Η ΣΤΗΛΗ ΤΗΣ HELLAS JOURNAL – Ουάσιγκτον

Οι ώρες πριν από τα μεσάνυχτα, της Παρασκευής προς το Σάββατο, (στο Μαρ-α-Λάγκο) της Φλόριντα, όπου βρίσκεται ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τράμπ με τον Μάρκο Ρούμπιο, ήταν «βασανιστικές». Ευτυχώς, ο υπουργός Εξωτερικών παραμένει ακόμα ο πιο ψύχραιμος παράγοντας.

Αυτές τις ώρες κυκλοφόρησαν δύο σοβαρές πληροφορίες -όχι φήμες:

Ένας αναλυτής τόνισε τα εξής: Επιχειρήσεις σαν αυτές θα μπορούσαν να αλλάξουν την πορεία του πολέμου σε περίπτωση επιτυχίας ή αποτυχίας τους! Μεγάλη κουβέντα που περιγράφει την πραγματικότητα.

Η δεύτερη φαίνεται ότι επιβεβαιώνει την είδηση του δικτύου CBS News, που αποκάλυψε:

Αξιωματούχοι του Πενταγώνου έχουν κάνει λεπτομερείς προετοιμασίες για την ανάπτυξη χερσαίων δυνάμεων στο Ιράν, με ανώτερους στρατιωτικούς διοικητές να έχουν υποβάλει συγκεκριμένα αιτήματα με στόχο την προετοιμασία για μια τέτοια επιλογή εάν ληφθεί μια τέτοια απόφαση από τον Πρόεδρο Τραμπ.

Πολλά τα εάν αυτής της πληροφορίας, πάντως…

Η Ελλάδα στο μυαλό του Αμερικανού Πλανητάρχη…

Οι Ηνωμένες Πολιτείες εντείνουν την παρουσία τους στα ελληνικά λιμάνια για να περιορίσουν την κυριαρχία της Κίνας, η οποία ελέγχει το 67% του Οργανισμού Λιμένος Πειραιώς (ΟΛΠ) από το 2016.

Ένα από τα πρώτα πράγματα με τα οποία ασχολήθηκε η πρέσβης Κίμπερλι Γκιλφόιλ, όταν έφτασε στην Αθήνα ήταν το λιμάνι του Πειραιά. Προκάλεσε δε εντύπωση η ανάρμοστη απάντηση του Πεκίνου για το μείζον αυτό ζήτημα, αν και η Πρέσβης έβαλε στη θέση τους τους Κινέζους…  Μέχρι να αναχωρήσει η κ. Γκιλφόιλ το λιμάνι θα περάσει σε άλλα χέρια υποστηρίζουν μερικοί στην Αθήνα και την Ουάσιγκτον. Καταγράφουμε τον ισχυρισμό αν και δεν θα είναι εύκολη αυτή η αντιπαράθεση.

Με τον Πρόεδρο Ντόναλντ Τράμπ (Donald Trump) να προετοιμάζει τη δική του απάντηση στην κινεζική επιρροή, η Ουάσιγκτον επενδύει σε εναλλακτικούς κόμβους για logistics, για την άμυνα και την ενέργεια.

Ο Πειραιάς έχει γίνει λίγο εμμονή για την Ουάσιγκτον διότι είναι σημαντικό στρατηγικό σημείο. Αξίζει να θυμίσουμε ότι η Κίνα απέκτησε το 67% του Πειραιά κατά τη διάρκεια της ελληνικής κρίσης, και έκτοτε, το μεγάλο λιμάνι της Ελλάδας έχει αυξήσει σημαντικά την κίνηση του, με τα εήσια έσοδά να διπλασιάζονται.

Ο Πειραιάς είναι πλέον το κορυφαίο λιμάνι στη Μεσόγειο για την κυκλοφορία εμπορευματοκιβωτίων, το τέταρτο μεγαλύτερο στην Ευρώπη, ακριβώς πίσω από τους τρεις βόρειους γίγαντες, και, πάνω απ’ όλα, ένας βασικός κόμβος μεταξύ της Ασίας και της Ευρώπης. Είναι εύκολο να καταλάβει κανείς γιατί ο Σι Τζινπίνγκ αποκάλεσε τον Πειραιά «κεφάλι του δράκου» στη Μεσόγειο. Φυσικά, αυτό δυσαρεστεί πολύ τον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος ετοιμάζει την επίθεση του.

Σύμφωνα με το Radio France, το ενδιαφέρον εστιάζεται πλέον στην Ελευσίνα, όπου αμερικανική εταιρεία εκσυγχρονίζει το ναυπηγείο για τις ανάγκες του ΝΑΤΟ, αλλά και στον Βόλο, όπου ασκήθηκαν πιέσεις για αναστολή της ιδιωτικοποίησης.

Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην Αλεξανδρούπολη, η οποία από το 2030 θα αποτελέσει την πύλη εισόδου του αμερικανικού LNG μέσω του «Κάθετου Διαδρόμου» προς τα Βαλκάνια και την Ουκρανία.

Η στρατηγική αυτή θέση στην είσοδο της Μαύρης Θάλασσας ενισχύει την ενεργειακή ασφάλεια της Ε.Ε., με τις Βρυξέλλες να επικροτούν τη μείωση της εξάρτησης από το ρωσικό αέριο, παρά τις εσωτερικές επικρίσεις στην Ελλάδα περί εκχώρησης της ελληνικής κυριαρχίας.

Ο «μουχλιασμένος ιμπεριαλιστής»

Η εξωτερική πολιτική του Προέδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τράμπ (Donald Trump) χαρακτηρίζεται από την παρωχημένη «διπλωματία των κανονιοφόρων», με υπερβολική πίστη στη στρατιωτική ισχύ και την επιβολή της.

Σε ένα άρθρο καταπέλτη του συντηρητικού περιοδικού Economist, περιγράφονται αποτυχίες απέναντι στο Ιράν και λανθασμένοι υπολογισμοί στη Βενεζουέλα, και τονίζεται η αδυναμία κατανόησης σύνθετων κινήτρων πέρα από το οικονομικό όφελος.

• Παράλληλα, επισημαίνεται η νοσταλγία του Προέδρου για την αποικιοκρατία, την οποία ενισχύουν δηλώσεις συνεργατών του, όπως ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο (Marco Rubio).

Το κείμενο αντικρούει αυτή την οπτική, εξηγώντας ότι οι αυτοκρατορίες κατέρρευσαν λόγω κόστους, εθνικισμού και διεθνούς πίεσης, και τονίζει ότι η στάση του κ. Τραμπ ενισχύει τη διεθνή θέση της Κίνας.

Αναφέρει ότι ο «Ιμπεριαλισμός των Κανονιοφόρων» ενθουσιάζει τόσο πολύ τον Πρόεδρο Τραμπ, που θα έπρεπε να αρχίσει να φοράει μουστάκια από αρνί, ρεντάκτινο παλτό και σπαθί. Ειδικά στη δεύτερη θητεία του, ο κ. Τραμπ έχει επανειλημμένα ξαφνιάσει τον κόσμο εφαρμόζοντας μεθόδους του 19ου αιώνα σε σύγχρονα προβλήματα ασφάλειας, όπως ένας σύγχρονος Γουίλιαμ ΜακΚίνλεϊ.

Δυστυχώς για τον κ. Τραμπ, ο κόσμος συνεχίζει να τον ξαφνιάζει σε αντάλλαγμα. Ξανά και ξανά οι απειλές και οι επιδείξεις δύναμης αποτυγχάνουν όπως αναμενόταν, αφήνοντας τους αξιωματούχους του ανίκανους να κρύψουν την απορία τους.

Ο φλύαρος Στιβ Γουίτκοφ και ο περίεργος Πρόεδρος

Στις 19 Φεβρουαρίου, λίγες μέρες πριν η Αμερική και το Ισραήλ χτυπήσουν το Ιράν, το δίκτυο Fox News πήρε συνέντευξη από τον Στιβ Γουίτκοφ, τον πολυδιάστατο διπλωματικό μεσάζοντα του κ. Τραμπ.

Ο κ. Γουίτκοφ, φλύαρος τύπος, περιέγραψε το αφεντικό του ως «περίεργο» που οι ηγέτες του Ιράν δεν τον είχαν καταφέρει να «συνθηκολογήσει». Γιατί, συλλογίστηκε φωναχτά, το Ιράν δεν είχε διαπραγματευτεί τον τερματισμό των πυρηνικών του φιλοδοξιών, δεδομένης της αμερικανικής ισχύος πυρός που είχε συσσωρευτεί στα ανοικτά των ακτών του;

• Αφού ξεκίνησε ο πόλεμος και το Ιράν έκλεισε το Στενό του Ορμούζ για τα περισσότερα πλοία, η επίσημη Ουάσιγκτον γέμισε ισχυρισμούς ότι ο κ. Τραμπ εξεπλάγη και από αυτή την ανυπακοή.

Ο Πιτ Χέγκσεθ, υπουργός Πολέμου του κ. Τραμπ, αρνήθηκε κατηγορηματικά ότι η κυβέρνηση είχε αιφνιδιαστεί. Επέμεινε ότι το Πεντάγωνο είχε σχέδια να ανοίξει ξανά αυτή τη ζωτική διαδρομή. Λίγες μέρες μετά, ωστόσο, ο κ. Τραμπ απαίτησε από την Κίνα και τους Ευρωπαίους συμμάχους να τον βοηθήσουν να την ανοίξει.

Το Ιράν δεν είναι το μόνο παράδειγμα υπερβολικής αυτοπεποίθησης του Τραμπ. Τον Ιανουάριο, οι ειδικές δυνάμεις της Αμερικής συνέλαβαν τον δικτάτορα της Βενεζουέλας, Νικολάς Μαδούρο, και τον μετέφεραν για δίκη στη Νέα Υόρκη.

Μετά από αυτή την επιδρομή, ο κ. Τραμπ μπόρεσε να επιλέξει έναν ευέλικτο νέο ηγέτη της Βενεζουέλας, την αντιπρόεδρο του κ. Μαδούρο, Ντέλσι Ροντρίγκεζ. Ο κ. Τραμπ το αποκαλεί «τέλειο» αποτέλεσμα και θέλει να επιλέξει τον νέο ηγέτη του Ιράν με τον ίδιο τρόπο.

Μέχρι να κλάψει ο Μαδούρο…

Αλλά η πραγματικότητα είναι ότι ο κ. Τραμπ είχε αρχικά υπολογίσει λανθασμένα την πίεσή του στη Βενεζουέλα. Εβδομάδες νωρίτερα, η επικεφαλής του προσωπικού του προέδρου, Σούζι Γουάιλς, εξήγησε τη λογική για μια εκστρατεία αμερικανικών αεροπορικών επιδρομών εναντίον σκαφών που κατηγορούνται για λαθρεμπόριο ναρκωτικών από τη Βενεζουέλα.

Ο κ. Τραμπ «θέλει να συνεχίσει να ανατινάζει σκάφη μέχρι ο Μαδούρο να κλάψει», είπε σε έναν δημοσιογράφο. Αυτή ήταν μια παράξενη λανθασμένη κρίση. Αδίστακτος τύπος, ο κ. Μαδούρο δεν νοιάζεται καθόλου για τους φερόμενους εμπόρους ναρκωτικών που εξατμίζονται από αμερικανικούς πυραύλους. Εξ ου και η ανάγκη για τη θεαματική σύλληψή του.

• Ο κ. Τραμπ είναι πολύ σίγουρος ότι μπορεί να εκφοβίσει ξένους ηγέτες απειλώντας να βομβαρδίσει τις χώρες τους. Και είναι υπερβολικά σίγουρος ότι οι συγκρούσεις θα μπορούσαν να τερματιστούν γρήγορα, αν μόνο τα εμπόλεμα μέρη μπορούσαν να καταλάβουν ότι η ειρήνη θα έφερνε μια οικονομική άνθηση.

Με τα λόγια του αντιπροέδρου του, Τζέι Ντι Βανς, ο κ. Τραμπ δεν καταλαβαίνει γιατί οι Ρώσοι και οι Ουκρανοί συνεχίζουν να σκοτώνονται μεταξύ τους και δεν «επιδίδονται σε κάποιο εμπόριο μεταξύ τους».

Ο κ. Τραμπ αγωνίζεται εδώ και καιρό να καταλάβει τους ανθρώπους που πιστεύουν σε οτιδήποτε περισσότερο από το να βγάζουν χρήματα, αποκαλώντας τους Αμερικανούς στρατιώτες «κορόιδα» επειδή πεθαίνουν σε ξένους πολέμους. Κατά τη δεύτερη θητεία του, αυτή η αμβλύτητα συνοδεύτηκε από μια νοσταλγία για τον ιμπεριαλισμό.

Ισχύς και κυριαρχία

Μια ομιλία που εκφώνησε ο κ. Τραμπ νωρίτερα φέτος είναι γνωστή κυρίως για τις απερίφραστες απαιτήσεις του από τη Δανία για να του πουλήσει τη Γροιλανδία, το νησί που έχει στην Αρκτική. Λιγότεροι σχολίασαν τον φόρο τιμής του στην αποικιοκρατία ως θεσμό.

«Δεν υπάρχει «τίποτα κακό» στην απόκτηση εδαφών», υποστήριξε ο κ. Τραμπ. Ακούστηκε σχεδόν μελαγχολικός για τις ευρωπαϊκές αυτοκρατορίες που «είχαν μεγάλο, τεράστιο πλούτο, μεγάλες, απέραντες εκτάσεις, σε όλο τον κόσμο» πριν κάνουν «αντίστροφη κίνηση».

• Αυτό δεν ήταν ένα μεμονωμένο γλωσσικό ολίσθημα. Μετά τη σύλληψη του κ. Μαδούρο, ο κ. Τραμπ καυχήθηκε ότι ξεπέρασε τους προκατόχους του του 19ου αιώνα στην επίδειξη «αμερικανικής κυριαρχίας» στο δυτικό ημισφαίριο.

Τον Φεβρουάριο, ο Μάρκο Ρούμπιο, υπουργός Εξωτερικών του κ. Τραμπ, επαίνεσε τους ιεραποστόλους και τους στρατιώτες που απέπλευσαν από την Ευρώπη για να χτίσουν παγκόσμιες αυτοκρατορίες, μεταξύ των οποίων και οι δικοί του Ιταλοί και Ισπανοί πρόγονοι.

Ο κ. Ρούμπιο θρήνησε ότι η παρακμή και η πτώση αυτών των «μεγάλων δυτικών αυτοκρατοριών» επιταχύνθηκε από «άθεες κομμουνιστικές επαναστάσεις και από αντιαποικιακές εξεγέρσεις που θα μεταμόρφωναν τον κόσμο και θα κάλυπταν τεράστιες εκτάσεις του χάρτη με το κόκκινο σφυροδρέπανο».

• Στρεφόμενος στο παρόν, ο κ. Ρούμπιο επέπληξε τις πρώην αυτοκρατορικές δυνάμεις της Ευρώπης επειδή δέχτηκαν πάρα πολλούς μετανάστες και επειδή ήταν «αλυσοδεμένες από ενοχές και ντροπή» για το παρελθόν.

Αυτή είναι μια φρικτά επιλεκτική ιστορία. Οι βρετανικές, οι γαλλικές και άλλες αυτοκρατορίες δεν εξαφανίστηκαν επειδή η Ευρώπη ξύπνησε. Η μεταπολεμική Ευρώπη χρεοκόπησε και η αστυνόμευση των αποικιών ήταν μια ολοένα και πιο δαπανηρή και αιματηρή υπόθεση. Ούτε ο μαρξισμός ήταν ο μόνος εχθρός των ιμπεριαλιστών.

Πολλές αποικίες ανατράπηκαν από τον λαϊκό εθνικισμό, την ίδια πολιτική δύναμη που ο κ. Τραμπ προτρέπει κάθε χώρα να αγκαλιάσει. Επιπλέον, ο εθνικισμός συχνά τροφοδοτούνταν από επιθετική αποικιακή ανάμειξη, του είδους που ο κ. Τραμπ απολαμβάνει, καταλήγει το βρετανικό περιοδικό.

Ο Πρόεδρος της Κύπρου στην αντεπίθεση…

Ήταν καιρός να σταματήσουν στο Προεδρικό να γυρίζουν και το άλλο μάγουλο όταν τους κατηγορούν με υπερβολές, αλλά και ψέματα. Είχα αναρωτηθεί αρκετές φορές γιατί δεν ζητάνε το δίκιο τους ο Πρόεδρος και οι υπουργοί του. Σίγουρα καταλαβαίνουμε ότι ο Νίκος Χριστοδουλίδης είναι ένας πολιτικός που σιχαίνεται τις συγκρούσεις και επιδιώκει πάντα τη συναίνεση. Αλλά ζούμε στη διεφθαρμένη Κύπρο.

Τις προάλλες η κ. Αννίτα Δημητρίου, πρόεδρος της Βουλής και του ΔΗΣΥ, προσπάθησε να εκμεταλλευθεί τα προβλήματα που έχουν οι κτηνοτρόφοι και ζήτησε την παραίτηση της αρμόδιας υπουργού…

Ποιος είδε τον …Θεό και δεν τον φοβήθηκε. Άστραψε και βρόντηξε ο Βίκτωρας Παπαδόπουλος και με εντολή φυσικά του Προέδρου της απάντησε με σκληρά, με ασυνήθιστα για τον Πρόεδρο, λόγια.

Έκανε λόγο για κρεσέντο λαϊκισμού με προφανή στόχο την ψηφοθηρία ενόψει των βουλευτικών εκλογών, και την κατήγγειλε ότι έπρεπε να γνωρίζει τις διαδικασίες και τις υποχρεώσεις της Κύπρου που απορρέουν από το ευρωπαϊκό κεκτημένο.

Ήταν γκάφα μεγάλη, θα την έλεγα ολκής. Εκτός από το απειλητικό ΕΛΑΜ που της έχει ρημάξει το κόμμα νοιώθει και την αναπνοή του «κομουνιστή» εταίρου της, και κινδυνεύει μετά από χρόνια πολλά να είναι ο ΔΗΣΥ δεύτερο κόμμα. Και την επόμενη μέρα φυσικά θα πάει στο σπίτι της και μπορεί και να μείνει μόνο μία απλή βουλευτής.

https://hellasjournal.com/2026/03/kokkini-grammi-i-eperchomeni-sygkrousi-tou-ntonalnt-kai-tis-kiberli-me-tin-kina-gia-ta-ellinika-limania-i-diplomatia-ton-kanonioforon-kai-o-mouchliasmenos-iberialistis-a/