Αρχική Blog Σελίδα 1652

Παλαιολιθικά οστά ελεφάντων και ρινόκερων ανακαλύφθηκαν στο λιγνιτωρυχείο της Μεγαλόπολης

0

Τα ευρήματα μας παρέχουν πλούτο πληροφοριών σχετικά με τις τεχνολογικές εξελίξεις κατά την εποχή των παγετώνων αλλά και της εκμετάλλευσης των ζώων.

Ένα κρανίο που ανήκει σε ελάφι της εποχής των παγετώνων βρέθηκε στις παλαιολιθικές τοποθεσίες της Μεγαλόπολης

Ένα κρανίο που ανήκει σε ελάφι της εποχής των παγετώνων βρέθηκε στις παλαιολιθικές τοποθεσίες της Μεγαλόπολης
ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Αρκετές παλαιολιθικές θέσεις που χρονολογούνται πριν από 700 χιλιάδες χρόνια ανακαλύφθηκαν κατά τη διάρκεια ανασκαφών στο λιγνιτωρυχείο της Μεγαλόπολης, στην Αρκαδία.

Σύμφωνα με ανακοίνωση του υπουργείου Πολιτισμού : «οι πέντε καινούριες θέσεις που βρέθηκαν στο λιγνιτορυχείο της Μεγαλόπολης διασώζουν πολιτισμικά και πανιδικά κατάλοιπα σε στρωματογραφική συνάφεια και προσφέρουν μια μοναδική ευκαιρία διαχρονικής διερεύνησης της ανθρώπινης συμπεριφοράς, για μια σημαντική περίοδο στην ιστορία της ανθρώπινης εξέλιξης και σε μια περιοχή που έως τώρα είχε ελάχιστα ερευνηθεί».

Η παλαιότερη θέση που εντοπίστηκε είναι τα Κυπαρίσσια 4, η οποία χρονολογείται περίπου 700 χιλιάδες χρόνια πριν και βρίσκεται 70 περίπου μέτρα κάτω από την σημερινή επιφάνεια του εδάφους. Η θέση περιέχει  λίθινα τέχνεργα της Κατώτερης Παλαιολιθικής, μαζί με κατάλοιπα εξαφανισμένων ζώων, όπως γιγαντιαίου ελαφιού (Praemegaceros), ιπποπόταμου, ρινόκερου, ελέφαντα, καθώς και ενός δοντιού του κερκοπίθηκου Μακάκου.

Η «νεότερη» κοντινή θέση Κυπαρισσία 3 απέδωσε κυρίως οστά ελέφαντα σε συνδυασμό με λίθινα εργαλεία. Στη θέση Μαραθούσα 2, η οποία χρονολογείται πριν από περίπου 450 χιλιάδες χρόνια, βρέθηκε τμήμα σκελετού ιπποπόταμου με σημάδια κοπής μαζί με υπολείμματα λίθινων εργαλείων και αποτελεί σπάνιο παράδειγμα εκμετάλλευσης ιπποπόταμου στην Ευρώπη κατά την περίοδο του Πλειστόκαινου.

Το Πλειστόκαινο, πιο γνωστό ως Εποχή των Παγετώνων είναι η γεωλογική περίοδος που περιλαμβάνει τη χρονική περίοδο 2.588.000 με 11.700 χρόνια περίπου πριν.

Οι θέσεις Κυπαρίσσια 3 και 4 στη στρωματογραφική ακολουθία των λιγνιτών

Οι θέσεις Κυπαρίσσια 3 και 4 στη στρωματογραφική ακολουθία των λιγνιτών
ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Λίθινα εργαλεία και θραύσματα οστών στις παλαιολιθικές θέσεις

Σύμφωνα με το Υπουργείο Πολιτισμού μεγάλης σημασίας είναι η ανακάλυψη της θέσης Τριπόταμος 4, η οποία βρίσκεται περίπου 15 μέτρα κάτω από τη σημερινή επιφάνεια.

Η θέση χρονολογείται περίπου στα 400 χιλιάδες χρόνια πριν από σήμερα και χαρακτηρίζεται από σχετικά μεγάλη συγκέντρωση λίθινων εργαλείων, τα οποία παρουσιάζουν νέα στοιχεία στις τεχνικές κατεργασίας του λίθου σε σχέση με τις παλαιότερες θέσεις, καθιστώντας τη θέση σημαντικό σημείο στις τεχνολογικές εξελίξεις της ύστερης Κατώτερης Παλαιολιθικής.

Η θέση Χωρέμη 7 βρέθηκε στο ανώτερο τμήμα της γεωλογικής ακολουθίας, 8 περίπου μέτρα κάτω από την σημερινή επιφάνεια και χρονολογείται στα 280 χιλιάδες χρόνια περίπου. Η λιθοτεχνία της θέσης περιλαμβάνει τυπολογικά και τεχνολογικά χαρακτηριστικά της Μέσης Παλαιολιθικής. Το πανιδικό σύνολο της θέσης αποτελείται κυρίως από θραύσματα οστών κυρίως ελαφοειδών, ορισμένα από τα οποία φέρουν ίχνη ανθρώπινης επεξεργασίας.

Λίθινα εργαλεία της θέσης Κυπαρίσσια 4 και Χωρέμη 7

Λίθινα εργαλεία της θέσης Κυπαρίσσια 4 και Χωρέμη 7
ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Η προκαταρκτική μελέτη των παλαιοπεριβαλλοντικών και παλαιοκλιματικών δεικτών δείχνει ότι όλες οι θέσεις έχουν βρεθεί σε περιβάλλοντα της εποχής των παγετώνων, και μάλιστα, χρονολογικά, εντοπίζονται σε όλες σχεδόν τις εποχές των παγετώνων του Μέσου Πλειστόκαινου.

Τα ευρήματα αυτά δείχνουν ότι η λεκάνη της Μεγαλόπολης αποτελούσε ένα από τα νοτιότερα οικολογικά καταφύγια στην Ευρώπη κατά τη διάρκεια των παγετωδών περιόδων, όπως αναφέρει το υπουργείο.

Επιφανειακή έρευνα στις τεχνητές βαθμίδες του λιγνιτορυχείου της Μεγαλόπολης

Επιφανειακή έρευνα στις τεχνητές βαθμίδες του λιγνιτορυχείου της Μεγαλόπολης
ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ
https://www.huffingtonpost.gr/entry/apolithomata-elefanton-kai-rinokeron-anakalefthekan-sto-liynitorecheio-tes-meyalopoles_gr_6478be20e4b091b09c31320b?utm_source=cordial&utm_medium=email&utm_campaign=hp-intl-gr-daily-brief_2023-06-02&utm_term=gr-daily-brief

Στη δημοσιοτητα 10.000 προσωπικές φωτογραφίες του γιού Μπάιντεν από πρώην συνεργάτη του Τραμπ

0

Οι φωτογραφίες δημοσίευονται ενώ ο Χάντερ Μπάιντεν ερευνάται σε Ομοσπονδιακό επίπεδο για φορολογικά εγκλήματα και παράνομη οπλοκατοχή.

O Hunter Biden με την αδερφή του Ashley Biden.

O Hunter Biden με την αδερφή του Ashley Biden.

VIA ASSOCIATED PRESS

Πάνω από 10.000 προσωπικές φωτογραφίες του μεγαλύτερου γιου του Τζο Μπάιντεν Χάντερ, που τραβήχτηκαν από το 2008 έως το 2019, βγήκαν στη δημοσιότητα στον αμερικανικό ισότοπο Marco Polo από πρώην συνεργάτη του Τραμπ.

.

Οι φωτογραφίες, σε πολύ προσωπικές στιγμές του Χάντερ Μπάιοντεν εντοπίστηκαν σε έναν εγκαταλελειμμένο φορητό υπολογιστή, την ώρα που βρίσκεται αντιμέτωπος με συνεχείς έρευνες για τις υπερπόντιες επιχειρηματικές του υποθέσεις και πιθανά φορολογικά εγκλήματα και παράνομη οπλοκατοχή .

Το υλικό έπεσε στα χέρια ενός πρώην συνεργάτη του Ντόναλντ Τραμπ στον λευκό Οίκο, ο οποίος πέρασε μήνες σαρώνοντας το ψηφιακό αρχείο δημοσιεύοντας ένα μεγάλο μέρος από αυτές.

Ανάμεσα στις φωτογραφίες που δημοσιεύτηκαν είναι και μερικές που αποτυπώνουν ιδιωτικές πληροφορίες, όπως αριθμούς κοινωνικής ασφάλισης, τραπεζικές και πιστωτικές κάρτες αλλά και προσωπικές στιγμές του Χάντερ με την χήρα του αδερφού του Μπο Μπάιντεν, Χάλι Μπάιντεν.

.

«Το νούμερο ένα πράγμα για το οποίο ασχολούμαστε… είναι η αλήθεια και η διαφάνεια», δήλωσε στο Fox News ο Garrett Ziegler, ο οποίος ίδρυσε τον μη κερδοσκοπικό οργανισμό Marco Polo.

Το δημοσίευμα αποκάλυψε επίσης δύο φωτογραφίες που δεν είχαν δημοσιευτεί ποτέ στο παρελθόν και αφορούν προσωπικά μηνύματα του Χάντερ με την Χάλι και την τότε φίλη του Ζόι Κέσταν, η οποία κατέθεσε πέρυσι ενώπιον της ομοσπονδιακής δικαστικής επιτροπής που ερευνούσε τον Χάντερ..

«Αν ο Αμερικανός λαός θέλει να μάθει τι γίνεται με την οικογένεια του προέδρου θα τους πούμε για τα κακά αλλά και τα καλά. Όπως για την επιστολή της κόρης του Χάντερ, Φίνεγκαν, σε Αμερικανούς στρατιώτες στο Ιράκ και το Αφγανιστάν. Είναι ένα αξιολάτρευτο γράμμα. Η Finnegan ήταν περίπου 9 ετών εκείνη την εποχή και σίγουρα ζωγραφίζει τους Μπάιντεν με καλό φως» είπε ο Ziegler στο Fox News Digital..

Οι ομοσπονδιακοί εισαγγελείς δεν έχουν ακόμη ανακοινώσει εάν θα ασκήσουν κατηγορίες εναντίον του 53χρονου Χάντερ για εγκλήματα, όπως φορολογική απάτη, παράνομη οπλοκατοχή και χρήση ναρκωτικών.

Ο Χάντερ αντιμετωπίζει μια ξεχωριστή έρευνα του Κογκρέσου για τις επιχειρηματικές του υποθέσεις στο εξωτερικό από την Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής, η οποία έχει κάνει «φύλο και φτερό« τα τραπεζικά αρχεία για να τεκμηριώσει τους ισχυρισμούς περί επιρροής στην πρώτη οικογένεια.

Πληροφορίες από New York Post

Μ. Ψύλος: Ο ύπνος του δικαίου

0

REUTERS/Stringer

Ποιοι μπορούν να αλλάξουν την πορεία προς την καταστροφή;

Πριν από 70 χρόνια, στις 19 Απριλίου 1953  ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Ντουάιτ Αϊζενχάουερ προειδοποιούσε για το κόστος του πολέμου για τον αμερικανικό λαό: «Κάθε όπλο που κατασκευάζεται, κάθε βλήμα που εκτοξεύεται, είναι τελικά μια κλοπή από εκείνους που πεινάνε και δεν έχουν να φάνε, που  κρυώνουν και δεν έχουν ρούχα».

Η ρήση του  Αϊζενχάουερ είναι περισσότερο επίκαιρη από ποτέ σήμερα,15 μήνες μετά τη ρωσική εισβολή και τον συνεχιζόμενο πόλεμο στην Ουκρανία. Ολοι εμφανίζονται ανυποχώρητοι και βυθίζονται όλο και πιο βαθιά στην πολεμική λογική. Η λέξη ειρήνευση δεν υπάρχει ούτε ως φαντασίωση.

Ολοι φυσικά ξορκίζουν τον πόλεμο ως… καρκίνο. Μόνο που το κόστος του πολέμου στην Ουκρανία γίνεται όλο και περισσότερο ανυπολόγιστο.

Κατ’αρχήν είναι μια αδιανόητη καταστροφή από ανθρωπιστική άποψη. Κάπου 18 εκατομμύρια άνθρωποι – σχεδόν το 40%  του ουκρανικού πληθυσμού – εξαρτώνται από την ανθρωπιστική βοήθεια. Πάνω από 7.000 άμαχοι έχουν χάσει τη ζωή τους και αυτοί είναι μόνο οι αριθμοί που επιβεβαίωσε ο ΟΗΕ. Ο πραγματικός αριθμός των θυμάτων αμάχων είναι σίγουρα μεγαλύτερος. Υπολογίζεται επίσης ότι περισσότεροι από 100.000 στρατιώτες σκοτώθηκαν ή τραυματίστηκαν και από τις δύο πλευρές. Ο πόλεμος στην Ουκρανία πυροδότησε τη μεγαλύτερη προσφυγική κρίση στην Ευρώπη από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Σχεδόν οκτώ εκατομμύρια άνθρωποι έχουν καταφύγει σε γειτονικές χώρες.

Η οικονομία της Ουκρανίας συρρικνώθηκε κατά τουλάχιστον 35 % κατά τη διάρκεια του πολέμου. Παρά την οικονομική βοήθεια 46 δισεκατομμυρίων δολαρίων που παρείχαν μόνο οι φορολογούμενοι των ΗΠΑ, επιπλέον των 67 δισεκατομμυρίων δολαρίων σε στρατιωτική βοήθεια.

Το Αμερικανικό Κογκρέσο κατάφερε τελικά να εγκρίνει τη συμφωνία για την αύξηση του ανώτατου ορίου του χρέους, για να είναι δυνατή και η απογείωση των αμυντικών δαπανών. Ο ετήσιος προϋπολογισμός  του Πενταγώνου έφτασε σχεδόν τα 900 δισεκατομμύρια δολάρια  Οπως αναφέρει το Ινστιτούτο Κουίνσι, η δαπάνη για ένα μόνο βομβαρδιστικό Β2 αντιστοιχεί σε αυτή 80 λυκείων ή σχεδόν 23.000 ετήσιους μισθούς δασκάλων .
Αλλά και στη Ρωσία,ο Πούτιν αύξησε τις στρατιωτικές δαπάνες κατά περίπου 9,2%, σε περίπου 86,4 δισεκατομμύρια δολάρια. Αυτό ισοδυναμεί με 4,1 % του ΑΕΠ της Ρωσίας για το 2022, από 3,7% το 2021.

Οι στρατιωτικές δαπάνες της Ουκρανίας το 2022 έφτασαν τα 44 δισεκατομμύρια δολάρια.Αύξηση κατά ….640%:

Η μεγαλύτερη ετήσια αύξηση στις στρατιωτικές δαπάνες μιας χώρας που καταγράφηκε ποτέ σε στοιχεία από το Ινστιτούτο Ερευνών Ειρήνης της Στοκχόλμης (SIPRI).

Φυσικά κάποιοι χαίρονται: Οι αμυντικές βιομηχανίες παγκοσμίως είναι ικανοποιημένες με τα κρατικά σχέδια επανεξοπλισμού και στρατιωτικοποίησης από όλες τις πλευρές κατά τη διάρκεια του πολέμου της Ουκρανίας. Οι τιμές των μετοχών τους εκτινάχθηκαν στα ύψη : Lockheed Martin, άνοδος 37%,Northrop Grumman, 41%, Raytheon, αύξηση 17% και General Dynamics, άνοδο 19%. Ο γερμανικός κατασκευαστής όπλων Rheinmetall είδε επίσης τη μετοχή τουα κάνει άλμα 93%  λίγο μετά την έναρξη του πολέμου .

Πίσω από τον πόλεμο, την παγκόσμια αντιπαράθεση και τη «λαχτάρα για θάνατο», κρύβεται όμως ένα λόμπι πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων. Λομπίστες με στενές μακροχρόνιες σχέσεις με στελέχη των υπουργείων Αμυνας και μέλη των κοινοβουλίων σε όλον τον κόσμο. Είναι το λεγόμενο «φαινόμενο της περιστρεφόμενης πόρτας», στο οποίο εκπρόσωποι των  κατασκευαστών όπλων μεταπηδούν στην πολιτική και το αντίστροφο.
Από τη ρωσική εισβολή, τα γεράκια έχουν αποκτήσει επίσης μεγαλύτερη πολιτική επιρροή στη Ρωσία, καθώς και στις ΗΠΑ και την Ευρώπη.

Στο Κρεμλίνο, σκληροπυρηνικοί όπως ο αρχηγός των μισθοφόρων «Βάγκνερ», Γεβγκένι Πριγκοπζιν
έχουν γίνει οι κινητήριες δυνάμεις πίσω από την κλιμάκωση του πολέμου από τον Βλαντιμίρ Πούτιν.
Ρώσοι ειδικοί κάνουν λόγο για τη φιλοδοξία του Πριγκόζιν  για την προεδρία της χώρας, η οποία θα μπορούσε να οδηγήσει σε μάχες και αναταραχές στην ίδια τη Μόσχα.

Ακόμη και στις Ηνωμένες Πολιτείες και μεταξύ των συμμάχων τους στην Ευρώπη, μετριοπαθείς φωνές δύσκολα ακούγονται στο πολιτικό κατεστημένο και στα κορυφαία μέσα ενημέρωσης ή ωθούνται στο περιθώριο.

Και την ίδια ώρα που οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ διεξάγουν έναν πόλεμο διά αντιπροσώπων κατά της Ρωσίας στην Ουκρανία, Αμερικανοί στρατηγοί και σκληροπυρηνικοί κύκλοι στην Ουάσιγκτον προετοιμάζονται από καιρό για έναν πόλεμο κατά της Κίνας. Ποιοι μπορούν να αλλάξουν αυτή την πορεία προς την καταστροφή; Αν σκέφτεστε τα κινήματα ειρήνης, καλύτερα να γυρίσουμε από το άλλο πλευρό και να  συνεχίσουμε τον ύπνο του δικαίου…

naftemporiki.gr

Η “Νίκη” και το Όρος

3
Ο συντάκτης του κειμένου για την σχέση της “Νίκης” με το Άγιο Όρος στην Εφημερίδα των Συντακτών, ο Απόστολος Λυκεσάς, είναι ένας καλός συνάδελφος. Το μέρος του κειμένου που γνώριζα και εγώ είναι ακριβέστατο. Για το υπόλοιπο εγγυάται η δημοσιογραφική του πορεία η οποία είναι αξιοπρεπής.
Σύμφωνα, λοιπόν, με το δημοσίευμα, οι μονές που ενθαρρύνουν την προσπάθεια της “Νίκης” είναι η Φιλοθέου, η Καρακάλου, η Κασταμονίτου και η Ξηροποτάμου.
Και τώρα ο δικός μου σχολιασμός: Αυτές οι μονές, συν άλλες καθώς και σκήτες και κελιά είναι ο πυρήνας μιας αγιορείτικης συγκρότησης η οποία βλέπει με σκεπτικισμό το Πατριαρχείο. Για λόγους θεολογικούς, όχι πολιτικούς.
Στην πλευρά των Πατριαρχικών κυριαρχεί η μονή Ξενοφώντος με τον δραστήριο ηγούμενό της Αλέξιο και η Παντοκράτορος. Ακολουθούν η Σιμονόπετρα, η Ιβήρων, η Σταυρονικήτα κλπ.
Στις πρώτες μονές που υποστηρίζουν την Νίκη, η επιρροή των Ρώσων είναι αισθητή. Για τους γνωρίζοντες έστω και ελάχιστα απο το Όρος αυτό δεν είναι ούτε παράξενο, ούτε καταδικαστέο. Η Ρωσία τα τελευταία αρκετά χρόνια ακολούθησε μια πολιτική επιρροής στο Όρος με κάθε μέσο. Και πριν την ουκρανική κρίση-φαντάζομαι με κάποιον τρόπο και σήμερα- η ρωσική παρουσία δεν ήταν, απλώς, αισθητή. Η Ρωσία είχε επιλέξει να κάνει πολιτική με το Όρος. Αυτό είναι σαφές. Η Αθήνα αντιμετώπισε την πολιτική αυτή διοικητικά. Δεν μπορεί και αλλοιώς. Επι Ψυχρού Πολέμου, δεν το θυμάμαι απλώς αλλά το έζησα και με επισκέψεις μου, έξω απο κρίσιμες μονές υπήρχε αστυνομική παρουσία. Αστυνομικός σταθμός. Το Όρος αποτελούσε σημείο εισόδου ρώσων σην Δύση.
Ας έρθω, λοιπόν, στο σήμερα. Ο Μητσοτάκης, αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας, δεν θα επισκεφθεί τις ενοχλητικές μονές για να τις επηρεάσει. Θα μείνει το βράδυ στην Σιμονόπετρα και την επομένη θα επισκεφθεί την Ιβήρων και την Παντοκράτορος. Ελπίζει πως με την επιρροή που θα έχουν οι πατέρες στις μονές που τον ανησυχούν θα πετύχει τον στόχο του.
Τι έχει να προσφέρει, ως δέλεαρ, ο Μητσοτάκης; Εκατομμύρια. Λέγεται πως 52 εκατομμύρια ευρώ θα δοθούν το επόμενο διάστημα στο Όρος απο ευρωπαϊκά κονδύλια και απο αυτά τα 16 εκατομμύρια θα δοθούν για την κατασκευή του λιμανιού της Ιβήρων.
Είναι όλα θέμα χρημάτων; Ακόμη και στο Όρος;
Στο Όρος πάντα υπήρχε μια διαφορετικότητα μοναχών. Υπάρχουν μοναχοί που φθάνουν στην αγιοσύνη και μοναχοί που καταφεύγουν στο Όρος επειδή δεν έχουν να κάνουν τίποτε στη ζωή τους και σκέφτονται να περάσουν τα τελευταία χρόνια εκεί. Υπάρχουν και μοναχοί καλοί επιχειρηματίες. Όλα μπορούν να εξηγηθούν με την φιλοσοφία και την Θεολογία. Και να συνδυασθεί το επιχειρηματικό με το χριστιανικό. Είναι θέμα ερμηνείας. Ο Θεός αγαπά το ποίμνιό του ανεξαρτήτως των αδυναμιών του.
Ακόμη και ο Μητσοτάκης θα παρουσιάσει εικόνα θεοσεβούμενου πριν τις εκλογές, με την ταπεινότητα που θα δείξει στις αγιορείτικες εικόνες. Τουλάχιστον μέχρι τις εκλογές. Μετά βλέποντας και κάνοντας. Η θρησκεία΄-παρά την θέλησή της- πάντα ήταν το μακρύ χέρι της εξουσίας.
ΥΓ: Διάβασα κάπου πως η Νίκη έχει κοινωνική βάση και με κινήσεις σαν αυτές του κ. Μητσοτάκη ή τον αποκλεισμό της απο τα ΜΜΕ δεν εξαλείφεται η παρουσία της. Συμφωνώ. Μπορώ να προσθέσω και το εξής: όποιος θελήσει να εκφράσει με σοβαρό τρόπο αυτήν την κοινωνική βάση με ιστολόγια ή τηλεοπτικά θα έχει ένα σημαντικό, αριθμητικά, κοινό που θα τον παρακολουθεί. Η δική μας αρχή κρίνει αναλόγως με το ενδιαφέρον που ένα κοινωνικό, πολιτικό ή θεωρητικό φαινόμενο πιστεύουμε πως παρουσιάζει. Τον δρόμο για την αριθμητική επιτυχία τον γνωρίζουμε. Αλλά δεν τον ακολουθούμε χωρίς κριτική. Ουτε τυφλά. Η Νίκη παρουσιάζει ενδιαφέρον πρωτίστως ως κοινωνικό φαινόμενο. Το οποίο αναζητά πολιτική έκφραση.
Παντελής Σαββίδης

ΝΑΤΟ-ΡΩΣΙΑ: Μια «νεκρή ζώνη» σώζει την Ευρώπη από τον μόνιμο πόλεμο…

0

 

 

του Jean-Philippe Immarigeon*

Η νεκρή ζώνη – με κίτρινο – μεταξύ Ρωσίας και ΝΑΤΟ, κατά τον συντάκτη του άρθρου, είναι επείγουσα και θα πρέπει να συζητηθεί στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ, τον Ιούλιο.

…Η υπόθεση ότι ο Πούτιν έπεσε σε μια αμερικανική παγίδα μπορεί να είναι σωστή, αλλά το ΝΑΤΟ είναι αυτό που βρίσκεται στη φάκα που έστησε. Σίγουρα ο ρωσικός στρατός έχει γονατίσει, κάτι που οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί περίμεναν από το 1949. Αλλά, για να λέμε την αλήθεια, σε τι χρησιμεύει τώρα η Συμμαχία και η ενεργός, και μάλιστα συμμετοχική στήριξή της σε αυτόν τον πόλεμο; Για να επικυρώσουμε τεχνολογικές επιλογές και συναρμόσουμε διάσπαρτες ψηφιακές επινοήσεις; Αλλά είναι τόσες πολλές οι ρωγμές και οι πύλες που σε περίπτωση απώλειας στα χέρια του αντιπάλου – είναι πολύ αργά να το αντιληφτούμε και να υποβαθμίσουμε αναγκαστικά τον εξοπλισμό που παραδίδουμε [στην Ουκρανία], όπως  τα τανκς Abrams; Να ρισκάρουμε να δούμε  τα Wunderwaffe [τα Οπλα-θαύματα] μας να γελοιοποιούνται τόσο αξιολύπητα, όσο τα πρώην σοβιετικά T-72 την άνοιξη του 2022; Η Ουκρανία δεν έχει περιθώρια λάθους, η Ατλαντική Συμμαχία δεν θα της το συγχωρούσε. Ακόμη κι αν καταφέρει να απωθήσει τους Ρώσους στη γραμμή υποχώρησής τους, θα ολοκληρώσουμε την εφήμερη νίκη της εντάσσοντάς την στο ΝΑΤΟ και στήνοντας τις βάσεις μας στα ρωσικά σύνορα;

Το μόνιμο χαρακτηριστικό της αμερικανικής παράδοσης είναι να μην δεσμεύεται αμετάκλητα. Γι’ αυτό το άρθρο 5 της Συνθήκης του 1949 – το οποίο δεν έγινε  αποδεκτό από την αμερικανική Γερουσία παρά μόνο με αντίβαρο την ψήφιση του ψηφίσματος Vandenberg** – είναι κατά βούληση και προαιρετικό. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, η μάχη της εποχής επέτρεπε να ανταλλάξουμε χώρο με χρόνο. Αυτό το περιθώριο ελιγμών θα εξαφανιστεί εάν το ΝΑΤΟ συμπλακεί με τη Ρωσία, και χωρίς καν να υπαινισσόμαστε μια νέα προώθηση προς τα δυτικά του ρωσικού στρατού μετά την ανασυγκρότησή του, μια παρεξήγηση ή ένα περιστατικό – όπως έχει ήδη συμβεί στο παρελθόν – και η ανάγκη αυτή τη φορά να αποφασίσουμε σε λίγα λεπτά ή ακόμα και σε μερικές δεκάδες δευτερόλεπτα, θα μας φέρει σε μια κατάσταση ακραίου κινδύνου.

Η ύβρις  των Αμερικανών, αυτή η παρόρμηση που τους ωθεί να μην ξέρουν να σταματήσουν ή να μην συγκρατιούνται ποτέ, για να χρησιμοποιήσουν τον ορισμό του Καμύ, τους οδηγεί πολύ μακριά, τόσο λόγω της τυφλότητας  για τη δύναμή τους όσο και λόγω της αδυναμίας τους να διαλέγονται. Η απάντηση από το ChatGPT*** – αυτό το καθαρό προϊόν του αμερικανικού μάνατζερ μοντελοποίησης – είναι η ίδια με το ερώτημα: «μπορούμε να κερδίσουμε αυτόν τον πόλεμο; », ή: « πρέπει να τον κερδίσουμε; “. Μπροστά στον κίνδυνο του Αρμαγεδώνα, οι ΗΠΑ μπορούν πάντα να εγκαταλείψουν την Ευρώπη στη μοίρα της μια μέρα, όπως έκαναν με το Βιετνάμ ή το Αφγανιστάν. Το άρθρο 5 τους επιτρέπει χωρίς να παρεκκλίνουν ωστόσο και αυτό έλεγε, θα πρέπει να το θυμήσουμε, ο στρατηγός Ντε Γκωλ.

Για να αποφευχθεί αυτή η νέα καταστροφή, η δημιουργία ενός στρατηγικού «παγετώνα» μεταξύ ΝΑΤΟ και Ρωσίας που θα καλύπτει τη Φινλανδία, τις χώρες της Βαλτικής, το Καλίνινγκραντ, τη Λευκορωσία και την Ουκρανία δεν είναι μόνο θέμα κοινής λογικής, αλλά και καλώς κατανοητού ενδιαφέροντος όλων, Ευρωπαίων, Ρώσων και Αμερικανοί. Αυτό θα πρέπει να το αποφασίσουμε στην επόμενη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βίλνιους, στις 11 Ιουλίου 2023: η ενσωμάτωση της εμπόλεμης Ουκρανίας δεν θα φέρει καμία ασφάλεια, ούτε στην ίδια, και θα μας οδηγήσει πίσω στην εποχή μιας ηπείρου σε μόνιμο πόλεμο.

Η νίκη των  νεοσυντηρητικών

Αλλά, τελικά, ίσως αυτό να επιδιώκουν. Αρκεί να διαβάσει κανείς την αγαλλίαση του αμερικανικού Τύπου για το θέαμα μιας Γηραιάς Ευρώπης που βυθίζεται ξανά στη δίνη της σύγκρουσης για να μετρήσει την ιστορική και φιλοσοφική ήττα που συνιστά αυτός ο πόλεμος – και γι’ αυτό καταραμένος να είναι ο Πούτιν. Οι σαρκασμοί εναντίον μιας  καντιανής Ευρώπης [κριτικής υποστήριξης]  αναπαράγουν, λέξη προς λέξη, τα αναθέματα που διαβάσαμε και ακούσαμε πριν 20 χρόνια την εποχή της εισβολής στο Ιράκ και για την απροθυμία μας να συνεισφέρουμε σε αυτήν.

Αυτή η επιστροφή στον λόγο του Hobbes για τη φυσικότητα του πολέμου που θεωρείται ως ένας αμνημόνευτος τροπισμός – έχουμε πόλεμο  όπως  βρέχει ή χιονίζει– καταργεί τη διάκριση μεταξύ βίας και πολέμου και μας εκτρέπει από τον Rousseau και τον Clausewitz που μας δίδαξαν ότι ο πόλεμος είναι ένα εκ προθέσεων σοκ, μια πολιτική πράξη κοινωνικοποίησης βίας αναμφίβολα πρωτόγονης, αλλά που δεν ήταν πόλεμος. Το ευρωπαϊκό σχέδιο, το οποίο έρχεται σε αντίθεση με την αμερικανική φυσιοκρατία, θα ακυρωνόταν οριστικά χωρίς να καταλάβουμε γιατί ο Μπαχμούτ το 2023 θα ήταν περισσότερο γνώρισμα αυτής της αποτυχίας και όχι η Σρεμπρένιτσα το 1995.

Μια ομάδα περιπλανώμενων λογίων, περήφανοι για την ιστορικότητα, είναι δεκαέξι μήνες τώρα ο ένθερμος προπαγανδιστής αυτής της εισαγόμενης ιδεολογίας, αναγγέλλοντας το τέλος ενός Τέλους της Ιστορίας, στο οποίο ήταν οι μόνοι που πιστεύουν είτε επειδή δεν κατάλαβαν ορισμένοι, ή άλλοι ερμήνευσαν τον Φουκουγιάμα σύμφωνα με τα πιστεύω τους ή άλλα διάβασαν και άλλα κατάλαβαν. «  Ήρθε η ώρα να προετοιμαστούμε για τον πόλεμο που έρχεται για να συγκρατήσουμε την ειρήνη που φεύγει», μπόρεσε να γράψει πρόσφατα ένας τους, λες και οι αφορισμοί, που ισχυρίζονται ότι είναι ισάξιοι του Πασκάλ, θα μπορούσαν να αφεθούν στη διακριτική ευχέρεια του ChatGPT. Τα σημάδια που θα αφήσει αυτή η νέα οπισθοδρόμηση του ευρωπαϊκού πολιτισμού είναι ήδη βαθιά. Απόλυτη ήττα, θα έλεγε ο Τσόρτσιλ. Μάλλον πρέπει να πούμε: ναυάγιο.

*Ο Jean-Philippe Immarigeon είναι νομικός, διδάκτωρ δημοσίου δικαίου, δοκιμιογράφος και ιστορικός. Εχει εργαστεί για την  Revue Défense Nationale  από το 2001, έχει δημοσιεύσει πολλά άρθρα και πολλά δοκίμια, όπως  το American parano, το L‘imposture Américain  (2006 και 2009),  La diagonale de la défaite  (2010) και  Pour en finir avec la Françamérique (2012).

**Το άρθρο 5 του ΝΑΤΟ ξεκαθαρίζει ότι η επίθεση σε ένα κράτος – μέλος θεωρείται επίθεση σε όλα τα κράτη – μέλη. Δεσμεύει τους εταίρους να συνδράμουν σε κάθε ενέργεια που κρίνεται απαραίτητη, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης βίας για την υπεράσπιση τους κράτους που έχει δεχθεί επίθεση. Ωστόσο οι ΗΠΑ με το ψήφισμα Vandenberg, το  Κογκρέσσο αποφασίζει τελικά αν οι ΗΠΑ συμμετάσχουν στην απόκρουσης της επίθεσης. Χαρακτηριστικό είναι ότι έχει ενεργοποιηθεί μόλις μία φορά στο παρελθόν, μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις κατά των ΗΠΑ στις 11 Σεπτεμβρίου 2001.

***Το ChatGPT είναι εφαρμογή τεχνητής νοημοσύνης που επιτρέπει διάλογο και απαντήσεις, η οποία κυκλοφόρησε από την OpenAI τον Νοέμβριο 2022.

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Πηγή: https://www.revueconflits.com/limpasse-ukrainienne/

Η ΠΑΡΕΞΗΓΗΜΕΝΗ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ

10

 

Όλα τα δεινά που αντιμετωπίζουμε σήμερα τα αποδίδουμε στην μεταπολίτευση. Φταίει η μεταπολίτευση ή η ανάκτηση της ιδεολογικής ηγεμονίας από την δεξιά διέσυρε μια περίοδο κατά την οποία αμφισβητήθηκε η εξουσία της;

Μετά το πραξικόπημα του Κονδύλη το 1935 εξοβελίστηκαν από τον στρατό και τις δημόσιες υπηρεσίες όλοι οι στρατιωτικοί και πολίτες που ήταν βενιζελικοί ή δεν ανήκαν στην δεξιά,  που επικράτησε.

Αυτή η απόλυτη κυριαρχία της δεξιάς (με τις διάφορες μορφές της, από την ήπια μέχρι την δικτατορική) κράτησε ως την επομένη της μεταπολίτευσης.

Η δυναμική παρουσία του Ανδρέα Παπανδρέου που εξέφρασε τα δυναμικά αλλά περιθωριοποιημένα στρώματα μετά τον Εμφύλιο ήταν σίγουρο από τις πρώτες ημέρες της ανάληψης της εξουσίας από τον Καραμανλή ότι θα τον οδηγούσε  στην διακυβέρνηση της χώρας. Η πολιτική ικανότητα του Ανδρέα, τα δυναμικά στρώματα που εξέφρασε και το στελεχιακό του δυναμικό το οποίο βγήκε από το καμίνι της δικτατορίας και τα φοιτητικά αμφιθέατρα έδωσαν την δυνατότητα στην μη δεξιά να κυριαρχήσει πολιτικά. Και εν μέρει και ιδεολογικά.

Αυτό είναι το θανάσιμο αμάρτημα που η σημερινή δεξιά και οι ιδεολογικές θεραπαινίδες της 9αυτοί που κατ’ ευφημισμόν αποκαλούνται διανοούμενοι) δεν συγχωρούν στον Ανδρέα Παπανδρέου και έχουν καταφέρει με την βοήθεια των ΜΜΕ και παλαιών συντρόφων του να ταυτίσουν στη λαϊκή συνείδηση το όνομά του με το απόλυτο κακό.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης αγόραζε προεκλογικά με διάφορα κρατικά επιδόματα του πενηντάρικου την ψήφο των πολιτών αλλά η περίπτωση αυτή υπάγεται κατά τις θεραπαινίδες του στη ανακούφιση του λαού από την οικονομική καχεξία και δεν είναι λαϊκισμός ή εξαγορά ψήφων. Η μείωση του εισοδηματικού χάσματος από τον Ανδρέα Παπανδρέου μεταξύ υψηλών και χαμηλών εισοδημάτων που έγινε σε βάθος χρόνου ήταν λαϊκισμός και τόσο ακραίος που πρέπει να θεωρηθεί εξοβελιστέος.

Η σημερινή περίοδος και η περίοδος των πρώτων χρόνων διακυβέρνησης από το ΠΑΣΟΚ είναι διαφορετικές. Σήμερα ο δανεισμός θεωρείται επικριτέα τακτική οικονομικής πολιτικής. Τότε, δεν νοείτο ανάπτυξη χωρίς δανεισμό. Και όταν τα μεγέθη έγιναν ανησυχητικά ήταν κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου που άρχισε να παίρνει περιοριστικά μέτρα.

Αυτά όλα έχουν ξεχαστεί και δεν τα γράφω για κανέναν φανατικό είτε της μιας είτε της άλλης πλευράς.

Τα γράφω περισσότερο για να καταλήξω σε τούτο. Το πολιτικό προσωπικό της μεταπολίτευσης βγήκε από τις πολιτικές αντιπαραθέσεις της δεκαετίας του 60, του αντιδικτατορικού αγώνα και των φοιτητικών αμφιθεάτρων της μεταπολίτευσης. Μπορεί να βγήκε και από τον κομματικό σωλήνα αλλά δεν συγκρίνεται με το σημερινό. Οι σημερινοί βγήκαν από τα σπουδαστικά εργαστήρια χωρίς καμιά επαφή με την κοινωνία. Φαίνεται από όσα λένε. Και από τον τρόπο που τα λένε. Περιμέναμε η σύγκριση να αποβεί θετικότερη για τους σημερινούς. Όσο περνά ο καιρός καταλαβαίνουμε ότι έχουμε να κάνουμε με λογιστές μικρών επιχειρήσεων.

Το μοναδικό τους επιχείρημα είναι «είδαμε τι έκανε και που μας οδήγησε η γενιά σας, αφήστε να αναλάβουμε εμείς σήμερα».

Το ότι αυτοί θα αναλάβουν δεν είναι θέμα να το αποφασίσει κανείς. Το αποφασίζει ο χρόνος. Αυτοί θα αναλάβουν. Το θέμα είναι αν ξέρουν τι θα κάνουν.

Τέλος, η αναφορά στην γενιά της μεταπολίτευσης δεν παραβλέπει την αλαζονεία που την κατέλαβε από την διαχείριση της εξουσίας, τις αριστερές αγκυλώσεις της που δεν επέτρεψαν βήματα προόδου της χώρας ή το μεγάλο φαγοπότι στο οποίο ενεπλάκη. Αλλά ήταν μια γενιά πολιτικών. Η σημερινή είναι μια γενιά διαχειριστών.

Διαχειριστές θα έχουμε. Με τους πολιτικούς τι θα κάνουμε;

 

 

 

Κινδυνεύει κατά τη γέννησή του ο παρά φύση βουλγαρικός συνασπισμός «Διωκτών» και «Διωκομένων»

0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected], www.kalkis.eu

Μετά από αποκάλυψη υποκλοπής στην οποία εμπλέκεται και το όνομα της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν !

Σας θυμίζω το άρθρο μου στις ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΙΣ στις 28-5-2023 για το ίδιο θέμα : ΕΔΩ

Δηλαδή για τις «παρά φύση συμπράξεις» σε Ελλάδα και Βουλγαρία στην οποία η βουλγαρική πολιτική μερικές φορές μοιάζει με κακή γκανγκστερική ταινία.

Σήμερα θα αναφερθώ στην εξέλιξη που είχε η «παρά φύση βουλγαρική σύμπραξη» η οποία βρίσκεται στον αέρα, μετά την αποκάλυψη μιας γαργαλιστικής συνομιλίας μεταξύ του μεταβατικού Πρωθυπουργού Κίριλ Πέτκοφ και της Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν.

Επειδή η Βουλγαρία δεν έβγαλε κυβέρνηση μετά από τις τελευταίες εκλογές πριν δυο μήνες περίπου, το κόμμα του Πέτκοφ «Ας Συνεχίσουμε την αλλαγή» (φερόμενο ως Διώκτης της βουλγαρικής διαφθοράς) αποδέχθηκε να συμπράξει με το γνωστό διεφθαρμένο διαχρονικά Δεξιό Διωκόμενο κόμμα Gerb, του Boïko Borisso, για να υπάρξει επιτέλους κυβέρνηση, μετά από 4 εκλογικές αναμετρήσεις τα τελευταία 2 χρόνια. Και εκεί λοιπόν που προχωρούσαν τα πράγματα, σκάει η παραπάνω υποκλαπείσα συνομιλία και «ο Θεός να βάλει το χέρι του» για τη συνέχεια.

Πράγμαti, όπως έγραψε ο Emmanuel Berretta στις 30-5-2023 στο περιοδικό Le Point, «Μια παράνομη ηχογράφηση του πρώην πρωθυπουργού της Βουλγαρίας Κίριλ Πέτκοφ θέτει σε κίνδυνο τον σχηματισμό της κυβέρνησης σύμπραξης και εμπλέκει την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν σε ένα σκάνδαλο», στο ρεπορτάζ του με τίτλο :  «Το όνομα της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν έχει εμπλακεί σε ένα σκάνδαλο στη Βουλγαρία» (Le nom d’Ursula von der Leyen mêlé à un scandale en Bulgarie).

Ποια είναι η σχέση τηςUrsula von der Leyen με αυτό νέο «σκάνδαλο» ;

Το όνομά της εμφανίζεται σε μια ηχογράφηση που έγινε κρυφά κατά τη διάρκεια συνεδρίασης του κόμματος «Ας Συνεχίσουμε την αλλαγή»(PP) που επρόκειτο να επικυρώσει την κυβερνητική σύμπραξη που επιτεύχθηκε με το αντίπαλο Δεξιό κόμμα, το Gerb, του Boïko Borissov. Αυτή η ηχογράφηση 4,5 ωρών είχε το αποτέλεσμα βόμβας ! Η δημοσιοποίησή της σχεδιάστηκε για να εκτροχιάσει τις διαπραγματεύσεις μεταξύ του κόμματος «Ας Συνεχίσουμε την αλλαγή» και του Gerb.

Ακούγεται, μάλιστα, ο πρώην πρωθυπουργό Kiril Petkov, μη γνωρίζοντας ότι τον ηχογραφούσαν, να αποκαλύπτει απερίσκεπτα το περιεχόμενο μιας τηλεφωνικής συνομιλίας που είχε με την πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Υπήρξε, όντως, στις 21 Μαΐου 2023 τηλεφωνική επικοινωνία μεταξύ του Πέτκοφ και της Φον ντερ Λάιεν για την πιθανή ένταξη της Βουλγαρίας στη ζώνη του ευρώ και στη ζώνη Σένγκεν. Η Επιτροπή υποστηρίζει τη Βουλγαρία σε αυτά τα δύο αιτήματα. Δεν είναι εκεί το πρόβλημα.  «Την ρώτησα ποιες είναι οι πιθανότητές μας να γίνουμε δεκτοί», λέει ο Πέτκοφ. Εκείνη μου απάντησε: «Για τη Σένγκεν, έχετε μεγάλες πιθανότητες. Για την ευρωζώνη, πρέπει να βρείτε έναν τρόπο να παρακάμψετε τους κανόνες, δηλαδή {να χωρέσετε μέσα στο πλαίσιο}. Της απάντησα: «Μπορούμε να έχουμε τον πληθωρισμό μείον την επίπτωση της Ουκρανίας». Και αυτή μου είπε : «Μην με αναφέρετε, θα προσπαθήσουμε να σας βοηθήσουμε».

Αυτή η ηχογράφηση υπενθυμίζει αγρίως, κατά τον ρεπόρτερ Emmanuel Berretta, τους αμφιλεγόμενους όρους εισόδου της Ελλάδας στη ζώνη του ευρώ. «Η Βουλγαρία, ήδη πολύ εύθραυστη χώρα, δεν πρέπει να επαναλάβει την ίδια πεπατημένη», γράφει Emmanuel Berretta.

Μια εννιάμηνη εναλλαγή μεταξύ των δύο Πρωθυπουργών

Αυτή η παράνομη ηχογράφηση έγινε και παραδόθηκε στον Τύπο από τον βουλευτή Radostin Vasilev, ο οποίος τα έσπασε με το κόμμα «Ας συνεχίσουμε την αλλαγή», του οποίου τη στρατηγική σύμπραξη αποδοκιμάζει. Οι ηχογραφήσεις αποκαλύπτουν, μάλιστα, τις πραγματικές προθέσεις του κόμματος του Πέτκοφ έναντι του συμπράττοντα εταίρου του, το Gerb, να σχηματίσει κυβερνητικό συνασπισμό. Σύμφωνα με τους όρους αυτής της σύμπραξης, επρόκειτο να τεθεί σε εφαρμογή μια εναλλαγή εννέα μηνών μεταξύ δύο Πρωθυπουργών. Ο Νικολάι Ντένκοφ, για το κόμμα «Ας συνεχίσουμε την αλλαγή», θα ήταν ο πρώτος Πρωθυπουργός της κυβέρνησης. Θα υποστηρίζετο από την πρώην Ευρωπαία Επίτροπο Μαρίγια Γκάμπριελ,  του κόμματος Gerb, η οποία θα έπαιρνε τη θέση του Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης και το χαρτοφυλάκιο των Εξωτερικών Υποθέσεων. Στη συνέχεια, μετά από εννέα μήνες, η Mariya Gabriel θα γινόταν με τη σειρά της Πρωθυπουργός της κυβέρνησης. Οι εν λόγω ηχογραφήσεις επειδή αποκαλύπτουν τις πραγματικές προθέσεις των Petkov και του Assen Vassilev (υποψήφιου για το υπουργείο Οικονομικών), προφανώς έχουν βάλει μια παγωμάρα μεταξύ των δύο κομματικών πλευρών. Το Δεξιό κόμμα Gerb αποφάσισε να αναστείλει τις εν εξελίξει διαπραγματεύσεις και αναμένει «διευκρινίσεις». Στα σάουντρακ (ηχητικά), μαθαίνουμε ότι οι ηγέτες του κόμματος «Ας Συνεχίσουμε την αλλαγή» σκοπεύουν συγκεκριμένα να πραγματοποιήσουν μια εκκαθάριση εντός του βουλγαρικού Κράτους, «νόμιμα ή παράνομα», τις πρώτες δύο εβδομάδες εξαλείφοντας  όλους τους δημοσίους υπαλλήλους που κρίνονται φιλοδεξιοί του κόμματος Gerb, προσκείμενοι του προέδρου Roumen Radev (σοσιαλιστή) και όλων όσων είναι ύποπτοι ότι εργάζονταν για τις ρωσικές υπηρεσίες πληροφοριών. Σκοπεύουν να πάρουν τον έλεγχο του Υπουργείου Εσωτερικών για τις μελλοντικές εκλογές, γεγονός που θέτει υπό αμφισβήτηση τον δημοκρατικό χαρακτήρα αυτών των ενεργειών…

Ο Πέτκοφ ζητά συγγνώμη για τα κακά λόγια του

Το Gerb αναμένει εγγυήσεις ότι θα τηρηθούν οι θεμελιώδεις αρχές του Κράτους Δικαίου. Δεν ενθουσιάστηκαν όταν έμαθαν ότι το κόμμα «Ας Συνεχίσουμε την αλλαγή» σχεδίαζε να σπάσει την κυβερνητική συμφωνία. Παρεμπιπτόντως, ο Petkov κακολογεί την Mariya Gabriel και τον Boïko Borissov. Ο Πέτκοφ υποχρεώθηκε να ζητήσει συγγνώμη. Ισχυρίζεται ότι αυτή χρησιμοποιεί τις διασυνδέσεις του συζύγου της, Φρανσουά Γκαμπριέλ, μέλους του ιδιαίτερου Γραφείου της Ρομπέρτα Μετσόλα, της προέδρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Με λίγα λόγια, μάλλον πρόκειται για πολιτικάντικες αθλιότητες… «που θα τις ζηλεύαμε στην Ελλάδα».

Ο υποψήφιος πρωθυπουργός, ακαδημαϊκός Νικολάι Ντένκοφ, προσπάθησε να αποκαταστήσει τη ζημιά που έγινε. «Προφανώς, πρέπει να δοθούν εγγυήσεις ότι δεν θα υπάρξουν εκκαθαρίσεις που να μην συνδέονται με μια ξεκάθαρη διαδικασία και εξέταση. Θα πρέπει να στοχεύουν στη βελτιστοποίηση της Δημόσιας Διοίκησης και όχι να προβαίνουν σε πολιτικούς διορισμούς. […] Ο νόμος και οι κανονισμοί πρέπει να γίνουν σεβαστοί», δήλωσε.

Αλλά η αξιοπιστία του παραμένει πολύ στραπατσαρισμένη…

Το βουλγαρικό σίριαλ της «άδολης» αναλογικής φαίνεται να μας επιφυλάσσει κι άλλα δυσάρεστα επισόδεια.

 

Βόμβα Μακρόν: Ίσως πρέπει να επιλέξουμε τη διαπραγμάτευση με τον Πούτιν παρά την προσαγωγή του σε δίκη για εγκλήματα πολέμου

0

Ίσως να μην είναι δυνατό να σταλεί ο Βλαντιμίρ Πούτιν να αντιμετωπίσει κατηγορίες για εγκλήματα πολέμου στη Χάγη, εάν είναι το μόνο πρόσωπο με το οποίο η Δύση θα πρέπει να διαπραγματευτεί τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία, δήλωσε σήμερα ο Εμανουέλ Μακρόν.

Σε ομιλία του σε μια διάσκεψη ηγετών της ΕΕ στη Μολδαβία, ο Γάλλος πρόεδρος παρουσίασε επίσης σχέδια για γρήγορη διεύρυνση της ΕΕ, συμφιλίωση μεταξύ ανατολικής και δυτικής Ευρώπης και σαφή πορεία προς την ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ.

 Επέμεινε ότι η Ρωσία έχει χάσει κάθε νομιμότητα, αλλά είπε ότι εάν η επερχόμενη αντεπίθεση της  Ουκρανίας δεν εκπληρώσει τους στρατιωτικούς της στόχους, θα πρέπει να γίνει μια αξιολόγηση της φύσης της μελλοντικής ευρωπαϊκής υποστήριξης προς την Ουκρανία.
Ταυτόχρονα επέμεινε ότι η Ουκρανία υπερασπίζεται όχι μόνο τα σύνορά της, αλλά και αυτά της Ευρώπης .

  • Κάλεσε επίσης για συνέχεια στην πολιτική των ΗΠΑ έναντι της Ουκρανίας, αλλά είπε ότι η ΕΕ ενισχύοντας τις δικές της άμυνες πρέπει να προετοιμαστεί για την πιθανότητα εκλογής μιας ρεπουμπλικανικής κυβέρνησης.

Προβαίνοντας στην πιο ανοιχτή δήλωση που έγινε ποτέ μέχρι σήμερα από Ευρωπαίο ηγέτη από ενάρξεως της ρωσικής εισβολής σχετικά με την ανάγκη διαπραγμάτευσης με τον Πούτιν, ο Μακρόν είπε:

«Εαν σε λίγους μήνες έχουμε ένα παράθυρο για διαπραγματεύσεις, το ζήτημα θα είναι αρμπιτράζ μεταξύ μιας δίκης και μιας διαπραγμάτευσης, και θα έχουμε να διαπραγματευθούμε  με τους ηγέτες που έχουμε de facto, και νομίζω ότι οι διαπραγματεύσεις θα είναι προτεραιότητα… Μπορεί να βρεθούμε  σε μια θέση που να λέμε: «Θέλω να πας φυλακή, αλλά είσαι ο μόνος με τον οποίο μπορώ να διαπραγματευτώ».

  • Είπε ότι στο μεταξύ θα πρέπει να συγκεντρωθούν στοιχεία εναντίον της Ρωσίας και των ηγετών της.

Σημειώνεται ότι και στο παρελθόν, ο Μακρόν είχε προχωρήσει σε παρόμοιες δηλώσεις, προϊδεάζοντας για την σημερινή του τοποθέτηση.

Τον Ιούνιο του 2022 είχε πει χαρακτηριστικά ότι η Ρωσία δεν πρέπει να ταπεινωθεί στην Ουκρανία ώστε να είναι δυνατή η βελτίωση των διπλωματικών σχέσεων μεταξύ της Δύσης και της Μόσχας όταν τελειώσει ο πόλεμος.

Ο Γάλλος πρόεδρος είχε προσθέσει τότε ότι ο Ρώσος ομόλογός του, Βλαντιμίρ Πούτιν, έκανε ένα «ιστορικό και θεμελιώδες» λάθος εισβάλοντας στην Ουκρανία , αλλά ότι, ωστόσο, πρέπει να αποφευχθεί μια ευρύτερη κλιμάκωση των εχθροπραξιών. Κάτι που ωστόσο, δεν συνέβη

  •  «Δεν πρέπει να ταπεινώσουμε τη Ρωσία, ώστε τη μέρα που θα σταματήσουν οι μάχες, να μπορέσουμε να δημιουργήσουμε μια διέξοδο μέσω της διπλωματικής οδού».

Ο ρόλος της Γαλλίας ήταν να είναι «διαμεσολαβητική δύναμη», είχε προσθέσει τότε ο Γάλλος πρόεδρος, λέγοντας ότι είχε αφιερώσει «χρόνο και ενέργεια» για να διασφαλίσει ότι η σύγκρουση δεν θα κλιμακωθεί σε ευρύτερο πόλεμο, συμπεριλαμβανομένης της διαπραγμάτευσης με τον Ρώσο πρόεδρο.

Για την ισχυρή Ευρώπη και την “εξάρτηση” από τις ΗΠΑ

Επιμένοντας στην άποψή του για ενίσχυση του Ευρωπαίκού πόλου με μεγαλύτερες ευρωπαϊκές αμυντικές δαπάνες και συντονισμό, είπε ότι «η ασφάλεια και η σταθερότητά μας δεν πρέπει να μεταβιβάζονται και να αφήνονται στη διακριτική ευχέρεια των ψηφοφόρων των ΗΠΑ».

Αναφερόμενος στον ισχυρισμό του πριν από τρία χρόνια ότι το ΝΑΤΟ βρισκόταν στη δίνη του «εγκεφαλικού θανάτου» , είπε ότι η εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία ήταν μια κλήση αφύπνισης στην οποία το ΝΑΤΟ ανταποκρίθηκε καλά. Ωστόσο, επεσήμανε ότι ορισμένα μέλη του ΝΑΤΟ –χωρίς να αναφέρει άμεσα την Τουρκία– δεν επέβαλαν κυρώσεις στη Ρωσία.

  • Αναφερόμενος στη διαίρεση της Ευρώπης που επιβλήθηκε στα ανατολικά στον απόηχο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Μακρόν είπε ότι η Ευρώπη δεν πρέπει να επιτρέψει την απαγωγή της Ανατολικής Ευρώπης από τη Ρωσία για δεύτερη φορά, προσθέτοντας ότι η επιβεβλημένη αποξένωση είχε αποδυναμώσει ολόκληρη την ευρωπαϊκή οικογένεια.

Ο Μακρόν προέβλεψε ότι η επερχόμενη σύνοδος κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βίλνιους τον Ιούλιο δεν θα μπορέσει να καταλήξει σε συναίνεση για τη μελλοντική ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, αλλά είπε «πρέπει να οικοδομήσουμε κάτι μεταξύ των εγγυήσεων ασφαλείας που παρέχονται στο Ισραήλ και της πλήρους ένταξης στο ΝΑΤΟ. Χρειαζόμαστε κάτι απτό, σαφές και συγκεκριμένο. Χρειαζόμαστε έναν δρόμο προς την ένταξη».

Πρόσθεσε ότι πρέπει να δοθούν στην Ουκρανία επαρκή μέσα για να σταματήσει περαιτέρω επιθετικότητα και «πρέπει να είμαστε σε θέση να εγγυηθούμε ότι είναι απτά και βιώσιμα», επειδή προστατεύει την Ευρώπη.

Κάθε χώρα, είπε, θα πρέπει να έχει το δικαίωμα να επιλέγει τους συμμάχους της. Η εισβολή της Ρωσίας ήταν μια γεωπολιτική αποτυχία που έχει ενισχύσει τη δυσπιστία όλων των γειτόνων της. «Δεν υπάρχει πλέον χώρος στην Ευρώπη για ιμπεριαλιστικό παραλήρημα», είπε.

Αλλά έκανε επίσης έκκληση στις χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης να μην βλέπουν την ενίσχυση της ευρωπαϊκής αμυντικής συνεργασίας ως εν δυνάμει μείωση της επιρροής του ΝΑΤΟ, επιμένοντας ότι ένας ισχυρός ευρωπαϊκός πυλώνας στο ΝΑΤΟ είναι προς όφελος όλων.

Με πληροφορίες από The Guardian

https://hellasjournal.com/2023/05/vomva-makron-isos-prepi-na-epilexoume-ti-diapragmatefsi-me-ton-poutin-para-tin-prosagogi-tou-se-diki-gia-egklimata-polemou/

Καταιγιστικές οι εξελίξεις στην ανατολική Μεσόγειο: Υποθαλάσσιο αγωγό “Αφροδίτης”-Αιγύπτου ανακοίνωσε η ισραηλινή εταιρεία New Med Energy

0

Όπως δήλωσε ο αξιωματούχος της New Med Energy στο πρακτορείο Ρόιτερς, «το αναθεωρημένο αυτό σχέδιο αξιοποίησης του Αφροδίτη θα επιταχύνει την εκμετάλλευση του κοιτάσματος και θα μειώσει το κόστος παραγωγής».

Ο Γενικός Διευθυντής της New Med Energy, Γιόσι Άμπου, σε δηλώσεις του στην ισραηλινή οικονομική εφημερίδα Globes, σχολίασε το αναθεωρημένο σχέδιο αξιοποίησης του κοιτάσματος Αφροδίτη λέγοντας μεταξύ άλλων ότιQ

«Οι περιφερειακές σχέσεις που αναπτύξαμε δημιουργούν νέες ευκαιρίες συνεργασίας σε περιφερειακό και διεθνές επίπεδο, ως επίσης και σε επίπεδο υποδομών, οι οποίες θα μας βοηθήσουν να διακινήσουμε φυσικό αέριο οπουδήποτε υπάρχει ζήτηση ανά τον κόσμο. Εντός αυτού του πλαισίου προωθούμε άμεσα το σχέδιο αξιοποίησης του κοιτάσματος Αφροδίτη», κατέληξε ο Γιόσι Άμπου.

Η ισραηλινή οικονομική εφημερίδα Globes σχολιάζει σε σημερινό της ρεπορτάζ τη συγκεκριμένη εξέλιξη, τονίζοντας ότι η αναθεώρηση του σχεδίου ανάπτυξης του κοιτάσματος Αφροδίτη εκ μέρους της New Med Energy ανακοινώθηκε, ενώ ακόμα το Ισραήλ και η Κύπρος δεν έχουν καταλήξει σε συμφωνία για το ζήτημα του γειτονικού κοιτάσματος Ισάι.

Η εφημερίδα επισημαίνει ότι το ανοικτό ζήτημα των κοιτασμάτων Αφροδίτης-Ισάι απασχόλησε το τελευταίο δωδεκάμηνο εκτενώς τα Υπουργεία Ενέργειας των δύο χωρών.

Τον Σεπτέμβριο του 2022 η Ισραηλινή Υπουργός Ενέργειας, Καρίν Ελχαράρ, μιλώντας στα κρατικά ΜΜΕ, εξέφρασε την άποψη ότι τάσσεται υπέρ της απόσυρσης του Ισραήλ από το Ισάι και της πώλησης των δικαιωμάτων του επί του κοιτάσματος σε μία από τις εταιρείες που έχουν ήδη αδειοδοτηθεί στην Κυπριακή ΑΟΖ.

Οι τότε δηλώσεις Ελχαράρ είχαν προκαλέσει επικριτικά σχόλια στο Ισραήλ, καθότι εξελήφθησαν από την αντιπολίτευση ως «παράδοση εθνικών συμφερόντων στην Κύπρο», επειδή σχετική συμφωνία Ισραήλ-Κύπρου που υπεγράφη το 2010 όριζε ότι σε περίπτωση ανακάλυψης κοιτασμάτων που θα καλύπτουν τόσο την ισραηλινή όσο και την κυπριακή ΑΟΖ, τότε Ισραήλ και Κύπρος θα εκμεταλλεύονταν το κοίτασμα από κοινού.

Η ισραηλινή εφημερίδα Globes αναφέρει στο σημερινό της ρεπορτάζ ότι «εκτιμάται πιθανότερο το ενδεχόμενο το ισραηλινό μερίδιο στο εν λόγω κοίτασμ να πωληθεί σε μία από τις εταιρείες που έχουν ήδη αδειοδοτηθεί στην Κύπρο». Ωστόσο, δεν επικαλείται συγκεκριμένη πηγή που να επιβεβαιώνει την εκτίμηση.

https://hellasjournal.com/2023/05/kategistikes-i-exelixis-stin-anatoliki-mesogio-ipothalassio-agogo-afroditis-egiptou-anakinose-i-israilini-eteria-new-med-energy/

Θόδωρος Πάγκαλος: Ο μεγάλος αιρετικός – «Ρώτησε κανείς την αγελάδα πώς αισθάνεται που χύνει το γάλα»;

0

«Πρωινό καθημερινής στην πλατεία Κολωνακίου. Σε ένα από τα διασημότερα καφέ της περιοχής, στέκι πολιτικών και επιχειρηματιών, οι μηχανές μπαίνουν μπροστά, οι πόρτες ανοίγουν, τα φώτα ανάβουν. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με ένα αυτοκίνητο που σταθμεύει με alarm επάνω ακριβώς στην πλατεία Φιλικής Εταιρίας. Λίγα λεπτά αργότερα μια γνώριμη ανδρική φιγούρα βγαίνει με βήμα αργό από κάποια παρακείμενη πολυκατοικία και με τη βοήθεια δύο ανδρών επιβιβάζεται στο εν λόγω αυτοκίνητο. Είναι ο Θόδωρος Πάγκαλος», έγραφε στο «Πρώτο Θέμα» η δημοσιογράφος Ρομίνα Ξύδα

Ο «μπίτνικ» της δεκαετίας του ’60, ο αγωνιστής της ΚΚΕ, ο εξόριστος αριστερός, ο τυπάς που τριγυρνούσε στους διαδρόμους της Νομικής παρέα με το «Κεφάλαιο» του Μαρξ, ο ο «El Toro» της πλατείας, όπως τον αποκαλούσαν οι φίλοι του, με το πληθωρικό ανάστημα και τον χειμαρρώδη λόγο. Ο άνθρωπος με το συνοφρυωμένο ύφος και την μπάσα φωνή που μόνο δύο οντότητες ερωτεύτηκε παράφορα στη ζωή του: την πολιτική και τη γυναίκα. Πάλεψε και για τις δύο. Τις κατέκτησε και τις δύο. Συγκρούστηκε και με τις δύο. Χώρισε και με τις δύο. Από την πρώτη, το 2012, όταν έκλεισε την πόρτα του Ελληνικού Κοινοβουλίου με τη φράση: «Αποσύρομαι από την πολιτική. Δεν θα δώσω τη δυνατότητα στον λαό να με ψηφίσει. Δεν θα είμαι υποψήφιος. Είμαι 74 ετών, 32 χρόνια στο Κοινοβούλιο και θεωρώ ότι κάποτε αυτή η δυνατότητα ανταλλαγής ατόμου και του λαού λήγει». Με τη δεύτερη -τη γυναίκα- το κλείσιμο της πόρτας από τα χέρια του Θόδωρου Πάγκαλου ήχησε έντονα τρεις φορές αφήνοντας πίσω του μια απέραντη σιωπή…

Το πρώτο στεφάνι

Μέσα δεκαετίας του ’50. Ο έφηβος γιος του αξιωματικού της αεροπορίας Γεωργίου Πάγκαλου και εγγονός του στρατηγού και δικτάτορα Θεόδωρου Πάγκαλου, μεγαλωμένος σ’ ένα σπίτι έντονα πατριωτικό, σχεδόν ζωσμένος από πορτρέτα μεγάλων προγόνων και κειμήλια ένδοξων μαχών, δεν είναι ένα παιδί όπως όλα τα άλλα. Στην πραγματικότητα διαφέρει σε πολλά από τους πολλούς. Η υψηλή ευφυΐα του σε συνδυασμό με μια επιμελώς κρυμμένη ευαισθησία δεν αφήνουν κανένα περιθώριο στην επιβολή αυταρχικών τάσεων και μονομερών κανόνων. Ο μικρός Θόδωρος είναι έτοιμος να συγκρουστεί μετωπικά με όλα εκείνα που πιέζουν τον ίδιο ή τους άλλους, αδιάφορο αν ματώσει από το μαστίγιο κάποιου αστυνομικού. Κάπως έτσι, το 1956, στα 18 του χρόνια, ο πρωτοετής φοιτητής της Νομικής Θόδωρος Πάγκαλος μπαίνει στη Νεολαία Λαμπράκη  και λίγο αργότερα στην περίφημη ΔΑΣ 114 (Δημοκρατική Αντίσταση Σπουδαστών), μια οργάνωση που μαχόταν για την αποκατάσταση των ακαδημαϊκών ελευθεριών, την υπεράσπιση του πανεπιστημιακού ασύλου και την προάσπιση της δημοκρατίας: «Η ΔΑΣ ήταν μία οργάνωση χωρίς κόμπλεξ. Ηταν για να παίξουμε ξύλο, για να αμυνθούμε, γιατί μας είχαν ενοχλήσει μέσα στις σχολές. Επαιξε τον ρόλο της σε μεγάλη έκταση, έδειρε ασφαλίτες, τους πέταξε έξω από τα πανεπιστήμια», είχε δηλώσει ο ίδιος σε συνέντευξή του. Την ίδια περίοδο, ο πάντα γεμάτος αντιφάσεις Πάγκαλος συχνάζει στην παράγκα του Σίμου του υπαρξιστή, σνομπάρει την «γενιά μπιτ» ή αλλιώς τους γόνους ευκατάστατων οικογενειών που γλυκαίνουν τη νιότη τους με πάστες στην πλατεία Κολωνακίου, επιδίδεται με πάθος σε πολιτικές συζητήσεις στο θρυλικό καφενείο «Βυζάντιον», διασκεδάζει σε ξέφρενα πάρτυ, συμμετέχει σε διάφορα κινήματα γύρω από την αμφισβήτηση (υπαρξισμός, κίνημα των μπίτνικ, τζαζ) και ερωτεύεται δυνατά για πρώτη φορά στη ζωή του.

Το κορίτσι που του κλέβει την καρδιά ακούει στο όνομα Ιωάννα Λυμπέρη. Είναι όμορφη, από καλή οικογένεια, απόφοιτη ενός από τα καλύτερα σχολεία των Αθηνών, λατρεύει τις τέχνες, το διάβασμα και την επανάσταση απέναντι σε κάθε μορφής καταπίεση. Παντρεύονται στις αρχές του 1963. Εκείνος είναι 25 ετών, εκείνη μόλις 19. Το πρώτο καλοκαίρι του έγγαμου βίου τους το περνούν στην Αλόννησο, σ’ έναν ερημικό όρμο με μοναδική συντροφιά την οικογένεια ενός ψαρά, μερικά βιβλία και τον μεγάλο τους έρωτα. Εκείνες οι μέρες της απόκοσμης σιωπής ήταν από τις ελάχιστες στην κοινή ζωή του ζευγαριού. Το μέλλον επιφύλασσε και για τους δύο τον εκκωφαντικό θόρυβο που τόσο πολύ αγαπούσε ο Πάγκαλος… Δύο χρόνια μετά τον γάμο του, το 1965, το ζευγάρι φεύγει για Παρίσι, καθώς ο Πάγκαλος έχει πάρει υποτροφία από τη γαλλική κυβέρνηση για μεταπτυχιακές σπουδές. Κάνουν κολλητή παρέα με τον Μίκη Θεοδωράκη, μένουν σ’ ένα μικρό διαμέρισμα στο κέντρο της Πόλης του Φωτός, η Ιωάννα σπουδάζει Ιστορία της Τέχνης στη Σορβόννη και Αρχιτεκτονική στην Ανωτάτη Εθνική Σχολή Καλών Τεχνών, ενώ ο Θόδωρος, μετά την κατάκτηση της διδακτορικής διατριβής του στα Οικονομικά μοιράζει τον χρόνο του ανάμεσα στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης (Universite Paris 1 – Pantheon Sorbonne) ως επίκουρος καθηγητής και στον αγώνα κατά της χούντας του Παπαδόπουλου ως σημαίνον στέλεχος της αναθεωρητικής εκδοχής των κομμουνιστών.

Η Ιωάννα Λυμπέρη

Η Ιωάννα Λυμπέρη© Παρέχεται από: Protothema.gr
Στα χρόνια της χούντας, στο Παρίσι: Η Ιωάννα Λυμπέρη και ο Θόδωρος Πάγκαλος, ο Βασίλης Βασιλικός και η Μαρία Φαραντούρη και το ζεύγος Σουγιούλ

Στα χρόνια της χούντας, στο Παρίσι: Η Ιωάννα Λυμπέρη και ο Θόδωρος Πάγκαλος, ο Βασίλης Βασιλικός και η Μαρία Φαραντούρη και το ζεύγος Σουγιούλ© Παρέχεται από: Protothema.gr

Στα τέλη της δεκαετίας του ’60, ο Πάγκαλος δεν είναι για την πατρίδα τίποτε παραπάνω από ένα ύποπτο και επικίνδυνο στοιχείο και οι φορές που την επισκέπτεται για τις ανάγκες του αγώνα μοιάζουν μετρημένες στο δάχτυλα του ενός χεριού. Τις ελάχιστες αυτές φορές κυκλοφορεί μεταμφιεσμένος και υποδύεται τον τουρίστα ως σύζυγος κάποιας Γαλλίδας. Το 1968 του αφαιρείται η ελληνική υπηκοότητα, ενώ στις αρχές του ’70 Γάλλοι αστυνομικοί χτυπούν την πόρτα του διαμερίσματος του στο Παρίσι λέγοντάς του: «Κύριε Πάγκαλε, έχουμε ένταλμα σύλληψης και απέλασής σας από τη Γαλλία». Η Ιωάννα βάζει τα κλάματα, το ίδιο και η μόλις 2 ετών κόρη του ζευγαριού Αριάδνη. Η κατηγορία που βαραίνει τον επίκουρο καθηγητή της Σορβόννης και ως εκ τούτου δημόσιο υπάλληλο της Γαλλίας είναι μεγάλη: μεταφορά και αποστολή στην Ελλάδα δύο πιστολιών και πολλών γεμιστήρων. Ο Πάγκαλος οδηγείται στο Ιλ Ντε Λα Σιτέ και το μόνο πράγμα για το οποίο έχει πλέον δικαίωμα είναι να κάνει μερικά τηλεφωνήματα, τα οποία εκ των υστέρων θα αποτελέσουν και τη σωτηρία του. Υψηλά ιστάμενο πρόσωπο της γαλλικής κυβέρνησης διατάσσει την παραμονή του στη Γαλλία, με τον νομάρχη να τον προειδοποιεί: «Κύριε Πάγκαλε, μας φέρατε σε πολύ δύσκολη θέση. Αποφασίσαμε να δείξουμε τη συμπάθειά μας προς τη δημοκρατία και τους αγώνες του ελληνικού λαού και να σας αφήσουμε να μείνετε στη Γαλλία. Ωστόσο, πλέον, η παραμικρή κίνησή σας θα τιμωρηθεί αμείλικτα. Και τότε θα σας στείλουμε πίσω στην Ελλάδα».

Τα βήματα του Πάγκαλου από δω και στο εξής είναι πιο προσεκτικά αλλά δεν παρεκκλίνουν στιγμή από τον δρόμο που ορίζουν οι αρχές του κόμματος και οι επιταγές της ελευθερίας. Η πρώτη «λοξοδρόμηση» πραγματοποιείται το 1974, όταν μετά την πτώση της χούντας είναι πλέον μέλος του ΠΑΣΟΚ. Στα μέσα της ίδιας δεκαετίας η σχέση του με την Ιωάννα δεν είναι πια όπως παλιά. Εκείνη λατρεύει να πηγαινοέρχεται στο Παρίσι, εκείνος επιθυμεί όσο τίποτε άλλο να συμμετέχει στα δρώμενα της Μεταπολίτευσης όχι ως απλός κομπάρσος αλλά ως μεγάλος πρωταγωνιστής. Το διαζύγιό τους μονόδρομος, όπως ακριβώς η αγάπη, η φιλία και ο αμοιβαίος σεβασμός που τρέφει ο ένας για το πρόσωπο του άλλου έως σήμερα…

Ο δεύτερος μεγάλος έρωτας

Η επιστροφή του Πάγκαλου στην Ελλάδα συνοδεύεται από μια βαθιά εκτίμηση της πλειονότητας του πολιτικού κόσμου απέναντι στο πρόσωπό του, με τη λεωφόρο των πολιτικών δαφνών να είναι ήδη στρωμένη για εκείνον. Η πολιτική θητεία του ξεκινά επισήμως τον Οκτώβριο του 1981, όταν εκλέγεται βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ, οι πάντες ωστόσο γνωρίζουν το μαχητικό παρελθόν του καθώς και το πλασμένο για ανώτερα πολιτικά κλιμάκια κάρμα του. Οπερ και εγένετο.

Παράλληλα, όλοι μιλούν για τον απίστευτη έλξη που ασκεί στο γυναικείο φύλο. Είναι ιδιαίτερα μορφωμένος, ασύλληπτα διαβασμένος, προικισμένος με έναν ελιτίστικο σνομπισμό και ταυτόχρονα μία εκφραστική μπρουταλιτέ. «Χωρίς να είναι ποτέ όμορφος, ο Θόδωρος ήταν πάντα γοητευτικός», λέει κάποια κυρία εκείνης της εποχής και συνεχίζει: «Το ανεπιτήδευτο, σχεδόν χύμα, στυλ του, το φλεγματικό χιούμορ του και ο τρόπος που διεκδικούσε τα πράγματα και τις καταστάσεις έκαναν πολλές γυναίκες να τον ερωτευθούν. Εκείνος, ωστόσο, αν και λάτρης του γυναικείου φύλου, δεν χάριζε εύκολα τον εαυτό του. Αν ο Θόδωρος δεν ερωτευόταν τρελά δεν ήταν δίπλα σου. Δεν χαρίστηκε ποτέ και σε κανέναν. Πόσο μάλλον στον υπό προϋποθέσεις έρωτα».

Ο άνευ προϋποθέσεων έρωτας χτυπά την πόρτα του Πάγκαλου για δεύτερη φορά στα τέλη της δεκαετίας του ’70. Πίσω της στέκει η Ιωάννα Καυταντζόγλου, απόγονος του αρχιτέκτονα και μεγάλου εκπροσώπου του αρχιτεκτονικού νεοκλασικισμού Λύσανδρου Καυταντζόγλου, έργα του οποίου είναι μεταξύ άλλων, το Πολυτεχνείο στην οδό Πατησίων, το Οφθαλμιατρείο Αθηνών στην οδό Πανεπιστημίου, το Αρσάκειο, ο Ναός της Αγίας Ειρήνης στην οδό Αιόλου και ο ναός του Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου.

Η επίκουρη Καθηγήτρια Κοινωνιολογίας Ιωάννα Καυταντζόγλου, με λαμπρές σπουδές στα πανεπιστήμια της Γενεύης και των Παρισίων φαντάζει στα μάτια του Θόδωρου το alter ego του. Μαζί μπορούν να κάνουν αμέτρητες συζητήσεις, έχουν κοινά ενδιαφέροντα, μοιράζονται τις ίδιες ανησυχίες. Η μόνη τους διαφορά, η έκθεσή τους απέναντι στον κόσμο. Η Ιωάννα αποστρέφεται τα πολιτικά μπαλκόνια, δεν την αφορά το χειροκρότημα και αδιαφορεί απέναντι σε κάθε είδους επίδειξη της εικόνας της. Δεν παντρεύονται ποτέ. Οχι επειδή δεν της το ζητάει ο Πάγκαλος, αλλά επειδή δεν το επιθυμεί η ίδια. Προτιμά να ζούνε έτσι. Ως καλοί σύντροφοι, ελεύθεροι από τα δεσμά του γάμου. Ετσι ζουν μέχρι τις αρχές του 1990 σ’ ένα διαμέρισμα στο Παγκράτι μαζί με τον γιο τους Λύσανδρο Πάγκαλο-Καυταντζόγλου. Ο δεύτερος μεγάλος χωρισμός του Πάγκαλου είναι κι αυτή τη φορά κάτι παραπάνω από βελούδινος και πολιτισμένος για χάρη τόσο του παιδιού όσο και του μεγάλου έρωτα που κάποτε υπήρξε…

Ενας ακόμη γάμος και ένα πολυσυζητημένο διαζύγιο

Βρισκόμαστε στο 1989. Έξω από τα γραφεία της «Ελευθεροτυπίας», στον Νέο Κόσμο, παρκάρει ένα χρυσό διθέσιο Tigra. Λίγα λεπτά αργότερα από τη θέση του οδηγού αποβιβάζεται μια ψηλή, καλοντυμένη, μελαχρινή γυναίκα που συνοδεύει την είσοδό της στα γραφεία της εφημερίδας με αμέτρητα πνιχτά επιφωνήματα. Η αναφορά του ονόματός της, Χριστίνα Χριστοφάκη, στον φύλακα του κτιρίου ταξιδεύει με ταχύτητα φωτός στα ανώτερα κλιμάκια κάνοντας όλους να μιλούν για «μια θεά που ήρθε να εργαστεί στην “Ελευθεροτυπία”». Εκείνη μοιάζει σαν να μη βλέπει τα γεμάτα δέος βλέμματα των συναδέλφων της, σαν να είναι χορτασμένη από εκφράσεις θαυμασμού απέναντι στο πρόσωπό της. Είναι όντως χορτασμένη. Οχι μόνο από κομπλιμέντα αναφορικά με την εξωτερική της εμφάνιση αλλά και από χρήματα και οικογενειακή θαλπωρή. Κόρη του κατασκευαστή της Ανατολικής Αττικής και αντιδημάρχου στον Δήμο Καλυβίων Ανδρέα Χριστοφάκη, η Χριστίνα είχε την τύχη να μεγαλώσει με ανέσεις, χωρίς οι τελευταίες να καταφέρουν να εξαλείψουν από μέσα της την έμφυτη ευγένειά της και την ταπεινότητα που ο αυτοδημιούργητος πατέρας της τη συμβούλευε να κρατά απέναντι σε πρόσωπα και καταστάσεις.

Την περίοδο εκείνη ξεκινά να εργάζεται στην εφημερίδα και συγκεκριμένα στο τμήμα υποδοχής ειδήσεων, διορθώνοντας και συντάσσοντας ειδήσεις από την επαρχία. Ευσυνείδητη, επιμελής και καταρτισμένη όσον αφορά τα δημοσιογραφικά δρώμενα, κάνει τους περισσότερους να μιλούν για μια γυναίκα που αν το παλέψει θα έχει λαμπρό μέλλον στον χώρο που αποφάσισε να υπηρετήσει. Η Χριστίνα δεν κάνει λάθη ούτε σκασιαρχεία, δεν αργεί στο γραφείο, δεν γκρινιάζει στις βάρδιες, είναι συνεπής σε ό,τι αναλαμβάνει και πρόθυμη σε ό,τι της ζητηθεί. Στον χώρο της «Ελευθεροτυπίας» δεν ανήκει σε κάποια κλίκα, ούτε έχει πολλά πάρε-δώσε με τους υπόλοιπους εργαζόμενους. Τον φιλικό κύκλο της στη δουλειά πλαισιώνουν τρεις καλές φίλες η μία εκ των οποίων είναι η δεύτερη σύζυγος του Σπύρου Καρατζαφέρη, Χριστίνα.

Το 1994, λίγο πριν από τις δημοτικές εκλογές, η Χριστίνα ερωτάται αν θα την ενδιέφερε να εργαστεί παράλληλα με την «Ελευθεροτυπία» και στο γραφείο Τύπου του Δήμου Αθηναίων και συγκεκριμένα στο πλευρό του υποψήφιου τότε για τη δημαρχία Θόδωρου Πάγκαλου. Η Χριστίνα το επιθυμεί και κάπως έτσι βρίσκεται στο πλάι του πανίσχυρου την εποχή εκείνη Πάγκαλου. Οπως λένε σήμερα συνάδελφοί της, «η Χριστίνα τότε, στο γραφείο Τύπου του Πάγκαλου, τράβηξε πολύ κουπί. Δούλευε ασταμάτητα, σχεδόν δεν κοιμόταν, προκειμένου να ανταποκρίνεται όσο καλύτερα γινόταν στα αυξημένα καθήκοντά της. Οι μέρες και οι ώρες που περνούσε δίπλα στον Πάγκαλο ήταν αμέτρητες. Κάπου εκεί εκείνη γοητεύτηκε από το μυαλό του κι εκείνος από την εκθαμβωτική της εμφάνιση. Οχι, δεν ήταν απλά όμορφη. Ηταν η ωραιότερη γυναίκα της “Ελευθεροτυπίας”»!

Με την τρίτη σύζυγό του Χριστίνα Χριστοφάκη. Παρότι κάποιοι υποστηρίζουν ότι «ο Θόδωρος δεν θέλει να χωρίσει με τη Χριστίνα, περνάει απλώς μια δύσκολη φάση», η αγωγή διαζυγίου που κατέθεσε ο ίδιος στις 16 Οκτωβρίου του 2017 μαρτυρά ότι η σχέση αυτή δεν είναι όπως άλλοτε

Με την τρίτη σύζυγό του Χριστίνα Χριστοφάκη. Παρότι κάποιοι υποστηρίζουν ότι «ο Θόδωρος δεν θέλει να χωρίσει με τη Χριστίνα, περνάει απλώς μια δύσκολη φάση», η αγωγή διαζυγίου που κατέθεσε ο ίδιος στις 16 Οκτωβρίου του 2017 μαρτυρά ότι η σχέση αυτή δεν είναι όπως άλλοτε© Παρέχεται από: Protothema.gr

Ο Πάγκαλος μοιάζει τότε με το αδιαμφισβήτητο φαβορί απέναντι στο ατσαλάκωτο, νέο στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας που ακούει στο όνομα Δημήτρης Αβραμόπουλος. Eχοντας στο ενεργητικό του μiα μακρά και επιτυχημένη θητεία στο υπουργείο Εξωτερικών, με μοναδική του γκάφα την ατάκα «Η Γερμανία είναι οικονομικός γίγαντας αλλά πολιτικός νάνος» και την επακόλουθη συγνώμη του στον «νάνο» καγκελάριο Χέλμουτ Κολ, ο Πάγκαλος φαντάζει αήττητος. Λίγους μήνες μάλιστα πριν από τη μεγάλη αναμέτρηση, η κίνηση του Ανδρέα Παπανδρέου να τον χρίσει υπουργό Μεταφορών και Επικοινωνιών μεταφράζεται ως ένα ακόμη γερό χαρτί για τη διεκδίκηση του δήμου.

Ολα μοιάζουν να βαίνουν καλώς για το ΠΑΣΟΚ και ακόμη καλύτερα για τον Πάγκαλο, ο οποίος αν κατακτούσε ένα παραδοσιακό φέουδο της Νέας Δημοκρατίας, θα γινόταν αυτόματα και το πρώτο φαβορί για τη διαδοχή στο ΠΑΣΟΚ: «Η αυτοπεποίθησή του πριν από τις εκλογές του ‘94 ήταν κτηνώδης. Ο Ανδρέας τον είχε ρίξει στη μάχη αυτή βέβαιος ότι θα κερδίσει. Δεν ήταν μικρό πράγμα το να σε θεωρεί ο πρόεδρος το δυνατότερο πολιτικό χαρτί του. Πέραν τούτου, η ανταπόκριση της Χριστίνας στον έρωτά του για εκείνη μεγέθυνε ακόμη περισσότερο την ούτως ή άλλως αυξημένη αυτοπεποίθησή του. Κι εκεί ακριβώς έκανε το τεράστιο λάθος που σήμανε την ήττα του», λέει πρόσωπο που έζησε από κοντά τον Πάγκαλο την εποχή εκείνη. Το τεράστιο λάθος συνοψίζεται σε δύο μόνο λέξεις: «Κύριος Τίποτα». Ο χαρακτηρισμός του αθυρόστομου και απρόβλεπτου Πάγκαλου απέναντι στον ευγενή και ήπιων τόνων Αβραμόπουλο ωθεί τους ψηφοφόρους να μαυρίσουν τον πρώτο και να εκλέξουν πανηγυρικά τον δεύτερο. Λίγες ημέρες αργότερα -και συγκεκριμένα στις 26 Νοεμβρίου- ο ηττημένος Πάγκαλος καταφθάνει με μία γλάστρα υπό μάλης στην Εκάλη για τη γιορτή της Δήμητρας Λιάνη. Μοιάζει καλά, καθώς τη μεγάλη χασούρα του αντισταθμίζει εκείνη την εποχή ένα μεγάλο κέρδος: η κατάκτηση της όμορφης Χριστίνας Χριστοφάκη.

Ο γάμος τους δεν αργεί να αποτελέσει ένα κοσμικό γεγονός αλλά κεκλεισμένων των θυρών. Κουμπάρος ο Σπύρος Καρατζαφέρης, και καλεσμένοι λίγοι και εκλεκτοί. Το ζευγάρι εγκαθίσταται στο σπίτι της Χριστίνας στο Λαγονήσι, εκείνη θέλει όσο τίποτε στον κόσμο ένα παιδί κι εκείνος τη διεύρυνση της πολιτικής του καριέρας. Η τελευταία δεν θα κινηθεί ευθύγραμμα. Από υμνητής του Ανδρέα Παπανδρέου, ο Πάγκαλος μεταμορφώνεται αίφνης σε σφοδρό επικριτή του και μαζί με τον Κώστα Σημίτη και τη Βάσω Παπανδρέου πρωταγωνιστούν, έναν χρόνο μετά, στην ανατροπή του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ. Και παρότι επί των ημερών του εκσυγχρονιστή Σημίτη ανέβηκε κατακόρυφα, καταλαμβάνοντας τη θέση του υπουργού Εξωτερικών, ο εκρηκτικός του χαρακτήρας τον έφερε αντιμέτωπο με τους συντρόφους του ενώ συγκρούστηκε επανειλημμένως με τον ίδιο τον Σημίτη – ίσως γιατί μέσα του δεν μπόρεσε ποτέ να χωνέψει ότι δεν ήταν εκείνος στη θέση του…

Οσο συγκρουσιακή ήταν, ωστόσο, η πολιτική καθημερινότητά του τόσο ήρεμα έμοιαζε να κυλά η προσωπική του ζωή. Η Χριστίνα ήταν πάντοτε δίπλα του. Σύντροφος, αρωγός και επιμελήτρια του «φαίνεσθαι» μιας περσόνας που δύσκολα -έως και αδύνατον- μπορεί να κάποιος να βάλει σε καλούπια. Λίγο καιρό μετά τον γάμο τους εκείνη αποχωρεί από την «Ελευθεροτυπία». Κρατώντας πάντα χαμηλούς τόνους, δεν απασχολεί τα κοσμικά tabloids, δεν προκαλεί σχόλια, ενώ στέκεται πάντα κυρία στο πλάι του κατά 31 έτη μεγαλύτερου συζύγου της. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η ατάκα της στον Μπιλ Κλίντον όταν εκείνος τη ρώτησε για την τόσο μεγάλη διαφορά ηλικίας που έχει με τον σύζυγό της: «Ο Θόδωρος δεν είναι από τους πολιτικούς που έχουν ηλικία», απάντησε τότε αποστομώνοντας τον πρώην πλανητάρχη και επιδεικνύοντας την αγάπη και την αφοσίωση που έτρεφε για τον σύζυγό της.

Το 2001 η όμορφη Χριστίνα φέρνει στον κόσμο τους δίδυμους γιους της Ανδρέα και Θεόδωρο, ενώ τρία χρόνια αργότερα έρχεται στον κόσμο η 14χρονη σήμερα Γεωργία. Το ζευγάρι πλέει σε πελάγη ευτυχίας, με τη Χριστίνα να αποτελεί υπόδειγμα μητέρας ούσα πάντα δίπλα στα τρία παιδιά της. Το καλοκαίρι του 2010 η Χριστίνα αποφασίζει να κατέλθει στην πολιτική ως υποψήφια δήμαρχος στον Δήμο Σαρωνικού. Οι πρώτοι άνθρωποι που ενημερώνει είναι τα παιδιά της (!) και εν συνεχεία ο σύζυγός της, ο οποίος της απαντά: «Είσαι αθυρόστομη, διαθέτεις ενεργητικότητα και σωστή αντίληψη και επιπλέον προέρχεσαι από οικογένεια που έχει υπηρετήσει την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Αν τα διοχετεύσεις όλα αυτά στον δήμο, τότε θα έχεις επιτυχίες». Απέναντι στους κακόβουλους που σπεύδουν να ισχυριστούν ότι η Χριστίνα κατεβαίνει στις εκλογές με τις πλάτες του Πάγκαλου, η απάντησή της είναι η εξής: «Πήρα πολλά από το σύζυγό μου. Ο Θόδωρος είναι ένα μεγάλο πολιτικό σχολείο και παράδειγμα προς μίμηση για όσους θέλουν να ασχοληθούν με την πολιτική… Δεν ετέθη ποτέ θέμα οικογενειοκρατίας από τον Θόδωρο, ούτε πολιτικού ρίσκου του ιδίου σε περίπτωση που κάτι δεν πάει καλά».

Ωστόσο, για κάποια πρόσωπα που βρίσκονται στα πολιτικά πράγματα το ρίσκο στην περίπτωση αυτή το έπαιρνε αποκλειστικά και μόνο η Χριστίνα Χριστοφάκη:

«Ο Θόδωρος είναι ένας μεγάλος πολιτικός αλλά ταυτόχρονα ένας άνθρωπος που θα πει ό,τι του κατέβει στο κεφάλι. Ετσι έπραξε και τον Σεπτέμβριο του 2010, όταν, ενάμισι μόλις μήνα πριν από τις δημοτικές εκλογές στις οποίες κατέβαινε ως υποψήφια η σύζυγός του ξεστόμισε από τα έδρανα της Βουλής, ως αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Παπανδρέου, την ιστορική ατάκα: “Σας διορίσαμε. Μαζί τα φάγαμε”», λένε άνθρωποι από το στενό περιβάλλον του ζευγαριού και συνεχίζουν: «Η Χριστίνα έχασε στις εκλογές εκείνες και σ’ αυτή τη χασούρα ενδεχομένως να συνέβαλε κι εκείνο το “Μαζί τα φάγαμε” του Πάγκαλου, που εξόργισε μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού».

Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά αν η ιστορική πλέον εκείνη ατάκα σήμανε την πολιτική καταδίκη της Χριστίνας Χριστοφάκη. Ανθρωποι κοντά στην οικογένεια υποστηρίζουν, ωστόσο, ότι οι αντιδράσεις που ακολούθησαν έφεραν την οικογένεια αντιμέτωπη με τον τρόμο, κάτι που παραδέχτηκε σε συνέντευξή του τρία χρόνια μετά και ο ίδιος ο Θόδωρος Πάγκαλος: «Είναι γεγονός ότι για πρώτη φορά αντιμετωπίζω βία. Η χειρότερη βία δεν είναι να φοβάσαι μη σου επιτεθεί κάποιος, η χειρότερη βία είναι η έμμεση βία. Εχω δεχθεί τηλεφωνικές απειλές και μέσω μπλογκ για την οικογένειά μου έχουν γραφτεί πράγματα που δεν μπορώ να ελέγξω γιατί δεν ξέρω ποιοι είναι που λένε ότι θα έρθει η ώρα για τη γυναίκα σου και τα παιδιά σου να τα σύρουμε στον δρόμο». Κανείς δεν είναι εύκολο να ζει υπό το βάρος των απειλών. Η καθημερινότητα γκριζάρει, η ανεμελιά δίνει τη θέση της στη μόνιμη προσοχή, το αύριο φαντάζει σχετικό, ο φόβος γεννά γκρίνια και η γκρίνια χωρισμό. Αυτόν που στην περίπτωση του Θόδωρου Πάγκαλου και της Χριστίνας Χριστοφάκη κάποιοι υπολογίζουν κοντά στα τρία χρόνια…

Με τον Ανδρέα Παπανδρέου

Με τον Ανδρέα Παπανδρέου© Παρέχεται από: Protothema.gr

Μόνος στο Κολωνάκι

Σύμφωνα με μαρτυρίες κατοίκων του Κολωνακίου, είναι πάνω από δύο χρόνια που ο Θόδωρος Πάγκαλος μένει μόνος του σε ένα διαμέρισμα 80 περίπου τ.μ. Ακριβώς πάνω στην πλατεία. Σύμφωνα με τους ίδιους ανθρώπους, ο πρώην γίγαντας της πολιτικής δυσκολεύεται στο περπάτημα, ενώ στις μετακινήσεις του υπάρχουν πάντοτε δίπλα του δύο άνδρες, τους οποίους δικαιούται ως ασφάλεια λόγω της ιδιότητάς του ως πρώην αντιπροέδρου της κυβέρνησης. Για όλα τα παραπάνω η είδηση του διαζυγίου του από τη Χριστοφάκη, που είδε το φως της δημοσιότητας στις αρχές της περασμένης βδομάδας δεν σόκαρε σχεδόν κανέναν από τους γείτονες και τους φίλους του.

Παρότι κάποιοι υποστηρίζουν ότι «ο Θόδωρος δεν θέλει να χωρίσει με τη Χριστίνα, περνάει απλώς μια δύσκολη φάση», η αγωγή διαζυγίου που κατέθεσε ο ίδιος στις 16 Οκτωβρίου του 2017 μαρτυρά ότι η σχέση αυτή δεν είναι όπως άλλοτε. Ωστόσο η απουσία και των δύο πλευρών κατά την ακροαματική διαδικασία που είχε οριστεί μετά από αναβολή για τις 5 Νοεμβρίου σημαίνει ότι το ζευγάρι είτε αποφάσισε να δώσει στη σχέση του μια νέα ευκαιρία είτε να τη λύσει με τρόπο συναινετικό σε κάποιο συμβολαιογραφικό γραφείο. «Λυπάμαι γι’ αυτή την εξέλιξη», λέει κάποιος φίλος του και συνεχίζει: «Δεν είναι εύκολο να μένεις στα 80 σου χρόνια μακριά από την οικογένειά σου. Ο Θόδωρος έχει προβλήματα τα οποία δεν εξαντλούνται μόνο σε θέματα υγείας. Η οικονομική του κατάσταση είναι πολύ δύσκολη. Μετά από τόσες δεκαετίες κοινοβουλευτισμού η σύνταξή του είναι, όπως όλων των Ελλήνων, αισθητά μειωμένη και όσον αφορά στην ακίνητη περιουσία του ακούγονται κατά καιρούς διάφορες ανοησίες.

Με την Βάνα Μπάρμπα

Με την Βάνα Μπάρμπα© Παρέχεται από: Protothema.gr

Η πραγματικότητα είναι πως έχει ένα παλιό σπίτι στην Ελευσίνα, το πολιτικό γραφείο του στην Πειραιώς και ένα πατρικό στου Παπάγου, ακατοίκητο εδώ και 20 χρόνια. Πριν από 10 χρόνια, όταν πέθανε άκληρη μια πρώτη εξαδέλφη του πατέρα του τού άφησε το διαμέρισμα που μένει τώρα στο Κολωνάκι, το οποίο δεν βλέπει στην πλατεία αλλά στο πίσω μέρος και κάποια κτήματα στην Εύβοια. Τότε έκανε το λάθος να αποδεχθεί την κληρονομιά χωρίς να γνωρίζει ότι η θεία του χρωστούσε πολλά στην Εφορία, με αποτέλεσμα να οφείλει σήμερα ο ίδιος περί τις 300.000 ευρώ. Είναι λιτός άνθρωπος. Μόνος του μαγειρεύει ή παραγγέλνει κάτι πρόχειρο απ’ έξω, δεν έχει προσωπικό και η μοναδική του απόλαυση είναι το διάβασμα. Αν έβαζε κάποιος τα βιβλία που έχει διαβάσει ο Θόδωρος σε μια βιβλιοθήκη, η τελευταία θα έπρεπε να είναι πάνω από πέντε χιλιάδες τετραγωνικά μέτρα. Ας ελπίσουμε ότι όλα θα πάνε καλά για εκείνον».

Οπως και να ’χει και όποια και αν είναι η συνέχεια της πολυτάραχης ζωής του Θόδωρου Πάγκαλου, ένα πράγμα είναι βέβαιο: είτε κομμουνιστής είτε εκσυγχρονιστής, είτε παντρεμένος, είτε ελεύθερος, ο «El Toro» της δεκαετίας του ’60 ήταν πάντα απρόβλεπτος. Ο ίδιος το ήξερε και το απολάμβανε. Και όσο χαρακτηριστική είναι η παρομοίωση που κυκλοφορούσε κάποτε για εκείνον (ο Πάγκαλος είναι σαν την αγελάδα που αναποδογυρίζει την καρδάρα με το γάλα) τόσο φλεγματικά αυτοαναφορική ήταν και η απάντησή του: «Την αγελάδα την έχει ρωτήσει κανείς πώς αισθάνεται κάθε φορά που χύνει το γάλα;»

protothema.gr

Turkey’s Nuclear Future

0

In our latest issue of Turkeyscope Dr. Assa Ophir discusses the implications of Turkish efforts to potentially become a state with an independent nuclear program.

 

Since its formal admission to the Western camp in 1952, Turkey has relied on the NATO nuclear umbrella. As part of NATO’s nuclear deterrence, Turkey continues to host approximately 50 U.S. tactical nuclear weapons on its territory at the İncirlik Air Base. Turkey also has an impressive record of observing its commitments to the legal regimes that govern nuclear nonproliferation. Ankara signed onto numerous international platforms such as the Treaty on the Non-Proliferation of Nuclear Weapons (1969), the Zangger Committee and the Nuclear Suppliers Group (2000) as well as the Comprehensive Nuclear Test Ban Treaty (2001).[1]

Although traditionally Turkey has committed to the nuclear nonproliferation regime, a possible regional nuclear arms race that is most likely to be triggered by Iran in the near future may put an end to Ankara’s self-restraint. However, as far as Erdoğan’s increasingly ambitious Neo-Ottomanist leadership is concerned, it seems that Turkish domestic politics will be the core determinant shaping Turkey’s nuclear policy.

Signs of a Nuclear Weapons Program

Speaking at an economic forum in the city of Sivas on September 4, 2019, Turkish President Recep Tayyip Erdoğan made headlines when he articulated Turkey’s right to have nuclear weapons: “Some countries have missiles with nuclear warheads, not one or two. But I can’t have missiles with nuclear heads. I cannot accept this.”[2]

Erdoğan drew attention to the unfairness of the current international order and referred to the possession of nuclear weapons as a must for his country’s international prestige. He claimed that all developed countries – including Israel – possess nuclear weapons and interestingly made an ambiguous statement by saying that Turkey is “currently working on it.”[3] It was the first time he openly floated the idea of a Turkish nuclear option and hinted at Turkey’s ambitions to pursue a military nuclear program. Some indications suggest Erdoğan was not bluffing.

Following the Fukushima calamity in Japan. which revived negative views regarding the usage of nuclear power, Turkey launched the construction of its first nuclear power plant in Akkuyu on the southern coast of Mersin province.[4] According to reports in the Turkish press, the Akkuyu plant will meet 10 percent of country’s electricity needs.[5] Much of the Turkish population is eager to acquire nuclear know-how, and so they turned to Russia who agreed to provide the necessary technological infrastructure and scientific skills. The nuclear reactor will have four reactors, each with a capacity of 1,200 megawatts, and is being built by the Russian state nuclear energy agency Rosatom. The first unit is scheduled to start operations in 2023.[6]

As part of the Turkish-Russian agreement, students from Turkish universities have been enrolled in nuclear training programs in Russia to take jobs afterwards at the Akkuyu plant. According to some reports, Turkish engineering students have become the second largest national group studying nuclear sciences in Russia.[7] Turkish engineers who came back to Turkey told the Milliyet newspaper about their intensive studies in Russia which took a total of seven and a half years of training, including two years of Russian language preparatory classes.[8]

Apart from Russia, Turkey also initiated a rapprochement with nuclear-armed Pakistan. Turkey was Pakistan’s fourth-largest source of arms, surpassing the United States, and Pakistan was Turkey’s third-largest arms export market Between 2016 – 2019. While China remains Pakistan’s main source of imported defense hardware, Turkey is increasingly providing Pakistan another important alternative to inaccessible Western arms.[9] It is possible to speculate that Turkey would be interested in receiving something in return from Pakistan, and that it might be a transfer of nuclear technologies for military purposes.

Other indications of the Turkish ambitions which have not been widely reported on include the development of Ballistic missiles and Turkey’s space program. In 2012, The Scientific and Technological Research Council of Turkey (TÜBİTAK) announced the government’s aim to develop a 2,500 km-range-missile.[10] Turkey also established the Turkish Space Agency in 2018, hoping to join the handful of other countries with space programs. Erdoğan himself unveiled the Turkish space program at an official ceremony on February 9, 2021. The program includes missions to the moon, sending Turkish astronauts into space, and developing internationally viable satellite systems.[11] Turkey is eager to develop national launch capabilities, which may ultimately be similar to Iran’s “civilian” space program.[12]

Assessing Turkish Nuclear Attitudes

Turkish political, religious and media elites’ engagement with nuclear politics in Turkey over the years has received little attention, whereas President Erdoğan’s declarations have received the bulk of the foreign and domestic media attention.

The Islamist perspectives on possession of nuclear weapons are based on an examination of the Quran and Sunnah, i.e., traditions and practices of Prophet Muhammad. Turkey’s right to develop nuclear capabilities is explained as a legitimate means of deterrence, as understood in the Islamic tradition. Hayrettin Karaman, Erdoğan’s chief preacher, conveyed the idea in the pro-government daily Yeni Şafak: “In the time of our Prophet {Muhammad}, the most effective means of war were horse and arrow. For this reason, Muslims were encouraged to receive training in horse riding and shooting arrows. Today, the most effective weapon is the nuclear weapon…. countries that do not have nuclear weapons are suffering from lack of power and face great danger and threat,”[13]

Nedret Ersanel, another columnist at Yeni Şafak, called Turkey to develop nuclear weapons without losing any time. In his piece on January 6, 2021 Ersanel said: “As for the nuclear weapons issue. My personal opinion; we need it! The timing is right? Yes it is. Do not listen to those who say, ‘Oh, what are you talking about?’.”[14]

For the ultra-nationalists in Turkey, developing nuclear capabilities is instrumental to state security and the survival of the Turkish state. The father of the Nationalist Movement Party (MHP) and iconic figure of the far right in Turkey, Alparslan Türkeş, has asserted already in 1975 that Turkey should acquire nuclear weapons.[15] Other top officials in the ultra-nationalist camp like former minister of state, Sadi Somuncuoğlu, or former transportation minister, Enis Öksüz, has also made similar calls in the past regarding the need to develop a nuclear military program.[16]

In the Kemalist-nationalist camp there is a general aversion towards the idea of a nuclear program and the government cooperation with Russia or other non-Western players on that matter. Despite frustrations with the EU and the USA in recent years, they still believe that Turkey’s security interests are better served in NATO and the Western security establishment.

As the bastion of Kemalists today and Turkey’s main opposition party, the Republican People’s Party (CHP), was against the Akkuyu project and Erdoğan’s nuclear adventure from the very beginning. CHP leader Kemal Kılıçdaroğlu made it very clear when he spoke at a meeting with the head of Ankara Chamber of Commerce on 10 June 2010:

We do not want any of our neighbors, including, Israel and Iran, to have nuclear weapons in this region. If we want to institute peace in the Middle East, we pursue the elimination of nuclear weapons, not only in this region, but also in the world in general. That is because our basic philosophy is to make peace prevail. As CHP, we have been against nuclear weapons for a long time.[17]

In addition to power politics, due to Akkuyu’s location on the Ecemiş earthquake fault line, government critics voice serious concerns about environmental safety and financial concerns. Ahmet Akın, deputy chairman of the CHP, questioned the economic feasibility of the Akkuyu project during a party meeting on January 24, 2021. According to Akın, the fact that the project is fully owned by a Russian corporation (over 99%), the Akkuyu plant would essentially become a Russian base inside Turkey’s borders.[18]

Meral Akşener, the leader of opposition nationalist İYİ party, cited Germany as example for a country that reducing its carbon emissions and expanding renewable energy use. According to Akşener, while Turkey is busy in inaugurating its first nuclear power plant, Germany is closing its nuclear power plants. “They say {Germans}, ‘This technology is risky and outdated’ and they are closing it,” she noted. “However, our {government}, says that ‘It is a new and amazing technology’ and flaunt themselves.”[19]

Similarly to other opposition parties and unsurprisingly, the Kurdish HDP is also against the construction of the Akkuyu nuclear reactor citing mainly safety and environmental concerns. In a September 17, 2018, public statement published on the official website of the party the HDP has warned that the nuclear reactor constitutes a threat not only to Mersin and its surrounding, but to Turkey and the entire region.[20] Some of the HDP officials, including parliament members, are actively participating in the demonstrations against the Akkuyu project. On 27 July 2021, a lawsuit has been filed against HDP members who joined anti-nuclear protest in Mersin.[21]

Conclusion

The prospects whether Turkey proliferates or not in the near future are very much interconnected with the domestic political dynamics inside the country. A continuation of Erdoğan’s rule or having one of his heirs in power would likely to pave the way for a nuclear Turkey. President Erdoğan has already demonstrated that he is ready to pay political and economic prices for his strategic decisions. A return to a Kemalist “Old-Turkey” order, on the other hand, or at least some features of the Ancien Régime with its Western orientation, would probably make Turkey give up its quest for nuclear capabilities. A Kemalist-nationalist camp at the helm would restore Turkey’s traditional foreign policy which acknowledges the West and the US as genuine allies. In such a scenario, it seems that Ankara would choose to abandon the nuclear option and go back to rely on NATO’s nuclear umbrella.


Dr. Assa Ophir is a freelance geopolitical and OSINT Analyst. He received his doctorate from the department of Middle Eastern Studies at Bar Ilan University. In 2016 he was awarded the Bar-Ilan University President’s scholarship for outstanding PhD students. His research interests include political history of the Modern Middle East, civil-military relations in Turkey, Turkish defense industry, minorities and social media in Turkey.


[1] Mustafa Kibaroğlu, “Lessons from Turkey’s Long Quest for Nuclear Power,” in The nuclear question in the Middle East, CIRS, Summary Report No. 4, 2012, 15-16.

[2] Deutsche Welle, “Erdoğan: Nükleer Füzemiz Olmamasını Kabul Etmiyorum,” September 4, 2019.

[3] Ibid.

[4] According to reports in the Turkish media, the government plans to build another two nuclear power plants in addition to the Akkuyu facility, one with a Japanese and French consortium, and the other with a Chinese help. However, it is not clear when or even whether these joint projects will be materialize.

[6] Ioannis N. Kessides, “The Future of the Nuclear Industry Reconsidered: Risks, Uncertainties, and Continued Potential,” Policy Research Working Paper No. 6112, World Bank, Washington, DC, 2012, 206; Shaul Shay, “Turkey is going nuclear,” IPS Publications, August 2018, 2 – 3. It should be noted that experts were not positive about the landscape of nuclear industry even before the Fukushima incident, for example, see Glenn R. George, “Financing New Nuclear Capacity: Will the ‘Nuclear Renaissance’ be a Self-Sustaining Reaction?,” The Electricity Journal 20, no. 3 (2007): 12–20; William J. Nuttall and Simon Taylor, “Financing the nuclear renaissance,” European Review of Energy Markets 3, no. 2 (2009): 187-202.

[7] John Spacapan, “Conventional wisdom says Turkey won’t go nuclear. That might be wrong,” The Bulletin of the Atomic Scientists, July 7, 2020.

[8] Mithat Yurdakul ,”‘A’dan Z’ye Nükleer Santral Yapacağız’,” Milliyet, April 12, 2021.

[9] Arif Rafiq, “The Turkey-Pakistan entente: Muslim middle powers align in Eurasia,” Middle East Institute, January 29, 2021.

[10] Hürriyet, “TÜBİTAK: Hedefimiz 2 bin 500 Kilometre Menzilli Füze Yapmak”, January 14, 2012.

Giving a 2,500 km range target by the government was indeed to set the bar high considering that the longest range the Turkish industry can currently achieve is the 280 km range ‘Bora’ missile, which saw its operational debut back in May 2019, see Can Kasapoğlu, “Turkey’s Nuclear Onset: Military Policy, Techno-Nationalism Trends and Defence Industrial Capabilities,” SWP, No. 38 October 2019, 2-3.

[11] Suzan Frazer, “Turkey unveils space program including 2023 moon mission,” AP News, February 9, 2021.

[12] Uzi Rubin, “Iran’s Space Program,” JISS, September 10, 2020.

[13] Hayrettin Karaman, “Nükleer Silah Yasağı,” Yeni Şafak, October 30, 2009.

For other examples of Islamist view on nuclear weapons see, Sorularla İslamiyet, “Bir devletin, savunma amaçlı olarak, nükleer silah edinmesi caiz midir?” May 20, 2015; Sadullah Aydın, “Nükleer teknoloji Müslümanların da hakkı,” Doğruhaber, April 18, 2021; Milli Gazete, ”Düşmana Karşı, en Mükemmel Kuvveti ve Silahı Hazırlamak Gerek,” September 8, 2006.

[14] Nedret Ersanel, “Daha S400’ü Hazmedemediler, bir de Nükleer Silah Yaparsanız…,” Yeni Şafak, January 6, 2021.

[15] Oğuzhan Cengiz, Alparslan Türkeş ve Dokuz Işık (İstanbul: Bilgeoğuz Yayınları, 2014), 518.

[16] Hürriyet, “MHP, Atom Bombası İstiyor,” March 12, 2000; Kibaroğlu, “Nuclearization of the Middle East,” 20.

[17] Habertürk, “Aygün’den, Kılıçdaroğlu’na Ziyaret,” June 10, 2010.

[18] “CHP Genel Başkan Yardımcısı Akın’dan Akkuyu Nükleer Santralı Bilgi Notu,” CHP parliamentary group meeting, January 24, 2021.

[19] “O kirli çarkı haramzadelerin başında kıracağız,” İyi Party parliamentary group meeting, June 23, 2021.

Le nom d’Ursula von der Leyen mêlé à un scandale en Bulgarie

0

Par

Un enregistrement clandestin de l’ex-Premier ministre bulgare Kiril Petkov compromet la formation du gouvernement et mêle Ursula von der Leyen à un scandale.