Αρχική Blog Σελίδα 1669

Ανοιξε η συζήτηση στην Αυστραλία για τη μοναρχία- Δε φωταγωγήθηκε η Οπερα του Σίδνεϊ κατά τη στέψη του Κάρολου

0

Στην Αυστραλία, η απόφαση να μην φωταγωγηθεί η Οπερα του Σίδνεϊ το Σάββατο για να τιμηθεί η στέψη του βασιλιά Καρόλου Γ’ δίνει νέα τροφή στην συζήτηση για τις σχέσεις της χώρας με την βρετανική μοναρχία.

Η Οπερα στο λιμάνι του Σίδνεϊ φωταγωγείται με κάθε σημαντική ευκαιρία, από την WorldPride μέχρι τον θάνατο της βασίλισσας Ελισάβετ. Ομως, για την στέψη του Καρόλου το Σάββατο, οι καμπύλες του εμβληματικού οικοδομήματος παρέμειναν σκοτεινές.

«Φυσικά σέβομαι τον νέο βασιλιά, αλλά προσέχω πού και πώς δαπανούμε τα χρήματα των φορολογουμένων», δήλωσε ο Κρις Μινς, πρωθυπουργός της πολιτείας της Νέας Νότιας Ουαλίας, όπου βρίσκεται το Σίδνεϊ.

Ο τοπικός ηγέτης επικεφαλής του Εργατικού Κόμματος, που ανέλαβε την πρωθυπουργία στο τέλος του Μαρτίου, υπερασπίσθηκε την απόφασή του να ματαιώσει την φωταγώγηση της Οπερας κατά την στέψη του αρχηγού της Κοινοπολιτείας λέγοντας ότι θέλει να διατηρήσει την συνήθεια της φωταγώγησης για την Αυστραλία και τους Αυστραλούς, τιμώντας τις θυσίες και τον ηρωισμό της χώρας του ή όταν υπάρχει ένα σημαντικό διεθνές γεγονός στο Σίδνεϊ.

Σε συνέντευξή του στο ραδιοφωνικό δίκτυο 2GB Sydney διευκρίνισε ότι το κτίριο φωταγωγήθηκε 70 φορές την περασμένη χρονιά, έναντι 23 δέκα χρόνια πριν, με εκτιμώμενο κόστος 80.000 έως 100.000 δολαρίων Αυστραλίας (49.000 έως 61.000 ευρώ) κάθε φορά.

Δήλωσε επίσης ότι δεν έχει καθόλου σκοπό να εναντιωθεί σε όσους πιστεύουν στην μοναρχία. «Αλλά θέλω να είμαι προσεκτικός με τον τρόπο με τον οποίο δαπανώ τα χρήματά τους», είπε.

Ο πρωθυπουργός της Αυστραλίας, ο Αντονι Αλμπανέζι, επίσης προερχόμενος από το Εργατικό Κόμμα, παρευρέθηκε στην στέψη στο Λονδίνο, αλλά είναι δηλωμένος οπαδός της αβασίλευτης δημοκρατίας.

Ο πρόεδρος της Λίγκας των μοναρχικών της Αυστραλίας, ο Φίλιπ Μπένγουελ, θεωρεί ότι ο πληθυσμός «βρίσκεται αντιμέτωπος με μία εκστρατεία αφανούς ρεπουμπλικανισμού στην Αυστραλία εκ μέρους της σημερινής κυβέρνησης, παρά την παρουσία του πρωθυπουργού στο Λονδίνο όπου εξέφρασε την πίστη του στον βασιλιά».

Οι δημοσκοπήσεις έδειξαν ότι πολλοί είναι οι Αυστραλοί που θέλουν να απαλλαγούν από την μοναρχία.

Με πληροφορίες από AFP μέσω ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΕΚ
Ελλάδα Αθήνα 

https://hellasjournal.com/2023/05/anixe-i-sizitisi-stin-afstralia-gia-ti-monarchia-de-fotagogithike-i-opera-tou-sidnei-kata-ti-stepsi-tou-karolou/

Γεράσιμος Τσιγάντες

4
Σε πρόσφατο άρθρο μας αναφερθήκαμε στον ιστορικό διάλογο του Προέδρου Λίντον Τζόνσον με τον Πρέσβη της Ελλάδας στην Ουάσιγκτων. Ο διάλογος είναι ένα συγκλονιστικό ιστορικό ντοκουμέντο, που εξηγεί επαρκώς γιατί έγινε η Αποστασία και, εν συνεχεία, η Δικτατορία στην Ελλάδα, αλλά και αντανακλά το είδος της σχέσης μεταξύ ΗΠΑ και Ελλάδας μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο και την καθαρά γκαγκστερική αμερικανική πολιτική.
Μόνο διαβάζοντας αυτό τον διάλογο, ένας αναγνώστης καλύπτει το 50% της απαραίτητης ιστορικής γνώσης για την ελληνική ιστορία μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Όμως, από τα σχόλια που έλαβα μετά τη δημοσίευση του άρθρου από πολύ μορφωμένους φίλους, περιλαμβανομένων δημοσιογράφων και ιστορικών, διαπίστωσα ότι είναι ένας άγνωστος διάλογος. Το αναφέρω γιατί είναι ενδεικτικό του πόσο έχει υποχωρήσει η εθνική και δημοκρατική μας συνείδηση, πόσο βαθειά είναι η αμερικανική επιρροή στα πανεπιστήμια, στα ΜΜΕ, συχνά ακόμα και σε κύκλους της όσο δεν πάει άλλο εκφυλισμένης (μικρής και μεγάλης) “Αριστεράς” που διαθέτουμε. Η “Αστυνομία της Μνήμης” καλά κρατεί!
Στη συνέχεια δημοσιεύουμε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για το ίδιο θέμα του Καθηγητή Μάριου Ευρυβιάδη, ίσως του καλύτερου μελετητή της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής που διαθέτουμε στον ελληνικό χώρο.

Δ.Κ.


Του Μάριου Ευρυβιάδη

Το βιβλίο του Philip Deane (Γεράσιμου Τσιγάντες, 1923- 2004),  “I should Have Died” (New York: Atheneum, 1977) έγινε σταδιακά γνωστό σε Ελλάδα και Κύπρο για τον πιο σημαντικό — ουσιαστικά, συμβολικά, και δεικτικά– “διάλογο” που έχει καταγραφεί ποτέ, στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, για τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις και το κυπριακό. Ίσως ακόμη και σε επίπεδο διακρατικών σχέσεων, στη λεγόμενη δημοκρατική εποχή.

Είναι στο βιβλίο αυτό (σελ. 113-114) που καταγράφεται επί λέξη η περιβόητη συνομιλία στον Λευκό Οίκο ανάμεσα στον Πρόεδρο Λύντον Τζόνσον και τον Έλληνα Πρεσβευτή στην αμερικανική πρωτεύουσα Αλέκο  Μάτσα και στον οποίο, με γλώσσα χαμαιτυπείου, ο Αμερικανός Πρόεδρος απαιτεί η Ελλάδα να αποδεχτεί την “πρώτη έκδοση” του διχοτομικού  Σχέδιο Άτσεσον  (Μπώλ-´Ατσεσον). Επιπλέον και ως ανταμοιβή (μπαξίσι) για τη “γενναιοδωρία” της ´Αγκυρας να υποχωρήσει και να αποδεχτεί όχι ολόκληρη αλλά περίπου την “μισή” Κύπρο  (από τον Κορμακίτη μέχρι τον τουρκομαχαλά των Βαρωσίων – μια γραμμή που θα καθόριζε ο τότε Γ.Γ. του ΝΑΤΟ για τις “ανάγκες”, τάχατες, της ατλαντικής ασφάλειας και που θα συμπεριλάμβανε και “μετακινήσεις” πληθυσμών), ο αμερικανός Πρόεδρος απαιτούσε  η Ελλάδα να παραχωρήσει το σύμπλεγμα του Καστελλορίζου το οποίο, όπως διαβάζουμε σε αμερικάνικα έγγραφα “άρεσε”, λέει, πάρα πολύ στον Τούρκο Πρόεδρο Ινονού. Και το “ήθελε” και αυτό όπως και τη “μισή” Κύπρο.

Βρισκόμαστε στα τέλη Ιουλίου 1964 και είχαν προηγηθεί επισκέψεις του Τούρκου και ´Ελληνα πρωθυπουργού στην Ουάσιγκτον κατόπιν προσκλήσεως του Τζόνσον. Έγνοια  του Τζόνσον τότε (όπως πάγια κάθε αμερικανού Προέδρου) ήταν οι επερχόμενες προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου με αντίπαλό του τον ιδεολογικά ακραίο υποψήφιο των Ρεμπουπλικάνων Μπάρυ Γκόλτγουωτερ  που ήθελε κλιμάκωση του πολέμου στο Βιετνάμ και απειλούσε τους Σοβιετικούς με πυρηνικό πόλεμο. Οι επιτελείς του Τζόνσον του “έχτιζαν” ένα προφίλ “μετριοπαθούς”  ηγέτη έναντι στον “πολεμοχαρή” αντίπαλο του. Ήθελαν λοιπόν τον Τζόνσον ως ειρηνοποιό μεταξύ δύο Νατοϊκών ανταγωνιστών, ένα γεγονός που θα ολοκληρωνόταν με μια συνάντηση των τριών στο ησυχαστήριο του Τζόνσον, το Camp David (στο πρότυπο των κατοπινών συναντήσεων της εποχής Νίξον-Κίσινγκερ για τα Αραβο-ισραηλινά).

Ωστόσο ο Έλληνας πρωθυπουργός αρνήθηκε κατ´ ιδία συνάντηση με τον Ινονού και έτσι άρχισε να ξηλώνεται το προεκλογικό πουλόβερ της προεδρικής καμπάνιας του Τζόνσον. Επιπλέον ο Παπανδρέου γνωστοποίησε στον Τζόνσον, σε συνάντησή τους, πως δεν υπήρχε περίπτωση παραχώρησης ελληνικού εδάφους στην Τουρκία και πως στην περίπτωση της Κύπρου, ακόμη και αν αυτός αποδεχόταν διχοτομική λύση, η επικύρωσή της από το ελληνικό Κοινοβούλιο θα ήταν αδύνατη. Τότε, μεταξύ άλλων ο Τζόνσον του είπε: “´Ισως η Ελλάδα θα πρέπει να προβληματιστεί ως προς το λόγο ύπαρξης ενός Κοινοβουλίου που δεν είναι σε θέση να λαμβάνει σωστές αποφάσεις.”

Ο Παπανδρέου εκμυστηρεύτηκε τις ανησυχίες του στον Πρέσβη Μάτσα ως προς το μέλλον της κυβέρνησής του και του κοινοβουλευτισμού στην Ελλάδα και αναχώρησε προβληματισμένος. Λίγο μετά ο αμερικανός Πρόεδρος κάλεσε τον Μάτσα στον Λευκό Οίκο για να του εξασκήσει,  προφανώς, επιπλέον προσωπική πίεση για μεταφορά στην Αθήνα. Είναι την συνταρακτική συνομιλία-μαρτυρία σοκ του Μάτσα με τον Τζόνσον που καταγράφει ο Τσιγάντες στο βιβλίο του και που προέρχεται από το τηλεγράφημα του Μάτσα που συνέταξε και απέστειλε στην Αθήνα, μόλις επέστρεψε από τον Λευκό Οίκο.

Ο Τσιγάντες, πρώην Υπουργός Πολιτισμού στην κυβέρνηση Παπανδρέου, πρώην Γραμματέας του Βασιλιά των Ελλήνων, πασίγνωστος πρώην βετεράνος του Β´ ΠΠ (με υπηρεσία στο Βρετανικό Πολεμικό Ναυτικό και τις Υπηρεσίες) πολεμικός ανταποκριτής διεθνών εφημερίδων (που αιχμαλωτίσθηκε στη Κορέα από τους κομμουνιστές και βασανίσθηκε), με προσβάσεις σε όλο το σύμπλεγμα εξουσίας στην αμερικανική πρωτεύουσα (Κένεντυ, ´Ατσεσον κ.α.) όπου εργάστηκε για χρόνια, υπηρετούσε τότε ως Σύμβουλος Τύπου της Ελληνικής Πρεσβείας. Ως καταξιωμένος επαγγελματίας κρατούσε ενδελεχείς σημειώσεις μετά από κάθε συνάντηση. Και από το συγκεκριμένο τηλεγράφημα αντέγραψε και κατέγραψε τον  “περιβόητο διάλογο” Τζόνσον-Μάτσα.

Κατά την μαρτυρία Μάτσα ο Τζόνσον επανέλαβε στον Πρέσβη αυτά που είπε στον Παπανδρέου. Αφού τον άκουσε, ο καθόλα ευγενέστατος πρέσβης επανέλαβε τις θέσεις Παπανδρέου με επωδό πως “το ελληνικό  σύνταγμα απαγορεύει ρητά σε οποιαδήποτε κυβέρνηση να παραχωρήσει ελληνικό νησί”. Ένας εκνευρισμένος Τζόνσον του απάντησε: “Τότε ακούστε με καλά , κύριε πρέσβη. Γ….  το Κοινοβούλιο και το Σύνταγμά σας. Η Αμερική είναι ένας ελέφαντας. Η ´Ελλάδα είναι ψύλλος. Η Κύπρος είναι ψύλλος. Αν αυτοί οι δύο ψύλλοι συνεχίζουν να ενοχλούν τον ελέφαντα, ίσως ο ελέφαντας να τους κτυπήσει με την προβοσκίδα του, να τους κτυπήσει καλά”. Ο Μάτσας διαμαρτυρήθηκε και απεχώρησε ακούγοντας επιπλέον υβρεολόγιο από τον Αμερικανό…

Όπως μαρτυρεί ο Τσιγάντες, ο Μάτσας τον κάλεσε στο γραφείο του μόλις επέστρεψε από  τον Λευκό Οίκο. “Ο Πρέσβης”, γράφει ο Τσιγάντες,  “έτρεμε από την ταπείνωση. Με κάλεσε στο γραφείο του και μου είπε τί συνέβη. Τον συγχάρηκα για τη στάση του. Κούνησε  απελπισμένα το κεφάλι του. “Θα ανατρέψουν την κυβέρνηση…” του  είπε. “Ο  Μάτσας έγραψε την έκθεσή του παραθέτοντας κάθε λεπτομέρεια των όσων του είπε ο Τζόνσον. Ένας σχολαστικός άνθρωπος, ο Αλέκος Μάτσας θεωρούσε αηδιαστικό να καταγράψει επακριβώς τα χυδαία λόγια που χρησιμοποίησε ο πρόεδρος  των ΗΠΑ. Τελικά η έκθεση ολοκληρώθηκε περιέχοντας και την τελευταία χυδαιότητα”.

Κάθε τόσο επανέρχομαι και διαβάζω το βιβλίο του Τσιγάντες το οποίο μόνο κατά το ήμισυ ασχολείται με ´Ελλαδα-Κύπρο. Στο πρώτο μέρος αφηγείται την εμπειρία του ως αιχμαλώτου στην Βόρεια Κορέα και συσχετίζει τα όσο έζησε εκεί με τις κατοπινές του εμπειρίες, μάχες  και αντιπαραθέσεις με τις δυτικές υπηρεσίες , κυρίως την CIA και τον καταστροφικό της ρόλο στην προπραξικοπηματική ´Ελλαδα. Και σταδιακά κατέληξα στο συμπέρασμα πως όσο ιστορικά σημαντικά και να είναι το όσα παραπάνω περιέγραψα, ωχριούν μπροστά σε αυτά που έζησε και κατέγραψε στην ´Ελλαδα και η επώαση των οποίων τραγικών μας έφερε τα Ιουλιανά του 1965, την Χούντα του 1967, και το προδοτικό πραξικόπημα των παλικαριών της φακής (και της αμερικανικής δεξιάς ) στην Κύπρο το 1974 που άνοιξε τις κερκόπορτες στον Τούρκο εισβολέα και για το οποίο σήμερα ο κυπριακός λαός καλείται να αποποιηθεί, εσαεί, αναφαίρετα δικαιώματα και ελευθερίες για χάριν, τάχατες, μιας τουρκικής ειρήνης.

Όσοι από τους αναγνώστες δεν έχουν εμπειρίες της προπραξικοπηματικής περιόδου στην Ελλάδα, οι περισσότεροι δηλαδή, και όσοι νέοι επιδιώκουν να κατανοήσουν πως λειτουργεί το παρασκήνιο, πως επωάζεται ο φασισμός, πως η εξουσία χάνει την νομιμοποιητική της βάση και γίνεται άσκηση ισχύος ως αυτοσκοπός για τα οφίκια, την καλοπέραση και τις αρρωστημένες ιδεοληψίες, αξίζει να αφιερώσουν  χρόνο στο βιβλίο αυτό το οποίο, από ότι μαθαίνω, είναι διαθέσιμο σε προσιτή τιμή στο διαδίκτυο.

Για μένα η συγκεκριμένη παρουσίαση είναι ένα  καθυστερημένο μνημόσυνο στον Γεράσιμο Τσιγάντες, που η πρώτη εφημερίδα του, ο λονδρέζικος Observer, τον βάφτισε αυθαίρετα  Philip Deane τη δεκαετία του 1950 και του “κόλλησε”. Δεν υπήρξε τυχαίος ο  Γεράσιμος Τσιγάντες. Πέραν της δικής του παρουσίας, ήταν γιός του Χριστόδουλου Τσιγάντες, του απελευθερωτή των Δωδεκανήσων (Ιερός Λόχος). Θείος του υπήρξε ο Γιάννης Τσιγάντες που σκοτώθηκε προδομένος (το τηλεφώνημα στους Γερμανούς έλεγε “Άγγλος αξιωματικός κρύβεται στην Πατησίων”) αφού πρώτα πήρε μαζί του έξι από τους Ιταλούς που τον περικύκλωσαν, με το εξάσφαιρό του. Το πτώμα του αφέθηκε για παραδειγματισμό για μέρες στο δρόμο στην Πατησίων (εκεί υπάρχει σήμερα ανδριάντας) μέχρι που μερικές “Αντιγόνες” της εποχής αψήφησαν τους φασίστες  κατακτητές και το πήραν πομπή και το έθαψαν.

Τα άρθρα που δημοσιεύουμε δεν απηχούν αναγκαστικά τις απόψεις μας και δεν δεσμεύουν παρά τους συγγραφείς τους. Η δημοσίευσή τους έχει να κάνει όχι με το αν συμφωνούμε με τις θέσεις που υιοθετούν, αλλά με το αν τα κρίνουμε ενδιαφέροντα για τους αναγνώστες μας.

 

Στην Ουκρανία εντοπίστηκαν γερμανικές συστοιχίες αντιαεροπορικών πυραύλων που είχαν παραγγελθεί από την Αίγυπτο!

0

 

Σε λογαριασμούς Ουκρανών στο Twitter δημοσιεύτηκε βίντεο που δείχνει το γερμανικής κατασκευής σύστημα αεράμυνας IRIS-T να εκτοξεύει πύραυλο εδάφους-αέρος σε ρωσικό εναέριο στόχο εντός της Ουκρανίας.

Αυτή η εκτόξευση είναι η πρώτη κινηματογραφημένη πολεμική δράση του συστήματος και η πρώτη του άμεση συμμετοχή σε πραγματικό πόλεμο.

Σύμφωνα με τα χρώματα καμουφλάζ του συστήματος, φαίνεται ότι πρόκειται για μια έκδοση που κατασκευάστηκε ειδικά για τον αιγυπτιακό στρατό, ο οποίος έχει παραλάβει, μέχρι τώρα, δύο συστοιχίες, ενώ οι υπόλοιπες δόθηκαν εσπευσμένα στην Ουκρανία λόγω της ρωσικής εισβολής.

Το IRIS-T SLM (πύραυλος εκτόξευσης εδάφους) είναι ένα επίγειο σύστημα αεράμυνας που αναπτύχθηκε από τη γερμανική εταιρεία Diehl Defense.

Προέρχεται από τον πύραυλο αέρος-αέρος IRIS-T (Infrared Tail/Propulsion Controlled Air-to-Air System), ο οποίος χρησιμοποιείται από τις αεροπορικές δυνάμεις διαφόρων χωρών.

Το IRIS-T SLM έχει σχεδιαστεί για άμυνα μικρού έως μεσαίου βεληνεκούς έναντι ποικίλων αεροπορικών απειλών, συμπεριλαμβανομένων αεροσκαφών, ελικοπτέρων, πυραύλων κρουζ και μη επανδρωμένων εναέριων οχημάτων.

Η Ουκρανία είναι η πρώτη χώρα στον κόσμο που αγόρασε το σύστημα αεράμυνας IRIS-T SLM. Ο πύραυλος είναι ικανός να πλήξει στόχους σε βεληνεκές έως και 40 km (25 μίλια) και σε ύψος έως και 20 km (12 μίλια). Η πραγματική εμβέλεια του συστήματος και η αποτελεσματικότητά του εξαρτώνται από παράγοντες όπως το ύψος του στόχου, η ταχύτητα και οι ελιγμοί αποφυγής.

Ένα από τα πιο σημαντικά χαρακτηριστικά του γερμανικού συστήματος αεράμυνας «IRIS-T SLM», το οποίο λειτουργεί και για τις Αιγυπτιακές Δυνάμεις Αεράμυνας, είναι ότι ο πύραυλος διαθέτει σύστημα δορυφορικής αδρανειακής πλοήγησης INS / GPS με ασύρματη σύνδεση δεδομένων για τον προσδιορισμό της τροχιάς και συντεταγμένες λήψης, εκτός από μια προηγμένη κεφαλή αναζήτησης θερμότητας που λειτουργεί με υπέρυθρη ακτινοβολία που έχει μεγάλη ανεκτικότητα σε συστήματα θερμικών παρεμβολών, όπως και του λέιζερ.

Ο πύραυλος έχει βεληνεκές 35-40 km και μέγιστο ύψος 20 km. Διαθέτει κεφαλή κατακερματισμού με μηχανισμό εγγύτητας που του επιτρέπει να εκραγεί κοντά στον στόχο ή να τον καταστρέψει με άμεσο χτύπημα.

Διαχειρίζεται διάφορες εναέριες απειλές όπως μαχητικά αεροσκάφη, πύραυλοι κρουζ, κατευθυνόμενα πυρομαχικά, ελικόπτερα και drones.

Επίσης, ένα από τα σημαντικά χαρακτηριστικά του συστήματος είναι ότι μια συστοιχία μπορεί να περιέχει έως και 4 κινητούς εκτοξευτές και κάθε όχημα εξοπλισμένο με εκτοξευτή περιέχει οκτώ κατακόρυφα δοχεία εκτόξευσης πυραύλων και συνολικά 32 βλήματα είναι έτοιμοι για εκτόξευση για κάθε συστοιχία.

Nziv

https://www.echedoros-a.gr

Πρώην βοηθός του Ερντογάν: Ο Τούρκος πρόεδρος πήρε …‘μπαχτσίσι’ ένα δισεκατομμύριο δολάρια

0

 Η πρόεδρος του “Καλού Κόμματος”, Μεράλ Ακσενέρ ρωτάει τον Ερντογάν στην προεκλογική συγκέντρωση στο Μαλτεπέ «Ποιος τσέπωσε ένα δισεκατομμύριο δολάρια;»- ( εφημερίδα Sozcu)

Κατηγορίες για διαφθορά έπληξαν για άλλη μια φορά τον Τούρκο Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, αυτή τη φορά με την αποκάλυψη του επιχειρηματία Αλί Γιεσιλντάγ (Ali Yeşildağ), ο οποίος ήταν στον

στενό κύκλο του Ερντογάν, ο οποίος είπε ότι ο αρχηγός του τουρκικού κράτους κέρδισε ένα δισεκατομμύριο δολάρια σε μια πράξη διαφθοράς στον Διαγωνισμό για το αεροδρόμιο της Αττάλειας.

Ο Τούρκος επιχειρηματίας εμφανίστηκε πρόσφατα σε βίντεο μιλώντας για τον διαγωνισμό για τη λειτουργία του αεροδρομίου της Αττάλειας, λέγοντας ότι ο Ερντογάν κάποτε «έβγαλε» περίπου ένα δισεκατομμύριο δολάρια από αυτόν τον διαγωνισμό, ενώ το τουρκικό ταμείο έχασε 2 δισεκατομμύρια δολάρια σε αυτόν, ήταν το 2007 όταν ο Ερντογάν ήταν πρωθυπουργός.

Ο Γιεσιλντάγ ο οποίος εργάστηκε στο παρελθόν ως βοηθός του Ερντογάν και είναι μέλος οικογένειας  με επιρροή στην τουρκική κοινωνία, είπε ότι αυτός και ο Αλί Ιχσάν Αρλσάν, γνωστός και ως Μουτζαχίντ Αρσλάν (Mujahid Arslan), βουλευτής του κυβερνώντος Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) από το 2015, ήταν βασικά πρόσωπα του σε μια εγκληματική οργάνωση που βοήθησε τον Ερντογάν να επωφεληθεί από κόλπα μέσω της χειραγώγησης ενός διαγωνισμού για τα δικαιώματα εκμετάλλευσης του αεροδρομίου της Αττάλειας.

 Ο πρώην βοηθός του Ερντογάν υπόσχεται να αποκαλύψει σοβαρά σκάνδαλα

Ο Γιεσιλντάγ χρησιμοποίησε τη φράση «επικίνδυνος» όταν μιλούσε για τον Ερντογάν, όταν είπε ότι ο Τούρκος πρόεδρος μπορεί να σας κλέψει τα χρήματά σας και να σας κάνει να τον χειροκροτήσετε, κάτι που είναι επικίνδυνη μαρτυρία ενός επιχειρηματία που ανήκει σε οικογένεια με μακροχρόνια και στενή σχέση με τον Ερντογάν, αφού ο αδερφός του Γιεσιλντάγ ήταν ο «έμπιστος άνθρωπος» του Erdoğan.

Όταν φυλακίστηκε το 1999, σκόπιμα πήγε φυλακή για να είναι με τον Ερντογάν και μετά έγινε ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους στην Τουρκία.

«Ποιος τσέπωσε ένα δισεκατομμύριο δολάρια;»

Επιπλέον, ο Γιεσιλντάγ επιβεβαίωσε ότι θα αποκαλύψει περισσότερες υποθέσεις διαφθοράς του Προέδρου της Τουρκίας και όταν ανακαλυφθούν όλοι θα σοκαριστούν και τόνισε ότι θα αποκαλύψει όλες τις λεπτομέρειες αυτής της συνωμοσίας.

Μάλιστα, η  πρόεδρος του Κόμματος IYI  Μεράλ Ακσενέρ ανέβασε το βίντεο του Ali Yeşildağ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης χθες στη συγκέντρωση της Εθνικής Συμμαχίας στην Κωνσταντινούπολη και έκανε την ερώτηση στον Ταγίπ Ερντογάν «Ποιος τσέπωσε ένα δισεκατομμύριο δολάρια;»

Και συνέχισε η Ακσενέρ:

«…αλλά χθες, ένας οικογενειακός σας φίλος κυκλοφόρησε ένα βίντεο από ένα μέλος της οικογένειας Yeşildağ, που μπήκε στη φυλακή για να μην του συμβεί τίποτα».

https://www.echedoros-a.gr

Ελληνισμός και Ελλαδικό Κράτος – Δύο αιώνες αντιμαχίας: 1821-2021

0

Για το βιβλίο του Γιώργου Κοντογιώργη που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ποιότητα

του Λαοκράτη Βάσση

Α.Ο Γιώργος Κοντογιώργης, διανοητής με απαιτητικό στοχαστικό αλλά και στέρεο επιστημονικό υπόβαθρο, είναι μια πολύ ιδιαίτερη «σχολή σκέψης». Καθώς, ανεξάρτητα απ’ το αν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς μαζί του, είναι ο ιδρυτής της κοσμοσυστημικής γνωσιολογίας: «ως καθολικού συστήματος γνώσης, που αντλεί το υλικό του απ’ το σύνολο της κοσμοϊστορίας, την οποία ανασυγκροτεί δίκην κοσμοσυστήματος», όπως ο ίδιος σημειώνει. Μιας ολιστικής δηλαδή θεώρησης και θεωρίας της ιστορίας και του πολιτισμού, με δικά της ερμηνευτικά κλειδιά, προκύπτοντα και συνυφαινόμενα με την κοσμοσυστημική του λογική. Αλλά και με δικό της, συνακολούθως, υποστηρικτικό εννοιολογικό σύστημα, που συνιστά αφενός την ιδιαιτερότητά του και αφετέρου την αυτο/αναφορική «δυσκολία» της.

Β.Αφήνοντας για το τέλος τις κριτικές, επ’ αυτής, αναρωτήσεις μου, προσγειώνομαι στο βιβλίο της παρουσίασης, που αποτελεί μια απ’ τις πιο χαρακτηριστικές εφαρμογές των αναλυτικών «κλειδιών» της ερμηνευτικής λογικής του συγγραφέα.

Όπου, μάλιστα, το θέμα του, πολύ ενδιαφέρον καθεαυτό, το κατέστησαν ακόμη πιο ενδιαφέρον τα πολλά αναδειχθέντα «επίδικα» της Επανάστασης του ’21 μέσα απ’ τις επίσημες και ημιεπίσημες εορταστικές εκδηλώσεις της διακοσιοστής επετείου της. Με τα οποία «επίδικα» αναμετριέται σε όλες του τις σελίδες η «σκέψη Κοντιογιώργη». Κι εννοώ, αναφερόμενος σε «επίδικα», τα έχοντα σχέση με την ευθέως ή πονηρώ τω τρόπω βαλλόμενη ταυτότητα του μεγάλου μας Ξεσηκωμού. Οπότε: Πρώτον, με το αν είναι εθνική επανάσταση, συνδεόμενη με την ταυτοτική υπόσταση και την ιστορική συνέχεια του Ελληνισμού. Δεύτερον, αν είναι ενδογενής ή εξωγενής, «ξενόφερτη» δηλαδή επανάσταση. Που δεν έχει, άρα, σχέση με τα προεπαναστατικά μας κινήματα και την αξιακή μήτρα του προαιώνιου Ελληνισμού. Αλλά έχει τις ιδρυτικές της ρίζες στον Διαφωτισμό και τη Γαλλική Επανάσταση ή και την Αμερικανική. Τρίτον, τέλος, αν έχει «πριν», που αρχίζει την επομένη της Αλώσεως, και «μετά», που εκτείνεται ως την εφικτή εθνική ολοκλήρωση, το ’12-’13 (κλείνοντας τραγικά ο κύκλος του με τη Μικρασιατική Καταστροφή!). Ή αν περιορίζεται στα χρονικά όρια απ’ το ’21 ως το ’30, που υπεγράφη το Πρωτόκολλο του Λονδίνου. Αν δηλαδή, εντέλει, είναι μια «ιστορική στιγμή» ή μια «διαρκής επανάσταση», που το φλογερό ανεξαρτησιακό διατακτικό της, με όλη την αξιακή της σήμανση, λειτουργεί ολοζώντανο στη συνείδηση του λαού μας: ως άσβηστη υπόμνηση του πατριωτικού μας χρέους αφενός και ως ασίγαστος έλεγχος των προθύμων της διαχειριστικής υποτέλειας στον ταλανιζόμενο τόπο μας αφετέρου.

Γ.Η πυκνή γραφή, σύνολο σελίδων: τριακόσιες εξήντα έξι, συναρθρώνεται, συνυπολογιζομένων των Εισαγωγικών Προαπαιτουμένων και του Επίλογου, με τελευταίο το Γλωσσάρι της Κοσμοσυστημικής Γνωσιολογίας, σε τρία μέρη, με τα κεφάλαιά τους: τρία το πρώτο κι από δύο το δεύτερο και το τρίτο μέρος. Με τα πολλά υποκεφάλαιά τους να υποψιάζουν αρκούντως, με τους τίτλους τους, για το απαιτητικό περιεχόμενό της.

Όπου, με τα «Εισαγωγικά Προαπαιτούμενα» μας εγκλιματίζει στα της αντιπαραθετικής θεώρησης του Ελληνισμού, συνακολούθως και του ’21: τόσο υπό το πρίσμα της νεωτερικότητας, όσο και υπό το πρίσμα «της ιδιοσυστασίας του ελληνικού κόσμου» και της «κοσμοσυστημικής λογικής». Απ’ τα οποία και επιλέγω να αναφέρω, πολύ ενδεικτικά, μερικές ιδιαιτέρως χαρακτηριστικές απόψεις. Αρχίζοντας απ’ τη νεωτερική θεώρηση: «Ο Ελληνισμός, πριν απ’ τη γέννηση του νεοελληνικού κράτους, ήταν απλώς ένας ελληνόφωνος κόσμος, χωρίς συνείδηση συλλογικής ταυτότητας». – «Καθώς το έθνος αποτελεί επινόηση του κράτους, ο ελληνικός κόσμος συγκροτήθηκε ως έθνος στο πλαίσιο και δια χειρός του κράτους, που έφερε το όνομά του». -«Ο σκοπός, κατά τη νεωτερική πάντοτε θεώρηση, της Επανάστασης του ’21 επετεύχθη, στο μέτρο που οδήγησε στη δημιουργία κράτους έθνους. Μέσω του οποίου μάλιστα εισήλθε στην ομοθεσία της δυτικής εξέλιξης και διαποτίστηκε απ’ τις ιδέες του Γαλλικού Διαφωτισμού».

Ενώ, κατά την κοσμοσυστημική θεώρηση: «Το αποτέλεσμα της Επανάστασης του ’21 στοιχειοθετεί μια ήττα κοσμοϊστορικών διαστάσεων, τόσο για το εν γένει ανθρωποκεντρικό κοσμοσύστημα όσο και για τον φυσικό του φορέα, τον ελληνισμό». -«Ανάλογη ήττα δεν γνώρισε ο ελληνικός κόσμος από τις αρχές της απώτερης αρχαιότητας…, καθώς εκλήθη να εγκαταλείψει και μάλιστα να απαξιώσει την κοσμοσυστημική ιδιοπροσωπία του και μαζί της την οικουμενικά διατεταγμένη ανθρωποκεντρική και γι’αυτό δημοκρατική του υποστασιοποίηση, για να συναντηθεί με τη μόλις εξερχόμενη απ’ τη δεσποτεία νεωτερικότητα».- «Η απολυταρχία, τέλος, της Ευρώπης, προκειμένου να συναινέσει στην αναγνώριση μιας εθνικής πολιτικής εστίας για τους Έλληνες, αξίωσε απ’ αυτούς να αρνηθούν το παρελθόν τους… και να υιοθετήσουν τον δυτικό αξιακό κανόνα και το σύστημά του».

Δ.Μετά τα «Εισαγωγικά Προαπαιτούμενα» ακολουθούν τα τρία μέρη: του βιβλίου, όπου: Στο Α΄ ΜΕΡΟΣ, όπως μας προϊδεάζει με τον τίτλο του: «Ο ελληνισμός του 21 και ο ελληνισμός της τουρκοκρατίας ως ομοθετική προέκταση της ελληνικής ανθρωποκεντρικής οικουμένης και η σχέση του με την Εσπερία», ο Γ.Κ. διερευνά, με τα κοσμοσυστημικά κλειδιά ανάλυσής του, «τη φύση και τη θέση του ελληνισμού πριν απ’ την Επανάσταση». Με όλα τα επί μέρους κεφάλαια και υποκεφάλαιά του, με τους τίτλους τους, να είναι ιδιαιτέρως προσδιοριστικά του πολύ ξεχωριστού περιεχομένου τους.

Καθώς, μάλιστα, η «παλεοτική λογική» είναι το κρισιμότερο, όπως θεωρώ, κλειδί της συνολικής θεωρίας του συγγραφέα, θα αναφέρω μόνον τους αντίστοιχους τίτλους, όπως: Το φαινόμενο των πόλεων/κοινών ως θεμέλια κοινωνία του ελληνικού ανθρωποκεντρισμού και η κοινοτική αντιλογία – Το ανθρωποκεντρικό ιδιώνυμο του βυζαντινού ελληνισμού και η κοσμοπολιτειακή οικουμένη. – Η ανθρωποκεντρική ομοθεσία του μεταβυζαντινού ελληνισμού. – Η βιωματική σχέση του ελληνισμού της τουρκοκρατίας με το κοσμοσυστημικό του παρελθόν. -Τα κοινά/πόλεις της οθωμανοκρατίας. – Τα κοινά ως πόλις, η κοινότητα και η αυτοδιοίκηση – Το ελληνικό κοινό/πόλη και η οθωμανική δεσποτεία.- Μορφολογία των κοινών/πόλεων – Οι πολιτείες των κοινών/πόλεων, η εταιρική οικονομία και η μέση δημοκρατία.

Στο Β΄ ΜΕΡΟΣ ανατέμνει, πάλι με πρωτότυπες και ανατρεπτικές αναλύσεις, το επαναστατικό διάβημα, όπως το αποκαλεί, του ελληνικού κόσμου, καταθέτοντας ενδιαφέρουσες απόψεις: για τον χαρακτήρα της Επανάστασης, για το Κράτος του Καποδίστρια, για την επίμαχη σχέση Καποδίστρια-Κοραή, για το Ελλαδικό κράτος και το κράτος των Αθηνών, για την κομματοκρατία και την βουλευτοκρατία, για το μικρασιατικό εγχείρημα και την Μικρασιατική Καταστροφή.

Μη μπορώντας να κάνω μια συμπυκνωτική αναφορά στις αναλύσεις του, επέλεξα, ως υποκατάστατό της, μερικά χαρακτηριστικά δείγματά της, όπως: «Η Ελληνική περίπτωση επιβεβαιώνει, πέραν πάσης αμφιβολίας, ότι επινόηση δεν είναι το κοινωνικό φαινόμενο του έθνους, αλλά ο ισχυρισμός ότι αποτελεί νεωτερικό φαινόμενο και μάλιστα κατασκευή του κράτους». -«Οι Έλληνες της μεταβυζαντινής εποχής, μέχρι την επανάστασης του ’21, προσδοκούσαν, χωρίς εξαίρεση, την ανασύσταση της οικουμενικής κοσμόπολης στο έδαφος που εθεωρείτο θεμέλιος ζωτικός χώρος του ελληνισμού». -«Στο πρόσωπο του Καποδίστρια παίχτηκε η τελευταία πράξη του διακυβεύματος της οικουμενικής κοσμόπολης, δηλαδή της προοπτικής ενός κράτους που θα ήταν ικανό να ενσαρκώσει το ανθρωποκεντρικό κεκτημένο με πρόσημο τη δημοκρατία ή κατ’ ελάχιστον την αντιπροσώπηση».

Στο Γ΄, τέλος, Μέρος αποτιμά με επίσης πολύ ενδιαφέρουσες απόψεις «τις εξελίξεις που έλαβαν χώραν στη διάρκεια του ελληνικού βίου υπό το νεοελληνικό κράτος/έθνος». Όπου ξεχωρίζουν τα όσα γράφει: για το σύνδρομο της διχόνοιας, για το αυταρχικό φαινόμενο, για τον πελατειακό εκμαυλισμό του κράτους της μεταπολίτευσης και για το εγχείρημα της «αλλαγής λαού». Κάποιοι, μάλιστα, τίτλοι είναι ιδιαιτέρως εύγλωττοι, όπως: Η διχαστική επιρρέπεια του ελληνικού κόσμου.- Το πολιτικό κόστος της διχαστικής κομματοκρατίας για τον ελληνισμό – Το αυταρχικό καθεστώς και η «διαμεσολαβητική κοινωνία» – Η δικτατορία των συνταγματαρχών ως παρένθετο συμβάν της ελληνικής πολιτικής – Η Ελλάδα ανάμεσα στη μετεμφυλιακή νομιμότητα και στον ψυχρό πόλεμο – Η μεταπολίτευση ως ολική επαναφορά στο καθεστώς της φαυλοκρατίας του 19ου αιώνα – Απ’ τη γενιά του ’30 και του εμφυλίου στη γενιά της Μεταπολίτευσης – Η ιδεολογία της εθνοκτονίας – Η στρατηγική συνάντηση της κομματοκρατίας με τη διεθνή των αγορών.

Αν θα ξεχώριζα ένα υποκεφάλαιο, λόγω της ιδιαίτερης σημασίας του στο σύστημα «σκέψης Κοντογιώργη», αυτό θα ήταν «Το γνωσιολογικό αδιέξοδο της τυπολογίας της νεωτερικότητας». Όπως επίσης, λόγω της διαρκούς επικαιρότητας και σημασίας της, τα περί την συμφωνία των Πρεσπών, όπου μεταξύ άλλων επισημαίνει: «Η λεγόμενη συμφωνία την Πρεσπών είναι στην πραγματικότητα μια συνθηκολόγηση, που μια χώρα υπογράφει μόνον μετά από μια ολική πολεμική ήττα». Όπου προσθέτω, θυμίζοντας αντίστοιχη άποψη του Γιώργου Κασιμάτη, ότι το ίδιο ισχύει και για την υπογραφή των Μνημονίων, όπως αυτά συνδέονται με την εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας απ’ τους υπογράφοντες .

Ε.Προσπερνώντας την αναφορά μου στον Επίλογο του βιβλίου, που συγκεντρώνει και τις μεγάλες συμπυκνώσεις των απόψεών του Κοντογιώργη, θα ολοκληρώσω την παρουσίασή μου με έναν ενδεικτικά «υποψιαστικό διάλογο», κριτικό διάλογο, μ’αυτές κυρίως τις απόψεις, που ανήκουν στον σκληρό πυρήνα της «σκέψης» του.

Από φιλολογική, όμως, ιδιοτροπία, θα αρχίσω με τη διαπίστωση πως ο λόγος του Κ. είναι χαρισματικός, όπως ιδιαιτέρως μαρτυρούν οι ευρηματικές έννοιες και οι όροι που τον εμπλουτίζουν. Για, παράδειγμα: ιδεολογία εθνοκτονίας, εθνοκτονικό εγχείρημα,εφιαλτική δυστοπία, αγελαία ιδιωτεία, δηωτική ηγεμονία, πολεοκρατική ολιγαρχία, λυμεωνικές πολιτικές, δηωτική κομματοκρατία, φατριαστικός πατριωτισμός, αγελαία δουλοπαροικία, εθνοθραυστική ιδεολογία, εθνοθραυστική επιστήμη κι άλλα τέτοια παρόμοια.

Οπότε, περνώντας στα των κριτικών αναρωτήσεών μου, και πάλι θα προτάξω τον θετικό μου λόγο. Καθώς θεωρώ εξόχως ενδιαφέρουσα τη συνεισφορά Κοντογιώργη στην ακόμα μεγαλύτερη στήριξη της ιστορικής συνέχειας του ελληνισμού. Όπως την εμπλουτίζει με τη διαχρονία της πολεοτικής λογικής και των πολιτικών αξιών, απ’ την προϊστορία ως τις μέρες μας. Που τον οδηγεί και σε μια δική του ανάγνωση, αν όχι και αναπεριοδολόγηση της ιστορίας. Με την αποκαθηλωτική, θα έλεγα, θεώρηση της νεωτερικότητας να προσλαμβάνει διαστάσεις ανατρεπτικού επίκεντρου στις σύνολες αναλύσεις του. Όπου, όμως, τόσο η ολιστική βάση της κοσμοσυστημικής θεωρίας του όσο και η ανατρεπτική ανάγνωση της νεωτερικότητας, είναι και τα μεγάλα αμφιλεγόμενα στο όλο σύστημα της σκέψης του. Καθώς, αν μου επιτραπεί η υπερβολή, έχεις συχνά την εντύπωση πως, απολυτοποιώντας τα ίδια τα ερευνητικά του «κλειδιά», όπως η «πολεοτική λογική», εκβιάζει την πραγματικότητα να χωρέσει επαληθευτικά στη θεωρία του. Όπως, παρομοίως, έχεις την εντύπωση πως η αποκαθηλωτική ανάγνωση της νεωτερικότητας, όπου απογυμνώνει, πολύ σωστά, και την νεωτερικολαγνεία της οργανικής μας διανόησης, δεν συμπληρώνεται αρκούντως και με τον σύνθετα μετακενωτικό διάλογο Ελλάδας-Ευρώπης και Ευρώπης-Ελλάδας. Όπου, εντέλει, η Ελλάδα, αρχαία και βυζαντινή, έχει ιδρυτική σχέση με την Ευρώπη κι η Ευρώπη, στην κορύφωση του Διαφωτισμού της, μια ιδιαιτέρως επιδραστική σχέση με την Ελλάδα, όχι όμως … ιδρυτική. Με όλες, πάντοτε, τις πολύ κρίσιμες μεταλλάξεις των όσων είχε αυτή προσλάβει απ’ την ιδρυτική της «μήτρα».

Προχωρώντας, τώρα, σε μια και πάλι υποψιαστική αποτίμηση της εφαρμοσμένης κοσμοσυστημικής λογικής του βιβλίου που παρουσιάζουμε, δεν μπορώ να μην σημειώσω πως μου είναι δύσκολο να ξεφύγω απ’ τις ταλανιστικές αμφισημίες μου. Καθώς τις πολύ ενδιαφέρουσες αναλύσεις του, συχνά πρωτότυπες και ανατρεπτικές, συνοδεύουν και επίμαχα ερωτήματα, που ζητούν τις πειστικές απαντήσεις τους. Έτσι, για παράδειγμα, παρ’ ότι θεωρώ πολύ σημαντική την ιστόρηση των διακοσίων χρόνων στη βάση «των πεπραγμένων του κράτους και του έθνους», αλλά και πολύ σημαντικές τις επί μέρους αναλύσεις που τη συνοδεύουν, δεν μπορώ, κι εδώ, να μη σταθώ στο καθοριστικό «κλειδί» αυτών των αναλύσεων, ιδίως του Α΄ μέρους του βιβλίου, που είναι η «πολεοτική λογική», η λογική των «πόλεων/κοινών», και να μην αναρωτηθώ: αν πρόκειται για «βίωση» αυτής της λογικής απ’ τον ελληνισμό της τουρκοκρατίας ή για «επιβίωση», για διατήρηση δηλαδή κρίσιμων στοιχείων αυτής της «λογικής». Που, ακόμη κι αν περί αυτού πρόκειται, μόνο κάτι ασήμαντο ιστορικά, κάθε άλλο, δεν είναι.

Έχω και πάλι την εντύπωση πως, ωθώντας τη λογική του στην υπερβολή, αδυνατίζει την ίδια τη βάση των όσων πολύ ουσιαστικών κομίζει. Παρομοίως, ενώ επίσης θεωρώ άκρως ενδιαφέρουσες τις αναλύσεις του για τον χαρακτήρα της Επανάστασης του ’21και την «έκβασή» της, με βάση το αρχικό όραμα και την αξιακή της σήμανση, δεν μπορώ και πάλι να μην πω πως σηκώνουν πολλή συζήτηση τα περί «συντριπτικής ήττας» και «ανηκέστου βλάβης» του ελληνισμού, με βάση πάντοτε τη συνολική του ανάγνωση. Όπου όμως, αυτά κι άλλα πολλά ακόμη δεν χωράνε στην κατ’ ανάγκην υποψιαστική, λόγω χρόνου, παρουσίασή μου.

edromos.gr

Tι θα σημάνει για Τουρκία και Δύση μια νίκη του Κιλιτσντάρογλου επί του Ερντογάν -Οι εκτιμήσεις αναλυτών

0

Ο επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης της Τουρκίας, Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου / Φωτογραφία αρχείου: AP Photo / Burhan Ozbilici
08/05/2023  09:57
Η ώρα της κρίσης πλησιάζει για την Τουρκία με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και τον Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου έτοιμους να διασταυρώσουν τα ξίφη τους στην πιο κρίσιμη εκλογική αναμέτρηση της υφηλίου την φετινή χρονιά, όπως εκτιμούν δυτικά ΜΜΕ.

Το αργότερο στον δεύτερο γύρο θα προκύψει ο νικητής των εκλογών στην Τουρκία κι αν ο Ερντογάν ανανεώσει τη θητεία του, όπως προβλέπει γνωστός Τούρκος δημοσκόπος, η Δύση θα πρέπει να προετοιμάζεται για περίπου «μία από τα ίδια», εκτιμά το Carnegie Europe.

Κι αυτό γιατί έστω κι αν κατεβάσει κάπως ο Τούρκος πρόεδρος τους τόνους της εμπρηστικής του ρητορικής μετεκλογικά, οι εντάσεις αναφορικά με τον προσανατολισμό της εξωτερικής πολιτικής της Άγκυρας και τη διάβρωση των δημοκρατικών ελευθεριών στη χώρα του θα εξακολουθούν να φρενάρουν τη βελτίωση των σχέσεων της Άγκυρας με την Ουάσιγκτον και τις Βρυξέλλες.

Νίκη Κιλιτσντάρογλου θα φέρει αλλαγές στην ασφάλεια και την άμυνα
Αλλά σε περίπτωση που επικρατήσει στη μάχη των τουρκικών εκλογών ο υποψήφιος της εξακομματικής συμμαχίας της αντιπολίτευσης – τον οποίο στηρίζουν δυτικά ΜΜΕ – οι αναλυτές Μαρκ Πιερίνι και Φραντσέσκο Σικάρντι της δεξαμενής σκέψης Carnegie Europe προβλέπουν ότι η Δύση θα πρέπει να προετοιμάζεται για δραστικές αλλαγές αναφορικά με τη βελτίωση των σχέσεων της Τουρκίας με το ΝΑΤΟ, αν και θα παραμείνουν οι διαφορές σε θέματα όπως το Κυπριακό και το Συριακό, ενώ στο εσωτερικό μέτωπο η αποκατάσταση του Κράτους Δικαίου θα διευκολύνει κάπως τη βελτίωση των σχέσεων με τις Βρυξέλλες.

Σημειώνουν ότι οι σημαντικότερες αλλαγές που θα επιφέρει μια νίκη του Κιλιτσντάρογλου θα αφορούν στην ασφάλεια και την άμυνα, με τη νέα ηγεσία της Τουρκίας να επιδιώκει εποικοδομητικότερο ρόλο εντός της Συμμαχίας διατηρώντας τους οικονομικούς δεσμούς με τη Μόσχα. Έτσι η Άγκυρα αναμένεται να άρει άμεσα το βέτο της στην ένταξη της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ πιθανώς να συμβάλει στις προσπάθειες να σταματήσει η Μόσχα να αποφεύγει τις δυτικές κυρώσεις σε πολλούς τομείς
ίσως να αποφασίσει μια συμμετοχή των δυνάμεών της σε επιχειρήσεις καθησυχασμού των συμμάχων στο ανατολικό κέρας του ΝΑΤΟ ίσως να σκεφτεί τερματισμό της παρουσίας σε εδάφη της Τουρκίας των S-400, που προμηθεύτηκε από τη Ρωσία και πιθανώς να εμπλακεί σε διαβουλεύσεις για την προμήθεια ή ανάπτυξη συμβατής με το ΝΑΤΟ αρχιτεκτονικής πυραυλικής άμυνας, που θα διευκολύνει και τον εκσυγχρονισμό του στόλου των μαχητικών της πολεμικής αεροπορίας της Άγκυρας.

Τέτοιες κινήσεις, αναφέρει το Carnegie Europe, θα αλλάξουν την πολιτική αντίληψη για την Τουρκία στη Δύση, αλλά θα προκαλέσουν αντιδράσεις από μέρους της Ρωσίας, που θα ασκήσει πιέσεις με διάφορους μοχλούς από την προμήθεια φυσικού αερίου και αγροτικών αγαθών μέχρι τις ροές τουριστών και το πυρηνικό εργοστάσιο στο Ακουγιού.

Οι στόχοι της Τουρκίας του Κιλιτσντάρογλου στο Συριακό
Όσον αφορά στο Συριακό μια Τουρκία υπό τον Κιλιτσντάρογλου εκτιμάται ότι θα επιδιώξει από τη μία βελτίωση των σχέσεων της Άγκυρας με το καθεστώς του Μπασάρ αλ Άσαντ – που θα έχει αρνητικές παρενέργειες για τη συμμαχία κατά των τζιχαντιστών του ISIS και την παρουσία αμερικανικών και συμμαχικών στρατευμάτων εντός και γύρω από τη Συρία – και επιστροφή στην πατρίδα τους των εκατομμυρίων Σύρων προσφύγων που φιλοξενούνται σε τουρκικά εδάφη.

Όμως μια εξομάλυνση των συρο-τουρκικών σχέσεων, εκτιμά το Carnegie Europe, πιθανώς θα σημάνει άσκηση πίεσης από τη Δαμασκό και τη σύμμαχό της Μόσχα να αποσύρει η Άγκυρα τις δυνάμεις της από τις περιοχές της βόρειας Συρίας, όπου έχουν αναπτυχθεί, αλλά και αποστασιοποίηση από την πολιτική της Δύσης για μη εμπλοκή με τον Άσαντ.

Ενώ η επιστροφή των Σύρων προσφύγων θα επηρεάσει το σύμφωνο της ΕΕ με την Τουρκία για το προσφυγικό.

Το αγκάθι του Κυπριακού
Σημείο τριβής στις σχέσεις της Τουρκίας με την ΕΕ θα παραμείνει το Κυπριακό, σύμφωνα με τους αναλυτές, ανεξάρτητα αν μια νέα κυβέρνηση υπό τον Κιλιτσντάρογλου θα επιμείνει στη στάση της Άγκυρας περί λύσης δύο κρατών.

Και εξίσου δυσεπίλυτα θα παραμείνουν θέματα όπως η εκμετάλλευση των υποθαλάσσιων πόρων, οι συνέπειες της μη αναγνώρισης της Κυπριακής Δημοκρατίας από την Άγκυρα και το καθεστώς της τουρκόφωνης κοινότητας.

Ως εκ τούτου μια νίκη του Κιλιτσντάρογλου δεν θα εξαλείψει τις διαφορές απόψεων Τουρκίας – Δύσης στην εξωτερική πολιτική, αν και αναμένεται η αποκατάσταση σε κάποιο βαθμό διαύλων επικοινωνίας προς ανακούφιση των Βρυξελλών και της Ουάσιγκτον.

Αλλαγές στο εσωτερικό της Τουρκίας
Η επικράτηση του προεδρικού υποψήφιου της αντιπολίτευσης αναμένεται να συνοδευτεί από μια βαθμιαία επιστροφή σε ένα κράτος Δικαίου που θα πλησιάζει περισσότερο τα δυτικά πρότυπα με απελευθέρωση ορισμένων πολιτικών κρατουμένων, μεταρρυθμίσεις αναφορικά με τα ΜΜΕ και τη Δικαιοσύνη, επιστροφή της κοινωνίας των πολιτών και επιστροφή στο κοινοβουλευτικό σύστημα διακυβέρνησης της Τουρκίας.

Όλα αυτά θα ωφελήσουν τους πολίτες της Τουρκίας και θα καθησυχάσουν σε αρκετό βαθμό τους ξένους επιχειρηματικούς εταίρους της Άγκυρας, όπως και η επιστροφή σε μια ορθόδοξη οικονομική και νομισματική πολιτική, ενώ θα ξαναρχίσει πολιτικός διάλογος με τις Βρυξέλλες για την επαναξιολόγηση της διμερούς σχέσης. Μόνον που δεν λείπουν τα εμπόδια για να συμβεί κάτι τέτοιο: από τις αντιδράσεις του Ερντογάν και του περιβάλλοντός του, την πιθανή διάσταση απόψεων εντός της εξακομματικής συμμαχίας και την πιθανότητα ο Κιλιτσντάρογλου να κληθεί να κυβερνήσει μέ ένα διασπασμένο κοινοβούλιο μέχρι τις αντιρρήσεις της Ρωσίας, το αντιδυτικό αίσθημα στο πολιτικό φάσμα της Τουρκίας και την διχογνωμία στα κράτη μέλη της ΕΕ αναφορικά με το πώς θα αντιμετωπίσουν τη νέα ηγεσία στην Τουρκία.

iefimerida.gr

Ανησυχητικά μηνύματα στην εξωτερική πολιτική

10

Του Παντελή Σαββίδη

THE NEW YORK TIMES Τεχνητή νοημοσύνη: Μια παραίτηση, πολλά ερωτήματα

1

«Καμπανάκι» από τον νονό της τεχνητής νοημοσύνης – Παραιτήθηκε ο Τζόφρι Χίντον

Το 2012, ο Τζόφρι Χίντον και δύο φοιτητές του στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο δημιούργησαν μία τεχνολογία που επρόκειτο να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο ο κόσμος αντιλαμβάνεται τις μηχανές και οι μηχανές τον κόσμο. Eθεσαν τα θεμέλια για την κατασκευή συστημάτων τεχνητής νοημοσύνης (ή απλώς ΑΙ). Ωστόσο, πενήντα χρόνια από την έναρξη της απασχόλησής του στον τεχνολογικό τομέα, ο Χίντον άλλαξε στρατόπεδο. Τη Δευτέρα έγινε και επίσημα μέλος μιας διαρκώς αυξανόμενης ομάδας από επικριτές των συστημάτων ΑΙ, οι οποίοι υποστηρίζουν πως ο φρενήρης ρυθμός με τον οποίο η τεχνητή νοημοσύνη κατακτά την αγορά εγκυμονεί αφάνταστους κινδύνους.

Ο Χίντον λέει πως παράτησε τη δουλειά του στην Google, στην οποία εργαζόταν πάνω από μία δεκαετία, ούτως ώστε να μπορεί να μιλάει ελεύθερα για τους κινδύνους αυτούς. Eνα κομμάτι του εαυτού του μετανιώνει πλέον για το έργο της ζωής του. Θα προτιμούσε να μην έχει δώσει πνοή σε κάτι τόσο επικίνδυνο. «Από την άλλη μεριά, καθησυχάζω τον εαυτό μου με τη συνηθισμένη δικαιολογία: Εάν δεν το έκανα εγώ, απλώς θα το έκανε κάποιος άλλος», λέει ο Χίντον στην εκτενή συνέντευξη που παραχώρησε στο σαλόνι του σπιτιού του στο Τορόντο, σε απόσταση λίγων μέτρων από το σημείο όπου εκείνος και οι φοιτητές του είχαν κάνει την επαναστατική εφεύρεση.

Ριζικές αλλαγές

Οι επικεφαλής της παγκόσμιας βιομηχανίας θεωρούν πως η εισαγωγή των νέων συστημάτων τεχνητής νοημοσύνης μπορεί να είναι εξίσου σημαντική για τις ζωές μας με την εισαγωγή του Ιντερνετ στις αρχές του 1990 και μπορεί να οδηγήσει σε ριζικές αλλαγές σε τομείς όπως η φαρμακευτική έρευνα και η εκπαίδευση.

Ωστόσο, ανθρώπους όπως ο Χίντον τους ταλανίζει ο φόβος πως η βιομηχανία αφήνει ανεξέλεγκτο κάτι πολύ επικίνδυνο. Το ΑΙ δεν είναι επικίνδυνο μόνο επειδή μπορεί να παραγάγει παραπληροφόρηση σε ποσότητα και ποιότητα που θα αλλάξει εντελώς τη σχέση μας με την αλήθεια. Σύντομα, μπορεί να απειλήσει και ανθρώπινα επαγγέλματα. Κάτω όμως κι από αυτά, υπάρχει κάτι μεγαλύτερο: το ΑΙ μπορεί να αποτελέσει κίνδυνο για την ίδια την ανθρωπότητα. «Δυσκολεύομαι να καταλάβω με ποιον ακριβώς τρόπο θα αποτρέψουμε τους κακούς ανθρώπους να χρησιμοποιήσουν την τεχνητή νοημοσύνη για κακόβουλους σκοπούς», σχολίασε ο Χίντον.

«Οχι» στο Πεντάγωνο

Τη δεκαετία του ’80 ο Χίντον ήταν καθηγητής ηλεκτρονικών υπολογιστών στο Πανεπιστήμιο Κάρνεγκι Μέλον του Πίτσμπουργκ. Εφυγε όμως για τον Καναδά επειδή δεν ήθελε να δεχτεί τη χρηματοδότηση από το Πεντάγωνο. Οι ΗΠΑ χρηματοδοτούσαν τότε πολύ πρόθυμα την τεχνητή νοημοσύνη αλλά ο ίδιος ήταν εντελώς αντίθετος στη δημιουργία αυτού που αποκαλούσε «στρατιώτες ρομπότ». «Λίγοι άνθρωποι πίστευαν τότε ότι αυτό το πράγμα μπορεί κάποτε να γίνει πιο έξυπνο από τον άνθρωπο», είπε. «Ακόμη κι εγώ πίστευα ότι ήταν πολύ μακριά. Πίστευα ότι για να γίνει κάτι τέτοιο θα χρειαστούν πάνω από 50 χρόνια. Προφανώς, δεν το πιστεύω πλέον», σχολίασε. Οταν παλιότερα τον ρωτούσαν πώς αντέχει να δουλεύει πάνω σε μία τεχνολογία που είναι εν δυνάμει επιζήμια, εκείνος παρέφραζε τον Ρόμπερτ Οπενχάιμερ, τον «κατασκευαστή» της πρώτης ατομικής βόμβας: «Οταν έχεις μπροστά σου μία γλυκιά τεχνολογική πρόκληση, απλώς το κάνεις». Πλέον, δεν λέει το ίδιο.

Τεχνητή νοημοσύνη: Μια παραίτηση, πολλά ερωτήματα-1
Ο Χίντον, που έφυγε από την Google, λέει ότι ένα κομμάτι του εαυτού του μετανιώνει για το έργο της ζωής του. Φωτ. CHLOE ELLINGSON / THE NEW YORK TIMES

Προειδοποιούν 1.000 ηγέτες της τεχνολογίας

Στα τέλη Μαρτίου, περισσότεροι από 1.000 «ισχυροί» άνθρωποι στον τομέα της τεχνολογίας υπέγραψαν μια ανοικτή επιστολή, με την οποία προειδοποιούν για τους κινδύνους που εγκυμονεί η ραγδαία αυξανόμενη χρήση της τεχνητής νοημοσύνης.

Η ομάδα, στην οποία συμμετέχουν επιχειρηματίες όπως ο Ελον Μασκ αλλά και επιστήμονες όπως ο «νονός της τεχνητής νοημοσύνης» Τζόφρι Χίντον, ζήτησε από όλες τις επιχειρήσεις που εργάζονται πάνω στα συστήματα αυτά, να «παγώσουν» τις δραστηριότητές τους για τουλάχιστον έξι μήνες ώστε να μπορέσει η επιστημονική κοινότητα να ερευνήσει σε μεγαλύτερο βάθος τους κινδύνους που μπορεί να φέρουν. «Τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης πρέπει να αρχίσουν να αναπτύσσονται μόνον όταν όλοι μας θα είμαστε βέβαιοι ότι η επίδρασή τους θα είναι θετική και οι κίνδυνοι που απορρέουν από αυτά θα είναι διαχειρίσιμοι», αναφέρει η επιστολή.

Ο Γιόσουα Μπέντζιο, καθηγητής και ερευνητής στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης στο Πανεπιστήμιο του Μόντρεαλ, δήλωσε πως «η ικανότητά μας να προβλέψουμε τι μπορεί να πάει στραβά με ένα σύστημα τεχνητής νοημοσύνης είναι εξαιρετικά περιορισμένη. Πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί». Ο Μπέντζιο είναι ίσως και ο σημαντικότερος άνθρωπος που υπογράφει την επιστολή. Εργαζόμενος μαζί με τους Τζόφρι Χίντον και Γιαν Λε Κουν, κορυφαίο επιστήμονα της τεχνητής νοημοσύνης στην εταιρεία Meta, ο Μπέντζιο αφιέρωσε τέσσερις δεκαετίες για να αναπτύξει την τεχνολογία των νευρωνικών δικτύων που σήμερα χρησιμοποιούν όλες οι εφαρμογές τεχνητής νοημοσύνης οι οποίες μπορούν να παράγουν γραπτό λόγο. Ενα νευρωνικό δίκτυο είναι ουσιαστικά ένα μαθηματικό σύστημα που μπορεί να αναπτύξει διάφορες ικανότητες αναλύοντας δεδομένα. Ολες οι εφαρμογές παραγωγής κειμένου που βασίζονται στο σύστημα των νευρωνικών δικτύων, «ταΐζονται» με έναν τεράστιο όγκο δεδομένων.

Αναγνωρίζοντας μοτίβα στα δεδομένα αυτά, μπορούν μακροπρόθεσμα να τα αναπαράγουν, δημιουργώντας ένα δικό τους πρωτογενές κείμενο. Παρά το γεγονός πως αυτή η τεχνολογία ακόμη κάνει αρκετά λάθη, ο Μπέντζιο προειδοποιεί πως όσο οι ερευνητές ενδυναμώνουν ακρίτως τα συστήματα αυτά, δημιουργούν και νέους κινδύνους.

Αληθινό ή ψεύτικο

Καθώς τα συστήματα αυτά απαντούν στις ερωτήσεις με απόλυτη αυτοπεποίθηση, γίνεται δύσκολο να αντιληφθεί κανείς εάν η πληροφορία που παρέχουν είναι αληθινή ή ψευδής. Πολλοί ειδικοί ανησυχούν ότι στο μέλλον άνθρωποι θα τα εμπιστεύονται για ιατρικές συμβουλές, ψυχολογική υποστήριξη ή απλώς και για πληροφορίες οι οποίες μπορεί να επηρεάσουν προσωπικές τους επιλογές. «Πλέον έχουμε συστήματα που επικοινωνούν μαζί μας χρησιμοποιώντας φυσική γλώσσα· δεν θα μας είναι καθόλου εύκολο να διακρίνουμε το αληθινό από το ψεύτικο», τόνισε ο Μπέντζιο.

Ηδη οι σχεδιαστές του ChatGPT υποστηρίζουν πως το σύστημά τους μπορεί να αντικαταστήσει κάποιους εργαζομένους, όπως για παράδειγμα ανθρώπους που διορθώνουν κείμενα στο Διαδίκτυο. Μπορεί ακόμη η τεχνολογία να μην είναι αρκετά ισχυρή ώστε να αντικαταστήσει δικηγόρους ή γιατρούς, σύντομα όμως θα μπορεί να αντικαταστήσει προσωπικούς βοηθούς και μεταφραστές. Σύμφωνα με μια μελέτη που συνέταξαν οι ερευνητές της εταιρείας OpenAI, το 80% του εργατικού δυναμικού των ΗΠΑ θα δει τη δουλειά του να επηρεάζεται τουλάχιστον κατά 10% από την τεχνητή νοημοσύνη.

Από τους υπογράφοντες την επιστολή, ορισμένοι δεν κρύβουν ότι φοβούνται και το πιο καταστροφικό σενάριο – η τεχνολογία αυτή να ξεφύγει από τον έλεγχο του ανθρώπου και να καταστρέψει την ανθρωπότητα. Φοβούνται ότι τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης, καθώς επεξεργάζονται όλο και πιο εξειδικευμένα δεδομένα, είναι πιθανό να αποκτήσουν τη δυνατότητα να γράφουν δικό τους κώδικα. Κάτι τέτοιο ακόμη παραμένει σχεδόν απίθανο, όμως στην περίπτωση που συνέβαινε οι συνέπειες θα ήταν πραγματικά αδύνατο να προβλεφθούν.

Καθημερινή

We knew in 2011 Putin would attack Ukraine, says Bill Clinton

0

Revelation raises questions about whether US and Europe should have been more prepared for 2014 invasion

Vladimir Putin told Bill Clinton three years before his 2014 attack on Ukraine that he was not bound by the Budapest Memorandum guaranteeing the country’s territorial integrity, according to the former US president.

The revelation raises questions about whether the US and its European allies should have been more prepared for the 2014 attack, when Russia annexed Crimea and attacked the Donbas.

Clinton said he had talked to the Russian president at the 2011 World Economic Forum in Davos, where Putin brought up the issue of the memorandum, under which Ukraine, Belarus and Kazakhstan agreed in 1994 to give up the nuclear arsenal they inherited on their territory from the Soviet Union, in return for assurances their sovereignty would be respected “within existing borders”.

It was signed by Boris Yeltsin on behalf of Russia, Clinton for the US, and John Major on behalf of the UK, acting as a third guarantor nation.

“Putin told me in 2011, three years before he took Crimea, that he did not agree with the agreement I made with Boris Yeltsin, that they would respect Ukraine’s territory if they gave up their nuclear weapons,” Clinton said on Thursday at a public discussion at 92nd Street Y, a Jewish cultural and community centre in New York.

“Putin said to me: ‘… I know Boris agreed to go along with you and John Major and Nato, but he never got it through the Duma [Russian parliament]. We have our extreme nationalists too. I don’t agree with it and I do not support it and I’m not bound by it.’

“I knew from that day forward, it was just a matter of time,” the former president said of Putin launching an attack.

The Russian leader had already launched an invasion of Chechnya in 1999, and Georgia in 2008.

After the seizure of Crimea in 2014, Putin claimed Russia was not bound by the Budapest Memorandum because the Maidan revolution and change of government in Kyiv earlier that year meant Ukraine had become a different state. “In respect to this state, we have not signed any obligatory documents,” he said.

However, his conversation with Clinton suggests Putin had decided not to honour the agreement years before the Maidan uprising.

Daniel Fried, a former assistant secretary of state for European and Eurasian affairs, said Putin’s remarks to Clinton were not made widely known among members of the Obama administration, but added he assumed the former president must have told his wife, Hillary, who was secretary of state.

Fried, now a fellow at the Atlantic Council, said Putin had threatened Ukrainian territorial integrity three years before the Davos meeting with Clinton, at a Nato-Russia council meeting in April 2008, during the Bush administration. Putin declared that when Crimea had been transferred from the Russian Soviet Federative Socialist Republic to the Ukrainian Soviet Socialist Republic in 1954 “not all legal procedures were followed”.

Fried said: “I was present, sitting next to the then Polish national security adviser, Mariusz Handzlik. We both stood up in alarm and turned to each other, saying, ‘Did you just hear what I heard?’

“From that moment, I thought Putin would turn on Ukraine and said so to Condi Rice and Steve Hadley,” he added, referring to the secretary of state and national security adviser respectively in the Bush administration.

“The US government was surprised by the Crimean operation but should not have been, given the warnings,” Fried said.

The free press is under attack from multiple forces. Media outlets are closing their doors, victims to a broken business model. In much of the world, journalism is morphing into propaganda, as governments dictate what can and can’t be printed. In the last year alone, hundreds of reporters have been killed or imprisoned for doing their jobs. The UN reports that 85% of the world’s population experienced a decline in press freedom in their country in recent years.

This week marks the 30th annual World Press Freedom Day, a day for everyone to reflect on the importance of free expression as fundamental for all other rights. It is also an opportunity to pledge support for independent media – because without a robust and free press, a healthy democracy is impossible.

As you’re joining us today from Greece, we hope you will consider marking this day by supporting the Guardian. Despite the financial challenges plaguing the media industry, we’ve decided to keep our journalism paywall-free, because we deeply believe everyone has the right to access high-quality, fact-checked reporting. And we maintain our independence thanks to generosity from readers all over the world, who understand that supporting the free press is an investment in an informed and empowered public.

Unlike many others, we have no billionaire owner – this helps us maintain the freedom to  fearlessly chase the truth and report it with integrity. Your support will allow us to continue to work with trademark determination and passion to bring you journalism that’s always free from commercial or political interference.

Today we ask you to power Guardian reporting for the years to come, whether with a small sum or a larger one. If you can, please support us on a monthly basis from just €2. It takes less than a minute to set up, and you can rest assured that you’re making a big impact every single month in support of open, independent journalism. Thank you.

The Guardian

Η ΔΙΕΘΝΗΣ ΑΕΡΟΠΟΡΙΚΗ ΑΣΚΗΣΗ ΗΝΙΟΧΟΣ ΚΑΙ Η ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ

0

του Στέφανου Καραβίδα, Επισμηναγού ε.α.

Κομβικό σημείο για την εξέλιξη της άσκησης ΗΝΙΟΧΟΣ, υπήρξε η απόφαση του 2013 για επί τόπου σχεδίαση και εκτέλεση των αποστολών, στο πρότυπο του λεγόμενου «SINGLE BASE CONCEPT» και η διεύρυνσή της, σε μεσαίας κλίμακας άσκηση. Αντικειμενικός Σκοπός όπως τον έθεσε στα θεσμικά της κείμενα η Π.Α, ήταν «η εξάσκηση του προσωπικού στη σχεδίαση και εκτέλεση μικτών και σύνθετων Αεροπορικών Επιχειρήσεων (COMAO), σύμφωνα με το Επιχειρησιακό Δόγμα της ΠΑ και τα Εθνικά σχέδια, σε περιβάλλον που προσομοιάζει κατά το δυνατόν την πραγματική κατάσταση, ώστε να δοκιμάζονται και αξιολογούνται τα υπάρχοντα και προτεινόμενα σχέδια και οι ακολουθούμενες τακτικές κατά την διάρκεια των επιχειρήσεων». Ενδεικτικό της σημασίας αλλά και της κλιμακούμενης συν τω χρόνω πολυπλοκότητας της, αποτελούσε το γεγονός ότι προϋπόθεση για συμμετοχή ενός Ιπταμένου Πολεμικής Μοίρας, ήταν να κατέχει αρχηγία σχηματισμού τετράδας αεροσκαφών, τουλάχιστον.

Η απόφαση του 2013, υπήρξε απότοκο της πρωτοβουλίας και της καλώς εννοούμενης υπηρεσιακής εμμονής ανωτέρων ως επί το πλείστον και κατωτέρων στελεχών, με σημαντική εμπειρία σε αντίστοιχες ασκήσεις στο εξωτερικό, αλλά και στο Τactical Leadership Programme (TLP). Οι εν λόγω Ιπτάμενοι με τους ανοιχτούς ορίζοντες, κατάφεραν να δώσουν Όραμα στον Οργανισμό της Π.Α, πείθοντας τα (συχνά δυσκίνητα και απρόθυμα σε αλλαγές) κλιμάκια της Ιεραρχίας της, μέχρι και την Ηγεσία. Το δε ΓΕΕΘΑ που εσχάτως επιχειρεί να καπηλευτεί ΆΚΟΜΨΑ την επιτυχία της άσκησης, δεν υπήρχε πουθενά στην εξίσωση. Ο πρώτος ΗΝΙΟΧΟΣ που πραγματοποιήθηκε το 2014 με τη φιλοσοφία του «SINGLE BASE CONCEPT»,  αποτέλεσε αεροπορική επανάσταση για τα δεδομένα της Π.Α. Έκανε πρόδηλο και τιτλοποίησε σε επίπεδο Οργανισμού, το υψηλό επίπεδο που είχαν ήδη κατακτήσει τα προηγούμενα έτη, τα στελέχη της Π.Α. Κοσμογονία, ενθουσιασμός, αποφασιστικότητα, μεθοδικότητα, εμπιστοσύνη στις δυνατότητές μας! Καρδιά και νους της άσκησης το Σχολείο Όπλων Τακτικής (ΣΟΤ), το οποίο παλαιότερα «γέννησε» το ΚΕΑΤ (και όχι αντίστροφα) και οι πολύπειροι «κοσμοκαλόγεροι» Εκπαιδευτές του.

Η εκ του σύνεγγυς σχεδίαση, εκτέλεση και απενημέρωση των αποστολών, διοχέτευσε πολύτιμη εμπειρία και γνώσεις από τα νέα αποκτήματα της Π.Α σε όλες τις Πολεμικές Μοίρες, ανεβάζοντας το συνολικό επίπεδο. Η «κοσμογονία» του LINK-16 και των δικτυοκεντρικών επιχειρήσεων που έγιναν δυνατές με τα ΑΣΕΠΕ, PATRIOT, F-16 Advanced, η πληρότητα του τελευταίου στην εκτέλεση κάθε είδους αποστολής με τα ειδικά όπλα JDAM, JSOW, RECCE POD, IRIS-T, AIM-120C7 και το φονικό συνδυασμό LINK-16, ΑPG-69 V9 και ASPIS II, καθώς και οι εξαιρετικές δυνατότητες του εκτός δικτυοκεντρικών επιχειρήσεων (ακόμα) Μ2000-5, δημιούργησαν ένα νέο επιχειρησιακό πλαίσιο και μια νέα κουλτούρα σχεδίασης. Ίσως το σημαντικότερο «όπλο» της ΗΝΙΟΧΟΣ να είναι το πρόγραμμα αξιολόγησης βολών (SHOTLOG), το οποίο συνδυάζει τα δεδομένα αντίστοιχου προγράμματος του AMRAAM και των δεδομένων GPS trackers που φέρουν οι Ιπτάμενοι, δίνοντας τη δυνατότητα για γρήγορα και αξιόπιστα αποτελέσματα κατά την απενημέρωση των αποστολών. Χαρακτηριστικό ότι το εν λόγω πρόγραμμα το οποίο έχει εντυπωσιακές δυνατότητες, σχεδιάστηκε από στέλεχος της Πολεμικής Αεροπορίας.

Ήταν τέτοιος ο ενθουσιασμός και η αυτοπεποίθηση από την ΗΝΙΟΧΟΣ του 2014, που αναπόδραστα την αμέσως επόμενη χρονιά, το 2015, εξελίχθηκε σε ΙΝVITEX με τη συμμετοχή της Ισραηλινής Αεροπορίας. Μεγάλη επίσης σημασία είχε η δυνατότητα πλέον της Π.Α να σχεδιάζει αλλά και να υλοποιεί αποστολές CLOSE AIR SUPPORT (CAS) και TIME SENSITIVE TARGETING (TST), σύμφωνα με τα αμερικανικά πρότυπα και διδάγματα από τους πολέμους σε Αφγανιστάν και Ιράκ. Είχε προηγηθεί η εκπαίδευση Ιπταμένων αλλά και στελεχών της 31ΜΕΕΔ στο USAFΕ AGOS (Air to Ground Operations School), σε ρόλο JTAC (Joint Terminal Attack Controller) και FAC (Forward Air Controller), η επανίδρυση του ΣΕΑΕ (Σχολείου Επιχειρήσεων Αέρος Επιφανείας) στο ΚΕΑΤ υπό νέα πρότυπα και η δημιουργία «δεξαμενής» JTAC από στελέχη των Ειδικών Δυνάμεων και των τριών Κλάδων. Η επιβράβευση για τη σημαντική αυτή προσπάθεια ήρθε από τη Διοίκηση της Αμερικανικής Αεροπορίας στην Ευρώπη (USAF EUROPE), η οποία πλαισίωσε την άσκηση με Διμοιρία Ειδικών Δυνάμεων (SOF) με εξειδίκευση JTAC.

Η εξέλιξη της ΗΝΙΟΧΟΣ υπήρξε συνεχώς ανοδική τα επόμενα έτη, με κορύφωση τις ασκήσεις της διετίας 2021-22, όπου 100+  συμμαχικά και ελληνικά αεροσκάφη, συνασκήθηκαν με τα κορυφαία οπλικά συστήματα και των τριών Κλάδων των Ε.Δ. Περιλαμβάνοντας τα πλέον σύνθετα και ολοκληρωμένα σενάρια, με τη συνέργεια σημαντικών δυνάμεων του Π.Ν, του Ε.Σ αλλά και της ΔΕΠ του ΓΕΕΘΑ, η ΗΝΙΟΧΟΣ έχει αναδειχθεί στην  ανταγωνιστικότερη άσκηση μεσαίας κλίμακας στην Ευρώπη και μία από τις σημαντικότερες παγκοσμίως. Το παραπάνω ο γράφων το αναφέρει μετά λόγου γνώσεως, έχοντας προσωπική εμπειρία από συμμετοχή σε ασκήσεις ΝΑΜ (ΝΑΤΟ ΑΙR MEET), TIGER MEET, STEADFAST NOON, TLP και την τουρκική ANATOLIAN EAGLE.  Η ΗΝΙΟΧΟΣ «υιοθέτησε» ένα «BATTLE RYTHM» που προσέγγιζε το 24ωρο, παρέχοντας 4 μεγάλα κύματα αεροσκαφών COMAO (Composite Air Operations), μεταξύ των οποίων το ένα νυχτερινό και ένα SIDE WAVE όπου γινόταν εξάσκηση σε αποστολές CAS και χαμηλές ναυτιλίες που κατέληγαν σε Πεδία Βολής, αλλά και σε σενάρια Α/Α.  Είναι χαρακτηριστικό ότι στις δύο εβδομάδες της ΗΝΙΟΧΟΣ 2021, εκτελέστηκαν συνολικά περισσότερες από 1200 έξοδοι, χωρίς το παραμικρό περιστατικό ασφάλειας πτήσεων και υπό τον ασφυκτικό «κλοιό» του COVID-19, γεγονός που καταδεικνύει το υψηλό επίπεδο οργάνωσης και την αποτελεσματικότητα των πρωτοκόλων που υιοθετήθηκαν. Αναφορικά με την Π.Α, θα ήταν παράλειψη να αγνοήσουμε τη συνεισφορά του ΣΑΕ (Σύστημα Αεροπορικού Ελέγχου), των Μονάδων Αντιαεροπορικών Συστημάτων και κυρίως του Τεχνικού προσωπικού, αλλά και του προσωπικού Άμυνας Φρούρησης, Διοικητικής Μέριμνας και Επιχειρησιακής Υποστήριξης, που προσήλθε από όλες τις Μονάδες, προς υποστήριξη του ΚΕΑΤ και της 117ΠΜ. Άλλωστε πάντοτε το αποτέλεσμα για την Π.Α είναι «γινόμενο και όχι άθροισμα».

Τι ξεχωρίζει λοιπόν την ΗΝΙΟΧΟΣ από τις υπόλοιπες διεθνείς ασκήσεις; Πέρα από τα σενάρια και τα μέσα που παρέχουν οι ελληνικές Ε.Δ, τα δύο κρισιμότερα είναι οι χωρίς περιορισμούς τεράστιες περιοχές πτήσεων και η μορφολογία του ελληνικού ηπειρωτικού και αρχιπελαγικού χώρου. Αναφορικά με το πρώτο, η πολιτική αεροπορική κυκλοφορία σε όλη την Ευρώπη επιβάλει σοβαρούς  περιορισμούς στη ρεαλιστική εκπαίδευση των πληρωμάτων, τόσο πλευρικά στις στρατιωτικές αλλά και στις με ΝΟΤΑΜ δεσμευμένες περιοχές πτήσεων, όσο κυρίως κατακόρυφα. Αντίθετα, η Π.Α σε συνεργασία με την Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας (ΥΠΑ), εξασφαλίζουν για την άσκηση μεγάλου εύρους περιοχές πτήσεων χωρίς κανέναν κατακόρυφο περιορισμό (SEA LEVEL- UNLIMITED) κυρίως στο Ιόνιο, ενώ η άσκηση προσφέρει καθημερινά «συγκινήσεις», δεδομένου ότι πέραν του Ιονίου, οι περιοχές επεκτείνονται άνωθεν του ηπειρωτικού κορμού, αλλά και μέχρι το ανατολικό Αιγαίο και το σύμπλεγμα της Μεγίστης. Από κει και πέρα, η ίδια η μορφολογία της ηπειρωτικής Ελλάδας από την Πελοπόννησο μέχρι τη Μακεδονία μας και τα σύνορα με τα Σκόπια, προσφέρουν εξαιρετική ευκαιρία στα πληρώματα να εξασκηθούν στη χαμηλή ναυτιλία και την παρακολούθηση αναγλύφου, με είσοδο και άφεση πυρομαχικών στο Π.Β Κρανέας. Η δε μοναδικότητα του «θαλασσοχερσαίου αιγαιακού χώρου», από μόνη της αποτελεί «μαγνήτη» για κάθε Ιπτάμενο που πετά άνωθεν. Οι φιλοξενούμενοί μας ανέκαθεν δήλωναν μαγεμένοι και εκστασιασμένοι από τη μοναδική ομορφιά του ελληνικού τοπίου.

Το εξαιρετικό αποτέλεσμα της άσκησης ΗΝΙΟΧΟΣ οφείλεται, στο Όραμα, την πατριωσύνη και την αγάπη των Συναδέλφων ΟΛΩΝ των Ειδικοτήτων και των Βαθμών και των τριών Κλάδων. Η σχεδίαση, ο συντονισμός και η υλοποίηση μιας τόσο πολύπλοκής και με πληθώρα εναέριων, επίγειων και θαλάσσιων μέσων άσκησης, καταδεικνύουν το υψηλό επιχειρησιακό επίπεδο της Π.Α αλλά και τη δυνατότητα επιχειρησιακής σχεδίασης και υποστήριξης επιχειρήσεων, των  ελληνικών Ε.Δ συνολικά.  Οι τελευταίες, παρέχουν ένα σημαντικότατο πολιτικό κεφάλαιο στην πολιτική ηγεσία, προσδίδοντας ιδιαίτερη αξιοπιστία και ειδικό βάρος στη χώρα μας, στα μάτια των συμμάχων μας. Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι το «αποτέλεσμα» της άσκησης ΗΝΙΟΧΟΣ παράγει από μόνο του πολιτική.

Στο νέο γεωπολιτικό άξονα που αναπτύσσεται από τον Ινδικό έως τη Μάγχη, η Ελλάδα κατέχει κομβική θέση. Η στρατιωτική διπλωματία βρίσκεται όχι απλά σε συνέργεια, αλλά ανοίγει το δρόμο στη συμβατική διπλωματία. Η παρουσία των ινδικών SU-30 στη φετινή ΗΝΙΟΧΟΣ αποτελεί ένα κορυφαίο γεγονός, καθώς σχηματοποιεί πλήρως τον  «Άξονα των RAFALE». Γαλλία, Ελλάδα, Αίγυπτος, Ινδία και ΗΑΕ που φέτος απείχαν, συνδιαμορφώνουν με τη συμμετοχή και του Ισραήλ, αυτόν τον άτυπο άξονα, που συμπληρώνει τους παράλληλους- επάλληλους μηχανισμούς ασφαλείας της Δύσης όπως  ΝΑΤΟ, AUKUS, QUAD, FIVE EYES. Στο υπό διαμόρφωση γεωστρατηγικό τοπίο, διαφαίνονται πέρα από τους κινδύνους και τρομερά «παράθυρα ευκαιρίας» για την Ελλάδα, κάνοντας εμφανές ότι το πρόβλημα της τα προηγούμενα χρόνια δεν ήταν οικονομικό η δημοσιονομικό, αλλά κυρίως γεωπολιτικό. Στην παρούσα γεωπολιτική συγκυρία, από τους τέσσερις γεωπολιτικούς πυλώνες, είναι αυτός της Σκληρής Ισχύος που δίνει την αξιοπιστία, το κύρος και τα μέσα στην Πατρίδα για να πραγματώσει τους στόχους της, αρκεί το πολιτικό σύστημα να έχει θέσει τέτοιους. Κλείνοντας, ιδιαίτερη σημασία για τα ελληνικά συμφέροντα, έχουν τα σενάρια στη βάση των οποίων, τα συμμαχικά πληρώματα σχεδιάζουν και ασκούνται στην ευρύτερη περιοχή του συμπλέγματος της Μεγίστης και άνωθεν των νήσων του ανατολικού Αιγαίου, «τσαλακώνοντας» τις σχετικές αιτιάσεις της Τουρκίας αναφορικά με την αποστρατιωτικοποίηση τους.  Πέρα από το νομικό αβάσιμο των τουρκικών ισχυρισμών, καλό το de jure και η επίκλησή του, αλλά το de facto πάντοτε κερδίζει!

ΑΙΕΝ ΥΨΙΚΡΑΤΕΙΝ

Επγός ε.α Στέφανος Καραβίδας

Πρώην Ιπτάμενος 335Μ «ΤΙΓΡΗΣ»/Εκπαιδευτής ΚΕΑΤ

 

Παραλειπόμενα ΗΝΙΟΧΟΣ 2023:

  • Είναι τουλάχιστον ενοχλητικό, επιχειρώντας κάποιος να δει φωτογραφίες της ΑΕΡΟΠΟΡΙΚΗΣ άσκησης ΗΝΙΟΧΟΣ στην ιστοσελίδα του ΓΕΑ, να παραπέμπεται στην αντίστοιχη του ΓΕΕΘΑ, το οποίο «συντόνισε» την άσκηση. Η άσκηση ΗΝΙΟΧΟΣ δεν οργανώθηκε «παράλληλα» με την άσκηση ΩΡΙΩΝ της ΔΕΠ, όπως αναφέρεται. Είναι η ΩΡΙΩΝ που προέκυψε από την ΑΕΡΟΠΟΡΙΚΗ άσκηση ΗΝΙΟΧΟΣ, η οποία μέσω των αποστολών CAS, «αγκάλιασε» την κοινότητα των JTAC της ΔΕΠ, που η ΠΑ εκπαίδευσε, ετοιμάζοντας το πλαίσιο για την αντίστοιχη άσκηση της ΔΕΠ.
  • Η USAF είχε ελάχιστη παρουσία στη φετινή άσκηση με λίγες πτήσεις αεροσκαφών F-16 που απογειώθηκαν από το Αβιάνο της Ιταλίας και επέστρεψαν σε αυτό, αφου πρώτα ασκήθηκαν αποκλειστικά στην περιοχή του Ιονίου. Υπό το πρόσχημα της μη μεταστάθμευσης στην 117ΠΜ, δεν συμμετείχαν σε αποστολές στο Αιγαίο. Με τη δικαιολογία επίσης ότι η μέρα διακεκριμένων επισκεπτών (DV DAY), συνέπεφτε με το DELPHI ECONOMIC FORUM, δεν παρέστη ο Πρέσβης των ΗΠΑ, όπως και ο Έλληνας Υπουργός Άμυνας. Παρέστη ο Έλληνας ΑΓΕΕΘΑ, ο οποίος κατάφερε και παραβρέθηκε και στο DELPHI FORUM.
  • Oι φετινές έξοδοι ήταν σαφώς μειωμένες σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια λόγω καιρικών συνθηκών, καθώς το απαρχαιωμένο ραντάρ GCΑ, υπεύθυνο για την παλινόστηση των αεροσκαφών, λειτουργούσε «κατά διαστήματα», όσο η 117ΠΜ περιμένει την έλευση των F-35…

 

Μετά από 12 χρόνια… Η Συρία ανακτά την έδρα της στον Σύνδεσμο των Αραβικών Κρατών

0

«Η Συρία απουσιάζει από τον Αραβικό Σύνδεσμο εδώ και 12 χρόνια»

Την Κυριακή, η Συρία ανέκτησε την έδρα της στον Σύνδεσμο των Αραβικών Κρατών μετά την υιοθέτηση της απόφασης σε μια κλειστή συνεδρίαση των υπουργών Εξωτερικών των Αράβων μετά από απουσία 12 ετών.

Ο εκπρόσωπος του Γενικού Γραμματέα του Αραβικού Συνδέσμου, Τζαμάλ Ρουσντί, δήλωσε ότι η ένωση υιοθέτησε την απόφαση να επιστρέψει η Συρία στην έδρα της.

Από την πλευρά του, ο εκπρόσωπος του υπουργείου, Αχμέτ αλ Σαχάφ δήλωσε στο Ιρακινό Πρακτορείο Ειδήσεων (INA) ότι «η συνάντηση των υπουργών Εξωτερικών των Αράβων συμφώνησε για την επιστροφή της Συρίας στην έδρα της στον Αραβικό Σύνδεσμο».

Πρόσθεσε, «Η διπλωματία του διαλόγου και οι προσπάθειες αραβικής ολοκλήρωσης που υιοθέτησε το Ιράκ είχε μια πραγματική προσπάθεια να φέρει τη Συρία πίσω στον Αραβικό Σύνδεσμο».

Ο αλ Σαχάφ ανακοίνωσε νωρίτερα ότι το Ιράκ ανανεώνει τη θέση του για το συριακό ζήτημα, τη σημασία της επιστροφής της Συρίας στην έδρα της στον Αραβικό Σύνδεσμο, που συμβάλλει στην ενίσχυση της ασφάλειας και της σταθερότητάς του, καθώς και στο θέμα στο Σουδάν, που δήλωσε για τη σημασία της υιοθέτησης του διαλόγου ως τρόπου τερματισμού της τρέχουσας κρίσης.

Κατά τη διάρκεια της συνόδου των υπουργών Εξωτερικών των Αράβων, ο υπουργός Εξωτερικών της Αιγύπτου Σάμεχ Σούκρι είπε ότι ο μόνος τρόπος για να διευθετηθεί η συριακή κρίση είναι μια πολιτική λύση χωρίς εξωτερική παρέμβαση, προσθέτοντας: «Δεν υπάρχει στρατιωτική λύση για τη συριακή κρίση».

Εξήγησε: «Όλες οι μορφές τρομοκρατίας πρέπει να εξαλειφθούν στη Συρία».

Πέρασαν 12 χρόνια…

Ο Αραβικός Σύνδεσμος ανέστειλε την ένταξη της Συρίας το 2011 καθώς ξέσπασε ο εμφύλιος πόλεμος.

Πρόσφατα, ορισμένες αραβικές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Σαουδικής Αραβίας, της Αιγύπτου και των ΗΑΕ, επέστρεψαν στην αντιμετώπιση της Συρίας μέσω επισκέψεων και συναντήσεων υψηλού επιπέδου.

Οι αραβικές χώρες προσπαθούν να καταλήξουν σε συναίνεση σχετικά με τη δυνατότητα πρόσκλησης του Σύρου προέδρου Μπασάρ αλ-Άσαντ να συμμετάσχει στη σύνοδο κορυφής του Αραβικού Συνδέσμου στις 19 Μαΐου στο Ριάντ για να συζητήσουν τον ρυθμό επανέναρξης των σχέσεων και τις προϋποθέσεις για να επιτραπεί στη Συρία να επιστρέψει.

Sky News Arabia

https://www.echedoros-a.gr

Προσπάθειες για ενοποίηση του στρατού στη Λιβύη: Συναντήσεις ανατολικών και δυτικών ναυτικών δυνάμεων

0

 

Ναυτικές δυνάμεις από τη δυτική και την ανατολική Λιβύη διοργάνωσαν τριήμερες συναντήσεις στη Βεγγάζη με σκοπό να διερευνήσουν τις προθέσεις των δύο πλευρών για ενοποίηση των δυνάμεων τους.

Σχετική ανακοίνωση έδωσε στη δημοσιότητα η Διοίκηση Ναυτικών Δυνάμεων που συνδέεται με τις ένοπλες δυνάμεις υπό την ηγεσία του Χαλίφα Χάφταρ στην ανατολική Λιβύη.

Στην ανακοίνωση αναφέρεται ότι ο Διοικητής των Ναυτικών Δυνάμεων  Νουρεντίν αλ Μπονί της Λιβυκής Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας της Τρίπολης και η συνοδός του αντιπροσωπεία επισκέφτηκαν το κύριο αρχηγείο της Διοίκησης Ναυτικών Δυνάμεων στη Βεγγάζη.

Αναφέρθηκε ότι κατά τη διάρκεια της επίσκεψης πραγματοποιήθηκαν συναντήσεις μεταξύ των στρατιωτικών αξιωματούχων των δύο πλευρών επί τρεις ημέρες στο πλαίσιο των προσπαθειών για ένωση των στρατιωτικών θεσμών στη χώρα. Λεπτομέρειες από τις συναντήσεις δεν έγιναν γνωστές.

Υπό την αιγίδα του ΟΗΕ

Στη Λιβύη, η Μικτή Στρατιωτική Επιτροπή 5+5, εργάζεται υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) για την ενοποίηση των στρατιωτικών θεσμών για περισσότερα από 2 χρόνια. Στο πλαίσιο αυτό, πραγματοποιήθηκαν διάφορες συναντήσεις μεταξύ των στρατιωτικών δυνάμεων στα ανατολικά και των στρατιωτικών αξιωματούχων της κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας της Λιβύης στα δυτικά.

5+5 Μικτή Στρατιωτική Επιτροπή

Στη Μικτή Στρατιωτική Επιτροπή, η οποία ξεκίνησε υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, υπάρχουν αντιπροσωπείες πέντε ατόμων η καθεμία από τον λιβυκό στρατό που συνδέεται με τη λιβυκή κυβέρνηση της Τρίπολης και τον αρχηγό των ενόπλων δυνάμεων στα ανατολικά της χώρας, τις δυνάμεις του Χαλίφα Χάφταρ.

Ως αποτέλεσμα των συνεδριάσεων της Μικτής Στρατιωτικής Επιτροπής 5+5 που πραγματοποιήθηκαν στη Γενεύη της Ελβετίας στις 19-23 Οκτωβρίου 2020, υπογράφηκε μόνιμη συμφωνία κατάπαυσης του πυρός μεταξύ της λιβυκής κυβέρνησης της Τρίπολης και των αντιπροσωπειών που συνδέονται με τον Στρατάρχη Χαλίφα Χάφταρ στο Τομπρούκ.

«Ο Αρχηγός του Επιτελείου Ναυτικών Δυνάμεων στην Τρίπολη, Υποναύαρχος Noureddine Al-Boni (δ), με τον Αρχηγό του Επιτελείου Ναυτικών Δυνάμεων στη Βεγγάζη, υποναύαρχο Σουαΐμπ αλ Σαμπέρ. 6 Μαΐου 2023 (Ναυτικές Δυνάμεις)»- al Wasat- libya

https://www.echedoros-a.gr