Νέες αποκαλύψεις για το κύκλωμα ναρκωτικών. Ο ρόλος του ψυχολόγου με το προσωνύμιο «γιατρός».
Διαλόγους που κατέγραψε ο «κοριός» της ΕΛ.ΑΣ. από τη δράση του 41χρονου διακινητή ναρκωτικών από το Χαϊδάρι, που συνελήφθη μαζί με ψυχολόγο του Πειραιά, δημοσιεύει το iΕidiseis.
Μεταξύ άλλων ο 41χρονος είχε πελάτισσα γνωστή τραγουδίστρια, η οποία «κάηκε» από τους παρακάτω διαλόγους:
41χρονος: Ναι
Τραγουδίστρια: Τί έγινε Μ…;
41χρονος: Τί;
Τραγουδίστρια: Τί έγινε, λέω.
41χρονος: Καλά.
Τραγουδίστρια: Πού είσαι;
41χρονος: Εδώ.
Τραγουδίστρια: Μμμ.. Για περίμενε.
………..
Τραγουδίστρια: Έλα Μ…, συνέταιρε!
41χρονος: Κόψε τις μαλ…! Πες μου κανένα τραγούδι…
Τραγουδίστρια: Χα, χα…εεε…άκου να σου πω. …Επειδή, ας πούμε, η συμφωνία που κάναμε, πρέπει να την τηρήσεις κατά γράμμα
………..
Τραγουδίστρια: Ωραία. Έλα από δω τώρα. Ξέρεις, τα κλασικά. Ένα πολύ καλό, καλό, καλό, καλό και βάλε κανένα…λίγο δωράκι…έτσι για…για το deal που κάναμε, ξέρεις….
41χρονος: Ναι, ναι…Δεν κάναμε κάτι. Μόλις το κάνουμε, θα κάνετε αυτό που πρέπει να κάνετε. Έλα. Γεια.
Τραγουδίστρια: Δεν κάναμε μαζί deal για το καλοκαίρι; Εγώ από πού θα παίρνω; Από αλλού;
41χρονος: Κάτσε καλά τώρα!
Τραγουδίστρια: Δεν κάθομαι, ρε, όχι.
41χρονος: Έλα.
Τραγουδίστρια: Έλα! Μην αργείς!
…………………………….
Τραγουδίστρια: Συγγνώμη, δεν είδες ότι σε ‘παιρνα τηλέφωνο;
41χρονος: Τώρα ξύπνησα.
Τραγουδίστρια: Τώρα ξύπνησες; Και μ΄ αφήνεις , έχω φύγει πάω για δουλειά χωρίς…εεε…και μ ΄άφησες έτσι. Τί να πω; Τί να πω; Τελοσπάντων. Έλα, γεια.
………………………………………
Τραγουδίστρια: Εεε…ντάξει. Φτιάξε ένα καλό, γιατί το χθεσινό ήταν λίγο πικρό, ρε φίλε.
41χρονος: Τί πικρό;
Τραγουδίστρια: Δεν ξέρω, μου ήταν πολύ πικρό, ρε αδερφέ. Δεν ήταν σαν τα άλλα αυτά που έφερνες , τα προηγούμενα.
41χρονος: Το ίδιο είναι , ρε.
Τραγουδίστρια: Φτιάξε ένα καλό τώρα. Έρχομαι, άντε.
………………………………
Τραγουδίστρια: Λοιπόν άκου φιλαράκι για να μην τα πολύ λέμε έτσι; Γιατί… Φέρε ένα 60αρι να είναι κανονικό όμως. Αν θες την εκτίμησή μου και θες να’χουμε πορεία συνέχεια αδερφέ, ένα κανονικό 60αρι, γιατί πίστεψέ με και από αλλού τόσο το παίρνω κανονικό όμως.
41χρονος: Γιατί πήρες να μου πεις αυτά τα πράγματα τώρα;
Ο 41χρονος είχε σταθερό πελατολόγιο κάνοντας «ντελίβερι» τα ναρκωτικά. Οι αστυνομικοί πήραν εισαγγελική εντολή για να «ανοίξουν» το κινητό του τηλέφωνο. Ακούγοντας τις συνομιλίες του διαπίστωσαν ότι είχε επικοινωνία με τη γνωστή τραγουδίστρια, που ήταν πελάτισσά του.
Ο 41χρονος συνεργαζόταν και με ψυχολόγο που του παρέδιδε ναρκωτικές ουσίες όπως MDMA, LSD και διάφορα άλλα χάπια. Ο ψυχολόγος είχε το προσωνύμιο «γιατρός», λόγω της επαγγελματικής του ιδιότητας. Διατηρούσε γραφείο στον Πειραιά και χαρακτηρίζεται από τους αστυνομικούς ως άτομο υπεράνω υποψίας.
Από την έρευνα της Αστυνομίας προέκυψε ότι ο 41χρονος από το Χαϊδάρι είχε αναπτύξει μεγάλη δραστηριότητα στη διακίνηση και είχε σημαντικά κέρδη. Χαρακτηριστικό είναι ότι πρόσφατα είχε αγοράζει καινούργιο αυτοκίνητο, ενώ είχε δώσει 15.000 ευρώ για οδοντιατρικές υπηρεσίες. Οι αστυνομικοί παρακολουθούσαν το σπίτι του στο Χαιδάρι, το οποίο το είχε μετατρέψει σε «σούπερ μάρκετ» ναρκωτικών.
Σύμφωνα με την Αστυνομία, διέθετε ιδιαίτερη τεχνογνωσία ως προς την επεξεργασία των ναρκωτικών. Οι αγοραπωλησίες πραγματοποιούνταν στην οικία του ή σε κοντινά σημεία, στα οποία μετέβαινε χρησιμοποιώντας όχημα ιδιοκτησίας του. Παράλληλα, πραγματοποιούνταν παραδόσεις ουσιών και μέσω μεταφορικής εταιρείας, σε συσκευασμένα δέματα.
Όπως προέκυψε, από τις αρχές Ιουλίου έως 23 Αυγούστου 2026, ο 41χρονος προέβη συνολικά σε 90 αγοραπωλησίες ουσιών, έναντι του ποσού των 3.800 ευρώ.
Χθες το μεσημέρι ο 41χρονος και ο ψυχολόγος εντοπίστηκαν και συνελήφθησαν σε διαφορετικές περιοχές της Αθήνας, ενώ από τις σωματικές έρευνες συνολικά βρέθηκαν και κατασχέθηκαν μικροποσότητα κάνναβης, 445 ευρώ και κινητό τηλέφωνο.
Επιπλέον, εντοπίστηκε και συνελήφθη 45χρονος, στο πλαίσιο της αυτόφωρης διαδικασίας, καθώς είχε προμηθευτεί ναρκωτικές ουσίες από τον 41χρονο.
Συνολικά, από τις έρευνες που πραγματοποιήθηκαν σε οικίες και σε γραφείο, με τη συνδρομή αστυνομικού σκύλου, βρέθηκαν και κατασχέθηκαν:
834 γραμμάρια κάνναβης,
131 γραμμάρια κατεργασμένης κάνναβης τύπου «σοκολάτα»
522 γραμμάρια κεταμίνης,
122 γραμμάρια κοκαΐνης,
56 γραμμάρια MDMA,
39 γραμμάρια Ecstasy,
180 φαρμακευτικά χάπια,
100 καραμέλες κάνναβης,
103 γραμμάρια ναρκωτικής ουσίας 3MMC,
5.565 ευρώ,
6 ζυγαριές ακριβείας,
2 οχήματα,
μοτοσυκλέτα και
πλήθος ιδιόχειρων σημειώσεων.
Οι συλληφθέντες οδηγήθηκαν στην αρμόδια εισαγγελική Αρχή.
Ο Μέγας Αλέξανδρος, γνωστός στο Ισλάμ ως Ισκάνταρ ή Δουλ-Καρανέιν («ο Δικέρατος»), κατέχει μια ξεχωριστή θέση στην ισλαμική ιστορία και λογοτεχνία. Η απεικόνισή του στο Κοράνι και σε άλλες ισλαμικές πηγές διαφέρει από τις ιστορικές αφηγήσεις για τον Μακεδόνα βασιλιά, καθώς αντανακλά τη σύνθεση θρησκευτικών, πολιτιστικών και ιστορικών στοιχείων που διαμόρφωσαν τη μεσαιωνική ισλαμική σκέψη.
Η ταυτότητα του Δουλ-Καρανέιν έχει αποτελέσει αντικείμενο διαλόγου, ωστόσο πολλοί Ισλαμιστές λόγιοι και παραδόσεις τον ταυτίζουν με τον Μέγα Αλέξανδρο. Η αφήγηση αυτή συνδυάζει θέματα εξουσίας, δικαιοσύνης και εσχατολογίας, καθιστώντας την μία από τις πιο συναρπαστικές ιστορίες του Κορανίου. Η σύνδεση του Δουλ-Καρανέιν με τον Μέγα Αλέξανδρο προέρχεται από ιστορικές και πολιτιστικές ερμηνείες. Ο Αλέξανδρος απεικονιζόταν συχνά με περικεφαλαία που έφερε κέρατα, γεγονός που του χάρισε τον τίτλο του «Δικέρατου»
Ο Πέρσης ιστορικός Αλ-Ταμπαρί, στο έργο του Ιστορία των Προφητών και των Βασιλέων, ταύτισε τον Δουλ-Καρανέιν με τον Μέγα Αλέξανδρο, ενσωματώνοντας θρυλικά στοιχεία από το Μυθιστόρημα του Αλεξάνδρου, μια συλλογή αφηγήσεων που τον παρουσίαζε ως ηρωική μορφή με θεϊκές συνδέσεις. Η ερμηνεία του Αλ-Ταμπαρί επηρεάστηκε από παλαιότερες συριακές και ελληνικές παραδόσεις, οι οποίες ήταν διαδεδομένες στην εποχή του.
Ο Άραβας ιστορικός και γεωγράφος Αλ-Μασούντι, στο έργο του Τα Χρυσά Λιβάδια, επίσης συνέδεσε τον Δουλ-Καρανέιν με τον Μέγα Αλέξανδρο. Περιέγραψε τον Αλέξανδρο ως έναν μεγάλο ηγεμόνα που ταξίδεψε στον κόσμο και κατασκεύασε το φράγμα ενάντια στον Γωγ και τον Μαγώγ. Εντόπισε ομοιότητες ανάμεσα στην κορανική αφήγηση του Δουλ-Καρανέιν και στη ζωή του Αλεξάνδρου.
Το Κοράνι αφηγείται μέρος του έργου του Μεγάλου Αλεξάνδρου μέσα από την ισλαμική παράδοση. Μάλιστα, οι μουσουλμάνοι θεωρούν τον «Δουλ-Καρανέιν» προφήτη. Σύμφωνα με το Κοράνι, ο Θεός του έδωσε εξουσία στη γη, επιτρέποντάς του να ιδρύσει την αυτοκρατορία του και να πολεμήσει τα διεφθαρμένα έθνη.
Ο Δουλ-Καρανέιν παρουσιάζεται ως δίκαιος και ισχυρός ηγέτης, στον οποίο ο Θεός παραχώρησε μεγάλη εξουσία και πόρους. Με θεϊκή καθοδήγηση, διέσχισε τη γη, αποκαθιστώντας τη δικαιοσύνη και αντιμετωπίζοντας τα έθνη σύμφωνα με τις πράξεις τους. Τα ταξίδια και οι πράξεις του συμβολίζουν την ισορροπία μεταξύ δύναμης και ευθύνης υπό τη θεϊκή βούληση.
Μία από τις σημαντικότερες στιγμές της ιστορίας του είναι το ταξίδι του προς τη δύση, όπου είδε τον ήλιο να δύει «σε μια πηγή από σκοτεινά, λασπώδη ή θερμά νερά». Εκεί συνάντησε έναν λαό και του δόθηκε η δυνατότητα να αποφασίσει την τύχη του. Διάλεξε τον δρόμο της δικαιοσύνης, τιμωρώντας τους αδίκους και επιβραβεύοντας τους δίκαιους, υπογραμμίζοντας τον ρόλο του ως δίκαιου και θεοσεβούμενου ηγέτη.
Στην πιο διάσημη αναμέτρησή του, ο Δουλ-Καρανέιν έφτασε σε μια περιοχή ανάμεσα σε δύο βουνά. Εκεί βρήκε έναν λαό που μιλούσε άγνωστη γλώσσα και του ζήτησε βοήθεια. Τον παρακάλεσαν να τους προστατεύσει από τον Γωγ και τον Μαγώγ (Γιατζούζ και Ματζούζ), καταστροφικές δυνάμεις που έσπερναν το χάος στη γη.
Ο Δουλ-Καρανέιν συμφώνησε να τους βοηθήσει, αλλά αρνήθηκε οποιαδήποτε αμοιβή. Αντ’ αυτού, ζήτησε τη βοήθειά τους για να κατασκευάσει ένα τεράστιο φράγμα που θα κρατούσε τον Γωγ και τον Μαγώγ περιορισμένους. Χρησιμοποιώντας σίδηρο και λιωμένο χαλκό, έχτισε μια αδιαπέραστη κατασκευή ανάμεσα στα βουνά, τόσο ισχυρή που οι εχθροί του δεν μπορούσαν ούτε να την αναρριχηθούν ούτε να τη διαπεράσουν.
Ο Δουλ-Καρανέιν απέδωσε την επιτυχία του έργου στη θεϊκή ευσπλαχνία και προειδοποίησε ότι το φράγμα θα κατέρρεε όταν θα ερχόταν η θεϊκή ώρα. Η κατάρρευση αυτή συχνά ερμηνεύεται ως σημάδι της συντέλειας του κόσμου.
Οι Γωγ και Μαγώγ, που αναφέρονται επίσης στη ιουδαϊκή και χριστιανική εσχατολογία, συμβολίζουν δυνάμεις διαφθοράς, χάους και καταστροφής. Στην ισλαμική παράδοση, η τελική τους εμφάνιση συνδέεται με την Ημέρα της Κρίσης. Το Κοράνι παρουσιάζει τον Δουλ-Καρανέιν ως προστάτη απέναντι σε αυτές τις δυνάμεις, υπογραμμίζοντας τον ρόλο του στη διατήρηση της τάξης και της δικαιοσύνης.
Μεσα απο Τουρκικες πηγες για το τι πραγματικα συνεβη στο Ανατολικο ζητημα …
#Constantinople:
Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΟΥ #ΣΑΓΚΑΡΙΟΥ ΞΕΚΙΝΗΣΕ… Ο ΜΟΥΣΤΑΦΑ ΚΕΜΑΛ, 3 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ, ΕΙΧΕ ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΣΤΡΑΤΟ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΔΙΟ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ. ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ ΔΕΝ ΣΥΜΜΕΤΕΙΧΕ ΚΑΘΟΛΟΥ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ… 23 Αυγούστου 1921. Πριν από 105 χρόνια σήμερα. Ο Ελληνικός Στρατός επιτέθηκε στον Στρατό της Εθνοσυνέλευσης που είχε ταμπουρωθεί ανατολικά του ποταμού Σαγκαριου. Τον δικό μας στρατό, καθώς και τα σχέδια του πολέμου, διοικεί ο Φεβζή Τσακμάκ. Ο Μουσταφά Κεμάλ όχι μόνο δεν διοικεί, αλλά δεν συμμετείχε καν στον Πόλεμο του Σαγγαριου. 11 μέρες πριν, ενώ εποπτεύοντας το μέτωπο, έπεσε από το άλογό του. Τραυμάτισε τα πλευρά του. Δηλαδή, έγινε «ουπς» και αναρρώνει στο Τσαγκάγια. Δεν θα συμμετάσχει καθόλου στον πόλεμο. Ο Πασάς, στις 18 Σεπτεμβρίου 1918, στον Πόλεμο του Ναμπλούς στην #Παλαιστίνη, είχε αρνηθεί να πολεμήσει τους Άγγλους και είχε #δραπετεύσει από το μέτωπο μαζί με τον στρατό του… Ο Μουσταφά Κεμάλ, ο Ισμέτ Ινενί και ο Αλί Φουάτ Τσεμπεσόι είχαν δραπετεύσει όλοι μαζί… Γιασάρ Γκιορέν
26 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1922 ΠΡΩΙ ΣΤΟ #ΚΟΤΖΑΤΕΠΕ. ΣΤΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Ο ΑΡΧΙΚΟΜΑΝΤΑΝΤΕΣ ΜΟΥΣΤΑΦΑ ΚΕΜΑΛ, Ο ΒΡΕΤΑΝΟΣ ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ #ΤΑΟΥΝΣΕΝΤ, Ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΚΑΖΙΜ ΟΖΑΛΠ, ΠΙΣΩ ΤΟ ΓΑΛΛΟ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟ
ALBAY MOUJEN. Αυτή η φωτογραφία διαλύει σε χίλια κομμάτια την επίσημη ιστορία. Ο στρατηγός Τάουνσεντ με το πεδινό κιάλι στο κεφάλι. #Η_Αγγλία_βοηθά τον_Μουσταφά_Κεμάλ_για_να_νικήσει την_Ελλάδα. Η θέση «Ο Σουλτάνος Βαχτεντίν ήταν φιλοανγγλικός, πρόδωσε την πατρίδα. Ο Μουσταφά Κεμάλ πολέμησε τους Άγγλους, έσωσε την πατρίδα» καταλήγει στα σκουπίδια. #Γιασάρ_Γκιορέν.
Το καπέλο αυτό είναι βρετανικής προέλευσης και σχεδιασμού.
Το ρούχο που φοράει ο Αξιωματικός Παρατηρητής στη φωτογραφία είναι το κλασικό στρατιωτικό παλτό (greatcoat) την εποχής του Α’ Παγκοσμίου Πολέμο του Βρετανικού Στρατού, ο οποίος καθιέρωσε αυτό το σχέδιο.
Από την πίσω πλευρά, το βρετανικό στρατιωτικό παλτό (WW1 British Army Greatcoat) έχει ακριβώς τη σχεδίαση που παρατηρείται στην αρχική φωτογραφία του Αξιωματικού Παρατηρητή, με κύριο χαρακτηριστικό τη δομή της πλάτης που επέτρεπε άνεση κινήσεων στο πεδίο της μάχης.
Θήκη χάρτη Βρετανού αξιωματικού του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου
, αυτή είναι μια ιδιωτική θήκη χάρτη από Βρετανό αξιωματικό του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου για χρήση με τη ζώνη Sam Browne.
(Το πιο ενδιαφερων ενω πριν μερικους μηνες το grok αναλυτικα μας ειπε οτι ειναι ο υματισμος και ο εξοπλισμος αυτου που κυταει με τα κυαλια ειναι βρετανικος (αλωστε φαινεται με γυμνο ματι…) , μετα απο 1 χρονο αλαζει και λεει ειναι Οθωμανικα.. ,αρα καποιος μαγειρεψε της απαντησεις τωρα … , και οταν ζητησαμε να ανασυρει απ το αρχειο τιν απαντηση πριν ενα χρονο…ειπε δεν εχω αρχειο… , Βλεπεται δεν συμφερει σε πολλους να πουν τι πραγματικα εγινε… , )
ΠΑΡΑΛΛΗΛΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ, Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΙΘΕΣΗ, 26 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1922. Για εκατό χρόνια, κανένα όνομα άλλου εκτός από του Μουσταφά Κεμάλ δεν έχει αναφερθεί στην επίσημη ιστορία μας. Είναι παρών σε κάθε πόλεμο, σε κάθε μέτωπο. Αλλά ισχύει πράγματι αυτό; Βλέπουμε μόνο αυτόν τον πόλεμο που ονομάζεται Μεγάλη Επίθεση. Ποιος ήταν ο Αρχιστράτηγος; Στις 26 Αυγούστου 1922, στο Κοτζατεπέ, ο Βρετανός Στρατηγός #Τάουνσεντ, ο οποίος ηγήθηκε της Μεγάλης Επίθεσης, και ο Μουσταφά Κεμάλ βρίσκονται στο ίδιο κάδρο. Στο βάθος, μισοξαπλωμένος, είναι ο Γάλλος Συνταγματάρχης, Monsieur Moujen . Στην ομιλία του, ο Μουσταφά Κεμάλ δηλώνει ότι ετοίμασε τα σχέδια για τη Μεγάλη Επίθεση το 1916 στο Κουτ αλ-Αμάρα, #μαζί_με_τον_Βρετανό_Στρατηγό_Τάουνσεντ, τον οποίο αιχμαλωτίσαμε. Πηγή: Μουσταφά Κεμάλ, Nutuk, σελίδα 396, Εκδόσεις Dorion. Λοιπόν, εναντίον τίνος καταρτίστηκε το σχέδιο της Μεγάλης Επίθεσης; Εναντίον του ελληνικού στρατού; Ωστόσο, τα αρχεία του ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών τονίζουν ότι η ΕΠΙΘΕΤΙΚΗ (Πολεμική) επιχείρηση ήταν σαφώς μια συλλογική κίνηση. Το έγγραφο, που καταχωρήθηκε στα αρχεία του ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών, Αρχείο: F.19281 A/2, αναφέρει : « Σταθήκαμε δίπλα σας κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του ελληνικού στρατού στη Μικρά Ασία και διασφαλίσαμε την ομαλή αποχώρηση των δυνάμεών μας…» Αυτό σημαίνει ότι και οι δύο πλευρές ενεπλάκησαν σε μια σκηνοθετημένη μάχη για χάρη μιας καμπαλιστικής αυταρχικής δομής… Πράγματι, η 3,5ετής ελληνική κατοχή αξιοποιήθηκε στο έπακρο και εξαπολύθηκαν επιθέσεις στις περιοχές που εκκενώθηκαν από τον υποχωρούντα ελληνικό στρατό υπό βρετανικές οδηγίες. Αν δεν καταλαβαίνετε την #σιωνιστική εβραϊκή πρωτεύουσα με κέντρο την Αγγλία , δεν μπορείτε να κατανοήσετε τους λόγους των πολέμων, τα σύνορα που χαράχτηκαν, τα καθεστώτα που εγκαθιδρύθηκαν ή τα πραξικοπήματα. Γιατί οι βρετανικές συμμαχικές δυνάμεις κατοχής έστειλαν τον στρατηγό Townshend στον Μουσταφά Κεμάλ για να διευθύνει την επίθεση όταν ο πραγματικός εχθρός ήταν στην Κωνσταντινούπολη ; Το σχέδιο ήταν έτοιμο… Στις 9 Σεπτεμβρίου, θα οδηγούσαν τους Έλληνες στη θάλασσα (!) . Ένας ήρωας θα δημιουργούνταν μέσα από ένα παραμύθι ενός απελευθερωτικού πολέμου που θα διαρκούσε μόνο 14 ημέρες. Και έτσι έγινε. Μόλις 65 ημέρες μετά από αυτό το Καμπαλιστικό σχέδιο, στο οποίο το αίμα και οι ζωές του ευγενούς μουσουλμανικού τουρκικού έθνους σπαταλήθηκαν για 3,5 χρόνια , η Οθωμανική Αυτοκρατορία έληξε επίσημα την 1η Νοεμβρίου 1922. Νομίζω ότι τώρα είναι πιο ξεκάθαρο γιατί την ονόμασαν « Μεγάλη Επίθεση ».
O #Donme İsmet İnönü βρίσκεται σε έπαυλη του Γάλλου Εβραίου τραπεζίτη Albert Kahn, τέσσερις ημέρες πριν την έναρξη της Συνδιάσκεψης της Λωζάνης.Ο οικοδεσπότης και η οικογένεια Fribourg (Σιωνιστικών διασυνδέσεων) υποδέχονται τον İnönü
Ekin: Ο #Ισμέτ_Ινονού σε μια Σιωνιστική Έπαυλη 4 Μέρες πριν από τη Λωζάνη. Ημερομηνία βιντεοσκόπησης: 16 Νοεμβρίου 1922. Παρουσιαστής: Αλμπέρ Καν, #Εβραίος. Υποδέχτηκε και φιλοξενήθηκε από μια διάσημη εβραϊκή σιωνιστική οικογένεια από το Φρίμπουργκ. ΓΙΑΤΙ;
Ο #Albert_Kahn (ο Γάλλος τραπεζίτης της έπαυλης του 1922) πέθανε στις 14 Νοεμβρίου 1940 στο Boulogne-Billancourt, σε ηλικία 80 ετών, λίγους μήνες μετά την έναρξη της ναζιστικής κατοχής της Γαλλίας. Είχε χρεοκοπήσει από το κραχ του 1929, η τράπεζά του κατέρρευσε και η περιουσία του κατασχέθηκε. Ζούσε με μικρή σύνταξη στο ίδιο ακίνητο. Λίγο πριν τον θάνατό του είχε καταγραφεί ως Εβραίος σύμφωνα με τους νόμους του καθεστώτος Βισύ.
#Pierre_Fribourg Ήταν το πρόσωπο που υποδέχθηκε και φιλοξένησε τον İsmet İnönü στο σπίτι του Kahn. Ανήκε σε γαλλική εβραϊκή οικογένεια του Παρισιού (πιθανότατα συνδεδεμένη με τραπεζικούς ή εμπορικούς κύκλους της εποχής). Υπάρχει καταγεγραμμένος Pierre-Boris-Marcel Fribourg (γενν. 1890), μηχανικός μεταλλείων και τραπεζίτης στο Παρίσι τη δεκαετία του 1920, ενεργός σε διάφορες εταιρείες. Δεν υπάρχει στενή προσωπική ή οικογενειακή σχέση με τον Albert Kahn πέρα από την κοινωνική επαφή εκείνης της μέρας. Μέλη της ευρύτερης οικογένειας Fribourg (ιδίως του κλάδου εμπορίου δημητριακών) συνέχισαν επιχειρηματική δραστηριότητα μετά τον πόλεμο, ενώ κάποιοι υπέστησαν διώξεις κατά το Ολοκαύτωμα.
-#Iran:
Το Ιράν λέει ότι έχει αλλάξει τις περιφερειακές εξισώσεις δυνάμεων, δηλώνοντας ότι η εποχή στην οποία οι αντίπαλοί του μπορούσαν να χτυπήσουν τη χώρα και να αποχωρήσουν έχει τελειώσει. Ο υπηρεσιακός υπουργός Άμυνας Ματζίντ Ιμπν αλ-Ρεζά δήλωσε ότι ένα «γελοίο μιντιακό σόου δεν αλλάζει την πραγματικότητα επί τόπου και την νικηφόρα πλευρά». Προειδοποίησε τις ΗΠΑ να μελετήσουν την «ιστορία αρκετών χιλιάδων ετών» της χώρας, υποστηρίζοντας ότι θα καταλάβουν ότι «πρέπει να μιλάμε στο ιρανικό έθνος με τη γλώσσα του σεβασμού»
O Καθηγητης Μαραντι: Αυτός ο πόλεμος δεν θα τελειώσει μέχρι να ικανοποιηθούν όλες οι απαιτήσεις του Ιράν. Η γενοκτονία στη Γάζα πρέπει να σταματήσει.
-#Yemen:Η Σαουδική Αραβία προετοιμάζεται για έναν νέο πόλεμο με την Υεμενη (Ανσάρουρλαχ)) μετά από εβδομάδες επιθέσεων που στόχευαν σαουδαραβικά πλοία, αεροδρόμια και πετρελαϊκές εγκαταστάσεις, αναφέρουν οι New York Times.
-#US:Σύμφωνα με την Washington Post, ο Πούτιν θεωρεί τις Ηνωμένες Πολιτείες «αδύναμες» μετά τον πόλεμο με το Ιράν. Η CIA έλαβε πληροφορίες ότι ο Πούτιν θα κλιμακώσει την ένταση, οπότε ο διευθυντής πήγε στη Μόσχα για να τον προειδοποιήσει.
Οι New York Times δημοσίευσαν μια φωτογραφία του Τζέφρι Έπσταϊν με τον Σαουδάραβα πρίγκιπα διάδοχο Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, η οποία βρισκόταν σε έκθεση στην έπαυλη του #Έπσταϊν στο Μανχάταν.
Sreider: Αν η #Τουρκία έχει διαγραφεί από το πρόγραμμα F-35 επειδή αρνήθηκε να εγκαταλείψει ένα ρωσικό σύστημα πυραύλων, αρνείται να επιβάλει κυρώσεις στη Ρωσία, καταλαμβάνει τα βόρεια της Κύπρου, φυλακίζει δημοσιογράφους και φιλοξενεί τη Χαμάς… Γιατί εξακολουθεί να είναι στο ΝΑΤΟ;
-#Israel:Οι ισραηλινές δυνάμεις έχουν προχωρήσει με αρκετά στρατιωτικά οχήματα στο χωριό Μπαρίκα στην ύπαιθρο της Κουνέιτρα.
Οι Ισραηλινές Ένοπλες Δυνάμεις (#IDF) βομβαρδίζουν Συριακό Λόφο για Δεύτερη Νύχτα. Οι IDF φέρονται να έριξαν δύο βλήματα πυροβολικού σε έναν λόφο κοντά στο Beit Jinn στη νότια Συρία, περίπου 10 χλμ. από τα ισραηλινά σύνορα. Η ίδια τοποθεσία χτυπήθηκε από τρεις βλήματα την προηγούμενη ημέρα
-#Syria: Εντάσεις μεταξύ συμμοριών Άραβων Σουνίτων και τρομοκρατών HTS στη γειτονιά Jdaydet Artooz στη Δαμασκό.
Ένας δρόμος κατέρρευσε μετά από ατύχημα στη γέφυρα Αλ-Ραστάν στη Χομς, την ίδια γέφυρα που άνοιξε ξανά τον Ιούνιο μετά από μήνες λεγόμενης «αποκατάστασης».
–#Druze: Σεΐχης Αλ-Χατζρί, ο πνευματικός ηγέτης των Δρούζων στην πόλη Ας-Σουαϊντά (νότια Συρία): Είμαστε αναπόσπαστο κομμάτι του Ισραήλ. Και αυτό ισχύει και για την ιστορία μας. Όσοι προσπαθήσουν να αγγίξουν τους Δρούζους, απλώς προσπαθήστε και θα δείτε πυροτεχνήματα.
-#Rojava: Η στρατιωτική ενοποίηση των SDF εντός του συριακού στρατού δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμη, και εξακολουθούν να υπάρχουν χιλιάδες μαχητές που θα ενταχθούν σε νέα ταξιαρχία που θα δημιουργηθεί στη Ροζάβα, επιπλέον των τεσσάρων υπαρχουσών ταξιαρχιών Θα υπάρξει επίσης #ταξιαρχία Αφρίν και Σεχμπά, η οποία θα αποτελείται από γιους του Αφρίν και της Σεχμπά που υπηρετούσαν στις Δημοκρατικές Δυνάμεις της Συρίας, και η αποστολή της θα είναι στο Αφρίν και τη Σεχμπά Όσο για την εσωτερική ασφάλεια στο Αφρίν, θα περιλαμβάνει γιους της περιοχής που υπηρετούσαν στις #YPG της Αυτοδιοίκησης από κατοίκους του Αφρίν, και επίσης θα υπάρξει διοίκηση για την περιοχή Και θα υπάρξει #ταξιαρχία για τη Σερί Κάνιγια Ρας αλ Άιν και Κρί Σπι Τελ Αμπιάντ, που θα αποτελείται από γιους της περιοχής που υπηρέτησαν στις Δημοκρατικές Δυνάμεις της Συρίας Και στο Τελ Αράν και Τελ Χάσοτ γίνεται ίδρυση νέας υπηρεσίας εσωτερικής ασφάλειας που θα περιλαμβάνει γιους της περιοχής από Κούρδους, και από όσους υπηρετούσαν στις YPG της Αυτοδιοίκησης από γιους αυτών των περιοχών Όσον αφορά την περιοχή της Τζαζίρα, θα υπάρξουν νέες ταξιαρχίες, και επίσης στο Κομπάνι Όσο για τις Μονάδες Προστασίας της Γυναίκας, #YPJ θα υπάρξουν υπό το Υπουργείο Εσωτερικών εντός του τμήματος κατά της τρομοκρατίας, και οι περιοχές επιχειρήσεών τους θα είναι στις κουρδικές περιοχές Και σχετικά με τον Μάζλoum Άμπντι ως σύμβουλο για κουρδικά ζητήματα, αυτό σημαίνει ότι θα είναι ο νόμιμος εκπρόσωπος του κουρδικού λαού στη Συρία, και οποιαδήποτε συζήτηση ή διαπραγματεύσεις μεταξύ του κράτους και του κουρδικού λαού θα γίνονται με τον Μάζλoum Άμπντι Και γίνεται εργασία πάνω στο κείμενο των κουρδικών πολιτιστικών, γλωσσικών και πολιτικών δικαιωμάτων εντός του νέου συριακού συντάγματος που θα δημιουργηθεί στην επόμενη περίοδο. Και σχετικά με το πέρασμα του Σιμάλκα, μέσα σε δύο εβδομάδες θα γίνει επίσημο και νόμιμο πέρασμα Και το Διεθνές Αεροδρόμιο της Καμισλί θα ανοίξει μέσα σε έναν μήνα και θα δέχεται εσωτερικές και εξωτερικές πτήσεις Όσο για το πέρασμα του Νασιμπίν, θα ανοίξει στην αρχή του επόμενου έτους, και θα έχει μεγάλο αντίκτυπο στην οικονομία των κουρδικών περιοχών και στην κίνηση του εμπορίου και των μετακινήσεων Και επίσης θα υπάρξει ιδιαιτερότητα για τις περιοχές Σέιχ Μάκσουντ και Ασράφιγια στη Χαλέπα και Ζορ Άβα και Κοιλάδα των Έργων Και σχετικά με τον διευθυντή ασφαλείας της πόλης της Χάσικα, τον Άμπου Μουάζ αλ Χαμγουί, είναι κουρδικής καταγωγής από την Χάμα, και ο διευθυντής ασφαλείας της περιοχής Καμισλί, ο Αζάντ Κοβάν, ήταν ένας από τους πρώην ηγέτες των YPG Όσο για το ζήτημα των αιχμαλώτων, θα λυθεί πλήρως μετά την πλήρη ολοκλήρωση της στρατιωτικής ενοποίησης.
-#Turkey:Ένα F-16 συνετρίβη κατά τη διάρκεια εκπαιδευτικής πτήσης στην Τουρκία . Το τουρκικό Υπουργείο Εθνικής Άμυνας ανακοίνωσε ότι ένα στρατιωτικό μαχητικό αεροσκάφος F-16 συνετρίβη στην επαρχία Γιάλοβα κατά τη διάρκεια εκπαιδευτικής πτήσης
-#Lebanon: Οι δυνάμεις του Ισραήλ ανατινάζουν κτίρια στην πόλη Μπάνι Χαγιάν στο νότιο Λίβανο.
Περίληψη ισραηλινών επιθέσεων στη νότια Λιβανία από τα μεσάνυχτα: • Αεροπορική επίθεση στο Zawtar al-Sharqiya. • Αεροπορική επίθεση στο Mansouri. • Πυροβολικό βομβαρδισμός που στοχεύει τα περίχωρα του Ali al-Taher. • Πυροβολικό βομβαρδισμός που στοχεύει το Wadi al-Hujair. • Κίνηση ισραηλινών στρατιωτικών οχημάτων στο Al-Bayada και Mansouri. • Επιχειρήσεις ερεύνας ελικοπτέρων προς την Al-Qantara και Wadi al-Salouqi. • Πρόοδος ισραηλινών στρατιωτικών οχημάτων από το Houla προς το Wadi al-Salouqi, συμπίπτοντας με πυροβολικό βομβαρδισμό και επιχειρήσεις ερεύνας στην περιοχή.
-#Afghanistan: Οι κομάντος του Μετώπου Ελευθερίας του Αφγανιστάν (#AFF) υπερασπίστηκαν επιτυχώς τις θέσεις τους στη Ζεμπάκ, Μπανταχσάν, χθες βράδυ, αναγκάζοντας τις δυνάμεις των Ταλιμπάν να υποχωρήσουν μετά από ώρες αποτυχημένων προσπαθειών να υπερκεράσουν μια βάση του AFF. Οι μαχητές της αντίστασης επέδειξαν αξιοσημείωτο θάρρος και ανθεκτικότητα καθ‘ όλη τη διάρκεια της παρατεταμένης επίθεσης, ενώ οι Ταλιμπάν υπέστησαν βαριά απώλειες.
Επίθεση του #NRF Εθνικού Μετώπου Αντίστασης στο Μπανταχσάν με 5 νεκρούς και τραυματίες Ταλιμπάν. Οι δυνάμεις του Εθνικού Μετώπου Αντίστασης του Αφγανιστάν στόχευσαν σήμερα ένα όχημα που μετέφερε τρομοκράτες Ταλιμπάν στην περιοχή της Πέμπτης Αστυνομικής Ζώνης στο Φαϊζαμπάντ, στην επαρχία Μπανταχσάν. Ως αποτέλεσμα, σκοτώθηκαν τρεις εχθρικές δυνάμεις και τραυματίστηκαν δύο άλλοι τρομοκράτες
-#Hellas:Η Τουρκία προειδοποίησε ότι η σχεδιαζόμενη μόνιμη στρατιωτική βάση μη επανδρωμένων αεροσκαφών της Ελλάδας στη Ρόδο αντιβαίνει άμεσα στο αποστρατιωτικοποιημένο καθεστώς του νησιού που προβλέπεται από τη συνθήκη. Η Συνθήκη Ειρήνης του Παρισιού του 1947. Η Ελλαδα πρεπει να εχει στα περισοτερα νησια βασεις ντροουνς και να ειναι υπογεια οπως και τα αλλα οπλικα συστυματα.
Ο κατευνασμός της Ελλάδας προς την Τουρκία πρέπει να σταματήσει. Η ελληνική σιωπή για την Τένεδο και την Ίμβρο πρέπει να σταματήσει. Αυτά τα 2 νησιά παραχωρήθηκαν στην Τουρκία το 1923 βάσει της Συνθήκης της Λωζάνης, αλλά πρέπει να παραμείνουν ελληνοκατοικημένα,με ελληνικη αστυνομια και διοικηση ελληνικη. Μέσα σε 3 χρόνια, οι Τούρκοι κατέστρεψαν τη Λωζάνη ξεκινώντας μια βασιλεία τρόμου και οι Έλληνες τράπηκαν σε φυγή!!
Ο Μητσοτακης βλεποντας τα ποσοστα του να πεφτουν κατω απ το 20% θα αναγκστει η να κανει ΑΟΖ με Κυπρο το πιο ευκολο πραγμα, η να κανει το πιο δυσκολο τα 12 μιλια, η να συντριβει στης εκλογες.
-#Rum_Pontos:Ομορφιά που συναγωνίζεται τη Μαύρη Θάλασσα : Τα οροπέδια του Τσορούμ μαγεύουν τους επισκέπτες.
Το Τσόρουμ, μια από τις πιο γνωστές γεωγραφικές περιοχές τoυ Ρουμ Ποντου, (Παροτι ειναι πιο μεσα και δεν βρεχεται απ την μαυρη θαλασσα )συχνά συνδέεται με τα στεπικά τοπία του, αλλά καταρρίπτει εντελώς αυτή την αντίληψη με έναν θησαυρό κρυμμένο στο Καργκί, τη βόρεια πύλη του.
Τα καταπράσινα οροπέδια του #Kargı ξεχωρίζουν για το νόστιμο φαγητό τους, την αυθεντικότητα και την οπτική πανδαισία που προσφέρουν. Όταν ανακαλυφθούν την κατάλληλη στιγμή, αυτά τα οροπέδια μετατρέπονται σε έναν πραγματικό πνευματικό θησαυρό.
Όσοι θέλετε να κοινοποιείτε την σελίδα διότι η κρατική ΕΡΤ και τα λεγόμενα μεγάλα κανάλια δεν τα δείχνουν αυτά προς το παρόν. “Ουδέν νεότερον από το Ανατολικό Μέτωπο”
Το υπουργείο Εξωτερικών καταρτίζει με προσοχή τις ρηματικές διακοινώσεις που θα επιδοθούν στην τουρκική πλευρά για τα δύο πάρκα που ανακήρυξε στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.
Την απάντησή της στα παράνομα τουρκικά θαλάσσια πάρκα προετοιμάζει η Αθήνα, την ώρα που η Αγκυρα έχει επαναφέρει πλήρως την ένταση στις διμερείς σχέσεις, ξεδιπλώνοντας μετά τις λεγόμενες «γκρίζες ζώνες» και τους ισχυρισμούς περί νησιών αποστρατιωτικοποιημένου καθεστώτος.
Στο υπουργείο Εξωτερικών, η αρμόδια Ειδική Νομική Υπηρεσία (ΕΝΥ) καταρτίζει με προσοχή τις ρηματικές διακοινώσεις που θα επιδοθούν στην τουρκική πλευρά για τα δύο πάρκα που ανακήρυξε η γείτων στις 16 Αυγούστου στο Αιγαίο (εκτείνεται μεταξύ Λήμνου και Σαμοθράκης) και την Ανατολική Μεσόγειο (στραγγαλίζει γεωγραφικά το Καστελλόριζο αποκόπτοντάς το από τη Ρόδο, το περικλείει από όλες τις πλευρές αφήνοντάς του μόνο τα 6 ν.μ. των χωρικών του υδάτων).
Το περιεχόμενο των διακοινώσεων
Σύμφωνα με πληροφορίες του «Μανιφέστο», στα ελληνικά διαβήματα θα απορρίπτονται οι τουρκικές ενέργειες ως παράνομες, ενώ θα παρατίθεται η θέση της Αθήνας περί των θαλάσσιων ζωνών και δικαιοδοσιών στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.
Εκτιμάται, δε, ότι θα αντληθεί αρκετή από την επιχειρηματολογία της επιστολής που έστειλε η Μόνιμη Αντιπροσωπεία της Ελλάδος στον ΟΗΕ στις 31 Μαρτίου 2026, ως απάντηση στην τουρκική επιστολή του Φεβρουαρίου του ίδιου έτους, που αμφισβητούσε τον ελληνικό Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό.
Επιπλέον, σύμφωνα με έμπειρους παρατηρητές των εσωτερικών διεργασιών της ελληνικής διπλωματίας, στα διαβήματα θα υπογραμμίζεται ότι μεγάλο μέρος της τουρκικής χωροθέτησης καταλαμβάνει διεθνή ύδατα σε μη οριοθετημένη ελληνική υφαλοκρηπίδα.
Σημειωτέον ότι στις 25 Αυγούστου, το Anadolu δημοσίευσε στο Χ έναν χάρτη που απεικονίζει τα δύο θαλάσσια πάρκα. «Οι ειδικοί επισημαίνουν ότι τα πρώτα εθνικά θαλάσσια πάρκα που ανακηρύχθηκαν στην Τουρκία αντικατοπτρίζουν την προτεραιότητα που αποδίδεται στην προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος τόσο στα χωρικά της ύδατα όσο και στις ζώνες θαλάσσιας δικαιοδοσίας πέραν αυτών», ανέφερε στην ανάρτησή του το τουρκικό κρατικό πρακτορείο ειδήσεων.
Αποστρατιωτικοποίηση
Χθες, η Αγκυρα επανάφερε και το αφήγημα περί αποστρατιωτικοποίησης. Στην εβδομαδιαία ενημέρωση του υπουργείου Εθνικής Αμυνας, ο υποναύαρχος Ζεκί Ακτούρκ αναφέρθηκε στην πυροβολαρχία Patriot που τοποθετήθηκε στην Κάρπαθο υποστηρίζοντας ότι το νησί ανήκει στους γεωγραφικούς σχηματισμούς με αποστρατιωτικοποιημένο καθεστώς.
«Ο εξοπλισμός των εν λόγω νησιών από την Ελλάδα κατά παράβαση των συνθηκών είναι παράνομος και πρέπει να εγκαταλειφθεί αυτή η πρακτική», σημείωσε. Εσπευσε μάλιστα να «επικροτήσει» την απόφαση μεταφοράς του κινητού αντιαεροπορικού συστήματος στην Κρήτη ως «θετικό βήμα προς την ανατροπή της υφιστάμενης λανθασμένης πρακτικής».
Ακόμη, ερωτηθείς για τη φερόμενη πρόθεση της Ελλάδας να δημιουργήσει βάση μη επανδρωμένων αεροσκαφών (UAVs) στη Ρόδο, ο Τούρκος υποναύαρχος δήλωσε ότι αυτό «θα σήμαινε παραβίαση του αποστρατικοποιημένου καθεστώτος του νησιού και θα έβλαπτε την ειρήνη και τη σταθερότητα στο Αιγαίο, καθώς και τις σχέσεις καλής γειτονίας».
«Η Τουρκία», πρόσθεσε, «θα συνεχίσει να προστατεύει με αποφασιστικότητα τα δικαιώματα και τα συμφέροντά της που απορρέουν από διεθνείς συνθήκες και να λαμβάνει τα απαραίτητα μέτρα προς αυτή την κατεύθυνση».
Αντίδραση για το καλώδιο
Σε αυτό το κλίμα, δημιουργούνται ερωτήματα για την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας-Κύπρου. Οι έρευνες βυθομέτρησης αναμένεται να εκκινήσουν εκ νέου εντός Σεπτεμβρίου, ενώ από την ελληνική κυβέρνηση διαβεβαιώνουν ότι το έργο αυτή τη φορά θα προχωρήσει. Υπογραμμίζουν, δε, ως καθοριστικό παράγοντα την εμπλοκή της γαλλικής Meridiam ως πλειοψηφικό μέτοχο της κοινοπραξίας του καλωδίου.
Τις αμφιβολίες περί της στάσης της έσπευσε να ξεκαθαρίσει άμεσα η Αγκυρα. Τουρκικές πηγές που επικαλέστηκε ο ΣΚΑΪ ανέφεραν ότι, θεωρητικώς, η γειτονική χώρα «δεν αντιτίθεται στα έργα υποθαλάσσιων καλωδίων, ούτε επιδιώκει να παρεμποδίσει την ανάπτυξη διεθνών υποδομών συνδεσιμότητας».
Βάσει της ίδιας γραμμής πληροφόρησης, από την Αγκυρα ισχυρίζονται ότι οι δραστηριότητες ερευνών ή εργασιών πόντισης καλωδίου σε θαλάσσιες περιοχές που η ίδια ισχυρίζεται ότι έχει κυριαρχικά δικαιώματα ή δικαιοδοσία απαιτεί «από το κράτος της σημαίας των εμπλεκόμενων πλοίων» επικοινωνία με την Τουρκία διά της διπλωματικής οδού.
Η ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας-Κύπρου «προχωρά ως έργο ευρωπαϊκής στρατηγικής σημασίας. Θα βγάλει την Κύπρο από την ενεργειακή απομόνωση και θα δημιουργήσει μια ευρωπαϊκή λεωφόρο ενέργειας στην Ανατολική Μεσόγειο», επισήμανε στο «Μανιφέστο» (26/8) ο υφυπουργός Εξωτερικών, Τάσος Χατζηβασιλείου.
Ένα ολοκληρωμένο πλαίσιο προτάσεων για τα ζητήματα που αφορούν την επιστήμη και το επάγγελμα του μηχανικού, την ανθεκτικότητα και τη συντήρηση των υποδομών, καθώς και τις μεγάλες αναπτυξιακές παρεμβάσεις σε Θεσσαλονίκη και Κεντρική Μακεδονία περιλαμβάνει το υπόμνημα του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας/Τμήματος Κεντρικής Μακεδονίας (ΤΕΕ/ΤΚΜ), εν όψει της 90ής ΔΕΘ.
Το υπόμνημα παρέδωσε ο πρόεδρος του ΤΕΕ/ΤΚΜ Ηλίας Περτζινίδης στον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, στο πλαίσιο της καθιερωμένης σύσκεψης με τους επιστημονικούς φορείς, που πραγματοποιήθηκε χτες στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης.
Στο ΤΕΕ ο ρόλος του ΑΤΕΕΝ
Στην κορυφή της ατζέντας θέτει το ΤΕΕ/ΤΚΜ το ζήτημα των επαγγελματικών δικαιωμάτων των μηχανικών, υπογραμμίζοντας ότι η υπογραφή του μηχανικού αποτελεί «πράξη προσωπικής, επιστημονικής και νομικής ευθύνης απέναντι σε κάθε έργο που φέρει το όνομά του», άμεσα συνδεδεμένη με την ασφάλεια των έργων, την προστασία του περιβάλλοντος και το δημόσιο συμφέρον.
Στο πλαίσιο αυτό, το ΤΕΕ/ΤΚΜ ζητά την άμεση απόδοση του ρόλου του ΑΤΕΕΝ στο Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας, το οποίο, όπως επισημαίνει, αποτελεί εδώ και έναν αιώνα τον θεσμικό θεματοφύλακα του επαγγέλματος του μηχανικού.
Ανθεκτικές και ασφαλείς υποδομές – Προτεραιότητα στη συντήρηση
Κεντρικό κεφάλαιο του υπομνήματος αφορά την ανθεκτικότητα των υποδομών απέναντι στις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής και στους φυσικούς κινδύνους, με το ΤΕΕ/ΤΚΜ να θέτει στο επίκεντρο την πρόληψη και τη συστηματική συντήρηση των υποδομών.
Ειδικότερα, το ΤΕΕ/ΤΚΜ εισηγείται μεταξύ άλλων τη θέσπιση ολοκληρωμένου Περιφερειακού Σχεδίου Ανθεκτικότητας Υποδομών για την Κεντρική Μακεδονία, το οποίο θα περιλαμβάνει χαρτογράφηση των κλιματικών, πλημμυρικών, σεισμικών και δασικών κινδύνων και ιεράρχηση των έργων πρόληψης.
Στην ίδια κατεύθυνση προτείνονται η εκπόνηση και εφαρμογή ενός ολοκληρωμένου σχεδίου υδατικής ασφάλειας για την Κεντρική Μακεδονία, η ενσωμάτωση των αρχών της κυκλικής οικονομίας σε όλα τα στάδια της μελέτης και της κατασκευής των έργων, καθώς και η υποχρεωτική εφαρμογή BIM και ψηφιακών διδύμων στα μεγάλα δημόσια έργα και η σταδιακή σύνδεσή τους με το Εθνικό Μητρώο Υποδομών, «ώστε η συντήρηση να μεταβεί από την αποκατάσταση βλαβών στην προληπτική και προγνωστική διαχείριση».
Έμφαση δίνεται επίσης στην επέκταση του προγράμματος προσεισμικού ελέγχου σε δημόσια και ιδιωτικά κτίρια όπως και στα έργα υποδομής, με παράλληλη παροχή οικονομικών κινήτρων για την ενίσχυση του γηρασμένου ιδιωτικού κτιριακού αποθέματος.
Το ΤΕΕ/ΤΚΜ ζητά ακόμη την ολοκλήρωση και πλήρη αξιοποίηση του προγράμματος «Έξυπνες Γέφυρες», ώστε τα δεδομένα παρακολούθησης να αξιοποιούνται συστηματικά για την ιεράρχηση των αναγκαίων παρεμβάσεων.
Τα μεγάλα έργα και οι αναπτυξιακές προτεραιότητες για Θεσσαλονίκη και Κεντρική Μακεδονία
Στο υπόμνημα καταγράφονται οι παρεμβάσεις που το ΤΕΕ/ΤΚΜ ιεραρχεί ως κρίσιμες για την αναπτυξιακή πορεία της ευρύτερης περιοχής.
Για την ανάπλαση της ΔΕΘ, το ΤΕΕ/ΤΚΜ επισημαίνει ότι, μετά την παρουσίαση του επικαιροποιημένου σχεδίου και την έναρξη της διαγωνιστικής διαδικασίας, απαιτούνται «αυστηρή τήρηση ενός σαφούς χρονοδιαγράμματος έως την ολοκλήρωση του έργου, διασφάλιση υψηλής αρχιτεκτονικής ποιότητας, επαρκούς δημόσιου χώρου και πρασίνου, βιώσιμης κινητικότητας και ισχυρής θεσμικής συνέχειας, ώστε το έργο να περάσει οριστικά από τον σχεδιασμό στην υλοποίηση».
Στις βασικές προτεραιότητες περιλαμβάνονται ακόμη η άμεση ωρίμανση των επεκτάσεων του Μετρό προς τη Δυτική Θεσσαλονίκη και σε επόμενη φάση προς το αεροδρόμιο, η εκπόνηση ενός ενιαίου Μητροπολιτικού Σχεδίου Βιώσιμης Κινητικότητας για τη Θεσσαλονίκη και η δημιουργία χώρων στάθμευσης κοντά στους σταθμούς του μετρό.
Το ΤΕΕ/ΤΚΜ ζητά επίσης την ολοκλήρωση των έργων αναβάθμισης του λιμένα Θεσσαλονίκης και των οδικών και σιδηροδρομικών συνδέσεών του, την επιτάχυνση του σχεδιασμού για το Ενιαίο Παραλιακό Μέτωπο, την ολοκλήρωση του Thess INTEC, οδικά έργα και σειρά κρίσιμων παρεμβάσεων στις Περιφερειακές Ενότητες της Κεντρικής Μακεδονίας.
Ανασχεδιασμός φορέων της Κεντρικής Μακεδονίας
Στο υπόμνημά του προς τον πρωθυπουργό το ΤΕΕ/ΤΚΜ επαναφέρει την πρότασή του για την ανασύσταση και επαναλειτουργία του Οργανισμού Ρυθμιστικού Θεσσαλονίκης, με επαρκή στελέχωση και πόρους και, κυρίως, με αρμοδιότητες σε μελέτες και παρεμβάσεις μητροπολιτικής κλίμακας.
Παράλληλα, ζητά την ένταξη του Ινστιτούτου Τεχνικής Σεισμολογίας και Αντισεισμικών Κατασκευών (ΙΤΣΑΚ) στο ΑΠΘ με ενίσχυση του επιστημονικού δυναμικού του, καθώς και την αποσαφήνιση του καθεστώτος λειτουργίας της εταιρείας «Εγνατία Οδός Α.Ε.», αλλά και την επανεξέταση της απόφασης για παύση λειτουργίας της.
Αν ψάχνουμε το απόλυτο οικονομικό παράδοξο της σύγχρονης Ευρώπης, δεν χρειάζεται να κοιτάξουμε μακριά. Αρκεί μια ματιά στην ελληνική καθημερινότητα. Εδώ, όπου τα κρατικά δελτία τύπου και τα συστημικά ΜΜΕ πανηγυρίζουν έξαλλα για «ρεκόρ ανάπτυξης», «επενδυτική βαθμίδα» και «τουριστικά θαύματα», ενώ την ίδια ακριβώς στιγμή, η τσέπη του μέσου πολίτη θυμίζει μαύρη τρύπα που καταπίνει και την τελευταία ικμάδα αξιοπρέπειας.
Τα τελευταία δέκα χρόνια, η αγοραστική δύναμη του Έλληνα δεν υπέστη απλώς μια διόρθωση, αλλά πλήρη καθίζηση. Μετά από μια εξοντωτική δεκαετία μνημονίων που «κούρεψαν» άγρια μισθούς και συντάξεις, ήρθε το ανεξέλεγκτο κύμα της ακρίβειας και της ωμής αισχροκέρδειας να βάλει την ταφόπλακα.
Σήμερα, η Ελλάδα τερματίζει σταθερά στον πάτο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην αγοραστική δύναμη. Ο μέσος μισθωτός εργάζεται περισσότερες ώρες από σχεδόν κάθε άλλον Ευρωπαίο, για να διαπιστώσει πριν τελειώσει ο μήνας, ότι το εισόδημά του δεν φτάνει ούτε για τα βασικά. Το σουπερμάρκετ μετατράπηκε σε αρένα επιβίωσης, το ηλεκτρικό ρεύμα σε είδος πολυτελείας και τα ενοίκια σε έναν εφιάλτη που διώχνει τους ανθρώπους από τα ίδια τους τα σπίτια.
Εδώ ακριβώς συντελείται το μεγάλο έγκλημα, που δεν είναι άλλο, από την βίαιη φτωχοποίηση, που συνήθως βρίσκεται στημένη πίσω από τη λαμπερή βιτρίνα της «ευημερίας των αριθμών». Η οικονομία των δεικτών μπορεί να καλπάζει, αλλά η οικονομία των ανθρώπων ψυχορραγεί. Αυτό το «αναπτυξιακό θαύμα» δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας μηχανισμός άγριας, ληστρικής αναδιανομής του πλούτου. Απομυζά ό,τι απομένει από την ήδη πτωχευμένη μεσαία τάξη και το μεταφέρει απευθείας στα ταμεία μιας χούφτας επιχειρηματικών κολοσσών.
Τα στοιχεία βγάζουν μάτι. Οι τράπεζες την ώρα που τα νοικοκυριά γονατίζουν από τις δόσεις, η Eurobank, η Εθνική, η Πειραιώς και Alpha Bank καταγράφουν προκλητικά ρεκόρ καθαρής κερδοφορίας, ξεπερνώντας τα 3,5 με 4 δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως. Ένα «θαύμα» που χτίστηκε πάνω στη χαώδη ψαλίδα μεταξύ των επιτοκίων καταθέσεων, που είναι στον πάτο και των επιτοκίων δανεισμού που πήγαν στον θεό, μαζί με τις χαρατσιές των προμηθειών για το κάθε τι.
Η Ελλάδα ζει μια από τις πλέον καταιγιστικές περιόδους «μεταβίβασης πλούτου» στη σύγχρονη ιστορία της. Τα ξένα επενδυτικά funds αγοράζουν τα πάντα, από ακίνητα και «κόκκινα» δάνεια, μέχρι τουριστικές επιχειρήσεις και ενεργειακά έργα. Η χώρα, δείχνει ότι έχει μετατραπεί σε «επενδυτικό πεδίο», όπου τα πάντα είναι προς πώληση για άλλους, στο όνομα μια ευκαιρίας ανάπτυξης που δεν πρέπει να χαθεί…..
H ενέργεια,τα διυλιστήρια, όμιλοι όπως η ΔΕΗ, η Metlen (Mytilineos) και η ΤΕΡΝΑ Ενεργειακή βλέπουν τα λειτουργικά τους κέρδη να εκτοξεύονται σε δισεκατομμύρια, αξιοποιώντας τις στρεβλώσεις του χρηματιστηρίου ενέργειας. Παράλληλα, τα διυλιστήρια των Motor Oil και Helleniq Energy καταγράφουν κέρδη-μαμούθ, την ώρα που ο Έλληνας πληρώνει μία από τις ακριβότερες βενζίνες στην Ευρώπη.
Ta Σουπερμάρκετ: Αλυσίδες, όπως ο Σκλαβενίτης και η ΑΒ Βασιλόπουλος σπάνε το ένα ρεκόρ τζίρου μετά το άλλο. Όχι επειδή ψωνίζουμε περισσότερο, αλλά επειδή οι τιμές στα τρόφιμα αυξάνονται ανεξέλεγκτα και αδικαιολόγητα
.
Η φτωχοποίηση σήμερα δεν έχει τη μορφή της εξαθλίωσης του 2012, αλλά τη μορφή μιας μόνιμης, αθόρυβης απελπισίας. Είναι η αδυναμία αποταμίευσης, η παραίτηση από τις διακοπές, ο τρόμος μπροστά σε μια έκτακτη βλάβη ή μια ασθένεια. Όμως το πιο βαρύ, το πιο εγκληματικό τίμημα αυτής της κατάστασης, δεν καταγράφεται σε καμία ταμειακή μηχανή αλλά είναι η ολοκληρωτική απώλεια της ελπίδας. Η συνειδητοποίηση ότι όση δουλειά κι αν ρίξεις, η ζωή σου δεν πρόκειται να βελτιωθεί. Μια ολόκληρη κοινωνία εθίστηκε βίαια να ζει με «Pass» ψίχουλα, εμπεδώνοντας ότι το αύριο θα είναι νομοτελειακά χειρότερο από το σήμερα…
Αυτή η συλλογική ματαίωση έχει γεννήσει μια βαθιά, τοξική καχυποψία απέναντι σε ολόκληρο το πολιτικό σύστημα. Αριστερά, Δεξιά, Κέντρο, συμπολίτευση και αντιπολίτευση αντιμετωπίζονται πλέον με το ίδιο οργισμένο, κυνικό μειδίαμα. Για τον ταλαιπωρημένο πολίτη, οι πολιτικοί, ανεξαρτήτως κομματικής σημαίας, φαντάζουν σαν κακοί ηθοποιοί, που διαβάζουν το ίδιο ακριβώς σενάριο. Η πεποίθηση ότι «όλοι τους είναι ίδιοι» και ότι οι τύχες μας αποφασίζονται σε κλειστά σαλόνια ισχυρών συμφερόντων δεν είναι θεωρία συνωμοσίας, αλλά είναι το βιωματικό, πικρό συμπέρασμα μιας κοινωνίας που νιώθει προδομένη από κάθε πολιτικό αφήγημα των τελευταίων ετών. Και αυτό αποτελεί την πλέον επικίνδυνη εξέλιξη!
Τελικά ποιο είναι το τελικό αποτέλεσμα αυτής της διπλής κρίσης, δηλαδή της οικονομικής και της ψυχολογικής; Το δημογραφικό γκρεμοτσάκισμα! Πολιτικοί και αναλυτές αναρωτιούνται υποκριτικά στα παράθυρα των δελτίων, γιατί «οι νέοι δεν κάνουν παιδιά», κουνώντας μάλιστα το δάχτυλο. Η αλήθεια είναι ωμή. H τεκνοποίηση στην Ελλάδα της ακρίβειας, της αισχροκέρδειας και της πολιτικής αδιαφορίας έχει μετατραπεί σε οικονομική και συναισθηματική αυτοκτονία.
Όταν ένας νέος αμείβεται με μισθούς που εξανεμίζονται το πρώτο δεκαήμερο, βλέπει το πολιτικό σύστημα να τον περιγελά και καλείται να πληρώνει το μισό του εισόδημα για ένα δυάρι, πώς να φέρει μια νέα ζωή στον κόσμο; Το κόστος γέννας σε ιδιώτη, λόγω της μη επαρκούς δημόσιας υγείας, το γάλα, οι πάνες, οι βρεφονηπιακοί σταθμοί, τα φροντιστήρια, αλλά πάνω απ’ όλα η παντελής απουσία προοπτικής, λειτουργούν ως το πιο αποτελεσματικό αντισυλληπτικό. Η υπογεννητικότητα δεν είναι καπρίτσιο, αλλά είναι η κραυγή μιας γενιάς που αρνείται να καταδικάσει και τα παιδιά της στη δική της ματαίωση.
Όσο οι αριθμοί θα ευημερούν στους προϋπολογισμούς των υπουργείων, τόσο η πραγματική κοινωνία θα συρρικνώνεται. Όταν μια χώρα καταφέρνει να στερήσει από τους ανθρώπους της όχι μόνο το ψωμί, αλλά και το δικαίωμα να ονειρεύονται, δεν είναι απλώς μια χώρα σε κρίση. Είναι μια χώρα χωρίς κανένα απολύτως μέλλον…
Πιστεύω ότι τώρα είναι η ώρα, που απαιτείται η εθνική συνεννόηση για την βελτίωση της καθημερνής ζωής του απλού πολίτη, συνεννόηση που θα χαλαρώσει το σφίξιμο της αγχόνης και ίσως δώσει τα πρώτα ψήγματα ελπίδας.
Αχιλλεύς Ταουξής
Ο Αχιλλέας Ταουξής είναι Υποστράτηγος ε.α. του Ελληνικού Στρατού, με πολυετή εμπειρία στους τομείς της αμυντικής πολιτικής, της στρατηγικής και των διεθνών σχέσεων. Έχει διατελέσει Αναπληρωτής Γενικός Διευθυντής Πολιτικής Εθνικής Άμυνας και Διεθνών Σχέσεων του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, καθώς και Διευθυντής της ελληνικής Προεδρίας της Συντονιστικής Επιτροπής της Διαβαλκανικής Υπουργικής Άμυνας (SEDM-CC/PMSC). Το 2023, ως στέλεχος του ΓΕΕΘΑ, διηύθυνε τη Γραμματεία Συντονισμού Διασκέψεων Διεθνών Οργανισμών και εκπροσώπησε τον Αρχηγό ΓΕΕΘΑ στην έναρξη του NATO Training Technology Conference στην Αθήνα. Έχει επίσης συμμετάσχει ως ομιλητής σε ημερίδες για τη διεθνή ασφάλεια, το ΝΑΤΟ, την Ευρωπαϊκή Ένωση και την ελληνική εξωτερική πολιτική.
Σε χάρτη που παρουσιάστηκε ενώ ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ υπέγραφε εκτελεστικό διάταγμα, η λίμνη Οντάριο εμφανίζεται με την ονομασία «Λίμνη Αμερική».
Andrew Harnik/Getty Images
Νικ Γκίλμπερτσον
27 Αυγούστου 2026
Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ υπέγραψε την Πέμπτη εκτελεστικό διάταγμα με το οποίο μετονόμασε τη λίμνη Οντάριο σε «Λίμνη Αμερική», εν μέσω εμπορικών εντάσεων με τον Καναδά.
Η κίνηση πραγματοποιήθηκε λιγότερο από μία εβδομάδα μετά την κατάρρευση των προοπτικών επίτευξης εμπορικής συμφωνίας με τον Καναδά και λίγες ημέρες μετά την ανακοίνωση δασμού 50% στα καναδικά αυτοκίνητα και στον χάλυβα, ο οποίος πρόκειται να τεθεί σε ισχύ το επόμενο έτος.
«Θα αλλάξουμε το όνομα της λίμνης Οντάριο, με άμεση ισχύ, σε “Λίμνη Αμερική”. Αυτό τίθεται σε εφαρμογή τώρα, καθώς υπογράφω το διάταγμα», δήλωσε ο Τραμπ.
🚨 BREAKING: @POTUS signs an Executive Order renaming Lake Ontario as Lake America.
Here is the text of the Order:
By the authority vested in me as President by the Constitution and the laws of the United States of America, it is hereby ordered:
Το διάταγμα δίνει συγκεκριμένη εντολή στον υπουργό Εσωτερικών Νταγκ Μπέργκαμ να ενημερώσει την ονομασία της λίμνης στο Σύστημα Πληροφοριών Γεωγραφικών Ονομασιών. Την Τρίτη, ο Λευκός Οίκος δημοσίευσε βίντεο στο οποίο ο Τραμπ διέγραφε από έναν χάρτη την ονομασία «Λίμνη Οντάριο» και την αντικαθιστούσε με το «Λίμνη Αμερική».
Όταν ρωτήθηκε ποιο μήνυμα στέλνει η αλλαγή της ονομασίας, ο Τραμπ απάντησε ότι δεν στέλνει «κανένα μήνυμα» στον Καναδά. Στη συνέχεια, ωστόσο, υποστήριξε ότι ο βόρειος γείτονας των ΗΠΑ «εκμεταλλεύεται» εδώ και πολύ καιρό τη χώρα του.
«Όπως γνωρίζετε, ο Καναδάς μάς εκμεταλλεύεται εδώ και πολύ καιρό στο εμπόριο, δυστυχώς. Ακόμη και στο στρατιωτικό ζήτημα: εμείς υπερασπιζόμαστε τον Καναδά χωρίς κανένα αντάλλαγμα. Δεν παίρνουμε τίποτε. Δεν μας πληρώνουν για να υπερασπιζόμαστε τον Καναδά, αλλά εμείς τον υπερασπιζόμαστε και εκείνοι το καταλαβαίνουν», δήλωσε ο Τραμπ.
«Για παράδειγμα, αγοράσαμε παγοθραυστικά και θα ήθελαν να τα χρησιμοποιούν. Περιμένουμε 11 ολοκαίνουργια παγοθραυστικά και εκείνοι θα ήθελαν να τα χρησιμοποιούν. Δεν πληρώνουν για τίποτε και θέλουν να τους μεταχειριζόμαστε σαν να ήταν πολιτεία μας, αλλά δεν είναι πολιτεία. Θέλουν, όμως, να αντιμετωπίζονται σαν πολιτεία και εμείς δεν μπορούμε πλέον να το κάνουμε αυτό», πρόσθεσε.
Ο Τραμπ υποστήριξε ότι, κατά τη διάρκεια των τελευταίων 15 ετών, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχαναν κατά μέσο όρο 60 δισ. δολάρια ετησίως εξαιτίας του Καναδά.
«Τα τελευταία 15 χρόνια χάνουμε κατά μέσο όρο 60 δισ. δολάρια τον χρόνο για να συντηρούμε τον Καναδά. Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να το κάνουμε. Αγαπάμε τον λαό του Καναδά. Δεν πιστεύω ότι οι εκπρόσωποί του κάνουν σωστά τη δουλειά τους. Ίσως αλλάξουν. Πραγματικά δεν ξέρω. Δεν έχει και μεγάλη σημασία», είπε.
Ο Τραμπ δήλωσε ότι σκεφτόταν εδώ και πολύ καιρό τη μετονομασία της λίμνης.
«Η αλλαγή του ονόματος της λίμνης σε “Λίμνη Αμερική” είναι κάτι που σκεφτόμουν εδώ και πολύ καιρό. Όπως γνωρίζετε, πήραμε κάτι που ονομαζόταν “Κόλπος του Μεξικού”, αλλάξαμε το όνομά του και τώρα αποκαλείται πολύ συχνά “Κόλπος της Αμερικής”», δήλωσε.
«Αν το σκεφτείτε, έχουμε έναν κόλπο και έχουμε μία λίμνη. Τώρα το μόνο που χρειαζόμαστε είναι ένας ωκεανός. Ίσως, λοιπόν, χρειαστεί να αλλάξουμε το όνομα του Ατλαντικού ή του Ειρηνικού. Ίσως τα αλλάξουμε και τα δύο», πρόσθεσε.
Ο Βρετανός οικονομολόγος Τίμοθι Ας δήλωσε την Πέμπτη ότι οι τουρκικές αρχές έκλεισαν την έρευνα που είχε κινηθεί εις βάρος του για φερόμενη προσβολή του προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Η δήλωσή του έγινε λίγες ώρες αφότου οι εισαγγελικές αρχές ανακοίνωσαν την έναρξη της έρευνας για τοποθετήσεις στις οποίες μίλησε για μια εποχή «ενδεχομένως κοινωνιοπαθητικών ηγετών» και στη συνέχεια ανέφερε τον Ερντογάν μαζί με τον πρωθυπουργό του Ισραήλ Μπενιαμίν Νετανιάχου.
«Για να διευκρινίσω την κατάσταση, ενημερώθηκα ότι οι τουρκικές αρχές έκλεισαν κάθε έρευνα σχετικά με σχόλια που έκανα στην Αλικαρνασσό», έγραψε ο Ας στο X. «Εξέτασαν την υπόθεση και διαπίστωσαν ότι οι καταγγελίες ήταν αβάσιμες — δεν υπάρχει υπόθεση. Τέλος. Τελεία».
Μέχρι το πρωί της Παρασκευής, η Γενική Εισαγγελία του Μπακίρκιοϊ στην Κωνσταντινούπολη δεν είχε ανακοινώσει δημοσίως το κλείσιμο της έρευνας. Οι τουρκικές εισαγγελικές αρχές δεν σχολίασαν τη δήλωση του Ας.
«Όπως έχει αναφερθεί στον Τύπο, η Γενική Εισαγγελία μας διέταξε αυτεπαγγέλτως έρευνα εις βάρος του Τ.Α. για “προσβολή του προέδρου”, εξαιτίας δηλώσεων που έκανε σε μια συνάντηση», ανέφερε νωρίτερα την Πέμπτη η Γενική Εισαγγελία του Μπακίρκιοϊ σε ανακοίνωση μίας πρότασης.
Η Εισαγγελία δεν εξήγησε γιατί οι εισαγγελικές αρχές της Κωνσταντινούπολης άρχισαν έρευνα για δηλώσεις που έγιναν στην Αλικαρνασσό, τουριστική πόλη της νοτιοδυτικής επαρχίας Μούγλων.
Στο επίμαχο απόσπασμα από την οικονομική συνάντηση, ο Ας μιλούσε για τον τρόπο με τον οποίο τα προσωπικά συμφέροντα των πολιτικών ηγετών διαμορφώνουν την κυβερνητική πολιτική.
«Το ζήτημα δεν είναι τι ωφελεί το κράτος των ΗΠΑ. Είναι τι εξυπηρετεί το προσωπικό συμφέρον του Ντόναλντ Τραμπ. Και θα έλεγα το ίδιο και για τον Πούτιν στη Ρωσία», δήλωσε ο Ας.
«Θέλω να πω ότι ζούμε, ίσως, σε μια εποχή κοινωνιοπαθητικών ηγετών. Και το ερώτημα είναι, ξέρετε, τι εξυπηρετεί το συμφέρον αυτών των προσώπων; Των Νετανιάχου, των Ερντογάν».
«Ωχ, δεν το είπα αυτό. Το παίρνω πίσω. Σταματήστε το βίντεο», συνέχισε. «Δεν πειράζει. Αύριο θα βρίσκεται στην πρώτη σελίδα της Sabah, με μια μικρή φωτογραφία του Τίμοθι Γκάρτον Ας, αυτού του κοντού τύπου με το κοκκινωπό μούσι. “Το είπε”».
Ο Ας φαίνεται ότι, αστειευόμενος, χρησιμοποίησε για τον εαυτό του το όνομα του Βρετανού ιστορικού Τίμοθι Γκάρτον Ας. Η Sabah είναι τουρκική εφημερίδα που υποστηρίζει την κυβέρνηση.
Στην ηχογράφηση δεν υπάρχει ευθεία δήλωση ότι ο Ερντογάν είναι κοινωνιοπαθής. Ο Ας χρησιμοποίησε τη φράση «ενδεχομένως κοινωνιοπαθητικοί ηγέτες» προτού αναφέρει τον Νετανιάχου και τον Ερντογάν και στη συνέχεια ανακάλεσε την αναφορά του στον Ερντογάν.
A genuine slip of the tongue, which I retracted immediately, & absolutely no offence intended. Chatham House rules obviously don’t apply to Sabah. Erdogan has stood up valiantly for Gaza & Palestinians, as has Turkiye. No comparison to Netanyahu. Period. https://t.co/7Tjc3EmYZj
«Ήταν ένα πραγματικό ολίσθημα της γλώσσας, το οποίο ανακάλεσα αμέσως, και σε καμία περίπτωση δεν είχα πρόθεση να προσβάλω. Οι Κανόνες του Τσάταμ Χάουζ προφανώς δεν ισχύουν για τη Sabah», έγραψε ο Ας στο X μετά την ανακοίνωση της έρευνας.
«Ο Ερντογάν έχει υπερασπιστεί με γενναιότητα τη Γάζα και τους Παλαιστινίους, όπως και η Τουρκία. Καμία σύγκριση με τον Νετανιάχου. Τελεία».
Ο Ας δήλωσε επίσης στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων ότι τα σχόλια είχαν γίνει υπό τον Κανόνα του Τσάταμ Χάουζ και αποτελούσαν «ολίσθημα της γλώσσας», το οποίο ανακάλεσε αμέσως.
Σύμφωνα με τον Κανόνα του Τσάταμ Χάουζ, οι συμμετέχοντες μπορούν να χρησιμοποιούν τις πληροφορίες που λαμβάνουν σε μια συνάντηση, αλλά δεν επιτρέπεται να αποκαλύπτουν την ταυτότητα ή την επαγγελματική ιδιότητα του ομιλητή.
Ο Ας είναι ανώτερος στρατηγικός αναλυτής κρατικού κινδύνου για τις αναδυόμενες αγορές στην RBC BlueBay Asset Management και συνεργαζόμενος ερευνητής στο πρόγραμμα Ρωσίας και Ευρασίας του Chatham House. Παρακολουθεί και αναλύει τις εξελίξεις στην Τουρκία εδώ και περισσότερα από 25 χρόνια.
Το άρθρο 299 του Τουρκικού Ποινικού Κώδικα προβλέπει ποινή φυλάκισης από ένα έως τέσσερα έτη για προσβολή του προέδρου. Η ποινή μπορεί να αυξηθεί κατά ένα έκτο, εάν η φερόμενη αξιόποινη πράξη τελέστηκε δημοσίως.
Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έκρινε το 2021 ότι η Τουρκία παραβίασε την ελευθερία της έκφρασης καταδικάζοντας έναν άνδρα βάσει του άρθρου 299. Στην απόφαση Βεντάτ Σορλί, το Δικαστήριο έκρινε επίσης ότι, στο πλαίσιο του ποινικού δικαίου, οι πρόεδροι δεν πρέπει να απολαμβάνουν μεγαλύτερη προστασία από την κριτική σε σύγκριση με τους υπόλοιπους πολίτες.
Ο Επίτροπος Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Συμβουλίου της Ευρώπης κάλεσε την Τουρκία να καταργήσει το άρθρο 299 σε υπόμνημα του 2026, επικαλούμενος τις επιπτώσεις του στην ελευθερία της έκφρασης.
Turkish Minute, με πληροφορίες από το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων.
Εννέα χρόνια από τη ζωή του Καβαλά έχουν χαθεί και καμία δικαστική απόφαση δεν μπορεί να του τα επιστρέψει. Αυτή η μη αναστρέψιμη απώλεια καθιστά την υπόθεσή του την πλέον συμβολική περίπτωση του σημαντικότερου πολιτικού κρατουμένου της Ευρώπης.
Γιαβούζ Μπαϊντάρ 27 Αυγούστου 2026
«Έχετε σκεφτεί ποτέ τι σημαίνει να στερείς από έναν άνθρωπο την ελευθερία του επί εννέα χρόνια, όταν η αθωότητά του έχει ήδη διαπιστωθεί με απόφαση διεθνούς δικαστηρίου, και τι πηγή ντροπής αποτελεί αυτό για τους πολίτες του συγκεκριμένου κράτους;»
Τα λόγια αυτά του πρώην δικαστή του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και διπλωμάτη Ριζά Τουρμέν αγγίζουν την ουσία μιας απόφασης που δεν αφορά πλέον μόνο τη δοκιμασία ενός αθώου ανθρώπου, αλλά και τα ερείπια αυτού που θα μπορούσε να ονομαστεί «κατάλυση του κράτους δικαίου» στην Τουρκία.
Στις 25 Αυγούστου 2026, το Τμήμα Ευρείας Σύνθεσης του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου εξέδωσε την τρίτη και πλέον σαρωτική απόφασή του για τον Οσμάν Καβαλά. Με 15 ψήφους έναντι 2, έκρινε ότι η Τουρκία παραβίασε πέντε διαφορετικές διατάξεις της Ευρωπαϊκής Σύμβασης:
το δικαίωμα στην ελευθερία —άρθρο 5 §1,
το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη —άρθρο 6 §1,
την ελευθερία της έκφρασης —άρθρο 10,
την ελευθερία του συνέρχεσθαι —άρθρο 11,
και, στην πιο καταδικαστική διαπίστωση, το άρθρο 18, το οποίο απαγορεύει στα κράτη να χρησιμοποιούν θεμιτούς περιορισμούς για συγκαλυμμένους πολιτικούς σκοπούς.
Το Δικαστήριο διαπίστωσε επίσης παραβίαση του άρθρου 3, κρίνοντας ότι η ποινή ισόβιας κάθειρξης υπό επιβαρυμένο καθεστώς, χωρίς δυνατότητα επανεξέτασης, συνιστούσε απάνθρωπη και εξευτελιστική μεταχείριση.
Οι διαπιστώσεις αυτές, εξεταζόμενες συνολικά, σημαίνουν ότι ολόκληρη η στέρηση της ελευθερίας του Καβαλά από τις 10 Δεκεμβρίου 2019 ήταν ασύμβατη με τη Σύμβαση· ότι η καταδίκη του πρέπει να αντιμετωπίζεται ως «άκυρη και ανυπόστατη» βάσει του δικαίου της Σύμβασης· και ότι η Τουρκία οφείλει να εξασφαλίσει την απελευθέρωσή του «το συντομότερο δυνατόν».
Η διαπίστωση παραβίασης του άρθρου 18 αποτελεί το οξύτερο σημείο της απόφασης. Το Δικαστήριο δεν λέει απλώς ότι τα τουρκικά δικαστήρια υπέπεσαν σε διαδικαστικά σφάλματα. Λέει ότι ολόκληρη η δίωξη οργανώθηκε με τον “απώτερο σκοπό” να τιμωρηθεί και να φιμωθεί ένας υπερασπιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Όπως έγραψε ο νομικός Αλί Ουλουσόι στην ειδησεογραφική ιστοσελίδα T24, η απόφαση καθιερώνει ως αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι ο Καβαλά κρατείται αδίκως επί σχεδόν εννέα χρόνια. Η Τουρκία θα έπρεπε απλώς να περιορίσει τις ζημιές της και να συμμορφωθεί, διότι κάθε επιπλέον ημέρα κράτησης επιβαρύνει ακόμη περισσότερο τη θέση του κράτους.
Η υπόθεση υπερβαίνει κατά πολύ μια ατομική προσφυγή. Αποτελεί δικαστική καταγγελία ενός νομικού συστήματος που χρησιμοποίησε δικαστές και εισαγγελείς ως όργανα πολιτικών αντιποίνων. Πρόκειται ακριβώς για τη συστημική κριτική που διατυπώνουν εδώ και χρόνια οι οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων σχετικά με την κατάρρευση του κράτους δικαίου στην Τουρκία.
Η διατύπωση του Ουλουσόι είναι ευθεία: η απόφαση σημαίνει ότι η καταδίκη του Καβαλά είναι, ουσιαστικά, «άκυρη και ανυπόστατη».
Ο Ριζά Τουρμέν προχωρεί ακόμη περισσότερο. Σε άρθρο του σημειώνει ότι η απόφαση είναι «πολύ καλά διατυπωμένη» και δεν περιορίζεται στον ατομικό φάκελο του Καβαλά. Αναδεικνύει τις δομικές αδυναμίες της τουρκικής Δικαιοσύνης και, πρωτίστως, την εργαλειοποίησή της για πολιτικούς σκοπούς.
Επισημαίνει επίσης κάτι που θα προκαλέσει έντονη ανησυχία στο νομικό κατεστημένο της Άγκυρας: το Τμήμα Ευρείας Σύνθεσης έκρινε ότι ακόμη και το Συνταγματικό Δικαστήριο της Τουρκίας δεν λειτούργησε στη συγκεκριμένη υπόθεση ως αποτελεσματικό εσωτερικό ένδικο μέσο. Η επίπληξη αυτή υπονομεύει την αξιοπιστία του ανώτατου συνταγματικού οργάνου της χώρας.
Ο Τουρμέν τονίζει ότι το άρθρο 46 της Σύμβασης καθιστά την απόφαση δεσμευτική όχι μόνο για το κράτος, αλλά και για τη δικαστική του εξουσία. Τα τουρκικά δικαστήρια είναι πλέον νομικά υποχρεωμένα να επανεξετάσουν την υπόθεση και να απελευθερώσουν τον Καβαλά, ανεξάρτητα από τις προσωπικές πεποιθήσεις οποιουδήποτε δικαστή.
Το προηγούμενο του Ιλγκάρ Μαμάντοφ
Υπάρχει προηγούμενο για την περίπτωση κατά την οποία ένα κράτος αρνείται απλώς να συμμορφωθεί.
Στην υπόθεση «Ιλγκάρ Μαμάντοφ κατά Αζερμπαϊτζάν», το Τμήμα Ευρείας Σύνθεσης προχώρησε το 2019 σε ένα έκτακτο βήμα. Για πρώτη φορά στην ιστορία της Σύμβασης, έκρινε επισήμως, βάσει του άρθρου 46 §4, ότι ένα κράτος-μέλος δεν είχε συμμορφωθεί με δεσμευτική δικαστική απόφαση.
Η απόφαση εκδόθηκε αφού το Μπακού συνέχισε να κρατά έναν πολιτικό ακτιβιστή, παρά τη σαφή εντολή για την απελευθέρωσή του. Το Δικαστήριο χαρακτήρισε τη συνεχιζόμενη κράτηση του Μαμάντοφ από το Αζερμπαϊτζάν «κατάφωρη παραβίαση» των υποχρεώσεών του βάσει της Σύμβασης.
Η υπόθεση Καβαλά βρίσκεται πλέον στην ίδια κρίσιμη καμπή. Η Τουρκία έχει ήδη αγνοήσει δύο προηγούμενες αποφάσεις για τον Καβαλά, συμπεριλαμβανομένης μιας απόφασης που απαιτούσε την άμεση απελευθέρωσή του. Η Επιτροπή Υπουργών έχει επανειλημμένα επισημάνει τη μη συμμόρφωση.
Εάν η Άγκυρα κωλυσιεργήσει ξανά, η κίνηση διαδικασίας επί παραβάσει κατά το πρότυπο της υπόθεσης Μαμάντοφ παύει να αποτελεί θεωρητικό κίνδυνο και μετατρέπεται σε πραγματικό ενδεχόμενο.
Μια τέτοια διαδικασία θα χαρακτήριζε επισήμως την Τουρκία —μέλος του ΝΑΤΟ και κατ’ όνομα υποψήφια χώρα για ένταξη στην ΕΕ— ως εξαίρεση από το κράτος δικαίου, στο ίδιο επίπεδο με το Αζερμπαϊτζάν.
Η τουρκική προεδρία απορρίπτει την αρμοδιότητα του Δικαστηρίου
Η αντίδραση της τουρκικής προεδρίας ήταν να απορρίψει ευθέως την αρμοδιότητα του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου.
Ο Μεχμέτ Ουτσούμ, επικεφαλής νομικός σύμβουλος του Ερντογάν, δήλωσε ότι το ΕΔΔΑ:
«Δεν αποτελεί εφετείο ούτε, με οποιονδήποτε τρόπο, ιεραρχικά ανώτερη δικαστική αρχή».
Επέμεινε ότι:
«Κανένας διεθνής οργανισμός δεν μπορεί να έχει το θράσος να δίνει εντολές στην εθνική μας Δικαιοσύνη».
Πρόσθεσε ότι όσοι αναμένουν από τα τουρκικά δικαστήρια να αντιμετωπίζουν τις αποφάσεις του ΕΔΔΑ ως ιεραρχικά δεσμευτικές:
«Δεν μπορεί παρά να ενεργούν με αποικιοκρατική νοοτροπία».
Ο Ουτσούμ προειδοποίησε ότι:
«Όσο το ΕΔΔΑ εξακολουθεί να εκδίδει αποφάσεις με πολιτικά κίνητρα, χάνει κάθε αξία για την Τουρκία».
Πρόσθεσε ότι η Τουρκία «αναγκάζεται να επανεξετάσει» το καθεστώς της στο πλαίσιο της Σύμβασης και του μηχανισμού ατομικών προσφυγών. Υποστήριξε ακόμη ότι, εάν συνεχιστούν οι «πολιτικά υπολογισμένες» αποφάσεις, η επανεξέταση αυτή θα καταστεί «αναπόφευκτη» και ενδέχεται να προκαλέσει «την κατάρρευση του ίδιου του συστήματος του ΕΔΔΑ».
Αυτό δεν αποτελεί ψύχραιμο νομικό επιχείρημα. Είναι απειλή, η οποία επικαλείται ρητά ως πιθανό πρότυπο την αποπομπή της Ρωσίας και την αποχώρησή της από το σύστημα της Σύμβασης το 2022.
Δημοψήφισμα για τη σημασία του ίδιου του Δικαστηρίου
Ακριβώς γι’ αυτό η υπόθεση μετατράπηκε σε δημοψήφισμα για τη σημασία του ίδιου του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου.
Εάν ένα μέλος του ΝΑΤΟ και ιστορικό ιδρυτικό μέλος του Συμβουλίου της Ευρώπης μπορεί να αψηφά για τρίτη φορά μια ισχυρή απόφαση του Τμήματος Ευρείας Σύνθεσης σε μια τόσο ξεκάθαρη υπόθεση, χωρίς να αντιμετωπίζει καμία ουσιαστική συνέπεια πέρα από λεκτικές επικρίσεις, τότε ολόκληρη η αρχιτεκτονική επιβολής που στηρίζεται στο άρθρο 46 αποδεικνύεται κενή περιεχομένου.
Η Επιτροπή Υπουργών, η Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης και το ίδιο το Δικαστήριο πρέπει πλέον να αποφασίσουν αν εξετάζονται πραγματικά:
διαδικασία επί παραβάσει κατά το πρότυπο της υπόθεσης Μαμάντοφ,
εντονότερη πολιτική και οικονομική πίεση,
ή ουσιαστική αναστολή των δικαιωμάτων ψήφου.
Διαφορετικά, το Στρασβούργο θα συνεχίσει απλώς να συντάσσει εύγλωττες αποφάσεις, τις οποίες η Άγκυρα αντιμετωπίζει ως συμβουλευτικές. Σημαντικό ζήτημα παραμένει επίσης ο τρόπος με τον οποίο θα αντιδράσει η Ευρωπαϊκή Ένωση.
Εννέα χρόνια από τη ζωή του Οσμάν Καβαλά έχουν χαθεί και καμία απόφαση, όσο αυστηρά διατυπωμένη κι αν είναι, δεν μπορεί να του τα επιστρέψει. Αυτή η μη αναστρέψιμη απώλεια καθιστά την υπόθεση Καβαλά την πλέον συμβολική περίπτωση του σημαντικότερου πολιτικού κρατουμένου της Ευρώπης. Γι’ αυτό το Δικαστήριο και το Συμβούλιο της Ευρώπης δεν έχουν πλέον την πολυτέλεια να καθυστερούν.
Εάν δεν ενεργήσουν με τη σοβαρότητα που απαιτεί το προηγούμενο Μαμάντοφ, θα έχουν παραδεχθεί, στην πιο ξεκάθαρη δυνατή υπόθεση, ότι η εφαρμογή των αποφάσεών τους είναι προαιρετική. Και μαζί με αυτή την παραδοχή, προαιρετική θα καταστεί και η ίδια η σημασία τους.
Το Palomar διατίθεται δωρεάν, αλλά, αν θέλετε να στηρίξετε τις προσπάθειές μου για την προάσπιση της ανεξάρτητης δημοσιογραφίας, μπορείτε να εξετάσετε το ενδεχόμενο να γίνετε συνδρομητής επί πληρωμή.
Με απάλλαξε από την περιέργεια όταν τελικά ήρθε ο αγαπητός μου φίλος, με τον οποίο είχαμε να συναντηθούμε χρόνια. Δεν ήταν εδώ, λέει. Ήταν σε ένα μικρό νησί στον Ατλαντικό Ωκεανό. Ένα μέρος μικρότερο από την Κερύνεια. Πέρασε μερικά χρόνια εκεί, λέει. Κάποτε, λέει, τα μανιασμένα κύματα του ωκεανού χτυπούσαν δυνατά τα παράθυρα του σπιτιού στο οποίο έμενε. «Μετά από την τραγωδία στη Γάζα ψυχράθηκα με τα πάντα στον κόσμο», είπε. Γι’ αυτό έφυγε σαν να εγκατέλειπε τα πάντα και βρήκε καταφύγιο σε εκείνο το μικρό νησί, λέει. Τον καταλάβαινα. Πάντα ένα τέτοιο μέρος ψάχνουν πάρα πολλοί άνθρωποι, οι οποίοι δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα με τα προβλήματα του κόσμου και χάνουν τις αντοχές τους. Έπαψε να ελπίζει στην πατρίδα του, ούτως ή άλλως. «Βρήκες κάποιον με τον οποίο να μιλάς για την Κύπρο σε εκείνο το μικρό νησί που πήγες;», τον ρώτησα. Γέλασε δυνατά.
«Δεν ξέρουν καν τι είναι η Κύπρος», είπε. Στο νησί ζουν 150.000 άνθρωποι. Έχουν εφημερίδες και τηλεοράσεις. Όμως, δεν είναι καθόλου ενήμεροι για το τι συμβαίνει στον κόσμο. Δεν είναι περίεργοι και δεν ενδιαφέρονται. «Άρα τα πάντα τέλειωσαν για εσένα μετά τη Γάζα, έτσι»; «Έτσι». Αλλά γιατί η Γάζα; Μόνο η Γάζα; Βιώνω και εγώ μεγάλες απογοητεύσεις. Είναι τόσες πολλές, που δεν μπορώ να τις μετρήσω. Όμως, πιο πολύ με επηρέασαν βαθιά όσα συνέβησαν στη Συρία. Σκεφτείτε. Τα βρόμικα συμφέροντα σκοτείνιασαν τα μάτια όλων τόσο πολύ, που παρέδωσαν κοτζάμ χώρα στους ψυχασθενείς τζιχαντιστές. Έβαλαν γραβάτα σε έναν πολύ αιμοβόρο τζιχαντιστή, τον οποίο είχαν επικηρύξει για δέκα εκατομμύρια δολάρια, και τον έβαλαν να καθίσει στην προεδρία της δημοκρατίας. Έκαναν υπουργούς εκείνους που έκοβαν κεφάλια και έκαιγαν ανθρώπους ζωντανούς. Απέκτησαν βήμα στα Ηνωμένα Έθνη εκείνοι που αλυσόδεναν γυναίκες και κορίτσια σε σιδερένια κλουβιά και τις πουλούσαν στην αγορά. Και το παράξενο είναι πως το αποκάλεσαν και «συριακή επανάσταση» αυτό. Αφού τα είδαμε όλα αυτά, τι άλλο θα συζητήσουμε εδώ; Ποια ελπίδα. Ποια ανθρωπότητα. Ακόμα στέκουν σαν αναμμένο κάρβουνο μέσα στην καρδιά μου όσα συνέβησαν στη δική μου πατρίδα. Και προστέθηκαν και αυτά από πάνω.
Όμως, η τελευταία είδηση με γκρέμισε πιο πολύ. Οι Κούρδοι αγωνιστές στη Συρία παραδόθηκαν στον γνωστό τρομοκράτη Τζολάνι, ο οποίος τώρα αποκαλείται Αχμέτ Σάρα. Αυτοδιαλύθηκαν οι Δημοκρατικές Δυνάμεις της Συρίας (SDG). Ρίχτηκε στα σκουπίδια η επανάσταση της Ροζάβα. Γκρεμίστηκε ο θρύλος του Κομπάνι. Όμως, την ώρα που το Κομπάνι αγωνιζόταν σκληρά κατά των κοπαδιών των τζιχαντιστών, πολλά βράδια δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Ψυχασθενείς που πόζαραν ως ήρωες στον φακό κρατώντας από τα μακριά του μαλλιά εκείνο το νεαρό κορίτσι την Κούρδισσα, του οποίου έκοψαν το κεφάλι. Ενάντια σε αυτό τον ποταπό, αυτό τον ύπουλο εχθρό πολέμησαν οι ατρόμητες Κούρδισσες γυναίκες, τις οποίες θαύμαζα. Και ιδού το αποτέλεσμα: Τώρα έγιναν δούλοι εκείνου του εχθρού. Ο πλιατσικολόγος Τζολάνι προτείνει τη θέση του συμβούλου στον Μαζλούμ Αμπντί, κοτζάμ διοικητή των SDG. Άσκησαν πιέσεις οι ΗΠΑ. Άσκησε πιέσεις ο Αμπντουλάχ Οτσαλάν. Άσκησε πιέσεις ο Ερντογάν. Παρέδωσαν τα όπλα τους, αυτοδιαλύθηκαν και υπέκυψαν στη διοίκηση της Δαμασκού των ψυχασθενών τζιχαντιστών.
Μέχρι εδώ ήταν και η φιλία των ΗΠΑ και του Ισραήλ με τους Κούρδους. Αυτό είναι το τέλος, όταν πηγαίνεις στο κρεβάτι με ένα φίδι. Από εδώ και στο εξής, η Συρία ανήκει στις ΗΠΑ, το Ισραήλ και τη Βρετανία. Και ο Ταγίπ Ερντογάν διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο στην παράδοση της Συρίας σε αυτούς. Μιλάνε για ειρηνευτική διαδικασία με τους Κούρδους, αλλά εγώ δεν το πίστεψα καθόλου αυτό. Και δεν το πιστεύω. Δεν έχουν τίποτα να τους δώσουν. Δεν θέλουν και την Τουρκία στη Συρία. Εξαφανίστηκε ο κουρδικός κίνδυνος και ύστερα από αυτό έρχεται και η δική της σειρά. Ολοκληρώθηκε ακόμα ένα σκέλος του Σχεδίου Μεγάλης Μέσης Ανατολής. Μήπως έχει σειρά και η Τουρκία; Θα το δούμε και αυτό!
Al-Hewar Al-Mutamadin, τεύχος 8810 — 27 Αυγούστου 2026 Θεματική ενότητα: Πολιτικά ζητήματα και μελέτες
Μελέτη για την ονοματοδοσία ως εργαλείο εξουσίας και αναδιαμόρφωσης της συλλογικής μνήμης
Περίληψη
Η παρούσα μελέτη διερευνά τους κοινωνικοπολιτικούς μηχανισμούς της γεωγραφικής μετονομασίας —της λεγόμενης «τοπωνυμικής βίας»— και της συμβολικής εξάλειψης στην Ανατολική Μεσόγειο, με ιδιαίτερη εννοιολογική εστίαση στον κουρδικό γεωγραφικό χώρο. Αντλώντας από τα θεωρητικά σχήματα του Μισέλ Φουκό, του Πιερ Μπουρντιέ, του Αμπντάλα αλ-Κασίμι και του Αμπντουλάχ Οτσαλάν, η έρευνα αναλύει τον τρόπο με τον οποίο τα εθνικά κράτη —και ειδικότερα οι ιδεολογικοί μηχανισμοί του αραβικού εθνικισμού, του κεμαλισμού στην Τουρκία και του σύγχρονου ιρανικού συγκεντρωτισμού— χρησιμοποίησαν τη γλωσσική μηχανική για να υποτάξουν αμφισβητούμενους χώρους, να επιβάλουν την κυριαρχία τους και να παραγάγουν πολιτική νομιμοποίηση.
Μέσα από την εξέταση των θεσμικών στρατηγικών του εκτουρκισμού, του εκπερσισμού και του εξαραβισμού, η μελέτη καταδεικνύει ότι οι τοπωνυμικές αλλαγές δεν αποτελούν ουδέτερες διοικητικές πράξεις. Αντιθέτως, λειτουργούν ως μηχανισμοί βιοπολιτικής, με στόχο την αποψίλωση της ιστορικής μνήμης των αυτόχθονων κοινοτήτων.
Παράλληλα, εξετάζονται οι στρατηγικές υπαρξιακής αντίστασης που ανέπτυξε η κουρδική κοινωνία απέναντι στη γλωσσική εξάλειψη. Οι στρατηγικές αυτές εκτείνονται από τη σημασιολογική διττότητα και την προφορική αρχειοθέτηση —όπως η παράδοση των Dengbêj— μέχρι τη δομική αναδιατύπωση της ταυτότητας και του τόπου μέσα από το πρότυπο της «δημοκρατικής συνομοσπονδίας».
Εξετάζοντας τις σύγχρονες γεωπολιτικές δυναμικές έως το 2026, συμπεριλαμβανομένων των μηχανισμών γραφειοκρατικής κηδεμονίας και των μετασχηματισμών του επίσημου λόγου, η μελέτη καταλήγει ότι εξακολουθεί να υφίσταται μια δομική αντίφαση: από τη μία βρίσκονται οι χαρτογραφικές αφηγήσεις που επιβάλλονται από την εξουσία και από την άλλη η επίμονη συλλογική μνήμη, η οποία παραμένει χαραγμένη στην πολιτισμική αντίληψη για τη γη.
Εισαγωγή: Η ανθρωπολογία του τόπου και η σύγκρουση για το όνομα
Τα ονόματα δεν αποτελούν ουδέτερες γλωσσικές νησίδες, οι οποίες χρησιμοποιούνται αποκλειστικά για τη λειτουργική δήλωση προσώπων ή τόπων. Αποτελούν θεμελιώδη συστατικά της συμβολικής δομής μέσω της οποίας οι κοινωνίες και τα κράτη διαμορφώνουν τις αντιλήψεις τους για την ιστορία και συγκροτούν τα πλαίσια της ταυτότητας και του ανήκειν.
Από αυτή την αφετηρία, κατά τις τελευταίες δεκαετίες σημειώθηκε μια γνωσιολογική στροφή προς τα πεδία της «πολιτικής ονοματοδοσίας» (Political Toponymy) και της «κοινωνιολογίας της ονοματοδοσίας» (Sociology of Naming). Πρόκειται για επιστημολογικά πλαίσια που διερευνούν τις διασυνδέσεις ανάμεσα στη γλώσσα και την εξουσία και αναλύουν τον τρόπο με τον οποίο τα τοπωνύμια χρησιμοποιούνται ως στρατηγικά εργαλεία για την αναδιαμόρφωση του χώρου και την παραγωγή ή την απόκρυψη της πολιτικής νομιμοποίησης.
Η κοινωνιολογική αυτή προσέγγιση στηρίζεται σε μια βασική υπόθεση: ο έλεγχος της ονοματοδοσίας δεν αποτελεί μια αθώα λεξικογραφική πρακτική, αλλά πράξη συμβολικής κυριαρχίας. Παρέχει στον πολιτικό δρώντα τη δυνατότητα να μονοπωλεί το «καθεστώς της αλήθειας» και να καθορίζει τα γνωστικά όρια της πραγματικότητας.
Όταν μια εξουσία υποβάλλει μια πόλη, μια γεωγραφική περιοχή ή μια ανθρώπινη κοινότητα σε διαδικασία μετονομασίας, η πράξη δεν περιορίζεται στην αντικατάσταση μιας γλωσσικής επιγραφής από μια άλλη. Συνιστά ριζική ανακατασκευή του ιστορικού φαντασιακού που συνδέεται με τον τόπο και επιβάλλει μια επιστημολογική τομή ανάμεσα στη ζωντανή μνήμη και στο ιστορικό πλαίσιο της γης.
Οι συγκριτικές ανθρωπολογικές αναλύσεις στις μεθοριακές ζώνες και στις περιοχές γεωπολιτικών συγκρούσεων, όπως τα Βαλκάνια και η Μέση Ανατολή, αποκαλύπτουν ότι η αντιπαράθεση γύρω από τις λεκτικές σημασίες του τόπου αποτελεί συχνά εκδήλωση βαθύτερων συγκρούσεων. Αυτές αφορούν την κυριαρχία, την υπαρξιακή αναγνώριση και τη δομή του ανήκειν.
Η μακρόχρονη ιστορική διένεξη μεταξύ της Ελλάδας και της Βόρειας Μακεδονίας γύρω από τη σημασιολογική ταυτότητα του ονόματος «Μακεδονία» αποτελεί ένα από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα. Η διαμάχη δεν αφορούσε απλώς μια φωνητική διαφοροποίηση, αλλά μια δομική σύγκρουση για το δικαίωμα εκπροσώπησης του «συμβολικού» και ιστορικού κεφαλαίου που περικλείει το όνομα. Αφορούσε επίσης την προσπάθεια νομιμοποίησης μιας εθνικής υπόστασης μέσα από την οικειοποίηση μιας γεωγραφικής ονομασίας, η οποία προσδίδει σε μια νεοσύστατη οντότητα ιστορικό βάθος που δεν διαθέτει στην υλική πραγματικότητα.
Υπό αυτό το πρίσμα, οι διαδικασίες μετονομασίας που συνόδευσαν τη συγκρότηση των σύγχρονων εθνικών κρατών δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν ως ουδέτερα διοικητικά ή τεχνικά μέτρα. Πρέπει να αναλυθούν ως δομικές στρατηγικές που αποσκοπούν στη διαγραφή του «παλίμψηστου» του τόπου και στην αναπαραγωγή του πολιτισμικού και πολιτικού χώρου κατά τρόπο συμβατό με την τοτεμική αφήγηση του κυρίαρχου κράτους.
Οι στρατηγικές αυτές περιλαμβάνουν τη συστηματική σημασιολογική αποψίλωση των φυσικών και ανθρώπινων ονομασιών —πόλεων, χωριών και γεωμορφολογικών στοιχείων—, ώστε να επαναταξινομηθούν και να ενταχθούν σε εννοιολογικές κατηγορίες που υπηρετούν τον συγκεντρωτισμό της εξουσίας.
Η δυναμική αυτή δεν πηγάζει από μια χονδροειδή ή επιφανειακή τάση «παραχάραξης», αλλά από τη βούληση για κυριαρχία, η οποία αποβλέπει στην «κατοχή του χώρου μέσω της γλωσσικής ιδιοποίησης». Όποιος διαθέτει την εξουσία να ονομάζει διαθέτει αναγκαστικά και την εξουσία να ορίζει την ιστορία και να κατευθύνει τις διαδρομές της συλλογικής μνήμης.
Στο πλαίσιο αυτό, η θέση αυτή συναντά τη συλλογιστική του Έλληνα διανοητή Μιχάλη Χαραλαμπίδη, σύμφωνα με τον οποίο όποιος έχει τη δυνατότητα να δίνει ονόματα κατέχει εξαρχής τη μισή δύναμη της λύσης ή του ελέγχου. Η συλλογιστική αυτή τον οδήγησε στη διατύπωση της έννοιας του «τουρκικού προβλήματος» στο ομώνυμο έργο του.
Κατά την άποψή του, οι κρίσεις ταυτότητας στον γεωγραφικό χώρο της περιοχής —κουρδική, ελληνική και κυπριακή— δεν αποτελούν αφ’ εαυτών δομικά αδιέξοδα. Είναι το άμεσο αποτέλεσμα των μηχανισμών εξάλειψης και εξαναγκαστικής ονοματοδοσίας που εφαρμόζει η ιδεολογία του τουρκικού κράτους ως μέσο υποταγής του χώρου και καταστροφής των ανθρωπολογικών του τεκμηρίων.
Το Ισλάμ και οι ονομασίες: Γνωσιολογική ρήξη και σημασιολογική μηχανική
Ίσως να μην υπάρχει στην ιστορία συλλογικός δρων που να αντιλήφθηκε τόσο έντονα ότι η ονοματοδοσία αποτελεί εργαλείο εξουσίας και αναδιαμόρφωσης της μνήμης —και να εφάρμοσε αυτή την αντίληψη στην υλική πραγματικότητα— όσο οι μουσουλμάνοι Άραβες κατά τις περιόδους της θεμελίωσης και της επέκτασής τους.
Από την αρχή του θρησκευτικού κηρύγματος —σύμφωνα με την ιδρυτική αφήγηση—, η τοπωνυμική και συμβολική αλλαγή αποτέλεσε μέσο διακήρυξης της ρήξης με την προηγούμενη κληρονομιά. Αυτό αποτυπώθηκε στη μετονομασία της «Γιαθρίμπ» σε «Αλ-Μαντίνα αλ-Μουναουάρα», δηλαδή «Φωτισμένη Πόλη». Με αυτή την πράξη αποδόθηκε στον τόπο μια νέα, φωτεινή νομιμοποίηση και αφαιρέθηκε από αυτόν ο προϊσλαμικός του χαρακτήρας.
Η σημασιολογική αυτή μηχανική επεκτάθηκε στην ταξινόμηση της κοινωνικής και ιδεολογικής δομής μέσα από ένα σύστημα όρων με αποφασιστικό πολιτικό και νομικό φορτίο, όπως «μουσουλμάνοι», «άπιστοι», «ντίμι» —οι μη μουσουλμάνοι υπήκοοι υπό προστασία—, «Αμπού Τζαχλ» και «Μουσαϊλίμα ο Ψεύτης». Παράλληλα, ο συνολικός χαρακτηρισμός «Τζαχιλίγια», δηλαδή «εποχή της άγνοιας», αποδόθηκε στην προϊσλαμική αραβική κληρονομιά.
Παρότι το Ισλάμ διαμορφώθηκε σε ένα ιστορικό περιβάλλον επηρεασμένο από προγενέστερα ρεύματα και θρησκείες, όπως ο Χριστιανισμός, ο Ιουδαϊσμός και ο Ζωροαστρισμός, αναπαρήγαγε τις σημασίες και τα σύμβολα μέσα σε ένα σύστημα ονομασιών που έφερε τον χαρακτήρα μιας αυτοτελούς ιδρυτικής παράδοσης.
Με τη γεωγραφική εξάπλωση πέρα από την Αραβική Χερσόνησο, ο νέος δρων ήρθε αντιμέτωπος με πολιτισμούς και κόσμους μεγάλου ανθρωπολογικού και ιστορικού βάθους: τους Σασσανίδες, τους Βυζαντινούς, τους Αιγυπτίους και τους Αμαζίγ.
Ως απάντηση σε αυτή την πολιτισμική συνάντηση, η υλική κυριαρχία συνδέθηκε με την αναδιαμόρφωση της λεξιλογικής δομής και του συμβολικού χώρου. Έτσι, οι εισβολές ονομάστηκαν «κατακτήσεις» ή «ανοίγματα», οι χρηματικές επιβαρύνσεις «τζίζια» και η αιχμαλωσία «ιδιοκτησία της δεξιάς χειρός». Παράλληλα, μετονομάστηκαν αστικά κέντρα.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η απόδοση του ονόματος «Ντιγιάρμπακιρ» στην ιστορική πόλη Άμεντ, μετά την εγκατάσταση εκεί της φυλής Μπανί Μπακρ. Την ονομασία υιοθέτησαν αργότερα οι οθωμανικές και στη συνέχεια οι τουρκικές αρχές, καθιερώνοντάς την στους επίσημους χάρτες. Το όνομα «Άμεντ», ωστόσο, παρέμεινε ζωντανό στη συλλογική μνήμη των Κούρδων κατοίκων της.
Το ίδιο φαινόμενο επαναλήφθηκε στην πόλη Κομπάνι, στην οποία αποδόθηκε επισήμως η αραβική ονομασία «Άιν αλ-Άραμπ» και η τουρκική «Αράπ Πινάρ», χωρίς αυτό να εξαλείψει την αρχική της σημασία για την τοπική κοινωνία.
Τα γλωσσικά εργαλεία του αραβικού εθνικισμού: Από τη συμβολική κυριαρχία στο «ηχητικό φαινόμενο»
Η περίοδος ανόδου του αραβικού εθνικισμού, τόσο στη νασερική όσο και στη μπααθική εκδοχή του, χαρακτηρίστηκε από εντατική επεξεργασία εννοιών και όρων. Αυτοί χρησιμοποιήθηκαν ως ιδεολογικό οπλοστάσιο για την αναδιαμόρφωση του γεωπολιτικού και πολιτισμικού χάρτη της περιοχής.
Η μορφή αυτή «σημασιολογικής αποικιοκρατίας» εκδηλώθηκε με τη δημιουργία περιεκτικών ονομασιών, οι οποίες περιόρισαν την εθνοτική και ανθρωπολογική πολυμορφία σε ένα ενιαίο σχήμα. Ο χώρος κωδικοποιήθηκε σημασιολογικά μέσα από όρους όπως «αραβική πατρίδα» και «ενιαίο αραβικό έθνος». Οι ιστορικές περιοχές των Αμαζίγ στη Βόρεια Αφρική μετατράπηκαν σε «Αραβικό Μαγκρέμπ», ενώ ο γεωγραφικός χώρος του Κουρδιστάν υποβλήθηκε σε εξαναγκαστική σημασιολογική αποψίλωση και μετατράπηκε, στον επίσημο λόγο, σε «βόρειο Ιράκ» ή «βορειοανατολική Συρία».
Όταν αυτά τα ιδεολογικά συστήματα βρέθηκαν αντιμέτωπα με τις δομικές τους αποτυχίες στην υλική πραγματικότητα, δεν επιχείρησαν να επανεξετάσουν τα γνωστικά τους εργαλεία. Αντιθέτως, κατέφυγαν στη διαμόρφωση μιας εναλλακτικής γεωγραφίας «γλωσσικής αυταπάτης», αντικαθιστώντας τις πραγματικές στρατιωτικές ήττες με λεκτικές αιτιολογήσεις που μετρίαζαν το βάρος της πραγματικότητας.
Έτσι, οι μεγάλες ήττες μετατράπηκαν σε «Νάκμπα» —Καταστροφή— ή «Νάκσα» —Οπισθοδρόμηση. Η ίδια η αντιπαράθεση με το Ισραήλ έγινε πεδίο διαδοχικών ηχηρών ονομασιών, φτάνοντας μέχρι νεότερες στρατιωτικές ενέργειες που χαρακτηρίστηκαν «Κατακλυσμός». Με τον τρόπο αυτό επιχειρήθηκε η παραγωγή φαντασιακών συμβολικών νικών, οι οποίες θα αντιστάθμιζαν την αδυναμία επίτευξης αποφασιστικού αποτελέσματος επί του πεδίου.
Γνωσιολογική αντιστοιχία: μεταξύ συμβολικής αντιστάθμισης και δομικής κυριαρχίας
Η γλωσσική αυτή δυναμική αποκτά βαθύτερες αποδομητικές διαστάσεις όταν συσχετίζεται με τη θέση του Σαουδάραβα διανοητή Αμπντάλα αλ-Κασίμι, όπως αυτή διατυπώνεται στο έργο του Οι Άραβες είναι ένα ηχητικό φαινόμενο, και εξετάζεται παράλληλα μέσα από τα κριτικά σχήματα του Μισέλ Φουκό και του Πιερ Μπουρντιέ.
Η ακαδημαϊκή ανάλυση απαιτεί, ωστόσο, την επιστημολογική αποσαφήνιση και τη διάκριση μεταξύ αυτών των δύο προσεγγίσεων. Ο δομικός μηχανισμός δεν κινείται προς μία μόνο κατεύθυνση, αλλά αντανακλά μια λειτουργική αντίφαση ως προς τη χρήση της εξουσίας της γλώσσας:
1. Η οπτική του Φουκό και του Μπουρντιέ: η γλώσσα ως εργαλείο υπέρμετρης κυριαρχίας
Ο Φουκό θεωρεί ότι ο λόγος δεν αποτελεί απλώς παθητική αντανάκλαση της πραγματικότητας, αλλά τον μηχανισμό μέσω του οποίου αυτή παράγεται και πλαισιώνεται. Η εξουσία έχει τη δυνατότητα να επιβάλλει, μέσω της γλώσσας, ένα «καθεστώς αλήθειας». Έτσι, η ονοματοδοσία μετατρέπεται σε κυρίαρχη πολιτική πράξη, η οποία ασκεί συμβολικό καταναγκασμό.
Η προσέγγιση αυτή συναντά την έννοια του «συμβολικού κεφαλαίου» του Μπουρντιέ. Ο Μπουρντιέ αντιμετωπίζει την εξουσία της ταξινόμησης και της απόδοσης ονομασιών ως μια μορφή ήπιας κυριαρχίας, περισσότερο καταστροφικής ακόμη και από τον υλικό εξαναγκασμό, επειδή διεισδύει στην ίδια τη δομή της αντίληψης και στις νοητικές αναπαραστάσεις των εξουσιαζομένων.
Στο πλαίσιο αυτό, η αντικατάσταση των κουρδικών ονομασιών με αραβικές αποτελεί μια μορφή «ηχητικής βίας», η οποία κατευθύνεται από πάνω —την εξουσία— προς τα κάτω —την αυτόχθονη κοινωνία— με σκοπό την αποκοπή της από τη γεωγραφική της ταυτότητα και τη διαγραφή της ιστορικής της παρουσίας.
2. Η οπτική του αλ-Κασίμι: η γλώσσα ως μηχανισμός αμυντικής αντιστάθμισης
Σε αντίθεση με την άνωθεν κυριαρχία που περιγράφουν ο Φουκό και ο Μπουρντιέ, ο αλ-Κασίμι αποδομεί τη συγκρότηση της αραβικής συλλογικής συνείδησης από τη σκοπιά της ψυχοκοινωνιολογικής κριτικής. Θεωρεί ότι η βύθιση του αραβικού πολιτισμού στη ρητορεία αποτελεί «πράξη αδυναμίας» και όχι «πράξη ισχύος».
Όταν το εθνικιστικό σύστημα απώλεσε τις προϋποθέσεις της υλικής και στρατιωτικής ισχύος στην πραγματικότητα, αναδιπλώθηκε στον εαυτό του και οικοδόμησε ένα λεκτικό οπλοστάσιο μέσα στο συλλογικό φαντασιακό, προκειμένου να πείσει τον εαυτό του ότι δεν ηττήθηκε.
Η γλώσσα δεν παράγει εδώ αντικειμενική αλήθεια, αλλά ένα «ψευδές ψυχολογικό οχυρό». Πρόκειται για έναν μηχανισμό που, σύμφωνα με τον αλ-Κασίμι, κάνει το έθνος να ζει αποξενωμένο μέσα στο παρελθόν του και να υπερηφανεύεται για τα κατορθώματα των προγόνων του. Η αντίληψη αυτή συνοψίζεται στη γνωστή φράση του:
«Όλοι οι λαοί γεννούν νέες γενιές· μόνο εμείς γεννάμε τους πατέρες και τους παππούδες μας».
Οι ανθρωπολογικές ρίζες της ηχητικής κεντρικότητας
Γκαζίαντεπ
Η αναγωγή του λεκτικού λόγου σε αυτοτελές συμβολικό επίτευγμα έχει ανθρωπολογικές ρίζες που φτάνουν βαθιά στην αραβική ιστορία. Από την προϊσλαμική εποχή, ο «λόγος» και η ονοματοδοσία προηγούνταν της υλικής πράξης και την καθόριζαν.
Καταστροφικοί πόλεμοι διεξάγονταν και αίμα χυνόταν επί γενεές εξαιτίας ενός και μόνο στίχου —σατιρικού ή εγκωμιαστικού—, καθώς η ηχητική επίδραση ενός ποιήματος μπορούσε να αποτελέσει άμεση αιτία εκδίκησης και φόνων μεταξύ φυλών. Η δολοφονία του Καμπ ιμπν αλ-Ασράφ παρουσιάζεται ως ένα πρώιμο ιστορικό τεκμήριο της πολιτικής και υπαρξιακής επικινδυνότητας που αποδιδόταν στον λόγο μέσα στο αραβικό φαντασιακό.
Υπό αυτό το πρίσμα, η κοινωνιολογία του αραβικού εθνικιστικού λόγου αποκαλύπτει μια ταυτότητα σε κρίση, η οποία δεν ολοκληρώνεται παρά μόνο μέσα από την υιοθέτηση «φαντασιακών νικών» και την οικειοποίηση γεωγραφικών χώρων και πολιτισμών που δεν ανήκουν στο αρχικό περιβάλλον της ερήμου. Έτσι, οι μεταγενέστερες γενιές εμφανίζονται σαν να υπήρχαν ανέκαθεν μέσα σε έναν εξαραβισμένο χώρο.
Η ηχητική αυτή υπερδιόγκωση, την οποία αποδόμησε ο αλ-Κασίμι, δεν αποτελεί τόσο εργαλείο κυριαρχίας επί του άλλου όσο μηχανισμό εγκλωβισμού του ίδιου του εαυτού σε μια «γεωγραφία της αυταπάτης». Ο λόγος υποκαθιστά την πράξη και η ονοματοδοσία μετατρέπεται, από εργαλείο διαχείρισης της σύγκρουσης, σε τελευταίο καταφύγιο διαφυγής από την πραγματικότητα.
«Συστηματικός εκτουρκισμός»: Η κατασκευή των «λευκών χαρτών» και η γνωσιοκτονία του τόπου
Η άνωθεν συγκρότηση της τουρκικής εθνικιστικής ιδεολογίας, στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα, συνοδεύτηκε από ένα έντονο επιστημολογικό αδιέξοδο. Η ιστορική αντίφαση έγκειται στο γεγονός ότι οι περισσότεροι θεωρητικοί αυτής της νεοσύστατης εθνικιστικής σκέψης προέρχονταν από εθνοτικά και γεωγραφικά περιβάλλοντα εκτός του χώρου της Ανατολίας.
Η άνοδος αυτής της ιδεολογίας βρέθηκε αντιμέτωπη με μια εξαιρετικά σύνθετη ανθρωπολογική πραγματικότητα: έναν γεωγραφικό χώρο που κατοικούνταν από ολοκληρωμένους πολιτισμούς, βαθιά ριζωμένους στον χρόνο και στον τόπο —Έλληνες, Κούρδους και Αρμενίους—, οι οποίοι είχαν συνυπάρξει επί αιώνες στο πλαίσιο ενός αυτοκρατορικού προτύπου, χωρίς δομική τάση εξάλειψης του άλλου.
Με την αποδόμηση της κοινής οθωμανικής και ισλαμικής κληρονομιάς, οι θεωρητικοί του κεμαλισμού βρέθηκαν ενώπιον ενός «γλωσσικού σημαίνοντος» —της «Τουρκίας»— <u>το οποίο στερούνταν ενός σύγχρονου, ομοιογενούς ιστορικού και πολιτισμικού σημαινομένου.
Στην αναζήτηση νομιμοποίησης για τη νεοσύστατη κρατική οντότητα και υπό την αυξανόμενη γνωστική επιρροή Γερμανών στρατιωτικών και πολιτικών συμβούλων —οι οποίοι επηρεάζονταν από το οργανικό πρωσικό εθνικιστικό πρότυπο— διατυπώθηκε η θέση ότι το κράτος δεν μπορούσε να σταθεροποιηθεί χωρίς την αναγκαστική συγχώνευση των κοινωνικών δομών και την παραγωγή του «πρότυπου Τούρκου ανθρώπου» (Homo Turcus).
Καθώς ο πολιτισμικός ανταγωνισμός ή η γνωστική αντιπαράθεση με τους αυτόχθονες πολιτισμούς ήταν αδύνατη, λόγω του ιστορικού και ανθρωπολογικού τους βάθους, επιλέχθηκε η λύση της «δημογραφικής και σημασιολογικής μηχανικής».
Το σχέδιο αυτό απαιτούσε τη διαμόρφωση ενός «ομοιογενούς έθνους» χωρίς πολιτισμικές αποκλίσεις. Μετά τις επιχειρήσεις φυσικής εξόντωσης και αναγκαστικού εκτοπισμού Αρμενίων, Ελλήνων και Κούρδων, το κράτος πέρασε στο στάδιο της «υποταγής του χώρου», μέσω της παραχάραξης της υλικής ιστορίας και της μετονομασίας των τόπων.
Κυρίαρχη θεσμοποίηση και κατασκευή των «λευκών χαρτών»
Η εξάλειψη των αρχικών ονομασιών στην Τουρκία δεν προέκυψε από τυχαίες αποφάσεις ή παροδικά τοπικά διοικητικά μέτρα. Αποτέλεσε συστηματική θεσμική δραστηριότητα, η οποία βρισκόταν στον πυρήνα της «βιοπολιτικής» του συγκεντρωτικού κράτους.
Η αυστηρή αυτή οργάνωση εκφράστηκε με τη συγκρότηση της «Ειδικής Επιτροπής Αλλαγής Ξένων Ονομασιών» (Ad Değiştirme İhtisas Komisyonu), η οποία ανέλαβε να αποψιλώσει σημασιολογικά τη γεωγραφία.
Σύμφωνα με ιστορικές τοπωνυμικές μελέτες, η επιτροπή άλλαξε τις ονομασίες περισσότερων από 28.000 γεωγραφικών τοποθεσιών από τη δεκαετία του 1930 έως τη δεκαετία του 1980. Οι αλλαγές περιλάμβαναν πόλεις, χωριά, κωμοπόλεις, βουνά, ποταμούς, ακόμη και φυσικά σπήλαια. Μετέτρεψαν έτσι τον χάρτη σε μια «λευκή επιφάνεια» —μια tabula rasa— έτοιμη να δεχθεί την αφήγηση της εξουσίας.
Μηχανισμοί σημασιολογικής εκκαθάρισης και μετονομασίας
Για την επιβολή αυτού του γεωγραφικού αποκλεισμού και την εμπέδωσή του στις επόμενες γενιές, η τουρκική γραφειοκρατική σκέψη εφάρμοσε τρεις στρατηγικούς μηχανισμούς γλωσσικής αναδιαμόρφωσης του χώρου:
1. Παραμορφωμένη κυριολεκτική μετάφραση
Η αρχική ονομασία —κουρδική, αρμενική ή ελληνική— μεταφερόταν σε μια αδέξια τουρκική μορφή, η οποία την απέκοπτε από το ανθρωπολογικό της πλαίσιο και την απογύμνωνε από τον ιστορικό συμβολισμό και το γνωστικό φορτίο που συνδεόταν με τη μνήμη της τοπικής κοινότητας.
2. Φωνητική ή ακουστική ομοιότητα
Το ιστορικό σημαίνον αντικαθιστόταν από μια τουρκική λέξη με παρόμοιο ήχο, αλλά εντελώς διαφορετικό γνωστικό περιεχόμενο. Η αποτελεσματικότητα αυτού του μηχανισμού έγκειται στο γεγονός ότι διευκόλυνε την αναγκαστική γλωσσική εξοικείωση του τοπικού πληθυσμού με τη νέα ονομασία μέσα από τη διαδοχή των γενεών. Η ακουστική παραλλαγή μετατρεπόταν έτσι σε εργαλείο οργανωμένης λήθης.
3. Έτοιμες ιδεολογικές και στρατιωτικές ονομασίες
Σε ιστορικές πόλεις και χωριά επιβάλλονταν ονομασίες με εθνικιστική ή στρατιωτική χροιά. Με τον τρόπο αυτό, η καθημερινή γεωγραφία μετατρεπόταν σε ένα σύνολο από «γλωσσικές φρουρές». Η ονοματοδοσία λειτουργούσε ως διαρκής ένδειξη κυριαρχίας, επιβεβαιώνοντας το κρατικό μονοπώλιο στην παραγωγή του χώρου και καταργώντας την ιδιαιτερότητα της τοπικής κοινωνίας.
Όλοι αναρωτιούνται, αλλά κανείς δεν μπορεί να μπει! Εννέα μυστηριώδη μέρη στην Τουρκία όπου απαγορεύεται η είσοδος… — Marmaris Manşet
Η ιδεολογική δικαιολόγηση: Η «Θεωρία της Ηλιακής Γλώσσας»
Για να προσδώσει σε αυτή την παραχάραξη ένα επιστημονικό —αν και επίπλαστο— περίβλημα, η Τουρκική Γλωσσική Εταιρεία επινόησε τη δεκαετία του 1930 τη λεγόμενη «Θεωρία της Ηλιακής Γλώσσας» (Güneş Dil Teorisi).
Σύμφωνα με τη θεωρία αυτή, «η τουρκική γλώσσα αποτελεί την προέλευση όλων των γλωσσών του κόσμου» και όλοι ανεξαιρέτως οι αρχαίοι πολιτισμοί είχαν τουρκική καταγωγή.
Με βάση αυτή την ψευδοεπιστημονική θέση —την οποία επινόησε ο Κεμάλ Ατατούρκ ως απάντηση στους γλωσσολόγους που επισήμαιναν ότι η τουρκική ήταν μια απλή γλώσσα με μεγάλο αριθμό κουρδικών, αραβικών και ελληνικών λέξεων—, οι πολιτικές και πνευματικές ελίτ, αλλά και το ευρύτερο κοινό, οδηγήθηκαν στην πεποίθηση ότι η αλλαγή των ονομασιών των πόλεων και των χωριών δεν αποτελούσε παραχάραξη.
Παρουσιαζόταν αντιθέτως ως «αποκατάσταση του δικαίου» και διόρθωση της ιστορίας, μέσω της επιστροφής των ονομασιών στην υποτιθέμενη τουρκική τους προέλευση. Εφόσον, κατά τη θεωρία αυτή, όλες οι γλώσσες προέρχονταν από την τουρκική, οι ομοιότητες με άλλες γλώσσες θεωρούνταν απολύτως φυσιολογικές.
Η χαρακτηριστική ειρωνεία είναι ότι ούτε ο ίδιος ο Κεμάλ εξαιρέθηκε από αυτή τη διαδικασία αλλαγής ονομάτων, καθώς έδωσε στον εαυτό του το όνομα «Ατατούρκ», δηλαδή «πατέρας των Τούρκων».
Το μοναδικό διαθέσιμο μέσο για τη θεμελίωση του τουρκικού κράτους και την παγίωση της ύπαρξης του νέου «φαντασιακού έθνους» ήταν ο δημογραφικός αποκλεισμός και ο αναγκαστικός εκτοπισμός των λαών της περιοχής και, στη συνέχεια, ο εκτουρκισμός των εθνικών μειονοτήτων που απέμειναν. Η άρχουσα ελίτ δεν διέθετε άλλο μέσο για την επίτευξη αυτού του σκοπού.
Θεσπίστηκαν, λοιπόν, νόμοι που ποινικοποιούσαν τη χρήση διαφορετικών ονομάτων και γλωσσών. Για παράδειγμα, η ονομασία «Κουρδιστάν» αντικαταστάθηκε από τον όρο «νοτιοανατολική περιοχή της χώρας», ενώ οι Κούρδοι χαρακτηρίστηκαν «Ορεινοί Τούρκοι». Όποιος παραβίαζε τις νέες αυτές ονομασίες χαρακτηριζόταν «τρομοκράτης» και τιμωρούνταν με φυλάκιση.
Χειραψία του Μαχτσελί με μέλη του κόμματος DEM.
«Συστηματικός εκπερσισμός»: Μεταξύ του άριου μύθου και του δογματικού περιβλήματος
Το ιρανικό πρότυπο αποτελεί μια ιδιαίτερη εκδήλωση των πολιτικών κατασκευής της ταυτότητας. Σε αυτό, ο «σύγχρονος περσικός εθνικισμός» διαπλέχθηκε με την «αρχαία αυτοκρατορική κληρονομιά», για να αναπαραχθούν αργότερα και τα δύο μέσα σε ένα θεοκρατικό και δογματικό πλαίσιο μετά την Επανάσταση του 1979.
Η αποδομητική ανάγνωση της πρώιμης ιστορίας της περιοχής αποκαλύπτει ένα σημασιολογικό αδιέξοδο ως προς τη γένεση της ονομασίας «Περσία». <u>Οι παλαιές ανθρωπολογικές και γλωσσολογικές πηγές καταγράφουν τη χρήση ετερόκλητων όρων, όπως «Μήδοι», «Μάγοι» και «Ατζάμ», οι οποίοι επηρεάστηκαν από εξωτερικές ελληνικές και βυζαντινές αφηγήσεις
Έτσι, η ονομασία «Παρς», κατά τις πρώτες ιστορικές της χρήσεις, παρέμεινε περισσότερο δημιούργημα αυτών των εξωτερικών αφηγήσεων παρά προϊόν μιας εσωτερικά ομοιογενούς ταυτότητας.
Η αρχή του σύγχρονου εκπερσισμού
Ο «σύγχρονος εκπερσισμός» άρχισε να εφαρμόζεται ως κρατική στρατηγική κατά τη βασιλεία του Ρεζά Σαχ Παχλαβί (1925–1941), ο οποίος ταυτίστηκε εμφανώς με το κεμαλικό πείραμα. Επιδίωξε να μετατρέψει το Ιράν από έναν πολυεθνικό μωσαϊκό χώρο —Κούρδων, Αζέρων, Αράβων και Βαλούχων— σε ένα ομοιογενές «περσικό» έθνος, οργανωμένο γύρω από την ιδέα της «φαντασιακής άριας φυλής».
Οι πολιτικές της αναγκαστικής ονοματοδοσίας και της κοινωνιολογικής εξάλειψης εφαρμόστηκαν σε δύο κύριες φάσεις.
Γλωσσική μηχανική και διαγραφή του χάρτη κατά την περίοδο των Παχλαβί
Το 1935 ο Ρεζά Σαχ ίδρυσε την «Ιρανική Ακαδημία Γλώσσας και Λογοτεχνίας» —τη Farhangestān—, η οποία επιχείρησε μάταια να «καθαρίσει» τη σύγχρονη περσική γλώσσα από τις αραβικές της επιρροές. Η γλωσσική αυτή μηχανική βρέθηκε, ωστόσο, αντιμέτωπη με ένα δομικό αδιέξοδο: ένα μεγάλο μέρος του σύγχρονου περσικού λεξιλογίου έχει αραβική προέλευση.
Αντί γι’ αυτό, οι προσπάθειες της Ακαδημίας επικεντρώθηκαν στην εκ νέου χαρτογράφηση της χώρας και στην αλλαγή των ονομασιών πόλεων και επαρχιών που έφεραν μη περσικές —κουρδικές, αραβικές ή αζερικές τουρκικές— αναφορές.
Ορισμένοι ανατολιστές και γλωσσολόγοι, μεταξύ των οποίων ο Βλαντίμιρ Μινόρσκι, επισήμαναν ότι η κουρδική γλώσσα διατήρησε αρκετά στοιχεία των αρχαίων ιρανικών γλωσσών, τα οποία υποχώρησαν στη σύγχρονη περσική εξαιτίας της αραβικής επιρροής μέσω της θρησκείας. Αυτό ώθησε ορισμένους υποστηρικτές του γλωσσικού καθαρισμού της περσικής κατά τον 20ό αιώνα να εξετάσουν τις άλλες ιρανικές γλώσσες, συμπεριλαμβανομένης της κουρδικής, ως πιθανές πηγές για την αναβίωση λέξεων με ιρανικές ρίζες, οι οποίες θα μπορούσαν να αντικαταστήσουν ορισμένα δάνεια.
Ο νέος περσικός εθνικισμός, ωστόσο, με τον διττό περσικό-εθνικιστικό και ισλαμικό-θρησκευτικό χαρακτήρα του, αρνήθηκε —κινούμενος από την υπεροψία του— να δανειστεί όρους από την κουρδική γλώσσα. <u>Και αυτό παρά το γεγονός ότι η κουρδική συγκαταλέγεται στις καθαρότερες άριες γλώσσες της περιοχής, λόγω του περιορισμένου βαθμού στον οποίο επηρεάστηκε από άλλες γλώσσες και ιδίως από την αραβική μέσω του Ισλάμ
[**Κοτσίγιτ: Η Τουρκία πρέπει να αναλάβει δράση κατά της σφαγής των Αλεβιτών στη Συρία**](https://www.guneydoguekspres.com/kocyigit-turkiye-suriyedeki-alevi-katliamina-karsi-harekete-gecmeli)Ο γεωγραφικός χώρος του Ανατολικού Κουρδιστάν —του Ροζιλάτ— δέχθηκε διπλή επίθεση: εκτουρκισμό στις περιοχές επαφής με τους Αζέρους και συστηματικό εκπερσισμό από την Τεχεράνη.
Χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτής της σημασιολογικής αποψίλωσης είναι:
Η μετονομασία της ιστορικής πόλης Ούρμια σε «Ρεζαΐγιε», προς τιμήν του Ρεζά Σαχ, ώστε ο συμβολισμός της βασιλικής οικογένειας να επιβληθεί σε έναν πολυεθνικό χώρο.
Η αλλαγή της ονομασίας της ιστορικής κουρδικής πόλης Σαμπλάγ —η οποία αργότερα έγινε πρωτεύουσα της Δημοκρατίας του Μαχαμπάντ— σε «Μαχαμπάντ».
Η αντικατάσταση εκατοντάδων ιστορικών ονομασιών κουρδικών χωριών στην οροσειρά του Ζάγρου με ονόματα που προέρχονταν από τη σύγχρονη περσική. Στόχος ήταν η διακοπή της ανθρωπολογικής σύνδεσης και η εξάλειψη της ζωντανής γεωγραφικής μνήμης της κουρδικής κοινωνίας.
Πολιτικός εξισλαμισμός και πολιτικοποίηση του χώρου μετά το 1979
Με την άνοδο της θεοκρατικής εξουσίας μετά το 1979, οι προηγούμενες δομές αποκλεισμού δεν εγκαταλείφθηκαν. Ενσωματώθηκαν και αναπαράχθηκαν, αποκτώντας πλέον «θρησκευτική και δογματική νομιμοποίηση».
Οι πόλεις που έφεραν βασιλικές ονομασίες δεν επέστρεψαν στα αρχικά κουρδικά ή αραβικά τους ονόματα, αλλά υποβλήθηκαν σε νέα ιδεολογική μετονομασία. Η «Ρεζαΐγιε» —Ούρμια— εντάχθηκε σε έναν νέο ισλαμικό συμβολισμό, το «Μπαντάρ Σαχ» μετατράπηκε σε «Μπαντάρ Τουρκμέν» και το κουρδικό «Σαχαμπάντ» σε «Ισλαμαμπάντ Γκαρμπ».
Παράλληλα, ονόματα θρησκευτικών προσωπικοτήτων και μαρτύρων επιβλήθηκαν σε δρόμους και πλατείες των σουνιτικών περιοχών —στο Κουρδιστάν και στο Βαλουχιστάν. Η πρακτική αυτή χρησιμοποιήθηκε ως βιοπολιτικός μηχανισμός για την αναγκαστική επιβολή της δομικής ταυτότητας του κράτους στον δημόσιο χώρο, ανεξαρτήτως του πολιτισμού των τοπικών κοινωνιών.
Η πανουργία της κοινωνιολογικής ιστορίας και το παλίμψηστο που αρνείται να σβήσει
Η πιο ακραία έκφανση αυτών των ολοκληρωτικών πολιτικών —του εξαραβισμού, του εκτουρκισμού και του εκπερσισμού— υπερέβη την αλλαγή των ονομασιών των τόπων και επεκτάθηκε στην απόπειρα «αναγκαστικής πολιτισμικής ενσωμάτωσης των σωμάτων».
Αυτό εκφράστηκε με την απαγόρευση της απόδοσης κουρδικών ονομάτων στα νεογέννητα, μέσω αυστηρών επίσημων καταλόγων που επέβαλαν τα υπουργεία Εσωτερικών των κρατών μεταξύ των οποίων έχει διαμοιραστεί το Κουρδιστάν.
Η πολιτική αυτή δημιούργησε το φαινόμενο των «διπλών ονομάτων»: ένα όνομα επιβεβλημένο στα επίσημα κρατικά μητρώα και ένα πραγματικό, αυτόχθονο όνομα, το οποίο χρησιμοποιούνταν στον οικείο χώρο —στο σπίτι και στο χωριό. Έτσι επιβλήθηκε στον Κούρδο άνθρωπο ένας σημασιολογικός διχασμός ανάμεσα σε μια δανεική δημόσια ταυτότητα και μια κρυφή υπαρξιακή ταυτότητα.
Η βαθύτερη κοινωνιολογική συγκρότηση μιας κοινωνίας, ιδίως ενός λαού με πανάρχαιες ανθρωπολογικές ρίζες όπως ο κουρδικός, διαθέτει αυτό που θα μπορούσε να ονομαστεί «πανουργία της κοινωνιολογικής ιστορίας». Πρόκειται για έναν αμυντικό μηχανισμό που αποδείχθηκε γνωστικά ισχυρότερος από τα εργαλεία εξουσίας των νεοσύστατων εθνικών κρατών, τα οποία κατατρύχονται από υπαρξιακή ανασφάλεια απέναντι στην ιστορικότητα των αυτόχθονων πολιτισμών —του κουρδικού, του ελληνικού και του αρμενικού.
Οι ιστορικοί αυτοί πολιτισμοί διαθέτουν εσωτερική δομική ισορροπία, η οποία τους επιτρέπει να προστατεύουν τον εαυτό τους χωρίς να χρειάζονται καταναγκαστικά εργαλεία εξουσίας.
Το παλίμψηστο που δεν μπορεί να αποξεστεί
Η πραγματική γεωγραφία της περιοχής μοιάζει με αρχαίο παλίμψηστο. Όσο κι αν οι κυρίαρχες αρχές προσπαθούν να το αποξέσουν και να γράψουν επάνω του τα νεότερα ιδεολογικά τους σύμβολα, τα αρχικά γράμματα εξακολουθούν να προεξέχουν και να παραμένουν ορατά.
Παρά τις δεκαετίες θεσμικής εφαρμογής των πολιτικών εκτουρκισμού στην Τουρκία, εξαραβισμού σε ορισμένα εθνικά κράτη και εκπερσισμού στο Ιράν, ο πολιτισμός της κοινωνίας παρέμεινε «σαν το νερό».
Ο Κούρδος στο χωριό του στη νοτιοανατολική Τουρκία και ο Έλληνας στη Μικρά Ασία εξακολουθούν να διατηρούν τα πραγματικά ονόματα της γης τους στην προφορική μνήμη και στις καθημερινές τους πρακτικές —όπως συμβαίνει με την τέχνη των Dengbêj στους Κούρδους. Ο επίσημος κρατικός χάρτης παραμένει έτσι ένα διοικητικό κάλυμμα επάνω σε ένα ιστορικό πρόσωπο που αρνείται να λησμονήσει.
Αυτό φάνηκε καθαρότερα κατά τη μάχη του Κομπάνι το 2014. Η ονομασία που είχαν επιβάλει οι συριακές αρχές —«Άιν αλ-Άραμπ»— δεν εμφανίστηκε σχεδόν σε κανένα διεθνές δελτίο ειδήσεων ή μήνυμα αλληλεγγύης. Αντίθετα, το όνομα «Κομπάνι» διαδόθηκε παγκοσμίως χωρίς να χρειάζεται μετάφραση ή επεξήγηση.
Κατά τον ίδιο τρόπο, η «Άμεντ» αρνείται να διαλυθεί μέσα στο «Ντιγιάρμπακιρ». Οι Κούρδοι κάτοικοί της χρησιμοποιούν το κουρδικό όνομα στην αγορά, στα τραγούδια και στον πολιτικό τους λόγο, σαν να μην είχε ληφθεί ποτέ η απόφαση της μετονομασίας. Εδώ αποκαλύπτεται η θεμελιώδης διαφορά ανάμεσα στην εξουσία του χαρτιού και στην εξουσία της μνήμης.
Επιπλέον, ο κουρδικός πολιτισμός δεν περιορίστηκε στην αντίσταση κατά της εξαφάνισης. Επηρέασε και το περιβάλλον γύρω του —όχι μέσω της επιβολής, αλλά χάρη στο βάθος της παρουσίας του.
Αυτό αποτυπώνεται στις βαθιές λεξιλογικές αλληλεπιδράσεις της περιοχής. Η λέξη «σαρουάλ» στην καθομιλουμένη αραβική διατηρεί σαφή αντήχηση της κουρδικής της προέλευσης, «σαλβάρ». Η κουρδική λέξη «μπεσαλβάρ», η οποία σημαίνει κυριολεκτικά «εκείνος που δεν φορά σαλβάρι», παρουσιάζεται ως ένα ενδιαφέρον εθνογραφικό τεκμήριο: ο Κούρδος αντιλαμβανόταν τον Άραβα γείτονά του μέσα από αυτή την πολιτισμική διαφορά.
Αυτό σημαίνει ότι το σαλβάρι δεν αποτελούσε κοινό ένδυμα, αλλά κατεξοχήν γνώρισμα της κουρδικής ταυτότητας. Η συνηθισμένη σχέση αντιστρέφεται: αντί ο κουρδικός πολιτισμός να αποτελεί αντικείμενο εξάλειψης, μετατρέπεται ο ίδιος σε σιωπηλό φορέα πολιτισμικής μετάδοσης, αφήνοντας το αποτύπωμά του στο λεξιλόγιο των άλλων πριν αποχωρήσει.
Χωρογλωσσική εξάλειψη και μηχανισμοί υπαρξιακής αντίστασης
Η ιστορική εξέταση των πολιτικών κυριαρχίας στη Μέση Ανατολή αποκαλύπτει τη δομή ενός εξαιρετικά επικίνδυνου εξουσιαστικού μηχανισμού: την επιβολή μιας «γεωγραφίας της αυταπάτης» ως αναγκαστικού υποκατάστατου της «αλήθειας του τόπου».
Τα πρότυπα του ιδεολογικού εξαραβισμού, του κεμαλικού εκτουρκισμού και του παχλαβικού εκπερσισμού αντιμετωπίζουν την ιστορία και τη γεωγραφία ως «ανθρωπολογικό κενό», το οποίο πρέπει να συμπληρωθεί και να διαμορφωθεί σύμφωνα με τις διαστάσεις της κυρίαρχης ιδεολογίας.
Οι πολιτικές αυτές υπερβαίνουν τα όρια μιας ουδέτερης διοικητικής διαδικασίας και φτάνουν σε αυτό που θα μπορούσε να ονομαστεί «χωρογλωσσική εξάλειψη» ή topocide. Στο πλαίσιο αυτό, δεν στοχοποιούνται μόνο τα σώματα μέσω της φυσικής εξόντωσης, αλλά και τα λεκτικά και σημασιολογικά τεκμήρια που μαρτυρούν την ιστορική και πολιτισμική παρουσία των αυτόχθονων κοινωνιών.
Απέναντι σε αυτή την αποψίλωση, η υπαρξιακή αντίσταση του κουρδικού λαού αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας σαφούς κοινωνιολογικής αναγκαιότητας: η εξουσία μπορεί να διαθέτει τη «διοικητική γόμα», αλλά οι λαοί διαθέτουν πάντοτε την «πολιτισμική σμίλη».
Ιστορικά, η κουρδική κοινωνία αντιμετώπισε ταυτόχρονα τρία σχέδια εθνικής αφομοίωσης και τοπωνυμικής παραχάραξης, ενώ παράλληλα ήρθε αντιμέτωπη με τις διευθετήσεις των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων —της Βρετανίας, της Γαλλίας, της Γερμανίας και των Ηνωμένων Πολιτειών.
Η κατάσταση αυτή κορυφώθηκε κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν το Κουρδιστάν μετατράπηκε σε πεδίο μιας ιδιαίτερης γεωπολιτικής σύγκρουσης. Στο έδαφός του συγκεντρώθηκαν οι στρατοί των Ρώσων, των Γερμανών, των Βρετανών, των Γάλλων, των Οθωμανών, των Περσών και των Αράβων.
Οι Βρετανοί δεν περιορίστηκαν στη στρατιωτική αντιπαράθεση με τους Κούρδους. Ανέλαβαν, μαζί με το αρμενικό λόμπι, να αμαυρώσουν πολιτισμικά την εικόνα τους, ώστε να διευκολυνθεί ο αποκλεισμός τους από τις γεωπολιτικές διευθετήσεις της εποχής, καθώς το μοναδικό ενδιαφέρον της Βρετανίας ήταν το πετρέλαιο του Κουρδιστάν
Παρότι τα κέντρα ισχύος βρίσκονταν στα χέρια οντοτήτων που είχαν συγκροτηθεί πολιτικά πολύ πρόσφατα, σε σύγκριση με την πανάρχαια ανθρωπολογική δομή της κουρδικής κοινωνίας, η καταπιεσμένη αυτή κοινωνία ανέπτυξε εξαιρετικά αποτελεσματικούς αμυντικούς μηχανισμούς για τη διατήρηση της ταυτότητάς της.
Οι σημαντικότεροι από αυτούς ήταν:
1. Σημασιολογική διττότητα
Δημιουργήθηκε ένα παράλληλο γλωσσικό σύστημα χρήσης. Ο τόπος φέρει ένα επίσημο όνομα, επιβεβλημένο από το κράτος για τα έγγραφα και τις διοικητικές υπηρεσίες, και ένα πραγματικό όνομα, το οποίο χρησιμοποιούν οι κάτοικοι στην καθημερινή γεωγραφία τους.
2. Προφορική αρχειοθέτηση
Τα παραδοσιακά τραγούδια και τα λαϊκά έπη —ιδίως μέσω της τέχνης των Dengbêj— μετατράπηκαν σε ζωντανά γεωγραφικά και ιστορικά τεκμήρια, τα οποία περνούν από γενιά σε γενιά. Μέσα σε αυτά διατηρούνται η μορφολογία της γης και τα ονόματα των χωριών, έξω από τον έλεγχο της επίσημης εξουσίας.
3. Πολιτικοποίηση της καθημερινής ανθρωπολογίας
Τα προσωπικά ονόματα των νεογέννητων μετατράπηκαν σε συμβολικά οχυρά διατήρησης της ταυτότητας. Διαδόθηκαν ονόματα με πολιτικό και μυθολογικό περιεχόμενο, όπως Αζάντ, Νεβρόζ, Κουρδιστάν και Κάβα, τα οποία λειτουργούσαν ως κωδικοποιημένη δήλωση απόρριψης της υπαρξιακής εξάλειψης.
Οι μηχανισμοί αυτοί αποδεικνύουν ότι η συλλογική μνήμη αντιστέκεται στη γραφειοκρατική χειραγώγηση. Επιβεβαιώνουν επίσης —όπως ήδη έδειξαν τα παραδείγματα του Κομπάνι και της Άμεντ— ότι τα αρχικά γράμματα της αυτόχθονης γεωγραφίας επανεμφανίζονται καθαρά με την πρώτη ρωγμή στη δομή του αυταρχικού συστήματος.
Η μυθική σύγκρουση και οι πολιτικές μεταβολές του κουρδικού κινήματος
Μέσα στη συνεχιζόμενη σύγκρουση ανάμεσα στην κουρδική πολιτισμική μνήμη και στα ιδεολογικά εργαλεία εξουσίας των κρατών μεταξύ των οποίων έχει διαμοιραστεί το Κουρδιστάν, το κουρδικό εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα απέκτησε μεγάλη δυναμική με την εμφάνιση του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν.
Το κίνημα επέφερε μια εννοιολογική μεταβολή, απορρίπτοντας κατακερματιστικούς όρους όπως «Κούρδοι της Τουρκίας» ή «Κουρδιστάν του Ιράκ» και υιοθετώντας εναλλακτικούς εθνικούς γεωγραφικούς όρους, οι οποίοι εκφράζουν την ενότητα της ταυτότητας και τις φυσικές της υποδιαιρέσεις: Βόρειο, Νότιο, Δυτικό και Ανατολικό Κουρδιστάν.
Με την εξέλιξη των μορφών του αγώνα, εμφανίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1990 μια παράλληλη πολιτική πορεία στο Βόρειο Κουρδιστάν και στην Ανατολία. Η προσέγγιση αυτή είχε τις ρίζες της σε προηγούμενες εμπειρίες του πολιτικού κινήματος στο Δυτικό Κουρδιστάν —τη Συρία—, όπου τα κουρδικά κόμματα είχαν επιλέξει να χρησιμοποιούν τον χαρακτηρισμό «κουρδικό» στις επίσημες ονομασίες τους αντί για το όνομα «Κουρδιστάν».
Η επιλογή αυτή επιβλήθηκε από την ανάγκη πολιτικών ελιγμών, με στόχο τον περιορισμό των διώξεων των υπηρεσιών ασφαλείας και τη νομιμοποίηση της πολιτικής δράσης. Δεν έχει σημασία αν αποτέλεσε προϊόν συνεννόησης με τη Δαμασκό ή προληπτική πρωτοβουλία των ίδιων των κομμάτων.
Παράλληλη πολιτική: ενσωμάτωση και αντίσταση από το εσωτερικό
Η πραγματιστική αυτή πολιτική εκφράστηκε καθαρά στις αρχές της δεκαετίας του 1990, όταν η Άγκυρα ήρε εν μέρει την απαγόρευση της χρήσης του ονόματος «Κούρδοι», καθώς και της ομιλίας και των δημοσιεύσεων στην κουρδική γλώσσα.
Αξιοποιώντας αυτή τη σχετική χαλάρωση, οι Κούρδοι ίδρυσαν συλλόγους και πολιτικά κόμματα με ευέλικτες ονομασίες, οι οποίες υποδήλωναν έμμεσα τον σκοπό τους, ώστε να αποφεύγεται το άμεσο κλείσιμό τους.
Οι οργανώσεις αυτές κατόρθωσαν να δραστηριοποιηθούν μέσα στο νομικό σύστημα του κράτους, εφαρμόζοντας μια πολιτική παράλληλη προς την ένοπλη αντίσταση. Πέτυχαν ουσιαστικά οφέλη, τα οποία διευκόλυναν τον δημοκρατικό μετασχηματισμό και προσέφεραν στους Κούρδους έμμεση πολιτική εκπροσώπηση.
Η εμπειρία αυτή παρουσιάζει σημαντικές ομοιότητες με τον ρόλο των κουρδικών ελίτ στο οθωμανικό κοινοβούλιο —τη Βουλή των Αντιπροσώπων, Meclis-i Mebusan— κατά την ύστερη περίοδο της Αυτοκρατορίας.
Νότιο Κουρδιστάν: Η μάχη της πολιτισμικής ταυτότητας και του λεξιλογίου
Στο Νότιο Κουρδιστάν οι Κούρδοι διεξήγαγαν σκληρό αγώνα εναντίον των πολιτικών αφομοίωσης, εξαραβισμού και πολιτισμικής κυριαρχίας, τις οποίες τα διαδοχικά καθεστώτα περιέβαλαν με παραμορφωμένους εθνικιστικούς ή ισλαμικούς μανδύες.
Παρά το μέγεθος των θυσιών, οι Κούρδοι διατήρησαν τη γλώσσα και τον πολιτισμό τους, ακόμη και την εθνική τους εμφάνιση, όπως αυτή εκφράζεται μέσα από την παραδοσιακή ενδυμασία ως σύμβολο της ύπαρξής τους.
Ο αγώνας δεν περιορίστηκε στη γεωγραφία, αλλά επεκτάθηκε και στο «λεξιλόγιο» των αραβικών μέσων ενημέρωσης. Κούρδοι διανοούμενοι και θεσμοί έδωσαν μια γλωσσική μάχη για την αντικατάσταση του αραβικού τύπου al-Akrād από τον όρο al-Kurd, καθώς ο πρώτος θεωρήθηκε ότι έφερε στερεοτυπικές γλωσσικές συνδηλώσεις. Η προσπάθεια απέδωσε καρπούς, όταν αρκετοί Άραβες διανοούμενοι και πολιτιστικοί φορείς αποδέχθηκαν το κουρδικό επιχείρημα και το υποστήριξαν.
Δυτικό Κουρδιστάν και το συριακό παράδοξο: Η αλληλεγγύη γύρω από τον όρο και ο φόβος της ομοσπονδίας
Στο Δυτικό Κουρδιστάν —τη Συρία— η αντίφαση εμφανίστηκε ακόμη εντονότερη. Παρότι η Δαμασκός χρησιμοποίησε σε ορισμένες περιόδους το κουρδικό ζήτημα ως μέσο περιφερειακής πίεσης, στο εσωτερικό εφάρμοσε ακραίες πολιτικές εξαραβισμού, με χαρακτηριστικότερα παραδείγματα την «Αραβική Ζώνη» και την άδικη απογραφή του 1962.
Με την κλιμάκωση του αγώνα και την αξιοποίηση των πολιτικών μεταβολών μετά το 2011, η ονομασία «Δυτικό Κουρδιστάν» εμφανίστηκε επισήμως μέσω του Συμβουλίου του Δυτικού Κουρδιστάν. Στη συνέχεια, οι στρατιωτικές νίκες καθιέρωσαν αυθεντικούς κουρδικούς όρους, όπως «Ροζάβα» και «Κομπάνι», στις γλώσσες όλου του κόσμου και στα διεθνή φόρα.
Στην κορύφωση αυτής της διαδικασίας ξέσπασε η διαμάχη γύρω από την ονομασία και την ταυτότητα του συριακού κράτους: θα έπρεπε να ονομάζεται «Αραβική Δημοκρατία της Συρίας» ή «Συριακή Δημοκρατία», όπως ήταν η αρχική του ονομασία μετά την ανεξαρτησία;
Εδώ εκδηλώθηκε η μεγάλη πολιτική αντίφαση. Άραβες και εξαραβισμένοι, από την άκρα Αριστερά έως την άκρα Δεξιά και από τους ισλαμιστές έως τους κοσμικούς και τους εθνικιστές, ενώθηκαν για τη διατήρηση του πλήρως αραβικού χαρακτήρα της κρατικής ονομασίας, παρότι σε ολόκληρη την ιστορία τους δεν συμφώνησαν σχεδόν σε τίποτε άλλο.
Η φοβική αυτή συναίνεση αντανακλά την έννοια της ασαμπίγια —της ομαδικής ή φυλετικής αλληλεγγύης— του Ιμπν Χαλντούν και τους μηχανισμούς του «αραβικού πολιτικού νου». Η αποκλειστική φυλετική σκέψη υπερισχύει της σύγχρονης έννοιας της ιδιότητας του πολίτη.
Στο πλαίσιο της ίδιας λογικής, η «ομοσπονδία» ερμηνεύεται ως «απόσχιση και διαίρεση» και όχι ως συνταγματικός μηχανισμός ένωσης και εταιρικής συμμετοχής. Πρώτο θύμα αυτής της διανοητικής στειρότητας γίνεται ο ίδιος ο λαός, με όλες τις διαφορετικές του συνιστώσες.
Η «διαδικασία επίλυσης» του 2013–2015 και οι στρατηγικές συμβολικής ενσωμάτωσης
Η «ειρηνευτική διαδικασία», γνωστή στα τουρκικά ως «διαδικασία επίλυσης» (Çözüm Süreci), αποτελεί κοινωνιολογικό εργαστήριο και πρακτικό παράδειγμα της «ηχητικής βίας» και της εξουσίας της ταξινόμησης, σύμφωνα με τις έννοιες του Φουκό και του Μπουρντιέ.
Το τουρκικό κράτος βρέθηκε αντιμέτωπο με ένα γνωστικό και ψυχολογικό αδιέξοδο: πώς θα μπορούσε να διαπραγματευτεί με τον «υπαρξιακό αντίπαλο» χωρίς να του προσδώσει γλωσσική νομιμοποίηση ή συμβολική αναγνώριση που θα κατέρριπτε την επίσημη κρατική αφήγηση;
Η τουρκική στρατηγική στηρίχθηκε στην προσεκτική κατασκευή εναλλακτικών όρων. Το κράτος αρνήθηκε κατηγορηματικά να χρησιμοποιήσει στις επίσημες ονομασίες της διαδικασίας οποιαδήποτε διατύπωση με κουρδικές εθνικές ή δικαιωματικές αναφορές. Την αντικατέστησε με κοινωνιολογικά αφομοιωτικές ονομασίες, όπως «Σχέδιο Αδελφοσύνης και Ισότητας» ή «Δημοκρατικό Άνοιγμα» (Demokratik Açılım), το οποίο αργότερα μετονομάστηκε σε «Σχέδιο Εθνικής Ενότητας και Αδελφοσύνης» (Milli Birlik ve Kardeşlik Projesi).
Στόχος ήταν η αξιοποίηση της «συμβολικής εξουσίας» του Μπουρντιέ για την αναταξινόμηση του ζητήματος. Δεν επρόκειτο πλέον για θέμα «εθνικών δικαιωμάτων, διαγραμμένης γεωγραφίας και απαγορευμένης γλώσσας», αλλά μετατράπηκε, σε επίπεδο λόγου, σε μια απλή «παρεξήγηση μεταξύ αδελφών» μέσα στο ίδιο σπίτι. Η λύση, επομένως, δεν βρισκόταν στη συνταγματική αναγνώριση της κουρδικής ταυτότητας, αλλά σε μια «τυπική ιδιότητα του πολίτη».
Ο τουρκικός λόγος αντιμετώπισε επίσης το πρόβλημα της ονομασίας του Αμπντουλάχ Οτσαλάν, ο οποίος κρατείται στη φυλακή του Ιμραλί. Ενώ για την κουρδική συνείδηση αποτελεί «εθνικό ηγέτη» —Serok—, η τουρκική αφήγηση τον χαρακτηρίζει «τρομοκράτη».
Η εξουσία επινόησε μια υβριδική γλώσσα για τη διαχείριση των διαπραγματεύσεων: περιόρισε το σύμβολο στον τόπο, στο «Ιμραλί». Απέφευγε να προφέρει το όνομα «Οτσαλάν» στις επίσημες δηλώσεις και χρησιμοποιούσε αντ’ αυτού τη διατύπωση «συνομιλίες του Ιμραλί».
Η αντικατάσταση του ονόματος του επαναστάτη ηγέτη από το όνομα του γεωγραφικού τόπου της φυλακής αποτελεί συνειδητή συμβολική προσπάθεια απογύμνωσής του από το πολιτικό του χάρισμα. Τον επαναφέρει διαρκώς στη θέση του «κρατουμένου που υπόκειται στην τιμωρητική εξουσία του κράτους». Η φυλακή, με τους όρους του Φουκό, καταπίνει τον ηγέτη και οι διαπραγματεύσεις διεξάγονται με έναν «έγκλειστο» και όχι με έναν πολιτικό εταίρο.
Για να γίνει η διαδικασία αποδεκτή από την κοινή γνώμη, το κράτος συγκρότησε την «Επιτροπή Σοφών» (Akil İnsanlar Heyeti) ως μηχανισμό παραγωγής μιας νέας γλωσσικής πραγματικότητας. Μέσω αυτής, το κράτος μονοπωλούσε τον καθορισμό τού ποιος είναι «συνετός» και ποιος «εξτρεμιστής».
Ο λόγος της Επιτροπής χρησιμοποιήθηκε για την προώθηση της «κοινωνικής ειρήνης, της εγκατάλειψης των όπλων και της οικονομικής ανάπτυξης», αντί για τη συζήτηση των «ιστορικών αδικιών εις βάρος των Κούρδων».
Τον Φεβρουάριο του 2015 ανακοινώθηκε από το ιστορικό ανάκτορο Ντολμάμπαχτσε της Κωνσταντινούπολης κοινή δήλωση δέκα σημείων για την επίλυση του ζητήματος. Όταν, όμως, ο πρόεδρος Ερντογάν θεώρησε ότι το γλωσσικό πλαίσιο και οι κουρδικές διεκδικήσεις πλησίαζαν στην αναγνώριση της «δημοκρατικής αυτοδιοίκησης», υπαναχώρησε από τη συμφωνία, δηλώνοντας χαρακτηριστικά:
«Δεν υπάρχει τραπέζι διαπραγματεύσεων και δεν υπάρχει κουρδικό ζήτημα στην Τουρκία».
Η «διαδικασία επίλυσης» απέδειξε έτσι ότι το κράτος δεν αναζητούσε μια ειρήνη ενσωμάτωσης. Ασκούσε μια μορφή «συμβολικής εξουσίας», κατά τον Μπουρντιέ, η οποία αποσκοπούσε στον υλικό αφοπλισμό της επανάστασης, διατηρώντας ταυτόχρονα ακέραιο το κρατικό μονοπώλιο στην παραγωγή της αλήθειας, της γεωγραφίας και της ταξινόμησης.
Οι δυναμικές του 2026: «Καταπιεστική ανεκτικότητα» και γραφειοκρατική κηδεμονία
Το 2026 το κουρδικό ζήτημα στην Τουρκία εισήλθε σε ένα νέο και απροσδόκητο κεφάλαιο της μάχης για την κατασκευή των όρων. Θα μπορούσε να ονομαστεί «περίοδος της χειραψίας και της ακρωτηριασμένης πρωτοβουλίας».
Εφαρμόζοντας τα αποδομητικά εργαλεία του Φουκό και του Μπουρντιέ στην τρέχουσα συγκυρία, διαπιστώνουμε ότι η τουρκική εξουσία —μέσω της συμμαχίας του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης με το Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης— ασκεί μια συνθετότερη μορφή ηχητικής βίας. Δεν περιορίζεται στην επιβολή των δικών της όρων, αλλά ανακυκλώνει τα σύμβολα, απογυμνώνοντάς τα από το υπαρξιακό τους περιεχόμενο.
Το σημαντικότερο γεγονός αυτής της περιόδου ήταν η χειραψία του ηγέτη των σκληροπυρηνικών εθνικιστών, Ντεβλέτ Μπαχτσελί, με τους βουλευτές του φιλοκουρδικού Κόμματος Ισότητας και Δημοκρατίας των Λαών —DEM— στο κοινοβούλιο. Ακολούθησε η πρωτοφανής πρόσκλησή του προς τον Οτσαλάν να μιλήσει από το βήμα του κοινοβουλίου και να ανακοινώσει τη διάλυση του κόμματος και τον τερματισμό του ένοπλου αγώνα.
Το κράτος αρνείται κατηγορηματικά να χαρακτηρίσει τα γεγονότα «νέα ειρηνευτική διαδικασία». Επιμένει να χρησιμοποιεί ονομασίες όπως «Πρωτοβουλία Ιστορικής Αδελφοσύνης και Συνοχής» ή «Τερματισμός της Τρομοκρατίας και Εξάλειψη της Περιφερειακής Απειλής».
Η ονοματοδοσία αυτή εντάσσεται στην έννοια της «καταπιεστικής ανεκτικότητας» του φιλοσόφου και κριτικού θεωρητικού Σλάβοϊ Ζίζεκ. Η χειραψία και η πρόσκληση δεν προέκυψαν ως ανταπόκριση σε κουρδικές συνταγματικές διεκδικήσεις ή αγώνες. Παρουσιάστηκαν ως άνωθεν «παραχώρηση της εξουσίας», οι όροι και τα γλωσσικά όρια της οποίας καθορίζονται από τους εθνικιστές.
Στόχος είναι να κατανοήσει η κοινωνία ότι το κράτος «ανέχεται» από θέση ισχύος και ελέγχου και όχι από θέση διαπραγμάτευσης και ισοτιμίας. Η εξουσία ορίζει το πολιτικό πεδίο και παρέχει συμβολική αναγνώριση ως μέσο ενσωμάτωσης των κεντρικών αιτημάτων —της ισότητας και της αυτονομίας. Δημιουργείται έτσι η ψευδαίσθηση της πολυφωνίας, ενώ η αποκλειστική δομή της εξουσίας παραμένει αμετάβλητη.
Για να δικαιολογηθούν αυτές οι ονομασίες ενώπιον των εθνικιστικών και ισλαμιστικών ακροατηρίων, ο επίσημος τουρκικός λόγος εντάχθηκε στο πλαίσιο μιας εύφλεκτης περιφερειακής κατάστασης: των γεωπολιτικών εντάσεων στη Μέση Ανατολή, των φόβων για αναχάραξη των συνόρων στη Συρία και στο Ιράκ και της επίκλησης του φόβου μιας «ισραηλινής απειλής».
Έτσι υιοθετήθηκαν κατεξοχήν όροι ασφαλείας, όπως «θωράκιση του εσωτερικού μετώπου» (İç Cephenin Tahkimi). Η ονομασία αυτή περιορίζει ολόκληρο το κουρδικό ζήτημα σε έναν απλό «αμυντικό φάκελο» απέναντι στις γεωπολιτικές μεταβολές. Αναγκάζει τον κουρδικό πολιτικό παράγοντα να διατυπώνει τον λόγο του υπό το σύνθημα «πρώτα η εθνική ασφάλεια του κράτους», εξαλείφοντας την ιδιαίτερη φύση της ιστορικής κουρδικής αδικίας.
Η έντονη αντίφαση αυτής της περιόδου εκδηλώνεται με την παράλληλη άσκηση υλικής και συμβολικής βίας. Ενώ ο Μπαχτσελί ανταλλάσσει χειραψίες με Κούρδους βουλευτές στο κοινοβούλιο, το υπουργείο Εσωτερικών καθαιρεί δημοκρατικά εκλεγμένους Κούρδους δημάρχους —όπως στους δήμους Μαρντίν, Μπατμάν και Χαλφέτι— και διορίζει στη θέση τους κυβερνητικούς επιτρόπους, τους λεγόμενους Kayyum.
Ο όρος «επίτροπος» αποτελεί νομικό και γραφειοκρατικό εργαλείο που αδειάζει την τοπική δημοκρατία από το δομικό της περιεχόμενο. Οι εκλογές τις οποίες κερδίζουν οι Κούρδοι ακυρώνονται μονοκονδυλιά, ενώ ο στρατιωτικός και γραφειοκρατικός έλεγχος των πόλεων χαρακτηρίζεται «αποκατάσταση της κυριαρχίας του νόμου».
Η πρακτική αυτή εφαρμογή της βιοπολιτικής του Φουκό καταδεικνύει ότι επιτρέπεται στο «κουρδικό πολιτικό σώμα» να εκφράζεται λεκτικά μόνο μέσα στην αίθουσα του κοινοβουλίου. Του απαγορεύεται, όμως, να διαθέτει οποιαδήποτε υλική ή συμβολική εξουσία επί του πραγματικού εδάφους και της καθημερινής γεωγραφίας.
Ο Αμπντουλάχ Οτσαλάν μεταξύ θεωρίας και πράξης: Η δημοκρατική συνομοσπονδία ως εναλλακτική λύση στο εθνικό κράτος
Παράλληλα με αυτές τις εξελίξεις, ο Αμπντουλάχ Οτσαλάν διαμόρφωσε από τη φυλακή του στο νησί Ιμραλί μια θεωρητική εναλλακτική πρόταση απέναντι στο εθνικό κράτος: τη «δημοκρατική συνομοσπονδία» (Democratic Confederalism).
Το πρότυπο αυτό στηρίζεται σε ανεξάρτητα λαϊκά συμβούλια, σε συναινετική αυτοδιοίκηση και στην απόρριψη του συγκεντρωτισμού της εξουσίας. Ο Οτσαλάν θεωρεί ότι το «δημοκρατικό έθνος» δεν αποτελεί κρατική μορφή, αλλά μια κοινωνική ενότητα που συγκροτείται μέσα από την ελεύθερη και ισότιμη οργάνωση των λαών, των εθνοτικών και θρησκευτικών κοινοτήτων και των γυναικών στο πλαίσιο μιας δημοκρατικής κοινωνίας.
Η πρόταση αυτή συνιστά ρήξη με το παραδοσιακό αίτημα για ανεξάρτητο εθνικό κράτος. Το υπερβαίνει, επιχειρώντας να διατυπώσει εκ νέου τη σχέση μεταξύ κουρδικής ταυτότητας και τόπου, στη βάση του «διαμοιρασμού της εξουσίας» αντί της «ιδιοκτησίας της γεωγραφίας».
Σε αναλυτικό επίπεδο, η προσέγγιση συναντά την προηγούμενη αποδόμηση των πολιτικών αναγκαστικής ονοματοδοσίας. Ο Οτσαλάν προτείνει ένα πρότυπο ύπαρξης στον χώρο έξω από το πλαίσιο κυριαρχίας του εθνικού κράτους και του μονοπωλίου του επί της αλήθειας και της μνήμης.
Ορισμένοι αναλυτές, ωστόσο, θεωρούν ότι το σχέδιό του, παρά τη θεωρητική ρήξη με το εθνικό κράτος, παρουσιάζει δομικές αντιφάσεις. Μια κριτική ανάγνωση υποστηρίζει ότι η δημοκρατική συνομοσπονδία, όπως εφαρμόστηκε στην Αυτόνομη Διοίκηση της Βόρειας και Ανατολικής Συρίας, δεν κατορθώνει να αμφισβητήσει ριζικά τις αποικιακές δομές των τουρκικών, περσικών και αραβικών κρατών. Ενδέχεται, μάλιστα, να αναπαράγει ορισμένους μηχανισμούς κυριαρχίας των κρατών που κατέχουν το Κουρδιστάν, υπό κουρδικό πολιτικό περίβλημα.
Σύνοψη και συμπεράσματα
Φτάνοντας στη σύνθετη πολιτική πραγματικότητα του 2026, γίνεται φανερό ότι η νέα μάχη των ονομασιών, την οποία διευθύνει η τουρκική εξουσία, αποτελεί την κορύφωση της κατασκευής της «ηχητικής βίας» και του συμβολικού ελέγχου της σύγκρουσης.
Η αντικατάσταση της «ειρηνευτικής διαδικασίας» ή του «ζητήματος των δικαιωμάτων ταυτότητας» από όρους όπως «θωράκιση του εσωτερικού μετώπου» και «πρωτοβουλία ιστορικής αδελφοσύνης» αποτελεί συνειδητή προσπάθεια αναταξινόμησης του κουρδικού ζητήματος. Το περιορίζει στην περιφερειακή διάσταση της ασφάλειας και της γεωπολιτικής, εξυπηρετώντας την επιβίωση της κυρίαρχης εξουσίας και τη διαιώνιση του συγκεντρωτισμού της.
Η δομική αντίφαση ανάμεσα στη δελεαστική χειραψία στην πρωτεύουσα Άγκυρα και στην καταναγκαστική επιβολή κυβερνητικών επιτρόπων στις ιστορικές κουρδικές πόλεις αποκαλύπτει με ακρίβεια τη διάρκεια και τη συνέχεια του αποκλειστικού πυρήνα της εθνικιστικής πολιτικής.
Η συμβολική εξουσία αναπαράγεται μέσω της παροχής περιορισμένης γλωσσικής νομιμοποίησης και του συμβολικού και υλικού αφοπλισμού, με αντάλλαγμα την πραγματική διαγραφή της ελεύθερης πολιτικής βούλησης της κοινωνίας στον ίδιο τον γεωγραφικό της χώρο.
Η «παραχώρηση», επομένως, δεν αποτελεί άνοιγμα, αλλά αναπαραγωγή της ανισότητας με εξελιγμένα συμβολικά μέσα. Το κράτος αξιοποιεί το συμβολικό του κεφάλαιο και το μονοπώλιο καθορισμού τού τι θεωρείται «θεμιτό» στο πολιτικό πεδίο. Μετατρέπει έτσι το υπαρξιακό αίτημα —το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης— σε δευτερεύον πολιτισμικό αίτημα, το οποίο μπορεί να παραχωρηθεί ως χάρη.
Ο αγώνας μετατρέπεται σε ζήτημα διαχείρισης του λόγου: όποιος έχει την εξουσία να ονομάζει το «πρόβλημα» έχει και την εξουσία να καθορίζει τη λύση του.
Στο πλαίσιο αυτό, το κράτος παράγει μια ήπια μορφή κυριαρχίας που δεν χρειάζεται εμφανή βία. Ο εορτασμός της κουρδικής γλώσσας ή μια συνάντηση των ηγεσιών μετατρέπονται σε ψευδεπίγραφες τελετουργίες συναίνεσης. Το ουσιαστικό πολιτικό γεγονός υποβιβάζεται σε παροδικό επικοινωνιακό θέαμα που γρήγορα λησμονείται.
Αυτό περιγράφεται ως «καταπιεστική ανεκτικότητα»: παραχωρείται ένα σύμβολο —μια γλώσσα ή μια χειραψία— ως αντιστάθμισμα για το ουσιαστικό αίτημα, δηλαδή την εξουσία, τον πλούτο και την ισότιμη πολιτική αναγνώριση. Η καταπίεση δεν καταργείται, αλλά επανατοποθετείται, ώστε να μπορεί ευκολότερα να προβληθεί ως εικόνα «δημοκρατίας».
Τελικά, η ελπίδα εναποτίθεται στο ιστορικό βάθος του αυτόχθονου πολιτισμού και στην επιμονή της κουρδικής συλλογικής μνήμης, η οποία ασκεί μια ήπια επιρροή αντίθετη προς την κατεύθυνση της υλικής ισχύος.
Όπως κατέδειξε η υπαρξιακή αντίσταση του κουρδικού λαού μέσα από τους μηχανισμούς της σημασιολογικής διττότητας, της προφορικής αρχειοθέτησης και της τέχνης των Dengbêj, η χάρτινη γεωγραφία και η διοικητική κηδεμονία παραμένουν μια παροδική γλωσσική αυταπάτη. Η αλήθεια του τόπου εξακολουθεί να είναι χαραγμένη στη συνείδηση των λαών και στο ζωντανό τους συναίσθημα, το οποίο αρνείται την εξάλειψη και τη λήθη.
Σήμερα υπάρχει, επιπλέον, το διαδίκτυο, το οποίο καταγράφει τα πάντα. Ίσως, λοιπόν, σε είκοσι χρόνια να δούμε την ονομασία «Αραβικές Δημοκρατικές Δυνάμεις της Συρίας» να έχει αντικαταστήσει τις «Δημοκρατικές Δυνάμεις της Συρίας».
Κατάλογος πηγών
Για τη σύνταξη χρησιμοποιήθηκε τεχνητή νοημοσύνη.
Αραβικές πηγές
Αμπντ αλ-Ραχμάν Ιμπν Χαλντούν, Τα Προλεγόμενα του Ιμπν Χαλντούν, Βηρυτός: Dar al-Kitab al-Lubnani, χωρίς χρονολογία.
Αμπντάλα αλ-Κασίμι, Οι Άραβες είναι ένα ηχητικό φαινόμενο, Βηρυτός: Arab Institute for Research and Publishing, 1994.
Σαγίντ αλ-Κίμνι, Το χασεμιτικό κόμμα και η ίδρυση του ισλαμικού κράτους, Κάιρο: Sina Publishing, 1990.
Κουρδικές πηγές
Mizgîn Osman, Dengî Dengbêjan: Arşîvî Şefewî û Nasnameyî Cografî [Η φωνή των Dengbêj: Προφορική αρχειοθέτηση και γεωγραφική ταυτότητα], Ντιγιάρμπακιρ: Weşanên Serdem, 2016.
Mehmet Emin Kaya, Nav û Nasname: Siyaseta Navguhertinê li Kurdistanê [Όνομα και ταυτότητα: Η πολιτική αλλαγής ονομασιών στο Κουρδιστάν], Άμεντ: Weşanên Lîs, 2017.
Τουρκικές πηγές
Sevan Nişanyan, Yanlış Cennetin Sakinleri: Türkiye’de Rum, Kürt, Ermeni ve Diğer Azınlıkların İsim Değişiklikleri, Κωνσταντινούπολη: Adem Yayınları, 2010.
Sedat Erdem, «“Kayyum” Siyaseti ve Yerel Demokrasinin Tasfiyesi», Birikim Dergisi, αρ. 404 (2022), σ. 23–41.
Ελληνικές πηγές
Βασίλης Δημητριάδης, Μακεδονία: Μια συμβολική γεωγραφία, Θεσσαλονίκη: Εκδόσεις Αλεξάνδρεια, 2018.
Δημήτρης Μαυροσκούφης, Παλίμψηστο χώρου: Η μνήμη που αντιστέκεται στη διαγραφή, Ηράκλειο: Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, 2020.
Περσικές πηγές
Μασαλλάχ Ατζουντανί, Ο ιρανικός συνταγματισμός και η εθνική ταυτότητα, Τεχεράνη: Nashr-e Akhtaran, 2003.
Ξενόγλωσσες πηγές — θεωρίες και συγκριτικές μελέτες
Michel Foucault, Surveiller et Punir: Naissance de la Prison, Παρίσι: Éditions Gallimard, 1975.
Pierre Bourdieu, Language and Symbolic Power, Κέιμπριτζ: Harvard University Press, 1991.
Slavoj Žižek, Violence: Six Sideways Reflections, Νέα Υόρκη: Picador, 2008.
Πηγές για την πολιτική σκέψη του Αμπντουλάχ Οτσαλάν
Abdullah Öcalan, Democratic Confederalism, Λονδίνο: Transmedia Publishing, 2017.
Kamal Soleimani και Behrooz Shojai, Kurdish Paradox of Statelessness: Öcalan’s Confederalism and Turkeyification Strategies, Cham: Palgrave Macmillan, 2025.
του Αχιλλέα Ταουξή, Υποστρατήγου ε.α.
Γιαβούζ Μπαϊντάρ
Ιμπράμ Καφάν Σουγιάν
