Στη Θεσσαλονίκη, στις 30 Οκτωβρίου 2026, στην αίθουσα ”Μανόλης Αναγνωστάκης” του Δημαρχείου Θεσσαλονίκης πραγματοποιήθηκε με εξαιρετική επιτυχία η Τελετή Απονομής των Βραβείων του Διαγωνισμού Ποίησης 2026, ο οποίος είχε προκηρυχθεί από τον Σύνδεσμο Εκδοτών Βορ. Ελλάδας τον Μάρτιο 2026 υπό την αιγίδα του Δήμου Θεσσαλονίκης.
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ του Διαγωνισμού Ποίησης 2026, με :
Πρόεδρο τον
–ΤΟΛΗ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ -ποιητή, και
Μέλη τους:
–ΕΛΕΥΘΕΡΙΟ ΞΑΝΘΟ (ΤΖΙΟΛΑ) -ποιητή, εκδότη του περιοδικού «Δίαυλος», π. υφυπουργό, χημικό μηχανικό -MSc,
–ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΗΤΤΑ -συγγραφέα, φιλόλογο, πρόεδρο της Ε.Λ.Θ.,
–ΕΥΤΥΧΙΑ–ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΛΟΥΚΙΔΟΥ -συγγραφέα, δοκιμιογράφο,
–ΞΑΝΘΙΠΠΗ ΖΑΧΟΠΟΥΛΟΥ -ποιήτρια, φιλόλογο, εκπαιδευτικό,
–ΑΝΔΡΕΑ ΚΑΡΑΚΙΤΣΙΟ -ομ. καθηγητή Α.Π.Θ.,
–ΚΛΕΟΝΙΚΗ ΔΡΟΥΓΚΑ -συγγραφέα, ποιήτρια, ΕΕΠ Τμήματος Κινηματογράφου ΑΠΘ
Αφού μελέτησε, έκρινε, συνέκρινε, αξιολόγησε τα ποιήματα που υποβλήθηκαν σύμφωνα με την προκήρυξη, κατ΄ επανάληψη συ(ν)-σκέφθηκε και αποφάσισε την Απονομή των Βραβείων και Επαίνων τα οποία ανακοινώθηκαν τη Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2026, στη σχετική Τελετή Απονομής.
Βραβεία και οι Έπαινοι του Διαγωνισμού 2026, με θέμα:
«ες γην γοητείας κατοικώ
ες Θεσσαλονίκην…», είναι:
>> Α. ΒΡΑΒΕΙΑ
1ο Βραβείο:
Αστική Διαδρομή
-
Αγγέλα Χρονοπούλου
2ο Βραβείο:
Κατοικώ σε μια πόλη που επιμένει να με ξεπερνά
-
Ειρήνη Ποιμενίδου
3ο Βραβείο:
Κάτω από φώτα κόκκινα
-
Νίκος Σουβατζής
>> Β. ΕΠΑΙΝΟΙ
1ος. Ακόμα εδώ
-
Δεληβοριά Ελένη
2ος. Πρόσωπο με πρόσωπο
-
Χριστοπούλου Αφροδίτη (Άννα Αλκαίου)
3ος. Τελευταία πνοή στον λιμένα Θεσσαλονίκης
-
Παυλίδης Σπύρος
** Παρακάτω -κλείνοντας την ενημέρωση- παρουσιάζονται και τα έξι (6) ποιήματα.
>> Σύμφωνα με τους όρους του Διαγωνισμού:
Οι βραβευθείσες και ο βραβευθείς (1η, 2η & 3ος νικητής) κερδίζουν το δικαίωμα έκδοσης ενός προσωπικού λογοτεχνικού βιβλίου με τους συνεργαζόμενους εκδοτικούς οίκους, οι οποίοι (εκδοτικοί οίκοι) αναλαμβάνουν την έκδοση του και κυκλοφορία του. Επίσης, τα τρία βραβευμένα ποιήματα θα δημοσιευτούν στους επίσημους ιστότοπους των εκδοτικών οίκων και θα προωθηθούν στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωση.
Οι εκδοτικοί οίκοι είναι:
ΜΠΑΡΜΠΟΝΑΚΗΣ, ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ, ΓΡΑΦΗΜΑ
(της Θεσσαλονίκης -μέλη του Συνδέσμου Εκδοτών Β. Ελλάδας και Μέλη της Οργανωτικής Επιτροπής του Διαγωνισμού 2026)
-
Για του τρεις Επαίνους: Τα τρία ποιήματα θα δημοσιευτούν (ανά ένα σε κάθε εκδοτικό οίκο από τους παραπάνω) στους επίσημους ιστότοπους τους εκδοτικών και θα προωθηθούν δυναμικά στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης.
Όλες οι ποιητικές συμμετοχές του Διαγωνισμού Ποίησης 2026 θα συμπεριληφθούν σε έναν συλλογικό τόμο με προτεραιότητα στη ροή του βιβλίου στα Βραβεία και τους Επαίνους, ο οποίος θα εκδοθεί από έναν -από τους τρεις- εκδοτικούς οίκους. Η έκδοση θα φέρει τον εμβληματικό τίτλο: « Ες γην γοητείας κατοικώ, ες Θεσσαλονίκην ».
Η Οργανωτική Επιτροπή και η Κριτική Επιτροπή ομόφωνα συναποφάσισαν:
-Α. Ο Θεσμός αυτός του Διαγωνισμού Ποίησης να αποκτήσει σταθερό, ετήσιο χαρακτήρα, αποσκοπώντας διαρκώς στην ευρύτερη δυνατή συμμετοχή από όλον τον Ελληνισμό και τον Ελληνόφωνο Κόσμο. Με τελικό στόχο την δημιουργία στη Θεσσαλονίκη ενός πολιτιστικού-ποιητικού γεγονότος μεγάλης απήχησης και επιρροής.
-Β. Η Οργανωτική Επιτροπή που τωρα έσει ως κορμό της τον Σύνδεσμο Εκδοτών Β.Ελλάδας να διευρυνθεί με την συμμετοχή της Εταιρίας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης και με τη συμμετοχή Δομών του Α.Π.Θ. (Τμήματα, Εργαστήρια) που έχουν πραγματικό και σταθερό ενδιαφέρον και έργο στους τομέα αυτό της Παιδείας και Λογοτεχνικής Παραγωγής. Ο Δήμος Θεσσαλονίκης να διατηρήσει και ουσιαστικοποιήσει την Αιγίδα του.
-Γ. Το περιοδικό ”ΔΙΑΥΛΟΣ” να αποτελέσει τον σταθερό και επίσημο φορέα ενημέρωσης και πληροφόρησης σχετικά με τις δραστηριότητες και τους στόχους του Θεσμού, προωθώντας την εξακτίνωση και τη συνεργασία με τα μέσα ενημέρωσης για την πρόοδο των δράσεων του Θεσμού.
Η επιτυχής έναρξη της Εκδήλωσης Απονομής των Βραβείων -μετά την εισαγωγή του καθ. Ανδρέα Καρακίτσιου- έγινε με το μελοποποιημένο από τον Τάσο Φρούσιο ποίημα του Ελευθερίου Ξάνθου: ”Θεσσαλονίκη”, που συνδυάσθηκε με εύστοχο τρόπο με το χαρακτήρα και το ύφος της όλης Εκδήλωσης διαχέοντας ένα κλίμα συγκίνησης, ενδιαφέροντος και συναισθημάτων.
Μετά την ουσιαστική και ευφρόσυνη εισαγωγή του Ανδρέα Καρακίτσιου (μέλους της Κριτικής & Οργανωτικής Επιτροπής) και τον χαιρετισμό της Δρ. Ελένης Αντωνιάδου, Εντεταλμένης Δημοτικής Σύμβουλου Θεσσαλονίκης (αντιπροέδρου του Δ.Σ. βρεφοκομείου), μέλους της Οργ. Επιτροπής, το πρόγραμμα της παρουσίασε η εξαιρετική φίλη και συγγραφέας Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου (μέλος της Κριτικής Επιτροπής), ενώ η Αλεξία Τανούρη με διάχυτο λυρισμό στο ακορντεόν της επένδυσε μουσικά την Εκδήλωση.
Κρίνω αναγκαίο να περιλάβω, εδώ, τις λιτές και εύστοχες επισημάνσεις του ομ. καθηγητή του ΑΠΘ Ανδρέα Καρακιτσίου στο άνοιγμα της Εκδήλωσης: “Σχεδόν σε όλα τα ποιήματα η γοητεία της πόλης αντιμετωπίζεται ως κάτι που έχει αμετακλήτως αλλάξει και μετεξελιχτεί . Είτε γιατί συμβολικά οι ταμπέλες καταστημάτων και οι επιγραφές δρόμων και κτιρίων στολίζονται με διαφορετικές
ονομασίες, είτε γιατί η ιστορία έχει στιγματίσει κάποιες πλατείες και σοκάκια με πόνο και δυστυχία.
Το ποιητικό υποκείμενο καταγράφει με ευαισθησία το νέο τοπίο αλλά μένει εκεί, συνομιλεί περπατώντας στην πόλη, στα ξεχωριστά ιστορικά τοπόσημα, τα καταγράφει, ανησυχεί αλλά δεν μοιρολατρεί. Μένει εκεί έστω και μόνο του και συνομιλεί ή
συνταξιδεύει με το τοπίο και την πόλη. Αυτή η ώριμη και λογική στάση είναι συνεπής στην φράση «ες γην γοητείας κατοικώ». Το ποιητικό υποκείμενο παρατηρεί ενίοτε τις αλλαγές με έλλογους λυγμούς νοσταλγίας και σχεδόν χειροκροτεί με ρυθμό και ανωτερότητα. Το ρήμα «κατοικῶ» φορτίζει σημασιολογικά την παραπάνω στάση. Δεν προϋποθέτει θαυμασμό, δεν δηλώνει απόρριψη, αλλά αποδοχή και συμφιλίωση.
Όμως -και ίσως αυτό είναι το πλέον ενδιαφέρον- σε καμία περίπτωση αυτή η απώλεια, αυτή η αλλαγή αυτή η μετάσταση, δεν θρηνείται μελοδραματικά καθώς από καμία πλατεία ή δρόμο δεν αποχωρεί και ούτε φεύγει κανείς.
Διαμηνύει απλώς και μόνο ότι «μένεις εκεί» όπως ακριβώς λέει η θεματική…
…ες γην γοητείας κατοικώ…
…ες Θεσσαλονίκην…
…παραθαλάσσια ελπίς.”
-
Τα ποιήματα που βραβεύθηκαν και τιμήθηκαν με επαίνους ήταν τα παρακάτω:
-Αστική Διαδρομή (1ο βραβείο)
Αγγέλα Χρονοπούλου
Πουλάνε υφάσματα στο «Τήνελλα».
Η «Γέφυρα» έγινε φυσικοθεραπευτήριο.
Μπαζώθηκε το ποτάμι στην Κονίτσης· υποδόρια η ροή.
Στην Αγίου Δημητρίου το βουλκανιζατέρ
το πήρε ο δρόμος.
Τα βράδια αλλάζουν οι ταμπέλες·
το πρωί εμείς.
Το σινεμά Ρίο στην Εγνατία είναι σούπερ-μάρκετ.
Τα πατσατζίδικα δεν έβγαλαν τη νύχτα.
Ψάχνω μπακιρένιους γάντζους στο Μπιτ Παζάρ
να κρεμάσω τις μέρες.
Η Καμάρα – τα τούβλα της, νεύρα εκτεθειμένα.
Η Οικοκυρική Σχολή.
Το Καπάνι – λαβύρινθος αναγνώσιμος.
Ο Χαριλάκης στο παλιό Μοδιάνο.
Η παραλία – διέξοδος προς τη θάλασσα.
Τα αντίβαρα στο νέο τέρμα.
Αποβίβαση στην επόμενη στάση –
εν κινήσει.
-Κατοικώ σε μια πόλη που επιμένει να με ξεπερνά (2ο βραβείο)
Ειρήνη Ποιμενίδου
Κατοικώ σε μια πόλη που επιμένει να με ξεπερνά.
Ίσως να μην κατοικώ κιόλας, ίσως απλώς να περνάω.
Μη γελάς. Το λέω σοβαρά.
Δεν είμαι βέβαιη για τίποτα.
Έτσι έμαθα να ονομάζω τα πράγματα
όταν δεν τα εξηγώ πια.
Στη Θεσσαλονίκη. Γη γοητείας.
Σε χώρους που έχουν ήδη χρησιμοποιηθεί.
Η πόλη δεν σου ανήκει.
Όπως κι ένας άνθρωπος
δεν σου ανήκει ποτέ.
Απλώνεται μπροστά μου,
οικεία και ξένη μαζί,
σαν γυναίκα που κάποτε αγάπησα
και τώρα προχωράει χωρίς να με κοιτάξει.
Επιστρέφει αλλά όχι για μένα.
Περπατώ δίπλα στο νερό.
Η θάλασσα μυρίζει
σαν κάτι που ειπώθηκε παλιά
και δε διορθώνεται.
Τα κύματα επαναλαμβάνουν χωρίς να πείθουν,
όπως οι σκέψεις λίγο πριν ξημερώσει.
Η πόλη απλώνεται κάτω από τον ουρανό
χωρίς να ζητά εξηγήσεις.
Σα σώμα που έχει ξεχάσει
ποιος το άγγιξε τελευταίος.
Για χρόνια κινούμουν μέσα της.
Όχι βιαστικά. Σα να είχα χρόνο.
Περίμενα. Δεν ξέρω τι.
Τώρα το λέω πια καθαρά. Δεν περιμένω.
Μόνο μια μικρή παραθαλάσσια δυνατότητα,
κάτι που θα μπορούσε να είναι όμορφο,
αν το άφηνα να υπάρξει.
-Κάτω από φώτα κόκκινα (3ο βραβείο)
Νίκος Σουβατζής
Όταν η πόλη κοιμάται
κάτω από φώτα κόκκινα,
όπως έλεγε ο ποιητής,
είναι στιγμές που ο χρόνος παγώνει
και ακούω τις κραυγές και τους θρήνους
απ’ τον Ιππόδρομο
και βλέπω το αίμα απ’ τον Μάη του ’36
και τα τρένα να αναχωρούν για το Άουσβιτς
Ύστερα κατηφορίζω προς τη θάλασσα
Είναι πάνω από μισό αιώνα
που ένα γαλάζιο καράβι
με περιμένει για να σηκώσει άγκυρα
-Ακόμα εδώ (1ος έπαινος)
Δεληβοριά Ελένη
Κάθε πρωί η θάλασσα υπόσχεται αναχώρηση
Τα πλοία μένουν δεμένα στο λιμάνι,
με σχοινιά πιο βαριά απ’ τις σκέψεις μου
Ο ορίζοντας απλώνεται σαν ψέμα
Κάθε που πλησιάζω, απομακρύνεται
Περιμένω κάτι χωρίς όνομα
Κάποτε το είδα —
με μάτια παιδικά —
να βουτά και να χάνεται
στα θολά νερά του Θερμαϊκού
Η θάλασσα επιμένει
Το θυμίζει σε κάθε κύμα
Τα φώτα της πόλης ανάβουν
Η θάλασσα τα επαναλαμβάνει
Τελευταία αναχώρηση
Κι εγώ
ακόμα εδώ.
-Πρόσωπο με πρόσωπο (2ος έπαινος)
Χριστοπούλου Αφροδίτη (λογ. ψευδώνυμο: Άννα Αλκαίου)
Μα τι θες
ολονυχτίες παίζοντας
αλήθεια ή θάρρος ;
Έξω από τα τείχη
το αίνιγμα θα λύσεις.
Μα τι θες;
Σου το ‘λεγα να μην σημαδεύεις
τα παράθυρα στην Εγνατία
σε παίρνουν μαζί τους
στις ζώνες των καιρών
Άφησες την καρέκλα της μάνας
έξω από το Γεντί Κουλέ
βυζαντινός εσπερινός
στο μέτωπο του πύργου.
Μα τι θες;
Τρεις μέρες ο Λάζαρος
ανέστιος, ξένος
περπατάει στα Λαδάδικα
έρημο παιδί, νηστικό φιλί
η γλώσσα της αγάπης
– Μα τι θες; Κοίτα με.
-Το Πρόσωπο ολόγιομο
την πόλη να νικήσει.
-Τελευταία πνοή στον λιμένα Θεσσαλονίκης (3ος έπαινος)
Παυλίδης Σπύρος
Στο ύστατο ταξίδι του καπετάνιου Εύδημου,
όταν ο μαΐστρος τον έφερε πίσω στη Σαλονίκη,
στα χρόνια των Μακεδόνων βασιλέων,
των Πτολεμαίων, των Αντιγονιδών, των Σελευκιδών,
χάραξε στον πέτρινο τάφο του βουβή μαρτυρία:
Το καράβι έφτασε και αγκυροβόλησε στο τελευταίο του λιμάνι,
δεν έχει άλλο προορισμό,
γιατί δεν υπάρχει ούριος άνεμος, ούτε το φως της μέρας για ταξίδι,
αποχαιρετώντας το λυκόφως ο καπετάνιος Εύδημος,
ενταφιάστηκε εδώ μετά το σύντομο ταξίδι του μιας ζωής,
σαν ένα κύμα που σπάει και εξαφανίζεται
στην αιώνια αναπνοή του Θερμαϊκού,
εκεί όπου οι νεκροί γίνονται ένα με τους στροβίλους των νερών
που τους σκεπάζουν σαν ένα είδος ορχήσεως.
ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ!…
** Στη φωτογραφία, οι συντελεστές της όμορφης βραδιάς στο τέλος της Εκδήλωσης
