Από τον Ομάρ Γιουσέφ Σουλεϊμάν
πηγή: Le Figaro
ΓΝΩΜΗ – Το κατηγορητήριο κατά του Μισέλ Ουελμπέκ αποκαλύπτει τη στρατηγική των Ισλαμιστών, οι οποίοι έχουν χάσει τη μάχη της κριτικής του Ισλάμ και μετατοπίζουν τη μάχη στη νομική αρένα για να φιμώσουν τις διαφωνούσες φωνές, αναλύει ο δημοσιογράφος*.
* Ο Γαλλο-Σύριος δημοσιογράφος και συγγραφέας Ομάρ Γιουσέφ Σουλεϊμάν είναι αξιοσημείωτα ο συγγραφέας των βιβλίων «Les Complices du mal» (Plon, 2025) και «Les Héritiers de la haine» (Plon, 2026).
Για να εκφοβίσουν, οι Ισλαμιστές, στη Γαλλία όπως και σε όλες τις δημοκρατικές χώρες, έχουν μάθει να μεταφέρουν τον αγώνα τους στη νομική αρένα. Ο Μισέλ Ουελμπέκ αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Ωστόσο, είχε αναδιατυπώσει τα σχόλιά του και είχε ζητήσει συγγνώμη. Παρ’ όλα αυτά, αντιμετωπίζει κατηγορίες. Σε αυτή τη νομική μάχη προστίθεται ένα άλλο όπλο: η δυσφήμιση.
Τον Νοέμβριο του 2022, σε συνέντευξη που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Front Populaire, ο Ουελμπέκ μίλησε για «Μπατακλάν ανάποδα», για ανθρώπους που «αποκτούν τουφέκια, κάνουν μαθήματα σε σκοπευτήρια» και προέβλεψε: «Θα υπάρξουν επιθέσεις και πυροβολισμοί σε τζαμιά». Ήταν μια πρόβλεψη, ένα όραμα για ένα μέλλον όπου θα συνέβαινε τέτοια βία. Η δολοφονία του Αμπουμπακάρ Σισέ, ο οποίος μαχαιρώθηκε μέχρι θανάτου τον Απρίλιο του 2025 στο τζαμί La Grand-Combe, ακολουθούμενη από τη ρατσιστική επίθεση στο Trappes τον Οκτώβριο του 2026, χρησίμευσε ως μια έντονη υπενθύμιση ότι αυτό το σενάριο ήταν κάθε άλλο παρά μυθοπλασία. Το τμήμα για τους «ιθαγενείς» Γάλλους είναι διαφορετικής φύσης. Ο συγγραφέας ισχυρίζεται ότι η επιθυμία τους «δεν είναι να αφομοιωθούν οι Μουσουλμάνοι, αλλά να σταματήσουν να τους κλέβουν και να τους επιτίθενται (…). Ή, μια άλλη καλή λύση, να φύγουν». Τελικά περιγράφει τη Μεγάλη Αντικατάσταση ως πραγματικότητα: «Δεν είναι θεωρία, είναι γεγονός».
Μετά από αυτές τις παρατηρήσεις, το Μεγάλο Τζαμί του Παρισιού υπέβαλε καταγγελία για «υποκίνηση μίσους κατά των Μουσουλμάνων». Ο πρύτανής του, Chems-Eddine Hafiz, συναντήθηκε παρ’ όλα αυτά με τον Houellebecq με πρωτοβουλία του Αρχιραβίνου της Γαλλίας, Haïm Korsia. Αφού ο συγγραφέας ξαναέγραψε τα προσβλητικά αποσπάσματα, το Μεγάλο Τζαμί απέσυρε την αγωγή του. Η Ένωση Τζαμιών της Γαλλίας (UMF), ωστόσο, επέμεινε στην καταγγελία της κατά του Houellebecq για δημόσια προσβολή και υποκίνηση σε φυλετικές και θρησκευτικές διακρίσεις. Ακόμα και μετά τη συγγνώμη του συγγραφέα, το UMF έκρινε την προσέγγισή του «έντιμη αλλά ελλιπή» και του ζήτησε να διευκρινίσει τη θέση του σχετικά με τη θεωρία της Μεγάλης Αντικατάστασης. Είναι πιθανό αυτή η καταγγελία να οδήγησε στην απαγγελία κατηγοριών, την οποία ανακοίνωσε η Le Figaro στις 10 Νοεμβρίου 2026.
Το ερώτημα δεν είναι αν τα σχόλια του Ουελμπέκ δικαιολογούν δίκη, αλλά μάλλον γιατί οι αντίπαλοί του επιμένουν να τον διώκουν ενώ έχει ήδη ανακαλέσει τις δηλώσεις του. Αξίζει να σημειωθεί ότι αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που ο συγγραφέας βρίσκεται στο δικαστήριο. Τον Σεπτέμβριο του 2001, δήλωσε στο περιοδικό Lire ότι «η πιο ηλίθια θρησκεία εξακολουθεί να είναι το Ισλάμ». Αυτή η δήλωση πυροδότησε μια νομική μάχη: τέσσερις μουσουλμανικές ενώσεις, συμπεριλαμβανομένου του Μεγάλου Τζαμιού του Παρισιού και του Μουσουλμανικού Παγκόσμιου Συνδέσμου, που χρηματοδοτείται από τη Σαουδική Αραβία, υπέβαλαν μήνυση κατά του συγγραφέα. Το δικαστήριο τον αθώωσε, αποφασίζοντας ότι το να αποκαλείται το Ισλάμ η «πιο ηλίθια» θρησκεία δεν σήμαινε ότι όλοι οι μουσουλμάνοι έπρεπε να χαρακτηριστούν ως τέτοιοι: ήταν μια κριτική του δόγματος, όχι των πιστών.
Τις δεκαετίες του 2000 και του 2010, οργανώσεις κοντά στην Μουσουλμανική Αδελφότητα, πρώτα το UOIF και στη συνέχεια το CCIF, υπέβαλαν πολυάριθμες αγωγές εναντίον όσων επέκριναν το Ισλάμ ή τον Ισλαμισμό. Έχασαν κάθε φορά. Αυτό συμβαίνει επειδή στη Γαλλία, η κριτική των θρησκειών, συμπεριλαμβανομένου του Ισλάμ, εμπίπτει στην ομπρέλα της ελευθερίας της έκφρασης, και η βλασφημία δεν αποτελεί έγκλημα από το 1881. Ωστόσο, ακριβώς αυτό το δικαίωμα στη βλασφημία κάνει τους Ισλαμιστές να νιώθουν άβολα. Ο Μωάμεθ εκτέλεσε όσους τον χλεύασαν, όπως τον ποιητή Καάμπ ιμπν αλ-Ασράφ, ο οποίος τον χλεύασε στους στίχους του. Η πλειοψηφία των Μουσουλμάνων νομικών ορίζει τη θανατική ποινή για όσους προσβάλλουν τον Προφήτη. Αυτό που τους ενοχλεί πραγματικά, λοιπόν, είναι λιγότερο το μίσος για τους Μουσουλμάνους παρά η ίδια η βλασφημία. Το 2013, η Ένωση για τη Δικαστική Υπεράσπιση των Μουσουλμάνων ανακοίνωσε ακόμη και την πρόθεσή της να μηνύσει το Charlie Hebdo για βλασφημία στο δικαστήριο του Στρασβούργου μετά από ένα εξώφυλλο με το Κοράνι. Η Αλσατία-Μοζέλα ήταν τότε η τελευταία γαλλική επικράτεια όπου ο τοπικός νόμος, που κληρονομήθηκε από τη γερμανική περίοδο, εξακολουθούσε να τιμωρεί αυτό το αδίκημα. Καταργήθηκε το 2017.
Σήμερα, οι Ισλαμιστές έχουν αλλάξει τη στρατηγική τους. Έχοντας χάσει τη μάχη στο πεδίο της κριτικής του Ισλάμ, τώρα παρουσιάζονται ως φύλακες της εθνικής συνοχής και της ευημερίας των Μουσουλμάνων. Δεν έχει μεγάλη σημασία αν οι καταγγελίες τους απορρίπτονται ή αν τα άτομα που στοχοποιούνται αθωώνονται: ο αριθμός των νομικών διαδικασιών είναι αρκετός για να εξαντλήσει και να φιμώσει τις επικριτικές φωνές. Έτσι, οι ισλαμιστές στρέφουν τα όπλα της δημοκρατίας εναντίον της, υπηρετώντας ένα όραμα για το Ισλάμ που είναι εχθρικό προς αυτήν. Αυτές οι διαδικασίες συνοδεύονται πάντα από τις ίδιες ονομασίες, «ρατσιστικό», «ακροδεξιό»: έτοιμες κατηγορίες, που χρησιμεύουν για να απομονώσουν τον αντίπαλο και να τον καταδικάσουν σε σιωπή.
Αυτές οι κατηγορίες θυμίζουν εκείνες του Ψυχρού Πολέμου, όταν οι διανοούμενοι που αντιτίθεντο στο σοβιετικό καθεστώς ήταν ύποπτοι ότι υπηρετούν τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό. Ο φιλόσοφος Ρέιμοντ Άρον ήταν ο πιο συνεπής στόχος. Επειδή κατήγγειλε τον κομμουνιστικό ολοκληρωτισμό, θεωρήθηκε ύποπτος, φιλοαμερικανός και σχεδόν απαράδεκτος. Μία από τις λέξεις που απέκλειαν τους ανθρώπους τότε ήταν «μακαρθιστής», που πήρε το όνομά του από τον γερουσιαστή Τζόζεφ ΜακΚάρθι, ο οποίος δίωκε πραγματικούς ή ύποπτους κομμουνιστές χωρίς αποδεικτικά στοιχεία. «Μακκαρθιστής» ήταν χθες αυτό που είναι σήμερα η «ακροδεξιά»: μια ταμπέλα που απαλλάσσει κάποιον από την υποχρέωση να απαντήσει. Ελεύθερες φωνές που τολμούν να μιλούν για το Ισλάμ χωρίς ταμπού τώρα σύρονται ενώπιον των δικαστηρίων και διασύρονται στον δημόσιο διάλογο. Το να ενδώσουμε σε αυτές θα ισοδυναμούσε με το να παραχωρήσουμε στους Ισλαμιστές, μέσω του φόβου, τη νίκη που δεν έχουν ποτέ καταφέρει στα δικαστήρια.
