these countries are amongst the most influential ones, with significant political, economic, and military power. Japan assumed the G7 Presidency for 2023 and the 49th G7 Summit is scheduled to be held from 19-21 May 23 at Hiroshima.
Considering the increasing role of other countries in global politics, the G20 (Group of Twenty) was created which included emerging economies such as Argentina, Australia, Brazil, China, India, Indonesia, Mexico, Russia, Saudi Arabia, South Africa, South Korea and Turkey, along with the countries of the G7. Though the G20 was formed in 1999, initially it was attended only by finance ministers and central bank governors. The G20 represents over 80% of global GDP and two-thirds of the world’s population and provides a platform for both advanced and emerging economies to discuss and implement coordinated international responses on globally important issues, making it the premier forum for economic cooperation. India assumed the G20 Presidency for 2023 and the 18th G20 Heads of State and Government Summit will be held in New Delhi in September 2023.
Importance of critical minerals
Critical minerals are those non-fuel minerals that are essential for the economic and national security of a country, but are vulnerable to supply chain disruption. These include lithium, cobalt, graphite, copper, rare earth elements, and platinum group metals, amongst others. These minerals are essential for clean energy technologies such as wind turbines, solar PV panels, storage batteries and electric vehicles. Therefore, their availability plays an important role in the sustainable energy transition.
The supply-demand gap of critical minerals in widening. The IEA forecasts that, driven by increasing deployment of clean energy technologies, the overall demand for critical minerals could increase by as much as six times by 2040, with the demand for lithium, graphite, cobalt and nickel increasing between 24-50 times, in certain scenarios. Forecasts also show that yearly production of these minerals will increase by 5-6 times, growing to over US$250 billion by 2040, surpassing the annual production value of coal, which will gradually be phased out. The increase in the price of cobalt and lithium, by 3x and 12x respectively between 2020-22, is proof of this market imbalance.
G7 ministers’ communiqué
The G7 Ministers’ Meeting on Climate, Energy and Environment was held from 15-16 April 2023 at Sapporo, Japan. A 36-page communiqué was also released where G7 countries pledged to accelerate the phase-out of unabated fossil fuels to achieve 2050 net-zero goals and holistically address the climate, energy, and environment crisis. The following key decisions were adopted, which will be significant drivers of future demand for critical minerals:
A collective increase in offshore wind capacity of 150 gigawatt and a collective increase of solar photovoltaic to more than one terawatt by 2030.
Achieving a fully or predominantly decarbonised power sector by 2035.
Achieving 100% or the overwhelming penetration of sales of light duty vehicles (LDVs) as zero emission vehicles (ZEV) by 2035 and beyond; and to achieve 100 percent electrified vehicles in new passenger car sales by 2035.
To collectively reduce by at least 50% CO2 emissions from G7 vehicle stock by 2035 or earlier, relative to 2000 levels, as a halfway point to achieving net zero.
The communiqué acknowledged the growing importance of critical minerals and raw materials for a net-zero economy and for meeting the above ambitions. It also highlighted the threats and risks to critical mineral supply chain disruption caused by monopolization and lack of diversification of existing suppliers. The need for creating responsible and resilient critical minerals supply chains, supporting open, transparent, rules- and market-based trade in critical minerals with traceability, opposing market-distorting measures and monopolistic policies for critical minerals was recognized.
The commitment to strong environmental social and governance (ESG) standards, ensuring benefit to local communities, respecting human rights, minimizing environmental footprint, promoting circularity in supply chains, enhancing recovery and recycling, advancing innovation and competitiveness, substitution with alternate materials, and promoting dialogues between extraction, producer, and consumer countries were all points of emphasis.
Building on the five-point plan
To enable the clean energy transition, the G7 communiqué also proposed a “Five-Point Plan for Critical Mineral Security”. This included the need for long-term supply and demand forecasting, creating responsible mineral supply chains, developing recycling capabilities, promoting innovation for developing substitute materials, and preparing for short-term supply disruptions.
The G20 needs to build on this five-point plan to overcome the existing challenges and provide a broader base to strengthen mineral supply chains. G20 group includes countries such as Australia (Lithium), Brazil (Niobium), China (Gallium, Vanadium, Rare earths), India (Rare earths), Indonesia (Nickel), Russia (Palladium) and South Africa (Platinum), which are well positioned to supply critical minerals, develop refining and processing capabilities, and are also likely to be high consumers.
The G20 must build parallel research capacity in an institution in an emerging economy to conduct detailed studies on the demand of individual minerals, tracing their supply chains, mapping of existing mineral resources and reserves, identifying capacity of mining companies, along with estimating the investment required in the short- to medium-term. This joint research effort will complement the efforts of the IEA and would be helpful to guide future development of the critical mineral sector.
Responsible supply chains
The G7 agreed to develop new mines with high ESG standards and promote responsible supply chains. They also committed to consolidate mineral cooperation through Partnership for Global Infrastructure and Investment (PGII), Mineral Security Partnership (MSP), supported the ‘Sustainable Critical Minerals Alliance’, and European Commission’s proposal to establish a “Critical Raw Materials Club” to facilitate investment in materials supply chains. The importance of private investment and support of public financial institutions was affirmed. It was highlighted that fiscal support measures of $13 billion have been provided for domestic and foreign projects in critical minerals across G7 countries.
Multilateral strategic and trade partnerships allow diversification of suppliers and lowers supply chain vulnerabilities. The G20 needs to work on expanding the membership of critical mineral partnerships which are now restricted to selected high income countries. The ‘Critical Minerals Mapping Initiative’ (2019) between three countries; MSP (2022), between eleven OECD countries; and ‘Sustainable Critical Minerals Alliance’ (2022) between seven developed countries are recent coalitions which do not include emerging economies. A high-level forum for minerals with a balanced representation from all continents, would be more inclusive and could play an important role in ensuring access to critical minerals while strengthening coordinated responses and standardisation of ESG criteria.
Recycling and circular economy
Recycling of lithium-ion batteries and neodymium magnets, establishing domestic recycling facilities and collection of e-waste and its environmentally sound processing, was highlighted by the G7.
The G20 could go further by committing to adopting mandatory standards, guidelines and legislation for collection and recycling of e-waste and annual reporting by manufacturers. Better collection processes, efficient sorting, and material recovery by smelting of waste electrical and electronic equipment (WEEE) can increase urban mining, which can ease pressures on existing supply chains, while lowering the environmental impact of mining. Extended Producer Responsibility (EPR) for collection and recycling by manufacturers of solar PV panels, magnets and EV batteries and incentivising in recycling through tax breaks and grants can help in creating recycling capacity. Development of central e-waste collection hubs, new technologies for cost-efficient recovery, co-location of recycling facilities with production hubs can enhance synergies and lead to an ecosystem of recycling.
Innovations and resource efficiency
Development of substitute materials, technologies and resource saving processes was agreed. Expanding the membership of the intergovernmental ‘Conference on Critical Materials and Minerals’ beyond policy makers from Japan, the US, the EU, Australia, and Canada to other G7 countries for exchange of information, policies, research and development (R&D) activities, supporting innovation, and to advance collaborative efforts was proposed.
The G20 needs to strengthen initiatives to share best practices, must collectively work on developing low-cost technologies through frugal innovations and undertake capacity-building by technical collaboration, technology transfer, and training of human resources. Promoting profitable business models and increasing consumer awareness are essential components which need to be given due attention. They must also commit to redesign of products which completely eliminates or lowers the use of critical minerals. Participation in events such as the first-ever ‘African Critical Minerals Summit’ in Johannesburg, South Africa on 6-7 November will also help in building support and collaborating with resource rich countries.
Planning for supply chain disruption
The G7 has supported an IEA proposal to create a “Voluntary Critical Mineral Security Program” to prepare for short-term supply disruptions. The G20 must ensure that there is equal representation from all countries and this does not become an ‘exclusive’ club with high entry barriers, which prohibits the participation of low- and lower-middle income countries. Stockpiles of critical minerals are officially maintained by the governments of US and Japan, and collective actions by governments and other market actors could be considered for sharing information and data on stockpiles for coordinated action.
Conclusion
The importance of critical minerals is growing by the day and this is evident in the flurry of activities in the past couple of years. These include the adoption and updating of critical mineral strategies by several countries, incentives to support domestic supply and production of critical minerals in the US through Inflation Reduction Act (IRA) of 2022, and measures undertaken under the Green Deal Industrial Plan in the EU, including the European Critical Raw Materials Act. The development of discourse on critical minerals in T7 and T20 forums which inform G7 and G20 discussions is also notable. The Indian Prime Minister Modi was invited to the G7 Hiroshima Summit by the Japanese Prime Minister Kishida and both leaders confirmed to cooperate in the lead up to the G7 and the G20 summits. Considering the robust partnership and the G7 and G20 Presidency of Japan and India respectively, this is a unique opportunity to consolidate action on critical minerals.
Dr. Kapil Narula is a Consultant at the United Nations and a co-author of T7 and T20 policy briefs on critical minerals.
Dr. Andrew DeWit is a Full Professor at the School of Economic Policy Studies, Rikkyo University, Japan
Στο παρελθόν, όταν το γνωστό αγγλοαμερικανικό δίδυμο «οικοδομούσε» ένα οργουελικό μοντέλο για την Κύπρο, με προδιαγραφές Βοσνίας, Λιβάνου, είχε «ανακαλυφθεί» ότι το Κυπριακό είναι πρόβλημα… ψυχολογικό.
Ως αποτέλεσμα τούτης της «επιστημονικής» διαπίστωσης και για την αντιμετώπιση του… προβλήματος, οργανώνονταν χρηματοδοτούμενα σεμινάρια, στη διάρκεια των οποίων επέβαλαν στα πειραματόζωα διάφορες θεραπείες! Βασικά, οι προσκεκλημένοι υποβάλλονταν σε ψυχοθεραπεία για το πώς να τα βρουν με τον κατακτητή! Επικαιροποίηση, εκσυγχρονισμός, του συνδρόμου της Στοκχόλμης.
Ποια εισβολή και ποια κατοχή; Αυτά φάνταζαν και εξακολουθούν να φαντάζουν παλιομοδίτικα, ξεπερασμένα και όταν και όποτε εγείρονται εκφράζουν έναν «αρρωστημένο εθνικισμό», σύμφωνα με τους «εκσυγχρονιστές» της όποιας λύσης. Τότε, όπως είναι γνωστό, οι πρεσβείες και τα διάφορα παρακλάδια των υπουργείων Εξωτερικών των δυο αυτών χωρών, είχαν αναδείξει το θέμα αυτό και επιχείρησαν να το… επιλύσουν με επιχορηγούμενα ψυχοθεραπευτικά σεμινάρια στην αλλοδαπή. Όλα αυτά, βέβαια, σκόνταψαν στο αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος για το σχέδιο Ανάν, την 24η Απριλίου 2004 και έκτοτε η ψυχοθεραπεία θεωρήθηκε λήξασα καθώς αποφάνθηκαν ότι τον ασθενή δεν τον επηρεάζουν αυτές οι θεραπείες! Λεφτά πεταγμένα.
Μιας και μιλάμε, λοιπόν, για «ψυχολογικά» προβλήματα, ενδιαφέρουσα ήταν και η τοποθέτηση του υπουργού Εξωτερικών της Ελλάδος, Νίκου Δένδια, στο πρόσφατο 8ο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών. Μπορεί να ειπώθηκε σε μια άλλη βάση και να μην συνδέεται με τα πιο πάνω, όμως έχει ενδιαφέρον να καταγραφεί καθώς προφανώς και έχει σχέση με την αντιμετώπιση του Κυπριακού από την Αθήνα. Ρωτήθηκε, λοιπόν, ο κ. Δένδιας για τη διαφοροποιημένη ψήφο Αθήνας και Λευκωσίας στο Συμβούλιο της Ευρώπης αναφορικά με την αίτηση ένταξης του Κοσσυφοπεδίου και είπε τα εξής: «Η Κύπρος είναι μια χώρα η οποία είναι ακρωτηριασμένη και ψηφίζει υπό το κράτος μιας εσωτερικής ψυχικής ατζέντας…». Όπως έγραψε ο δημοσιογράφος Παντελής Σαββίδης (Ινφογνώμων), η δήλωση Δένδια είναι τουλάχιστον, «προβληματική για την πρόσληψη του εθνικού προβλήματος της Κύπρου. Η Κύπρος είναι χώρα αλλά ο κυπριακός ελληνισμός είναι μέρος του ευρύτερου ελληνισμού. Και εκείνος που ακρωτηριάσθηκε είναι ο ελληνισμός, δεν είναι η Κύπρος. Ούτε, μόνο ο κυπριακός ελληνισμός. Ο κ. Δένδιας αποκαλύπτει με τη δήλωσή του την αθηναϊκή θολούρα γύρω από το Κυπριακό και τον ελληνισμό της μεγαλονήσου. Ούτε, φυσικά, οι πολιτικές επιλογές της Κύπρου προέρχονται από ψυχολογικά σύνδρομα της κυπριακής ηγεσίας και του κυπριακού λαού. Και αν κυριαρχούν τα δημιούργησε η Αθήνα, η οποία πέραν των ιστορικών ευθυνών της είναι και εγγυήτρια δύναμη. Ούτε αυτόν τον ρόλο δεν μπορεί να διαδραματίσει;»
Υπήρξε την τελευταία περίοδο και μια ακόμη διαφορετική προσέγγιση στις τοποθετήσεις Ελλάδος και Κύπρου. Αυτή αφορά τις επιλογές που έγιναν για τη θέση της Γενικής Γραμματείας του Διεθνούς Ναυτιλιακού Οργανισμού ( ΙΜΟ), που ως γνωστό η ελληνική κυβέρνηση αποφάσισε να στηρίξει τον Τούρκο υποψήφιο. Ο κ. Δένδιας, σπεύδει βεβαίως να δικαιολογήσει τη στάση της Λευκωσίας, που δεν ακολούθησε την φαεινή ιδέα των Αθηνών. Σημείωσε πως η Τουρκία δεν επιτρέπει σε πλοία με σημαία της Κυπριακής Δημοκρατίας να πηγαίνουν στα λιμάνια της κι ως εκ τούτου η Λευκωσία δεν θα μπορούσε να στηρίξει τον Τούρκο υποψήφιο. Αυτό το γεγονός, της απαγόρευσης δηλαδή, δεν ενοχλεί την Ελλάδα, γιατί αφορά την Κύπρο. Η Ελλάδα, όμως, στηρίζοντας την τουρκική υποψηφιότητα, δείχνει «γενναιότητα». Η κατοχική Τουρκία, ως γνωστό, στα πλαίσια αυτής της… συνεννόησης θα στηρίξει την ελληνική υποψηφιότητα για μη μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών (για την χρονιά 2025-2026). «Εάν θέλουμε να υπάρξουν συνεννοήσεις, κατανοήσεις, πρέπει να γίνονται βήματα και από τις δυο πλευρές», είπε ο κ. Δένδιας για να προσθέσει ότι ο ίδιος είναι «ευχαριστημένος για αυτή την αμοιβαία κατανόηση, για την αμοιβαία στήριξη».
Στο μεταξύ, σε μια νέα «ψυχολογική κρίση», οι Τούρκοι προβαίνουν σε νέα τετελεσμένα στην περίκλειστη περιοχή της κατεχόμενης Αμμοχώστου. Πώς μπορούν να αντιμετωπιστούν; Όχι, βέβαια, με ψυχοθεραπεία.
Μετά από 14 μήνες πολέμου στην Ουκρανία έχουμε την δημιουργία ενός νέου περιφερειακού και διεθνούς πλαισίου ασφαλείας, που καθορίζεται από τις κινήσεις και τα συμφέροντα αυτών που έσπευσαν να το εκμεταλλευθούν. Στον αντίποδα της Ρωσίας βρέθηκε η Δύση με προεξάρχουσα δύναμη τις ΗΠΑ, οι κινήσεις της οποίας, τόσο στην Ουκρανία που εξοπλίζουν, όσο και η αλλαγή πολιτικής στην Μέση Ανατολή και οι βλέψεις της προς την Ασία δημιούργησαν για άλλους ευκαιρίες επέκτασης των συμφερόντων τους και για άλλους δυσαρέσκεια με σχετικές αντιδράσεις. Αυτοί οι παίκτες που ανέδειξε το Ουκρανικό άμεσα και έμμεσα είναι η Τουρκία, η Κίνα, και κατ’ επέκταση η Σαουδική Αραβία και το Ιράν.
Για την Τουρκία, το Ουκρανικό της έδωσε την ευκαιρία να το παίξει σε δύο ταμπλό, και περιφερειακά και με την Δύση. Περιφερειακά, ως διαμεσολαβητής πέτυχε την συμφωνία μεταξύ Μόσχας και Κιέβου για την συνέχιση των εξαγωγών των σιτηρών κατά την διάρκεια των εχθροπραξιών, έχοντας σαν διαπιστευτήρια της εντιμότητας της το ότι προμήθευε το Κιέβο με ντρόουνς και δεν εφάρμοζε κυρώσεις κατά της Μόσχας. Στόχος της, βεβαίως, είναι να επωφεληθεί από μία αναμενόμενη μείωση της επιρροής της Μόσχας στην Μαύρη θάλασσα. Και στο παρελθόν, οι ίδιοι στόχοι μαρτυρούνται στην περιοχή της Κασπίας θάλασσας. Το μεν 2009 εγκαινίασε την Οργάνωση Τουρκικών Κρατών (Αζερμπαϊτζάν, Καζακστάν, Ουζμπεκιστάν, Κιργισία και Τουρκμενιστάν) στηριζόμενη στους ιστορικούς, θρησκευτικούς, εθνικούς και άλλους δεσμούς, για να πετύχει την απεξάρτηση της από το Ρωσικό πετρέλαιο και αέριο, το δε 2020 επενέβη στον πόλεμο μεταξύ Αρμενίας και Αζερμπαϊτζάν για τον έλεγχο του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, υποστηρίζοντας τον σύμμαχο Αζερμπαϊτζάν που πέτυχε την πρόσκτηση μεγάλου μέρους της περιοχής, που η Αρμενία ήλεγχε από το 1994. Αυτή η επέμβαση της Τουρκίας είχε σαν αποτέλεσμα την ανατροπή του ισοζυγίου δυνάμεων και τον περιορισμό της Ρωσικής επιρροής στην περιοχή.
Για την Δύση, η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία δημιούργησε νέα γεωπολιτικά δεδομένα για την ασφάλεια της Ανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ, γεγονός που οδήγησε Φινλανδία και Σουηδία να αιτηθούν ένταξη στο ΝΑΤΟ. Η αρχική αντίδραση της Τουρκίας ήταν να χρησιμοποιήσει το δικαίωμα αρνησικυρίας που έχει ως μέλος του ΝΑΤΟ. Σκοπός, βέβαια, ήταν να διαπραγματευθεί με τις ΗΠΑ την αγορά των F-16. Αργότερα, κάτω από πιέσεις έδωσε το πράσινο φως για την ένταξη της Φινλανδίας στο ΝΑΤΟ, διατήρησε όμως σαν δεύτερο διαπραγματευτικό χαρτί το βέτο για την Σουηδία. Γενικά, η όλη πολιτική της Τουρκίας αποβλέπει στο να δείξει στην Δύση ότι δεν σκύβει το κεφάλι, βασιζόμενη στην αλματώδη ανάπτυξη της αμυντικής της βιομηχανίας.
Η Κίνα, εκμεταλλευόμενη το μειωμένο ενδιαφέρον της Μόσχας για την Κεντρική Ασία, λόγω του πολέμου στην Ουκρανία, έσπευσε να δραστηριοποιηθεί στο κενό που δημιουργήθηκε, όπως έπραξε και η Τουρκία, πιστεύοντας ότι η συνέχιση του πολέμου θα της επιτρέψει να εισχωρήσει βαθύτερα σε αυτή την ζώνη επιρροής της Ρωσίας. Γι’ αυτό το σκοπό προσκάλεσε στο Πεκίνο τον ερχόμενο μήνα τους ηγέτες των πέντε κρατών της Κεντρικής Ασίας σε μια συνάντηση που τιτλοφόρησε ως την «Πρώτη Διάσκεψη Κορυφής Κίνας-Κεντρικής Ασίας». Ταυτόχρονα, ο Πρόεδρος Ξι Ζινπίνγκ στο πλαίσιο της φιλικής στάσης που τήρησε από την αρχή της Ουκρανικής κρίσης έναντι της Μόσχας επισκέφθηκε τον Πρόεδρο Πούτιν και ως ειρηνοποιός παρουσίασε το ειρηνευτικό του σχέδιο για τον πόλεμο στην Ουκρανία.
Στην βάση αυτών των τακτικών ελιγμών βρίσκεται η εχθρότητα Κίνας και Ρωσίας έναντι των ΗΠΑ. Συνοδοιπόρος σ ’αυτή την θεώρηση είναι και το Ιράν. Τον περασμένο μήνα, με την διαμεσολάβηση της Κίνας υπεγράφη μια τριμερής συμφωνία μεταξύ Σαουδικής Αραβίας, Ιράν, και Κίνας για την ομαλοποίηση των διπλωματικών σχέσεων των δύο αιωνίων εχθρών. Η συμφωνία αποβλέπει στην εγκαθίδρυση ενός πλαισίου περιφερειακής ασφάλειας υπό την επίβλεψη της Κίνας, που αναμένεται να συζητηθεί από τους Υπουργούς Εξωτερικών της Σαουδικής Αραβίας και του Ιράν στο Πεκίνο.
Η Σαουδική Αραβία ήδη δυο δεκαετίες πριν άρχισε να αισθάνεται απογοητευμένη με την Μεσανατολική πολιτική των ΗΠΑ, ενώ πιο πρόσφατα αυτά τα συναισθήματα απογοήτευσης εκτράφηκαν από την απροθυμία των ΗΠΑ να υποστηρίξει την Ριάντ, όταν οι πετρελαιοπηγές της έγιναν αντικείμενο επίθεσης το 2019. Η αλλαγή στην στάση της Σαουδικής Αραβίας από τις ΗΠΑ προς την Κίνα πήρε σάρκα και οστά, όταν τον περασμένο μήνα, σαν αντίδραση στις πρωτοβουλίες των ΗΠΑ στην περιοχή, στο πλαίσιο του Οράματος 2030 του Πρίγκιπα Μωχάμεντ Μπιν Σαλμάν, η Κυβέρνηση της Σαουδικής Αραβίας ενέκρινε την συμμετοχή του Βασιλείου ως «εταίρου διαλόγου» στην Οργάνωση Συνεργασίας της Σαγκάης, που εξυπηρετεί τόσο τα οικονομικά σχέδια της Κίνας για την Μέση Ανατολή, όσο και τις επιδιώξεις της Σαουδικής Αραβίας για εξεύρεση νέων αγορών για τις επενδύσεις της στην Ασία. Το πραγματικό κίνητρο, όμως, για την επιζήτηση ειρήνης με το Ιράν, ήταν η διακαής επιθυμία της Ριάντ να απαλλαγεί από τον εφιάλτη της Υεμένης. Η εμπλοκή της Σαουδικής Αραβίας στον πόλεμο κατά των Χούτις, που ελέγχουν την βόρεια Υεμένη, δεν έφερε τα επιθυμητά αποτελέσματα ειρήνης και σταθερότητας στην Αραβική Χερσόνησο, και όπως φαίνεται η Σαουδική Αραβία θα αναγκασθεί να δεχθεί τους όρους των Χούτις για δίκαιη κατανομή του πετρελαϊκού πλούτου της Υεμένης και υιοθέτηση της ομοσπονδίας.
Καταλήγοντας. Παρατηρούμε ότι αυτές είναι οι πιο σημαντικές βραχυπρόσθεσμες επιπτώσεις του Ουκρανικού. Ασφαλώς, αναμένονται και άλλες μακρυπρόθεσμες, τόσο στο εσωτερικό της Ρωσίας και της Ουκρανίας, όσο και στις σχέσεις ΗΠΑ-Ευρώπης, που καθορίζονται από οικονομικές, αμυντικές, καθώς και πολιτικές παραμέτρους. Κερδισμένος από αυτή την κρίση θα βγει αυτός που στους σχεδιασμούς του θα υπολογίσει σωστά όλα εκείνα τα στοιχεία που απαιτεί η στρατηγική της υπομονής.
Ανάρτηση της Caroline Galactéros, Προέδρου του Geopragma
Παρασυρμένη από το προαιώνιο μίσος εναντίον της Ρωσίας – πολύ πριν την εκστρατεία του Ναπολέοντα – η Ευρώπη σύρθηκε πίσω από το άρμα των ΗΠΑ, ενώ ξέρει ότι τελικά θα αναγκαστεί να συνομιλήσει με τη Ρωσία.
Η Γαλλία τα πάει άσχημα: ο πληθωρισμός ξεφεύγει, τα πιστωτικά επιτόκια εκτινάσσονται στα ύψη, τα ακίνητα βρίσκονται σε αδιέξοδο και, σα να θυμηθήκαμε την αμέλειά μας, η οικονομική μας αξιολόγηση μόλις υποβαθμίστηκε ξανά σε AA- από μια μεγάλη αμερικανική υπηρεσία. Αυτή η υποβάθμιση δεν είναι χωρίς σημασία. Αντανακλά την πραγματικότητα της επιδείνωσης των δημοσίων λογαριασμών μας, αυξάνει περαιτέρω την εξάρτησή μας από τις ΗΠΑ και την απειλή στάσης πληρωμών του αβυσσαλέου χρέους μας και διευρύνει το έλλειμμα αξιοπιστίας μας και συνεπώς αξιοποίησης στις διεθνείς σχέσεις. Αυτή η προειδοποιητική βολή μπορεί μόνο να παραλύσει περαιτέρω την όση μας μένει ικανότητα να κινούμαστε με λογική και ευφυΐα ενόψει της καταστροφής της δυτικής στάσης στη σύγκρουση στην Ουκρανία… Θα μου πείτε ότι είναι ψευτοπρόβλημα και μη μας λείψει το θάρρος.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η τρέλα του εγκλεισμού των Αμερικανών νεοσυντηρητικών σε μια μόνιμη στρατιωτική κλιμάκωση κατά της Μόσχας επιταχύνει την ολοκληρωτική καταστροφή του ουκρανικού κράτους και εδάφους και αυξάνει τον κίνδυνο διολίσθησης, απειλώντας συγκεκριμένα ολόκληρη την Ευρώπη. Ωστόσο, το φανερό μίσος για τη Ρωσία, η φαντασίωση αφανισμού της και διαμελισμού της εκφράζονται ανοιχτά.
Τα δυτικά ΜΜΕ, βουτηγμένα στην άγνοια και την αλαζονεία, αξιολύπητοι απόηχοι της παραληρηματικής προπαγάνδας, δεν έχουν πλέον καμία αξιοπιστία. Επιστρέψαμε στις χειρότερες ώρες του Μακαρθισμού ή χειρότερα, του φασισμού της σκέψης, της συκοφαντίας και της καταγγελίας.
Αυτό το μπουκέτο αναξιοπρέπειας βρωμάει αλλά μας πετάγεται συνεχώς στα μούτρα, και βέβαια με έναν όλο και πιο γελοίο και απελπισμένο τρόπο. Γιατί η αυλαία και οι μάσκες πέφτουν μπροστά στην απερίσκεπτη πραγματικότητα. Ωστόσο, η αμερικανική οργή και τώρα ο πανικός εξακολουθούν να επιδιώκουν να διαιωνίσουν τη φαντασίωση μιας «νίκης» που έρχεται, τα περιγράμματα της οποίας προφανώς ποτέ δεν έκαναν τον κόπο να καθορίσουν. Τι σημαίνει «κερδίζω» τον πόλεμο στην Ουκρανία; Δεν έχω ιδέα. Δεν υπάρχει όραμα σε αυτόν τον τομέα. Όσο για την κατάκτηση της ειρήνης, δεν τη θέλουμε. Πόσο απαίσιο !
Να κάνουμε ειρήνη με τον Βλαντιμίρ Πούτιν;!!! φαίνεται αδύνατο για τους εθελοντές ημιπληγικούς που έχουν κολλήσει στη ερασιτεχνική ρητορική τους οι οποίοι σκέφτονται μόνο να ταπεινώσουν έναν «συστημικό εχθρό» και χορεύουν στη βροχή για να εξορκίσουν το αναπόφευκτο.
Είναι λοιπόν φυγή προς τα μπρος το ανεξήγητο μίσος του Ρώσου… μέχρι τον τελευταίο Ουκρανό. Η ζάλη είναι τόσο μεγάλη μπροστά στην άβυσσο που δεν ξέρουμε παρά να πατούμε το γκάζι της στρατιωτικής και στρατηγικής καταστροφής και να βυθιζόμαστε σε μια απεχθή και αδιέξοδη τρέλα. Αυτό το μίσος εξαπλώνεται και διαχέεται παντού στην Ευρώπη, ειδικά μεταξύ των υποταγμένων ή/και επιδοτούμενων «ελίτ» μας, επίσης παγιδευμένες σε αυτήν την τραγική παγίδα που προσποιούνται ότι αγνοούν. Ωστόσο, το στρατιωτικό φιάσκο είναι ξεκάθαρο εδώ και μήνες. Ακόμη και τα «κύρια μέσα ενημέρωσης» αρχίζουν, κατόπιν διαταγών ή μέσω τυχαίων διαρροών, να διαρρέουν την αδυσώπητη αλήθεια: για τη στρατιωτική πραγματικότητα στο έδαφος, για τις αλυσιδωτές λιποταξίες ατυχών νεαρών Ουκρανών που μαζεύτηκαν από τους δρόμους και πετάχτηκαν με τη βία στη «Ρωσική κρεατομηχανή», για τις πραγματικές απώλειες, για τη δομική αδυναμία των δυνάμεων του ΝΑΤΟ να τροφοδοτήσουν την Ουκρανία σε ποσότητα, ρυθμό και ποιότητα για να μπορέσει να ισχυρίζεται ότι αντέχει το σοκ και ακόμη λιγότερο, να αντιστρέψει τη σχέση δυνάμεων έναντι της Ρωσίας.
Βέβαια, στο Πεντάγωνο όπως και στα ευρωπαϊκά επιτελεία, γνωρίζουν εδώ και μήνες ότι η υπόθεση τελείωσε και το στοίχημα χάθηκε. Έχουν μείνει μόνο οι Πολωνοί και οι Βαλτικές χώρες υπέρ. Αλλά δεν θέλουμε να ξυπνήσουμε και συνεχίζουμε να πλημμυρίζουμε την Ουκρανία με όπλα (σε μεγάλο βαθμό πλαγίως) και σωρούς χρημάτων για να εξασφαλίσουμε τη «μεγάλη αντεπίθεση» – καλοκαίρι … ή φθινόπωρο – για την τιμή των όπλων, της οποίας η αναμενόμενη αποτυχία θα χρησιμεύσει ως απόδειξη ότι «η καλή πλευρά» έκανε ό,τι μπορούσε, αλλά ότι η Ουκρανία δεν μπόρεσε να νικήσει τη Ρωσία (λες και μπορούσε!) και ότι είναι απαραίτητο για «να σώσει την Ουκρανία και τον λαό της» (που έκανε μεγάλες θυσίες για δύο χρόνια ) να αποφασίσει επιτέλους να διαπραγματευτεί με τη Μόσχα. Αναμφίβολα όχι με έναν Πρόεδρο Ζελένσκι που απανθρακώνεται από τη σκληροπυρηνική του στάση και απειλείται όλο και περισσότερο από το ακροδεξιό περιβάλλον του με απροκάλυπτα φασιστικούς τόνους. Η ηθική μας απομόνωση είναι ολοκληρωτική, αλλά και πάλι, την αρνούμαστε. Υποστηρίζουμε ολόθερμα από το 2014, με αχαλίνωτο κυνισμό, μια κλίκα στους αντίποδες των αξιών για την οποία υπερηφανευόμαστε που υποθάλπει και διεξάγει μάλιστα αυτόν τον «πόλεμο δι’ αντιπροσώπων».
Με την καουμπόικη συμπεριφορά – από πόλεμο σε πόλεμο – οι ΗΠΑ τρόμαξαν το κόσμο και πολλά κράτη προσεταιρίστηκαν την Κίνα.
Δυστυχώς, είναι ακόμα και οι «Νεοσυντηρητικοί» του Λευκού Οίκου, η CIA, το NSC και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ που κάνουν κουμάντο στην Ουάσιγκτον. Και δεν παραδέχονται ότι η Ρωσία κέρδισε και δεν θα καταρρεύσει ούτε στρατιωτικά ούτε οικονομικά. Αντιθέτως. Τα υπερηχητικά της όπλα δεν έχουν ίσα προς το παρόν, μπόρεσε να προβλέψει και να αποτρέψει την παγίδα των κυρώσεων, η οικονομία της άντεξε, ο λαός της εξακολουθεί να υποστηρίζει αρκετά μαζικά τη στρατιωτική απάντηση στη στρατιωτική απειλή του ΝΑΤΟ στα σύνορά του.
Πάνω απ’ όλα, τώρα συμμαχεί με την Κίνα. Ομολογουμένως, είναι μια συμμαχία που φαίνεται να είναι τουλάχιστον ανισόρροπη. Αλλά μια ζωτική συμμαχία, με όλο τον σεβασμό. Μια τακτική και στρατηγική σύγκλιση συμφερόντων. Ο Πρόεδρος Xi τρίβει τα χέρια του, αναγορεύεται σε πόλο οικονομικής σταθερότητας και πολιτικής υποκατάστασης και προσφέρεται ακόμη και ως ειρηνοποιός (προσέγγιση Ιράν-Σαουδικής Αραβίας, σχέδιο 12 σημείων κ.λπ.). Συγκεντρώνει τα καινούρια ποίμνια, ένα ανόμοιο κοπάδι σαστισμένων που χρειάζονται προστασία που δεν αντέχουν άλλο το αμερικανό Αφέντη και τις καουμπόικες πρακτικές του. Μαζική συγκέντρωση. Όχι λιγότερες από 19 χώρες σπεύδουν τώρα προς την πόρτα των BRICS+, μια πραγματική «κόντρα στην G7».
Μια γιγάντια διαδικασία ολοκλήρωσης διαμορφώνεται από αυτόν τον φιλόξενο και μεταβλητής γεωμετρίας πυρήνα, γύρω από την Κοινοπολιτεία Ανεξάρτητων Κρατών (CSI), την Ευρασιατική Οικονομική Ένωση (EAEU), τον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης (SCO), τον ΟΠΕΚ+ και κατ’ επέκταση το Συμβούλιο Συνεργασίας του Κόλπου (ΣΣΚ). Όλα αυτά προς όφελος του Κινεζικού BRI (Belt and Road Initiative), της επιτακτικής οχύρωσης του Οικονομικού Διαδρόμου της Κεντρικής και Δυτικής Ασίας, αλλά και του Διεθνούς Διαδρόμου Μεταφορών Βορρά-Νότου (INSTC) που θα συνδέει τη Ρωσία και το Ιράν με την Ινδία. Τα χρηματοπιστωτικά μέσα αυτής της γιγαντιαίας ολοκλήρωσης, που είναι η AIIB (Asian Bank for Investments and Infrastructures) και το Χρηματιστήριο Πετρελαίου και Φυσικού Αερίου της Σαγκάης, είναι ήδη πολύ ενεργά.
Είναι τραγικό αλλά ολοφάνερο και απλό: Είμαστε οι νεκροθάπτες του εαυτού μας. Είναι ο παθολογικός μας αντιρωσισμός και η πολεμική μας υποκίνηση στην Ουκρανία για να προκαλέσουμε τη Μόσχα με την ελπίδα να τη βαλτώσει και να την χωρίσει για πάντα από την Ευρώπη που επιτάχυνε τη μεγάλη Τραμπάλα του κόσμου, την εμφάνιση μιας πολυμερούς δομής που περικλείει τα πάντα και καθησυχάζει ικανή να φέρει μειώνουν την ηγεμονία του δολαρίου, και που απειλούν την Ευρώπη με μια οικονομική και χρηματοπιστωτική κρίση ακόμη πιο σοβαρή από αυτή του 2008.
Στη Γαλλία, φυσικά, συμπεριφερόμαστε σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. Μας προκαλεί «έκπληξη» η επιδείνωση της οικονομικής μας αξιολόγησης, ενώ όλες οι δείκτες είναι στο κόκκινο και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού εδώ και μήνες και ότι τα πρώτα τραπεζικά σοκ στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπως στη Γερμανία και στην Ελβετία, καταπνίγηκαν βιαστικά. Μπορούμε να αποφύγουμε μια μεγάλη και συστημική κρίση αντιμετωπίζοντάς την με περιφρόνηση; Φαίνεται αμφίβολο. Όπως και να έχει, οι προεδρικές εκλογές του 2024 στην Ουάσιγκτον διαμορφώνονται άσχημα για το Δημοκρατικό στρατόπεδο. Ο Ντόναλντ Τραμπ θα μπορούσε κάλλιστα να κερδίσει ξανά παρά το τείχος των επιχειρήσεων και τις κατηγορίες εναντίον του. Έχει χοντρόπετσος.
Και είναι για άλλη μια φορά απαραίτητη αυτή η περίφημη ετυμηγορία του Τζέιμς Κάρβιλ, συμβούλου του Μπιλ Κλίντον, το 1992 : «Είναι η οικονομία, ηλίθιε!» Οι Αμερικανοί δεν ενδιαφέρονται τόσο για την «απρόκλητη» επίθεση στην Ουκρανία ή για τη νίκη της δημοκρατίας στον κόσμο, όσο για τα πορτοφόλια τους και την αυξανόμενη ευθραυστότητα του δολαρίου τους, του οποίου η κυριαρχία διαβρώνεται εμφανώς. Στην αντιρωσική της φρενίτιδα, η Ουάσιγκτον έκανε πράγματι ένα ριζικό λάθος παγώνοντας με εντελώς αυθαίρετο τρόπο για άλλη μια φορά τα 300 δις δολάρια ρωσικών περιουσιακών στοιχείων την άνοιξη του 2022. Μοιραία απόφαση. Πολλά κράτη κατάλαβαν εκείνη την ημέρα ότι θα μπορούσε να είναι η σειρά τους αύριο. Αυτή η επίδειξη δύναμης ήταν η τελευταία σταγόνα στο βάζο που ήταν ήδη γεμάτο αγανάκτηση και οργή απέναντι στις μονόπλευρες μεθόδους της Ουάσιγκτον όσον αφορά τις κυρώσεις και τη νομική ανεδαφικότητα των «αμερικανικών κανόνων». Δεν μιλούμε για τη Ρωσία, το Ιράν ή τη δυστυχισμένη Συρία, της οποίας ο Γολγοθάς δεν τελειώνει ποτέ.
Ωστόσο, κανείς δεν υποστηρίζει πλέον αυτήν την «Παγκόσμια Τάξη που βασίζεται σε Κανόνες». Όλοι κατάλαβαν ότι μόνο η Αμερική θέσπιζε αυτούς τους περίφημους «κανόνες» και τους τροποποιούσε κατά τα συμφέροντά της. Οι αρχές του ατελούς Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών είναι πολύ πιο προστατευτικές. Το δολάριο δεν είναι πια αυτό που ήταν για πολύ καιρό, εγγύηση σταθερότητας. Τώρα ενσαρκώνει την αβεβαιότητα και την καθαρή κυριαρχία. Ωστόσο, το διεθνές εμπόριο δεν μπορεί να κάνει χωρίς ασφάλεια και σταθερότητα. Το πάγωμα των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων έδωσε το σήμα μιας αλυσιδωτής δυσπιστίας από πολλές χώρες, οι οποίες έχουν καταλάβει ότι τώρα πρέπει να προστατευτούν από τα ουκάζια της Ουάσιγκτον και επομένως να κοιτάξουν προς τον νέο σινο-ρωσικό πόλο. Οχι για να ευθυγραμμίζονται, να δοκιμάζουν και να εξισορροπούν τις εξαρτήσεις τους ανάλογα με τα θέματα ή τους τομείς.
Αυτή είναι η εποχή της «πολυευθυγράμμισης» -δηλαδή του τέλους της ευθυγράμμισης τύπου Ψυχρού Πολέμου και της επιστροφής στην εύνοια της μη ευθυγράμμισης- της οποίας η Γαλλία πρέπει να ξέρει πώς να είναι η ηγέτιδα. Τα στοιχεία είναι ξεκάθαρα: το μερίδιο του δολαρίου στα παγκόσμια αποθέματα έχει πέσει από 73% το 2001 σε 55% το 2021 και…. 47% το 2022. Η επιτάχυνση τα τελευταία 20 χρόνια είναι σημαντική. Χωρίς μια επείγουσα διόρθωση, η οποία προϋποθέτει μια δραστική αλλαγή κατεύθυνσης των ΗΠΑ στη συμπεριφορά τους έναντι του υπόλοιπου κόσμου, η πτώση θα πρέπει να συνεχιστεί. Το 70% του εμπορίου μεταξύ Ρωσίας και Κίνας γίνεται πλέον σε γιουάν ή σε ρούβλια. Η Ρωσία και η Ινδία διαπραγματεύονται σε ρουπίες, το CIPS (κινεζικό διατραπεζικό σύστημα που είναι εναλλακτικό του SWIFT) λειτουργεί με πλήρη ταχύτητα. Η Total και ο κινέζος ομόλογός της CNOOC μόλις υπέγραψαν συμφωνία φυσικού αερίου…. σε γιουάν! Όχι για την αγάπη της Κίνας. Επειδή είναι θέμα εταιρικής επιβίωσης, ο πραγματισμός ταιριάζει περισσότερο στις επιχειρήσεις παρά στον δογματισμό και η ιδεολογία γκρεμίζει τη δυτική οικονομία.
Ο κόσμος είναι πολυπολικός και δεν μπορούμε πλέον να προσποιούμαστε ότι τον αγνοούμε. Το ΔΝΤ αναγνωρίζει ότι οι πέντε BRICS από μόνες τους συμβάλλουν στο 32,1% της παγκόσμιας ανάπτυξης έναντι 29,9% για τις χώρες του G7. Και υπάρχουν ακόμη 19 υποψήφιοι… Η στενή συνεργασία μεταξύ Μόσχας και Ριάντ είναι επίσης κακός οιωνός για την Αμερική. Επιτρέπει στη Ρωσία να ισορροπεί τη στρατηγική της συνεργασία με το Ιράν και ενισχύει τους χειρισμούς του Βλαντιμίρ Πούτιν και του MBS στο μέτωπο τους κατά της Ουάσιγκτον για τις τιμές του πετρελαίου. Οι BRICS έχουν στο πλευρό τους όλες τις «ανέσεις» και τους φυσικούς πόρους του κόσμου και αμφισβητούν ήδη ανοιχτά τη μόνη κυριαρχία που απέμεινε στις χώρες της G7, αυτή της χρηματοδότησης.
Πίσω από όλα αυτά τα γεγονότα, υπάρχει ένα «υποκείμενο», μια πραγματικότητα που πρέπει να κατανοήσουμε πριν ναυαγήσουν μαζικά οι ευρωπαϊκές οικονομίες μας και πριν η Κίνα – πέρα από την προσπάθειά της να ξεφύγει, χάρη στο BRI, από την αμερικανική κυριαρχία στις θάλασσες και τις θαλάσσιες οδούς μεταφοράς προς την Ευρώπη – καλλιεργήσει ένα όνειρο περισσότερης επιθετικής ισχύος. Αυτή η πραγματικότητα, η σύγχρονη επανάσταση στην παγκόσμια γεωπολιτική εκφράζει μια αναγκαία επανεξισορρόπηση των σχέσεων μεταξύ των κρατών. Θα υπάρξουν εμπόδια, κρίσεις, συγκρούσεις τα επόμενα χρόνια, αλλά βρισκόμαστε σε φάση επανασταθεροποίησης μετά την παρακμή της αμερικανικής ηγεμονίας, η οποία είχε γίνει αβάστακτη και δεν ανταποκρινόταν πλέον στην πραγματικότητα του πεδίου των γεωπολιτικών και γεωοικονομικών δυνάμεων.
Ο πλανήτης μας χρειάζεται κατευνασμό, σταθερότητα, σεβασμό, αποκατάσταση μιας μορφής τυπικής ισότητας και σε κάθε περίπτωση πραγματική ισότητα μεταξύ των μελών του, μικρών ή μεγάλων. Θα μου πουν ότι σκέφτομαι αγγελικά. Νομίζω ότι αυτό είναι το πρωταρχικό κίνητρο χωρών και ολόκληρων περιοχών του πλανήτη που θέλουν να ισχύει και αρνούνται αυτό το παιχνίδι αμοιβαίου οφέλους που η Αμερική πίστευε ότι θα μπορούσε να επιβάλει ad vitam aeternam. Αυτό ισχύει για τις δυνάμεις της Μέσης Ανατολής (Ιράν, Συρία, Λιβύη) που πρέπει να βγουν από το μαρασμό, για την Αφρική –η οποία βλέπει τεράστιες ευκαιρίες σε αυτό το άνοιγμα του παιχνιδιού–για τη Λατινική Αμερική– που αρχίζει να απομακρύνεται από το Δόγμα Μονρόε. Ισχύει τελικά για την ίδια την Ασία, η οποία δίνει ορισμένα σημάδια φόβου και επιφυλακτικότητας μπροστά στον νέο κινεζικό στόχο της πολεμοχαρούς Αμερικής, που προκλήθηκε από ορυμαγδό πολεμικών δηλώσεων (Ταϊβάν).
Μόνο η ΕΕ φαίνεται να ζει σε φούσκα. Η οποία δεν την προστατεύει πια. Μοιάζει να μην βλέπει ότι όλα έχουν αλλάξει, ότι βρίσκεται στην ευρασιατική ήπειρο που είναι ένας χώρος ευκαιριών με την οποία πρέπει να συγκρίνει τον εαυτό της λεπτομερειακά αλλά χωρίς φόβο. Το μέλλον της δεν έγκειται σε μια ριζική ρήξη με τη Ρωσία ή μια ευθυγράμμιση με το Πεκίνο.
Δεν υπάρχει κανένα πλεονέκτημα σε μια συναινετική υποτέλεια στην Ουάσιγκτον, η οποία μετά την Ουκρανία, στοχεύει ήδη να οδηγήσει το ΝΑΤΟ (που στην πραγματικότητα είναι μόνο αμυντική περιφερειακή συμμαχία) προς τα ύδατα της Θάλασσας της Κίνας. Για ποιο λόγο; Για να ταΐσει το αμερικανικό στρατιωτικο-βιομηχανικό καρτέλ; Για να συνεχίσει την αποσταθεροποίηση και τον κατακερματισμό του κόσμου; Εξυπηρετούν αυτοί οι στόχοι τα εθνικά, οικονομικά συμφέροντά μας και την ασφάλειά μας; Η Ευρώπη πρέπει, όπως λέω εδώ και χρόνια, να βγει επιτέλους από τη στρατηγική παιδική της ηλικία και να μάθει να περπατάει με το κεφάλι ψηλά. Χωρίς πατερίτσες ή λουριά.
Οι Αμερικανοί νεοσυντηρητικοί έχουν θέσει σε μεγάλο κίνδυνο όχι μόνο την Αμερική αλλά και την Ευρώπη. Είναι καιρός να βάλουμε τέλος σε αυτή την τρέλα και να επισπεύσουμε τη σύναψη εκεχειρίας στην Ουκρανία και μια διαρκή ανοικοδόμηση της ασφάλειας στην Ευρώπη. Ο ουκρανικός λαός, η ασφάλεια της Ευρώπης συνολικά, η δυτική οικονομία και οι λαοί μας το αξίζουν. Είναι προς το συμφέρον όλων. Τι περιμένουμε?
Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) ανακοίνωσε την απόφασή του για την ποινή που επέβαλε η Άγκυρα στο παράρτημα της Διεθνούς Αμνηστίας στην Τουρκία, πριν από 15 χρόνια.
Το ΕΔΑΔ έκρινε ότι παραβιάστηκαν το «δικαίωμα σε δίκαιη και δικαιολογημένη δίκη» στο άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΣΔΑ) και η «ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι» στο άρθρο 11.
Το παράρτημα της Διεθνούς Αμνηστίας στην Τουρκία και ο πρόεδρος του παραρτήματος το 2006-2007, Δρ. Λεβέντ Κορκούτ προσέφυγε στο ΕΔΔΑ σχετικά με το διοικητικό πρόστιμο που επιβλήθηκε με τον ισχυρισμό ότι δεν ενημέρωσαν τη διοίκηση πριν από τη χρήση κεφαλαίων από άλλες χώρες.
Το δικαστήριο, που αποφάσισε για την αίτηση που υποβλήθηκε το 2009, αποφάσισε ότι η ποινή ήταν παραβίαση δικαιωμάτων.
Ο Κορκούτ δήλωσε ότι αυτά τα κεφάλαια στάλθηκαν από τα κεντρικά γραφεία της Αμνηστίας στο τουρκικό υποκατάστημα στην ένσταση του για το πρόστιμο των 5.283 ευρώ περίπου, το οποίο επιβλήθηκε το 2008, με το σκεπτικό ότι δεν ανέφερε τις οικονομικές του δραστηριότητες το 2006 και το 2007. Όμως αυτή η ένσταση απορρίφθηκε
Στη σημερινή του απόφαση, το ΕΔΔΑ ανέφερε ότι οι εγχώριες διαδικασίες και οι δικαστικές αποφάσεις στερούνταν λεπτομερούς επεξήγησης και αιτιολόγησης. Το ΕΔΔΑ έκρινε ότι παραβιάστηκαν το «δικαίωμα σε δίκαιη και δικαιολογημένη δίκη» και η «ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι» που εγγυάται η ΕΣΔΑ και το ΕΔΔΑ επέβαλε στους προσφεύγοντες πρόστιμο συνολικά 5 χιλιάδες 283 ευρώ, πρόστιμο 2 χιλιάδες ευρώ για ηθική βλάβη και πρόστιμο 5 χιλιάδων ευρώ για έξοδα.
Στις 9 Μαΐου, το γαλλικό κοινοβούλιο αναγνώρισε τη ρωσική μισθοφορική ομάδα «Wagner» ως τρομοκρατική οργάνωση.
Αυτό αναφέρουν ουκρανικά δημοσιεύματα επικαλούμενα την Πρεσβεία της Ουκρανίας στη Γαλλία.
Η αντίστοιχη απόφαση εγκρίθηκε ομόφωνα από τους βουλευτές παρουσία της επικεφαλής του υπουργείου Εξωτερικών της Γαλλίας, Catherine Colony, και του πρέσβη της Ουκρανίας, Βαντίμ Ομελτσένκο.
«Είμαστε σίγουροι ότι το επόμενο βήμα θα είναι η αναγνώριση της Ρωσίας ως τρομοκρατικού κράτους. Εργαζόμαστε για αυτό με τους Γάλλους εταίρους μας», ανέφερε η πρεσβεία της Ουκρανίας.
Στο Ισραήλ μεταβαίνει σήμερα ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκος Χριστοδουλίδης, ο οποίος πρόκειται να πραγματοποιήσει διήμερη επίσκεψη εργασίας, κατά τη διάρκεια της οποίας θα έχει συνομιλίες με την ανώτατη ηγεσία της χώρας.
Ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης θα αναχωρήσει για το Ισραήλ το απόγευμα, ενώ μετά την άφιξή του στο Τελ Αβίβ θα επισκεφθεί το Κέντρο Ειρήνης και Καινοτομίας Peres στο Τελ Αβίβ και ακολούθως θα μεταβεί στην Ιερουσαλήμ.
Αύριο το πρωί, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα μεταβεί στο Προεδρικό Μέγαρο, όπου θα τύχει υποδοχής από τον Πρόεδρο του κράτους του Ισραήλ Isaac Herzog.
Θα ακολουθήσει κατ΄ ιδίαν συνάντηση των δύο Προέδρων και στη συνέχεια θα πραγματοποιηθούν διευρυμένες συνομιλίες μεταξύ των αντιπροσωπειών των δύο χωρών.
Ακολούθως, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα μεταβεί στο πρωθυπουργικό γραφείο, όπου θα έχει σε κατ΄ιδίαν συνάντηση με τον Ππρωθυπουργό του Ισραήλ Benjamin Netanyahu και στη συνέχεια οι δύο ηγέτες θα παρακαθίσουν σε διευρυμένες συνομιλίες των αντιπροσωπειών τους.
Θα ακολουθήσουν δηλώσεις του Προέδρου και του πρωθυπουργού στα ΜΜΕ.
Το μεσημέρι, ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης θα παρακαθίσει σε γεύμα που θα παραθέσει προς τιμήν του ο Πρόεδρος της Κνεσέτ Amir Ohana.
Νωρίς το απόγευμα, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα επισκεφθεί το Μουσείο του Ολοκαυτώματος Yad Vashem, όπου θα παραστεί σε ειδική τελετή μνήμης που θα πραγματοποιηθεί στο πλαίσιο της εκεί επίσκεψής του.
Κατά την επίσκεψή του στο Yad Vashem, ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης θα προσφέρει στο μουσείο αρχειακό υλικό που αφορά τους Εβραίους που φιλοξενήθηκαν στην Κύπρο και μέσω της μετέβησαν στο Ισραήλ, αμέσως μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Αργότερα, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα μεταβεί στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, από όπου, συνοδευόμενος από τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλο Γ’, θα μεταβεί για Προσκύνημα στον Πανάγιο Τάφο. Ακολούθως ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και ο Πατριάρχης θα έχουν κατ΄ιδίαν συνάντηση στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων.
Τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας θα συνοδεύουν στο Ισραήλ οι υπουργοί Εξωτερικών και Ενέργειας, ο διευθυντής του Γραφείου Τύπου του Προέδρου και υπηρεσιακοί παράγοντες.
Ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης θα επιστρέψει στην Κύπρο το βράδυ της 11ης Μαΐου.
Μετά από περίπου 30 χρόνια «ανακάλυψαν» ότι την κακοποίησε
Το «βαθύ κράτος» των ΗΠΑ «χτυπά» τον πρώην πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, καθώς τον έκρινε ένοχο για τη «σεξουαλική κακοποίηση» της δημοσιογράφου Τζιν Κάρολ τη δεκαετία του 90′!
Οι ένορκοι οι οποίοι συσκέφθηκαν για κάτι λιγότερο από τρεις ώρες απέρριψαν τον ισχυρισμό του Τραμπ ότι δεν επιτέθηκε σεξουαλικά στην Κάρολ. Το σώμα αποτελούμενο από έξι άνδρες και τρεις γυναίκες, έπρεπε να καταλήξει σε ομοφωνία. Παράλληλα επιδίκασε στην Κάρολ περίπου 5 εκατομμύρια δολάρια σε αποζημιώσεις.
Επειδή πρόκειται για αστική υπόθεση, ο Τραμπ δεν αντιμετωπίζει ποινικές συνέπειες.
Η Κάρολ κατηγορoύσε τον Τραμπ ότι την βίασε μέσα σε δοκιμαστήριο μεγάλου καταστήματος της Νέας Υόρκης στα μέσα της δεκαετίας του 1990.
Επιλέγοντας το Νοέμβριο του 2019 να προσφύγει στα αστικά δικαστήρια για δυσφήμηση, είχε καταθέσει τότε αγωγή εναντίον του Τραμπ επειδή τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς είχε χαρακτηρίσει «πλήρες ψέμα» τις κατηγορίες της για βιασμό.
Ο τότε πρόεδρος απαντούσε διαρκώς ότι η Κάρολ «δεν είναι ο τύπος γυναίκας που προτιμά» και οι δικηγόροι του υποστήριξαν το 2019 ότι ο πελάτης τους προστατεύεται από την ασυλία που απολαμβάνει ο αρχηγός του κράτους.
Όσο για τις κατηγορίες για βιασμό, η Κάρολ δεν είχε μπορέσει να καταθέσει προσφυγή στη δικαιοσύνη το 2019 επειδή το φερόμενο αδίκημα είχε παραγραφεί.
Ωστόσο στις 24 Νοεμβρίου 2022 τέθηκε σε ισχύ ένας νόμος της πολιτείας της Νέας Υόρκης («Adult Survivors Act») που επιτρέπει για ένα χρόνο στα θύματα σεξουαλικών επιθέσεων να προσφύγουν στα αστικά δικαστήρια.
Η Κάρολ κατέθεσε έτσι το Νοέμβριο μια νέα αστική προσφυγή στη Νέα Υόρκη για «δυσφήμηση», αλλά και για «επίθεση» και ζήτησε να διεξαχθεί δίκη για αποζημίωση, με τους δικηγόρους της να κατηγορούν στην προσφυγή τον Τραμπ ότι «την χάιδεψε, την θώπευσε και την βίασε».
U.S. Ambassador to China Nicholas Burns and Chinese Foreign Minister Qin Gang met on Monday—one of the first high-level U.S.-China dialogues since the intrusion of a Chinese spy balloon into U.S. airspace caused U.S. Secretary of State Antony Blinken to cancel a trip to Beijing. Had it gone ahead, Blinken’s trip would have followed a relatively warm meeting between U.S. President Joe Biden and Chinese President Xi Jinping on the sidelines of the annual G-20 summit in November.
This week’s Burns-Qin meeting was not a breakthrough. That was evident in Qin’s language, which cast blame on the United States for declining relations, echoed in a Foreign Ministry pressconference following the event. Under ordinary circumstances, the meeting would have seemed unremarkable; it’s only because things between the two countries are so bad that an event that included Chinese accusations of “erroneous words and deeds” is seen as a potential step forward. Although it’s possible that the Blinken trip may be revived, I wouldn’t count on it anytime soon.
Because China so often delays or blocks meetings with the United States and other Western countries, any meeting is often taken by diplomats as a success in itself—with or without concrete results. Paradoxically, U.S.-China meetings in the Xi era often seem to negatively affect relations. On the Chinese side, the fear of being seen in public as soft toward foreigners means that officials come off as cold at best and aggressive at worst. In my personal experience, U.S. officials who have sat in meetings with Chinese Communist Party (CCP) officials over the last decade of Xi-ism have a particularly dim view of Beijing.
In the past, Track II diplomacy—which involves nongovernmental organizations—has proved more successful. The less formal nature of the meetings and individualized contacts have to some degree built useful contacts and cooperative efforts, especially between specialists in areas such as nuclear safety and biosafety. But Track II diplomacy was almost entirely shut down during the pandemic, and attempts to restart cooperation around those issues that began in 2022 have been stymied by the domestic atmosphere in China, and to a lesser extent by an increasingly suspicious attitude in the United States toward contact with Chinese institutions.
The United States has expressed a desire to establish so-called guardrails around the relationship to prevent mutual bitterness from spiraling into worse conflict. Yet no one in Beijing is picking up the U.S. outreach; in fact, there is active hostility toward establishing such restraints, which Beijing sees as another way for Washington to contain Chinese power. There are Chinese officials who would like to ensure an event such as a sea collision, a U.S. official visit to Taiwan, or a spy balloon doesn’t escalate into an armed clash, but they are an increasingly disempowered minority.
In addition to the meeting with Burns, Qin has been busy so far this month. China and Pakistan are cooperating on an attempt to reintegrate a Taliban-led Afghanistan back into the international order; at a recent meeting, Qin promised an extension of Belt and Road funding to the country. The foreign minister is also headed to Europe to try to undo some of the diplomatic damage of the last few years.
Meanwhile, Qin is also set to meet with Central Asian leaders, aiming to reinforce ties to those countries’ elites at a time when China seems like a better prospect than Russia. Beijing and Washington may be barely talking to each other, but they’re certainly talking to other countries about each other.