Ἡ νέα ἐποχή τῆς Θράκης καί ἡ ἐλπίδα τῆς Ἑλλάδας
Ὅσο κι ἄν φαίνεται ἀπίστευτο, μέσα στόν γενικό ζόφο τῆς σημερινῆς Ἑλλάδας ὑπάρχει τουλάχιστον μία ἐθνική ὑπόθεση πού βαίνει βελτιούμενη. Μιλῶ γιά τό ζήτημα τῆς Θράκης, τό συνδεόμενο μέ τήν μειονοτική παρουσία καί τήν τουρκική παρεμβατικότητα, αὐτό πού τό ζῶ ἐκ τοῦ σύνεγγυς σχεδόν 35 χρόνια.
Μόλις πρό ὀλίγου ἔγινε, παρουσία τῆς ἁρμόδιας ὑπουργοῦ κ. Ζαχαράκη καί ὅλων τῶν τοπικῶν Ἀρχῶν, ἡ πανηγυρική ἀνάληψη τῶν καθηκόντων τῶν τριῶν νέων μουφτήδων: Μπιλάλ Καραχαλήλ (Κομοτηνῆς), Ἐμίν Σερήφ (Διδυμοτείχου) καί Σουκρή Δαμάτογλου (Ξάνθης). Ἡ ἀνάδειξή τους ἀπό 33μελεῖς ἐπιτροπές μουσουλμάνων, μέ βάση τόν νόμο τοῦ 2022, καί ἡ παρουσία ἑκατοντάδων μειονοτικῶν στήν τελετή δείχνει ὅτι πᾶμε σέ μία νέα ἐποχή, μέ τήν κρατική ἐποπτεία/ἀρωγή σέ ἕνα πλαίσιο σοβαρότητας καί θεσμικότητας. Παροῦσες οἱ 4 διαχειριστικές Ἐπιτροπές τῶν βακουφίων, οἱ ἱεροδιδάσκαλοι, ἐκπαιδευτικοί καί μαθητές ἀπό τά πομακοχώρια τῆς Ξάνθης, οἱ γραμματεῖς τῶν μουφτειῶν, ἀλλά καί τό σωματεῖο τῶν Ἀλεβιτῶν-Μπεκτασήδων!
Μόνον ὅποιος ἔζησε τήν κατάσταση τίς προηγούμενες δεκαετίες μπορεῖ νά ἀντιληφθεῖ τήν ἀλλαγή. Ἐκεῖ ὅπου ἁλώνιζαν οἱ ἁρπάχτρες, οἱ χαφιέδες, οἱ ἐγκάθετοι καί οἱ …τουρίστες, σήμερα φαίνεται τό τοπίο νά γίνεται ἀφιλόξενο γιά τέτοια φροῦτα. Τό βλέπεις καί στά πρόσωπα τῶν μουσουλμάνων φίλων, πού δέν μιλᾶνε πιά ψιθυριστά, πού βγαίνουν μπροστά, πού νιώθουν αὐτοπεποίθηση. Εἶναι αὐτοί ἀκόμα σχετικά λίγοι; Μπορεῖ, ὅμως ὑπάρχουν πολλοί περισσότεροι πού θά ἀκολουθήσουν, τό ρεῦμα εἶναι σαφές καί ἰσχυρό.
“Καί πῶς ἔγινε αὐτό;”, θά ἀναρωτηθεῖ κανείς. Πῶς ἕνα κράτος ἅχρηστων καί ἰδιοτελῶν ἀρχόντων κι ἀρχομένων πέτυχε κάτι τέτοιο; “Μέ νησῖδες”, θά ἀπαντήσω. Μέσα στόν ὠκεανό τῆς ἀθλιότητας πού σαρώνει ὑπουργεῖα, ὑπηρεσίες καί ὅλη τήν κοινωνία, ὑπάρχουν ἀκόμα κάποιοι ξεχωριστοί ἄνθρωποι πού ἐργάζονται μέ φιλοτιμία καί ἐπάρκεια στίς θέσεις πού βρέθηκαν. Τόσο στήν Ἀθήνα ὅσο καί στή Θράκη, γνώρισα καί περιστασιακά συζήτησα-συνερεύνησα-συνεργάστηκα μέ τέτοιους ἀνθρώπους πού τήν τελευταία δεκαπενταετία ἔφεραν τά πάνω κάτω. Δέν μπορῶ νά ἀναφερθῶ γιά τόν καθέναν ἰδιαιτέρως, ὅμως ἡ πολύχρονη συμβολή τοῦ Γιώργου Καλαντζῆ ξεχωρίζει. Γράφω μόνον αὐτό καί τό σταματῶ ἐδῶ: ἡ συμβολή του μοῦ θυμίζει ἐκείνη τοῦ Χαρισίου Βαμβακᾶ, πρίν ἀποδοθεῖ ἡ Θράκη στήν Ἑλλάδα. Ἐπίσης, καίρια ἡ στελέχωση τοῦ τοπικοῦ γραφείου τοῦ ΥΠΕΞ μέ ἄξιους διπλωμάτες: ἡ γραμμή Μπορνόβα-Ἀλεξανδρῆ-Τέγου-Πενταρβάνη εἶχε καί τά …διαλείμματά της ἀλλά μᾶς ἔφερε τελικά στήν σημερινή εὐτυχή συγκυρία. Ἀπό τόν δέ μειονοτικό χῶρο, ἔχω γράψει κατ΄ ἐπανάληψιν γιά τόν μοναδικό ρόλο τοῦ Σελήμ Ἰσά, προέδρου τῆς Διαχειριστικῆς Ἐπιτροπῆς στήν Κομοτηνή καί ἀδερφικοῦ φίλου.
Ὅσα ἀκούστηκαν σήμερα στήν τελετή ἦταν σωστά, ἵσως γιά πρώτη φορά τά λογίδρια τῶν ἐπισήμων καί νά ὑπολείπονταν τῆς πραγματικότητας. Ἔφυγα συγκινημένος ἀπό τήν αἴθουσα, ὅπου ξαναεῖδα παλιούς καί νέους μουσουλμάνους φίλους, χαρούμενους καί αἰσιόδοξους. Σίγουρα τό παιχνίδι δέν ἔχει τελειώσει, ὁ προξενικός μηχανισμός παραμένει ἀνέπαφος καί στήν ὕπαιθρο (πιό) ἀποτελεσματικός, ὅμως ἔχουμε κερδίσει πολύ ἔδαφος. Κι αὐτό εἶναι τό ἐλπιδοφόρο μήνυμα γιά ὅλη τή χώρα: ναί, μπορεῖ νά ἀλλάξει ἡ συλλογική πορεία μας πρός τόν Καιάδα, ἐφόσον ὁ κρατικός μηχανισμός κινητοποιηθεῖ. Ἄν ἀκόμα καί ἐπί Μητσοτάκη συμβαίνει κάπου, φανταστεῖτε τί μπορεῖ νά ἐπιτευχθεῖ σέ μιά ἐθνολαϊκή προσπάθεια!
