Αρχική Blog Σελίδα 1668

Ξέραμε το 2011 ότι ο Πούτιν θα επιτεθεί στην Ουκρανία, λέει ο Μπιλ Κλίντον

0

Η αποκάλυψη εγείρει ερωτήματα σχετικά με το εάν οι ΗΠΑ και η Ευρώπη θα έπρεπε να ήταν πιο προετοιμασμένες για την εισβολή του 2014.

Ουάσιγκτον

5 Μαίου 2023

Ο Βλαντιμίρ Πούτιν είπε στον Μπιλ Κλίντον τρία χρόνια πριν από την επίθεσή του στην Ουκρανία το 2014 ότι δεν δεσμευόταν από το Μνημόνιο της Βουδαπέστης που εγγυάται την εδαφική ακεραιότητα της χώρας, σύμφωνα με τον πρώην πρόεδρο των ΗΠΑ.

Η αποκάλυψη εγείρει ερωτήματα σχετικά με το εάν οι ΗΠΑ και οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί τους θα έπρεπε να ήταν πιο προετοιμασμένοι για την επίθεση του 2014, όταν η Ρωσία προσάρτησε την Κριμαία και επιτέθηκε στο Ντονμπάς.

Ο Κλίντον είπε ότι μίλησε με τον Ρώσο πρόεδρο στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του 2011 στο Νταβός, όπου ο Πούτιν έθεσε το θέμα του μνημονίου, βάσει του οποίου

η Ουκρανία, η Λευκορωσία και το Καζακστάν συμφώνησαν το 1994 να εγκαταλείψουν το πυρηνικό οπλοστάσιο που κληρονόμησαν στην επικράτειά τους από τη Σοβιετική Ένωση, σε αντάλλαγμα τις διαβεβαιώσεις ότι η κυριαρχία τους θα γίνει σεβαστή «μέσα στα υπάρχοντα σύνορα».

Υπεγράφη από τον Μπόρις Γέλτσιν εκ μέρους της Ρωσίας, τον Κλίντον για τις ΗΠΑ και τον Τζον Μέιτζορ εκ μέρους του Ηνωμένου Βασιλείου, ενεργώντας ως τρίτη εγγυήτρια χώρα.

«Ο Πούτιν μου είπε το 2011, τρία χρόνια πριν καταλάβει την Κριμαία, ότι δεν συμφωνούσε με τη συμφωνία που έκανα με τον Μπόρις Γέλτσιν, ότι θα σεβόντουσαν το έδαφος της Ουκρανίας εάν παρατούσαν τα πυρηνικά τους όπλα», είπε ο Κλίντον την Πέμπτη σε δημόσια εκδήλωση- συζήτηση στην 92nd Street Y, ένα εβραϊκό πολιτιστικό και κοινοτικό κέντρο στη Νέα Υόρκη.

«Ο Πούτιν μου είπε: «… Ξέρω ότι ο Μπόρις συμφώνησε να πάει μαζί σας και τον Τζον Μέιτζορ και το ΝΑΤΟ, αλλά δεν το πέρασε ποτέ από τη Δούμα [το ρωσικό κοινοβούλιο]. Έχουμε και τους ακραίους εθνικιστές μας. Δεν συμφωνώ με αυτό και δεν το υποστηρίζω και δεν δεσμεύομαι από αυτό».

«Ήξερα από εκείνη την ημέρα και μετά, ότι ήταν απλώς θέμα χρόνου», είπε ο πρώην πρόεδρος για την επίθεση του Πούτιν.

Ο Ρώσος ηγέτης είχε ήδη εξαπολύσει εισβολή στην Τσετσενία το 1999 και στη Γεωργία το 2008.

Μετά την κατάληψη της Κριμαίας το 2014, ο Πούτιν ισχυρίστηκε ότι η Ρωσία δεν δεσμευόταν από το Μνημόνιο της Βουδαπέστης επειδή η επανάσταση του Μαϊντάν και η αλλαγή κυβέρνησης στο Κίεβο νωρίτερα εκείνο το έτος σήμαιναν ότι η Ουκρανία είχε γίνει ένα διαφορετικό κράτος. «Σε σχέση με αυτό το κράτος, δεν έχουμε υπογράψει κανένα υποχρεωτικό έγγραφο», είπε.

Ωστόσο, η συνομιλία του με τον Κλίντον υποδηλώνει ότι ο Πούτιν είχε αποφασίσει να μην τηρήσει τη συμφωνία χρόνια πριν από την εξέγερση του Μαϊντάν.

Ο Ντάνιελ Φριντ, πρώην υφυπουργός Εξωτερικών για ευρωπαϊκές και ευρασιατικές υποθέσεις, είπε ότι οι δηλώσεις του Πούτιν προς τον Κλίντον δεν έγιναν ευρέως γνωστές μεταξύ των μελών της κυβέρνησης Ομπάμα, αλλά πρόσθεσε ότι υπέθεσε ότι ο πρώην πρόεδρος πρέπει να το είπε στη σύζυγό του, Χίλαρι, που ήταν υπουργός Εξωτερικών.

Ο Fried, τώρα μέλος του Ατλαντικού Συμβουλίου, είπε ότι ο Πούτιν είχε απειλήσει την εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας τρία χρόνια πριν από τη συνάντηση του Νταβός με τον Κλίντον, σε μια συνεδρίαση του συμβουλίου ΝΑΤΟ-Ρωσίας τον Απρίλιο του 2008, κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης Μπους.

Ο Πούτιν δήλωσε ότι όταν η Κριμαία μεταφέρθηκε από τη Ρωσική Σοβιετική Ομοσπονδιακή Σοσιαλιστική Δημοκρατία στην Ουκρανική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία το 1954 «δεν ακολουθήθηκαν όλες οι νόμιμες διαδικασίες».

Ο Fried είπε: «Ήμουν παρών, καθισμένος δίπλα στον τότε Πολωνό σύμβουλο εθνικής ασφάλειας, Mariusz Handzlik. Σηκωθήκαμε και οι δύο όρθιοι και γυρίσαμε ο ένας στον άλλο λέγοντας: «Μόλις άκουσες αυτό που άκουσα;»

«Από εκείνη τη στιγμή, νόμιζα ότι ο Πούτιν θα στραφεί στην Ουκρανία και το είπε στην Κόντι Ράις και στον Στιβ Χάντλεϊ», πρόσθεσε, αναφερόμενος στην υπουργό Εξωτερικών και τον σύμβουλο εθνικής ασφάλειας αντίστοιχα στην κυβέρνηση Μπους.

The Guardian

 

Οι ξένοι επενδυτές γυρίζουν την πλάτη στην Τουρκία

0

Τα μεγάλα προβλήματα της οικονομίας καθιστούν δύσκολη την επιστροφή τους

Οποιος κι αν είναι ο νικητής των εκλογών της 14ης Μαΐου στην Τουρκία, θα αντιμετωπίσει μια οικονομία με δυσεπίλυτα διαρθρωτικά προβλήματα που, όπως προειδοποιούν οικονομολόγοι και επενδυτές, θα είναι «εξαιρετικά δύσκολο» να λύσει. Εξίσου δύσκολο θα είναι να ανακτήσει την εμπιστοσύνη των ξένων επενδυτών που έχουν γυρίσει την πλάτη στην Τουρκία τα τελευταία χρόνια. Οπως τονίζουν όλοι οι παράγοντες της αγοράς, για να επιστρέψει το ξένο κεφάλαιο στην Τουρκία θα απαιτηθούν σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και αλλαγές, κάποιες από τις οποίες θα προσκρούσουν σε εμπόδια ή θα προκαλέσουν σημαντικά προβλήματα.

Μιλώντας σε σχετικό ρεπορτάζ των Financial Times ο Πολ Μακ Ναμάρα, υπεύθυνος επενδύσεων στην GAM του Λονδίνου, τόνισε πως «η Τουρκία έχει ένα πλέγμα από μεταβλητές που βρίσκονται όλες σε λάθος σημείο και η επαναφορά στη σωστή βάση θα αποδειχθεί εξαιρετικά δύσκολη».

Σύμφωνα με την Goldman Sachs, μέσα στην τελευταία δεκαετία, ξένοι επενδυτές απέσυραν από τις τουρκικές μετοχές κεφάλαια συνολικού ύψους 7,3 δισ. δολ. Η φυγή του ξένου κεφαλαίου από την Τουρκία, συνεπακόλουθο της ανορθόδοξης νομισματικής πολιτικής του Ερντογάν, του χαοτικού πληθωρισμού αλλά και των γεωπολιτικών εντάσεων στις οποίες έχει εμπλακεί η χώρα, έχει οδηγήσει το χρέος του τουρκικού δημοσίου στα χαρτοφυλάκια των τραπεζών. Το 80% του τουρκικού χρέους βρίσκεται στα χαρτοφυλάκια τουρκικών τραπεζών, συμπεριλαμβανομένων και των τουρκικών θυγατρικών διεθνών τραπεζών. Είναι το αποτέλεσμα υποχρεώσεων που έχει συστηματικά επιβάλει στις τουρκικές τράπεζες η κυβέρνηση Ερντογάν μέσω της κεντρικής τράπεζας, εκθέτοντας τον τουρκικό τραπεζικό κλάδο σε κινδύνους.

Σημειωτέον ότι σύμφωνα με στοιχεία του τουρκικού υπουργείου Οικονομικών μόλις πριν από μια δεκαετία, το 2013, το αντίστοιχο ποσοστό ήταν λιγότερο από 50%. Στο μεταξύ, η χαίνουσα πληγή της τουρκικής οικονομίας είναι ο πληθωρισμός που θεωρητικά υποχώρησε τον Απρίλιο σε επίπεδα κάτω του 50%, αλλά πρόλαβε να πλήξει καίρια το βιοτικό επίπεδο των Τούρκων και την ευρύτερη οικονομία, καθώς τελευταία είχε εκτοξευθεί σε επίπεδα πάνω από το 100%, ενώ στα τέλη του περασμένου έτους βρισκόταν στο 85%. Σε ό,τι αφορά το νόμισμα της χώρας, την τουρκική λίρα, έχει χάσει το 76% της αξίας της έναντι του δολαρίου στη διάρκεια της δεύτερης προεδρικής θητείας του Ερντογάν.

Μέσα στην τελευταία δεκαετία, απέσυραν από τις τουρκικές μετοχές κεφάλαια συνολικού ύψους 7,3 δισ. δολ.

Οικονομικοί αναλυτές και επενδυτές εκτιμούν πως για να ανακοπεί πραγματικά ο πληθωρισμός και να στηριχθεί το νόμισμα, τα επιτόκια της τουρκικής λίρας πρέπει να φτάσουν έως και στο 40% από το 8,5% στο οποίο τα έχει μειώσει η κεντρική τράπεζα καθ’ υπαγόρευσιν του Ερντογάν. Οπως επισημαίνουν αναλυτές στους Financial Times, κάτι τέτοιο θα οδηγήσει σε μαζικές πωλήσεις τουρκικών ομολόγων που θα πλήξουν τις επενδύσεις βραχυπρόθεσμα, ενώ θα δημιουργήσουν και μεγάλο πρόβλημα στις τουρκικές τράπεζες.

Στο μεταξύ, η κυβέρνηση Ερντογάν έχει μετέλθει διάφορες ανορθόδοξες μεθόδους για να στηρίξει το νόμισμα χωρίς να αυξήσει το κόστος του δανεισμού. Ενας εξ αυτών ήταν η δημιουργία των ειδικών τραπεζικών λογαριασμών που υπάρχουν από το 2021 και οι οποίοι έχουν την εγγύηση του κράτους ότι θα αναπληρωθεί όποια αξία έχασαν εξαιτίας της πτώσης του νομίσματος εάν και εφόσον παραμείνουν σε τουρκικές λίρες για ένα προκαθορισμένο χρονικό διάστημα.

Σύμφωνα με τις εποπτικές αρχές των τουρκικών τραπεζών, το σύστημα αυτό πέτυχε να παραμείνουν σε τουρκικές λίρες λογαριασμοί που συγκεντρώνουν συνολικά 102 δισ. δολ. Οπως επισημαίνουν οικονομολόγοι και αναλυτές, το σύστημα αυτό εγκυμονεί τεράστιους κινδύνους για τον προϋπολογισμό της κυβέρνησης σε περίπτωση απότομης υποτίμησης της τουρκικής λίρας, καθώς η κυβέρνηση θα πρέπει να καταβάλει ιλιγγιώδη ποσά. Εξίσου μεγάλους κινδύνους εγκυμονεί, όμως, και η απελευθέρωση όλων αυτών των λογαριασμών καθώς οι κάτοχοί τους ενδέχεται να αρχίσουν να αγοράζουν μαζικά δολάρια και ευρώ οδηγώντας στα τάρταρα την τουρκική λίρα.

Ηδη έχουν υπάρξει ενδείξεις προς αυτήν την κατεύθυνση με ορισμένους λογαριασμούς που έχουν λήξει. Ολοι οι οικονομολόγοι και αναλυτές συγκλίνουν, άλλωστε, στην εκτίμηση πως μετά τις εκλογές της Κυριακής, όποιος κι αν αναδειχθεί νικητής, η λίρα θα επιστρέψει σε πτωτική πορεία. Ο δείκτης αστάθειας του τουρκικού νομίσματος για την επόμενη εβδομάδα, την πρώτη εβδομάδα μετά τις εκλογές δηλαδή, έχει φτάσει στο 64% και υπερβαίνει σαφώς την αστάθεια οποιουδήποτε άλλου νομίσματος.

Και σαν να μη φτάνουν όλα αυτά, έχουν κυριολεκτικά εξανεμισθεί τα συναλλαγματικά διαθέσιμα της χώρας, καθώς η Τράπεζα της Τουρκίας έχει δαπανήσει δισεκατομμύρια δολάρια σε παρεμβάσεις της στην αγορά συναλλάγματος για να στηρίξει το νόμισμα. Ετσι, τα συναλλαγματικά διαθέσιμα της Τουρκίας βρίσκονται σε αρνητικό έδαφος και συγκεκριμένα στα -10 δισ. δολ., μολονότι σε αυτά συνυπολογίζονται τα τουλάχιστον 30 δισ. δολ. που έχει δανειστεί η κεντρική τράπεζα από τις εγχώριες τράπεζες μέσω βραχυπρόθεσμων συμφωνιών ανταλλαγής, των γνωστών ως swap.

Καθημερινή

The Russian Mystery

0

There are too many unknowns to count in the Ukraine war. From the upcoming spring offensive to covert U.S. intelligence operations, mysteries abound. But perhaps none is more important than the question surrounding the Russian Ministry of Defense, its general staff, the Wagner Group and President Vladimir Putin’s place among them. This system of relationships has become even more complicated now that Ramzan Kadyrov, the head of Chechnya, has interfered and promised to replace Wagner in Bakhmut.

Moscow enlisted Wagner when it was unable to decisively defeat Ukrainian forces on its own. Wagner is a private military force, technically under contract with part of the Russian government. The mercenaries it employs are commanded not by the army but by a civilian. They number some 25,000 to 30,000 – slightly smaller than Russia’s conventional armed forces but not dramatically so – and occupy about 30 kilometers (19 miles) of the multiple thousand-kilometer-long frontlines. And yet Wagner is the only contingent of Russian forces that regularly advances on areas controlled by Ukraine.

Using private militaries is hardly a new phenomenon, and Wagner has operated in the Middle East and Africa for years. But what it is doing in Ukraine is unique. Not only is it waging its own war, but it is also currently leading the battle in Bakhmut.

The mystery surrounding its relationship with the Russian military is evidenced by a statement made last week by Wagner chief Yevgeny Prigozhin, who said that “military bureaucrats” had deprived his forces of artillery and ammunition, and that he is therefore withdrawing them from the area and handing Bakhmut over to Russian conventional armed forces.

The battle of Bakhmut has never gone well, but at this point, with the forces that have already been lost in the fight, victory is less strategic than political. For the Russians, losing or abandoning the battle would send the wrong signal to the enemy and its population. But the regular Russian army was not able to impose its will on Bakhmut and in general has not been able to break Ukrainian forces. Introducing Wagner there served several purposes. It increased the size of the force that could be deployed, and it brought in a ruthless force with plausible deniability.

In that sense, cutting off artillery and other ammunition makes absolutely no sense. (There is a hint of confirmation from Moscow that it did, but Ukrainian military reports suggest artillery fire hasn’t let up.) Even if Russia believed cutting off Wagner made military sense, allowing the leader to sound off like this doesn’t. Militaries and their political masters disagree all the time, but a rift this visible is rare.

The mystery, then, is two-fold. Why would the general staff want to cripple Wagner? And why would it do it so publicly? There were financial and technical steps that could have prevented it from happening. For it to have come this far, a malfunction must have occurred at either the senior staff or the ministry level.

If it is deliberate, what could it mean? It could be meant to stop a coup that Wagner might have planned, but a drone might have done a better job. It could be a plan by elements in the government aligned with Wagner to try to demonstrate that the Ukraine war is being lost, or at least not won, by the Russian command. If the view was held that the senior command and the ministers are losing the war, then advertising their irrationality through Wagner would make sense, potentially adding to any movement to remove them. If Putin felt that the current command was failing, but that too many senior officers supported it for it to be removed, this memo from Wagner would be an excellent tool to make the point. (That is, unless the point is to show that Putin has lost control of the situation.)

For now, this is all academic, if still important. The Kremlin appears to have given in to Prigozhin’s demands, and it seems as though Wagner will stay in Bakhmut. Moreover, Gen. Sergey Surovikin, whom Prigozhin described as the only capable general in the Russian army, has been appointed to liaise between Russia and the mercenaries.

But no matter how this plays out, the war is a fundamentally political problem. It has not gone as expected, and no effective alliance has emerged to change that fact. In this situation, one must either mount a massive offensive, the government and Wagner working side by side, or prepare for a negotiation as favorable as possible – one that absolves the emerging leadership of any wrongdoing.

George Friedman is an internationally recognized geopolitical forecaster and strategist on international affairs and the founder and chairman of Geopolitical Futures.

geopoliticalfutures.com

Γιώργος Παπαπροδρόμου: Τελικά ψηφίζουμε ή κλικάρουμε;

0

Τoυ Γιώργου Παπαπροδρόμου, αντιστράτηγου ε.α. – πτυχιούχου Νομικής ΑΠΘ, ειδικού σε θέματα αντιμετώπισης κυβερνοεγκλημάτων

ΟΙ ΡΑΓΔΑΙΕΣ εξελίξεις στον τομέα της τεχνολογίας, οι οποίες χαρακτηρίζουν τις τελευταίες δεκαετίες της ανθρώπινης πορείας στον χρόνο, έχουν μετασχηματίσει την πραγματικότητα τόσο των κοινωνιών μας (συλλογικό επίπεδο) όσο και τη δική μας ξεχωριστή καθημερινότητά (ατομικό επίπεδο).

Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ της έννοιας του Κυβερνοχώρου, ενός κοινού για όλους μας πεδίου, το οποίο διακρίνει η πολυπλοκότητα και η αβεβαιότητα, αποτελεί τη νέα μας χωροταξική πραγματικότητα (τη νέα «αγορά», τη νέα «Πνύκα») όπου αναπτυσσόμαστε ως οντότητες (άτομα και συλλογικότητες). Οι (λιγότερο ή περισσότερο) διασυνδεδεμένες πλέον κοινωνίες προσπαθούν να αναζητούν και να βρίσκουν απαντήσεις στις προκλήσεις της βιώσιμης προοπτικής και ανάπτυξης, μέσα από τους κοινωνικούς θεσμούς και της εξέλιξής τους, όπως είναι οι εκλογικές διαδικασίες και οι ψηφοφορίες (χαρακτηριστικά γνωρίσματα μιας δημοκρατικής κοινωνίας).

ΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ μιας σύγχρονης δημοκρατίας προσδιορίζεται από τον βαθμό της ελευθερίας της έκφρασης του ατόμου, από το δικαίωμά του στην πολιτική συμμετοχή, από την ελευθερία του Τύπου, αλλά και από τον σεβασμό των θεμελιωδών αξιών και την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η σύγχρονη ημερήσια διάταξη (ατζέντα) των οντοτήτων της πολιτικής λαμβάνει υπόψη της το γεγονός της συμμετοχής μεγάλου ποσοστού ανθρώπων και πολιτών στο ψηφιακό γίγνεσθαι, στις πλατφόρμες κολοσσούς των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, αλλά και την αποτύπωση των αναγκών και των προτεραιοτήτων όπως αυτές προκύπτουν στο δυναμικό αυτό επιγραμμικό περιβάλλον.

ΩΣΤΟΣΟ, οι προκλήσεις που ανακύπτουν στη διασυνδεδεμένη πραγματικότητα συνδέονται άμεσα με τα ζητήματα Τεχνοηθικής και Κυβερνοασφάλειας (όπως είναι αυτά της προστασίας των προσωπικών δεδομένων, του απορρήτου των επικοινωνιών, της δεοντολογίας στην επικοινωνία, την προστασία των κρίσιμων υποδομών, την αντιμετώπιση του αυξανόμενου κυβερνοεγκλήματος) και επηρεάζουν το τοπίο μέσα στο οποίο καλείται σήμερα ο πολίτης να κάνει τις πολιτικές του επιλογές.

ΞΕΚΙΝΩΝΤΑΣ από τον κίνδυνο της παραπληροφόρησης και των fake news που αλλοιώνουν σκόπιμα μια πραγματικότητα, πέρα από μια «αποδεκτή» και καλώς εννοούμενη πολιτική αντιπαράθεση θέσεων και αρχών, στερούν από τον πολίτη τη δυνατότητα να επιλέξει κάτι που ταιριάζει στις δικές του ανάγκες, αφού δοκιμάζεται η αξιοπιστία των πηγών πληροφόρησης (Krimmer, Rabitsch, Kuzel, Achler, & Licht, 2022). Ο αντίκτυπος των νέων τεχνολογιών [με αποκορύφωση προς το παρόν της τεχνητής νοημοσύνης (ή υπό περιστάσεις «ανοημοσύνης»)], σε συνδυασμό με τον εκθετικό ρυθμό αύξησης του κυβερνοεγκλήματος (ως της σοβαρότερης εκδοχής του οργανωμένου εγκλήματος) απειλεί ευθέως τις κοινωνίες και τη δημοκρατία (με την προώθηση ενός στενού κύκλου προσώπων, «επαγγελματιών» της εξουσίας, στερώντας τη δυνατότητα σε άτομα με ικανότητες να συμμετέχουν ουσιαστικά στο πολιτικό «γίγνεσθαι»).

ΣΤΗΝ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ αυτή η ενίσχυση των μηχανισμών διαφάνειας (θέματα χρηματοδότησης, λογοδοσίας, κ.ά.) και δικαιοσύνης (στη βάση της διάκρισης των λειτουργιών και του κράτους δικαίου) μπορούν να διασφαλίσουν περισσότερη αξιοκρατία και να περιορίσουν τη δυνατότητα των τεχνολογικών και οικονομικών ελίτ να καθορίζουν την εκάστοτε πολιτική ελίτ (περίπτωση Cambridge Analytica) (Harari, 2018). ε μια χωροχρονική συγκυρία που ηανθρωπότητα δοκιμάζεται από έντονες
κοινωνικοοικονομικές ανισότητες και διαιρέσεις, η συμπερίληψη όλων των μελών μιας κοινωνίας ανοιχτής στη γνώση και στην πρόοδο θα δώσει μια αισιόδοξη νότα και ρότα. Οι νέες τεχνολογίες μπορούν να υποστηρίξουν ένα βήμα παραπέρα την εξέλιξη της δημοκρατίας (με διαρκείς δυνατότητες διαβούλευσης και ψηφοφορίες ανά θεματική ενότητα, μια προοπτική «άμεσης δημοκρατίας»).

ΚΟΙΝΟΣ παρονομαστής και ζητούμενο για την ποιότητα της δημοκρατίας στην ψηφιακή εποχή είναι η παιδεία κάθε ατόμου, αυτή που χτίζει βήμα βήμα τον σεβασμό στον συνάνθρωπο, αλλά και την κριτική σκέψη, για να μπορεί να επιλέγει κάθε φορά την καλύτερη δυνατή και εφικτή πρόταση λύσης (με δεδομένο τον ορισμό της πολιτικής ως της τέχνης του εφικτού).

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ μας πρακτική να επιλέγουμε στη διαδικτυακή μας ζωή (κλικάροντας διαρκώς) προϊόντα-υπηρεσίες-απόψεις διαμορφώνει πολλές φορές μια ιδιαίτερη δυναμική (κεκτημένη ταχύτητα), με αποτέλεσμα να επιλέγουμε πολιτικά, όντας προβλέψιμοι για κάποιους που κατέχουν την πληροφορία (Zuboff, 2019). Αποτέλεσμα είναι να ψηφίζουμε πρόσωπα που «τεχνηέντως» ή πολλές φορές «αθέμιτα» προβάλλονται και προωθούνται, προϊόντα μιας ανούσιας επικοινωνιακής διαδικασίας, και με τον τρόπο αυτό να ακυρώνονται οι προοπτικές ενός τόπου και να επηρεάζεται το μέλλον και η ευημερία μας.

ΤΕΛΙΚΑ, θα μπορούσαμε να αναρωτηθούμε: ψηφίζουμε (επιλέγουμε πολιτικά) ή κλικάρουμε (επιλέγοντας την ψηφιακή μας καθημερινή πρακτική); Σε κάθε περίπτωση, η απάντηση στο παραπάνω ερώτημα απαιτεί αυξημένη κριτική σκέψη και πράξη, πριν και μετά (την ψήφο ή το κλικάρισμα).

Βιβλιογραφία
Harari, Y. N. (2018). 21 μαθήματα για τον 21ο αιώνα. Αλεξάνδρεια.
Krimmer, R., Rabitsch, A., Kužel, R., Achler, M., & Licht, N. (2022). Elections in Digital Times: A
Guide for Electoral Practitioners. UNESCO. Ανάκτηση 05 02, 2023, από
https://unesdoc.unesco.org/ark:/48223/pf0000382102
Nugent, N. (2012). ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ (Γ εκδ.). Αθήνα:
Σαββάλας.
Zuboff, S. (2019). The Age of Surveillance Capitalism. New York: PublicAffairs.

naftemporiki.gr

 

20 χρόνια από τον πόλεμο στο Ιράκ – Η αρχή του τέλους

0

Σαν σήμερα πριν ακριβώς από δυο δεκαετίες (1η Μαΐου 2003) ο Τζορτζ Ουόκερ Μπους από το αεροπλανοφόρο USS Abraham Lincoln ανακοίνωσε το τέλος της “Επιχείρησης Ιρακινή Ελευθέρια” με φόντο ένα πανό που έγραφε “Mission Accomplished”. Η εισβολή στο Ιράκ για την ανατροπή του Σαντάμ Χουσεΐν (ξεκίνησε στις 20 Μαρτίου 2003) ολοκληρώθηκε σε 21 ήμερες με σχεδόν μηδαμινές απώλειες για τους Αμερικανούς (έχασαν μόλις 155 άντρες). Ήταν μια από τις πιο επιτυχείς στρατιωτικές επιχειρήσεις από τακτικής άποψης.

Η εντύπωση της αμετάκλητης και θριαμβευτικής νίκης υπήρξε αντιστρόφως ανάλογη της πραγματικότητας στη διάρκεια των οκτώ χρόνων κατοχής, γκρεμίζοντας τις ψευδαισθήσεις της αμερικανικής παντοδυναμίας. Οι ΗΠΑ αναγκασθήκαν να σταθμεύσουν εκεί το 18% του τακτικού στρατού τους, ένα χρόνο μετά την επικράτησή τους. Όταν αποχωρήσαν οι τελευταίες αμερικανικές δυνάμεις (13 Δεκεμβρίου 2011) μετρούσαν απώλειες 4.598 νεκρών και 32.292 τραυματιών.

Το “Σύνδρομο του Ιράκ” (η θυματοφοβική στάση ότι η ισχύς του στρατού τους είναι πολύ αβέβαια για μακροχρόνιες στρατιωτικές επιχειρήσεις στο εξωτερικό και ενδεχομένως με βαρύ τίμημα) ακολουθεί μια γενιά Αμερικανών ηγετών που απέτρεψε οποιαδήποτε νέα χερσαία επέμβαση. Ο πόλεμος στο Ιράκ αποτέλεσε την πιο δαπανηρή στρατιωτική επέμβαση μετά το Βιετνάμ. Μέρος του Πόλεμου κατά της Τρομοκρατίας (ως προληπτική απάντηση στις επιθέσεις της 11ης Σεπτέμβριου 2001) είχε υψηλό κόστος, επιδεινώνοντας τη δημοσιονομική κατάσταση της τότε μοναδικής υπερδύναμης. Οι ΗΠΑ αναγκάστηκαν να δανείζονται υπέρογκα ποσά για να χρηματοδοτήσουν τους ατέρμονους πόλεμους.

Στο εσωτερικό το Ιράκ βυθίστηκε στο χάος, με εκτεταμένη διαφθορά, κοινωνική αναρχία, πολιτική αστάθεια, διεύρυνση των εθνοτικών και θρησκευτικών διαφορών και εμφύλιο πόλεμο. Με τον κρατικό μηχανισμό διαλυμένο η τρομοκρατία ενισχύθηκε με τη δραστηριοποίησης της τοπικής Αλ Κάιντα, την εμφάνιση νέων ένοπλων ριζοσπαστικών οργανώσεων και την επικράτηση του ISIS που κατέλαβε το 1/3 της ιρακινής επικράτειας.

Οι συνέπειες για τις ΗΠΑ

Σε περιφερειακό επίπεδο η επέμβαση υπήρξε πολλαπλώς επιζήμια. Η σταθερή αμερικανική στόχευση της “διπλής ανάσχεσης” σε Ιράκ και Ιράν αποδομήθηκε. Το τελευταίο αύξησε σημαντικά την επιρροή του στην περιοχή και έγινε πάροχος ασφαλείας στο Ιράκ, το οποίο αντιμετώπιζε σημαντικές προκλήσεις για την διατήρηση του ως ανεξάρτητης και κυρίαρχης κρατικής οντότητας. Αποτέλεσμα η δορυφοροποίηση του Ιράκ από το Ιράν.

Επιπλέον οι ΗΠΑ, θεωρούμενες δύναμη κατοχής αποικιοκρατικού χαρακτήρα, έχασαν το συγκριτικό πλεονέκτημα του καλοπροαίρετου ηγεμόνα και γνήσιου διαμεσολαβητή στις διενέξεις που ταλανίζουν τη Μέση Ανατολή. Η μνησικακία αυξήθηκε, καθιστώντας τους Αμερικανούς ανεπιθύμητους, αφού η καταπολέμηση της τρομοκρατίας φάνηκε να στοχεύει αδιακρίτως Άραβες και Μουσουλμάνους.

Η αμερικανική επίδραση από το ιστορικό ζενίθ του 2003, πριν την εισβολή στο Ιράκ, έφτασε στο ναδίρ με το τέλος της προεδρικής θητείας το 2008. Η αποτελεσματική ρωσική ανάμειξη στον πόλεμο της Συρίας και η πρόσφατη μεσολάβηση της Κίνας για την αποκλιμάκωση της έντασης μεταξύ Σαουδικής Αραβίας και Ιράν, κατέδειξαν τoν βαθμό μείωσης της αμερικανικής επιρροής

  Ποιοι ωφελούνται από την επίθεση με drones στο Κρεμλίνο;

Σε διεθνές επίπεδο ο πόλεμος στο Ιράκ και η μακροχρόνια κατοχή υπέσκαψαν την αμερικανική πρωτοκαθεδρία. Το γεγονός ότι οι ΗΠΑ προχώρησαν στη λήψη δράσης χωρίς την έγκριση του ΟΗΕ αποτέλεσε πλήγμα στη διεθνή νομιμοποίηση που απολάμβαναν βασισμένη σε κανόνες τάξης που εργάστηκαν σκληρά για να οικοδομήσουν και να διατηρήσουν. Στην απονομιμοποίησή τους συνέτεινε και η έλλειψη θετικών συνεπειών της πολιτικής τους, αφού δεν έπεισαν τα άλλα κράτη ότι έδρασαν για το κοινό καλό. Η πλειοψηφία των χωρών, συμπεριλαμβανομένων και συμμάχων τους, αποστασιοποιήθηκε ή αποδοκίμασε τη μονομερή παρεμβατική δράση λόγω παραβίασης ηθικών αρχών.

Η άνοδος του αντιαμερικανισμού

Η δεύτερη συνέπεια ήταν η αύξηση των στρατηγικών αντιστάσεων. Ο εξαναγκασμός της πίεσης και του φόβου ένωσε τους εχθρούς των ΗΠΑ, οι όποιοι παράβλαψαν τις μεταξύ τους διαφορές. Διαίρεσε τους φίλους, οι οποίοι ανησύχησαν με την ασυμμετρία δύναμης και την χρήση βίας χωρίς σύνεση και συγκράτηση. Κατά αυτόν τον τρόπο η αμερικανική διπλωματική επιρροή περιορίστηκε. Η τρίτη κατά σειρά συνέπεια ήταν η άνοδος του αντιαμερικανισμού.

Έως το 2003 οι ΗΠΑ είχαν ευρεία αποδοχή και εκτίμηση από ένα μεγάλο μέρος της διεθνούς κοινότητας, αποτέλεσμα των επιτυχημένων επιλογών του Τζορτζ Μπους (πρεσβύτερου) και του Μπιλ Κλίντον. Η μονοδιάστατη ασύμμετρη στρατιωτική δράση προκάλεσε φόβο και μίσος, θεωρώντας την αμερικανική εξωτερική πολιτική άδικη. Τέλος, επέφερε δυσφήμηση στην παγκόσμια υπόληψη των ΗΠΑ. Η μη εύρεση όπλων μαζικής καταστροφής, που υπήρξε ο προβαλλόμενος λόγος της αμερικανικής επέμβασής, κλόνισε την εμπιστοσύνη στο εξωτερικό ενώ το κύρος τους διαβρώθηκε από την αλαζονική συμπεριφορά τους, με πιο χαρακτηριστικές τις εικόνες από τις φυλακές του Αμπού Γκραμπ και Γκουαντανάμο.

Με τον Πόλεμο του Κόλπου (2/8/1990 – 28/2/1991) εδραιώθηκε η αμερικανική περιφερειακή ηγεμονία, η οποία διήρκησε 12 χρόνια. Το 2003 ο Τζορτζ Μπους (νεότερος) ως “πρόεδρος του πόλεμου” δεν αρκέστηκε στην διατήρηση των κεκτημένων, αλλά τελικά επέλεξε να χρησιμοποιήσει τη στρατιωτική δύναμη για να αρχίσει έναν μεγαλεπήβολο μετασχηματισμό της περιοχής, προκειμένου να απομακρύνει από την εξουσία απολυταρχικά καθεστώτα μη φίλα προσκείμενα στα αμερικανικά συμφέροντα.

Το μείγμα του νέο-συντηρητικού μανιχαϊσμού με ηθικοπλαστικές διχοτομήσεις («Αυτή η σταυροφορία, αυτός ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας θα διαρκέσει αρκετό καιρό») και της αποφασιστικότητας να δράσει μονομερώς, ανεξάρτητα από τις απόψεις των συμμάχων («αν δεν είστε μαζί μας, είστε εναντίον μας»), έφτασε στα όρια της αλαζονείας. Η νέμεση ακολουθεί κατά πόδας την αλαζονεία.

Αποπροσανατολισμός για τις ΗΠΑ

Η ηγετική ομάδα (Ρίτσαρντ Τσένι, Κόλιν Πάουελ, Ντόναλντ Ράμσφελντ και Κοντολίζα Ράις) γύρω από τον Τζορτζ Μπους έθετε όλο και πιο φιλόδοξους στόχους, επειδή πίστευε ότι οι επιτυχίες του παρελθόντος μπορούσαν να επαναληφθούν. Οδήγησε, όμως, τις ΗΠΑ σε μια στρατιωτική εκστρατεία μοναχική χωρίς σαφή στόχο ή στρατηγική. Η απόφαση για τον πόλεμο στο Ιράκ αντικατόπτριζε τις παραδοσιακές ιμπεριαλιστικές ανησυχίες για τον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών, τα ισχυρά συμφέροντα του πετρελαϊκού λόμπι, την ευρεία επιρροή του στρατιωτικό-βιομηχανικού συμπλέγματος και την επιθυμία των νεοσυντηρητικών να ενισχύσουν την ασφάλεια του Ισραήλ.

  Προσπάθησε το Κίεβο να σκοτώσει τον Πούτιν με τα drones;

Πρωτίστως, όμως, ήταν κεντρική επιλογή για τη διαιώνιση της αμερικανικής κυριαρχίας και τη διατήρηση του μονοπολικού συστήματος («Τώρα πια είμαστε αυτοκρατορία και όταν δρούμε δημιουργούμε τη δικιά μας πραγματικότητα»). Η αποτυχία της αμερικανικής πολιτικής στο Ιράκ αποτέλεσε τη βάση αξιολόγησης της αμερικάνικης παγκόσμιας ηγεσίας. Οι ΗΠΑ δεν ήταν πια ικανές να συσπειρώσουν τον κόσμο γύρω από τον σκοπό τους, ούτε να επιβληθούν με τη χρήση όπλων.

Η αποκλειστική και εμμονική ενασχόλησή με τον Πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας (τουλάχιστον στην πρώτη θητεία του Τζορτζ Μπους) και η επικέντρωση στο υποσύστημα της Μέσης Ανατολής αποπροσανατόλισε την αμερικανική εξωτερική πολιτική, αφήνοντας την Κίνα να κερδίσει σημαντικό έδαφος στη διεθνή σκακιέρα, με τις ΗΠΑ να χάνουν πολύτιμο χρόνο στην ανάσχεση της ανερχόμενης παγκόσμιας ασιατικής δύναμης. Ήταν αργά όταν ο Μπαράκ Ομπάμα ανακοίνωσε την “στροφή προς την Ασία” (pivot to Asia) το 2011, ενώ η Κίνα είχε αναγνωριστεί ως στρατηγικός ανταγωνιστής ήδη από το 1999.

Μία γεωπολιτική καταστροφή…

Στον ατέρμονο αμερικανικό πόλεμο των εκστρατειών για την “οικοδόμηση έθνους” βρίσκονται οι ρίζες του πολυπολικού κόσμου. Με το πέρας της διακυβέρνησης του Τζορτζ Μπους το διεθνές σύστημα δεν προσομοίαζε πλέον σε μονοπολικό. Νέες δυνάμεις σε τοπικό, περιφερειακό και παγκόσμιο επίπεδο αναδειχτήκαν, διαμορφώνοντάς μια νέα αποκεντρωμένη πραγματικότητα. Η ταχεία άνοδος της φιλόδοξης αναθεωρητικής Κίνας και η ανάκαμψη της εκδικητικής Ρωσίας εκπορεύτηκαν εν μέρει από τις συνέπειες της αμερικανικής τραγωδίας στο Ιράκ.

Η σημερινή διαφοροποίηση χωρών στον πόλεμο της Ουκρανίας, που απέχουν από την επιβολή κυρώσεων και/ή συνεργάζονται εμφανώς με τη Ρωσία, αντανακλά την κατακόρυφη πτώση της παγκόσμιας αλληλεγγύης και συμπόρευσης με τις ΗΠΑ. Οι περισσότερες αφρικανικές, αραβικές και ασιατικές κυβερνήσεις δεν έλαβαν υπόψιν τους τις αμερικανικές εκκλήσεις να καταδικάσουν τη Ρωσία για την παραβίαση της βασισμένης σε κανόνες διεθνούς τάξης.

Οι ΗΠΑ εξακολουθούν να πληρώνουν την απόφαση για την εισβολή που έλαβαν πριν από 20 χρόνια και για την πορεία στην όποια έθεσαν το Ιράκ, τη Μέση Ανατολή και την παγκόσμια τάξη. Οι εξαντλητικές συνέπειες του ιρακινού πόλεμου άλλαξαν για πάντα τα “παγκόσμια Βαλκάνια” και ολόκληρο τον κόσμο. Ο Ζμπίγκνιου Μπρζεζίνσκι δικαίως χαρακτήρισε τον Τζορτζ Μπους ως «καταστροφική ηγεσία» και τον πόλεμο στο Ιράκ ως «γεωπολιτική καταστροφή»!

slpress.gr

Κ. Λάμπος: Ο μύθος περί ματαιότητας της ύπαρξης και η παγίδα περί του νοήματος της ζωής

0

 

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

claslessdemocracy@gmail.com,

http://www.classlessdemocracy.blogspot.com,

«Ενάντια στις ιδεολογίες της ένοχης συνείδησης»

Dionys Mascolo[1]

«Η αλλαγή προς το καλύτερο απαιτεί κάτι παραπάνω από μια απλή αλλαγή άποψης. Δεν θα αξίωνε τίποτα λιγότερο από την αλλαγή στον τρόπο που ζούμε»

Zygmumt Bauman[2]

Παλιό, όσο και η ανθρώπινη κοινωνία, ακόμα και πέρα από την ιστορία, μέχρι τις απαρχές του μύθου, είναι το ερώτημα για τον σκοπό της ύπαρξης και για το νόημα της ζωής γενικά και ειδικότερα της ανθρώπινης ζωής. Με δεδομένο ότι η ζωή γενικά προέκυψε από άπειρα τυχαία ‘παιγνίδια’ της ύλης και της ενέργειας, δηλαδή των φυσικών στοιχείων, χημικών αντιδράσεων και φυσικών συνθηκών στα πλαίσια των ιδιοτήτων, περιορισμών και δυνατοτήτων της ασύνειδης Φύσης με τα χαρακτηριστικά της Βιόσφαιρας, που κατάληξαν στα πρώτα μονοκύτταρα (RNA) που με το πείσμα τους και την προσαρμοστικότητά τους κατάφεραν μετά από πολλές περιπλανήσεις, περιπέτειες και εξελίξεις να μεταλλαχτούν και να μετεξελιχτούν σε πολυκύτταρους ζωντανούς οργανισμούς (DNA) που συναποτελούν το δέντρο της ζωής. Όλη  αυτή η σειρά των τυχαιοτήτων, που στην ουσία δεν πρόκειται για τυχαιότητες, αλλά για νομοτέλειες του τύπου ‘εάν – τότε’, αποκαλύπτονται στο τέλος κάθε διαδικασίας ως σταθεροί και άκαμπτοι φυσικοί νόμοι που ορίζουν την εμφάνιση, την εξέλιξη και τη διαφοροποίηση της ζωής στον πλανήτη σε τομείς, κλάδους, είδη και ‘οικογένειες’.

Από έναν τέτοιο κλάδο προήλθε σταδιακά ο άνθρωπος και όπως είναι φυσικό κανένας δεν θα μπορούσε να αποδώσει έναν σκοπό στην ύπαρξη και ένα νόημα στη ζωή των ανθρωπίδων, εκτός από το νόημα που θα μπορούσε να δώσει η ίδια η ζωή στον εαυτό της, ως ύπαρξη σε διαρκή μετάβαση από το μη-έλλογον ζώον στο έλλογον μη-ζώον. Αυτό, όμως, σημαίνει ότι σκοπός και νόημα πηγάζουν από την κάθε φορά συγκεκριμένη πραγματικότητα και συνεπώς αλλάζουν και εξελίσσονται μαζί της. Αν βέβαια η ίδια η ζωή γενικά και σε όλες τις μορφές της δεν έκανε με αυτό που αποκλήθηκε ‘ένστικτο της αυτοσυντήρησης‘, ή «νικηφόρα επαφή με το περιβάλλον»[3], εκατομμυριόχρονες, σκληρές, επίμονες και επίπονες προσπάθειες, προκειμένου να επιβιώσει, να εξελιχθεί και να διαιωνίσει την ύπαρξή της, γεγονός που μαρτυράει ότι κάθε μορφή ζωής έχει έναν σκοπό που δίνει νόημα στην ύπαρξή της, κι αυτό δεν  είναι παρά η χαρά της επιβίωσης μέσω της προσαρμογής και της εξέλιξης. Όσα άτομα ή και είδη μορφών ζωής δεν κατανόησαν την επιβίωσή τους ως νόημα και στόχο της ύπαρξής τους, χάθηκαν επειδή ακριβώς δεν ‘είχε νόημα η ζωή τους’. Η έλλειψη νοήματος της ζωής και της ύπαρξης συνδέεται συνήθως με την έλλειψη αγάπης προς τον εαυτό μας, προς τον συνάνθρωπό μας, προς όλες τις μορφές ζωής με τις οποίες η δική μας ύπαρξη και ζωή βρίσκεται σε θετική αλληλοσυσχέτιση με τη δική τους ύπαρξη και ζωή.

Το γεγονός μάλιστα ότι η αλληλοσυσχέτιση της ύπαρξης της μιας μορφής ζωής με την ύπαρξη πολλών, αν όχι όλων, από τις άλλες μορφές ζωής διευρύνει το νόημα της ύπαρξης της κάθε μιας ξεχωριστά και όλων των μορφών ζωής μαζί, που σημαίνει ότι όλες οι μορφές ζωής υπάρχουν για την κάθε μια ξεχωριστά και για όλες τις υπόλοιπες. Αυτή η πραγματικότητα οδηγεί στο συμπέρασμα ότι το νόημα κάθε μορφής ζωής, και προφανώς μιλάμε ακόμα και για μορφές ζωής που δεν έχουν συνείδηση της ύπαρξής τους, διευρύνεται πέρα από την χαρά της ύπαρξης, στην ευτυχία της ισορροπίας της συνύπαρξης, της προσφοράς της μιας προς τις άλλες και της συμπληρωματικότητας μεταξύ τους. Μιλάμε τελικά για την ‘ηθική της υπόληψης του ανθρώπου έναντι όλων των άλλων μορφών της ζωής που αναπτύσσονται στην (μοναδική κοινή) πατρίδα-Γη, ως παραδοχή της κοινής μοίρας που έχουμε με τα άλλα  ανθρώπινα αλλά και μη ανθρώπινα όντα και ως αναγνώριση της αξιοπρέπειας ενός προσώπου ή ενός ζώου, θέση και στάση που μπορεί να περιορίσει, ακόμα και να εξαφανίσει το φάσμα της αποανθρωποποίησης που πλανάται πάνω από τις ζωές μας’[4].

Η προσέγγιση του νοήματος της ανθρώπινης ζωής φαντάζει προφανώς ευκολότερη, κι αυτό επειδή οι άνθρωποι είναι έλλογα όντα που έχουν συνείδηση της ύπαρξής τους επειδή μπορούν να σκέπτονται, να εκφράζονται, να επιθυμούν, να θέλουν και να προσπαθούν με οράματα και αγώνες να δώσουν ένα επιπλέον νόημα στη ζωή τους κάνοντάς την όλο και καλύτερη και καθολικά ευτυχισμένη, μέχρι την κοινωνική ισότητα από το τοπικό μέχρι το οικουμενικό επίπεδο. Αυτή η διαφοροποίηση των ανθρώπων, από τα  μη-έλλογα όντα, και η σταδιακή εξέλιξή τους διαφοροποιεί προφανώς και τα επίπεδα στόχων της εξελισσόμενης ζωής τους που αντιστοιχούν σε διαφοροποιημένα, ανάλογα με τον βαθμό της συνείδησης και της ποιότητας της ζωής,   επίπεδα νοήματος ζωής. Όλα αυτά από μόνα τους περιγράφουν με σαφήνεια το νόημα της ζωής των ανθρώπων και απαντούν τόσο οντολογικά όσο και δεοντολογικά στα, τουλάχιστον περίεργα, ερωτήματα, όπως «προς τί ο άνθρωπος;», ή «το ανόητο της ενθάδε ύπαρξης», που σκοπίμως όσο και ανοήτως τίθενται και παραπέμπουν σε εξουσιαστικές, εκμεταλλευτικές και μηδενιστικές ιδεολογίες και σε σκοταδιστικές και θανατόφιλες θρησκευτικές σωτηριολογικές αντιλήψεις περί ματαιότητας της πραγματικής γήινης ζωής σε αντίθεση με την καλοστημένη απάτη περί της υποτιθέμενης ‘αθανασίας δια της υποτιθέμενης μεταθανάτιας ζωής’.

Η αντίληψη που θέλει το νόημα της ύπαρξης και της ζωής να έρχεται απ’ έξω, οδηγεί στην αυτοάρνηση της Εαυτότητας και της ίδιας της ζωής προς χάρη της, δια της στέρησης και του θανάτου, αφοσίωσης σε κατασκευασμένα, από σκοταδιστικά και εξουσιαστικά ιερατεία, φετίχ της εκάστοτε εξουσίας[5] μη-όντα, όπως ‘θεούς’, μεσσίες, προφήτες και λοιπά σκιάχτρα, αποτελεί δόλο και έγκλημα που μόνο κατατρομαγμένες υπάρξεις, νοσηρούς και αδαείς κρετίνους μπορεί να φοβίσει και τελικά να πείσει. Μάλιστα η ιδέα ότι ο υποτιθέμενος ‘θεός δημιουργός μας’, μας άφησε έρμαια στα χέρια αγυρτών, απατεώνων, εκμεταλλευτών, αποικιοκρατών, ιμπεριαλιστών και μακελάρηδων για να δοκιμάσει την πίστη μας σ’ αυτόν, η οποία κατά τον υποτιθέμενο ‘Απόστολο των Εθνών’[6], ταυτίζεται στην ουσία με την υποταγή μας στο σύστημα της ανισότητας, της αδικίας, της πείνας, της ανηθικότητας, του πολέμου και του εξανδραποντισμού, δεν αποκαλύπτει μόνο την πανουργία των θεοκατασκευαστών, αλλά και την αντιφατικότητα, την ποταπότητα και την ανυπαρξία των υποτιθέμενων ‘παντοδύναμων και πανάγαθων’ κατασκευασμάτων που ως παρένθετοι σαδιστές ηδονίζονται βασανίζοντας τα υποτιθέμενα ‘δημιουργήματά τους’ με κατάληξη τη μεγιστοποίηση του πλούτου των λίγων σε βάρος των πολλών.

Σε επίπεδο διαχρονικής εξουσιαστικής ελίτ, κάποιοι που γρήγορα αντιλήφθηκαν ότι ο θρησκευτικός μύθος περί αθανασίας τάχα της ψυχής και αιώνιας μεταθανάτιας ζωής, ήταν μια παγίδα για τους αμαθείς και φτωχούς, στράφηκαν προς την επίτευξη της αθανασίας μέσω της αλχημείας, της αποκρυφιστικής ψευδοεπιστημονικής τεχνουργίας και πρακτικής δια της οποίας επεδίωκαν την ανακάλυψη της ‘φιλοσοφικής λίθου’, μιας μυθικής ουσίας, μέσω της οποίας θεωρούσαν ότι θα πετύχαιναν, αφενός, την μετατροπή των μη πολύτιμων μετάλλων σε χρυσό και την παρασκευή του ελιξίριου της ζωής που θα εξασφάλιζε την αθανασία, αφετέρου. Πρόκειται προφανώς για πνευματική σύγχυση που καταλήγει σε παράνοια, η οποία συνεχίζεται μέχρι σήμερα ως διαδικασία παρασκευής ‘φαρμάκων’ ή ακόμα και ως ‘μετανθρωπιστική αναβάθμιση’ του υποτιθέμενου ‘ατελούς ανθρώπου’ δια της ψηφιοποίησης και της ‘τεχνητής νοημοσύνης’,  που θα εξασφάλιζαν τάχα την ‘αθανασία’, την οποία κάποιοι θολωμένοι, νευρωτικοί και ξεστρατισμένοι επιστήμονες την θεωρούν ακόμα και σήμερα ως μοναδικό σκοπό της ζωής τους, ή μήπως της ζωής των άλλων, ερήμην των άλλων;

Μια αποκρυπτογράφηση αυτής της αντίληψης αποκαλύπτει ότι κάποιοι ελάχιστοι ονειρεύονται, εξασφαλίζοντας προνομιακά την ‘αθανασία τους’ να γίνουν οι αιώνιοι ιδιοκτήτες του κόσμου, περιορίζοντας τις γεννήσεις και διευκολύνοντας, με πολέμους και πανδημίες, τον θάνατο των ‘πλεοναζόντων’, με σκοπό να μετατρέψουν τον πλανήτη Γη σε ιδιωτικό τους παράδεισο, πράγμα που ξεπερνά την έννοια της χίμαιρας και εγγίζει τα όρια του σχιζοφρενικού εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας και του πολιτισμού.

Να σημειωθεί ότι για εκατομμύρια χρόνια, από τότε που κάποια ζώα φιλοδόξησαν να αναμετρηθούν με τις ατομικές και ομαδικές αδυναμίες τους, που εμπόδιζαν την επιβίωσή τους και να μετεξελιχθούν σε συλλογικούς δημιουργούς της ζωής τους, το νόημα της ζωής τους αναβαθμίστηκε από το επίπεδο της επισφαλούς ‘χαράς της απλής επιβίωσης’ σε κάποιο ανώτερο επίπεδο ασφαλούς διαβίωσης και ευτυχίας. Πράγμα που έγινε κατορθωτό χάρη στην συνεχώς διευρυνώμενη συνεργασία και στις εμπειρίες της, στην λειτουργική βελτίωση των άκρων με την όρθια στάση και την απόκτηση χρήσιμων δεξιοτήτων, στην εξέλιξη του εγκεφάλου, της γλώσσας και της επικοινωνίας, στην αλληλεγγύη και στην αμεσοδημοκρατικά αναλογική ισοκατανομή της προσφοράς με βάση τις δυνατότητες και των απολαβών με βάση τις ανάγκες. Κάτω από αυτές τις συνθήκες της κοινής αμεσοδημοκρατικής προσπάθειας το νόημα της ανθρώπινης ζωής προσδιορίζονταν με όρους  κοινωνίας, με όρους Εμείς, ως ενιαίο Όλον και κοινωνικής ισότητας[7]. «Ως ανθρώπινα όντα, έχουμε μια κοινή κληρονομιά σχετικά με το πώς ζούμε μεταξύ μας, η οποία έχει διαμορφωθεί από την φυσική επιλογή. Η κληρονομιά αυτή μας παρέχει έναν μηχανισμό για να εγκαταλείψουμε την αποκτηνωτική προοπτική που ευνοεί τη διαφορά. Είμαστε ίδιοι με τους συνανθρώπους μας κατά πολλούς θεμελιώδεις τρόπους. […]  Όλοι οι άνθρωποι βρίσκουν νόημα στον κόσμο, αγαπούν την οικογένειά τους, απολαμβάνουν την παρέα των φίλων τους, μαθαίνουν ο ένας από τον άλλον αξιόλογα πράγματα και συνεργάζονται. Κατά την άποψή μου η αναγνώριση αυτής της κοινής ανθρωποσύνης καθιστά δυνατό για όλους μας να διάγουμε μια πιο όμορφη και ενάρετη ζωή» [8].

Τα γενικά και αφηρημένα ερωτήματα και τα σχετικά προβλήματα αναφορικά με το νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης και ζωής δεν καταγράφηκαν  και δεν απασχόλησαν τις αρχέγονες κοινωνίας της ισοκατανομής, αλλά και δεν υπάρχουν στις σύγχρονες πρωτόγονες κοινωνίες που δεν έχουν σχέση με τον ‘λεγόμενο πολιτισμένο κόσμο’. Θεωρητικά και πρακτικά  αρχίζουν να εμφανίζονται ταυτόχρονα με την εμφάνιση της de facto αρχικά και στη συνέχεια της de jure ατομικής ιδιοκτησίας[9] πάνω σε τμήματα της κοινοτικής γης και σε ανθρώπους, γεγονός που ιστορικά συμπίπτει με την εμφάνιση της οργανωμένης κρατικής εξουσίας και των οργανωμένων θρησκειών[10].

Όλες ανεξαίρετα οι θρησκείες, οι ιδεολογίες, οι ιδεαλιστικές φιλοσοφίες και οι εξουσίες καλλιεργούν την τυφλή πίστη, την υποταγή και την δουλοφροσύνη και προσπαθούν με κάθε θεμιτό και αθέμιτο τρόπο να μας πείσουν ότι η ζωή μας αποκτά νόημα με το να τις υπηρετούμε[11] ως αρνητές του εαυτού μας και ως μαζοχιστικά όντα που ‘λατρεύουν’ άδικους, παράλογους, σκληρούς και τιμωρούς θεούς, αλλά και τους βασανιστές και εκμεταλλευτές συνανθρώπους τους που ως ατομικοί ιδιοκτήτες των μέσων παραγωγής  λεηλατούν τις ζωές τους. [12]. Το αποτέλεσμα αυτής της αντίληψης περί τάχα ανύπαρκτου νοήματος της ζωής, ήταν και παραμένει η ζωή μας να μην μας ανήκει, κι εμείς τυφλά ενεργούμενα, αιχμάλωτοι μιας κακόβουλης ψευδαίσθησης και άβουλοι να καταλήγουμε να ανήκουμε σε κάποιον απατεώνα, αγύρτη πολιτικό ή θρησκευτικό ‘ποιμένα’, βιώνοντας, ως σκιές του εαυτού μας, μια ζωή χωρίς νόημα, την απόλυτη αλλοτρίωσή μας. Μια προσεκτική παρατήρηση, είναι βέβαιο ότι, θα μας οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι κάθε είδους αυτόκλητος επαγγελματίας νοηματοδότης της ζωής των άλλων κινείται από δόλο για να αποσπάσει από τα θύματά του οφέλη για τον εαυτό του και η ιστορία διδάσκει ότι πίσω από όλους αυτούς βρίσκεται η μοναδική αιτία που μετακινεί πλούτο από τους πολλούς προς τους λίγους με κατάληξη την δημιουργία ακραίων ανισοτήτων κι’ αυτή η αιτία είναι η ακόρεστη ατομική ιδιοκτησία, η οποία, ως γκλαμουριά και ψευδαίσθηση, δύναμη και εξουσία, έχει καταφέρει να εμφανίζεται και ως ‘νόημα ζωής’ πολλών συνανθρώπων μας.

Πολλοί, συνήθως, επαγγελματίες των θρησκειών, θεολόγοι και θεολογούντες, παπαδαριά και καλογέροι, υποστηρίζουν ότι τάχα ‘ο άνθρωπος χρειάζεται την θρησκευτική πίστη, ως παρηγοριά και αποκούμπι απέναντι στις δυσκολίες της ζωής και τις αδικίες της κοινωνίας’. Πρόκειται φυσικά για την μεγαλύτερη απάτη, γιατί αν το κεφάλι των πιστών δεν το είχαν γεμίσει τα σκοταδιστικά και τα εξουσιαστικά ιερατεία με άχρηστες γνώσεις, πνευματικά σκουπίδια  και ναρκο-ιδέες που τους καθιστούν εθελόδουλα ‘ποίμνια’, θα γέμιζε μέσω των δικών τους βιωμάτων, εμπειριών και επεξεργασιών με επιστημονικά έγκυρες και κοινωνικά χρήσιμες γνώσεις. Πράγμα που σημαίνει ότι δεν θα κατέληγαν στην μοιρολατρία, αλλά θα γνώριζαν πώς ‘οι δυσκολίες της ζωής και οι αδικίες της κοινωνίας’ δεν λύνονται με τις προσευχές στα κακότεχνα φετίχ της εξουσίας, τους λεγόμενους θεούς, αλλά με τον αυτοσεβασμό, την αυτοπεποίθηση, την συνεργασία, την αλληλεγγύη και με τους κοινωνικούς αγώνες για την κατάκτηση της κοινωνικής ισότητας και του αταξικού ουμανισμού[13]. Οπότε σε συνθήκες κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης και άμεσης δημοκρατίας δεν χρειάζονται προσευχές και μετάνοιες, κομποσκοίνια, λιβανίσματα, ‘στεναγμοί’, υποκριτικές παρηγοριές και εξουσιαστικά αποκούμπια για καταπιεσμένους, γιατί απλούστατα δεν θα υπάρχουν καταπιεσμένοι, αφού θα είχε καταργηθεί η ατομική ιδιοκτησία και το κεφάλαιο που γεννούν και θρέφουν υποκριτές, λαϊκιστές, καταπιεστές, ρατσιστές, ιμπεριαλιστές και φασίστες.

Στα πλαίσια της άθλιας και τόσο θολής πραγματικότητας, όπως αυτή που χαρακτηρίζει την σημερινή καπιταλιστική πραγματικότητα, προκύπτουν συχνά ακραίες καταστάσεις που αποκαλύπτουν την σχετικότητα και την ανεδαφικότητα τέτοιων ψευδονοημάτων ζωής και αναδείχνουν ότι το πρώτιστο και σημαντικότερο νόημα ζωής είναι η επιβίωση, η διασφάλιση της οποίας όμως χρειάζεται μεγάλα αποθέματα δύναμης[14], που στους εθισμένους στα υποκατάστατα νοημάτων ζωής έχουν εξαντληθεί με αποτέλεσμα να μην καταφέρνουν να επιβιώσουν. Όμως η πραγματικότητα είναι διαφορετική γιατί η αποφασιστική πλειονότητα των ανθρώπων δεν αντιμετωπίζει πρόβλημα σχετικά με το νόημα της ζωής τους, όπως αποδείχνει ο διαχρονικός, επίμονος, επίπονος και ασυμβίβαστος αγώνας τους για κοινωνική ισότητα, για έναν κάθε φορά καλύτερο κόσμο, αλλά με την ζωή την ίδια σε καπιταλιστικές συνθήκες. Όλα ανεξαίρετα τα ανθρώπινα όντα είμαστε, μέσα από την διαδικασία φυσικής επιλογής, αναγκασμένα, και με αυτήν την έννοια κατά κάποιον τρόπο προγραμματισμένα, να συγκροτούμε κοινωνίες, να συνεργαζόμαστε, να συμβιώνουμε ειρηνικά και να είμαστε αλληλέγγυοι για να επιβιώνουμε και για να ζούμε ευτυχισμένοι, διαφορετικά δεν θα επιβιώναμε ως είδος και αν σπάσουμε σε μόνιμη βάση αυτόν τον κώδικα ειρηνικής συνύπαρξης και συμβίωσης θέτουμε αυτόματα σε κίνδυνο όχι μόνο την ευτυχία μας ως άτομα και ως κοινωνίες, αλλά και την ίδια την οντολογική επιβίωσή μας ως είδος.

Αυτός ο αγώνας για την κοινωνική ισότητα και την οικουμενική ειρήνευση έρχεται ως απάντηση στο τάχα αιώνιο ερώτημα αναφορικά με ‘το νόημα της ζωής’, αλλά και ως κατάθεση ότι το νόημα της ανθρώπινης ζωής δεν είναι να λατρεύει και να υπηρετεί ‘θεία σκιάχτρα’, απάνθρωπες και καταστροφικές ιδεολογίες και εξουσίες, ούτε βέβαια να παράγει άναρχα, σπάταλα και άσκοπα για να καταναλώνει βουλιμικά ως ‘οικόσιτο ζώο’, να σκοτώνεται και να σκοτώνει, πράγμα που σημαίνει ότι δεν στερούμαστε νοήματος ζωής, αλλά εκείνο που στερούμαστε είναι η ζωή μας η ίδια. Κι αυτό επειδή επειδή το κεφάλαιο και η ατομική ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής λεηλατούν τις ζωές μας, πράγμα που μεθοδικά και σκόπιμα μας αναγκάζει να αγωνιζόμαστε συνέχεια για την ύπαρξή μας, για να πάρουμε πίσω τις ζωές που μας στερούν, για την απλή επιβίωσή μας, αντί να εργαζόμαστε για μια καλύτερη, άνετη, δημιουργική, ειρηνική και ευτυχισμένη ζωή. «Η επιστημονική ανθρωπολογία αρχίζει τώρα να διατυπώνει τις πρώτες απαντήσεις στο πρόβλημα της ανθρώπινης ύπαρξης. Ο άνθρωπος είναι μια ανοικτή οντότητα, μια προσωπικότητα και το σύνολο των σχέσεων του διαμορφώθηκε στην φύση, στην ιστορία, στην εξέλιξη των κοινωνιών και των πολιτισμών. Προχωράει μέσα σε έναν ανθρώπινο κόσμο, προς μια απελευθερωτική τεχνολογία, προς την δημιουργία και τη μεταμόρφωση του ανθρώπου στον χρόνο. Από που ήρθαμε; Ποιοι είμαστε και που πηγαίνουμε; Ήρθαμε από την ιστορία, είμαστε άνθρωποι και πηγαίνουμε να συναντήσουμε τους εαυτούς μας. Αυτά είναι τα προλεγόμενα της επιστημονικής ανθρωπολογίας στον σοσιαλιστικό ουμανισμό, στην φιλοσοφία του ανθρώπου, στην φιλοσοφία της ελευθερίας του ανθρώπου. […] Η ουσία του ουμανισμού δεν είναι η αύξηση του υλικού πλούτου. Είναι η ολόπλευρη ανάπτυξη του ανθρώπου και η απελευθέρωσή του»[15]. Να μια ακόμα ωραία και κατανοητή απάντηση για τον λόγο της ύπαρξης και για το νόημα της ζωής. Νόημα της ύπαρξης και της ζωής, τελικά, είναι η ίδια η ύπαρξη και η ζωή ως προοπτική και ο αγώνας για μια καλύτερη προοπτική της ύπαρξης και της ζωής.

Για την ματαιότητα, δεν χρειάζεται μετά από όσα προηγήθηκαν να πει κανείς πολλά, γιατί τα είπε όλα ο Max Stirner με το ένα εξαίρετο και μοναδικό βιβλίο του ‘Ο Μοναδικός και η ιδιοκτησία του’: «Η ηθικότητα είναι ασυμβίβαστη με τον εγωισμό, επειδή η πρώτη δεν δίνει εγκυρότητα σ’ εμένα, αλλά στον άνθρωπο μέσα σ’ εμένα. Όμως αν το κράτος είναι μια κοινωνία ανθρώπων, κι’ όχι μια ένωση από Εγώ, από τα οποία το καθένα βλέπει μόνο τον εαυτό του, τότε το κράτος δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την ηθικότητα και πρέπει να επιμένει σ’ αυτήν. Συνεπώς εμείς οι δυο, το κράτος κι’ εγώ, είμαστε εχθροί. Εγώ ο εγωιστής δεν έχω στην καρδιά μου την ευημερία αυτής της ‘ανθρώπινης κοινωνίας’. Δεν θυσιάζω τίποτα σ’ αυτήν, μόνο την χρησιμοποιώ. Για να μπορώ όμως να την χρησιμοποιώ πλήρως την μετατρέπω σε ιδιοκτησία μου και δημιούργημά μου, δηλαδή την εκμηδενίζω και σχηματίζω στην θέση της την ένωση των εγωιστών»[16]. Αν τώρα αυτή περιγραφή της ματαιότητας που έρχεται από το μακρινό 1844 μοιάζει τόσο επίκαιρη, αυτό προφανώς δεν οφείλεται στο Στίρνερ, αλλά στο γεγονός ότι και τότε και τώρα ‘οι μοναδικοί και εξ’ ορισμού κλέφτες με την ιδιοκτησία τους[17]‘, ως ένωση καπιταλιστών, χρησιμοποιούν πλήρως και αποκλειστικά για τον εαυτό τους την ανθρώπινη κοινωνία, επιβάλλοντάς της την απάνθρωπη και ανήθικη ανισότητα.

Προεκτείνοντας τον συλλογισμό του Στίρνερ θα μπορούσαμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι όσοι διερωτώνται για τον λόγο της ύπαρξης και για το νόημα της ζωής, είναι άνθρωποι που επέτρεψαν στους θεσμούς και στις δομές του κεφαλαίου να τους αναγκάσουν να ζουν μάλλον στο θλιβερό περιθώριο της κοινωνίας και της ιστορίας, κρυμμένοι και αόρατοι σε κάποια βολική σκοτεινή γωνιά και ξεμοναχιασμένοι με την ψευδαίσθηση ότι έτσι θα επιβιώσουν. «Όπου, όμως, οι άνθρωποι ζουν μόνοι, εργάζονται μόνο εκεί που υπάρχουν άδεια βράδια, άδεια σαββατοκύριακα, γιορτές που μοιάζουν καθημερινές, με μεγάλα κενά αδράνειας και σχέσεων, ατεκνίας, απουσία προοπτικής , πέρασμα του χρόνου δίχως σχέδιο, εκεί όπου οι μήνες  και τα χρόνια περνάνε δίχως δράση, αποστολή και πρόθεση, όπου οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν προς τα που πηγαίνουν και τι τους περιμένει, εκεί μεγαλώνουν οι ζώνες της αχρονίας»[18]. Όσοι όμως δεν αγωνίστηκαν και δεν αγωνίζονται ως Εγώ εντός κάποιου Εμείς για την καταξίωση της ζωής, όσοι, δηλαδή, δεν έχουν ιστορία, συνεπώς ούτε και όραμα για έναν καλύτερο κόσμο, φέρονται σαν να είναι η ζωή τιμωρία και η ανθρωπότητα ‘αρρώστια του πλανήτη’, που σημαίνει ότι γι’ αυτούς ύπαρξη και ζωή στερούνται νοήματος. Αντίθετα όσοι ‘έχουν ιστορία’ και όραμα  για έναν κόσμο της κοινωνικής ισότητας αγωνίζονται για να κάνουν, στα πλαίσια του Εμείς, τη ζωή τους καλύτερη, σε συνθήκες κοινωνικής ισότητας και ευγνωμονούν το ότι υπάρχουν και δίνουν νόημα και περιεχόμενο στην ζωή τους.

Μετά τον δεύτερο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό πόλεμο οι λαοί που αγωνίστηκαν για την ήττα του ναζισμού περίμεναν ότι οι νικήτριες δυνάμεις θα διόρθωναν την παλιά αστική δημοκρατία με μια πιο σύγχρονη, πιο δίκαιη και πιο κοντά στην κοινωνική ισότητα δημοκρατία. Γελάστηκαν, γιατί οι νικητές ‘σύμμαχοι’ κατά του φασιστικού ιμπεριαλιστικού πολέμου, που μοιράστηκαν τον κόσμο, με μια ιμπεριαλιστική ειρήνη ερήμην και κατά των λαών, σχεδιάζοντας πάνω σε μια χαρτοπετσέτα, όπως οι κουρσάροι και οι ληστές μοιράζονται τη λεία τους, ξανάδωσαν ζωή στο κεφάλαιο αναθέτοντάς του την ανόρθωση των καταστραμμένων οικονομιών  και χωρών, προσφέροντας στους εργαζόμενους δουλεία, πολλή και σκληρή δουλειά, γιατί χωρίς αυτήν δεν παράγονται κέρδη.    Κάτω από αυτές τις συνθήκες έγιναν κυρίαρχο κοινωνικό πρότυπο η φυγή από το χωράφι που παράγει τροφή, γιατί τα καινούργια μεγάλα εργοστάσια χρειάζονταν πολλούς και ανειδίκευτους εργάτες με αποτέλεσμα  μια δύσμορφη, στρεβλή, αντικοινωνική και αναποτελεσματική οικονομία και μια τραγελαφική κοινωνία ξεριζωμένων και εξαθλιωμένων ανθρώπων, σκιές του εαυτού τους.  Κι’ επειδή τα εργοστάσια και το εμπόριο χρειάζονταν τώρα, πέρα από ανειδίκευτους εργάτες και πολλά ειδικευμένα στελέχη, οι σπουδές μετακινήθηκαν από τα αστικά σαλόνια προς τα λαϊκά στρώματα και από διαδικασία παιδείας περιορίστηκαν σε επαγγελματική εκπαίδευση, σε ευκαιρία για ‘μια καλύτερη ζωή’, αλλά όπως αποδείχτηκε μόνο για λίγους. Αποτέλεσμα αυτής της τσαπατσουλιάς ήταν το ‘ακαδημαϊκό προλεταριάτο’, το οποίο η παραδοσιακή αριστερά το είδε ως ευκαιρία και όχι ως απειλή, με αποτέλεσμα την πολυδιάσπαση του ενιαίου λαϊκού κινήματος κατά του καπιταλισμού σε πολλά επιμέρους ανταγωνιστικά μέχρι και εχθρικά μεταξύ τους κινήματα σφραγίδες κομματικές και κρατικές, βολικές για το κεφάλαιο και ανασχετικές για τους κοινωνικούς αγώνες για την υπέρβαση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής.  Το καινούργιο κοινωνικό μοντέλο απαιτούσε: ‘Να αποκτήσεις πτυχία για να μπορείς να πουλήσεις ακριβά το τομάρι σου’ ως στέλεχος σε κάποιο εργοστάσιο, σε κάποια εταιρεία ή στο ‘δημόσιο’, να βολευτείς με έναν ‘καλό γάμο’ που ‘θα σε περάσει απέναντι’ κι’ έτσι να βρεις το νόημα της ζωής στον γενιτσαρισμό, στη λήθη του ξεριζωμού, στη δουλοφροσύνη, στον καθωσπρεπισμό και στην προκλητική κατανάλωση. Όλα αυτά τα εκφυλιστικά φαινόμενα δημιούργησαν τους όρους ανάπτυξης του εργατοπατερισμού, του αγροτοπατερισμού, του πολιτικαντισμού και του ‘πάση θυσία’ καριερισμού, που αλλοίωσαν το νόημα της ζωής  της ‘κοινωνικής αφρόκρεμας’, με αντάλλαγμα τα ‘τριάντα αργύρια’ της προδοσίας της κοινωνικής αποστολής τους.

Κι αυτό θα συμβαίνει μέχρι το νόημα της ύπαρξης της ανθρώπινης κοινωνίας και της ανθρωπότητας συνολικά να καταστεί αταξική ουμανιστική επαναστατική ιδέα, όραμα και αγώνας[19] που θα εκτοπίσει την καπιταλιστική ματαιότητα, για να μπορέσει η ανθρώπινη ζωή να ολοκληρωθεί, ως ιστορική κοινωνικότητα και άδολη, διαχρονική ατομική, συλλογική, πανανθρώπινη και οικουμενική αγάπη της ανθρώπινης ύπαρξης προς την ύπαρξη την ίδια ως Όλον, σε αμεσοδημοκρατικές κοινωνίες, κυψέλες νοήματος για μια ζωή χωρίς ματαιοδοξία και ψευδαισθήσεις.

Πέραν όλων τούτων υπάρχει και το γεγονός ότι, ο άνθρωπος ως οργανικός κόσμος, όπως και ο ανόργανος, αποτελείται από τα ίδια φυσικά στοιχεία από τα οποία αποτελείται και τον Σύμπαν, πράγμα που σημαίνει ότι δεν είμαστε δημιούργημα κάποιου δόλιου μη-όντος-‘δημιουργού’, αλλά αστρόσκονη[20] οργανωμένη σε πολυσύνθετες υλοενεργειακές συνθέσεις και φυσικοχημικές ενώσεις, βασανιστικά εξελιγμένες σε έλλογες μορφές με συνείδηση όχι απλά της ύπαρξής τους, αλλά ως ανώτερη μορφή έκφρασης, ως οικουμενικός ουμανιστικός Λόγος και ως Συνείδηση του ίδιου του αναρχοατελεύτητου και μεγαλοπρεπούς Σύμπαντος. Αυτό και μόνο  το γεγονός  τόσο ως πραγματικότητα, ιστορία και πολιτισμός καθιστά περιττή κάθε συζήτηση περί έλλειψης τάχα και αναζήτησης νοήματος της ζωής και της ύπαρξης. Και μόνο το γεγονός της συμπαντικής μας ουσίας  και ταυτότητας δικαιολογεί την περιφρόνησή μας, για να μην πω και τον χλευασμό, κάθε συνειδητής και σκόπιμης απόπειρας των δυνάμεων της καπιταλιστικής βαρβαρότητας να αποπροσανατολίσουν με τέτοιες και τόσες σαθρές ανοησίες περί έλλειψης σκοπιμότητας και νοήματος της ύπαρξης και της ζωής, τις δυνάμεις της εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού από την διαχρονική στρατηγική τους για την οικοδόμηση ενός καλύτερου κόσμου[21], που στις μέρες μας,  στον 21ο αιώνα, είναι, χάρη στους διαχρονικούς αγώνες τόσων γενεών, αναγκαία, εφικτή και αναπόφευκτη.

_________________________________

ΠΗΓΗ:https://www.blogger.com/blog/post/edit/5909381204985884097/3100246639738421129,

[1] Dionys Mascolo, (1916-1997). Iταλογάλλος αντιστασιακός, πολιτικός ακτιβιστής και δοκιμιογράφος.

[2] Ο Zygmunt Bauman, (1925-2017), ήταν Πολωνός κοινωνιολόγος.

[3] Άντλερ Άλφρεντ, Το νόημα της ζωής, ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ, Αθήνα 1974, σελ. 85.

[4] Για μια σε βάθος προσέγγιση του θέματος βλέπε: Pelluchon Corine, Ηθική της Υπόληψης, ΠΟΛΙΣ, Αθήνα 2019.

[5] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Θεός και Κεφάλαιο. Δοκίμιο για τη σχέση μεταξύ θρησκείας και εξουσίας, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2015.

[6] «Κάθε άνθρωπος, ας υποτάσσεται εις τας ανωτέρας εξουσίας της πολιτείας, τους άρχοντας δηλαδή, που είναι φορείς αυτής της εξουσίας, (εφ’ όσον αι εντολαί των δεν αντίκεινται στο θέλημα του Θεού) διότι δεν υπάρχει εξουσία μέσα εις την κοινωνίαν, που να μη απορρέη από τον Θεόν,·οι άρχοντες, που ασκούν σήμερον τας εξουσίας, έχουν ταχθή από τον Θεόν (έστω και κατ’ ανοχήν). Ώστε εκείνος που αντιτάσσεται εις την εξουσίαν, αντιτίθεται εις την διαταγήν του Θεού δι’ αυτό δε και όσοι αντιτάσσονται θα επισύρουν επάνω τους την τιμωρίαν, που τους πρέπει. Διότι οι άρχοντες (εφ’ όσον διατάσσουν το ορθόν) δεν εμπνέουν φόβον διά τα καλά έργα, που υποβοηθούν την ζωήν και την πρόοδον της κοινωνίας, αλλά διά τα κακά έργα και τους κακούς, θέλει δε να μη φοβήσαι την εξουσίαν των αρχόντων; Πράττε το αγαθόν και θα έχης έπαινον από αυτούς. Διότι ο άρχων είναι υπηρέτης του Θεού διά το αγαθόν, το ιδικόν σου και των άλλων. Εάν όμως πράττης το κακόν, τότε να φοβήσαι, διότι δεν φέρει ματαίως και ανωφελώς ο άρχων την μάχαιραν, το δικαίωμα δηλαδή να δικάζη και να τιμωρή. Την φέρει δια να επιβάλλη τιμωρίας, και τας πλέον αυστηράς ακόμη, διότι είναι υπηρέτης Θεού, εκδικητής υπέρ του αγαθού και εναντίον του κακού, διά να επιβάλλη την πρέπουσαν τιμωρίαν στους κακοποιούς και παραβάτας. Δι’ αυτό είναι ανάγκη να υποτάσσεσθε, όχι μόνον διά τον φόβον της τιμωρίας, αλλά και από σεβασμόν προς την συνείδησίν σας, η οποία επιβάλλει, όπως και ο Θεός διατάσσει, αυτήν την υποταγήν. Δι’ αυτό άλλωστε και καταβάλλετε φόρους στους άρχοντας, διότι αυτοί είναι υπηρέται του Θεού, που αφήκαν κάθε άλλο ατομικόν των έργον, διά να ασχολούνται και επαγρυπνούν συνεχώς εις την εκπλήρωσιν του καθήκοντός των. Λοιπόν να αποδίδετε εις όλους αυτούς, που κατέχουν εξουσίας, τας οφειλάς σας· εις εκείνον που εισπράττει τον φόρον, αποδώσατε τον φόρον· εις εκείνον που έχει καθήκον να εισπράττη τον τελωνειακόν δασμόν, αποδώσατε αυτόν τον δασμό, εις εκείνον που του ανήκει ο σεβασμός, όπως είναι τα δικαστικά και εκτελεστικά όργανα της Πολιτείας, αποδώσατε τον σεβασμόν· εις εκείνον που κατέχει ανώτερα αξιώματα και του πρέπει ιδιαιτέρα τιμή, αποδώσατε αυτήν την τιμήν» (Παύλος, Προς Ρωμαίους Επιστολή, 13.1-7).

«Παρακαλώ λοιπόν πρώτον πάντων να κάμνητε δεήσεις, προσευχές, παρακλήσεις, υπέρ βασιλέων και πάντων των όντων εν αξιώμασι διά να διάγωμεν βίον ατάραχον και ησύχιον εν πάση ευσεβεία και σεμνότητι» (Παύλος, προς Τιμόθεο 2.1).

«Όσοι είναι υπό ζυγόν δουλείας, ας νομίζουσι τους κυρίους αυτών άξιους πάσης τιμής, διά να μη δυσφημήται το όνομα του Θεού και η διδασκαλία. Οι δε έχοντες πιστούς κυρίους, ας μη καταφρονούσι αυτούς, διότι είναι αδελφοί, αλλά προθυμότερον ας δουλεύωσι» (Παύλος, προς Τιμόθεο, 6.1).

[7] Λάμπος Κώστας, Άμεση Δημοκρατία και Αταξική Κοινωνία. Η μεγάλη πορεία της ανθρωπότητας προς την κοινωνική ισότητα και τον ουμανισμό. ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2012.

[8] Χρηστάκης Νικόλαος, Προσχέδιο. Οι εξελικτικές ρίζες μιας καλής κοινωνίας, ΚΑΤΟΠΤΡΟ, Αθήνα 2019, σελ. 23.

[9] Λάμπος Κώστας,  Η γέννηση και ο θάνατος της ατομικής ιδιοκτησίας. Η ατομική ιδιοκτησία ως μήτρα βίας, εξουσίας, ανισότητας, εγκληματικότητας, σκοταδισμού και ανηθικότητας, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2017.

[10] Βλέπε σχετικά: Morgan Lewis Henry, Η αρχαία κοινωνία, Αναγνωστίδης, Αθήνα χ.χ. καθώς επίσης και Morgan J., (Jacques de), Η πρωτόγονη κοινωνία. Μελέτη πάνω στη γενική προϊστορία της ανθρωπότητας, Αναγνωστίδης, χ.χ. Καθώς επίσης και Ένγκελς Φρίντριχ, Η καταγωγή της οικογένειας, της ατομικής ιδιοκτησίας και του κράτους, ΑΝΑΓΝΩΣΤΙΔΗ, Αθήνα 1979.

[11] «Χωρίς το ασκητικό ιδεώδες, ο άνθρωπος, το ζώο άνθρωπος,  δεν  είχε κανένα νόημα ως τώρα. Η ύπαρξή του πάνω στη γη δεν είχε κάποιο σκοπό, […] δεν μπορούσε να επιβεβαιώσει τον εαυτό του, υπέφερε μπροστά στο πρόβλημα του νοήματός του. […]. Ο άνθρωπος δεν απαρνιέται τον πόνο καθ’ εαυτόν, τον θέλει, τον επιδιώκει, αρκεί να του δείξουν το νόημα, τον σκοπό του πόνου αυτού. Η έλλειψη νοήματος του πόνου και όχι ο πόνος ήταν η κατάρα που βάραινε ως τώρα την ανθρωπότητα και το ασκητικό ιδεώδες του έδωσε νόημα, […] ήταν από κάθε άποψη το κατ’ εξοχήν ‘ελλείψει καλυτέρου’», Νίτσε Φρίντριχ, Η γενεαλογία της ηθικής, ΠΑΝΟΠΤΙΚΟΝ, Θεσσαλονίκη 2010, σελ. 224-225.

[12] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Ο καπιταλισμός και το ‘Σύνδρομο της Στοκχόλμης’, https://classlessdemocracy.blogspot.com/2020/04/blog-post_19.html

[13] Λάμπος Κώστας, Κοινωνική αν/Ισότητα και αταξικός ουμανισμός. Δοκίμιο πολιτικής φιλοσοφίας της πράξης, υπό έκδοση.

[14] Βλέπε το ενδιαφέρον, και από προσωπική εμπειρία του συγγραφέα από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης του ναζισμού, βιβλίο του Βίκτωρα Φράνκελ, Το νόημα της ζωής, ΨΥΧΟΓΙΟΣ, Αθήνα 2018.

[15] Σβιτάκ Ιβάν, Οι πηγές του σοσιαλιστικού ουμανισμού, στο: Σοσιαλιστικός ουμανισμός, στο: Φρομ Έριχ, (Επιμέλεια), Σοσιαλιστικός ουμανισμός, ΜΠΟΥΚΟΥΜΑΝΗΣ, Αθήνα 1976, σελ. 47 και 48.

[16] Stirner Max, Ο μοναδικός και η ιδιοκτησία του, ΘΥΡΑΘΕΝ, Θεσσαλονίκη 2005, σελ. 194.

[17] Stirner Max, Ο μοναδικός και η ιδιοκτησία του…, σελ. 11.

[18] Hillenkamp Sven, Negative Moderne. Moderne Strukturen der Freiheit und der Sturz ins Nichts, Klett-Cotta Verlag, Stuttgart 2016, σελ. 11.

[19] Βλέπε αναλυτικά, Lampos Kostas, Social in/Equality and Classless Humanism. An Essay on the political Philosophy of Praxis, ONTIMEBOOKS, London, 2020.

[20] Βλέπε σχετικά, Λάμπος Κώστας, Είμαστε αστρόσκονη ζωντανεμένη στο μεγάλο Εργαστήριο της γήινης Βιόσφαιρας, http://classlessdemocracy.blogspot.gr/2017/07/blog-post.html

[21]  Λάμπος Κώστας, Σκέψεις για μια οικονομία της ισότητας και της ελευθερίας, στο συλλογικό: Ένας καλύτερος κόσμος είναι εφικτός. Να θεμελιώσουμε τον πολιτισμό της κοινωνικής ισότητας, ΚΟΥΚΚΙΔΑ 2020.

Turkey’s Hizbullah Terrorists: Erdoğan’s New Ally

0

Πέθανε ο Γάλλος συγγραφέας και κριτικός Φιλίπ Σολέρς: Sollus ars «εξ ολοκλήρου τέχνη»

0

Ο Γάλλος συγγραφέας Φιλίπ Σολέρς [Philippe Sollers] πέθανε σε ηλικία 86 ετών το Σάββατο 6 Μαΐου. Την είδηση του θανάτου του έκανε γνωστή ο εκδοτικός οίκος Gallimard. Ο Σολέρς υπήρξε εμβληματική μορφή της γαλλικής διανόησης για πάνω από μισό αιώνα.

Το πραγματικό όνομα του Φιλίπ Σολέρς ήταν Φιλίπ Ζουαγιό [Philippe Joyaux]. Ο Σολέρς αφήνει ένα πλούσιο έργο περισσότερων από 80 μυθιστορημάτων, δοκιμίων, βιογραφιών, καθώς και άρθρων λογοτεχνικής κριτικής από το 1958 μέχρι πριν από λίγους μήνες.

Γεννημένος στις 28 Νοεμβρίου 1936 στην πόλη Ταλάνς, κοντά στο Μπορντό, παιδί μιας αστικής οικογένειας, εγκατέλειψε τις σπουδές του για να αφοσιωθεί στη λογοτεχνία, υιοθετώντας το ψευδώνυμό Sollers από τις λατινικές λέξεις “sollus” και “ars” (“εξ ολοκλήρου τέχνη”).

Στα ελληνικά κυκλοφορεί μόνο ένα μυθιστόρημά του

Δημοσίευσε το πρώτο του μυθιστόρημα Une curieuse solitude το 1958, σε ηλικία 22 ετών, και γνώρισε αμέσως επιτυχία. Το ταλέντο του χαιρετίστηκε από πολύ διαφορετικούς μεταξύ τους συγγραφείς όπως ο Φρανσουά Μοριάκ και ο Λουί Αραγκόν. «Το Βατικανό και το Κρεμλίνο», σχολίαζε ο ίδιος αστειευόμενος.

Μέσω της λογοτεχνικής επιθεώρησης Tel Quel που ίδρυσε το 1960, και που κυκλοφορούσε έως το 1982 από τις εκδόσεις Le Seuil, ο Φιλίπ Σολέρς θα αναδείξει συγγραφείς και διανοούμενους που ήταν παραγνωρισμένοι ή και ξεχασμένοι ή συγκέντρωναν πυρά, όπως ο Λοτρεαμόν, ο Ζορζ Μπατάιγ, ο Αντονέν Αρτό, ο Μισέλ Φουκό, ο Λουί Αλτουσέρ ή Ρολάν Μπαρτ.

Το 1961, κυκλοφορεί το δεύτερο μυθιστόρημά του, Le Parc, που τιμήθηκε με το βραβείο Médicis. Αλλά ήταν με το βιβλίο του Femmes, το 1983, που έγινε ευρύτερα γνωστός. Το μυθιστόρημά του Paradis, που εκδόθηκε σε δύο μέρη, το 1981 και το 1986, θα θεωρηθεί από πολλούς ειδικούς ως το αριστούργημα τού και ένα σημαντικό έργο της γαλλικής λογοτεχνίας του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα.

Στα ελληνικά κυκλοφορεί μόνο ένα μυθιστόρημά του: το Σταθερό πάθος, (Passion fixe) που στη Γαλλία εκδόθηκε το 2000. Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε το 2001 σε μετάφραση Κώστα Κατσουλάρη από τις εκδόσεις Εκκρεμές.

Στο οπισθόφυλλο του βιβλίου διαβάζουμε: 

Αυτός είναι στρατευμένος σε μια επαναστατική ομάδα, είναι παράνομος, χωρίς αυταπάτες. Εκείνη είναι ξένη, λαμπρή δικηγόρος, πλούσια, όμορφη. Είκοσι και παραπάνω χρόνια τούς χωρίζουν. Συνταυτισμένοι και αντίθετοι, συναντιούνται και δεν θα χωρίσουν πια. Το Σταθερό πάθος είναι μαζί και η ιστορία τους. Το ημερολόγιο ενός έρωτα που ξεκίνησε μέσα στην ευτυχία και που έκτοτε δεν παρέκκλινε ποτέ από αυτήν.

Όπως πάντοτε στον Σολέρς, πρόκειται για κάτι παραπάνω από μια πλοκή, με τη μυθιστορηματική έννοια του όρου, μια ακολουθία συμβάντων ή καταστάσεων που είναι συναρμοσμένα έτσι, ώστε να εκδηλώνονται οι χαρακτήρες, «να αναδεύονται οι ψυχές έως τα μύχιά τους», μια πλοκή με την ετυμολογική έννοια, μπερδέματα, σκευωρία, συνωμοσία, μηχανορραφία, μια πλοκή απέραντου πεδίου.

Την ξεχνώ, τη θυμάμαι, την εμπιστεύομαι, διανοίγει ένα δρόμο που περνά από μέσα μου. Είμαι ο εαυτός μου όταν αυτή γίνεται εγώ.

Κι ένα απόσπασμα:

«… Λέω “Σταθερό Πάθος”, διότι πάντοτε μου άρεσε ν’ αλλάζω, να κινούμαι, να πηγαίνω κόντρα στον εαυτό μου, να προχωρώ, να οπισθοχωρώ, να προοδεύω, να εξελίσσομαι, να εκτρέπομαι, να αποδυναμώνομαι, να παχαίνω, ν’ αδυνατίζω, να γερνώ, να ξανανιώνω, να σταματώ, να φεύγω και πάλι, έτσι που στη ζωή μου δεν ακολούθησα παρά τούτη την παθιασμένη σταθερά. Θέλω να πω ότι αυτή μου δίνει ζωή, κι αυτή με πεθαίνει, με χρησιμοποιεί, με καθορίζει, μ’ εγκαταλείπει, επανέρχεται, μου δίνει ώθηση. Την ξεχνώ, τη θυμάμαι, την εμπιστεύομαι, διανοίγει ένα δρόμο που περνά από μέσα μου. Είμαι ο εαυτός μου όταν αυτή γίνεται εγώ. Με τυλίγει, με συμβουλεύει, απέχει, απουσιάζει, με ξανασυναντά. Είμαι ένα ψάρι μέσα στα νερά της, ένα μικρό όνομα ανάμεσα στα ποικίλα επίθετά της. Με άφησε να γεννηθώ, θα βρει τον τρόπο να με κάνει να πεθάνω…»

Συγγραφέας και διευθυντής σειράς στον Gallimard 

Philippe Sollers 1992Ο Φιλίπ Σολέρς εργαζόταν παράλληλα ως διευθυντής σειράς στις εκδόσεις Gallimard. Στη φωτογραφία αριστερά, στο γραφείο του στον εκδοτικό οίκο, το 1992.

Παντρεμένος από το 1967 με την ψυχαναλύτρια και συγγραφέα Τζούλια Κρίστεβα [Julia Kristeva], με την οποία απέκτησε έναν γιο, ο Σολέρς είχε μια παθιασμένη σχέση από το 1958 και επί αρκετές δεκαετίες με την, κατά 20 χρόνια μεγαλύτερή του. Βελγίδα συγγραφέα Dominique Rolin (1913-2012). Μια σχέση που έγινε γνωστή το 2000 στην εκπομπή «Apostrophes» του Μπερνάρ Πιβό. Η ογκώδης ερωτική αλληλογραφία τους δημοσιεύτηκε σε δύο τόμους από τις εκδόσεις Gallimard.

Στην ανακοίνωση για τον θάνατό του, ο εκδοτικός οίκος Gallimard γράφει για τον Σολέρς ότι ήταν ένας «λάτρης των καλών τεχνών, της μουσικής και των γραμμάτων ο οποίος ύμνησε ό,τι ιερό έχουμε στον κόσμο μας» ενώ τώρα «έχει ενταχθεί στην αλήθεια της μεγάλης θαυμαστής σιωπής».

Ο Σολέρς θα ταφεί σε στενό οικογενειακό κύκλο στο μικρό χωριό Ars-en-Ré, στο νησί του Ατλαντικού, Ré, όπου ο συγγραφέας είχε εξοχική κατοικία.

Επιμέλεια: Book Press

https://bookpress.gr/politismos/teleutaia-nea/17651-pethane-o-gallos-syggrafeas-kai-kritikos-filip-solers-sollus-ars-eks-oloklirou-texni??

Δ. Τσαϊλάς: Εστιασμός της εθνικής στρατηγικής σε πολλαπλασιαστές ισχύος

0

του Δημήτρη Τσαϊλά, Υποναυάρχου ε.α.

Η Ελλάδα, η οποία ιστορικά θωρακιζόταν από τις εξωτερικές προκλήσεις ασφάλειας που ετεροπροσδιοριζόντουσαν κυρίως από την Τουρκία, διεύρυνε πρόσφατα τον ρόλο της στον τομέα της ασφάλειας για να ανταποκριθεί πιο σοβαρά στις περιφερειακές απειλές. Η κυβέρνηση ξεκίνησε μια νέα στρατηγική ενίσχυσης συμμαχιών, επιχειρώντας διμερείς αμυντικές συμφωνίες κυρίως με τις ΗΠΑ, τη Γαλλία την Αίγυπτο και το Ισραήλ. Αυτό σηματοδοτεί την πρόθεση της Ελλάδας να διαδραματίσει μεγαλύτερο ρόλο ευρύτερα στην Ευρωπαϊκή Ασφάλεια αλλά και ειδικότερα της Μεσογείου.

Παρά αυτά τα πολλά υποσχόμενα σήματα, ο μηχανισμός εθνικής ασφάλειας της Ελλάδας παραμένει αδύναμος για μια ναυτογενή χώρα του μεγέθους, του πλούτου και της γεωγραφίας της. Επί του παρόντος, οι περιορισμοί σε στρατιωτικές δαπάνες και ικανότητα σημαίνει ότι δεν είναι σε θέση να συνεισφέρει πολύ πέρα ​​από την παροχή αυστηρών προειδοποιήσεων για να αποτρέψει μια πιθανή τουρκική στρατιωτική επιχείρηση. Επιπλέον, η ελληνική κοινή γνώμη σχετικά με τις στρατιωτικές δαπάνες, σε συνδυασμό με τις ελλείψεις στις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις (ΕΕΔ), υποδηλώνει ότι δεν είναι ρεαλιστικό να υποθέσει κανείς ότι η κυβέρνηση θα ξεκινήσει μια στρατιωτική συσσώρευση.

Για να προωθήσει τη δέσμευσή της στην εθνική ασφάλεια και να συμβάλει στην αποτροπή, η Ελλάδα θα πρέπει να επικεντρώσει τις προσπάθειες εθνικής ασφάλειας σε βασικούς τομείς προτεραιότητας με πολλαπλασιαστές ισχύος, στους οποίους διαθέτει ήδη συγκριτικά πλεονεκτήματα, ενώ απαιτούν ελάχιστο πρόσθετο υλικό και όπου μπορεί να δημιουργήσει σημαντική ικανότητα σε σύντομο χρονικό διάστημα. Η Αθήνα θα πρέπει να εξετάσει το ενδεχόμενο ανάπτυξης ικανότερων δυνατοτήτων στον κυβερνοχώρο, την ανάπτυξη της θαλάσσιας ισχύος και τη διασφάλιση της ενεργειακής ασφάλειας.

Πως θα το επιτύχουμε;

Οι ικανότητες στον κυβερνοχώρο, τόσο αμυντικές όσο και επιθετικές, είναι σημαντικοί πολλαπλασιαστές ισχύος. Είναι σημαντικό ότι οι ικανότητες στον κυβερνοχώρο κοστίζουν λιγότερο από τα συμβατικά όπλα, απαιτώντας ελάχιστη προκαταρκτική υποδομή, όπως φάνηκε από τον αντίκτυπο που είχαν οι τα ρωσικά τρολ στο παγκόσμιο περιβάλλον του κυβερνοχώρου.

Η Ελλάδα έχει ένα ακμάζον εργατικό δυναμικό τεχνολογίας, που μπορεί να ξεπεράσει τους αντιπάλους της σε ρυθμό ανάπτυξης. Διαθέτει επίσης κορυφαία πανεπιστήμια που κατατάσσονται στις πρώτες θέσεις για την επιστήμη των υπολογιστών και τα συστήματα πληροφοριών. Διαθέτει έναν ανεκμετάλλευτο ισχυρό ιδιωτικό τομέα ασφάλειας στον κυβερνοχώρο.

Οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις (ΕΕΔ) έχουν κάνει βήματα προόδου τα τελευταία χρόνια δίνοντας προτεραιότητα στην ανάπτυξη των ικανοτήτων στον κυβερνοχώρο, σύμφωνα με τη σχεδίαση και έμφαση που δίνει το ΝΑΤΟ στην άμυνα στον κυβερνοχώρο. Η Ελλάδα έδωσε έμφαση στην άμυνα στον κυβερνοχώρο στην αμυντική πολιτική της τα τελευταία δύο χρόνια. Ωστόσο απαιτούνται βήματα προς ένα Εθνικό Σχέδιο Δράσης για την Κυβερνοασφάλεια, δίνοντας μεγαλύτερη έμφαση στην αμυντική ασφάλεια στον κυβερνοχώρο, στην προώθηση ενός καινοτόμου συστήματος στον κυβερνοχώρο και στην αποτελεσματική διακυβέρνηση και συνεργασία με τους διεθνείς συμμάχους και τον ιδιωτικό τομέα.

Αυτά τα βήματα θα καλύψουν τα πολλά βασικά ζητήματα, συμπεριλαμβανομένων των ελλείψεων εξειδικευμένου προσωπικού και του ιστορικού κακής πολιτικής άμυνας στον κυβερνοχώρο. Το πιο σημαντικό, είναι ο συντονισμός του Υπουργείου Άμυνας και των ΕΕΔ, με σκοπό τη δημιουργία ενός οργανισμού κυβερνοασφάλειας υψηλής κλάσης εντός της ελληνικής κυβέρνησης που θα έχει την ικανότητα να διεξάγει επιτυχημένες επιθετικές επιχειρήσεις με στόχο ξένους εξτρεμιστές και εγκληματίες στον κυβερνοχώρο.

Για τη βελτίωση των δυνατοτήτων στον κυβερνοχώρο, η κυβέρνηση θα πρέπει να επενδύσει σε ανθρώπινο κεφάλαιο και στρατολογήσεις για να ενισχύσει τις εσωτερικές δυνατότητες των ΕΕΔ. Η κυβέρνηση θα πρέπει επίσης να αναπτύξει θεσμικούς μηχανισμούς για να επιτρέψει περισσότερη συνεργασία μεταξύ των θεσμών και άλλων αμυντικών οργανισμών για να αξιοποιήσει καλύτερα τις σημαντικές επιθετικές δυνατότητες στον κυβερνοχώρο. Η Ελλάδα θα πρέπει επίσης να επιδιώξει να αυξήσει τη συνεργασία, την επικοινωνία και την παραγωγική δέσμευση με τον ιδιωτικό τομέα για να επιτρέψει περισσότερη συνεργασία δημόσιου-ιδιωτικού τομέα στην ασφάλεια στον κυβερνοχώρο.

Εκτός από τις άμεσες στρατιωτικές δυνατότητες, η σύγκρουση στην Ουκρανία μας έδειξε τη σημασία της ευρωπαϊκής ενεργειακής ασφάλειας. Καθ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου, ο Ρώσος Πρόεδρος Βλάντμιρ Πούτιν εκβιάζει με συνέπεια τον ενεργειακό εφοδιασμό και απειλεί να προκαλέσει παγκόσμια ενεργειακή κρίση σε μια προσπάθεια να ταράξει την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) και τη συμμαχία του ΝΑΤΟ. Προχωρώντας, παράλληλα με την οικοδόμηση άμεσων στρατιωτικών δυνατοτήτων, η Ελλάδα θα πρέπει να επικεντρωθεί στην προώθηση της ενεργειακής ασφάλειας. Αυτό θα επιτρέψει στην Ελλάδα και τους εταίρους της στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ να προωθήσουν τη συλλογική ασφάλεια και να στηρίξουν συμμαχίες μετριάζοντας τις ανησυχίες για ενεργειακή ανασφάλεια.

Η Ελλάδα επίσης, φιλοδοξεί να αντλήσει μερικά από τα μεγαλύτερα κρίσιμα κοιτάσματα υδρογονανθράκων Νοτίως της Κρήτης και στη Μεσόγειο Θάλασσα εντός της ΑΟΖ. Αυτό που μας λείπει από την παραδοσιακή στρατιωτική σκληρή ισχύ μπορεί να είναι σε θέση να το αναπληρώσουμε παρέχοντας εγγυήσεις πόρων σε εταίρους και συμμάχους που το ΝΑΤΟ έχει αναγνωρίσει ως κρίσιμους για την κοινή του ασφάλεια. Προς αυτό τον προσανατολισμό η χώρα μας διαθέτει τους σταθμούς της Ρεβυθούσας και της Αλεξανδρούπολης όπου συνολικά η δυνατότητα αποθήκευσης και επαναεριοποίησης υγροποιημένου φυσικού αερίου σε ευρωπαϊκό έδαφος διαμορφώνεται, σύμφωνα με μελέτες, σε 170 δισ. κυβικά μέτρα ετησίως.

Παρά αυτή τη ροή φυσικών πόρων, κατά τη διάρκεια του πολέμου στην Ουκρανία, η Ελλάδα ήταν περιορισμένη στην ικανότητά της να καλύψει τις ενεργειακές ανάγκες των εταίρων και συμμάχων της. Αυτές οι ελλείψεις δεν οφείλονται αποκλειστικά στην έλλειψη ενθουσιασμού από την πλευρά της κυβέρνησης. Ωστόσο, η Ελλάδα χρειάζεται να αρχίσει να αντιμετωπίζει πιο σοβαρά την ενεργειακή ασφάλεια στον κρίσιμο τομέα των ορυκτών και των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Για παράδειγμα να συνάψει περισσότερες στρατηγικές συνεργασίες με τους εταίρους και συμμάχους της, συμπεριλαμβανομένου του κοινού σχεδίου δράσης Ελλάδας-ΕΕ για τη Συνεργασία Κρίσιμων Ορυκτών, τη Στρατηγική Συνεργασία Ελλάδας-ΕΕ για τις Πρώτες Ύλες και την Τομεακή Ομάδα Εργασίας για τα κρίσιμα ορυκτά, με το πλεονέκτημα της θαλάσσιας ισχύος που παρέχεται από τον εμπορικό μας στόλο. Αυτά θα επιδιώξουν να προωθήσουν την ανάπτυξη κρίσιμων ορυκτών και ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, να ασφαλίσουν τις αλυσίδες εφοδιασμού και να αντιμετωπίσουν την έλλειψη στον τομέα των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας.

Αν και τα υποθαλάσσια κοιτάσματα καθώς και οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας είναι αναμφίβολα θετικά μέτρα για την προώθηση της μακροπρόθεσμης ενεργειακής ασφάλειας και της μετάβασης στην πράσινη ενέργεια, βραχυπρόθεσμα, κάνουν σχετικά λίγα. Επί του παρόντος, μπορεί να χρειαστούν αρκετά χρόνια για να τεθεί σε λειτουργία ένα έργο εξόρυξης υποθαλάσσιων κοιτασμάτων και τόσο η Ελλάδα όσο και οι εταίροι της παραμένουν σε μεγάλο βαθμό εξαρτημένοι από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο για τις ενεργειακές τους ανάγκες. Ως εκ τούτου, η κυβέρνηση της Ελλάδας σε συνεργασία με τους Αμερικανούς και Ευρωπαίους συμμάχους της θα πρέπει να επιδιώξει να εφαρμόσει πολιτικές με ενεργειακούς πόρους σημαντικούς για την ασφάλεια, όπως το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο. Αυτά τα μέτρα θα μπορούσαν να περιλαμβάνουν, πέραν της ενισχύσεως της Θαλάσσιας ισχύος, την προώθηση στρατηγικών ενεργειακών εταιρικών σχέσεων, συμπράξεων δημόσιου και ιδιωτικού τομέα και τη δημιουργία υποδομών ζωτικής σημασίας για την οικοδόμηση συλλογικής ενεργειακής ασφάλειας, τη σταθεροποίηση συμμαχιών και την ενίσχυση της συλλογικής αποτροπής.

Συμπεράσματα

Για να αποκρούσουμε τη ρωσική επιθετικότητα, να αποτρέψουμε την τουρκική απειλή και να μετριάσουμε τις άλλες απειλές για την ασφάλεια, η Ελλάδα θα πρέπει να αναλάβει δράση για να παίξει μεγαλύτερο ρόλο στην ασφάλεια του εξωτερικού της περιβάλλοντος. Δυστυχώς, σοβαρές ελλείψεις στις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις, λόγω των χρόνιων υποδαπανών στην άμυνα και η ευρεία απάθεια του κοινού προς τις αμυντικές δαπάνες καθιστούν πολύ δύσκολο επιχείρημα ώστε η Ελλάδα να μπορέσει να κάνει τα απαραίτητα βήματα αν συνεχίσει στην τρέχουσα τροχιά της.

Είναι καιρός να γίνουμε ρεαλιστές. Η Ελλάδα είναι απίθανο να αναπτύξει τις ολόπλευρες συμβατικές ικανότητες για να προσθέσει σημαντικά τις προσπάθειες αποτροπής. Αντίθετα, θα πρέπει να επικεντρώσει τις αμυντικές της δαπάνες και τις προσπάθειες ασφάλειας σε βασικούς τομείς που είναι πολλαπλασιαστές ισχύος, και απαιτούν μικρότερες δαπάνες σε μεγάλες υποδομές και όπου η Ελλάδα διαθέτει ήδη ισχυρές δυνατότητες, όπως η ασφάλεια στον κυβερνοχώρο, η Θαλάσσια ισχύς και η ενεργειακή ασφάλεια.

Μέσω της εστίασης των επενδύσεων, της επικοινωνίας με τους εταίρους και συμμάχους, το πιο σημαντικό, της αναγνώρισης των δικών μας ελλείψεων, η Ελλάδα μπορεί να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην οικοδόμηση συλλογικής αποτροπής και να συνεισφέρει ουσιαστικά στο περιφερειακό περιβάλλον ασφάλειας.

 

geopolitics.iisca.eu

 

Η ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΕΛΛΑΔΑΣ-ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΗΠΑ

4

 

Του Παντελή Σαββίδη

Τρία κείμενα που με απασχόλησαν τις τελευταίες ημέρες αποκαλύπτουν το πως αντιμετωπίζει μια Μεγάλη Δύναμη χώρες τις οποίες μπορεί να διαχειριστεί και άλλες, ακόμη και μεσαίες, τις οποίες αδυνατεί να ελέγξει.

Θα παραθέσω απο κείμενα αναφοράς πως συμπεριφέρονται οι ΗΠΑ σε δυνάμεις όπως η Γαλλία και η Τουρκία και πως στην Ελλάδα.

Η αναφορά στην Τουρκία γίνεται σε ένα κείμενο-συνέντευξη στην “Καθημερινή” του αμερικανού στρατηγού πέντε αστέρων και πρώην Αρχηγού της CIA Ντέιβιντ Πετρέους. Ο κ. Πετρέους θεωρεί πως

η Τουρκία βρίσκεται σε μια κρίσιμη γεωπολιτική θέση, ενδιαφέρεται, πρωτίστως, για τα συμφέροντά της και γι αυτό πρέπει να επιδείξει το ΝΑΤΟ και η δύση ανοχή στην συμπεριφορά της. Η οποία συμπεριφορά της με την επαμφοτερίζουσα στάση της απέναντι σε Δύση και Ρωσία μπορεί να είναι και βοηθητική.

Το πλήρες κείμενο της ενδιαφέρουσας συνέντευξης Πετρέους μπορείτε να το δείτε ΕΔΩ

Η αναφορά στη Γαλλία προέρχεται απο ορισμένες σελίδες του ενδιαφέροντος βιβλίου του John Lewis Gaddis “Ο Ψυχρός Πόλεμος” και θα παρουσιάσω ολόκληρο το σχετικό απόσπασμα. Περιγράφει πως οι Αμερικανοί αποδέχτηκαν αναγκαστικά την συμπεριφορά του Ντε Γκώλ. Μέχρι σήμερα γνωρίζαμε την γαλλική και ευρωπαϊκή εκδοχή του “γκωλισμού” την οποία εξυμνούσαμε, λόγω του αντιαμερικανισμού της. Δεν γνωρίζαμε ότι ο Τζόνσον ζήτησε απο τον υπουργό εξωτερικών Ντίν Ράσκ να ρωτήσει τον Ντε Γκώλ αν

μαζί με τα αμερικανικά στρατεύματα έπρεπε να αποσυρθούν και τα αμερικανικά νεκροταφεία απο τη Γαλλία με σαφή την σημασία της δήλωσης. 

Και ερχόμαστε στην Ελλάδα. Η Ελλάδα αντιμετωπίζεται ως δεδομένη και προτεκτοράτο. Μπορείτε να διαβάσετε ΕΔΩ ολόκληρο το παρασκήνιο της συνάντησης Γεωργίου Παπανδρέου-Λίντον Τζόνσον στην Αμερική σε μια προσπάθεια του αμερικανού προέδρου να μεσολαβήσει μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας για την προώθηση του Σχεδίου Άτσεσον για το κυπριακό, ώστε να φανεί διαλλακτικός ο αμερικανός πρόεδρος και να τονιστεί η αντίθεσή του απο τον πολεμοχαρή αντίπαλό του στις εκλογές  Μπάρυ Γκόλτγουωτερ.

Μετά την συνάντηση με τον Παπανδρέου ο Τζόνσον καλεί τον Έλληνα πρέσβη στην Ουάσιγκτον Αλέκο Μάτσα και του θέτει το ίδιο ζήτημα. Ο πρέσβης του επικαλείται το σύνταγμα που απαγορεύει την παραχώρηση κυριαρχίας και είναι εδώ που ο Τζόνσον του είπε

“Γαμώ το Σύνταγμά σας…”.

Θα μπορούσε ο άθλιος αμερικανός να πει το ίδιο στον Ντε Γκώλ ή στην Τουρκία;  Έχει σημασία να διαβάσετε ολόκληρο το παρασκήνιο όπως το περγράφει σε άρθρο του ο Μάριος Ευρυβιάδης. 

Και τώρα, η αναφορά στη Γαλλία απο το βιβλίο του John Lewis Gaddis Ο Ψυχρός Πόλεμος.

Η Γαλλία και η Κίνα επωφελήθηκαν από τις σχέσεις τους με τις υπερδυνάμεις. Οι Ηνωμένες Πολιτείες χρηματοδότησαν τη Γαλλική ανασυγκρότηση μετά τον πόλεμο, εξασφάλισαν τη Γαλλική ασφάλεια μέσω του ΝΑΤΟ και υποστήριξαν αθόρυβα την ανάπτυξη γαλλικού πυρηνικού οπλοστασίου. Η Σοβιετική Ένωση παρείχε την ιδεολογική έμπνευση για την επανάσταση της Κίνας και, μετά τον θάνατο του Στάλιν, στρατιωτική βοήθεια, καθώς και τεχνική βοήθεια για τις προσπάθειες του Μάο, που ξεκίνησε το 1955, για την κατασκευή κινέζικης ατομικής βόμβας.

Και όμως στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και στις αρχές της δεκαετίας 60 ο Ντε Γκώλ και ο Μάο βάλθηκαν να διαλύσουν τις συμμαχίες που είχαν θρέψει τα κράτη τους και είχαν αγκαλιάσει τα καθεστώτα τους.

Ο στόχος τους δεν ήταν τίποτα λιγότερο από τη διάλυση του διπολικού παγκόσμιου συστήματος του Ψυχρού Πολέμου.

Η Τέταρτη Γαλλική Δημοκρατία που γεννήθηκε μετά την ήττα και την κατοχή της Γαλλίας από τους Γερμανούς στο Β!ΠΠ ήταν από οικονομική άποψη επιτυχημένη, αλλά από πολιτική σκέτη παράνοια.

Οι ασταθείς συνασπισμοί ανέβαιναν και κατέβαιναν με τέτοια καταθλιπτική συχνότητα, ώστε η συνταγματική μεταρρύθμιση έγινε τελικά αναπόφευκτη: μόνο ο Ντε Γκώλ ο στρατιωτικός ηγέτης των Ελεύθερων Γάλλων είχε την εξουσία και το κύρος να την επιβάλει.

Η νέα Πέμπτη Δημοκρατία η οποία ιδρύθηκε το 1958, έδωσες στον Ντε  Γκώλ τη δύναμη

{“subsource”:”done_button”,”uid”:”D6F36DED-B6FC-4BA3-BB82-CD549B447625_1586793111523″,”source”:”editor”,”origin”:”gallery”,”source_sid”:”D6F36DED-B6FC-4BA3-BB82-CD549B447625_1586793111552″}

που χρειαζόταν -με την ευλογία των Αμερικανών, που προσέβλεπαν σε μία πιο σταθερή και προβλέψιμη ηγεσία στο Παρίσι.” Η Γαλλία παρουσιάζει μία 12ετή ιστορία σχεδόν αδιάσπαστης ηθικής, πολιτικής και στρατιωτικής κατάπτωσης” σχολίαζε ο Αιζενχάουερ την εποχή εκείνη. Αυτές οι επιδόσεις ” σχεδόν επέβαλαν την παρουσία ενός «ισχυρού ανθρώπου» στο πρόσωπο του Ντε Γκωλ “.

Ο νέος Γάλλος πρόεδρος έφερε σίγουρα σταθερότητα, αλλά όχι προβλεψιμότητα. Υπήρξαν λίγες αντιρρήσεις στην Ουάσιγκτον όταν ρευστοποίησε επιδέξια τη μακρά προσπάθεια της Γαλλίας να διατηρήσει την τελευταία μεγάλη αποικία της, την Αλγερία.

Ο πόλεμος που διεξαγόταν εκεί, πίστευαν οι Αμερικάνοι, αποστράγγιζε τους γαλλικούς πόρους, ενίσχυε τον αραβικό εθνικισμό και δεν μπορούσε ποτέ να κερδηθεί.

Αυτό όμως ήταν το μόνο πράγμα που ενέκρινε η Ουάσιγκτον, επειδή σύντομα ο Ντε Γκωλ κατέστησε σαφές ότι ο επόμενος στόχος του ήταν να φέρνει διαρκώς προσκόμματα στην πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ευρώπη.

Το γεγονός ότι το έκανε αυτό ενώ ταυτόχρονα θεωρούσε δεδομένη την προστασία της Συμμαχίας του ΝΑΤΟ αναστάτωνε ακόμα περισσότερο τους Αμερικανούς.

Αλλά αυτή ακριβώς η αναστάτωση ήταν, κατά τα φαινόμενα, η επιδίωξη του Ντε Γκωλ.

Ήταν σαν να ήταν αποφασισμένος να δείξει στις Ηνωμένες Πολιτείες ότι, σε μία εποχή που οι υπερδυνάμεις έκαναν επίδειξη ισχύος, η Γαλλία είχε το θάρρος όχι μόνο να διεκδικεί την αυτονομία της, αλλά και να την επιδεικνύει.

Στα μέσα του 1959, ο Αιζενχάουερ είχε αρχίσει πλέον να εξοργίζεται με το ” σύμπλεγμα του μεσσία “ του Ντε Γκωλ:  ήταν ” μία διασταύρωση μεταξύ Ναπολέοντα και Ιωάννας της Λωραίνης “.

Ο κατάλογος των αδικημάτων του Ντε Γκωλ ήταν μακρύς. Αρνήθηκε να συντονίσει την πυρηνική στρατηγική της Γαλλίας – οι Γάλλοι έκαναν την πρώτη τους ατομική δοκιμή το 1960 –με εκείνη της Αμερικής και της Μεγάλης Βρετανίας.

Η μικρή γαλλική force de frappe ήταν σχεδιασμένη για” άμυνα προς όλες τις κατευθύνσεις ” με τη σαφή πρόθεση να προκαλεί ανησυχία σε αντιπάλους και συμμάχους εξίσου.

Άσκησε βέτο στην ένταξη των Bρετανών στην Ευρωπαϊκή Oικονομική Kοινότητα, ταπεινώνοντας έτσι έναν πιστό σύμμαχο της Αμερικής και καθυστερώντας την πορεία προς την Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση για τουλάχιστον μία δεκαετία.

Προσπάθησε να πείσει τον ολοένα και γηραιότερο Αντενάουερ να χαλαρώσει τους δεσμούς της Δυτικής Γερμανίας με το ΝΑΤΟ υποστηρίζοντας ότι δεν μπορούσε να έχει εμπιστοσύνη στους Αμερικανούς να αντισταθούν στη Σοβιετική πίεση στο Βερολίνο.

Στη συνέχεια διακήρυξε ένα όραμα για την Ευρώπη που θα επεκτεινόταν «από τον Ατλαντικό ως τα Ουράλια»: Το που θα άφηνε αυτό τους Αμερικανούς – ή ακόμα και τους δυτικόγερμανούς – ήταν ασαφές. Ο Ντε Γκολ αναγνώρισε την Κίνα του Μάο Τσε Τουνγκ το 1964, επικρίνοντας παράλληλα αυστηρά την Αμερικάνικη κλιμάκωση στο Βιετνάμ.

Και το 1966 απέσυρε τη Γαλλία από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, αναγκάζοντας να μεταφερθεί η έδρα του από το Παρίσι στις Βρυξέλλες, καθώς και να αποσυρθούν τα αμερικανικά στρατεύματα από τη χώρα που κατά τον Β! ΠΠ είχαν βοηθήσει να απελευθερωθεί.

Ο Πρόεδρος Τζόνσον έδωσε εντολή στον Υπουργό Εξωτερικών Ντιν Ράσκ να ρωτήσει τον Ντε Γκώλ:” θέλετε να μεταφέρουμε και τα αμερικανικά νεκροταφεία από τη Γαλλία “;

Η αντίδραση της Ουάσιγκτον σε αυτές τις προκλήσεις ήταν αναποτελεσματική.

Ο Ντε Γκωλ απέκρουσε τις επανειλημμένες προσπάθειες συμφιλίωσης και έμεινε αδιάφορος στις πιέσεις: Είχε υπολογίσει με μεγάλη πανουργιά ότι εκείνος θα μπορούσε να αποσπάσει τη Γαλλία από το ΝΑΤΟ, αλλά ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι άλλοι σύμμαχοι του δεν θα μπορούσαν να αποστασιοποιηθούν από την ανάγκη υπεράσπισης της Γαλλίας.

Ήταν ο υπέρτατος καιροσκόπος, ένας” πολύ εγωκεντρικός” ηγέτης” με πινελιές μεγαλομανίας “, όπως το έθεσε ένας Αμερικάνος διπλωμάτης, που έβλεπε την αντιπαράθεση με τις Ηνωμένες Πολιτείες ως έναν τρόπο να ανακτήσει η Γαλλία την ταυτότητα της ως μεγάλη δύναμη.

Τελικά ο Τζόνσον συμπέρανε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα: Θα έπρεπε απλώς να ανεχτούν το Ντε Γκωλ.

Πραγματικά δεν έχουμε κανέναν έλεγχο επί της εξωτερικής της πολιτικής ” δήλωσε ο γερουσιαστής Richard Russell στον Πρόεδρο το 1964. ” Έτσι ακριβώς ” παραδέχτηκε ο Τζόνσον. ” Κανέναν απολύτως “.

Στρατηγός Ντέιβιντ Πετρέους στην «Κ»: Πρέπει να κάνουμε υπομονή με την Τουρκία

0

«Τρελή» η σχέση της με το ΝΑΤΟ

Το ΝΑΤΟ έχει υποστεί μια σειρά απογοητεύσεων με την Τουρκία, αλλά η γεωστρατηγική της θέση είναι κρίσιμη, υπογραμμίζει στη συνέντευξή του στην «Κ» ο πρώην διευθυντής της CIA και στρατηγός 4 αστέρων Ντέιβιντ Πετρέους, ενώ συμπληρώνει ότι η ανωτερότητα των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων ήταν εμφανής σε κάθε πεδίο μάχης στο οποίο συμμετείχε.

Ο Πετρέους, νυν πρόεδρος του KKR Global Institute, αναγνωρίζεται ως ένας από τους πιο έμπειρους επιτελείς του 21ου αιώνα στα σύγχρονα πεδία μάχης και στον «πόλεμο» πληροφοριών. Στην πρόσφατη επίσκεψή του στην Ελλάδα στο πλαίσιο του διεθνούς Οικονομικού Φόρουμ των Δελφών σχολίασε τη δυναμική των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, ενώ είχε συναντήσεις με τον Ελληνα Α/ΓΕΕΘΑ και τον υπουργό Εθνικής Αμυνας. Τακτικός σχολιαστής του πολέμου στην Ουκρανία, εξήγησε τα πιθανά σενάρια στο πεδίο των επιχειρήσεων και τη σημασία της ουκρανικής αντεπίθεσης για τη συνέχεια του πολέμου.

– Την ώρα που η ρωσική χειμερινή επίθεση ολοκληρώνεται με πενιχρής σημασίας αποτελέσματα, οι Ουκρανοί προετοιμάζονται για την εαρινή αντεπίθεση. Ποια είναι η εκτίμησή σας για τις πρόσφατες εξελίξεις στις γραμμές του μετώπου και πού είναι πιθανό να επικεντρωθεί η αντεπίθεση της Ουκρανίας;

– Η πιο πρόσφατη σημαντική εξέλιξη είναι το γεγονός ότι οι Ρώσοι δεν πέτυχαν τους στόχους της χειμερινής τους επίθεσης, παρά το γεγονός ότι είχαν τεράστιες απώλειες. Πριν από λίγες μέρες, ο εκπρόσωπος του συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ σημείωσε ότι οι Ρώσοι είχαν 100.000 απώλειες (συμπεριλαμβανομένων των τραυματιών) κατά τη διάρκεια της χειμερινής επίθεσης. 20.000 από αυτούς σκοτώθηκαν στο πεδίο της μάχης, ενώ οι ρωσικές δυνάμεις ακόμη δεν έχουν καταλάβει το Μπαχμούτ, την Αβντιίβκα, πολύ περισσότερο δεν έχουν καταλάβει όλη την υπόλοιπη περιφέρεια του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ, που ήταν οι στόχοι που είχε θέσει ο Βλαντιμίρ Πούτιν.

Οπότε οι Ρώσοι, για άλλη μια φορά, απέτυχαν στους στόχους τους, όπως έκαναν καθ’ όλη τη διάρκεια του περασμένου έτους, όταν επρόκειτο για τη μάχη του Κιέβου, τη μάχη του Χάρκοβο, τις μάχες του Σούμι και του Τσερνίχιφ, καθώς και της Χερσώνας.

Οι ρωσικές δυνάμεις έχουν υποστεί τεράστιες απώλειες από τον περασμένο Φεβρουάριο. Οι ενισχύσεις ήταν μαζικές, αλλά δεν ήταν καλά εκπαιδευμένες ή καλά εξοπλισμένες. Δεν έχουν εκπαιδευτεί σε επίπεδο μονάδας.

Σχετικά με την αντεπίθεση που όλοι περιμένουν και το πού θα χρησιμοποιηθούν οι εννέα νέες τεθωρακισμένες ταξιαρχίες που η Ουκρανία δήλωσε ότι έχει δημιουργήσει, κατά πάσα πιθανότητα ο σχεδιασμός θα προβλέπει να αποκοπεί η χερσαία γραμμή επικοινωνίας που έχουν οι Ρώσοι, δηλαδή η γραμμή που συνδέει τη Ρωσία με την Κριμαία κατά μήκος της νοτιοανατολικής ακτής της Ουκρανίας. Και νομίζω ότι θα δούμε πολύ εντυπωσιακά αποτελέσματα. Πιστεύω ότι για πρώτη φορά σε αυτόν τον πόλεμο η Ουκρανία θα επιτύχει αποτελέσματα συνδυασμένων όπλων.

Θα συνδυάσει τα τεθωρακισμένα που υποστηρίζονται από το πεζικό και τα οχήματα μάχης πεζικού, από κοινού με το πυροβολικό, με όλμους και με μηχανικούς που βοηθούν να κάμπτονται τα εμπόδια, καθώς και με μονάδες που εξουδετερώνουν τις νάρκες. Επίσης, κρίσιμος είναι ο ρόλος της αεράμυνας, ώστε να κρατήσουν τη ρωσική αεροπορία μακριά από τους ελιγμούς των μονάδων τους, με ηλεκτρονικό πόλεμο, που θα μπλοκάρει τα ρωσικά συστήματα διοίκησης και ελέγχου.

Ολες αυτές οι διαφορετικές δυνατότητες θα συνδυαστούν με μεγάλη ανταπόκριση της υλικοτεχνικής υποστήριξης, δηλαδή με πρόσθετα πυρομαχικά, τρόφιμα, καύσιμα, νερό, ιατρική υποστήριξη και, στη συνέχεια, το πιο σημαντικό, με διαδοχικές ενισχύσεις (follow-on forces) που θα διατηρήσουν το κερδισμένο έδαφος και τη δυναμική που επιτυγχάνεται από τα προωθημένα στοιχεία, όταν πλέον η κίνηση αυτών των στοιχείων θα κορυφωθεί. Και αυτή η κορύφωση θα επέλθει περίπου 72 έως 96 ώρες έπειτα από πολύ σκληρές μάχες, όπου οι στρατιώτες δεν θα μπορούν πλέον να προωθηθούν περαιτέρω, ενώ θα έχουν υποστεί ορισμένες απώλειες από την άποψη των οπλικών συστημάτων και του προσωπικού.

Νομίζω ότι η ουκρανική αντεπίθεση θα σπάσει τις ρωσικές γραμμές, ειδικά επειδή η αμυντική αντίληψη των Ρώσων, όπως την αντιλαμβανόμαστε, είναι ότι πρέπει να υποχωρήσουν στις γραμμές άμυνάς τους στα νοτιοανατολικά και στη συνέχεια σε πολλαπλές γραμμές στα νότια. Και αυτός είναι ένας πολύ δύσκολος ελιγμός για να πραγματοποιηθεί ακόμη και από τις καλύτερες δυνάμεις τους, τις πιο καλά εκπαιδευμένες και εξοπλισμένες.

Οι ρωσικές δυνάμεις έχουν υποστεί τεράστιες απώλειες από τον περασμένο Φεβρουάριο. Οι ενισχύσεις ήταν μαζικές, αλλά δεν ήταν καλά εκπαιδευμένες ή καλά εξοπλισμένες. Δεν έχουν εκπαιδευτεί σε επίπεδο μονάδας. Πιστεύω λοιπόν ότι αυτό που θα δούμε θα είναι αρκετά εντυπωσιακό. Είναι πολύ σημαντικό, προφανώς, να πετύχει η ουκρανική αντεπίθεση. Δεν είναι κρίσιμο μόνο για το πεδίο της μάχης, αλλά και για το Κίεβο, καθώς και για τις ευρωπαϊκές και αμερικανικές πρωτεύουσες. Είναι κρίσιμο και για τη Μόσχα, όπου ο Βλαντιμίρ Πούτιν αυτή τη στιγμή εξακολουθεί να πιστεύει ότι οι Ρώσοι μπορούν να νικήσουν τους Ουκρανούς, τους Ευρωπαίους και τους Αμερικανούς και πρέπει να αποδειχθεί ότι κάνει λάθος.

– Διαβλέπετε τη διασπορά του πολέμου σε πολλά διαφορετικά μέτωπα, για παράδειγμα στα Βαλκάνια ή σε χώρες της Αφρικής; Και αν ναι, θα προσπαθήσει το Κρεμλίνο να αποσπάσει την προσοχή των συμμάχων από το ουκρανικό πεδίο;

– Δεν βλέπω κάποια σύγκρουση σε αυτές τις περιοχές, ούτε φυσική ούτε στρατιωτική. Βλέπουμε, βεβαίως, στοιχεία της ομάδας Wagner να δραστηριοποιούνται σε διάφορες αφρικανικές χώρες, όπως και στη Συρία και τη Λιβύη. Βλέπουμε προσπάθειες να μπουν σφήνα ανάμεσα σε ορισμένες χώρες στα Βαλκάνια και την υπόλοιπη Ευρώπη, καθώς και προσπάθειες να μπουν σφήνα ανάμεσα στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική. Οπότε, σίγουρα ο Πούτιν θα κάνει ό,τι μπορεί για να υπονομεύσει την εξαιρετική ενότητα που προέκυψε στο ΝΑΤΟ από τις 24 Φεβρουαρίου του περασμένου έτους.

Η ειρωνεία εδώ είναι ότι ενώ ο Πούτιν ξεκίνησε να κάνει τη Ρωσία ξανά μεγάλη, στην πραγματικότητα αυτό που έκανε είναι να κάνει το ΝΑΤΟ ξανά μεγάλο. Και πέρα από αυτό, κανείς δεν έχει κάνει περισσότερα για την υπόθεση του ουκρανικού εθνικισμού από τον Βλαντιμίρ Πούτιν.

Θυμάμαι την ανωτερότητα του ελληνικού στρατού στο Αφγανιστάν

– Οσον αφορά τα περιφερειακά ζητήματα της ανατολικής Μεσογείου και του Αιγαίου, η Τουρκία αυτή τη στιγμή αμφιταλαντεύεται μεταξύ της δυτικής συμμαχίας και της Ρωσίας. Πώς αξιολογούν οι Ηνωμένες Πολιτείες αυτή τη συμπεριφορά του εκκρεμούς; Αν ο Ερντογάν αναγκαστεί να επιλέξει μία εκ των δύο, ποια θα είναι η πιθανή επιλογή του;

Στρατηγός Ντέιβιντ Πετρέους στην «Κ»: Πρέπει να κάνουμε υπομονή με την Τουρκία-1
Ο Ντέιβιντ Πετρέους ως επικεφαλής των στρατευμάτων στο Αφγανιστάν, είχε την ευκαιρία να συνεργαστεί με στελέχη των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων και να διαπιστώσει τις επιχειρησιακές τους δυνατότητες, όπως λέει. Φωτ. OAO SILVA / THE NEW YORK TIMES

– Νομίζω ότι κάθε Τούρκος ηγέτης θα κάνει αυτό που κάνουν οι περισσότεροι ηγέτες, δηλαδή θα επιλέξει τη χώρα του. Εδώ και πολλές δεκαετίες πάντα υπήρχε ένας βαθμός αμηχανίας στη σχέση μεταξύ της Τουρκίας και του ΝΑΤΟ, της Τουρκίας με τα υπόλοιπα μέλη του ΝΑΤΟ, όπως με την Ελλάδα. Ξέρετε, η Τουρκία βρίσκεται σε μια αρκετά κομβική θέση, κυριολεκτικά μεταξύ Δύσης και Ανατολής. Πάντα βρισκόταν μεταξύ του ΝΑΤΟ και της Σοβιετικής Ενωσης, μετά του ΝΑΤΟ και της Ρωσίας και των πρώην σοβιετικών δημοκρατιών. Είναι σε μια πολύ δύσκολη γειτονιά και συχνά κάνει επιλογές που φαίνονται αντίθετες, τουλάχιστον στην οπτική ορισμένων χωρών του ΝΑΤΟ. Αλλά και πάλι, αυτή η συμπεριφορά δεν είναι μοναδική στο ΝΑΤΟ. Σκεφθείτε τη σχέση που είχαν όλα αυτά τα χρόνια κάποια μέλη του ΝΑΤΟ στην Ανατολική Ευρώπη με τη Ρωσία.

Είναι μια δύσκολη, άβολη, αμήχανη, απογοητευτική και μερικές φορές τρελή κατάσταση, όπου πρέπει να επιδεικνύουμε έναν βαθμό υπομονής, ενώ παράλληλα αναλαμβάνουμε δράση. Βέβαια, υπήρχαν και στιγμές, όπως όταν οι ΗΠΑ αποφάσισαν να διακόψουν την πρόσβαση της Τουρκίας στα F-35 λόγω της αγοράς του ρωσικού συστήματος αεράμυνας. Αλλά και πάλι, αυτό δεν είναι μοναδικό στον κόσμο. Είναι απλώς μια από τις πολλές προκλήσεις στον πλανήτη για το ΝΑΤΟ, τα μέλη του ΝΑΤΟ, τις ΗΠΑ και τον δυτικό κόσμο.

– Επανερχόμενοι στο δεύτερο σκέλος της ερώτησης, αν ο Ερντογάν πρέπει να επιλέξει μεταξύ του ΝΑΤΟ και της Ρωσίας, ποια θα είναι η επιλογή του;

– Θα επιλέξει την Τουρκία. Στη συνέχεια αυτό θα τον οδηγήσει και πάλι να προσπαθήσει να έχει ένα πόδι στο ΝΑΤΟ και ένα πόδι –ή τουλάχιστον μια σχέση– στη Ρωσία, πράγμα που έχει κάνει. Και παρεμπιπτόντως, από ορισμένες απόψεις αυτό δεν ήταν κακό, διότι είναι η σχέση με τη Ρωσία που επέτρεψε τη διαμεσολάβηση για τη συμφωνία εξαγωγής σιτηρών της Ουκρανίας και των σιτηρών της Μαύρης Θάλασσας.

– Οπότε, αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το ΝΑΤΟ επιτρέπει στην Τουρκία και στον Ερντογάν να ενεργούν κατ’ αυτόν τον τρόπο;

– Και πάλι, το ΝΑΤΟ προφανώς και έχει υποστεί μια σειρά απογοητεύσεων με την Τουρκία, αλλά η γεωστρατηγική της θέση είναι κρίσιμη. Οι βάσεις που έχουμε στην Τουρκία είναι απαραίτητες. Και έτσι το ΝΑΤΟ, όταν πρόκειται για τη σχέση του με την Τουρκία, έχει επανειλημμένα επιδείξει έναν βαθμό υπομονής και επίσης απογοήτευσης.
 
– Πολλοί πιστεύουν ότι μια διαφαινόμενη ήττα του Ερντογάν στις εκλογές θα τον οδηγήσει σε μια κίνηση πανικού. Υπάρχει πιθανότητα μιας νέας κρίσης στο Αιγαίο; Και αν ναι, πώς θα αντιδράσει το ΝΑΤΟ;

– Στο είδος των υποθέσεων που εγείρει αυτή η ερώτηση, το μόνο που θα έλεγα εδώ είναι ότι είμαι αρκετά σίγουρος ότι όλοι οι ηγέτες στο ΝΑΤΟ, στην Ε.Ε., στην Ουάσιγκτον και σε άλλες πρωτεύουσες σκέφτονται τις διάφορες πιθανότητες και τα πιθανά ενδεχόμενα και προετοιμάζονται για το πώς θα μπορούσαν να αντιδράσουν. Αλλά και πάλι, δεν πρόκειται να μπω σε λεπτομέρειες. Με δεδομένες τις προηγούμενες θέσεις μου στην κυβέρνηση, αυτά είναι πολύ ευαίσθητα για να τα αναλύσω.

Βέβαια, πρέπει να αναφέρω πως στο πρόσφατο ταξίδι μου στην Αθήνα συνάντησα τον αρχηγό των Ενόπλων Δυνάμεων, στρατηγό Φλώρο, έναν από τους καλύτερους στρατιωτικούς ηγέτες του ΝΑΤΟ, ενώ συνάντησα και τον υπουργό Εθνικής Αμυνας και θυμήθηκα την ανωτερότητα των ελληνικών δυνάμεων, οι οποίες αποτέλεσαν μέρος της συμμαχίας στο Αφγανιστάν, στην οποία ήμουν διοικητής.

Καθημερινή

Στιγμές Ιστορίας: Το τέλος του Μουσολίνι – Δημήτρης Σταυρόπουλος

2

ΑΝΟΙΞΗ 1945. ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΜΟΥΣΟΛΙΝΙ  ΣΤΗ ΛΙΜΝΗ ΚΟΜΟ ΚΑΙ Η ΚΡΕΜΑΛΑ ΣΤΟ ΜΙΛΑΝΟ

Τέτοιες μέρες πριν από 78 χρόνια, γραφόταν με τραγικό τρόπο το τέλος του φασισμού στην Ιταλία και της ζωής του ηγέτη του Μπενιτο Μουσολίνι

Ο σύμμαχος του Αδόλφος Χίτλερ για να μην συληφθεί μετά την κατάρρευση του Άξονα, αυτοκτόνησε!

Ο Ντούτσε συνεληφθη από τους παρτιζάνους εκτελέστηκε και η σορός του κρεμάστηκε ανάποδα στο κέντρο του Μιλάνου…

Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ

Την Άνοιξη του 1945 τα όνειρα του Μπενίτο Μουσολίνι για αναβίωση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με τον ίδιο σε ρόλο Καίσαρα είχαν σβήσει.

Πλέον το μόνο που τον απασχολούσε ήταν η επιβίωση του καθώς οι Σύμμαχοι προέλαυναν, ο ιταλικός λαός είχε ξεσηκωθεί και οι ναζιστικές δυνάμεις υποχωρούσαν σε κάθε μέτωπο.

Από τα μέσα Απριλίου είχε εγκατασταθεί στο Μιλάνο.

Στο κτίριο της νομαρχίας της περιοχής αρχικά κατέστρωνε σχέδια για αντεπίθεση και μιλούσε για ένα ηρωικό τέλος.

Ο Ντούτσε όμως δεν υπήρξε ποτέ ήρωας. Υπερίσχυσε το ένστικτο της αυτοσυντήρησης όπως είχε συμβεί τόσες φορές στο παρελθόν.

Στις 25 Απριλίου 1945 έφυγε από το κτίριο της νομαρχίας μαζί με τους στενούς του συνεργάτες και την ερωμένη του Κλάρα Πετάτσι (η σύζυγος του, ντόνα Ρακέλε, βρισκόταν στην πόλη Σαλό).

Κατά την αποχώρηση του από το κτίριο ο φωτογραφικός φακός απαθανάτισε για τελευταία φορά ζωντανό τον Μουσολίνι.

Όταν η Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης ενημερώθηκε για την φυγή του Ντούτσε εξέδωσε ανακοίνωση που ισοδυναμούσε με το τέλος του.

«Τα μέλη της φασιστικής κυβέρνησης και οι ηγέτες τους που είναι ένοχοι για την καταπάτηση συνταγματικών δικαιωμάτων, καταπίεση των ελευθεριών του λαού, την προδοσία της χώρας και την καταστροφή της θα τιμωρηθούν με την ποινή του θανάτου» ανέφερε η ανακοίνωση.

Επιβαίνοντας στην Alfa Romeo που της είχε πάρει δώρο ο 61χρονος Μουσολίνι και η 33χρονη Πετάτσι συναντήθηκαν, στις 26 Απριλίου, με ένα κομβόι γερμανικών οχημάτων που έφευγαν από την Ιταλία.

Η ΣΥΛΛΗΨΗ

O Μουσολίνι, ως συνήθως, πόνταρε στους Γερμανούς για να αποδράσει.

Φόρεσε μια δερμάτινη καπαρτίνα και κράνος αξιωματικού της Λουφτβάφε με την ελπίδα ότι δεν θα τον αναγνωρίσουν.

Στόχος ήταν να περάσει τα βόρεια ιταλικά σύνορα και να διαφύγει στην Ελβετία.

Στις 27 Απριλίου όμως μια ομάδα παρτιζάνων σταμάτησε το κομβόι έξω από το χωριό Νόνγκο, κοντά στη λίμνη Κόμο.

Η… μεταμφίεση δεν έσωσε τον Μουσολίνι.

Τον αναγνώρισαν αμέσως και τον συνέλαβαν μαζί με την ερωμένη του.

Ο Ουρμπάνο Λατσάρο, ένας από τους ηγέτες της ομάδας των παρτιζάνων, θυμάται ότι ο Ντούτσε δεν είχε καμία σχέση με τον αγέρωχο υπερόπτη που είχε οδηγήσει την Ιταλία στην καταστροφή:

«Το πρόσωπο του ήταν σαν κέρινο, το βλέμμα του παγωμένο και κάπως σαν τυφλό. Φαινόταν μια απόλυτη εξάντληση αλλά όχι φόβος.

Ο Μουσολίνι φαινόταν να έχει χάσει πλέον κάθε θέληση, ήταν πνευματικά νεκρός».

Τον μετέφεραν στο Ντόνγκο όπου κρατήθηκε σε μια αποθήκη.

Αρχικά μόνος του και στη συνέχεια μαζί με την Πετάτσι που επέμενε να είναι στο πλευρό του.

Συνολικά στο κομβόι είχαν εντοπιστεί πάνω από πενήντα ηγέτες του φασιστικού κόμματος και οι οικογένειές τους.

Τις πρώτες πρωινές ώρες της 28ης Απριλίου 1945 ο Μουσολίνι και η Πετάτσι μεταφέρθηκαν σε μια φάρμα.

Γύρω από το Ντόνγκο γίνονταν μάχες και οι παρτιζάνοι δεν ήθελαν να ρισκάρουν μια απόπειρα διάσωσης τους

Ο Ντούτσε και η ερωμένη του πέρασαν τη νύχτα κλειδωμένοι σε ένα δωμάτιο της αγροικίας.

Το απόγευμα της 28ης Απριλίου, ο ηγέτης των παρτιζάνων στη Βόρεια Ιταλία, Σάντρο Πετρίνι ανακοίνωσε στο Radio Milano τη σύλληψη του Μουσολίνι.

«Κίτρινος από το μίσος και τον φόβο συνελήφθη προσπαθώντας να αποδράσει στα ελβετικά σύνορα.

Πρέπει να παραδοθεί σε λαϊκό δικαστήριο και να κριθεί άμεσα.

Αυτό θέλουμε παρότι πιστεύουμε πως ένα εκτελεστικό απόσπασμα είναι μια τιμή που δεν αξίζει αυτός ο άντρας.

Θα του άξιζε να τον σκοτώσουν σαν σκυλί» ανέφερε.

ΠΟΙΟΣ ΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΔΙΑΤΑΓΗ

Την… πατρότητα της εντολής εκτέλεσης διεκδικούν δύο άτομα.

Ο τότε γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Ιταλίας, Παλμίρο Τολιάτι υποστηρίζει ότι είχε δώσει σαφή εντολή για εκτέλεση του Μουσολίνι, πριν την σύλληψη του.

Ο Τολιάτι έχει πει πως έδωσε την εντολή μέσω ασυρμάτου στις 26 Απριλίου 1945.

Το έκανε ως αναπληρωτής πρωθυπουργός της κυβέρνησης της Ρώμης με τη σύμφωνη γνώμη όλη της ηγεσίας.

Ο πρωθυπουργός Ιβανόε Μπονόμι διαψεύδει πώς έδωσε την έγκριση του.

O Λουίτζι Λόνγκο, κορυφαίο στέλεχος του ΚΚ Ιταλίας, αρχικά υποστήριξε ότι η εντολή ήρθε από την ηγεσία των παρτιζάνων.

Αργότερα θα πει πως αυτός και ο Φέρμο Σολάρι ( κορυφαίο μέλος της Επιτροπής Απελευθέρωσης) συμφώνησαν ότι ο Μουσολίνι πρέπει να εκτελεστεί αμέσως μόλις ενημερώθηκαν για τη σύλληψη.

Στη συνέχεια ο Λόνγκο έδωσε τη διαταγή.

Ο Λέο Βαλιάνι λέει πως η απόφαση πάρθηκε σε σύσκεψη της Επιτροπής Απελευθέρωσης τη νύχτα της 27ης Απριλίου.

Επιβεβαιώνει ότι στη σύσκεψη έδωσε το παρών ο Λόνγκο και ότι ήταν τελικά αυτός που έδωσε την τελική εντολή στον παρτιζάνο Βάλτγερ Αουντίζιο να προχωρήσει άμεσα στην εκτέλεση.

«Του είπε πήγαινε και πυροβόλησε τον. Ζήτησα από τον Άλντο Λαμπρέντι να πάει μαζί του» αναφέρει ο Λόνγκο.

ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Όπως και στο θέμα της εντολής έτσι και πάνω σε αυτό της εκτέλεσης υπάρχουν διάφορες εκδοχές.

Η πλέον αξιόπιστη είναι του Βάλτερ Αουντίζιο η οποία σε γενικές γραμμές επιβεβαιώνεται και από τον Λαμπρτέντι.

Οι δυο τους έφυγαν πολύ νωρίς το πρωί από το Μιλάνο για να εκτελέσουν τη διαταγή.

Στο Ντόνγκο συνάντησαν τον τοπικό διοικητή των παρτιζάνων, Μπελίνι ντελέ Στέλε και τον ενημέρωσαν.

Τού ζήτησαν να τους παραδώσει τον Μουσολίνι και την ερωμένη του για να προχωρήσουν στην εκτέλεση.

Το απόγευμα της 28ης Απριλίου 1945 πήγαν στην φάρμα και πήραν τον Μουσολίνι και την Πετάτσι.

Τους μετέφεραν 20χλμ νότια στο χωριό Τζιουλίνο ντε Μετσέγκρα.

Ήταν τέσσερις το απόγευμα όταν έφτασαν μπροστά στην βίλα Μπελμόντε.

Ο Μουσολίνι και η Πετάτσι κατέβηκαν από το αυτοκίνητο και τους οδήγησαν να στηθούν στον εξωτερικό τοίχο της βίλας.

Ο Αουντίζιο σήκωσε το όπλο του και πάτησε τη σκανδάλη.

Δεν ακούστηκε τίποτα, το όπλο είχε μπλοκάρει.

Πήρε το γαλλικό πολυβόλο MAS-38 του Μικέλε Μορέτι.

Στις 16:10 της 28ης Απριλίου 1945 ο Ντούτσε και η ερωμένη του έπεφταν νεκροί, γαζωμένοι από τις σφαίρες του Αουντίζιο.

Ο εκτελεστής υποστήριξε ότι ο Μουσολίνι δεν είπε τίποτα πριν δεχθεί τις σφαίρες. Σύμφωνα με τον Λαμπρέντι είπε:

«Σημάδεψε στην καρδιά μου».

Αναφορικά με την Πετάτσι υπάρχουν αναφορές που τονίζουν πως υπήρχαν διαφωνίες για την εκτέλεση της.

Ο Αουντίζιο φέρεται να είπε ότι «είναι το ίδιο υπεύθυνη με τον Μουσολίνι».

Μέσα στις επόμενες ώρες από την εκτέλεση του Μουσολίνι οι παρτιζάνοι θα εκτελούσαν τουλάχιστον 26 ακόμα μέλη του φασιστικού κόμματος.

Η ΔΙΑΠΟΜΠΕΥΣΗ

Τις πρώτες πρωινές ώρες της 29ης Απριλίου τα πτώματα του Μουσολίνι, της Πετάτσι και 14 ακόμα ατόμων μεταφέρθηκαν με φορτηγό στο Μιλάνο.

Τα άφησαν στην πλατεία Λορέτο, στο μέρος όπου τον Αύγουστο του 1944 είχαν εκτελεστεί 15 παρτιζάνοι ως αντίποινα για βομβιστικές επιθέσεις.

Με το πρώτο φως ένα μεγάλο πλήθος συγκεντρώθηκε.

Έφτυναν τα πτώματα των φασιστών, τα χτυπούσαν, τα ουρούσαν και κάποιοι τα πυροβολούσαν.

Ειδικά το πρόσωπο του Μουσολίνι παραμορφώθηκε σε μεγάλο βαθμό.

«Το πλήθος ήταν οργισμένο και εκτός ελέγχου», θα πουν Αμερικάνοι στρατιώτες που έφτασαν στην πλατεία εκείνο το πρωί.

Στη συνέχεια τα πτώματα του Μουσολίνι, της Πετάτσι και άλλων φασιστών κρεμάστηκαν ανάποδα με γάντζους από ένα μεταλλικό πλαίσιο ενός υπό ανέγερση πρατηρίου καυσίμων.

Εκεί βγήκαν και οι διάσημες πλέον φωτογραφίες.

Το απόγευμα της 29ης Απριλίου η αμερικανική στρατιωτική διοίκηση που είχε φτάσει στην πόλη έδωσε διαταγή να ξεκρεμαστούν τα πτώματα και να μεταφερθούν στο νεκροτομείο για νεκροψία. Εκεί Αμερικάνος φωτογράφος τράβηξε μια σειρά από μακάβριες πόζες του παραμορφωμένου σε σημείο που δεν αναγνωριζόταν Μουσολίνι δίπλα στην Πετάτσι.

Η νεκροψία έδειξε ότι ο Ντούτσε είχε δεχθεί τουλάχιστον επτά σφαίρες (κάποιες αναφορές μιλούν για εννέα).

Οι τέσσερις είχαν βρει την καρδιά του.

Ένα κομμάτι του εγκεφάλου του κόπηκε και στάλθηκε στις ΗΠΑ για ανάλυση.

Το πτώμα του θάφτηκε στο νεκροταφείο Μουζόκο, έξω από το Μιλάνο σε τάφο χωρίς όνομα.

Το Καθολικό Πάσχα του 1946 ο νεαρός φασίστας Ντομένικο Λεκίζι μαζί με δύο φραγκισκανούς καλόγερους ξέθαψαν το λείψανο και το έκλεψαν.

Για τέσσερις μήνες το μετέφεραν από το ένα μέρος στο άλλο.

Τελικά τον Αύγουστο του 1946 εντοπίστηκε σε ένα μοναστήρι έξω από το Μιλάνο και έλειπε το ένα πόδι.

Οι αρχές μετέφεραν το λείψανο στη μικρή πόλη Κέρο Ματζιόρε (σε μοναστήρι καπουτσίνων) όπου έμεινε για τα επόμενα ένεκα χρόνια.

Τον Μάιο του 1957 ο πρωθυπουργός Αντόνε Τζόλι (ο οποίος υποστηριζόταν από το ακροδεξιό κόμμα που είχε αντιπρόεδρο τον Λεκίζι) ανακοίνωσε ότι το λείψανο του Μουσολίνι θα μεταφερθεί και θα ταφεί στη γενέτειρα του, το Πρεντάπιο.

Η μεταφορά έγινε την 1η Σεπτεμβρίου 1957 και από τότε ο τάφος του Μουσολίνι αποτελεί σημείο λατρείας για τους νοσταλγούς του και τους νεο-φασίστες.

Τρεις φορές το χρόνο πραγματοποιούνται συγκεντρώσεις στο Πρεντάπιο στη μνήμη του.

Το 1966 η αμερικάνικη κυβέρνηση επέστρεψε στην χήρα του Μουσολίνι το κομμάτι του εγκεφάλου του που είχε πάρει για ανάλυση.

Το πόδι που χάθηκε την περίοδο της κλοπής του λειψάνου δεν βρέθηκε ποτέ.

Πληροφορίες

Janus.gr

https://www.militaire.gr/stigmes-istorias-to-telos-toy-moysolini-dimitris-stayropoylos/