Αρχική Blog Σελίδα 102

Γιατί ο Τραμπ απείλησε να βομβαρδίσει το Ομάν;

0

 

Al Jazeera English
19 Αυγούστου 2026

Σημαντικότερα θέματα της εβδομάδας

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ απείλησε να βομβαρδίσει το Ομάν, εάν αυτό «σταθεί εμπόδιο» σε μια ειρηνευτική συμφωνία με το Ιράν. Εξετάζουμε γιατί ο Τραμπ απειλεί έναν μακροχρόνιο σύμμαχο των Ηνωμένων Πολιτειών και τι θα μπορούσε να σημαίνει αυτή η εξέλιξη για τις προσπάθειες τερματισμού του πολέμου.

Σε μια ξεχωριστή εξέλιξη, η Κίνα ανακοίνωσε μια νέα θαλάσσια διαδρομή στην Αρκτική, καθώς οι συγκρούσεις διαταράσσουν κρίσιμες θαλάσσιες οδούς στη Μέση Ανατολή. Εξηγούμε πώς λειτουργεί ο «Παγωμένος Δρόμος του Μεταξιού» και κατά πόσο θα μπορούσε να αποτελέσει βιώσιμη εναλλακτική λύση για το παγκόσμιο εμπόριο.

Παράλληλα, η Ρωσία προειδοποίησε το Ηνωμένο Βασίλειο ότι θα υπάρξουν «συνέπειες» σχετικά με μη επανδρωμένα αεροσκάφη βρετανικής κατασκευής, τα οποία φέρεται να χρησιμοποιήθηκαν από την Ουκρανία για επιθέσεις εναντίον της Ρωσίας. Αναλύουμε γιατί η Μόσχα εξέδωσε την προειδοποίηση αυτή τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, τι θα μπορούσαν να περιλαμβάνουν οι συνέπειες και εάν υπάρχει κίνδυνος μιας ευρύτερης αντιπαράθεσης.

ΑΝΑΛΥΣΗ

Γιατί ο Τραμπ απείλησε να βομβαρδίσει το Ομάν — για δεύτερη φορά;

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ απείλησε να βομβαρδίσει το Ομάν με αφορμή τα Στενά του Ορμούζ, ενώ οι ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν έχουν περιέλθει σε αδιέξοδο.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ δηλώνει ότι θα ανακηρύξει τα Στενά του Ορμούζ αμερικανική επικράτεια.

Της Sarah Shamim
Δημοσιεύθηκε στις 18 Αυγούστου 2026

Ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Ντόναλντ Τραμπ απείλησε να βομβαρδίσει το Ομάν, εάν αυτό «σταθεί εμπόδιο» σε μια ειρηνευτική συμφωνία μεταξύ των ΗΠΑ και του Ιράν.

Το Ομάν διαπραγματεύεται αυτή την περίοδο με το Ιράν για την επαναλειτουργία των κρίσιμης σημασίας Στενών του Ορμούζ, ενώ η Τεχεράνη έχει δηλώσει επανειλημμένα ότι δεν πρόκειται να συνομιλήσει απευθείας με τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Τη Δευτέρα, ενώ Ιρανοί αξιωματούχοι δήλωναν ότι βρίσκονταν κοντά στην ανακοίνωση συμφωνίας με το Ομάν, έληξε ένα Μνημόνιο Κατανόησης διάρκειας 60 ημερών μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης.

Το Μνημόνιο Κατανόησης προέβλεπε μια περίοδο ειρηνευτικών συνομιλιών, αλλά είχε ουσιαστικά καταρρεύσει από τα πρώτα του στάδια. Έληξε με ελάχιστες ελπίδες ανανέωσής του.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Τραμπ απειλεί το Ομάν, έναν σύμμαχο των Ηνωμένων Πολιτειών ο οποίος δεν έχει εμπλακεί ποτέ σε άμεση σύγκρουση με τις ΗΠΑ.

Το Ομάν —μέσα από τα χωρικά ύδατα του οποίου διέρχονται επίσης τα αμφισβητούμενα Στενά του Ορμούζ— έχει τοποθετηθεί ως ουδέτερη πλευρά στον πόλεμο μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν.

Παρά την ουδέτερη στάση του, έχει δεχθεί σειρά ιρανικών πληγμάτων. Το Ιράν έχει στοχοποιήσει αμερικανικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις και υποδομές σε ολόκληρη την περιοχή, ως αντίποινα για τις αμερικανοϊσραηλινές επιθέσεις.

Τώρα, ο Τραμπ απειλεί να πλήξει και το Ομάν.

Ακολουθούν περισσότερες πληροφορίες για το τι ακριβώς απείλησε να κάνει ο Τραμπ και για ποιους λόγους.

Με τι απείλησε ο Τραμπ το Ομάν;

Ο Τραμπ δήλωσε τη Δευτέρα στο αμερικανικό τηλεοπτικό δίκτυο Fox News ότι το Ιράν πρέπει να παραδοθεί. Ισχυρίστηκε επίσης ότι η κυβέρνησή του έχει ανοίξει έναν απευθείας, ανεπίσημο δίαυλο επικοινωνίας για συνομιλίες με τους Φρουρούς της Ισλαμικής Επανάστασης του Ιράν —IRGC.

Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, απείλησε να βομβαρδίσει το Ομάν, σύμμαχο των ΗΠΑ, εάν αυτό «σταθεί εμπόδιο» στις αμερικανικές συνομιλίες με το Ιράν.

«Εάν το Ομάν σταθεί εμπόδιο, θα το βομβαρδίσουμε ανελέητα», είπε, χρησιμοποιώντας χυδαία έκφραση.

Εκπρόσωπος των Φρουρών της Επανάστασης διέψευσε τον ισχυρισμό του Τραμπ περί απευθείας συνομιλιών. Μιλώντας στο ημιεπίσημο ιρανικό πρακτορείο Tasnim News, δήλωσε:

«Δεν διεξάγονται συνομιλίες μεταξύ αξιωματούχων των Φρουρών της Επανάστασης και των Αμερικανών. Αυτό το ψέμα του Τραμπ δεν είναι παρά αποκύημα των φαντασιώσεων που προκαλούν οι αυταπάτες και οι εφιάλτες του, ως αποτέλεσμα της ήττας και της απόγνωσης που έχει βιώσει στον πόλεμο».

Έχει απειλήσει ξανά το Ομάν;

Η Δευτέρα δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Τραμπ απείλησε το Ομάν κατά τη διάρκεια του πεντάμηνου πολέμου μεταξύ των ΗΠΑ και του Ιράν. Τον Μάιο είχε διατυπώσει μια παρόμοια απειλή.

Κατά τη διάρκεια συνεδρίασης του υπουργικού συμβουλίου στις 27 Μαΐου, ένας δημοσιογράφος ρώτησε τον Τραμπ τι πίστευε για το ενδεχόμενο το Ομάν και το Ιράν να επιβλέπουν από κοινού τη ναυσιπλοΐα στα Στενά του Ορμούζ.

«Θα αποδεχόσασταν μια βραχυπρόθεσμη συμφωνία που θα επέτρεπε στο Ιράν και στο Ομάν να ελέγχουν τα Στενά;» ρώτησε ο δημοσιογράφος.

Ο Τραμπ απάντησε με μια φαινομενικά αυθόρμητη απειλή:

«Κανείς δεν πρόκειται να τα ελέγξει. Πρόκειται για διεθνή ύδατα και το Ομάν θα συμπεριφερθεί όπως όλοι οι υπόλοιποι, διαφορετικά θα αναγκαστούμε να το ανατινάξουμε».

Αρχικά διατυπώθηκαν εικασίες ότι ο Τραμπ μπορεί να είχε κάνει λάθος και να είπε «Ομάν» αντί για «Ιράν». Ωστόσο, το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών δημοσίευσε αργότερα το σχόλιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, συνοδεύοντάς το από απομαγνητοφώνηση στην οποία γινόταν σαφής αναφορά στο αραβικό κράτος.

Ποιο είναι το ευρύτερο πλαίσιο;

Τις τελευταίες εβδομάδες, το Ιράν και το Ομάν διεξάγουν απευθείας συνομιλίες, με τη μεσολάβηση του Κατάρ, προκειμένου να καταλήξουν σε συμφωνία για τη μελλοντική διαχείριση της θαλάσσιας κυκλοφορίας στα Στενά του Ορμούζ.

Μετά την υπογραφή του Μνημονίου Κατανόησης με τις ΗΠΑ στις 17 Ιουνίου, το Ιράν είχε συμφωνήσει να διατηρήσει τα Στενά ανοικτά για τη ναυσιπλοΐα χωρίς την επιβολή τελών επί 60 ημέρες.

Η συμφωνία, όμως, άρχισε γρήγορα να καταρρέει, καθώς οι δύο πλευρές διαφώνησαν σχετικά με το ποιος είχε τον τελικό έλεγχο των Στενών — και ειδικότερα ποιες διαδρομές έπρεπε να ακολουθούν τα πλοία.

Προς το τέλος Ιουνίου, το Ιράν εξαπέλυσε επιθέσεις εναντίον πλοίων που είχαν ακολουθήσει διαδρομή την οποία είχε καθορίσει το Ομάν και είχε εγκρίνει η Ουάσιγκτον, αντί να ακολουθήσουν την ιρανική διαδρομή. Στη συνέχεια, οι ΗΠΑ επανέλαβαν τις επιθέσεις εναντίον του Ιράν για σχεδόν δύο εβδομάδες.

Μετά τις εξελίξεις αυτές, το Ιράν αρνήθηκε να συνομιλήσει απευθείας με τις ΗΠΑ. Υποστήριξε ότι η Ουάσιγκτον είχε παραβιάσει τους όρους του Μνημονίου Κατανόησης, το οποίο προέβλεπε παύση των εχθροπραξιών σε όλα τα μέτωπα, και άρχισε συνομιλίες με το Ομάν για το μέλλον των Στενών.

Το Ιράν παρουσίασε επίσης κατάλογο νέων απαιτήσεων. Σύμφωνα με την Τεχεράνη, πριν επαναληφθούν οι συνομιλίες θα πρέπει να αρθούν οι κυρώσεις και να τερματιστούν οριστικά οι αμερικανικές επιθέσεις.

Τη Δευτέρα, η Τεχεράνη ανακοίνωσε ότι το Ιράν και το Ομάν κατέληξαν σε συμφωνία για μια νέα θαλάσσια διαδρομή στα Στενά και ότι προετοιμάζουν πλέον κοινή διακήρυξη.

Ο εκπρόσωπος του ιρανικού υπουργείου Εξωτερικών, Εσμαΐλ Μπαγαΐ, δήλωσε ότι ο προτεινόμενος μηχανισμός ελέγχου των Στενών επιδιώκει να προστατεύσει τα συμφέροντα τόσο του Ιράν όσο και του Ομάν, επιτρέποντας παράλληλα την ασφαλή διέλευση της εμπορικής ναυτιλίας.

«Είναι η πρώτη φορά που αναπτύσσεται ένας μηχανισμός ο οποίος αποσκοπεί ταυτόχρονα στη διασφάλιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων των δύο παράκτιων κρατών και στην ασφαλή διέλευση των εμπορικών πλοίων», δήλωσε ο Μπαγαΐ.

Τα Στενά του Ορμούζ αποτελούν θαλάσσια οδό κρίσιμης σημασίας. Πριν από την έναρξη του πολέμου ΗΠΑ–Ισραήλ εναντίον του Ιράν, στις 28 Φεβρουαρίου, από αυτά διερχόταν το ένα πέμπτο των παγκόσμιων ποσοτήτων πετρελαίου και υγροποιημένου φυσικού αερίου —LNG. Περίπου 130 πλοία διέσχιζαν καθημερινά τα Στενά.

Το Ιράν έκλεισε τα Στενά στις αρχές Μαρτίου, επιτρέποντας τη διέλευση μόνο σε περιορισμένο αριθμό πλοίων τα οποία θεωρούσε «φιλικά». Το καθεστώς αυτό διατηρήθηκε μέχρι την υπογραφή του Μνημονίου Κατανόησης με τις ΗΠΑ στις 17 Ιουνίου.

Έκτοτε, το ζήτημα των Στενών αποτελεί το βασικό εμπόδιο στις συνομιλίες για την επίτευξη μιας μόνιμης ειρηνευτικής συμφωνίας και τον τερματισμό του πολέμου εναντίον του Ιράν.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, από την πλευρά τους, έχουν επιβάλει δικό τους αποκλεισμό στα ιρανικά λιμάνια εντός και γύρω από τα Στενά.

Την προηγούμενη εβδομάδα, αμερικανικές δυνάμεις άνοιξαν πυρ εναντίον φορτηγού πλοίου υπό σημαία Παναμά. Οι ΗΠΑ κατηγόρησαν το πλοίο ότι επιχειρούσε να προσεγγίσει ιρανικά λιμάνια και ότι δεν συμμορφώθηκε με τις εντολές να αλλάξει πορεία.

Η κρίση έχει προκαλέσει παγκόσμιες ελλείψεις ενέργειας και μεγάλη άνοδο της τιμής του πετρελαίου. Η τιμή του Brent, που αποτελεί το διεθνές σημείο αναφοράς, βρισκόταν περίπου στα 66 δολάρια το βαρέλι λίγο πριν ξεκινήσει η σύγκρουση στη Μέση Ανατολή.

Κατά τη διάρκεια του πολέμου, η τιμή ξεπέρασε επανειλημμένα τα 100 δολάρια, με πιο πρόσφατη περίπτωση την 23η Ιουλίου. Τον Μάρτιο έφτασε ακόμη και τα 119 δολάρια το βαρέλι.

Την Τρίτη, τα συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης του Brent αυξήθηκαν στα 91,22 δολάρια το βαρέλι, πλησιάζοντας το υψηλότερο επίπεδο των τελευταίων τριών εβδομάδων.

Ποια είναι η θέση του Ομάν για τον πόλεμο με το Ιράν;

Το Ομάν, το οποίο είναι γνωστό για την ουδέτερη στάση του, δεν έχει δηλώσει δημοσίως ότι σκοπεύει να συμμετάσχει μαζί με το Ιράν στον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ομάν είναι στενοί εταίροι, με μια σχέση που εκτείνεται σε σχεδόν 200 χρόνια. Οι δύο χώρες έχουν συνάψει πολλές συμφωνίες συνεργασίας, μεταξύ των οποίων:

  • εταιρικές σχέσεις στον τομέα της ασφάλειας,
  • συμφωνία ελεύθερου εμπορίου,
  • και συμφωνία επιστημονικής και τεχνολογικής συνεργασίας.

Κατά τη διάρκεια του πολέμου, το Ιράν εξαπέλυσε πολλαπλές επιθέσεις εναντίον αμερικανικών στρατιωτικών εγκαταστάσεων και ενεργειακών υποδομών σε γειτονικές χώρες, συμπεριλαμβανομένου του Ομάν.

Το Ομάν είχε προηγουμένως διαδραματίσει ρόλο βασικού μεσολαβητή μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης, στην προσπάθειά τους να βρουν λύση στον πόλεμο που ξεκίνησε στις 28 Φεβρουαρίου, όταν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ επιτέθηκαν στο Ιράν.

Γιατί, λοιπόν, ο Τραμπ απειλεί τώρα το Ομάν;

Μια πιθανή συνεννόηση Ιράν–Ομάν για τα Στενά του Ορμούζ θα μπορούσε να έρχεται σε αντίθεση με μία από τις βασικές απαιτήσεις της Ουάσιγκτον: να παραιτηθεί το Ιράν από τον έλεγχο των Στενών ως προϋπόθεση για τον τερματισμό του πολέμου.

Αντί να περιορίσει αυτόν τον έλεγχο, μια τέτοια συμφωνία θα του προσέδιδε μεγαλύτερη νομιμοποίηση, επισημοποιώντας τη θέση του Ιράν.

Οι ειδικοί εκτιμούν, ωστόσο, ότι ο Τραμπ πιθανότατα είναι επίσης εξοργισμένος επειδή οι Ηνωμένες Πολιτείες φαίνεται να έχουν αποκλειστεί από τη συμφωνία που αφορά τα Στενά.

«Εν μέρει, μια λύση που θα επιτευχθεί χωρίς αμερικανική μεσολάβηση και θα επιτρέπει στο Ομάν και στο Ιράν να διαχειρίζονται τη διέλευση από τα Στενά του Ορμούζ —τα οποία βρίσκονται εξ ολοκλήρου εντός των χωρικών υδάτων των δύο χωρών— θα καταδείκνυε πόσο ανίσχυρες είναι και υπήρξαν οι Ηνωμένες Πολιτείες», δήλωσε στο Al Jazeera η Laleh Khalili, καθηγήτρια Σπουδών του Κόλπου στο Πανεπιστήμιο του Έξετερ.

Οι ΗΠΑ και το Ιράν διαφωνούν έντονα και σχετικά με το εάν πρέπει να επιτρέπεται στην Τεχεράνη να επιβάλλει τέλη στις ναυτιλιακές εταιρείες που χρησιμοποιούν τα Στενά.

Σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, απαγορεύεται η επιβολή διοδίων για τη διέλευση από φυσικές θαλάσσιες οδούς όπως τα Στενά του Ορμούζ, ακόμη και όταν αυτές δεν αποτελούν, από τεχνική άποψη, διεθνή ύδατα. Επιτρέπεται, ωστόσο, η χρέωση για συγκεκριμένες υπηρεσίες, όπως:

  • η ασφάλιση,
  • η περιβαλλοντική προστασία,
  • και ο ελλιμενισμός.

Μένει να διαπιστωθεί εάν το ζήτημα αυτό θα αντιμετωπιστεί σε μια ενδεχόμενη συμφωνία μεταξύ Ιράν και Ομάν.

Στα τέλη Ιουλίου, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάρκο Ρούμπιο προειδοποίησε ότι δεν πρέπει να επιτραπεί στο Ιράν να επιβάλλει διόδια στα πλοία που διασχίζουν τα Στενά.

Λίγες ημέρες νωρίτερα, ο ίδιος ο Τραμπ είχε δεσμευτεί ότι δεν θα επιβληθούν διόδια για τη διέλευση από τα Στενά — εκτός εάν αυτά εισπράττονται από τις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Στις 14 Αυγούστου, ο Τραμπ προχώρησε ακόμη περισσότερο. Μιλώντας σε υποστηρικτές του στη Νέα Υόρκη, δήλωσε ότι σχεδιάζει να ανακηρύξει τα Στενά του Ορμούζ «επικράτεια» των Ηνωμένων Πολιτειών.

«Αφού ολοκληρώσουμε τη συντριβή του Ιράν, το οποίο υφίσταται πολύ βαριά ήττα, σύντομα θα ανακηρύξω τα Στενά του Ορμούζ επικράτεια των Ηνωμένων Πολιτειών», δήλωσε ο Τραμπ.

Ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών του Ιράν για νομικές και διεθνείς υποθέσεις, Kazem Gharibabadi, απάντησε στην απειλή με προκλητικό τόνο μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

«Ο Τραμπ δήλωσε ότι, μετά την ήττα του Ιράν, θα ανακηρύξει σύντομα τα Στενά του Ορμούζ αμερικανική επικράτεια», έγραψε ο Gharibabadi.

«Τα Στενά του Ορμούζ δεν μπορούν να καταληφθούν με ένα tweet, ούτε με ένα αεροπλανοφόρο, ούτε με την έκδοση ενός διατάγματος, ούτε με μια προεκλογική ομιλία. Το Ιράν ούτε φοβάται τις απειλές ούτε εκφοβίζεται από επιδείξεις ισχύος».

Al Jazeera

Η ισραηλινή επίθεση στη Συρία κινδύνευσε να προκαλέσει απογείωση τουρκικών μαχητικών και στρατιωτική κλιμάκωση, δηλώνει Αμερικανός απεσταλμένος στην Jerusalem Post

0

 

Ο ειδικός απεσταλμένος των ΗΠΑ, Τομ Μπάρακ, προειδοποίησε ότι η ισραηλινή επίθεση στην αεροπορική βάση Αμπού αλ-Ντουχούρ, κοντά στην Ιντλίμπ της Συρίας, θα μπορούσε να οδηγήσει σε ταχεία κλιμάκωση και άμεση στρατιωτική αντιπαράθεση, με πιθανή εμπλοκή της Τουρκίας.

Ο ειδικός απεσταλμένος των ΗΠΑ για τη Συρία και πρεσβευτής στην Τουρκία, Τομ Μπάρακ, μιλά σε συνεδρία του Διπλωματικού Φόρουμ της Αττάλειας, στις 17 Απριλίου 2026.

Φωτογραφία: REUTERS/Umit Bektas/Αρχείο

Του Amichai Stein 
Ενημερώθηκε στις 19 Αυγούστου 2026, 14:30

Το βράδυ της Τρίτης, το γραφείο του πρωθυπουργού ανέλαβε την ευθύνη για επίθεση στην αεροπορική βάση Αμπού αλ-Ντουχούρ, στην επαρχία Ιντλίμπ της Συρίας.

Ο πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Τουρκία και ειδικός απεσταλμένος της κυβέρνησης Τραμπ για τη Συρία, Τομ Μπάρακ, δήλωσε ότι η επίθεση «ενείχε πραγματικό κίνδυνο ταχείας κλιμάκωσης σε άμεση στρατιωτική αντιπαράθεση μεταξύ του Ισραήλ και της Τουρκίας, καθώς και της Συρίας».

«Οι τουρκικές δυνάμεις δεν γνώριζαν ότι τα ισραηλινά αεροσκάφη κατευθύνονταν προς τη συγκεκριμένη συριακή βάση ούτε ποιος ήταν ο σκοπός τους. Ως εκ τούτου, θα μπορούσαν ενδεχομένως να είχαν αποφασίσει να απογειώσουν τα δικά τους μαχητικά, πιστεύοντας ότι βρίσκονταν οι ίδιες υπό επίθεση», δήλωσε ο Μπάρακ σε συνέντευξή του στην Jerusalem Post την Τετάρτη.

«Τα χθεσινά γεγονότα ήταν σοβαρά και ανησυχητικά. Ωστόσο, αισθανόμαστε ανακούφιση που δεν χάθηκε καμία ανθρώπινη ζωή και που η κατάσταση δεν κλιμακώθηκε», πρόσθεσε.

Η Συρία ανακοίνωσε την Τρίτη ότι το Ισραήλ πραγματοποίησε οκτώ αεροπορικές επιδρομές στον διάδρομο προσγείωσης και απογείωσης και στις εγκαταστάσεις αποθήκευσης της βάσης Αμπού αλ-Ντουχούρ, περίπου 70 χιλιόμετρα ανατολικά των τουρκικών συνόρων.

Το γραφείο του Ισραηλινού πρωθυπουργού δήλωσε αργά το βράδυ της Τρίτης ότι η Συρία βρισκόταν «στα πρόθυρα» παραβίασης ενός «καθεστώτος ασφαλείας που είχε συμφωνηθεί με το Ισραήλ», επιτρέποντας την ανάπτυξη τουρκικών στρατευμάτων στην αεροπορική βάση.

Η βάση Αμπού αλ-Ντουχούρ μετά τις επιθέσεις, Συρία, 18 Αυγούστου 2026. Φωτογραφία: REUTERS/Stringer

«Το Ισραήλ προειδοποίησε επανειλημμένα τη Συρία ότι μια τέτοια ανάπτυξη δυνάμεων θα αποτελούσε απειλή για την ασφάλειά του. Η Συρία επέλεξε να αγνοήσει αυτές τις προειδοποιήσεις», ανακοίνωσε το γραφείο του Ισραηλινού πρωθυπουργού.

Ο Μπάρακ δήλωσε στην Jerusalem Post ότι η απουσία σαφών διαύλων επικοινωνίας θα μπορούσε να είχε καταστήσει την κατάσταση «πολύ χειρότερη» και ότι αυτό πρέπει να αλλάξει.

Μπάρακ: Συνεχίζονται οι συζητήσεις για την επανενεργοποίηση μηχανισμού αποτροπής συγκρούσεων μεταξύ Ισραήλ και Συρίας

«Αυτή την περίοδο διεξάγουμε παρασκηνιακές συζητήσεις με όλα τα εμπλεκόμενα μέρη σχετικά με την επανενεργοποίηση ενός κοινού μηχανισμού αποτροπής συγκρούσεων μεταξύ Ισραήλ και Συρίας. Η Τουρκία θα μπορούσε να προσκληθεί να συμμετάσχει άμεσα ή έμμεσα», δήλωσε ο Μπάρακ.

«Θα υπήρχε σαφές όφελος από τη λειτουργία ενός τέτοιου μηχανισμού σε μόνιμη, εικοσιτετράωρη βάση, με ένα κοινό κέντρο συντονισμού στελεχωμένο όλο το εικοσιτετράωρο από προσωπικό που μιλά με ευχέρεια εβραϊκά, αραβικά, αγγλικά και τουρκικά. Αυτό θα μπορούσε να γίνει είτε μέσω μιας επίσημης δομής είτε μέσω ενός πιο ευέλικτου, ανεπίσημου διαύλου. Η αξιόπιστη επικοινωνία παραμένει απαραίτητη», πρόσθεσε.

Ο απεσταλμένος της κυβέρνησης Τραμπ επισήμανε ότι η ίδια η απουσία αξιόπιστων διαύλων επικοινωνίας δημιουργεί περιττούς κινδύνους.

«Δεν υπάρχει κανένα εγγενές εμπόδιο που να εμποδίζει αυτά τα μέρη να διατηρούν ανοικτούς διαύλους επικοινωνίας. Ο διπλωματικός διάλογος αποτελεί το καλύτερο μέσο αποτροπής στρατιωτικών ενεργειών», είπε.

Τα τελευταία χρόνια, ο Μπάρακ έχει φιλοξενήσει αρκετούς γύρους συνομιλιών μεταξύ της κυβέρνησης του Σύρου προέδρου Άχμεντ αλ-Σάρα και ανώτερων Ισραηλινών αξιωματούχων. Στόχος ήταν η επίτευξη συνοριακής συμφωνίας μεταξύ των δύο χωρών, η προώθηση της εξομάλυνσης των σχέσεων και η αποκλιμάκωση της έντασης.

«Σημειώθηκε ουσιαστική πρόοδος στην αποσαφήνιση των ανησυχιών και των δύο πλευρών. Υπό το φως των πρόσφατων εξελίξεων, υπάρχει σαφής αξία στην επανέναρξη αυτών των συνομιλιών το συντομότερο δυνατό», δήλωσε ο Μπάρακ στην Jerusalem Post.

Πρόσθεσε ότι η κυβέρνηση αλ-Σάρα έχει καταστήσει σαφές πως δεν τρέφει επιθετικές προθέσεις απέναντι στο Ισραήλ και επιδιώκει αποκλειστικά την προστασία της κυριαρχίας της.

«Η Συρία έχει αποδείξει ότι είναι ένας υπεύθυνος, σταθερός και κυρίαρχος γείτονας. Μια προσεκτικά σχεδιασμένη συμφωνία αποκλιμάκωσης θα συνέβαλλε σημαντικά στην ενίσχυση της ηρεμίας και της προβλεψιμότητας σε ολόκληρη την περιοχή», δήλωσε ο Μπάρακ.

Οι ισραηλινές ανησυχίες για τουρκικό στρατιωτικό εξοπλισμό κοντά στα σύνορα Συρίας–Ισραήλ παραμένουν σημείο τριβής

Ένα από τα βασικά σημεία διαφωνίας κατά τις συνομιλίες ήταν η ανησυχία του Ισραήλ ότι τουρκικό στρατιωτικό προσωπικό ή εξοπλισμός θα μπορούσε να αναπτυχθεί σε συριακές βάσεις, ορισμένες από τις οποίες βρίσκονται κοντά στα ισραηλινά σύνορα.

Τον Ιανουάριο, η Jerusalem Post ανέφερε ότι η εγκατάσταση ενός προηγμένου τουρκικού συστήματος ραντάρ HTRS-100 στο Διεθνές Αεροδρόμιο της Δαμασκού θεωρήθηκε από το Ισραήλ «εξαιρετικά ανησυχητική».

Ισραηλινοί αξιωματούχοι φοβούνταν ότι μια τουρκική στρατιωτική εγκατάσταση, ικανή να εντοπίζει εναέριους στόχους σε ακτίνα 150–200 χιλιομέτρων, θα μπορούσε να περιορίσει σημαντικά την ελευθερία κινήσεων της ισραηλινής Πολεμικής Αεροπορίας στον συριακό εναέριο χώρο.

Ο Μπάρακ δήλωσε ότι, κατά την άποψη των Ηνωμένων Πολιτειών, η συγκεκριμένη πολιτική υποδομή δεν αποτελεί απειλή για την ασφάλεια του Ισραήλ.

«Η δυνατότητα της Συρίας να διατηρεί ασφαλείς και αξιόπιστες εσωτερικές αεροπορικές μεταφορές εξαρτάται από την ύπαρξη λειτουργικής κάλυψης πολιτικών ραντάρ. Παραμένουμε πεπεισμένοι ότι αυτή η τεχνική απαίτηση δεν χρειάζεται να αποτελεί ζήτημα ασφαλείας και ότι περαιτέρω συνομιλίες μπορούν να συμβάλουν στην αποσαφήνιση του θέματος κατά τρόπο ικανοποιητικό για όλους», δήλωσε στην Jerusalem Post.

Ο Μπάρακ πρόσθεσε ότι άμεση προτεραιότητα των Ηνωμένων Πολιτειών πρέπει να είναι η αποκλιμάκωση της έντασης μεταξύ Άγκυρας και Ιερουσαλήμ και η αποτροπή οποιασδήποτε ακούσιας κλιμάκωσης, η οποία θα μπορούσε να αποδειχθεί δύσκολο να αναστραφεί.

«Όλες οι πλευρές πρέπει να εργαστούν με υπομονή για μια βιώσιμη επίλυση αυτής της εξαιρετικά περίπλοκης κατάστασης. Η Τουρκία και το Ισραήλ έχουν, σε διάφορες χρονικές περιόδους κατά τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, διατηρήσει εποικοδομητικές και παραγωγικές σχέσεις. Το σχέδιο του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ προσφέρει μια εφαρμόσιμη πορεία, η οποία μπορεί να επιτύχει εφόσον της δοθούν ο απαραίτητος χώρος και η απαιτούμενη υποστήριξη», κατέληξε.

jpost.com

Η ιδιωτική διαστημική κούρσα της Ινδίας: Από το όραμα του Sarabhai στην εμπορευματοποίηση του Διαστήματος

0

Των Tal Inbar και Dr. Lauren Dagan Amos
19 Αυγούστου 2026

BESA Center Perspectives Paper αρ. 2.403, 19 Αυγούστου 2026

Εκτελεστική σύνοψη

Ο αναδυόμενος ιδιωτικός διαστημικός τομέας της Ινδίας παρουσιάζεται συχνά ως μια ιστορία επιχειρηματικότητας και απελευθέρωσης της αγοράς, αλλά το φαινόμενο έχει μεγαλύτερο βάθος.

Αντανακλά μια ευρύτερη αναδιοργάνωση των εθνικών δυνατοτήτων, στην οποία συγκλίνουν η εμπορευματοποίηση, οι επιταγές ασφαλείας, η βιομηχανική πολιτική και οι φιλοδοξίες διεθνούς κύρους.

Η Ινδία εξελίχθηκε από το αναπτυξιακό όραμα του Vikram Sarabhai προς μια ολοένα περισσότερο διττής χρήσης διαστημική στρατηγική. Η στρατηγική αυτή διαμορφώθηκε από:

  • την κινεζική δοκιμή αντιδορυφορικού όπλου το 2007,
  • την επιχείρηση Mission Shakti το 2019,
  • και τις θεσμικές μεταρρυθμίσεις που εφαρμόστηκαν από το 2020 και μετά.

Η συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα αποτελεί απάντηση τόσο στους περιορισμούς δυναμικότητας του Ινδικού Οργανισμού Διαστημικής Έρευνας —ISRO— όσο και στην επιδίωξη του Νέου Δελχί να δημιουργήσει ένα ανθεκτικότερο και περισσότερο αυτόνομο τεχνολογικό οικοσύστημα.

Ο μετασχηματισμός αυτός γίνεται καλύτερα αντιληπτός ως εμπορευματοποίηση με κρατική υποστήριξη. Οι δημόσιοι θεσμοί διατηρούν τον έλεγχο:

  • του ρυθμιστικού πλαισίου,
  • των υποδομών,
  • της μεταφοράς τεχνολογίας,
  • και των στρατηγικών προτεραιοτήτων.

Την ίδια στιγμή, οι ιδιωτικές επιχειρήσεις αναλαμβάνουν μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης για:

  • τον σχεδιασμό,
  • την παραγωγή,
  • τις υπηρεσίες εκτόξευσης,
  • και τον τεχνολογικό πειραματισμό.

Μια τέτοια κατανεμημένη αρχιτεκτονική μπορεί να ενισχύσει τον πλεονασμό των συστημάτων, την τεχνολογική προσαρμοστικότητα και την αντοχή απέναντι σε εξωτερικές πιέσεις. Παράλληλα, μπορεί να διευρύνει την εμπορική και διπλωματική εμβέλεια της Ινδίας.

Το ινδικό παράδειγμα προσφέρει θεσμικά διδάγματα και για το Ισραήλ, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά:

  • τη ρύθμιση της αγοράς,
  • την κοινή χρήση υποδομών,
  • τις κρατικές προμήθειες,
  • και τον ρόλο του κράτους ως βασικού πελάτη που εγγυάται την αρχική ζήτηση.

Στις 18 Ιουλίου 2026, ο πύραυλος Vikram-1 της Skyroot Aerospace έφτασε σε τροχιά ύψους 450 χιλιομέτρων και απελευθέρωσε τέσσερα ωφέλιμα φορτία. Με αυτή την επιτυχία, η νεοφυής επιχείρηση με έδρα το Χαϊντεραμπάντ έγινε η πρώτη ιδιωτική ινδική εταιρεία που έφτασε σε τροχιά.

Παράλληλα, η Ινδία έγινε μόλις η τέταρτη χώρα —μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Κίνα και τη Ρωσία— που διαθέτει αποδεδειγμένη δυνατότητα πραγματοποίησης ιδιωτικών τροχιακών εκτοξεύσεων.

Η κάλυψη της εκτόξευσης επικεντρώθηκε, όπως ήταν αναμενόμενο, στην ίδια τη Skyroot: μια νεοφυή επιχείρηση με ιστορία δέκα ετών και αποτίμηση περίπου 1,1 δισ. δολαρίων, η οποία πέτυχε κάτι για το οποίο η κρατική διαστημική υπηρεσία ISRO χρειάστηκε δεκαετίες προκειμένου να αναπτύξει αντίστοιχες δυνατότητες.

Ωστόσο, το επίτευγμα της Skyroot —όπως και η πιο φιλόδοξη από τεχνική άποψη προσπάθεια που αναπτύσσει παράλληλα η Agnikul Cosmos— δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως μια μεμονωμένη ιστορία επιχειρηματικής επιτυχίας.

Αποτελεί την ορατή πλευρά ενός ευρύτερου αναπροσανατολισμού της ινδικής διαστημικής πολιτικής, ο οποίος βρίσκεται σε εξέλιξη από τα μέσα της δεκαετίας του 2000.

Ένα πρόγραμμα που ιστορικά επικεντρωνόταν στην ανάπτυξη εφαρμογών για ειρηνικούς και κοινωνικούς σκοπούς αποκτά πλέον ολοένα ισχυρότερη διάσταση εθνικής ασφαλείας και διεθνούς κύρους, χωρίς να εγκαταλείπει τον αρχικό αναπτυξιακό του προσανατολισμό.

Κατά το μεγαλύτερο μέρος της εξηντάχρονης ιστορίας του, το διαστημικό πρόγραμμα της Ινδίας καθοριζόταν από το αναπτυξιακό όραμα του Vikram Sarabhai και του Homi Bhabha.

Η διαστημική τεχνολογία προοριζόταν να επιλύει κοινωνικοοικονομικά προβλήματα και να αντιμετωπίζει ζητήματα που αφορούσαν:

  • τις επικοινωνίες στις αγροτικές περιοχές,
  • την πρόγνωση του καιρού,
  • τη γεωργία,
  • και τη διαχείριση φυσικών καταστροφών.

Δεν προοριζόταν για την προβολή ισχύος ούτε για τον ανταγωνισμό διεθνούς κύρους.

Η Ινδία υπήρξε, μάλιστα, έντονος επικριτής των αντιδορυφορικών δοκιμών που πραγματοποιούσαν οι υπερδυνάμεις κατά τον Ψυχρό Πόλεμο, καθώς και της αμερικανικής Πρωτοβουλίας Στρατηγικής Άμυνας. Επιπλέον, διατηρούσε σκοπίμως το πολιτικό διαστημικό της πρόγραμμα θεσμικά διαχωρισμένο από τον αμυντικό μηχανισμό της χώρας.

Η ιδιωτική διαστημική κούρσα της Ινδίας δεν πρέπει να ερμηνεύεται ως αποχώρηση του κράτους από τον διαστημικό τομέα. Αντιπροσωπεύει, αντίθετα, μια αναδιοργάνωση των εθνικών δυνατοτήτων.

Η κυβέρνηση εξακολουθεί να:

  • καθορίζει τις προτεραιότητες,
  • ελέγχει τις κρίσιμες υποδομές,
  • εγκρίνει τις διαστημικές επιχειρήσεις,
  • μεταφέρει ώριμες τεχνολογίες,
  • και διαμορφώνει τη ζήτηση.

Την ίδια στιγμή, οι ιδιωτικές επιχειρήσεις αναλαμβάνουν μεγαλύτερο ρόλο στον σχεδιασμό, στην παραγωγή, στις εμπορικές εκτοξεύσεις και στον τεχνολογικό πειραματισμό.

Το αναδυόμενο μοντέλο περιγράφεται καλύτερα ως εμπορευματοποίηση με κρατική υποστήριξη: οι δυνατότητες κατανέμονται σε ένα ευρύτερο οικοσύστημα, αλλά η στρατηγική κατεύθυνση παραμένει σε μεγάλο βαθμό υπό δημόσιο έλεγχο.

Τον Ιανουάριο του 2007, η Κίνα κατέστρεψε έναν δικό της παλαιό μετεωρολογικό δορυφόρο χρησιμοποιώντας βαλλιστικό αναχαιτιστικό πύραυλο. Η δοκιμή διασκόρπισε χιλιάδες θραύσματα στο Διάστημα και απέδειξε ότι η Κίνα διέθετε μια ικανότητα που δεν κατείχε καμία άλλη ασιατική δύναμη.

Για ένα διάστημα, Ινδοί αξιωματούχοι επέμεναν δημοσίως ότι η χώρα τους ήταν αντίθετη στη στρατιωτικοποίηση του Διαστήματος. Ωστόσο, σύμφωνα με τη μελετήτρια θεμάτων ασφαλείας Rajeswari Pillai Rajagopalan, η κινεζική δοκιμή επέβαλε «μια επανεκτίμηση της παραδοσιακής διακηρυγμένης πολιτικής της Ινδίας κατά της στρατιωτικοποίησης του Διαστήματος».

Δώδεκα χρόνια αργότερα, η επανεκτίμηση αυτή οδήγησε στην απόκτηση μιας αποδεδειγμένης ινδικής ικανότητας. Στις 27 Μαρτίου 2019, ο πρωθυπουργός Narendra Modi ανακοίνωσε ότι ένας αναχαιτιστικός πύραυλος του Οργανισμού Αμυντικής Έρευνας και Ανάπτυξης —DRDO— είχε καταστρέψει έναν ινδικό δορυφόρο σε χαμηλή γήινη τροχιά, στο πλαίσιο της Mission Shakti.

Με αυτόν τον τρόπο, η Ινδία έγινε η τέταρτη χώρα, μετά τη Ρωσία, τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Κίνα, που πραγματοποίησε δοκιμή κινητικού αντιδορυφορικού όπλου —ASAT.

Για τη θεσμική κατοχύρωση αυτής της δυνατότητας συγκροτήθηκε η διακλαδική Υπηρεσία Διαστήματος Άμυνας, η οποία είχε εγκριθεί το προηγούμενο έτος και εδρεύει στο Μπανγκαλόρ. Μέχρι τον Νοέμβριο του 2024, η υπηρεσία πραγματοποίησε την πρώτη της προσομοιωμένη άσκηση διαστημικού πολέμου με την ονομασία Antariksha Abhyas.

Ωστόσο, η παλαιότερη αμφιθυμία της Ινδίας δεν έχει εξαφανιστεί πλήρως. Τον Δεκέμβριο του 2022, η χώρα απείχε από την ψηφοφορία —αντί να υπερψηφίσει— απόφαση του ΟΗΕ που ζητούσε μορατόριουμ στις καταστροφικές αντιδορυφορικές δοκιμές. Η Ινδία δεν ήταν διατεθειμένη να αποκλείσει οριστικά μια επιλογή την οποία είχε ασκήσει αυτοβούλως μόλις λίγα χρόνια νωρίτερα.

Η σύνδεση μεταξύ του αναπροσανατολισμού της πολιτικής ασφαλείας και της απόφασης ιδιωτικοποίησης της παραγωγής πυραύλων εκτόξευσης δεν είναι απλώς δογματική. Αποτελεί εν μέρει ζήτημα παραγωγικής δυναμικότητας.

Η Rajagopalan και ο συν-συγγραφέας της, Dimitrios Stroikos, θεωρούν ότι η «πίεση στις δυνατότητες των κρατικών διαστημικών υπηρεσιών» είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους η Ινδία στράφηκε προς τον ιδιωτικό τομέα. Τα αριθμητικά δεδομένα ενισχύουν αυτή την εκτίμηση.

Ο ISRO λειτουργεί με προϋπολογισμό περίπου 2 δισ. δολαρίων και προσωπικό περίπου 16.000 εργαζομένων — μεγέθη που αποτελούν κλάσμα των πόρων που διαθέτουν η Κίνα και οι Ηνωμένες Πολιτείες στα διαστημικά τους προγράμματα.

Με αυτούς τους περιορισμένους πόρους, ο οργανισμός καλείται ταυτόχρονα να υποστηρίζει:

  • έναν διευρυνόμενο αστερισμό στρατιωτικών δορυφόρων,
  • ένα πρόγραμμα επανδρωμένων διαστημικών πτήσεων, το Gaganyaan,
  • και τη συνήθη εμπορική ζήτηση για εκτοξεύσεις.

Κάτι έπρεπε να αλλάξει — και αυτό που τελικά καταργήθηκε ήταν το μονοπώλιο του ISRO στην κατασκευή πυραύλων.

Οι μεταρρυθμίσεις του 2020 και η Ινδική Διαστημική Πολιτική του 2023 επισημοποίησαν αυτή τη μετάβαση. Δημιούργησαν τον IN-SPACe ως ενιαία ρυθμιστική αρχή και έδωσαν εντολή στον ISRO να μεταφέρει στην ιδιωτική βιομηχανία ώριμα συστήματα εκτόξευσης, συμπεριλαμβανομένου του πυραύλου PSLV —Polar Satellite Launch Vehicle.

Η ανταπόκριση της αγοράς ήταν άμεση. Περίπου 290 εταιρείες υπέβαλαν αιτήσεις αδειοδότησης κατά τα πρώτα χρόνια εφαρμογής της πολιτικής, ενώ ο αριθμός των καταχωρισμένων διαστημικών νεοφυών επιχειρήσεων αυξήθηκε από μόλις μία εταιρεία το 2014 σε 189 μέχρι το τέλος του 2023.

Οι κυβερνητικές φιλοδοξίες εκφράζονται με εξίσου συγκεκριμένους στόχους. Ινδοί αξιωματούχοι επιδιώκουν μέχρι το τέλος της δεκαετίας:

  • να αυξήσουν την αξία της ινδικής διαστημικής οικονομίας από περίπου 8 δισ. δολάρια σήμερα σε 44–50 δισ. δολάρια,
  • και να διευρύνουν το μερίδιο της Ινδίας στην παγκόσμια αγορά από περίπου 2% σε σχεδόν 9%.

Η Skyroot και η Agnikul αναδείχθηκαν στις δύο εταιρείες που έχουν προχωρήσει περισσότερο προς την επίτευξη ανεξάρτητων τροχιακών εκτοξεύσεων. Ακολουθούν, όμως, αισθητά διαφορετικές τεχνολογικές προσεγγίσεις.

Η Skyroot βασίζεται σε συμβατικά στάδια στερεών και υγρών καυσίμων. Η Agnikul έχει αναπτύξει έναν τρισδιάστατα εκτυπωμένο ημικρυογενικό κινητήρα, καθώς και την πρώτη ιδιωτικά κατασκευασμένη και λειτουργούμενη εξέδρα εκτόξευσης της Ινδίας, με τεχνική υποστήριξη από το υπουργείο Διαστήματος.

Η Agnikul δεν έχει ακόμη φτάσει σε τροχιά. Η σχεδιαζόμενη Mission-02 αποσκοπεί να συνδυάσει την πρώτη τροχιακή εκτόξευση της εταιρείας με την ανάκτηση του προωθητικού πυραύλου του πρώτου σταδίου.

Πρόκειται για μια πιο φιλόδοξη αλληλουχία στόχων, η οποία υποδηλώνει ότι ο επικείμενος ανταγωνισμός δεν θα κριθεί μόνο από το ποιος θα φτάσει πρώτος σε τροχιά, αλλά και από την ανάπτυξη επαναχρησιμοποιούμενων συστημάτων.

Το στρατηγικό διακύβευμα υπερβαίνει κατά πολύ το ποια εταιρεία θα επικρατήσει στον συγκεκριμένο ανταγωνισμό.

Ο απόστρατος αντιπτέραρχος R. Radhish έχει υποστηρίξει ότι ο μηχανισμός ασφαλείας της Ινδίας πρέπει να ενσωματώσει τις εμπορικές διαστημικές δυνατότητες στον εθνικό αμυντικό σχεδιασμό, όπως ακριβώς έχουν επισημοποιήσει τις δικές τους στρατηγικές εμπορικού Διαστήματος το αμερικανικό υπουργείο Άμυνας και το ΝΑΤΟ.

Ο λόγος είναι ότι η εξάρτηση από ξένους παρόχους συνεπάγεται πραγματικούς επιχειρησιακούς κινδύνους. Το συχνότερα αναφερόμενο παράδειγμα είναι η διακοπή των υπηρεσιών Starlink προς τις ουκρανικές δυνάμεις το 2022.

Μια εγχώρια ιδιωτική βιομηχανία εκτοξεύσεων προσφέρει στην Ινδία:

  • εναλλακτικές και πλεονασμό δυνατοτήτων,
  • ταχύτερο κύκλο τεχνολογικής ανανέωσης,
  • και μικρότερη έκθεση σε πιέσεις ή περιορισμούς ξένων παρόχων κατά τη διάρκεια μιας κρίσης.

Πρόκειται για ένα δίδαγμα που, σύμφωνα με το κείμενο, οι στρατιωτικοί σχεδιαστές της Ινδίας έχουν αντλήσει ρητά από τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Οι στρατηγικές συνέπειες της εμπορευματοποίησης δεν περιορίζονται στον αμυντικό τομέα. Ένας διεθνώς ανταγωνιστικός ιδιωτικός διαστημικός κλάδος θα επέτρεπε στο Νέο Δελχί να προσφέρει υπηρεσίες εκτόξευσης, δορυφορικές υπηρεσίες και δεδομένα σε εταίρους σε ολόκληρη την περιοχή του Ινδοειρηνικού και στον Παγκόσμιο Νότο.

Με αυτόν τον τρόπο, η Ινδία θα ενίσχυε τη θέση της ως εναλλακτικού τεχνολογικού εταίρου, χωρίς να απαιτείται η επίσημη ένταξη των συνεργαζόμενων χωρών σε κάποια συμμαχία ασφαλείας.

Επομένως, οι ιδιωτικές διαστημικές δυνατότητες δεν υπηρετούν μόνο την εσωτερική ανθεκτικότητα και την οικονομική ανάπτυξη της Ινδίας. Εντάσσονται επίσης στην ευρύτερη επιδίωξη της χώρας για:

  • διεθνές κύρος,
  • στρατηγική αυτονομία,
  • και μεγαλύτερη επιρροή στη διαμόρφωση του αναδυόμενου συστήματος διακυβέρνησης του Διαστήματος.

Τίποτε από αυτά δεν πρέπει να δημιουργεί την εντύπωση ότι πρόκειται ήδη για μια ώριμη βιομηχανία.

Μία και μόνο επιτυχημένη τροχιακή πτήση δεν επιλύει ούτε τους περιορισμούς χρηματοδότησης —οι οποίοι ιστορικά δυσκόλευαν τις ινδικές διαστημικές νεοφυείς επιχειρήσεις να εξασφαλίσουν κεφάλαια σε σύγκριση με τις αμερικανικές ή ευρωπαϊκές εταιρείες— ούτε το πολυετές χάσμα ανάμεσα στην επίδειξη μιας τεχνολογικής δυνατότητας και στην καθιέρωση ενός σταθερού προγράμματος εμπορικών εκτοξεύσεων.

Είναι, ωστόσο, σαφές ότι η πτήση της Skyroot τον Ιούλιο του 2026 δεν αποτέλεσε απλώς ένα εμπορικό ορόσημο.

Ήταν η πιο πρόσφατη και περισσότερο ορατή ένδειξη ενός αναπροσανατολισμού πολιτικής, ο οποίος δεν ξεκίνησε σε κάποια αίθουσα συνεδριάσεων επιχειρηματικών στελεχών, αλλά στο πεδίο των διαστημικών συντριμμιών που άφησε πίσω της η κινεζική πυραυλική δοκιμή τον Ιανουάριο του 2007.

Τι μπορεί να διδαχθεί το Ισραήλ από την Ινδία;

Το πρώτο δίδαγμα αφορά τη σημασία του ιδιωτικού τομέα στο Διάστημα.

Παρότι το Ισραήλ συχνά υπερηφανεύεται ότι αποτελεί «ηγετική διαστημική δύναμη», απαιτείται ένας βαθμός μετριοπάθειας. Το ισραηλινό διαστημικό οικοσύστημα υποφέρει, αφενός, από σοβαρή έλλειψη επενδύσεων και, αφετέρου, από υπερβολικά αυστηρό ρυθμιστικό πλαίσιο.

Σε ένα περιβάλλον όπου κάθε πτυχή του διαστημικού τομέα θεωρείται ότι σχετίζεται με την εθνική ασφάλεια, είναι εξαιρετικά δύσκολο για τις ισραηλινές εταιρείες και τους επιχειρηματίες να δραστηριοποιούνται στο Διάστημα και ταυτόχρονα να αναπτύσσουν εξαγωγική δραστηριότητα.

Το Ισραήλ μπορεί να διδαχθεί από την Ινδία πώς να δημιουργήσει απλές γραφειοκρατικές διαδικασίες για τα ιδιωτικά διαστημικά εγχειρήματα, αλλά και πώς να υποστηρίξει αποτελεσματικά αυτή την επιχειρηματική δραστηριότητα.

Για παράδειγμα, μια εγκατάσταση εκτόξευσης θα μπορούσε να ανήκει στο κράτος, ενώ ο πύραυλος εκτόξευσης να κατασκευάζεται και να λειτουργεί από ιδιωτική εταιρεία.

Επιπλέον, εάν οι κρατικοί φορείς δεσμευτούν ότι θα αγοράζουν υπηρεσίες από ιδιωτικές διαστημικές επιχειρήσεις, μπορούν να ενισχύσουν τις ταμειακές ροές αυτών των εταιρειών. Παράλληλα, μια τέτοια εγγυημένη κρατική ζήτηση θα μπορούσε να διευκολύνει την άντληση επενδυτικών κεφαλαίων από άλλες χώρες.

Ο Tal Inbar είναι ειδικός στη στρατηγική αεροδιαστημική έρευνα στη GeoHorizon και ανώτερος ερευνητής στη Missile Defense Advocacy Alliance.

Η Dr. Lauren Dagan Amos είναι μέλος του Deborah Forum, διδάσκουσα και ερευνήτρια στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών και στο Πρόγραμμα Σπουδών Ασφάλειας του Πανεπιστημίου Bar-Ilan. Ειδικεύεται στην εξωτερική πολιτική της Ινδίας.

besacenter.org

Το μέλλον της τεχνητής νοημοσύνης: ΗΠΑ εναντίον Κίνας

0

Είναι έτοιμη να σπάσει η επενδυτική «φούσκα» της AI;

Του Drieu Godefridi
19 Αυγούστου 2026, 5:00 π.μ.

  • Οι μεγάλες περίοδοι ανάπτυξης υποδομών συχνά εξελίσσονται με αυτόν τον άνισο τρόπο. Οι σιδηρόδρομοι, τα δίκτυα ηλεκτρισμού και οι τηλεπικοινωνίες πέρασαν από φάσεις ενθουσιασμού, υπερβολικών επενδύσεων, χρηματοπιστωτικών πιέσεων και συγκέντρωσης της αγοράς. Οι αποτυχίες ήταν πραγματικές, αλλά τα υποκείμενα δίκτυα συνέχισαν να επεκτείνονται.
  • Η Κίνα επενδύει εδώ και χρόνια σημαντικά ποσά στην τεχνολογία της πυρηνικής σύντηξης. Πρόκειται για έναν τομέα τον οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες θα ήταν σκόπιμο να υιοθετήσουν επειγόντως ως ένα «Σχέδιο Μανχάταν» του 21ου αιώνα, εάν θέλουν να διασφαλίσουν ότι η Κίνα δεν θα κερδίσει τελικά την κούρσα της AI για την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία. Η πυρηνική σύντηξη παράγει τεράστιες ποσότητες καθαρής και φθηνής ενέργειας, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες περιβάλλονται από τρεις μεγάλες θαλάσσιες εκτάσεις, οι οποίες προσφέρουν ουσιαστικά απεριόριστη πρόσβαση στην απαιτούμενη πρώτη ύλη. Χωρίς σημαντικές κρατικές επενδύσεις για την ανάπτυξη της σύντηξης —και εάν βασιστεί αποκλειστικά σε ιδιωτικές εταιρείες για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας και την κατασκευή αντιδραστήρων πυρηνικής σχάσης— η Δύση διατρέχει σοβαρό κίνδυνο να μείνει πίσω. Όσο νωρίτερα η αμερικανική κυβέρνηση δώσει προτεραιότητα στην ανάπτυξη της πυρηνικής σύντηξης, τόσο νωρίτερα αυτή θα καταστεί εμπορικά διαθέσιμη — κατά προτίμηση πριν κυριαρχήσει πρώτη η Κίνα στην αγορά.
  • Οι υπόλοιπες λύσεις είναι αργές και δαπανηρές. Χρειάζεται μια αποφασιστική και ταχεία προσπάθεια για την ανάπτυξη της ενέργειας του μέλλοντος: της σύντηξης.
  • Κάντε τώρα μια παύση και αναρωτηθείτε πόσες φορές χρησιμοποιήσατε σήμερα την AI, καθώς και εργαλεία που χρησιμοποιούν τα ίδια τεχνητή νοημοσύνη. Η ερώτηση σχεδόν δεν έχει πλέον νόημα: η AI βρίσκεται παντού και ήρθε για να μείνει. Έχει ήδη διευρύνει τις δυνατότητες του κόσμου μας. Θα υπάρξουν διορθώσεις, τα κεφάλαια θα ανακατανεμηθούν και ορισμένα επιχειρηματικά μοντέλα θα αποτύχουν. Αυτό είναι το συνηθισμένο τίμημα της προόδου. Εκείνο που δεν πρόκειται να αντιστραφεί είναι η βαθύτερη μεταβολή που βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη: η μόνιμη ενσωμάτωση της προηγμένης υπολογιστικής τεχνολογίας στον παραγωγικό πυρήνα της ζωής.

Πηγή εικόνας: iStock/Getty Images

Οι προειδοποιήσεις για μια επικείμενη κατάρρευση της αγοράς τεχνητής νοημοσύνης γίνονται ολοένα και συχνότερες.

Το επιχείρημα είναι ότι η εξασφάλιση χρηματοδότησης γίνεται δυσκολότερη, ενώ οι εταιρείες αναρωτιούνται εάν τα έργα AI παράγουν αρκετή αξία, εάν η διαθέσιμη ηλεκτρική ενέργεια επαρκεί και εάν τα φθηνότερα κινεζικά συστήματα θα μπορούσαν να υπονομεύσουν τα έσοδα των αμερικανικών τεχνολογικών κολοσσών.

Συνολικά, υποστηρίζεται ότι αυτές οι πιέσεις απειλούν τις τεράστιες επενδύσεις που πραγματοποιούνται σήμερα στην κατασκευή κέντρων δεδομένων, στην παραγωγή τσιπ και μνημών για συστήματα AI, καθώς και στην ηλεκτροπαραγωγή.

Ορισμένες από αυτές τις ανησυχίες είναι πραγματικές. Φαίνεται ότι υπάρχουν τέσσερα βασικά και διακριτά ερωτήματα:

  • Μπορούν να συνεχίσουν να χρηματοδοτούνται τα έργα;
  • Εξακολουθούν οι επιχειρήσεις να θέλουν την τεχνολογία;
  • Είναι δυνατόν να εξασφαλιστεί αρκετή ηλεκτρική ενέργεια;
  • Θα καταστρέψουν οι ανταγωνιστές χαμηλού κόστους τα οικονομικά θεμέλια της αγοράς;

1. Χρηματοδότηση: η αυστηρότερη πίστωση δεν σημαίνει απουσία χρηματοδότησης

Ο όρος «ιδιωτική πίστωση» αναφέρεται σε δάνεια που παρέχονται από επενδυτικά κεφάλαια και άλλα μη τραπεζικά ιδρύματα, αντί από παραδοσιακές τράπεζες ή μέσω των δημόσιων αγορών ομολόγων. Αυτές οι μορφές δανεισμού έχουν συμβάλει στη χρηματοδότηση ορισμένων κέντρων δεδομένων και άλλων μεγάλων έργων.

Όταν οι επενδυτές αυτών των κεφαλαίων γίνονται πιο επιφυλακτικοί, ο δανεισμός επιβραδύνεται και το κόστος χρηματοδότησης αυξάνεται.

Αυτή η επιβράδυνση έχει σημασία, αλλά δεν συνεπάγεται ότι οι επενδύσεις στην AI σταματούν. Μεταξύ των μεγαλύτερων αγοραστών υπολογιστικών υποδομών βρίσκονται η Amazon, η Microsoft, η Google και η Meta.

Οι εταιρείες αυτές αποκαλούνται συχνά «υπερπάροχοι» (hyperscalers), επειδή λειτουργούν τεράστια δίκτυα υπολογιστικού νέφους και κέντρων δεδομένων. Παράγουν σημαντικές ταμειακές ροές, εκδίδουν εταιρικά ομόλογα και δανείζονται από μεγάλες τράπεζες.

Η ιδιωτική πίστωση αποτελεί μία πηγή χρηματοδότησης για τον κλάδο, αλλά δεν είναι η μοναδική.

Για παράδειγμα, το 2025 η Amazon παρήγαγε λειτουργικές ταμειακές ροές ύψους 139,5 δισ. δολαρίων και πραγματοποίησε ταμειακές κεφαλαιουχικές δαπάνες 128,3 δισ. δολαρίων, κυρίως για τεχνολογικές υποδομές. Ολοκλήρωσε το έτος με περίπου 123 δισ. δολάρια σε μετρητά, ταμειακά ισοδύναμα και εμπορεύσιμους τίτλους. Κατά τη διάρκεια του έτους, η Amazon άντλησε επίσης 25 δισ. δολάρια μέσω της έκδοσης βραχυπρόθεσμου και μακροπρόθεσμου χρέους.

Η ιδιωτική πίστωση είναι σημαντική, αλλά δεν αποτελεί το σύνολο της αγοράς εταιρικής χρηματοδότησης. Η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ εκτίμησε ότι τα δάνεια ιδιωτικής πίστωσης ανέρχονταν περίπου σε 1,4 τρισ. δολάρια κατά το δεύτερο εξάμηνο του 2025. Το ποσό αυτό αντιστοιχούσε περίπου στο 10% του συνολικού χρέους των μη χρηματοπιστωτικών επιχειρήσεων των ΗΠΑ.

Επομένως, μια περίοδος αυστηρότερων χρηματοδοτικών συνθηκών αλλάζει το ποιος μπορεί να κατασκευάσει νέα έργα, πόσο γρήγορα μπορούν αυτά να προχωρήσουν και τι απόδοση απαιτούν οι επενδυτές.

Οι οικονομικά ασθενέστεροι κατασκευαστές αναγκάζονται να καθυστερήσουν ή να ακυρώσουν τα σχέδιά τους. Οι ισχυρότερες εταιρείες πληρώνουν περισσότερα, χρησιμοποιούν τα δικά τους κεφάλαια και κατανέμουν την κατασκευή σε μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Πρόκειται για μια ανατιμολόγηση του κινδύνου: καθώς οι επενδυτές διαπιστώνουν μεγαλύτερη αβεβαιότητα, απαιτούν ευνοϊκότερους όρους για τους ίδιους.

Οι μεγάλες περίοδοι ανάπτυξης υποδομών συχνά εξελίσσονται με αυτόν τον άνισο τρόπο. Οι σιδηρόδρομοι, τα δίκτυα ηλεκτρισμού και οι τηλεπικοινωνίες πέρασαν από φάσεις ενθουσιασμού, υπερβολικής ανάπτυξης, χρηματοπιστωτικών πιέσεων και συγκέντρωσης της αγοράς. Οι αποτυχίες ήταν πραγματικές, αλλά τα υποκείμενα δίκτυα συνέχισαν να επεκτείνονται.

2. Επιχειρηματική ζήτηση: οι πειραματισμοί γίνονται πιο επιλεκτικοί

Οι εταιρείες έχουν δαπανήσει μεγάλα ποσά σε πιλοτικά προγράμματα AI — δοκιμές περιορισμένης κλίμακας, σχεδιασμένες για να διαπιστωθεί εάν ένα σύστημα μπορεί να βελτιώσει μια πραγματική επιχειρηματική εργασία.

Πολλές από αυτές τις δοκιμές υπήρξαν απογοητευτικές. Το κόστος ήταν υψηλότερο από το αναμενόμενο, οι εργαζόμενοι δεν υιοθέτησαν πάντοτε τα εργαλεία και ορισμένες επιχειρήσεις δεν διέθεταν τα καθαρά και σωστά οργανωμένα δεδομένα που απαιτούνταν για να καταστούν τα συστήματα χρήσιμα.

Αυτές οι δυσκολίες της αρχικής ανάπτυξης δεν σημαίνουν ότι οι επιχειρήσεις απέρριψαν την AI. Σημαίνουν ότι γίνονται πιο επιλεκτικές.

Κατά το πρώτο στάδιο εμφάνισης μιας νέας τεχνολογίας, οι εταιρείες συχνά προχωρούν γρήγορα σε αγορές, επειδή φοβούνται ότι θα μείνουν πίσω. Στο δεύτερο στάδιο, συγκρίνουν τα αποτελέσματα, ακυρώνουν τα ανεπαρκή έργα και συγκεντρώνουν τα κεφάλαιά τους στις εφαρμογές που αποδίδουν. Αυτή η διαδικασία μπορεί να μοιάζει με υποχώρηση, ακόμη και όταν η μακροπρόθεσμη υιοθέτηση της τεχνολογίας συνεχίζεται.

Σε έρευνα της Deloitte τον Ιανουάριο του 2025, περισσότεροι από τα δύο τρίτα των ερωτηθέντων ανέμεναν ότι το 30% ή λιγότερο των πειραμάτων τους με παραγωγική AI θα αναπτυσσόταν σε πλήρη κλίμακα μέσα στους επόμενους τρεις έως έξι μήνες. Παράλληλα, το 74% δήλωσε ότι η πιο προηγμένη πρωτοβουλία του κάλυπτε ή ξεπερνούσε τις προσδοκίες απόδοσης της επένδυσης.

Μια ξεχωριστή έρευνα της Deloitte το 2025, στην οποία συμμετείχαν 1.854 στελέχη από την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή, διαπίστωσε ότι μια τυπική εφαρμογή AI χρειαζόταν συνήθως δύο έως τέσσερα χρόνια για να επιτύχει ικανοποιητική απόδοση επένδυσης.

Μόνο το 6% των ερωτηθέντων ανέφερε ότι πέτυχε απόσβεση σε λιγότερο από ένα έτος. Αντίθετα, για τις συμβατικές τεχνολογικές επενδύσεις η αναμενόμενη περίοδος απόσβεσης ήταν περίπου επτά έως δώδεκα μήνες.

Όταν αναπτυσσόταν η ηλεκτρική ενέργεια, για παράδειγμα, τα πρώτα εργοστάσια συχνά αντικαθιστούσαν μια κεντρική ατμομηχανή με έναν ηλεκτροκινητήρα, διατηρώντας όμως την παλιά διάταξη του εργοστασίου. Η παραγωγικότητα βελτιωνόταν μόνο οριακά.

Τα μεγαλύτερα οφέλη εμφανίστηκαν αργότερα, όταν τα εργοστάσια ανασχεδιάστηκαν ώστε να χρησιμοποιούν μικρότερους ηλεκτροκινητήρες κατανεμημένους σε ολόκληρο το κτίριο. Η τεχνολογία απέδωσε την πλήρη αξία της μόνο αφότου οι οργανισμοί άλλαξαν τον τρόπο λειτουργίας τους. Βλ. Paul A. David, The Dynamo and the Computer: An Historical Perspective on the Modern Productivity Paradox, American Economic Review, Μάιος 1990, τόμος 80, τεύχος 2, σελ. 355–361.

Η AI πιθανότατα θα ακολουθήσει παρόμοια πορεία. Η προσθήκη ενός chatbot σε μια αμετάβλητη διαδικασία μπορεί να εξοικονομήσει ελάχιστο χρόνο.

Αντίθετα, μια ανασχεδιασμένη διαδικασία, στην οποία η AI ταξινομεί έγγραφα, προετοιμάζει ένα πρώτο προσχέδιο, ελέγχει αρχεία και παραπέμπει τις ασυνήθιστες περιπτώσεις σε άνθρωπο, μπορεί να αποφέρει πολύ μεγαλύτερα οφέλη.

Επομένως, το σημαντικό ερώτημα δεν είναι εάν επιτυγχάνει κάθε πρώιμο πείραμα, αλλά εάν οι εταιρείες εξακολουθούν να εντοπίζουν εργασίες που αξίζει να ανασχεδιαστούν γύρω από την τεχνολογία.

3. Ηλεκτρική ενέργεια: σοβαρός περιορισμός, αλλά όχι ανυπέρβλητο εμπόδιο

Τα συστήματα AI λειτουργούν σε κέντρα δεδομένων γεμάτα με εξειδικευμένα υπολογιστικά τσιπ. Οι εγκαταστάσεις αυτές απαιτούν μεγάλες ποσότητες ηλεκτρικής ενέργειας, εξοπλισμό ψύξης και, σε πολλές περιπτώσεις, νερό.

Σε περιοχές όπου το ηλεκτρικό δίκτυο είναι ήδη κορεσμένο, ένα νέο κέντρο δεδομένων μπορεί να περιμένει χρόνια μέχρι να συνδεθεί. Αυτό αποτελεί ένα από τα ισχυρότερα επιχειρήματα κατά της απεριόριστης ανάπτυξης του κλάδου βραχυπρόθεσμα.

Ο Διεθνής Οργανισμός Ενέργειας εκτιμά ότι τα κέντρα δεδομένων κατανάλωσαν περίπου 485 τεραβατώρες ηλεκτρικής ενέργειας το 2025, έπειτα από αύξηση της ζήτησης κατά 17% μέσα σε ένα μόνο έτος.

Η κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας από κέντρα δεδομένων που επικεντρώνονται στην AI αυξήθηκε ακόμη ταχύτερα — κατά περίπου 50%. Ο Διεθνής Οργανισμός Ενέργειας αναμένει ότι η συνολική κατανάλωση των κέντρων δεδομένων θα φτάσει περίπου τις 950 τεραβατώρες έως το 2030. Πρόκειται για ποσότητα σχεδόν διπλάσια από εκείνη του 2025 και ισοδύναμη με περίπου το 3% της παγκόσμιας ζήτησης ηλεκτρικής ενέργειας.

Η πίεση είναι πολύ μεγαλύτερη στις Ηνωμένες Πολιτείες. Σύμφωνα με την επικαιροποιημένη έκθεση του Εθνικού Εργαστηρίου Lawrence Berkeley, τον Ιούνιο του 2026, τα κέντρα δεδομένων ενδέχεται να αντιπροσωπεύουν το 11,8% της συνολικής κατανάλωσης ηλεκτρικής ενέργειας των ΗΠΑ έως το 2030, με βάση το κεντρικό σενάριο. Το εύρος των εκτιμήσεων κυμαίνεται από 9,5% έως 15,3%. Lawrence Berkeley National Laboratory

Με βάση ανάλυση των έργων που έχουν ανακοινωθεί ανά περιοχή, ο Διεθνής Οργανισμός Ενέργειας εκτιμά ότι οι περιορισμοί των ηλεκτρικών δικτύων θα μπορούσαν να καθυστερήσουν περίπου το 20% της παγκόσμιας δυναμικότητας κέντρων δεδομένων που προγραμματίζεται να κατασκευαστεί έως το 2030.

Αρκετές διοικητικές περιφέρειες έχουν ήδη περιορίσει ή αναστείλει τις νέες συνδέσεις, έως ότου οι διαχειριστές των δικτύων αντιμετωπίσουν τις συσσωρευμένες εκκρεμότητες.

Ωστόσο, η έλλειψη ηλεκτρικής ενέργειας δεν αποτελεί απόλυτη απαγόρευση. Είναι ένας περιορισμός που μεταβάλλει τις τιμές και τη συμπεριφορά των επιχειρήσεων.

Οι τεχνολογικές εταιρείες υπογράφουν μακροχρόνια συμβόλαια με παραγωγούς ηλεκτρικής ενέργειας, κατασκευάζουν εγκαταστάσεις κοντά σε διαθέσιμες μονάδες παραγωγής, βελτιώνουν τα συστήματα ψύξης και σχεδιάζουν τσιπ που εκτελούν περισσότερους υπολογισμούς για κάθε μονάδα ηλεκτρικής ενέργειας που καταναλώνουν.

Η Κίνα πραγματοποιεί εδώ και χρόνια μεγάλες επενδύσεις στην τεχνολογία της πυρηνικής σύντηξης. Πρόκειται για έναν τομέα τον οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες θα ήταν σκόπιμο να υιοθετήσουν επειγόντως ως ένα «Σχέδιο Μανχάταν» του 21ου αιώνα, εάν θέλουν να διασφαλίσουν ότι η Κίνα δεν θα κερδίσει τελικά την παγκόσμια κούρσα της AI.

Η ενέργεια από πυρηνική σύντηξη μπορεί να προσφέρει τεράστιες ποσότητες καθαρής και φθηνής ενέργειας. Παράλληλα, οι Ηνωμένες Πολιτείες περιβάλλονται από τρεις μεγάλες θαλάσσιες εκτάσεις, οι οποίες μπορούν να προσφέρουν ουσιαστικά απεριόριστη πρόσβαση στις αναγκαίες πρώτες ύλες.

Χωρίς σημαντικές κρατικές επενδύσεις στην ανάπτυξη της πυρηνικής σύντηξης —και εάν η χώρα βασιστεί αποκλειστικά σε ιδιωτικές επιχειρήσεις για την παραγωγή της δικής τους ηλεκτρικής ενέργειας και την κατασκευή αντιδραστήρων πυρηνικής σχάσης— η Δύση διατρέχει σοβαρό κίνδυνο να μείνει πίσω.

Όσο νωρίτερα η αμερικανική κυβέρνηση δώσει προτεραιότητα στην ανάπτυξη της πυρηνικής σύντηξης, τόσο νωρίτερα αυτή θα καταστεί εμπορικά διαθέσιμη — κατά προτίμηση πριν κυριαρχήσει πρώτη η Κίνα στη συγκεκριμένη αγορά.

Ορισμένες εταιρείες αναπτύσσουν επίσης μικρούς αρθρωτούς αντιδραστήρες πυρηνικής σχάσης, γνωστούς ως SMR. Πρόκειται για πυρηνικούς αντιδραστήρες σχεδιασμένους ώστε να κατασκευάζονται σε εργοστάσια ως μικρές, πανομοιότυπες μονάδες, σε αντίθεση με τους παραδοσιακούς πυρηνικούς σταθμούς που κατασκευάζονται εξατομικευμένα στην τοποθεσία λειτουργίας τους.

Πολλά από αυτά τα σχέδια εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν ρυθμιστικά και εμπορικά εμπόδια.

Δυστυχώς, η πρακτική αντιμετώπιση του προβλήματος βραχυπρόθεσμα φαίνεται ότι θα είναι λιγότερο εντυπωσιακή: περισσότερες μονάδες παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, ισχυρότερα δίκτυα μεταφοράς, καλύτερα συστήματα αποθήκευσης, αυξημένη ενεργειακή αποδοτικότητα και μεταφορά μέρους των υπολογιστικών εργασιών σε περιοχές και χρονικές περιόδους κατά τις οποίες υπάρχει διαθέσιμη ηλεκτρική ενέργεια.

Οι υπόλοιπες αυτές λύσεις είναι αργές και δαπανηρές. Χρειάζεται μια αποφασιστική και επιταχυνόμενη προσπάθεια για την ανάπτυξη της ενέργειας του μέλλοντος: της πυρηνικής σύντηξης.

4. Μοντέλα χαμηλού κόστους και ανοικτής πρόσβασης: ο ανταγωνισμός αλλάζει την αγορά

Η τελευταία ανησυχία αφορά τον ανταγωνισμό από φθηνότερα συστήματα AI, όπως εκείνα που αναπτύσσονται στην Κίνα, η οποία —σύμφωνα με τον συντάκτη— αποκτά μεγάλο μέρος της τεχνολογικής της γνώσης μέσω κλοπής.

Κατά την άποψή του, η Δύση και ειδικά οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει επειγόντως να σταματήσουν να διαθέτουν τις καινοτομίες και τα κεφάλαιά τους στην Κίνα, εάν θέλουν να διατηρήσουν την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία τους.

Ορισμένα από αυτά τα συστήματα είναι ανοικτά μοντέλα: συστήματα AI των οποίων τεχνικά συστατικά, όπως ο κώδικας λογισμικού ή οι παράμετροι βαρών, διατίθενται ώστε τρίτοι να μπορούν να τα εξετάζουν, να τα τροποποιούν ή να τα λειτουργούν οι ίδιοι. Ο ακριβής βαθμός ανοικτότητας διαφέρει από μοντέλο σε μοντέλο.

Τα συστήματα αυτά μειώνουν σαφώς το κόστος των συνηθισμένων εργασιών AI και ασκούν πίεση στις εταιρείες που χρεώνουν υψηλές τιμές για υπηρεσίες γενικής χρήσης. Περιορίζουν επίσης τα έσοδα από βασικές εφαρμογές, όπως η σύνοψη κειμένων, η σύνταξη τυποποιημένων μηνυμάτων και η απάντηση σε συνηθισμένες ερωτήσεις.

Τα φθηνότερα και ανοικτά μοντέλα αλλάζουν ήδη τα οικονομικά δεδομένα της αγοράς AI. Το AI Index του Stanford εκτιμά ότι το κόστος υποβολής ερωτημάτων σε ένα μοντέλο με επιδόσεις περίπου αντίστοιχες του GPT-3.5 μειώθηκε από 20 δολάρια ανά εκατομμύριο tokens τον Νοέμβριο του 2022 σε 0,07 δολάρια τον Οκτώβριο του 2024 — πτώση μεγαλύτερη από 280 φορές.

Στην AI, το token είναι μια μικρή μονάδα κειμένου την οποία διαβάζει ή παράγει ένα μοντέλο.

Ο ανταγωνισμός στις τιμές συνεχίστηκε. Τον Ιούλιο του 2026, η κινεζική DeepSeek χρέωνε 0,14 δολάρια ανά εκατομμύριο tokens εισόδου και 0,28 δολάρια ανά εκατομμύριο tokens εξόδου για το μοντέλο V4 Flash. Οι αντίστοιχες τιμές του κορυφαίου μοντέλου GPT-5.6 Sol της OpenAI ήταν 5 και 30 δολάρια.

Τα μοντέλα δεν είναι άμεσα ισοδύναμα. Ωστόσο, η διαφορά δείχνει την πίεση που ασκούν οι οικονομικοί ανταγωνιστές στις υψηλές τιμές των συνηθισμένων υπηρεσιών AI.

Έχει περιοριστεί επίσης η διαφορά στις δυνατότητες. Σύμφωνα με το AI Index του Stanford για το 2026, τα κινεζικά και τα αμερικανικά μοντέλα εναλλάσσονταν στις κορυφαίες θέσεις των κατατάξεων επιδόσεων κατά τη διάρκεια του 2025.

Το DeepSeek-R1 έφτασε για σύντομο διάστημα τις επιδόσεις του κορυφαίου αμερικανικού μοντέλου τον Φεβρουάριο του 2025. Μέχρι τον Μάρτιο του 2026, το καλύτερο αμερικανικό μοντέλο προηγούνταν του καλύτερου κινεζικού μόνο κατά 2,7%.

Κατά συνέπεια, ο ανταγωνισμός απομακρύνεται από το κριτήριο της εθνικής προέλευσης και μετατοπίζεται προς το κόστος, την αξιοπιστία και τις επιδόσεις σε συγκεκριμένες εργασίες.

Τα φθηνότερα μοντέλα, ωστόσο, δεν εξαλείφουν ολόκληρη την αξία των πιο προηγμένων συστημάτων. Ένα μοντέλο αιχμής, το οποίο βρίσκεται στο ανώτατο ή κοντά στο ανώτατο σημερινό επίπεδο δυνατοτήτων, εξακολουθεί να διαθέτει πλεονεκτήματα:

  • στον σύνθετο συλλογισμό,
  • στην αξιοπιστία,
  • στην ασφάλεια,
  • στην εξειδικευμένη επιχειρηματική υποστήριξη,
  • και στην ενσωμάτωση στα συστήματα μεγάλων οργανισμών.

Οι επιχειρήσεις στους κλάδους της υγείας, των χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών, της άμυνας και σε άλλους ρυθμιζόμενους τομείς πληρώνουν περισσότερα για αρχεία ελέγχου, προστασία δεδομένων και συμβατικές εγγυήσεις.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η Morgan Stanley Wealth Management. Αντί να χρησιμοποιήσει το φθηνότερο διαθέσιμο chatbot, η εταιρεία χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών συνεργάστηκε με την OpenAI για την ανάπτυξη ενός εσωτερικού βοηθού βασισμένου στο GPT-4 για τους χρηματοοικονομικούς συμβούλους της.

Το σύστημα πραγματοποιεί αναζητήσεις στην εγκεκριμένη γνωσιακή βάση της Morgan Stanley και παρέχει απαντήσεις με συνδέσμους προς τα πρωτότυπα έγγραφα.

Η Morgan Stanley καθιέρωσε επίσης καθημερινές δοκιμές για τον εντοπισμό αναξιόπιστων απαντήσεων ή απαντήσεων που δεν συμμορφώνονται με τους κανονισμούς. Διατήρησε τις ιδιόκτητες πληροφορίες της υπό καθεστώς μηδενικής διατήρησης δεδομένων και απαίτησε από τους συμβούλους να ελέγχουν το υλικό που παράγει η AI πριν το χρησιμοποιήσουν στις επαφές τους με πελάτες.

Η τεχνολογία ενσωματώθηκε επίσης στα υπάρχοντα επιχειρηματικά συστήματα. Ο βοηθός συσκέψεων μπορεί να δημιουργεί σημειώσεις για τους πελάτες και προσχέδια μηνυμάτων παρακολούθησης, τα οποία μεταφέρονται στο σύστημα διαχείρισης πελατειακών σχέσεων της εταιρείας.

Για τη Morgan Stanley, επομένως, η αξία του προηγμένου συστήματος δεν βρίσκεται απλώς στην ικανότητά του να παράγει κείμενο. Ένα φθηνότερο μοντέλο θα μπορούσε επίσης να συνοψίσει μια επενδυτική έκθεση. Μια ανακριβής, μη ασφαλής ή μη επαληθεύσιμη απάντηση, όμως, θα μπορούσε να εκθέσει την εταιρεία σε κανονιστικές κυρώσεις, οικονομικές απώλειες και κλονισμό της εμπιστοσύνης των πελατών.

Κατά συνέπεια, η εταιρεία είναι διατεθειμένη να πληρώσει περισσότερα για:

  • αξιοπιστία,
  • δυνατότητα εντοπισμού των πηγών,
  • προστασία δεδομένων,
  • ανθρώπινη εποπτεία,
  • και ενσωμάτωση στα εσωτερικά της συστήματα.

Το παράδειγμα δείχνει γιατί οργανισμοί στους τομείς των χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών, της υγείας, της άμυνας και σε άλλους ρυθμιζόμενους κλάδους μπορεί να συνεχίσουν να αγοράζουν ακριβότερες υπηρεσίες AI, ακόμη και όταν υπάρχουν πολύ φθηνότερα μοντέλα.

Η πληροφορική έχει επανειλημμένα ακολουθήσει αυτό το πρότυπο. Ένα τεχνολογικό επίπεδο γίνεται φθηνότερο και ευρύτερα διαθέσιμο, ενώ η αξία μεταφέρεται σε κάποιο άλλο επίπεδο:

  • στο εξειδικευμένο λογισμικό,
  • στις αξιόπιστες υπηρεσίες,
  • στα ιδιόκτητα δεδομένα,
  • στα δίκτυα διανομής,
  • ή στην ενσωμάτωση των συστημάτων.

Ο ανταγωνισμός μπορεί να μειώσει τα περιθώρια κέρδους, χωρίς να περιορίσει τη συνολική ζήτηση για υπολογιστική ισχύ.

Σε ποια σημεία έχουν δίκιο οι επικριτές

Τίποτε από όλα αυτά δεν σημαίνει ότι κάθε εταιρεία AI είναι ασφαλής ή ότι κάθε κέντρο δεδομένων θα επιτύχει μια αποδεκτή απόδοση επένδυσης.

Τα τσιπ τεχνητής νοημοσύνης καθίστανται γρήγορα παρωχημένα. Ένα κέντρο δεδομένων που κατασκευάζεται με βάση τον σημερινό εξοπλισμό μπορεί, μέσα σε λίγα χρόνια, να βρεθεί αντιμέτωπο με έναν πολύ αποδοτικότερο ανταγωνιστή.

Επομένως, οι αποσβέσεις —η λογιστική διαδικασία με την οποία το κόστος ενός περιουσιακού στοιχείου κατανέμεται στη διάρκεια της ωφέλιμης ζωής του— ενδέχεται να υποτιμούν την ταχύτητα με την οποία ορισμένοι τύποι εξοπλισμού χάνουν την οικονομική τους αξία.

Η ζήτηση μπορεί επίσης να αυξάνεται, ενώ τα κέρδη παραμένουν απογοητευτικά. Οι αεροπορικές εταιρείες, οι επιχειρήσεις τηλεπικοινωνιών και οι αυτοκινητοβιομηχανίες έχουν εξυπηρετήσει τεράστιες αγορές, χωρίς να επιτυγχάνουν σταθερά εξαιρετικές αποδόσεις.

Η AI θα μπορούσε να καταστεί απαραίτητη για την οικονομία, ακόμη και εάν πολλοί επενδυτές χάσουν χρήματα.

Επομένως, όπως και σε άλλους κλάδους, είναι πιθανό να υπάρξει διόρθωση σε ορισμένα τμήματα της αγοράς. Η διόρθωση αυτή θα εξαλείψει τα αδύναμα έργα και θα υποχρεώσει τις ισχυρότερες εταιρείες να βελτιωθούν. Λιγότερο πειστικός είναι ο ισχυρισμός ότι μια τέτοια διόρθωση θα ανέτρεπε την ευρύτερη υιοθέτηση της τεχνητής νοημοσύνης.

Ένα καλύτερο συμπέρασμα

Η συζήτηση συχνά παρουσιάζεται με υπερβολικά απλουστευτικούς όρους: είτε απεριόριστη αφθονία είτε κατάρρευση.

Οι εταιρείες με ισχυρά οικονομικά μεγέθη θα συνεχίσουν να επενδύουν, ακόμη και όταν οι ασθενέστεροι δανειολήπτες δεν θα μπορούν να το κάνουν. Οι υψηλότερες τιμές της ηλεκτρικής ενέργειας θα ενθαρρύνουν τη βελτίωση της αποδοτικότητας και την ανάπτυξη νέων πηγών παραγωγής. Τα φθηνότερα μοντέλα θα διευρύνουν την πρόσβαση και θα δημιουργήσουν νέες χρήσεις, καθώς θα μειώνουν τις τιμές. Οι πιο απαιτητικοί πελάτες θα πιέζουν τους προμηθευτές να αποδεικνύουν ότι τα προϊόντα τους δημιουργούν μετρήσιμη αξία.

Η επόμενη φάση της AI θα χαρακτηρίζεται από λιγότερη ευφορία και μεγαλύτερη επιλεκτικότητα.

Τα κεφάλαια θα απομακρυνθούν από τα έργα που απλώς ακολουθούν τη μόδα και θα κατευθυνθούν προς συστήματα που:

  • εξοικονομούν χρόνο,
  • μειώνουν τα λάθη,
  • αυξάνουν την παραγωγή,
  • ή δημιουργούν προϊόντα για τα οποία οι πελάτες είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν.

Ορισμένα επιχειρηματικά μοντέλα θα αποτύχουν. Κάποιοι επενδυτές θα υποστούν μεγάλες ζημίες. Όλα αυτά όχι μόνο συνάδουν με την ιστορία υιοθέτησης νέων τεχνολογιών από το καπιταλιστικό σύστημα, αλλά, για να το πούμε ευθέως, είναι και υγιή.

Η εμφάνιση φθηνής AI από την Κίνα είναι προφανώς αμφιλεγόμενη, εάν δεχτεί κανείς τον ισχυρισμό του συντάκτη ότι η κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας παραμένει βασικό στοιχείο του κινεζικού οικονομικού μοντέλου και ότι κάθε κινεζική «επιχείρηση» δεν αποτελεί παρά μία από τις χίλιες όψεις του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος.

Κάντε τώρα μια παύση και αναρωτηθείτε πόσες φορές χρησιμοποιήσατε σήμερα την AI, καθώς και εργαλεία που χρησιμοποιούν τα ίδια τεχνητή νοημοσύνη.

Η ερώτηση σχεδόν δεν έχει πλέον νόημα: η AI βρίσκεται παντού και ήρθε για να μείνει. Έχει ήδη διευρύνει τις δυνατότητες του κόσμου μας.

Θα υπάρξουν διορθώσεις, τα κεφάλαια θα ανακατανεμηθούν και ορισμένα επιχειρηματικά μοντέλα θα αποτύχουν. Αυτό είναι το συνηθισμένο τίμημα της προόδου.

Εκείνο που δεν πρόκειται να αντιστραφεί είναι η βαθύτερη αλλαγή που βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη: η μόνιμη ενσωμάτωση της προηγμένης υπολογιστικής τεχνολογίας στον παραγωγικό πυρήνα της ζωής.

Το να συγχέουμε τις αναπόφευκτες αναταράξεις της φάσης κατασκευής και επέκτασης των υποδομών με το τέλος του κύκλου είναι σαν να κοιτάζουμε το δάχτυλο, ενώ ο Έλον Μασκ δείχνει προς τον Άρη.

Ο Drieu Godefridi είναι νομικός —απόφοιτος του Πανεπιστημίου Saint-Louis και του Πανεπιστημίου της Λουβέν—, φιλόσοφος με σπουδές στα ίδια πανεπιστήμια και διδάκτωρ Θεωρίας του Δικαίου του Πανεπιστημίου Paris IV–Sorbonne. Είναι επιχειρηματίας, διευθύνων σύμβουλος ευρωπαϊκού ομίλου ιδιωτικής εκπαίδευσης και διευθυντής του PAN Medias Group. Είναι συγγραφέας του βιβλίου The Green Reich (2020).

gatestoneinstitute.org

Ανάλυση CT: Η Κύπρος ξανά στο «χάρτη» της ιρανικής απειλής. Υπάρχει πράγματι κίνδυνος;

0

Οι πληροφορίες των Financial Times επαναφέρουν στο προσκήνιο τη συζήτηση για την ασφάλεια του νησιού

Cyprus Times Newsroom

Δεν αποτελεί άμεσος στόχος του Ιράν η Κύπρος, παρά την περιρρέουσα που δημιουργεί ο διεθνής Τύπος – Για ατύχημα ή έμμεσες προεκτάσεις μιας ενδεχόμενης επίθεσης ανησυχεί η Κυβέρνηση – Οι δύο όψεις της μεγάλης εικόνας
Νέο κύμα ανησυχίας για την ασφάλεια της Κύπρου, σήκωσαν οι πληροφορίες που δημοσίευσαν χθες οι Financial Times ότι το Ιράν εξέτασε το σενάριο διεύρυνσης των αντιποίνων του και σε ευρωπαϊκό έδαφος σε περίπτωση νέας κλιμάκωσης. Οι πληροφορίες αφορούν σε σενάρια που εξετάστηκαν και μοιάζουν περισσότερο ως προειδοποίηση χωρίς βάσιμη υπόσταση. Η εν λόγω διαπίστωση είναι ουσιώδης για την αποτίμηση της απειλής, η οποία υπάρχει για τη χώρα μας λόγω των Βρετανικών Βάσεων.

Για αυτό και η κυβέρνηση εμφανίζεται καθησυχαστική, παρά το γεγονός ότι υπάρχουν κάποιοι αστερίσκοι. Ως δεδομένο πρέπει να κρατήσουμε το ότι η Κύπρος δεν αποτελεί με οποιοδήποτε τρόπο μέρος της στρατιωτικής σύγκρουσης. Δεν συμμετέχει με οποιοδήποτε τρόπο στις πολεμικές επιχειρήσεις. Είναι ξεκάθαρο το γεγονός ότι η χώρα μας δεν αποτελεί άμεσος στόχος.

Ωστόσο υπάρχουν πτυχές κάτι πέραν των πολιτικών τοποθετήσεων. Ως γνωστόν οι Βρετανικές Βάσεις στην Κύπρο προσεγγίζονται βάσει Δικαίου από το 1960 ως βρετανικό έδαφος. Αυτό δημιουργεί μια ιδιόμορφη κατάσταση, καθώς η Κύπρος μπορεί να εκτεθεί σε κίνδυνο εξαιτίας των στρατιωτικών εγκαταστάσεων του Ηνωμένου Βασιλείου που βρίσκονται στο νησί. Όπως ακριβώς συνέβη τον περασμένο Μάρτη στο Ακρωτήρι.

Το πρόβλημα είναι πως η ιρανική αντίληψη της απειλής δεν ταυτίζεται ακριβώς… με τη νομική και πολιτική θέση της Λευκωσίας. Η Τεχεράνη έχει πολλάκις προειδοποιήσει ότι οι χώρες οι οποίες επιτρέπουν τη χρήση του εδάφους τους για επιχειρήσεις εναντίον του Ιράν, ενδέχεται να θεωρηθούν μέρος της σύγκρουσης. Έτσι ακόμη κι αν η Κύπρος δεν συμμετέχει στον πόλεμο, φαίνεται πως παραμένει «σημαδεμένη» στους χάρτες του Ιράν.

Είναι για αυτό το λόγο που στην κυβέρνηση Χριστοδουλίδη δεν πέρασε απαρατήρητο το νέο δημοσίευμα στους Financial Times. Χωρίς όμως να προκαλείται πανικός και αναστάτωση. Αρμόδιες πηγές διαχωρίζουν τον πραγματικό κίνδυνο από την εικόνα μιας κατάστασης συναγερμού. Με άλλα λόγια υποστηρίζουν πως η χώρα δεν διατρέχει άμεσο κίνδυνο, εντούτοις δεν παραβλέπουν το χαρακτήρα της σύρραξης, εξαιτίας του οποίου υπάρχει αυξημένη επαγρύπνηση.

Άρα το πραγματικό σενάριο κινδύνου σήμερα είναι διπλό. Υπάρχει ανησυχία για ένα ενδεχόμενο ατύχημα ή για έμμεση εμπλοκή μέσω μιας νέας απόπειρας χτυπήματος με στόχο τις Βρετανικές Βάσεις. Άλλωστε το προηγούμενο του Ακρωτηρίου δείχνει ότι η διάκριση μεταξύ «πραγματικού στόχου» και «περιοχής κινδύνου» είναι κρίσιμη. Η Κύπρος μπορεί να μην αποτελεί τον στόχο μιας επίθεσης, αλλά αναπόφευκτα βρίσκεται μέσα στην ακτίνα των συνεπειών της.

Έτσι διπλής οπτικής είναι και η μεγάλη εικόνα που διαμορφώνεται. Από τη μια δεν υπάρχουν χειροπιαστά στοιχεία που να τεκμηριώνουν ότι η Κύπρος -και κατ’ επέκταση η Ευρωπαϊκή Ένωση- κινδυνεύει από μια ενδεχόμενη ιρανική επίθεση. Από την άλλη, οι Βρετανικές Βάσεις ενισχύουν την ευπάθεια του νησιού, το οποίο θα μπορούσαμε να πούμε πως βρίσκεται χωρίς να το θέλει σε μια «δεύτερης γραμμής» ζώνη στρατηγικού κινδύνου.

cyprustimes.com

The Insider: Η συνέντευξή μας με τον Γιουβάλ Νώε Χαράρι

0

19 Αυγούστου 2026  

Insider

Στα παρασκήνια του The Economist 

Συνέντευξη με τον Γιουβάλ Νώε Χαράρι

Zanny Minton Beddoes
Αρχισυντάκτρια

Στο αυριανό επεισόδιο του The Insider θα συνομιλήσω με τον Γιουβάλ Νώε Χαράρι. Είναι ένας άνθρωπος με μεγάλες ιδέες και τολμηρές προβλέψεις. Τα βιβλία του, τα οποία έχουν πουλήσει εκατομμύρια αντίτυπα, αποτελούν συναρπαστικές περιηγήσεις σε τεράστιες περιόδους της ανθρώπινης ιστορίας. Σε αντίθεση με πολλούς άλλους ιστορικούς, ο κ. Χαράρι είναι πρόθυμος να διατυπώνει εξίσου ευρείες εκτιμήσεις σχετικά με όσα ενδέχεται να επιφυλάσσει το μέλλον. Κάθε συζήτηση που έχω κάνει μαζί του υπήρξε μια εμπειρία που διευρύνει τον τρόπο σκέψης.

Αυτή την εβδομάδα και εμείς στον Economist ασχοληθήκαμε με υλικό που δοκιμάζει τα όρια της σκέψης. Το κεντρικό μας θέμα, το οποίο θα δημοσιευθεί αύριο, εξετάζει κατά πόσο οι τεχνητές νοημοσύνες θα μπορούσαν να αποκτήσουν συνείδηση και ποιους κινδύνους θα δημιουργούσε η αντιμετώπισή τους σαν να είχαν πράγματι συνείδηση. Παρακάτω μπορείτε να δείτε ένα προσχέδιο του εξωφύλλου που σκοπεύουμε να χρησιμοποιήσουμε.

Ο κ. Χαράρι έχει σκεφτεί σε βάθος τις επιπτώσεις της τεχνητής νοημοσύνης και δεν μπορώ να φανταστώ καταλληλότερο συνομιλητή για να συζητήσουμε πώς η εποχή της AI θα μπορούσε να αναδιαμορφώσει τις κοινωνίες μας, να ανατρέψει τις δομές εξουσίας και, ενδεχομένως, να αλλάξει ακόμη και την ίδια τη φύση της ανθρωπότητας.

Θέλω να ξεκινήσω σχηματίζοντας μια γενική εικόνα για το πόσο ανήσυχος είναι ο κ. Χαράρι απέναντι στην προοπτική ενός μέλλοντος κυριαρχούμενου από την AI — και πόσο ριζικά διαφορετικό πιστεύει ότι θα είναι από το σήμερα.

Ο Έλον Μασκ, από τον οποίο πήρα συνέντευξη πριν από έναν μήνα, μου είπε ότι σε δέκα χρόνια αναμένει οι τεχνητές νοημοσύνες να έχουν ξεπεράσει κατά πολύ την ανθρώπινη ευφυΐα. Υποστήριξε ότι ο κόσμος θα βρίσκεται «σε μια εποχή εκπληκτικής αφθονίας», αλλά ότι είναι απίθανο οι άνθρωποι να διατηρούν τον έλεγχο.

Συμφωνεί ο κ. Χαράρι; Θα με εξέπληττε εάν υιοθετούσε έναν τόσο αισιόδοξο τόνο.

«Εάν τη διαχειριστούμε λανθασμένα», γράφει στο πιο πρόσφατο βιβλίο του, Nexus, «η AI μπορεί να εξαφανίσει όχι μόνο την ανθρώπινη κυριαρχία στη Γη, αλλά και το ίδιο το φως της συνείδησης, μετατρέποντας το σύμπαν σε έναν κόσμο απόλυτου σκότους».

Το Nexus εξετάζει επίσης ποιος θα κατέχει τη μεγαλύτερη εξουσία σε ένα μέλλον κυριαρχούμενο από την AI και θέλω να τον ρωτήσω για τα συμπεράσματα στα οποία έχει καταλήξει. Γιατί πιστεύει ότι οι τεχνητές νοημοσύνες μπορεί τελικά να αναλάβουν τον έλεγχο; Πώς θα το κάνουν; Και τι θα σημαίνει να είσαι άνθρωπος σε έναν κόσμο ελεγχόμενο από την AI;

Για να γράψουν το κεντρικό θέμα αυτής της εβδομάδας και τη συνοδευτική αναλυτική ενημέρωση, οι συνάδελφοί μου αφιέρωσαν πολλές ώρες μελετώντας και αντιπαρατιθέμενοι γύρω από το ζήτημα της συνείδησης της AI και το κατά πόσο θα έπρεπε ποτέ να παραχωρηθούν δικαιώματα στις τεχνητές νοημοσύνες.

Θέλω να συζητήσω ποια θέση παίρνει ο κ. Χαράρι σε αυτή τη διαμάχη. Έχει καταστήσει σαφές ότι πιστεύει πως οι σημερινές τεχνητές νοημοσύνες είναι κάτι περισσότερο από απλά εργαλεία: είναι ευφυείς δρώντες, αλλά δεν διαθέτουν συνείδηση.

Στο Nexus, ωστόσο, γράφει ότι «καθώς οι υπολογιστές γίνονται πιο ευφυείς, ενδέχεται τελικά να αναπτύξουν συνείδηση και να αποκτήσουν κάποιου είδους υποκειμενικές εμπειρίες».

Τι θα χρειαζόταν για να πειστεί ότι τα μοντέλα διαθέτουν αισθήσεις και βιώνουν μια υποκειμενική πραγματικότητα; Και οδεύουμε άραγε προς έναν υβριδικό πολιτισμό ανθρώπων και AI;

Θα του μεταφέρω και τις απόψεις των αναγνωστών μας. Πιστεύετε ότι η AI θα αποκτήσει ποτέ πραγματική συνείδηση; Πείτε μου τη γνώμη σας ψηφίζοντας στη δημοσκόπησή μας.

Κλείνοντας, θα επιστρέψουμε στο παρόν. Ποια πιστεύει ο κ. Χαράρι ότι πρέπει να είναι σήμερα η κορυφαία προτεραιότητα στη διαμόρφωση αυτής της τεχνολογίας; Ποιο πολιτικό σύστημα είναι καλύτερα προετοιμασμένο για να αντιμετωπίσει την AI: η δημοκρατία ή ο αυταρχισμός; Και του δίνει η μελέτη της ιστορίας την πεποίθηση ότι οι άνθρωποι θα διαθέτουν την αναγκαία σοφία για να διαχειριστούν αυτή την κρίσιμη στιγμή;

Η συνέντευξη θα είναι διαθέσιμη για παρακολούθηση από τις 6 μ.μ. ώρα Λονδίνου —1 μ.μ. στη Νέα Υόρκη— την Πέμπτη.

Θέλω πάντα να ακούω τη γνώμη των αναγνωστών μας για τις συζητήσεις μας. Αφού παρακολουθήσετε τη συνομιλία μου με τον κ. Χαράρι, γράψτε μου στο [email protected] με τις σκέψεις και τα σχόλιά σας.

Η Άγκυρα αμφισβητεί και το ελληνικό χωροταξικό των ΑΠΕ – Νέα απόπειρα «γκριζαρίσματος» του Αιγαίου

1

Μετά τα θαλάσσια πάρκα, η Τουρκία επαναφέρει τις αξιώσεις περί «αμφισβητούμενων» νησίδων, επιχειρώντας να συνδέσει έναν ελληνικό αναπτυξιακό σχεδιασμό με το ευρύτερο πλέγμα των διεκδικήσεών της

Νέο πεδίο αντιπαράθεσης στο Αιγαίο επιχειρεί να ανοίξει η Άγκυρα, αμφισβητώντας το Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας που έθεσε σε εφαρμογή η Ελλάδα.

Με επίσημη ανακοίνωσή του, το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών υποστήριξε ότι ο ελληνικός σχεδιασμός, ο οποίος καλύπτει και το Αιγαίο, δεν παράγει έννομα αποτελέσματα για την Τουρκία. Παράλληλα, επανέφερε την πάγια τουρκική θέση περί γεωγραφικών σχηματισμών των οποίων, κατά την Άγκυρα, η κυριαρχία δεν έχει παραχωρηθεί στην Ελλάδα με διεθνείς συνθήκες.

«Το Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, το οποίο ανακοίνωσε η Ελλάδα στις 19 Αυγούστου και περιλαμβάνει το Αιγαίο, δεν θα έχει καμία νομική συνέπεια για την Τουρκία», ανέφερε ο εκπρόσωπος του τουρκικού ΥΠΕΞ, Οντζού Κετσελί. Πρόσθεσε ότι η συγκεκριμένη και άλλες ανάλογες ελληνικές πρωτοβουλίες δεν μπορούν να επηρεάσουν τις θέσεις της Τουρκίας στα λεγόμενα «αλληλένδετα ζητήματα του Αιγαίου».

Από την ενέργεια στις κυριαρχικές διεκδικήσεις

Το νέο ελληνικό χωροταξικό δεν αποτελεί πράξη οριοθέτησης θαλάσσιων ζωνών. Πρόκειται για εσωτερικό κανονιστικό πλαίσιο που καθορίζει κανόνες, περιορισμούς και κατευθύνσεις για τη χωροθέτηση έργων ΑΠΕ και μονάδων αποθήκευσης ενέργειας.

Σύμφωνα με το υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας, στόχος είναι ο εκσυγχρονισμός του πλαισίου του 2008, η επιτάχυνση της πράσινης μετάβασης και η ενίσχυση της προστασίας του περιβάλλοντος και των τοπικών κοινωνιών. Ο σχεδιασμός αφορά, μεταξύ άλλων, αιολικά και φωτοβολταϊκά έργα, μικρά υδροηλεκτρικά, εγκαταστάσεις βιομάζας και συστήματα αποθήκευσης.

Η τουρκική αντίδραση, επομένως, δεν περιορίζεται στην ενεργειακή πολιτική. Η Άγκυρα αξιοποιεί την έκδοση ενός ελληνικού διοικητικού σχεδίου για να επαναφέρει τη θεωρία των «γκρίζων ζωνών» και να καταγράψει επισήμως την αντίθεσή της σε κάθε ελληνική πράξη που θεωρεί ότι μπορεί να επηρεάσει τις διεκδικήσεις της στο Αιγαίο.

Κλιμάκωση κινήσεων και αντιδράσεων

Η νέα παρέμβαση δεν αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό. Είχε προηγηθεί παρόμοια τουρκική αντίδραση στο ελληνικό Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τον Τουρισμό, με την Άγκυρα να υποστηρίζει και τότε ότι ο σχεδιασμός δεν παράγει έννομα αποτελέσματα για τις τουρκικές θέσεις.

Ακολούθησε η ανακήρυξη από την Τουρκία δύο «εθνικών θαλάσσιων πάρκων» στο βορειοανατολικό Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Η Αθήνα χαρακτήρισε τις τουρκικές αποφάσεις παράνομες στον βαθμό που καταλαμβάνουν διεθνή ύδατα ή εκτείνονται εντός ελληνικής υφαλοκρηπίδας.

Το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών επισήμανε ότι κανένα κράτος δεν δικαιούται να εγκαθιστά μονομερώς θαλάσσιες προστατευόμενες περιοχές έξω από τη δικαιοδοσία του. Κατηγόρησε, επίσης, την Τουρκία ότι επιχειρεί να χρησιμοποιήσει περιβαλλοντικές πρωτοβουλίες για να προβάλει γεωπολιτικές αξιώσεις.

Η αλληλουχία των γεγονότων δείχνει ότι ο χωροταξικός σχεδιασμός, η περιβαλλοντική προστασία και η ενεργειακή μετάβαση εισέρχονται πλέον στο πεδίο της ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης.

Τι επιδιώκει η Τουρκία

Η Άγκυρα φαίνεται να επιδιώκει τρεις στόχους.

Πρώτον, να αποτρέψει την εδραίωση της αντίληψης ότι οι ελληνικοί διοικητικοί και αναπτυξιακοί σχεδιασμοί στο Αιγαίο γίνονται χωρίς τουρκική αμφισβήτηση.

Δεύτερον, να διατηρήσει ενεργή τη θεωρία των «γκρίζων ζωνών», παρά το γεγονός ότι η Ελλάδα απορρίπτει κατηγορηματικά την ύπαρξη ζητημάτων κυριαρχίας επί νησιών και νησίδων που καλύπτονται από τις διεθνείς συνθήκες.

Τρίτον, να εντάξει ακόμη και τεχνικές ή περιβαλλοντικές πολιτικές —όπως η χωροθέτηση ΑΠΕ και η δημιουργία θαλάσσιων πάρκων— στο συνολικό πλαίσιο των τουρκικών αξιώσεων για το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.

Η πραγματική νομική διάσταση

Ένα εθνικό χωροταξικό σχέδιο δεν μπορεί από μόνο του να καθορίσει διεθνή σύνορα ούτε να λύσει μια διαφορά θαλάσσιας οριοθέτησης. Αντίστοιχα, όμως, μια τουρκική ανακοίνωση δεν μπορεί να ακυρώσει την εφαρμογή της ελληνικής νομοθεσίας σε περιοχές ελληνικής κυριαρχίας ή δικαιοδοσίας.

Οι δηλώσεις της Άγκυρας λειτουργούν πρωτίστως ως επίσημη καταγραφή της τουρκικής θέσης. Δεν δημιουργούν αυτομάτως κυριαρχικά δικαιώματα ούτε μεταβάλλουν το νομικό καθεστώς του Αιγαίου.

Η ουσιαστική σημασία της νέας αντιπαράθεσης βρίσκεται αλλού: η Τουρκία δείχνει ότι σκοπεύει να αμφισβητεί συστηματικά κάθε ελληνική πράξη που αποτυπώνει κρατική αρμοδιότητα, αναπτυξιακό σχεδιασμό ή περιβαλλοντική διαχείριση στο Αιγαίο.

Έτσι, η πράσινη μετάβαση και η χωροθέτηση των ΑΠΕ αποκτούν μία πρόσθετη γεωπολιτική διάσταση. Πίσω από τις ανεμογεννήτριες και τα ενεργειακά έργα επανέρχεται η πάγια σύγκρουση για την κυριαρχία, τις θαλάσσιες ζώνες και το εύρος των δικαιωμάτων Ελλάδας και Τουρκίας στο Αιγαίο.

Τι έχει σημασία στην τεχνητή νοημοσύνη αυτή την εβδομάδα

0

Artificial Intelligencer

Της Deepa Seetharaman, ανταποκρίτριας τεχνολογίας

Η OpenAI δηλώνει ότι πρέπει να επιβραδύνει την ανάπτυξη των μοντέλων, προκειμένου να επανεξετάσει τις πρακτικές ασφαλείας της. Αυτό, ωστόσο, δεν εμπόδισε την εταιρεία που δημιούργησε το ChatGPT να παρουσιάσει, την ίδια εβδομάδα, ένα νέο μοντέλο τεχνητής νοημοσύνης που απευθύνεται σε εφήβους, έστω και με πρόσθετους περιορισμούς περιεχομένου και γονική επίβλεψη.

Παρότι αυτοί οι μηχανισμοί ελέγχου είναι ορατοί, είναι δυσκολότερο να διαπιστωθεί εάν η ίδια πειθαρχία θα διατηρηθεί σε ολόκληρη την OpenAI, καθώς και στις υπόλοιπες εταιρείες τεχνητής νοημοσύνης.

Η OpenAI και η ανταγωνίστριά της Anthropic αποκάλυψαν πρόσφατα ότι οι πράκτορές τους —μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης τα οποία εκτελούν εργασίες σχεδόν χωρίς καμία ανθρώπινη παρέμβαση— κατάφεραν να διεισδύσουν στα συστήματα άλλων εταιρειών. Οι παραδοχές αυτές έχουν προκαλέσει έντονη ανησυχία στον κλάδο.

Τα μοντέλα ανακάλυψαν πώς να βγουν από ένα περιβάλλον δοκιμών και στη συνέχεια να εντοπίσουν ευπάθειες στην άμυνα άλλων εταιρειών.

Η αποτροπή ενός chatbot από το να πει κάτι ακατάλληλο σε έναν έφηβο και η αποτροπή ενός αυτόνομου πράκτορα από το να περιπλανηθεί σε συστήματα στα οποία δεν θα έπρεπε να έχει πρόσβαση έχουν έναν κοινό βασικό προβληματισμό: κατά πόσο μια εταιρεία μπορεί πράγματι να συγκρατήσει και να ελέγξει αυτό που δημιούργησε. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί το «τέρας του Φρανκενστάιν» της εποχής της τεχνητής νοημοσύνης.

Περιστατικά όπως αυτά είναι ακριβώς όσα επιχείρησε να εξετάσει μια νέα μελέτη από ανθρώπους του ίδιου του κλάδου — όχι το κατά πόσο τα μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης μπορούν να συμπεριφερθούν απρόβλεπτα, αλλά το εάν οι εταιρείες που τα κατασκευάζουν διαθέτουν τους κατάλληλους μηχανισμούς περιορισμού, παρακολούθησης και εποπτείας ώστε να εντοπίζουν αυτή τη συμπεριφορά όταν εκδηλώνεται.

Τα σημαντικότερα:

  1. Η Nvidia εγγυάται έως 105 δισ. δολάρια για κέντρο δεδομένων της OpenAI στο Οχάιο.
    Πρόκειται για μια τεράστια, 20ετή δέσμευση υποδομών. Δείχνει ότι η κούρσα της AI μετατρέπεται κυρίως σε αγώνα για υπολογιστική ισχύ και ηλεκτρική ενέργεια. Παράλληλα, δημιουργεί ανησυχίες για «κυκλική χρηματοδότηση»: η Nvidia στηρίζει οικονομικά πελάτες που στη συνέχεια αγοράζουν τα δικά της τσιπ.
  2. Η Anthropic εμφανίζει εκρηκτική αύξηση εσόδων.
    Ο ετησιοποιημένος ρυθμός εσόδων της ξεπέρασε τα 65 δισ. δολάρια τον Ιούλιο του 2026, από 47 δισ. τον Μάιο και περίπου 9 δισ. στο τέλος του 2025. Αυτό σημαίνει ότι εξελίσσεται σε πραγματικό εμπορικό αντίπαλο της OpenAI και ενισχύει το ενδεχόμενο εισαγωγής της στο χρηματιστήριο. Πρόκειται όμως για προβολή του τρέχοντος ρυθμού πωλήσεων, όχι για ήδη πραγματοποιημένα ετήσια έσοδα.
  3. Η αποτίμηση της Anthropic στηρίζεται σε εξαιρετικά αισιόδοξες προβλέψεις.
    Η πιθανή χρηματιστηριακή της αποτίμηση εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από προβλέψεις εσόδων για το 2028. Το βασικό μήνυμα είναι ότι οι επενδυτές αποτιμούν τις κορυφαίες εταιρείες AI με βάση ανάπτυξη αρκετών ετών στο μέλλον. Αυτό αυξάνει σημαντικά τον κίνδυνο διόρθωσης εάν η ανάπτυξη, τα περιθώρια κέρδους ή η ζήτηση αποδειχθούν χαμηλότερα.
  4. Οι επενδυτές αρχίζουν να ξεχωρίζουν τους μακροπρόθεσμους νικητές της AI.
    Η ανησυχία για τις τεράστιες επενδύσεις έχει υποχωρήσει μετά τα ισχυρά αποτελέσματα Microsoft και Amazon. Πολλοί επενδυτές θεωρούν ότι οι μεγάλοι πάροχοι cloud —Microsoft, Amazon και Google— διαθέτουν μεγαλύτερο μακροπρόθεσμο πλεονέκτημα από μικρότερους παρόχους υπολογιστικής ισχύος με υψηλό δανεισμό. Ωστόσο, εκτιμάται ότι η εμπορική αξιοποίηση της AI πρέπει να αυξηθεί δραστικά για να δικαιολογήσει τις σημερινές δαπάνες.  Η Google αναδιοργανώνει την ηγεσία της AI υπό πίεση.
  5. Η αναδιάρθρωση της DeepMind και η συγκέντρωση της ανάπτυξης του Gemini υπό νέα ηγεσία δείχνουν ότι η Google επιδιώκει ταχύτερη ανάπτυξη και μεγαλύτερη εμπορική αξιοποίηση. Ταυτόχρονα, αποκαλύπτει εσωτερικές εντάσεις, αποχωρήσεις στελεχών και ανησυχίες για την αυτονομία της DeepMind.

Η ιστορία για το μπαρ AI στο Πεκίνο είναι ενδιαφέρουσα ως κοινωνική ένδειξη: δείχνει πόσο γρήγορα η AI και το DeepSeek περνούν στην καθημερινή κινεζική κουλτούρα.

Συνολικό συμπέρασμα: Η κούρσα της AI περνά από τα εντυπωσιακά μοντέλα στη βιομηχανική κλίμακα: κεφάλαια, κέντρα δεδομένων, ενέργεια, εταιρικούς πελάτες και χρηματιστηριακές αποτιμήσεις. Οι πιθανότεροι νικητές είναι όσοι ελέγχουν μαζί μοντέλα, τσιπ, cloud και πελατειακές σχέσεις· ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι ότι οι σημερινές επενδύσεις προϋποθέτουν εξαιρετικά μεγάλη μελλοντική ζήτηση.

Η ασφάλεια περνά σε δεύτερη μοίρα

Τα γράμματα «AI» πάνω σε μητρική πλακέτα υπολογιστή, σε φωτογραφική απεικόνιση της 23ης Ιουνίου 2023. REUTERS/Dado Ruvic/Illustration/File Photo

Η εικόνα που προκύπτει από την αξιολόγηση δεν είναι καθόλου καλή.

Η μη κερδοσκοπική οργάνωση Guidelight AI Standards, την οποία ίδρυσαν δύο πρώην εργαζόμενοι της OpenAI, ανέλυσε δεκάδες εκθέσεις σχετικά με τις πρακτικές ασφαλείας πέντε μεγάλων τεχνολογικών εταιρειών που αναπτύσσουν ισχυρά συστήματα τεχνητής νοημοσύνης. Στην καλύτερη περίπτωση, τους έδωσε βαθμούς οριακά πάνω από τη βάση. Η Meta πήρε «F», δηλαδή απορριπτέο βαθμό.

Στο πλαίσιο της αξιολόγησης, η Guidelight εξέτασε κατά πόσο οι εταιρείες εφαρμόζουν έξι βασικές πρακτικές. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται ο τρόπος με τον οποίο περιορίζουν και ελέγχουν τα μοντέλα τους, η αποτελεσματικότητα της παρακολούθησής τους και ο βαθμός στον οποίο επιτρέπουν τον έλεγχο από ανεξάρτητους τρίτους.

Η Anthropic και η OpenAI βαθμολογήθηκαν με «C+» — την καλύτερη επίδοση μεταξύ των εταιρειών. Η Google και η xAI του Έλον Μασκ πέρασαν οριακά, με βαθμούς «D+» και «D-» αντίστοιχα.

Η Google έχασε βαθμούς επειδή δεν έχει ακόμη εφαρμόσει τα πιο πρόσφατα σχέδια ασφαλείας της, σύμφωνα με τη Guidelight, αλλά κέρδισε πόντους επειδή τουλάχιστον διαθέτει ένα συγκεκριμένο σχέδιο. Αντίθετα, η μη κερδοσκοπική οργάνωση διαπίστωσε ότι η xAI και η Meta έχουν ελάχιστα συγκεκριμένα σχέδια.

Συνολικά, οι εταιρείες δεν διαθέτουν επαρκή προληπτικά μέτρα. Αυτό σημαίνει ότι τα συστήματά τους θα μπορούσαν να «απενεργοποιηθούν από μια τεχνητή νοημοσύνη που συμπεριφέρεται ανεξέλεγκτα».

Ακόμη χειρότερα, σημαίνει επίσης ότι τα συστήματά τους θα μπορούσαν να καταρρεύσουν υπό το βάρος μιας μαζικής επίθεσης.

«Χρειαζόμαστε πιο ενεργητική άμυνα, αλλά αυτή κοστίζει περισσότερο και δημιουργεί περισσότερα εμπόδια», δήλωσε ο Steven Adler, ο οποίος ίδρυσε τη Guidelight AI Standards μαζί με τον Page Hedley. Ο Adler ήταν ερευνητής ασφάλειας στην OpenAI, ενώ ο Hedley εργαζόταν ως σύμβουλος πολιτικής και δεοντολογίας.

Σε συνέντευξή του, ο Adler δήλωσε ότι η απουσία επαρκών μηχανισμών ελέγχου θα μπορούσε τελικά να επηρεάσει το κατά πόσο οι ερευνητές αισθάνονται αρκετά ασφαλείς ώστε να πειραματίζονται ελεύθερα.

«Αυτό μπορεί να μειώσει την εμπιστοσύνη στο σύστημα», είπε.

Πρόσθεσε ότι αυτές οι πρακτικές πρέπει να είναι ενσωματωμένες εξαρχής στη διαδικασία ανάπτυξης και να μην εξαρτώνται από «τις διαθέσεις του εκάστοτε επικεφαλής ενός οργανισμού».

Οι εταιρείες δεν απάντησαν άμεσα στα αιτήματα για σχολιασμό σχετικά με τα συμπεράσματα της μελέτης.

Η παρακολούθηση —μία από τις έξι πρακτικές που αξιολόγησε η Guidelight— δοκιμάζεται αυτή την εβδομάδα σε πραγματικές συνθήκες.

Την Τρίτη, η OpenAI ανακοίνωσε ότι θα επεκτείνει την «παρακολούθηση της αλυσίδας σκέψης» (chain-of-thought monitoring) των μοντέλων της. Με αυτή τη μέθοδο, οι ερευνητές μπορούν να εξετάζουν τη διαδικασία σχεδιασμού ενός μοντέλου και να αποκτούν μια εικόνα των στρατηγικών του. Η ιδέα είναι ότι, εάν το μοντέλο φαίνεται να παρεκκλίνει, θα μπορεί να παρέμβει ένα άλλο μοντέλο ή ένας άνθρωπος. Ορισμένοι νομοθέτες και ειδικοί της τεχνητής νοημοσύνης αποκαλούν αυτόν τον μηχανισμό «διακόπτη έκτακτης διακοπής» (kill switch).

Ωστόσο, ορισμένες πρώτες έρευνες δείχνουν ότι ένα μοντέλο ενδέχεται να αποκρύπτει, μέσα στην αλυσίδα σκέψης του, τα σχέδιά του να παραβιάσει τους κανόνες. Στελέχη της OpenAI φάνηκαν να το αναγνωρίζουν αυτό την Τρίτη, δηλώνοντας ότι, προς το παρόν, η παρακολούθηση της «αλυσίδας σκέψης» φαίνεται πολύ αποτελεσματική, αλλά οι ερευνητές εξακολουθούν να μελετούν ενεργά τη συγκεκριμένη προσέγγιση.

«Εάν το μοντέλο αποκτήσει εξαιρετικά υψηλές ικανότητες, θα μπορέσει άραγε να αντιληφθεί ότι πρέπει να αποφεύγει από μόνο του κάθε μορφή παρακολούθησης; Ή μήπως θα βρει τρόπους να απενεργοποιήσει τους μηχανισμούς παρακολούθησης;» δήλωσε ο επικεφαλής επιστήμονας της OpenAI, Jakub Pachocki, κατά τη διάρκεια τηλεδιάσκεψης με δημοσιογράφους.

«Πρόκειται για μια απολύτως βάσιμη ανησυχία.»

 

Συλλυπητήριο Μήνυμα Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος για τον θάνατο του Στάθη Παρχαρίδη

0

 

Η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος αποχαιρετά τον Στάθη Παρχαρίδη – Έναν αυθεντικό υπηρέτη της ποντιακής μουσικής.

Η είδηση του θανάτου του σκόρπισε βαθιά θλίψη σε ολόκληρη την ποντιακή κοινωνία. Γιατί ο Στάθης δεν υπήρξε απλώς ένας ακόμη άνθρωπος της ποντιακής μουσικής. Υπήρξε ένας αυθεντικός άνθρωπος της παράδοσης, ένας άνθρωπος που την έζησε, τη γνώρισε από τους παλαιότερους και την υπηρέτησε με τρόπο αληθινό, χωρίς εκπτώσεις και χωρίς να αναζητήσει ποτέ το εύκολο χειροκρότημα.

Γεννημένος στις 2 Απριλίου 1967 στην Κοζάνη και με καταγωγή από το Πρωτοχώρι και τα Αλωνάκια Κοζάνης, μεγάλωσε μέσα σε ένα αυθεντικό ποντιακό περιβάλλον, όπου η παράδοση δεν ήταν μια αναπαράσταση αλλά καθημερινό βίωμα. Από μικρός γαλουχήθηκε κοντά στους ανθρώπους της παλαιότερης γενιάς, άκουσε τα τραγούδια και τις αφηγήσεις τους και έμαθε να αντιλαμβάνεται την ποντιακή μουσική όχι απλώς ως καλλιτεχνική έκφραση, αλλά ως φορέα μνήμης, ιστορίας και συλλογικής ταυτότητας.

Υπηρέτησε με συνέπεια και αφοσίωση το παραδοσιακό ποντιακό τραγούδι, συμβάλλοντας στη διάδοσή του σε ολόκληρη την Ελλάδα και στο εξωτερικό. Παράλληλα, προσέφερε ανεκτίμητο έργο στον ποντιακό πολιτισμό ως χοροδιδάσκαλος και χοράρχης, ενώ μέσα από τη διδασκαλία της ποντιακής λύρας μετέδωσε τις γνώσεις και την αγάπη του για την παράδοσή μας σε πολλές γενιές και σε πλήθος ποντιακών σωματείων.

Για τον Στάθη, όμως, η παράδοση δεν ήταν ούτε επάγγελμα ούτε μέσο προβολής. Ήταν στάση ζωής. Δεν συμβιβάστηκε με τη λογική του «φαίνεσθαι», δεν προσπάθησε να προσαρμόσει την παράδοση στις απαιτήσεις της εποχής και δεν έβαλε ποτέ το οικονομικό όφελος πάνω από την ουσία. Υπερασπίστηκε μέχρι τέλους την παραδοσιακή ποντιακή μουσική, ακόμη και όταν αυτό απαιτούσε να βαδίζει κόντρα στο ρεύμα. Είχε τη δύναμη να λέει αυτό που πίστευε και την ακεραιότητα να παραμένει πιστός σε αυτό.

Η ζωή, ωστόσο, του επιφύλαξε μια σκληρή δοκιμασία. Η σοβαρή περιπέτεια με την υγεία του και η ασθένεια των φωνητικών του χορδών τον ανάγκασαν να στερηθεί ένα από τα σημαντικότερα μέσα με τα οποία επικοινωνούσε με τον κόσμο: τη φωνή του. Ακόμη και τότε, όμως, δεν απομακρύνθηκε από την ποντιακή μουσική. Παρά τις δυσκολίες, συνέχισε να τραγουδά και να προσφέρει, με μια φωνή που είχε πλέον υποστεί τις συνέπειες της περιπέτειάς του, αποδεικνύοντας πως η σχέση του με την παράδοση ήταν βαθύτερη από την ίδια τη φωνή του.

Και ίσως αυτή να είναι μία από τις μεγαλύτερες παρακαταθήκες που αφήνει πίσω του. Ο Στάθης Παρχαρίδης δεν κράτησε τη γνώση για τον εαυτό του. Στάθηκε δίπλα σε πολλούς νεότερους καλλιτέχνες, τους ενθάρρυνε, τους στήριξε και τους βοήθησε να βρουν το θάρρος να σταθούν μπροστά στο κοινό και να υπηρετήσουν το ποντιακό τραγούδι. Πίστευε στη νέα γενιά, αρκεί αυτή να σέβεται την παράδοση και να γνωρίζει από πού ξεκινά.

Αν η μοίρα δεν του είχε στερήσει πρόωρα τη δυνατότητα να τραγουδά όπως ήθελε, είναι βέβαιο πως η παρουσία του θα μπορούσε να είχε αφήσει ακόμη βαθύτερο αποτύπωμα στην πορεία της σύγχρονης ποντιακής μουσικής. Γιατί είχε τη γνώση, το βίωμα, το ταλέντο και –πάνω απ’ όλα– την ακεραιότητα να υπερασπιστεί αυτό που αγαπούσε.

Η προσφορά του στον Ποντιακό Ελληνισμό και τον πολιτισμό μας υπήρξε ουσιαστική και πολύτιμη. Θα παραμείνει ζωντανή μέσα από τους ανθρώπους που δίδαξε, τους καλλιτέχνες που στήριξε, τα τραγούδια που μοιράστηκε και, κυρίως, μέσα από την επιμονή του να υπερασπίζεται την παράδοση ως ζωντανή παρακαταθήκη και όχι ως απλό σκηνικό του παρελθόντος. Εκφράζουμε τα ειλικρινή και θερμά μας συλλυπητήρια στην οικογένεια και τους οικείους του. Στάθη, σε ευχαριστούμε θερμά για όσα προσέφερες στον Ποντιακό Ελληνισμό, τον πολιτισμό μας και στην Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος.

Καλό παράδεισο. Αιωνία σου η μνήμη.

Η Ουάσινγκτον δεν συναινεί σε ισραηλινές επιθέσεις σε τουρκικούς στόχους στη Συρία- φοβούμενη άμεση αντιπαράθεση

0

Ισραηλινά μέσα ενημέρωσης αποκάλυψαν ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ απέρριψε ένα ισραηλινό αίτημα για αεροπορική επιδρομή εντός της Συρίας εναντίον στόχων που φέρονται να συνδέονται με την τουρκική παρουσία και επιρροή, σε μια νέα ένδειξη της κλιμακούμενης ευαισθησίας του ανταγωνισμού μεταξύ Άγκυρας και Τελ Αβίβ στη συριακή σκηνή και των προσπαθειών της Ουάσινγκτον να αποτρέψει τη μετατροπή του σε άμεση στρατιωτική αντιπαράθεση μεταξύ δύο από τους βασικούς συμμάχους της στην περιοχή.

Το πρακτορείο ειδήσεων Hawar (ANHA) επικαλούμενο το ισραηλινό κανάλι Channel 13, ανέφερε ότι το Ισραήλ είχε ζητήσει άδεια από την Ουάσινγκτον πριν από εβδομάδες για να πραγματοποιήσει νέα επιδρομή εντός συριακού εδάφους, αλλά ο Λευκός Οίκος δεν την χορήγησε.

Το ρεπορτάζ συνέδεσε την αμερικανική στάση με ανησυχίες ότι η κλιμακούμενη ένταση μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ στη Συρία θα μπορούσε να εξελιχθεί σε άμεση αντιπαράθεση που θα ήταν δύσκολο να περιοριστεί.

Σύμφωνα με την ισραηλινή αφήγηση, το Τελ Αβίβ πιστεύει ότι η Άγκυρα έχει εντείνει πρόσφατα τις προσπάθειές της να επεκτείνει τη στρατιωτική και ασφαλιστική της επιρροή στη Συρία, συμπεριλαμβανομένων στρατηγικών τοποθεσιών, εγκαταστάσεων, αεροδρομίων και άλλων εγκαταστάσεων, σε συντονισμό με τη συριακή κυβέρνηση με επικεφαλής τον Άχμεντ αλ-Σαράα.

Οι αναφορές από το Channel 13 έφτασαν στο σημείο να υποδηλώνουν ότι η τουρκική κίνηση βασίζεται σε συνεννοήσεις με τη Δαμασκό, σε μια εποχή που η Ουάσινγκτον προσπαθεί να εξισορροπήσει τις σχέσεις της με τους δύο συμμάχους της, την Τουρκία και το Ισραήλ.

Το δημοσίευμα συνέδεσε επίσης την άρνηση του Λευκού Οίκου για την επίθεση του Ισραήλ,  με τη σχέση που υπάρχει μεταξύ του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ και του Τούρκου ομολόγου του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, καθώς και με την επιθυμία της Ουάσινγκτον να διαχειριστεί την ισραηλινοτουρκική διαμάχη χωρίς να της επιτρέψει να μετατραπεί σε ανοιχτή στρατιωτική σύγκρουση για το συριακό έδαφος.

Η έκθεση δεν αποκάλυψε με σαφήνεια τη φύση ή τις τοποθεσίες όλων των στόχων που ήθελε να χτυπήσει το Ισραήλ και μεταξύ των διαθέσιμων εκθέσεων δεν εκδόθηκε καμία επίσημη αμερικανική δήλωση που να υιοθετεί τις λεπτομέρειες της ισραηλινής αφήγησης.

Χαρακτηριστική είναι η τηλεφωνική επικοινωνία μεταξύ του Τούρκου προέδρου Ερντογάν και του Αμερικανού προέδρου, Τραμπ, πριν από δύο ημέρες, κατά την οποία δεν ανακοινώθηκε το περιεχόμενο της.

Κλιμακώνεται η μάχη για την εξουσία στη Συρία

Η συζήτηση για την αντίρρηση της Ουάσινγκτον στην επίθεση δεν είναι άσχετη με τη συσσωρευμένη ένταση μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ από την πτώση του καθεστώτος του Μπασάρ αλ-Άσαντ τον Δεκέμβριο του 2014, και την άνοδο της νέας εξουσίας στη Δαμασκό, της οποίας η Άγκυρα έχει γίνει ένας από τους πιο εξέχοντες περιφερειακούς υποστηρικτές

Το Ισραήλ πραγματοποίησε προηγουμένως αεροπορικές επιδρομές τον Απρίλιο του 2025 με στόχο συριακές στρατιωτικές βάσεις και αεροδρόμια, συμπεριλαμβανομένων των αεροδρομίων T4 και Παλμύρα στη Χομς και του στρατιωτικού αεροδρομίου της Χάμα, αφού πηγές αποκάλυψαν ότι τουρκικές στρατιωτικές ομάδες είχαν επιθεωρήσει αυτές τις τοποθεσίες στο πλαίσιο πιθανών σχεδίων επέκτασης της αμυντικής συνεργασίας με τη Δαμασκό.

Αυτές οι επιθέσεις εκείνη την εποχή προκάλεσαν ανησυχίες ότι η Συρία θα μπορούσε να γίνει πεδίο άμεσης αντιπαράθεσης μεταξύ των τουρκικών και ισραηλινών στρατών.

Στο αποκορύφωμα αυτής της έντασης, η Άγκυρα ανακοίνωσε ότι δεν επιθυμεί στρατιωτική αντιπαράθεση με το Ισραήλ εντός της Συρίας, ενώ Ισραηλινοί αξιωματούχοι, με τη σειρά τους, επιβεβαίωσαν ότι δεν επιδιώκουν σύγκρουση με την Τουρκία, παρά την έντονη διαφωνία σχετικά με τη μορφή των ρυθμίσεων ασφαλείας και στρατιωτικών ρυθμίσεων στη νέα Συρία.

Ο κίνδυνος τριβής ώθησε και τις δύο πλευρές να ξεκινήσουν τεχνικές συνομιλίες αποδέσμευσης στο Αζερμπαϊτζάν τον Απρίλιο του 2025, με στόχο τη δημιουργία ενός καναλιού επικοινωνίας για την αποτροπή επεισοδίων ή λανθασμένων υπολογισμών μεταξύ των δυνάμεών τους και των στρατιωτικών επιχειρήσεων εντός της Συρίας.

Ο Αμπού αλ-Ντουχούρ επαναφέρει τις ανησυχίες στο προσκήνιο

Οι αναφορές για άρνηση των ΗΠΑ αποκτούν μεγαλύτερη σημασία καθώς συνεχίζονται οι ισραηλινές επιθέσεις εντός της Συρίας.

 Στις 18 Αυγούστου 2026, το στρατιωτικό αεροδρόμιο Abu al-Duhur στην ύπαιθρο του Idlib έγινε στόχος ισραηλινών επιδρομών που έπληξαν τον διάδρομό του και προκάλεσαν υλικές ζημιές, σύμφωνα με συριακά μέσα ενημέρωσης.

Το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ανέφερε ότι η Τουρκία εργαζόταν για την αποκατάσταση της βάσης μετά από χρόνια που ήταν εκτός λειτουργίας. Ο ισραηλινός στρατός δεν σχολίασε την επιδρομή και δεν υπήρξε άμεσο σχόλιο από την Τουρκία.

Αυτό αντικατοπτρίζει τον αυξανόμενο ανταγωνισμό μεταξύ Άγκυρας και Τελ Αβίβ σχετικά με το μέλλον του συριακού στρατού.

Η Τουρκία επιδιώκει να εδραιώσει την ασφάλεια και τη στρατιωτική της συνεργασία με τη Δαμασκό και να υποστηρίξει την οικοδόμηση νέων κρατικών θεσμών, ενώ το Ισραήλ αντιμετωπίζει με ανησυχία οποιαδήποτε μεγάλης κλίμακας τουρκική στρατιωτική ανάπτυξη, ιδίως σε αεροπορικές βάσεις και τοποθεσίες που θα μπορούσαν να επηρεάσουν την ελευθερία των αεροπορικών επιχειρήσεων του εντός της Συρίας.

 Το Ισραήλ έχει κατηγορήσει στο παρελθόν την Τουρκία ότι προσπαθεί να μετατρέψει τη Συρία σε σφαίρα επιρροής, μια κατηγορία που η Άγκυρα έχει απορρίψει, θεωρώντας τις ισραηλινές επιθέσεις απειλή για τη σταθερότητα της Συρίας και της περιοχής.

Έτσι, φαίνεται ότι ο αμερικανικός ρόλος έχει ξεπεράσει την πολιτική διαμεσολάβηση και έχει προσπαθήσει να χαράξει όρια που αποτρέπουν τις στρατιωτικές τριβές μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ, σε μια εποχή που η νέα Συρία μετατρέπεται σε ένα από τα πιο σημαντικά πεδία ανταγωνισμού για επιρροή και ρυθμίσεις ασφαλείας στη Μέση Ανατολή.

Turkpress

—

Echedoros.blog

Ο μηχανισμός του Ερντογάν στην Ουάσινγκτον με βουλευτές, γερουσιαστές και τον επιχειρηματικό εταίρο Τάκερ Κάρλσον

0

Γράφει ο Έιταν Φίσμπεργκερ – Ερευνητής & Αναλυτής

Η Τουρκία θέλει πράγματα από την Ουάσινγκτον.

 Θέλει άρση των κυρώσεων, μαχητικά αεροσκάφη, πιο φιλική κάλυψη στον αμερικανικό τύπο, να σταματήσει η Αμερική να υποστηρίζει τους Κούρδους – και το κυβερνών κόμμα της έχει περάσει τα τελευταία δύο χρόνια χτίζοντας άμεσες σχέσεις ακριβώς με τους ανθρώπους που είναι σε θέση να της παραδώσουν αυτά τα πράγματα.

Σύμφωνα με πρόσφατα υποβληθέντα έγγραφα στο Αμερικανικό Υπουργείο Δικαιοσύνης, το μοτίβο χρονολογείται πριν από περισσότερο από ένα χρόνο.

 Δεν θα το καταλάβαινε κανείς διαβάζοντας τα ίδια τα έγγραφα. Υπογράφονται από τον Χαλίλ Μουτλού, τον ξάδερφο του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος διευθύνει την επιχείρηση για το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης, κοινώς γνωστό ως AKP, από μια έπαυλη που αγοράστηκε το 2024 για 4,8 εκατομμύρια δολάρια, σύμφωνα με τα αρχεία ακινήτων της Ουάσινγκτον.

Η επιχείρηση είναι τόσο τεράστια όσο και εκπληκτικά ασαφής

Σε μια πρόσφατη ομοσπονδιακή κατάθεση στη βάση δεδομένων του Νόμου περί Εγγραφής Ξένων Πρακτόρων του Υπουργείου Δικαιοσύνης, ο Χαλίλ Μουτλού και το κόμμα κατέγραψαν περίπου 85 συναντήσεις και εκδηλώσεις μεταξύ Δεκεμβρίου 2025 και Μαΐου 2026.

 Σχεδόν όλες, ανεξάρτητα από το ποιον συνάντησαν, καταγράφονται είτε ως «Συζήτηση σχετικά με τις σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας» είτε ως «Δημόσια Εκδήλωση».

Αυτή η ίδια τυποποιημένη περιγραφή εμφανίζεται σχεδόν σε κάθε αρχείο που καταγράφει τη δραστηριότητα του γραφείου, είτε πρόκειται για συναντήσεις με εν ενεργεία μέλη του Κογκρέσου και από τα δύο κόμματα, είτε για podcasters, αξιωματούχους της εκτελεστικής εξουσίας, είτε ακόμα και με τον συνιδρυτή της εταιρείας μέσων ενημέρωσης του Τάκερ Κάρσον/Tucker Carlson.

Οι Επαφές της Κυβέρνησης

Σε όλα τα έγγραφα, ένα πράγμα είναι απολύτως σαφές: το ΑΚΡ απολαμβάνει πρόσβαση στα υψηλότερα επίπεδα της αμερικανικής πολιτικής, συγκεντρωμένο μεταξύ των ανθρώπων που είναι σε θέση να αποφασίσουν τι πραγματικά θα πάρει η Τουρκία.

Ένα προηγούμενο έγγραφο δείχνει ότι σε μία μόνο ημέρα τον Απρίλιο του 2025, ο Μουτλού συναντήθηκε με τέσσερα εν ενεργεία μέλη του Κογκρέσου , συμπεριλαμβανομένου του Michael McCaul, ο οποίος προήδρευε της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής των Αντιπροσώπων μέχρι τον Ιανουάριο του ίδιου έτους.

Παρακολούθησε μια εκδήλωση στην οποία συμμετείχε ο νυν πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Γερουσίας και συναντήθηκε με το προσωπικό της και από τις δύο πλευρές, μαζί με δεκάδες μέλη του προσωπικού του Κογκρέσου.

Ο βουλευτής Τζο Γουίλσον, συμπρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας για τις Σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας και τους Τουρκοαμερικανούς, εμφανίζεται πολλές φορές.

 Η συνεργάτιδά του, Στέφανι Πεντάρβις, εμφανίζεται στα αρχεία επτά φορές τον τελευταίο χρόνο.

Συνάντηση με Podcasters και ομάδες της Άκρας Αριστεράς

Ο Μουτλού και το AKP συναντήθηκαν με τον CodePink, που συνδέεται με την κινεζική κυβέρνηση, τον πρώην δημοσιογράφο του Al Jazeera και ιδρυτή του Zeteo, Mehdi Hasan, και παρακολούθησαν ένα συμπόσιο που διοργάνωσε το παράρτημα της Νέας Υόρκης του Συμβουλίου Αμερικανο-Ισλαμικών Σχέσεων.

Μεταξύ μιας ομάδας υπεράσπισης που συνδέεται με το ΚΚΚ, ενός εξέχοντος προοδευτικού ραδιοτηλεοπτικού φορέα και μιας φερόμενης ως ομάδας-μέτωπο της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, η εμβέλεια του AKP εκτείνεται σχεδόν σε ολόκληρο τον ιδεολογικό χάρτη των αμερικανικών μέσων ενημέρωσης και ακτιβισμού – σαφώς σκόπιμα.

Μια ιδιαίτερα αξιοσημείωτη συνάντηση που πραγματοποίησαν ο Μουτλού και το AKP ήταν στις 11 Μαρτίου 2026, με τον ατιμασμένο πρώην αξιωματικό της CIA, Τζον Κυριακού/John Kiriakou , ο οποίος δήλωσε ένοχος για διαρροή των ταυτοτήτων πολλών μυστικών αξιωματικών της CIA στα μέσα ενημέρωσης, θέτοντας σε κίνδυνο τη ζωή τους.

 Ο Κυριακού παρουσιάζει αυτήν τη στιγμή μια εκπομπή στο ρωσικό κρατικό δίκτυο μέσων ενημέρωσης RT, το οποίο έχει εγκριθεί από τις ΗΠΑ.

Η σύνδεση Τάκερ Κάρλσον/Tucker Carlson

Στις 12 Μαρτίου 2026 – μόλις μία ημέρα μετά τη συνάντηση Κυριακού – το AKP κατέγραψε μια εικονική συνάντηση με τον Neil Patel, συνιδρυτή τόσο του Daily Caller όσο και του Tucker Carlson Network.

Μόλις λίγες εβδομάδες αργότερα, ο Κυριακού εμφανίστηκε στο podcast του Carlson και αργότερα ανακοίνωσε ότι εξέδιδε ένα βιβλίο υπό τον εκδοτικό οίκο Carlson.

Η χρονική στιγμή της συνάντησης με τον Πατέλ επιτυγχάνεται μετά από μήνες ελέγχου σχετικά με τους δεσμούς του Κάρλσον με καθεστώτα της Μέσης Ανατολής.

Τον Δεκέμβριο του 2025, ο Κάρλσον πήρε συνέντευξη από τον πρωθυπουργό του Κατάρ επί σκηνής στο Φόρουμ της Ντόχα και, απαντώντας στις κατηγορίες ότι είχε πάρει χρήματα από το Κατάρ, ανακοίνωσε ότι αντ’ αυτού αγόραζε ένα σπίτι στη Ντόχα.

Τον Ιανουάριο του 2026, βρέθηκε στο Ριάντ για ένα συνέδριο ακινήτων, έχοντας ήδη συναντηθεί με τον Σαουδάραβα δισεκατομμυριούχο πρίγκιπα Αλουαλίντ μπιν Ταλάλ .

Μέσα σε λίγους μήνες, το Δίκτυο Tucker Carlson είχε χτίσει τεκμηριωμένες σχέσεις με τρεις ξεχωριστές κυβερνήσεις που αγωνίζονταν για επιρροή στον τρόπο με τον οποίο καλύπτεται η περιοχή τους στα δυτικά μέσα ενημέρωσης.

Απαντώντας σε αυτή την αποκάλυψη, ο Πατέλ δημοσίευσε στο X ότι «Αυτές οι βαρετές και ανειλικρινείς συκοφαντίες δεν λειτουργούν πια. Συναντιέμαι με κάθε είδους ανθρώπους κάθε εβδομάδα για να προσπαθήσω να καταλάβω τι πραγματικά συμβαίνει σε έναν ολοένα και πιο περίπλοκο και επικίνδυνο κόσμο».

Δεν απάντησε σε ερωτήσεις σχετικά με το τι πραγματικά μίλησαν.

Ένα ερώτημα που η Τουρκία δεν έχει απαντήσει

Ο τόσο προφανής στόχος της Τουρκίας εδώ είναι να καλλιεργήσει τους συγκεκριμένους ανθρώπους στην κυβέρνηση, στα μέσα ενημέρωσης και σε κύκλους ακτιβιστών, οι οποίοι καταλήγουν να διαμορφώνουν εξαρχής τι ακούν και σκέφτονται οι Αμερικανοί για την Τουρκία και την περιοχή.

Αυτό που το κάνει τόσο ανησυχητικό είναι η ίδια η κλίμακα.

Μια ισλαμική δικτατορία που συνδέεται με την Μουσουλμανική Αδελφότητα ενσωματώνεται στους θεσμούς που διαμορφώνουν την αμερικανική πολιτική και την κάλυψη των αμερικανικών μέσων ενημέρωσης, όλα σε κοινή θέα.

Το κατά πόσον αυτή η πρόσβαση συντελεί στον πραγματικό συντονισμό με εγχώρια μέσα ενημέρωσης και δημιουργούς περιεχομένου είναι ένα ερώτημα στο οποίο η Τουρκία δεν έχει ακόμη αναγκαστεί να απαντήσει, ούτε καν να αντιμετωπίσει. Αλλά καλύτερα αργά παρά ποτέ.

osint613 – Echedoros.blog

ΣτΕ: «STOP» στην επαναφορά δώρων και επιδομάτων στο Δημόσιο – Η απόφαση

1
Το Αρσάκειο Μέγαρο, στο οποίο από το 1992 στεγάζεται το Συμβούλιο της Επικρατείας, Αθήνα, Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου 2026 (δημοσιεύεται Σάββατο 20 Φεβρουαρίου 2026). Τα σχέδια για την ανέγερση του κτιρίου ήταν του αρχιτέκτονα Λύσανδρου Καυταντζόγλου, ο θεμέλιος λίθος του Αρσακείου Μεγάρου- όπως ονομάσθηκε- τέθηκε στις 10 Μαρτίου 1846 και το κτίριο εγκαινιάστηκε το 1853. Ανήκε στην Φιλεκπαιδευτική Εταιρεία και χρησιμοποιήθηκε ως Παρθεναγωγείο έως το 1942 οπότε επιτάχτηκε για τις ανάγκες του πολέμου. Στεγάζει από το 1992 το Συμβούλιο της Επικρατείας, έδρα του οποίου έως τότε ήταν η Παλαιά Βουλή. Στο κτίριο έγιναν επισκευαστικές εργασίες τους προηγούμενους 18 μήνες και παραδόθηκε ανακαινισμένο πριν λίγο καιρό. Τα εγκαίνια του θα γίνουν τις επόμενες ημέρες. ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΟΡΕΣΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ

Η υπόθεση έφτασε στην Ολομέλεια του ΣτΕ μέσω της διαδικασίας της πρότυπης δίκης.

Οριστικά κλειστό παραμένει, σύμφωνα με την Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ), το ζήτημα της επαναφοράς των επιδομάτων εορτών (Δώρων) και αδείας στους δημοσίους υπαλλήλους.

Συγκεκριμένα, με την απόφαση 1201/2026 η Ολομέλεια του Ανωτάτου Ακυρωτικού Δικαστηρίου της χώρας έκρινε ότι η επιλογή του νομοθέτη να μην επαναφέρει τα επιδόματα στους δημοσίους υπαλλήλους που καταργήθηκαν με τον ν. 4093/2012 δεν συνιστά ούτε αντισυνταγματική παράλειψη, ούτε παραβίαση του δικαίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ).

Η υπόθεση έφτασε στην Ολομέλεια μέσω της διαδικασίας της πρότυπης δίκης. Αφετηρία αποτέλεσε αγωγή δημοσίου υπαλλήλου στο Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών, με την οποία ζητούσε την καταβολή δύο επιπλέον βασικών μισθών για κάθε έτος. Υπέρ του είχε παρέμβει η ΑΔΕΔΥ. Η αξίωση του υπαλλήλου αφορούσε την περίοδο από 1η Ιανουαρίου 2023 έως 31 Δεκεμβρίου 2024 και στηρίχθηκε, μεταξύ άλλων, στην Οδηγία 2022/2041 για τους επαρκείς κατώτατους μισθούς στην ΕΕ.

Ένα από τα βασικά ζητήματα που εξέτασε το ΣτΕ ήταν εάν η συγκεκριμένη ευρωπαϊκή οδηγία μπορούσε να αποτελέσει νομική βάση για την αξίωση του δημοσίου υπαλλήλου. Το Δικαστήριο διευκρίνισε ότι η οδηγία μπορούσε να προσβληθεί μόνο για το χρονικό διάστημα μετά τις 15 Νοεμβρίου 2024, ημερομηνία κατά την οποία έληξε η προθεσμία μεταφοράς της στο εθνικό δίκαιο.

Ακόμη η Ολομέλεια του ΣτΕ επικαλέστηκε τη νομολογία του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ) και ειδικότερα η απόφαση της 11ης Νοεμβρίου 2025 στην υπόθεση C-19/23. Το ΔΕΕ είχε κρίνει ότι η ρύθμιση των αποδοχών των εργαζομένων και ο καθορισμός του κατώτατου μισθού παραμένουν στην αρμοδιότητα των κρατών-μελών.

Επιπρόσθετα, με την απόφασή της η Ολομέλεια έκρινε ότι δεν προέκυψε πως η μη καταβολή των επιδομάτων θέτει σε κίνδυνο την αξιοπρεπή διαβίωση των δημοσίων υπαλλήλων. Με βάση τα δεδομένα αυτά και την πάγια νομολογία του σχετικά με τα περιθώρια εκτίμησης του νομοθέτη σε ζητήματα δημοσιονομικής πολιτικής, το ΣτΕ κατέληξε ότι δεν υφίσταται αντισυνταγματική παράλειψη.

Τι αναφέρει το ΣτΕ

Αναλυτικά, σε σχετική ανακοίνωση που εξέδωσε το Δικαστήριο αναφέρει: «Με την 1201/2026 απόφασή της η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας (Πρόεδρος: Μ. Πικραμένος, Εισηγητής: Ι. Μιχαλακόπουλος) έκρινε ότι ο νομοθέτης δεν παραβίασε ούτε το Σύνταγμα ούτε το δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μη επαναφέροντας τα επιδόματα εορτών και αδείας των δημοσίων υπαλλήλων, τα οποία είχαν καταργηθεί ολοσχερώς με τον ν. 4093/2012.

Η απόφαση αυτή εκδόθηκε στο πλαίσιο «πρότυπης δίκης» του άρ. 1 παρ. 1 ν. 3900/2010. Το Συμβούλιο της Επικρατείας δίκασε αγωγή που είχε ασκήσει δημόσιος υπάλληλος στο Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών, ζητώντας δύο επί πλέον βασικούς μισθούς για κάθε έτος. Στο Διοικητικό Πρωτοδικείο είχε παρέμβει η ΑΔΕΔΥ υπέρ αυτού. Κατά τον ενάγοντα, η παράλειψη του νομοθέτη εντοπιζόταν στο διάστημα 1.1.2023 – 31.12.2024

Δεδομένου ότι ο ενάγων είχε επικαλεσθεί μη μεταφορά ή πλημμελή (με τον ν. 5163/2024) μεταφορά της Οδηγίας 2022/2041 «για επαρκείς κατώτατους μισθούς στην Ευρωπαϊκή Ένωση» (L 275), το Συμβούλιο της Επικρατείας αποσαφήνισε κατ’ αρχάς, στηριζόμενο σε πάγια νομολογία δική του και του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ), ότι μόνο για το διάστημα μετά την εκπνοή της προθεσμίας μεταφοράς της Οδηγίας (15.11.2024) και εξής θα μπορούσε να γίνει επίκληση της Οδηγίας.Το Συμβούλιο της Επικρατείας τοποθετήθηκε, όμως, και επί του βασίμου για το εφεξής διάστημα, λαμβάνοντας υπόψη του τα κριθέντα από το ΔΕΕ σε απόφασή του της 11.11.2025 (υπόθεση C-19/23). Το ΔΕΕ έκρινε ότι δεν αποτελεί ευρωπαϊκή έννοια η «επάρκεια του κατωτάτου μισθού» και ότι το ζήτημα της ρύθμισης των αποδοχών γενικά των μισθωτών -και του κατωτάτου μισθού ειδικά- ανήκει στην αποκλειστική αρμοδιότητα του εθνικού νομοθέτη. Μάλιστα το ΔΕΕ ακύρωσε -πλην των άλλων- διάταξη της Οδηγίας 2022/2041, η οποία δέσμευε τα Κράτη – Μέλη να συμπεριλάβουν στα εθνικά κριτήρια καθορισμού κατωτάτων μισθών τα τέσσερα στοιχεία που απαριθμούνταν εκεί («αγοραστική δύναμη των νόμιμων κατώτατων μισθών, λαμβανομένου υπόψη του κόστους διαβίωσης», «γενικό επίπεδο των μισθών και την κατανομή τους», «ρυθμό αύξησης των μισθών» και «τα εθνικά επίπεδα και τις εξελίξεις, μακροπρόθεσμα, στην παραγωγικότητα»). Έκρινε, επίσης, το ΔΕΕ ότι ούτε το άρθρο 31 του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ε.Ε. θα μπορούσε να διευρύνει το πεδίο εφαρμογής του δικαίου της Ε.Ε. πέραν των αρμοδιοτήτων της, όσον αφορά τις «αμοιβές» ή το δικαίωμα σε «επαρκείς» ή «δίκαιους» νόμιμους κατώτατους μισθούς.

Κατόπιν αυτών το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε ότι ούτε η Οδηγία παρείχε (σε ιδιώτες) δικαίωμα με επαρκώς προσδιορισμένο περιεχόμενο [βλ. απόφαση Δ.Ε.Κ. της 19.11.1991 επί των υποθέσεων C – 6/90 και C – 9/90, Francovich και Bonifaci], το αξιούμενο δηλαδή από τον ενάγοντα, ούτε μπορούσε να τύχει επίκλησης ο Χάρτης Θεμελιωδών Δικαιωμάτων. Απέρριψε, έτσι την αγωγή ως προς αυτή της την βάση.

Στη συνέχεια, έχοντας υπόψη του στοιχεία για τη δημοσιονομική πορεία της Χώρας μετά το έτος 2018 και τις συναφείς υποχρεώσεις που ανέλαβε η Ελλάδα στο πλαίσιο του λεγόμενου «Αναθεωρημένου Ευρωπαϊκού Πλαισίου Οικονομικής Διακυβέρνησης», καθώς και σε στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής σχετικά με το «όριο φτώχειας», το Συμβούλιο της Επικρατείας προχώρησε σε επισκόπηση της πορείας των ρυθμίσεων του μισθολογικού καθεστώτος των δημοσίων υπαλλήλων μετά τον (ισχύοντα και σήμερα, σχετικό) ν. 4354/2015 και της εκτιμώμενης πρόσθετης, πάγιας, ετήσιας δημοσιονομικής επιβάρυνσης που προκαλούσαν όχι μόνον οι κατά καιρούς γενικές ρυθμίσεις, αλλά και παράπλευρες, μισθολογικού χαρακτήρα ρυθμίσεις για ειδικές κατηγορίες ή καταστάσεις καθ’ όλο αυτό το διάστημα.

Έλαβε υπόψη την τάξη μεγέθους των εθνικά χρηματοδοτουμένων, καθαρών πρωτογενών δαπανών (όπου υπάγεται η μισθοδοσία, αλλά και δημόσιες επενδύσεις, οι δαπάνες για συντάξεις κ. ά.). Έκρινε, περαιτέρω, ότι η ρύθμιση του γενικού μισθολογικού καθεστώτος των δημοσίων υπαλλήλων με τους νόμους 4354/2015, 5045/2023 και 5163/2024, καθώς και οι παράπλευρες, μισθολογικού χαρακτήρα ρυθμίσεις της πρόσφατης περιόδου αποτελούν μίαν επί μέρους πτυχή συνόλου πολιτικών οι οποίες ιεραρχούνται (με τρόπο ο οποίος υπόκειται σε οριακό δικαστικό έλεγχο) και αποτιμώνται στα κατά καιρούς ισχύσαντα Μεσοπρόθεσμα Πλαίσια, ενώ η προκαλούμενη από αυτές επιβάρυνση κινείται εντός των δημοσιονομικών πλαισίων. Δικαιολογείται, συνεπώς, κατά το Δικαστήριο η διαχρονική στάση του νομοθέτη στο επίμαχο ζήτημα και από λόγους δημοσίου συμφέροντος, αναγόμενους στη δημοσιονομική ευστάθεια της Χώρας, αν ληφθεί υπόψη -στο πλαίσιο του οριακού δικαστικού ελέγχου- η τάξη μεγέθους της πάγιας, επί πλέον επιβάρυνσης από την χορήγηση αδιαφοροποίητα στο σύνολο των δημοσίων υπαλλήλων μιας παροχής τέτοιου ύψους (δύο επί πλέον βασικών μισθών ετησίως). Εξ άλλου, δεν προέκυψε, ότι τίθεται σε κίνδυνο η αξιοπρεπής διαβίωση τω μισθοδοτούμενων από τη μη χορήγηση των επίμαχων επιδομάτων. Έτσι, με επίκληση και της πάγιας νομολογίας του για τα περιθώρια εκτίμησης του εθνικού νομοθέτη σε ζητήματα δημοσιονομικής πολιτικής, το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε ότι ουδεμία αντισυνταγματική παράλειψη συνέτρεξε.

Τέλος, το Συμβούλιο της Επικρατείας απέρριψε ως νομικά αβάσιμη την αγωγή και σε ότι αφορά την παράβαση της συνταγματικής αρχής της ισότητας και της απαγόρευσης διακρίσεων του άρ. 6 παρ. 1 της Οδηγίας 2022/2041 έναντι των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα. Επικαλέσθηκε το Δικαστήριο τη μεταχείριση που επιφυλάσσει στους δημοσίους υπαλλήλους το Σύνταγμα και ο Υπαλληλικός Κώδικας και θεώρησε κατόπιν αυτού προφανές ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν τελούν υπό τις ίδιες ή, έστω, παρόμοιες συνθήκες παροχής των υπηρεσιών τους με τους εργαζομένους στον ιδιωτικό τομέα. Τούτο έχει ως συνέπεια να μην παραβιάζει την αρχή της ισότητας η μη πρόβλεψη των επιμάχων επιδομάτων για τους δημοσίους υπαλλήλους. Αποτελεί δε επαρκές διαφοροποιητικό στοιχείο μεταξύ των δύο κατηγοριών, σύμφωνα και με το άρ. 6 παρ. 1 της Οδηγίας 2022/2041, το γεγονός ότι το ζήτημα της διάρθρωσης των αποδοχών των δημοσίων υπαλλήλων και του καθορισμού του ύψους τους (και για τον κατώτατο μισθό), έχει άμεσες και δυνητικά σημαντικές επιπτώσεις στη δημοσιονομική κατάσταση των Φορέων Γενικής Κυβέρνησης και κατ’ επέκταση στη δημοσιονομική ευστάθεια του Κράτους. Στο τελευταίο αυτό ζήτημα, όμως, της παράβασης της αρχής της ισότητας, διατυπώθηκε μειοψηφία έξι μελών του Δικαστηρίου.

Το Συμβούλιο Επικρατείας, αφού επέλυσε τα ζητήματα κατ’ άρ. 1 παρ. 1 ν. 3900/2010, κράτησε, εκδίκασε και απέρριψε την αγωγή».

https://www.ieidiseis.gr/ellada/849540/ste-stop-stin-epanafora-ton-doron-sto-dimosio-to-skeptiko-tis-apofasis/