Καθώς η Ουάσιγκτον εμπλέκεται σε μια νέα διεθνή κρίση, στο εσωτερικό των ΗΠΑ εξελίσσεται ένας παράλληλος «πόλεμος». Διαρροές, καταγγελίες και ανεπιβεβαίωτοι ισχυρισμοί τροφοδοτούν έναν βαθύ πολιτικό και κοινωνικό διχασμό.

Του Θεόδωρου Ατματζίδη, Υποστρατήγου

Η αντιπαράθεση αυτή, δεν θυμίζει απλώς μια ακόμη πολιτική διαφωνία. Για πολλούς, πρόκειται για μια σύγκρουση που αγγίζει ταυτότητα, συμφέροντα και –σε ορισμένες περιπτώσεις– ακόμη και ζητήματα πίστης. Μέσα σε αυτό το κλίμα, η αντιπολεμική φωνή δείχνει να πιέζεται, είτε μέσα από πολιτικές επιθέσεις,  είτε μέσα από ένα περιβάλλον όπου η δημόσια αμφισβήτηση γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη [1].

Τρεις διαφορετικές προσωπικότητες —ένας σύμβουλος, ένας δημοσιογράφος και ένας ανώτατος αξιωματούχος— βρίσκονται στο επίκεντρο αυτής της ιστορίας. Οι περιπτώσεις τους, αν και διαφορετικές, συγκλίνουν σε ένα κοινό ερώτημα: ποιος καθορίζει τελικά την αμερικανική εξωτερική πολιτική;

Τον Σεπτέμβριο του 2025, δολοφονείται ο Charlie Kirk, ιδρυτής του Turning Point USA και στενός σύμβουλος του Donald Trump [2]. Λίγους μήνες πριν, σύμφωνα με δηλώσεις που αποδίδονται στον Joe Kent, φέρεται να είχε εκφράσει έντονη ανησυχία για το ενδεχόμενο πολέμου με το Ιράν [3].

Σήμερα, και οι τρεις βασικοί πρωταγωνιστές αυτής της ιστορίας βρίσκονται εκτός ενεργού ρόλου: ο Kirk είναι νεκρός, ο Kent έχει παραιτηθεί και ερευνάται από το FBI για διαρροή εγγράφων, ενώ ο Tucker Carlson —που φιλοξένησε τις καταγγελίες— βρίσκεται υπό έρευνα από κρατικές υπηρεσίες ως «πιθανός πράκτορας ξένης δύναμης».

Η σύγκρουση δύο οραμάτων

Η εσωτερική διαμάχη στις ΗΠΑ δεν είναι απλώς μια πολιτική αντιπαράθεση. Για πολλούς, είναι μια σύγκρουση ταυτότητας, συμφερόντων και, κυρίως, πίστης.

-Από τη μία πλευρά βρίσκεται μια ισχυρή, πολυπρόσωπη “ομάδα” που στηρίζει άνευ όρων το Ισραήλ. Δεν είναι ομοιογενης, αλλά αποτελεί μια συμμαχία τεράστιας επιρροής:

Το επίσημο λόμπι —με πρώτο το AIPAC (Αμερικανοϊσραηλινή Επιτροπή Δημοσίων Υποθέσεων)— λειτουργεί εδώ και πολλές δεκαετίες ως ο θεματοφύλακας της συμμαχίας ΗΠΑ-Ισραήλ, με διακομματική απήχηση και βαθιές ρίζες στο Καπιτώλιο.

Οι Χριστιανοί Σιωνιστές (Ευαγγελιστές) αποτελούν ίσως το πιο χαρακτηριστικό και μαζικό κομμάτι αυτής της συμμαχίας. Πρόκειται για ένα σημαντικό τμήμα της αμερικανικής κοινωνίας —περίπου το 14% του πληθυσμού— κυρίως λευκούς ευαγγελιστές, οι οποίοι στηρίζουν σε μεγάλο βαθμό τον Τραμπ. Για αυτούς, το Ισραήλ δεν αντιμετωπίζεται απλώς ως ένας στρατηγικός σύμμαχος των ΗΠΑ, αλλά ως στοιχείο βαθιά συνδεδεμένο με τη θρησκευτική τους κοσμοθεωρία.

Δεν είναι τυχαίο ότι περίπου το 80% πιστεύει πως η ίδρυση του Ισραήλ και η επιστροφή των Εβραίων σε αυτό, συνιστούν εκπλήρωση βιβλικών προφητειών που σχετίζονται με τους «Έσχατους Καιρούς». Σε αυτό το πλαίσιο, οργανώσεις όπως η Christians United for Israel (CUFI) δηλώνουν ότι εκπροσωπούν περισσότερα από 10 εκατομμύρια μέλη, συγκροτώντας ένα ιδιαίτερα ισχυρό και πειθαρχημένο πολιτικό ακροατήριο [6].

-Στην απέναντι πλευρά διαμορφώνεται ένα όλο και πιο έντονο ρεύμα αμφισβήτησης, το οποίο αντιμετωπίζει το ενδεχόμενο πολέμου με το Ιράν ως μια επικίνδυνη και δυνητικά καταστροφική εξέλιξη. Οι φωνές αυτές δεν περιορίζονται σε έναν ιδεολογικό χώρο· προέρχονται κυρίως από τον προοδευτικό χώρο, αλλά και από τμήμα της συντηρητικής παράταξης που αυτοπροσδιορίζεται ως «αντιπολεμική» ή «παλαιοσυντηρητική».

Ορισμένα μέσα, όπως το iskra.gr, υιοθετούν ακόμη πιο αιχμηρή ρητορική, κάνοντας λόγο για «Ηνωμένες Πολιτείες του Ισραήλ» και αποδίδοντας τη στάση της Ουάσιγκτον στην επιρροή των Χριστιανών Σιωνιστών και σε μια σχεδόν μανιχαϊστική αντίληψη περί αναπόφευκτης σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή [7][8]. Πρόκειται, ωστόσο, για πολιτικές ερμηνείες και όχι για τεκμηριωμένα γεγονότα.

Τρεις άνδρες, τρεις τραγωδίες

1. Charlie Kirk — Η δολοφονία

Ο Τσάρλι Κερκ δεν ήταν ένας τυχαίος σύμβουλος. Υπήρξε κομβικός κρίκος στην άνοδο του Τραμπ, βοηθώντας μάλιστα και στην επιλογή του Τζέι Ντι Βανς ως αντιπροέδρου. Η δολοφονία του τον Σεπτέμβριο του 2025 ήρθε σε μια στιγμή που, σύμφωνα με πηγές (ανεπιβεβαίωτες) κοντά στο περιβάλλον του, είχε αρχίσει να αλλάζει στάση απέναντι στο Ισραήλ και να προειδοποιεί έντονα ενάντια σε έναν πόλεμο με το Ιράν.

2. Tucker Carlson — Η ποινικοποίηση

Για αρκετούς στις ΗΠΑ, αν η περίπτωση του Κερκ συμβολίζει τη βία, τότε ο Τάκερ Κάρλσον αποτυπώνει κάτι διαφορετικό: την πίεση που μπορεί να δεχθεί η δημοσιογραφία, όταν συγκρούεται με το σύστημα. Ένας άνθρωπος που για χρόνια κυριαρχούσε τηλεοπτικά στο Fox News, στενός σύμμαχος του Τραμπ και κεντρική φωνή του συντηρητικού χώρου, βρέθηκε ξαφνικά απέναντι στους ίδιους μηχανισμούς εξουσίας με τους οποίους κάποτε ταυτιζόταν.

Η απομάκρυνσή του από την «κανονική γραμμή» δεν έγινε από τη μια μέρα στην άλλη. Είχε ήδη αρχίσει να δίνει βήμα σε αντιπολεμικές απόψεις, να αμφισβητεί την πορεία του πολέμου στην Ουκρανία και να ασκεί κριτική σε υπηρεσίες όπως η CIA και το FBI, ενώ παράλληλα υποστήριζε και την αποφυλάκιση του Τζούλιαν Ασάνζ. Η απομάκρυνσή του από το Fox News τον Απρίλιο του 2023, παρότι βρισκόταν στην κορυφή της τηλεθέασης, παραμένει μέχρι σήμερα θολή υπόθεση. Ορισμένοι αναλυτές, όπως ο Γκλεν Γκρίνγουολντ, εκτιμούν ότι πλήρωσε το κόστος της προσπάθειάς του να κινηθεί έξω από τα όρια των παραδοσιακών ΜΜΕ.

Η ένταση δεν σταμάτησε εκεί. Ο ίδιος έχει δηλώσει δημόσια ότι ερευνάται από τη CIA και το Υπουργείο Δικαιοσύνης ως «πιθανός πράκτορας ξένης δύναμης» — μια εξαιρετικά βαριά κατηγορία. Η υπόθεση φαίνεται να σχετίζεται με επαφές που είχε με Ιρανούς αξιωματούχους στο πλαίσιο της δημοσιογραφικής του δουλειάς, κάτι που ο ίδιος υπερασπίστηκε ως μέρος της βασικής αρχής της δημοσιογραφίας: να ακούγονται όλες οι πλευρές.

Η κριτική του στην επιχείρηση “Epic Fury” και στον βομβαρδισμό του Ιράν αποτέλεσε και το οριστικό σημείο ρήξης με τον Τραμπ [11], ο οποίος δήλωσε ότι «έχασε τον προσανατολισμό του» και δεν ανήκει πλέον στο κίνημα MAGA.

Υπάρχει πάντως και μια ειρωνική διάσταση. Στο παρελθόν, ο ίδιος δεν δίσταζε να στοχοποιεί δημοσιογράφους με μικρότερη επιρροή, γεγονός που είχε οδηγήσει σε σοβαρές απειλές εις βάρος τους. Σήμερα, βρίσκεται αντιμέτωπος με μια πολύ πιο ισχυρή εκδοχή της ίδιας λογικής — όχι από τα μέσα ενημέρωσης, αλλά από το ίδιο το κράτος.

3. Joe Kent — Η διαγραφή

Ο Τζο Κεντ, πρώην επικεφαλής της Αντιτρομοκρατίας, ανέφερε σε συνέντευξή του στον Τάκερ Κάρλσον ότι η τελευταία φορά που είδε ζωντανό τον Κερκ ήταν τον Ιούνιο του 2025, όταν –όπως είπε– εκείνος του ζήτησε να αποτρέψει έναν πόλεμο.

Παράλληλα, υποστήριξε ότι μετά τη δολοφονία ήρθαν στο φως μηνύματα που δείχνουν πως ο Κερκ δεχόταν έντονες πιέσεις από φιλοϊσραηλινούς δωρητές. Άτομα από το περιβάλλον του κάνουν λόγο για ρήξη με ισχυρούς κύκλους και για μια σταδιακή αποστασιοποίηση από την επιρροή του Ισραήλ στην Ουάσιγκτον. Υπάρχουν επίσης ανεπιβεβαίωτες αναφορές ότι είχε απορρίψει οικονομική στήριξη ακόμη και από τον Μπενιαμίν Νετανιάχου, θεωρώντας πως επιχειρούσαν να τον περιορίσουν [13].

Ο Κεντ αμφισβήτησε και την επίσημη εκδοχή για τη δολοφονία. Σύμφωνα με αυτήν, δράστης ήταν ο 22χρονος Τάιλερ Ρόμπινσον, με κίνητρο τη διαφωνία του με θέσεις του Κερκ για τα δικαιώματα των τρανς ατόμων. Ο ίδιος, όμως, υποστηρίζει ότι η έρευνα διακόπηκε πρόωρα από το Εθνικό Κέντρο Αντιτρομοκρατίας, παρότι –όπως λέει– υπήρχαν στοιχεία που άξιζε να εξεταστούν, αφήνοντας αιχμές ότι «τους εμπόδισαν» να προχωρήσουν.

Συμπερασματικά η εσωτερική σύγκρουση στις ΗΠΑ μπορεί να προσεγγιστεί,  μέσα από τρεις αλληλένδετες τραγωδίες:

1. Τσάρλι Κερκ: Η δολοφονία. Ο στενός σύμβουλος του Τραμπ που φέρεται να προειδοποίησε για τον πόλεμο με το Ιράν και δολοφονήθηκε. Η έρευνα σταμάτησε, η επίσημη εκδοχή μιλά για έναν μοναχικό δράστη.

2. Τάκερ Κάρλσον: Η ποινικοποίηση. Ο κορυφαίος δημοσιογράφος που αμφισβήτησε τον πόλεμο, κατηγορείται τώρα από το κράτος του ως “ξένος πράκτορας”, σε μια προσπάθεια να φιμωθεί η φωνή του και να δυσφημιστεί το έργο του.

3. Τζο Κεντ: Η διαγραφή. Ο επικεφαλής της Αντιτρομοκρατίας που παραιτήθηκε σε ένδειξη διαμαρτυρίας, κατήγγειλε τα γεγονότα και τώρα βρίσκεται υπό έρευνα από το FBI, αντιμετωπίζοντας βαριές κατηγορίες.

Ο ρόλος της Candace Owens

Μια νέα παρουσία που θα πρέπει να αναφερθεί, επειδή ενισχύει αυτή την σύγκρουση, είναι  η Owens  η οποία εντάσσεται στο νέο αντιπολεμικό συντηρητικό ρεύμα:

• Υιοθετεί και προβάλλει παρόμοιες αφηγήσεις με Carlson [14]
• Κάνει λόγο για επιρροή λόμπι στην εξωτερική πολιτική (πολιτική άποψη)
• Συμβάλλει στη διάδοση αυτών των θέσεων μέσω social media

Η επιρροή της είναι σημαντική κυρίως σε νεότερα, συντηρητικά ακροατήρια [15].

Η αθέατη πτυχή — Ο ρόλος των μυστικών υπηρεσιών και το «βαθύ κράτος»

Πίσω από τα γεγονότα που συγκλόνισαν τις ΗΠΑ διαφαίνεται ένας λιγότερο ορατός μηχανισμός ισχύος, δύσκολος να αποτυπωθεί καθαρά στη δημόσια σφαίρα. Πρόκειται για αυτό που συχνά αποκαλείται «βαθύ κράτος» — ένα πλέγμα μυστικών υπηρεσιών, στρατιωτικών δομών και μόνιμων κρατικών αξιωματούχων που, σύμφωνα με ορισμένες αναλύσεις, λειτουργεί με σχετική αυτονομία από την εκάστοτε πολιτική ηγεσία [16][17].

Την ίδια στιγμή, υπηρεσίες όπως η CIA, το FBI και η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών (DNI) τηρούν χαμηλούς τόνους. Ανεπίσημες διαρροές από πρώην στελέχη, κυρίως μέσω συνεντεύξεων και κοινωνικών δικτύων, κάνουν λόγο για εσωτερικές διαφωνίες που θυμίζουν τον ευρύτερο πολιτικό διχασμό [18].

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν αναφορές για ένα λεγόμενο «αντιπολεμικό μπλοκ» εντός της CIA. Σύμφωνα με το δίκτυο The Grayzone, ορισμένοι αναλυτές είχαν ήδη από το 2024 προειδοποιήσει ότι μια σύγκρουση με το Ιράν θα οδηγούσε σε σοβαρή αποσταθεροποίηση και διεθνή αντίδραση, ωστόσο οι εκτιμήσεις αυτές φέρονται να αγνοήθηκαν (ανεπιβεβαίωτος ισχυρισμός) [19].

Παράλληλα, κυκλοφορούν πληροφορίες ότι αναλυτές με ειδίκευση στο Ιράν απομακρύνθηκαν ή τέθηκαν στο περιθώριο επειδή διαφώνησαν με πιο επιθετικές εκτιμήσεις περί «επικείμενης απειλής». Οι σχετικές αναφορές δεν έχουν επιβεβαιωθεί επίσημα, αλλά αναπαράγονται σε εναλλακτικά μέσα, ενισχύοντας την εικόνα εσωτερικών τριβών στις υπηρεσίες πληροφοριών [20][21].

Πεντάγωνο: ένας αντιφατικός γίγαντας

Το Πεντάγωνο εμφανίζεται συχνά με διπλό πρόσωπο. Από τη μία, η στρατιωτική ηγεσία διατηρεί διαχρονικά έντονη καχυποψία απέναντι στο Ιράν. Από την άλλη, ανώτατοι αξιωματούχοι —ιδίως από το Κοινό Επιτελείο— εκφράζουν, έστω και ιδιωτικά, σοβαρές επιφυλάξεις για το κόστος και τη διάρκεια μιας ενδεχόμενης σύγκρουσης.

Διαρροές που επικαλείται το δίκτυο The Intercept αναφέρουν ότι τα επιχειρησιακά σχέδια για το Ιράν έχουν αναθεωρηθεί επανειλημμένα, με τους επιτελείς να προειδοποιούν για υψηλές απώλειες και αβέβαιο στρατηγικό αποτέλεσμα.

Παράλληλα, συζητείται και ο ρόλος των ιδιωτικών στρατιωτικών εταιρειών. Ονόματα όπως η Blackwater (νυν Academi) και η DynCorp συνδέονται στενά με το Πεντάγωνο, ενώ διατηρούν και διεθνείς συνεργασίες. Για τους επικριτές, η προοπτική πολέμου μεταφράζεται και σε συμβόλαια τεράστιας αξίας, κάτι που τροφοδοτεί επιπλέον καχυποψία.

Το παρασκήνιο των αποφάσεων

Το πώς λαμβάνονται οι τελικές αποφάσεις παραμένει σύνθετο. Δημοσιεύματα από μέσα όπως το CNN και το BBC, αλλά και ανεξάρτητες πλατφόρμες, επιχειρούν να φωτίσουν τις ημέρες πριν από την επιχείρηση «Epic Fury».

Σύμφωνα με αυτές τις πηγές:

1. Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου φέρεται να είχε διαδοχικές τηλεφωνικές επικοινωνίες με τον Ντόναλντ Τραμπ την εβδομάδα πριν την επίθεση, παρουσία —κατά πληροφορίες— και εκπροσώπων της AIPAC.

2. Μεγάλοι χρηματοδότες των Ρεπουμπλικανών, αρκετοί εκ των οποίων συνδέονται με το Ισραήλ, φέρονται να άσκησαν πίεση, θέτοντας ζήτημα συνέχισης της στήριξής τους.

3. Στην καθοριστική σύσκεψη στο Οβάλ Γραφείο, οι ενστάσεις του Πενταγώνου (για το κόστος) και του Στέιτ Ντιπάρτμεντ (για τις διπλωματικές συνέπειες) φαίνεται πως παραμερίστηκαν από τον στενό κύκλο του προέδρου. Παρών ήταν και ο αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς, ο οποίος, σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες αναφορές, διατηρεί επαφές με ευαγγελικούς κύκλους.

Η σιωπή της αντιπολίτευσης

Το Δημοκρατικό Κόμμα, που παραδοσιακά θα όφειλε να αποτελεί τη φωνή της αμφισβήτησης, παραμένει εντυπωσιακά σιωπηλό. Λίγες μόνο φωνές, όπως εκείνη του γερουσιαστή Μπέρνι Σάντερς και της βουλευτού Ρασίντα Τλαίμπ (μιας από τις δύο πρώτες μουσουλμάνες στο Κογκρέσο), τολμούν να αμφισβητήσουν την πολεμική προσπάθεια.

Οι περισσότεροι Δημοκρατικοί φαίνεται να κρατούν αποστάσεις, είτε για να αποφύγουν την ταύτιση με «αντι-ισραηλινές» θέσεις είτε λόγω υφιστάμενων πολιτικών δεσμών με οργανώσεις όπως η AIPAC. Το αποτέλεσμα είναι ένα εμφανές πολιτικό κενό, το οποίο καλύπτεται —όλο και πιο συχνά— από αντιπολεμικές φωνές της δεξιάς, διαμορφώνοντας ένα μάλλον ασυνήθιστο σχήμα: μια «αντιπολεμική δεξιά» [22].

Οι “Αρνητές” και η νέα κουλτούρα του φόβου

Μέσα σε αυτό το κλίμα, αρχίζει να διαμορφώνεται μια νέα κατηγορία: οι λεγόμενοι «Αρνητές» (Deniers). Ο όρος χρησιμοποιείται πλέον για όσους απορρίπτουν την επίσημη εκδοχή γύρω από τον πόλεμο.

Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κυκλοφορεί έντονα η άποψη ότι οι πληροφορίες για «επικείμενη ιρανική απειλή» ήταν υπερβολικές ή κατασκευασμένες. Όσοι τη διατυπώνουν δημόσια συχνά χαρακτηρίζονται ως συνωμοσιολόγοι.

Παράλληλα, πλατφόρμες όπως το Facebook, το YouTube και το TikTok έχουν ενισχύσει τους μηχανισμούς ελέγχου της παραπληροφόρησης. Ωστόσο, δεν λείπουν οι καταγγελίες ότι η εφαρμογή αυτών των πολιτικών είναι επιλεκτική, με τις αντιπολεμικές φωνές να περιορίζονται πιο εύκολα.

Την ίδια στιγμή, οι δείκτες εμπιστοσύνης στους θεσμούς καταγράφουν χαμηλά επίπεδα. Λιγότερο από το ένα τρίτο των πολιτών δηλώνει ότι εμπιστεύεται κυβέρνηση, ΜΜΕ και Κογκρέσο, κάτι που αφήνει χώρο σε εναλλακτικές —και συχνά ακραίες— αφηγήσεις να κερδίζουν έδαφος [23].

Η διεθνής διάσταση: σύμμαχοι και αντίπαλοι

Η εσωτερική κρίση στην Αμερική  δεν εξελίσσεται απομονωμένα. Αντίθετα, σύμμαχοι και αντίπαλοι την παρακολουθούν στενά, γνωρίζοντας ότι οι επιπτώσεις ξεπερνούν τα αμερικανικά σύνορα.

Στην Ευρωπαική Ένωση, η κατάσταση δημιουργεί αμηχανία. Οι κυβερνήσεις κρατούν επίσημα σκληρή στάση απέναντι στο Ιράν, όμως οι κοινωνίες εμφανίζονται διχασμένες. Σε πόλεις όπως το Βερολίνο και το Παρίσι, όπου υπάρχουν σημαντικά οικονομικά συμφέροντα, η ένταση δυσκολεύει τους σχεδιασμούς και γεννά αμφιβολίες για τη στάση της Ουάσιγκτον [24].

Η Ρωσία και η Κίνα βλέπουν την κατάσταση από διαφορετική οπτική. Η Μόσχα αξιοποιεί επικοινωνιακά τις αμερικανικές αντιφάσεις, ενώ το Πεκίνο επιχειρεί να ενισχύσει τη διπλωματική του παρουσία στη Μέση Ανατολή, προβάλλοντας ρόλο διαμεσολαβητή [25].

Στη Μέση Ανατολή, η ένταση έχει ήδη διαταράξει τις ισορροπίες. Το Ισραήλ βρίσκεται μπροστά σε ένα πιο αβέβαιο περιβάλλον, ενώ οι χώρες του Κόλπου βλέπουν τις προσπάθειες προσέγγισης να δοκιμάζονται. Η Σαουδική Αραβία κρατά επιφυλακτική στάση και το Ιράν, παρά τα πλήγματα, επιχειρεί να ενισχύσει τη θέση του στον μουσουλμανικό κόσμο [26].

Το μέλλον μιας αυτοκρατορίας

Πάνω από την Ουάσιγκτον —και ευρύτερα πάνω από τις εξελίξεις— αιωρείται ένα βασικό ερώτημα: ποιος ελέγχει τελικά την αμερικανική εξωτερική πολιτική;

Η απάντηση δεν είναι πια αυτονόητη. Το αμερικανικό σύστημα, που για χρόνια παρουσιαζόταν ως σταθερό και θεσμικά θωρακισμένο, δείχνει σημάδια κόπωσης. Τα κέντρα επιρροής έχουν πολλαπλασιαστεί και συχνά λειτουργούν παράλληλα ή και ανταγωνιστικά: λόμπι, υπηρεσίες ασφαλείας, θρησκευτικές ομάδες και οικονομικά συμφέροντα κινούνται μέσα σε ένα σύνθετο και συχνά αδιαφανές πεδίο.

Συμπέρασματα

Σε αυτόν τον πόλεμο, η αλήθεια είναι το πρώτο θύμα.

Ο Charlie Kirk είναι νεκρός, ο Tucker Carlson αντιμετωπίζει σοβαρές νομικές κατηγορίες και ο Joe Kent ερευνάται. Παρ’ όλα αυτά, οι απόψεις και οι φωνές τους συνεχίζουν να βρίσκουν απήχηση σε πολλούς Αμερικανούς που βλέπουν τη χώρα τους να εισέρχεται σε μια παρατεταμένη σύγκρουση, χωρίς να νιώθουν ότι εκπροσωπούνται τα δικά τους συμφέροντα. Παράλληλα, η Candace Owens, με τη δημόσια παρουσία και την πολιτική της ρητορική, ενισχύει την επιρροή της στην αμφισβήτηση της κυρίαρχης αφήγησης, δρώντας ως φωνή για όσους νιώθουν περιθωριοποιημένοι.

Το κρίσιμο  ερώτημα  είναι αν αυτές οι φωνές θα βρουν χώρο να εκφραστούν, ή αν η Αμερική του 2026 είναι πια μια χώρα όπου η αμφισβήτηση έχει κόστος. Και σε αυτή την περίπτωση, το ερώτημα δεν είναι πια ποιος κερδίζει τον πόλεμο στο Ιράν, αλλά αν η ίδια η αμερικανική δημοκρατία μπορεί να επιβιώσει από τη νίκη του.

Επί της ουσίας παραμένει το βασικό ερώτημα: ποιος καθορίζει τελικά την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ;

Οι απαντήσεις διαφέρουν. Από τη μία, υπάρχει η θεσμική οπτική, που δίνει τον πρώτο λόγο στις εκλεγμένες κυβερνήσεις. Από την άλλη, μια πιο κριτική προσέγγιση τονίζει τον ρόλο λόμπι, κρατικών υπηρεσιών και οικονομικών συμφερόντων.

Σε κάθε περίπτωση, πολλοί από τους ισχυρισμούς που κυκλοφορούν —ιδίως γύρω από δολοφονίες, πιέσεις ή παρασκηνιακές αποφάσεις— δεν έχουν επιβεβαιωθεί και χρειάζονται προσεκτική αξιολόγηση

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

1. Pew Research Center – Public Trust Data
2. Reuters / AP – Πολιτικές εξελίξεις ΗΠΑ
3. Συνεντεύξεις και ανεξάρτητα μέσα (μη επιβεβαιωμένα στοιχεία)
4. U.S. Department of Justice – διαδικασίες FARA
5. AIPAC official publications
6. CUFI reports
7. Foreign Affairs – US foreign policy debates
8. Academic literature on lobbying (Mearsheimer & Walt)
9. Media analysis (Fox News archives)
10. CNN / BBC reports για Carlson
11. Δηλώσεις Trump (public record)
12. Δηλώσεις/συνεντεύξεις (ανεπιβεβαίωτες)
13. Νομικές πηγές FBI leaks cases
14. Δημόσιες παρεμβάσεις Candace Owens
15. Social media analytics reports
16. Political science literature (Deep State theory)
17. Grayzone (μη επιβεβαιωμένες αναφορές)
18. The Intercept (στρατιωτικές διαρροές)
19. The Grayzone – Αναλύσεις και δημοσιεύματα για την πολιτική ΗΠΑ–Ιράν και διαρροές από κύκλους πληροφοριών.
20. Αναφορές σε εναλλακτικά μέσα και ανεξάρτητα blogs για εσωτερικές διαφωνίες εντός της Central Intelligence Agency (ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες).
21. Συζήτηση και αναπαραγωγή σχετικών ισχυρισμών σε πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης και μη παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης (μη επαληθευμένες πηγές).
22. Διπλωματικές αναλύσεις Μέσης Ανατολής
23. Πολιτική χρηματοδότηση ΗΠΑ
24. White House reporting (media reconstructions)
25. Congressional voting records
26. Studies on misinformation & polarization
27. EU foreign policy papers
28. Geopolitical analyses (Russia/China)
29. Middle East strategic reports

Τι διακυβεύεται στη Μέση Ανατολή

Κλεάνθης Γρίβας

19-03-2026

Αιτία όλων των πολέμων είναι η τάση για επέκταση

που είναι ενδιάθετη στο DNA κάθε εξουσίας, μικρής ή μεγάλης

▪ ΗΠΑ: Από την πρώτη αποικία-χωριό  (1607) σε υπερδύναμη (20ος αιώνας)

▪ Οι Διαρκείς πόλεμοι ως επιδίωξη της «διαρκούς ειρήνης»

▪ Ο στόχοι της αμερικανικής επιθετικότητας

▪ Η Δυτική Ευρώπη ως αμερι­κανικό προτεκτοράτο

▪ Σιωνισμός και Αντισημιτισμός – και η συγκρότηση του κράτους του Ισραήλ

▪ Οι ΗΠΑ είναι «πληρεξούσιος» του Ισραήλ και όχι το Ισραήλ «πληρεξούσιος» των ΗΠΑ

▪ Εβραίοι Σιωνιστές του Ισραήλ και Αμερικάνοι Χριστιανο-σιωνιστές των ΗΠΑ

 ΗΠΑ: Από την πρώτη αποικία-χωριό  (1607) σε υπερδύναμη (20ος αιώνας)

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, μετά τη δημιουργία της πρώτης αγγλικής αποικίας στο Τζέιμσταουν της Βιρτζίνια το 1607, οι άποικοι μετακινούνταν ολοένα και περισσότερο προς τα δυτικά, αντιμετωπίζοντας τους ντόπιους Αμερικανούς με φρικαλέα βάρβαρους και αιματηρούς πολέμους, με σφαγές, μεταδοτικές ασθένειες, αναγκαστικές μετακινήσεις πληθυσμών, εγκλεισμούς σε καταυλισμούς–στρατόπεδα συγκέντρωσης και γενοκτονία.

• Το 1898, οι ΗΠΑ –έχοντας ολοκληρώσει την εσωτερική τους διαμόρφωση με την γενοκτονία των ιθαγενών κατοίκων των κατακτημένων περιοχών μέσω ενός ολοκαυτώματος που δεν έχει αναγνωριστεί μέχρι τώρα από την αμερικανική κυβέρνηση– ήταν έτοιμες για την έξοδό τους στη διεθνή σκηνή: με τον πεντάμηνο Αμερικανο–Ισπανικό Πόλεμο (Απρίλιος – Αύγουστος 1898), που προκλήθηκε από τις ΗΠΑ, με αφορμή μια μυστηριώδη έκρηξη στο αμερικάνικο θωρηκτό Maine στην Αβάνα, οι ΗΠΑ κατέλαβαν ισπανικές κτήσεις (Φιλιππίνες, Γκουάμ, Πουέρτο Ρίκο), εξασφάλισαν την ανεξαρτησία της Κούβας, και καθιερώθηκαν ως κυρίαρχη δύναμη στον Ειρηνικό και την Καραϊβική (Συνθήκη του Παρισιού του 1898).
• Είκοσι χρόνια αργότερα, οι ΗΠΑ με την -σκοπίμως καθυστερημένη- είσοδό τους στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο (1914-1918) που είχε ως αποτέλεσμα να διαλυθούν τέσσερεις αυτοκρατορίες (Ρωσική, Γερμανική, Οθωμανική και Αυστροουγγρική) και να αποδυναμωθούν δύο (Βρετανική και Γαλλική), έδωσαν τέλος σε έναν αιώνα κυριαρχίας της Ευρώπης εν συνόλω στη διεθνή σκηνή (που διάρκεσε από την Συνθήκη της Βιέννης το 1815 μέχρι την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1914) .
• Με τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο (1939-1945) ολοκληρώθηκε η διαδικασία της οριστικής αναγωγής των ΗΠΑ σε παγκόσμια υπερδύναμη και η διαίρεση της Ευρώπης σε δύο ζώνες επιρροής, μία των Ηνωμένων Πολιτειών (η δυτική) και μία της Σοβιετικής Ενωσης (η ανατολική), με βάση τη «συμφωνία των ποσοστών» μεταξύ Τσόρτσιλ – Στάλιν (Μόσχα 9 -10 Οκτωβρίου 1944), η οποία επικυρώθηκε από τους «τρεις μεγάλους», Ρούζβελτ, Τσόρτσιλ, Στάλιν στη Διάσκεψη της Γιάλτας (Κριμαία, 4-11 Φεβρουαρίου 1945), μετατρέποντας τα κράτη της δυτικής και της ανατολικής Ευρώπης σε φόρου υποτελή στις ΗΠΑ και την ΕΣΣΔ, αντιστοίχως.

Εκτοτε, «κεντρικός και αμετάλλακτος στόχος της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και μοναδικός λόγος των κινητοποιήσεων της μεγαλύτερης στρατιωτικής μηχανής του κόσμου ήταν και παραμένει η συντήρηση και η διαρκής αναπαραγωγή ενός διεθνούς πλαισίου που διασφαλίζει τη ληστρική εκμετάλλευση του πλανήτη από την αμερικανική αυτοκρατορία, επιτρέποντας στις Ηνωμένες Πολιτείες, με το 5% του παγκόσμιου πληθυσμού, να σφετερίζονται και να καταναλώνουν κάθε χρόνο το 50% των παγκόσμιων πρώτων υλών που είναι απαραίτητες για τη συντήρηση του σημερινού τρόπου ζωής. Αυτό σημαίνει την διατήρηση της θέσης της στη διεθνή αρένα, πράγμα που γίνεται όλο και πιο δύσκολο καθώς αναδύονται νέοι ανταγωνιστές».

(Κλεάνθης Γρίβας: Πλανητική Κυριαρχία και «Ναρκωτικά» – εκδ. Λιβάνης, 1997 – Ιανός, 2006 )

Οι Διαρκείς πόλεμοι ως επιδίωξη της «διαρκούς ειρήνης»

Απ’ αυτή την άποψη, οι ΗΠΑ είναι υποχρεωμένες να επιδίδονται σε «διαρκούς πολέμους» που προβάλλονται ως επιδίωξη της «διαρκούς ειρήνης».

• Στην πρώτη μεταπολεμική περίοδο (1945-1989), οι ΗΠΑ ήταν μια υπερδύναμη στο πλαίσιο του διπολικού κόσμου που είχε προκύψει από το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο και, εκ των πραγμάτων, ήταν υποχρεωμένες να ρυθμίζουν την εξωτερική τους πολιτική με βάση την ύπαρξη του «αντίπαλου δέους», και τη διαχείριση του πυρηνικού τους οπλοστασίου, έχοντας πάντα κατά νου τη μη-παραβίαση μιας απόλυτης κόκκινης γραμμής: της «Εξασφαλισμένης Αμοιβαίας Καταστροφής» (που το αρκτικόλεξο στην αγγλική απόδοσή της – Mutual Assured Destruction – σχηματίζει τη λέξη MAD –Παραφροσύνη).

Σ’ αυτή τη φάση, οι δύο υπερδυνάμεις ποτέ δεν συγκρούστηκαν απευθείας μεταξύ τους, περιοριζόμενες πάντοτε σε «πολέμους δι΄ αντιπροσώπου» σε όποια σημεία του πλανήτη διαπιστώνονταν ότι υπήρχε σύγκρουση των συμφερόντων τους.

• Στη δεύτερη μεταβατική περίοδο (1990-2000), οι ΗΠΑ αναδείχθηκαν ως μοναδική υπερδύναμη στο πλαίσιο του σύντομου μονοπολικού κόσμου που προέκυψε από την κατάρρευση της ΕΣΣΔ (25 Δεκεμβρίου 1991), που σηματοδότησε το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, στη διάρκεια του οποίου οι ΗΠΑ ήταν υποχρεωμένες να διαμορφώνουν την εξωτερική τους πολιτική σε συνεργασία με τους υποτελείς «συμμάχους» τους και τα απομεινάρια των διεθνών οργανισμών που εκφράζανε την ανύπαρκτη «διεθνή νομιμότητα» κατά την προηγούμενη ιστορική φάση (όπως ο ΟΗΕ), μέχρι να καλυφθούν τα κενά επιρροής και εξουσίας που δημιουργήθηκαν από την ανατροπή του διπολισμού.
• Στη διανυόμενη τρίτη περίοδο (2001 και μετά), οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν την ανάδυση της Κίνας και της Ρωσίας που επιδιώκουν τη συμμετοχή τους στη διαμόρφωση της νέας διεθνούς τάξης η οποία θα καλύψει αναπόφευκτα το κενό που δημιουργήθηκε από την ανατροπή της προηγούμενης.

Σ΄ αυτή τη φάση οι ΗΠΑ διακανονίζουν την εξωτερική τους πολιτική εντελώς ανεξάρτητα και θα χρησιμοποιήσουν όλα τα μέσα που διαθέτουν (στρατιωτικά, πολιτικά, οικονομικά και διπλωματικά) απαλλαγμένες πλέον από τους περιορισμούς που τους επιβάλλονταν άχρηστους υποτελείς «συμμάχους» και νεκρούς πλέον διεθνείς οργανισμούς.

Η φάση αυτή άνοιξε στις 11/9/2001 με την τηλεοπτική επίθεση στους δίδυμους πύργους (που προβλήθηκε ως τρομοκρατική ενέργεια κάποιων ορεσίβιων που διαβίωναν στις σπηλιές του Αφγανιστάν) και τη δήθεν επίθεση στο Πεντάγωνο, στην οποία δεν βρέθηκε κανένα ίχνος του δήθεν «καταστραφέντος» αεροπλάνου.

Όπως τόνισα την ημέρα της «επίθεσης» στην εκπομπή της ΕΡΤ3 «Έκτακτη Επικαιρότητα» του Παντελή Σαββίδη, στις 11/9/2001 ώρα 8.30 μ.μ. (ελληνική ώρα), μόλις 4 ώρες μετά το χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους):

«Κατά τη γνώμη μου, τα χτυπήματα αυτά εκδηλώθηκαν στο πλαίσιο ενός τεράστιου στρατιωτικο-πολιτικού πραξικοπήματος από ορισμένες ελίτ της αμερικανικής ακροδεξιάς, που είχε ως στόχο (α) την πλήρη ανατροπή του συσχετισμού των δυνάμεων μεταξύ των ελίτ της εξουσίας στο εσωτερικό των ΗΠΑ και (β) τη ριζική αναδιάταξη της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής στην κατεύθυνση του μετασχηματισμού των ΗΠΑ από υπερδύναμη σε Αυτοκρατορία».

[Βλ. Τα Φαντάσματα της 11/9/2001, https://grivas.info/tromokratia/211-11-2001-1-11-2001]

Σ’ αυτές τις συνθήκες, η γεωπολιτική πραγματικότητα διαμορφώνεται με βάση τη στρατιωτική ισχύ και κάθε εκδήλωση περιφερειακής ανυπακοής απέναντι στη Νέα Ρώμη αντιμετωπίζεται με την ωμή στρατιωτική βία. Εξ’ ου και η αλυσίδα των αμερικανικών στρατιωτικών επεμβάσεων σε πλείστα όσα σημεία του πλανήτη, με τη συνεργασία ενός εσμού τέως ή δήθεν «διανοουμένων» που έχουν μεταμορφωθεί σε «κομισάριους» του νέου αφέντη και ενός πλήθους Κυβερνητικών «Μη-Κυβερνητικών» Οργανώσεων.

Ο στόχοι της αμερικανικής επιθετικότητας

Η αμερικανο-βρετανική εισβολή και κατοχή στο Ιράκ δεν αφορούσε μόνο στα πετρελαϊκά αποθέματα αυτής της χώρας (δεδομένου ότι αυτά μπορούσαν να ελεγχθούν με πολλούς άλλους τρόπους). Αφορούσε την  πρωτίστως την ανέφικτη προσπάθεια για αμερικανική πλανητική κυριαρχία.

«Όπως τονίζεται στο «Project for the New American Century» (το σχέδιο των ΗΠΑ για παγκόσμια κυριαρχία που αποτελεί τη στρατηγική βίβλο της χούντας του Μπους), στόχος είναι “η συντήρηση της αμερικανικής στρατιω­τικής κυριαρχίας, η εξασφάλιση της αμερικανικής γεωπολιτικής ηγεμονίας και η διατήρηση της αμερικανικής ειρήνης”. Κι αυτό συνεπάγεται:

1) Την επιβολή πλήρους αμερικανικού ελέγχου στη Μέση Ανατολή, πράγμα που σημαίνει ότι, σύμφωνα με την  αυτοκρατορική «λογική», οι επόμενοι στόχοι θα είναι το Ιράν και η Συρία, εάν δεν «ενσωματωθούν» με πολιτικά, οικονομικά και διπλωματικά μέσα.

2) Την εξουδετέρωση της Ρωσίας και την περιστολή της εξάπλωσης της Κίνας. Αυτό προϋποθέτει την «ιρακινοποίηση» του Ιράν (που αποτελεί βασικό παράγοντα στη διεθνή ενεργειακή σκακιέρα, δεδομένου ότι διαθέτει το 20% των παγκόσμιων αποθεμάτων πετρελαίου και το 16% των παγκόσμιων αποθεμάτων φυσικού αερίου).

3) Την πλήρη καθυπόταξη και ενσωμάτωση της Ευρώπης στο σχεδιασμό της Pax Americana, με τρόπο ώστε να αποφευχθεί η πιθανότητα της ολοκλήρωσης της ευρωπαϊκής ενοποίησης (που θα μπορούσε να αποτελέσει αντίπαλο πόλο στη μονοκρατορία των ΗΠΑ).»

[Κλεάνθης Γρίβας: «Αμερικάνικη Αυτοκρατορία» – Εν όψει μιας νέας επίθεσης στο Ιράν, Περιοδικό Πλατεία, Μάϊος 2006]

Η Δυτική Ευρώπη ως αμερι­κανικό προτεκτοράτο

Η αδυναμία της Ευρώπης να συγκροτήσει μια ενιαία στάση απέναντι στον Αμερικανό «προστάτη», οφείλεται στο γεγονός ότι από το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι σήμερα ποτέ δεν υπήρξε μια ευρω­παϊκή «Ευρώπη». Όπως το θέτει ο Zbigniew Brzezinski:

«Η σκληρή αλήθεια είναι ότι η Δυτική Ευρώπη (και σε αυξανόμενο βαθμό επίσης η Κεντρική Ευρώπη) παραμένει σε μεγάλο βαθμό αμερι­κανικό προτεκτοράτο, με τα συμμαχικά κράτη να θυμίζουν τους παλιούς φόρου υποτελείς». («Η Μεγάλη Σκακιέρα», 1997, σελ. 110).

Συνεπώς, το ζήτημα δεν έγκειται στο εάν οι Ευρωπαίοι θα υποβιβαστούν σε κάτι που είναι ήδη (δηλαδή, σε υποτελείς των ΗΠΑ), αλλά το εάν έχουν την πολιτική βούληση να πάψουν να είναι υποτελείς. Για να επιτευχθεί αυτό, οι Ευρωπαίοι θα πρέπει να αποτινάξουν τον Αμερικανό αποικιοκράτη που έχουν εσωτερικεύσει, και να θέσουν κάποτε επί τάπητος τη διεκδίκηση του οράματος του Ντε Γκολ για «μια ενωμένη Ευρώπη από τον Ατλαντικό μέχρι τα Ουράλια».

Μια τέτοια Ευρώπη θα μπορούσε να αποτελέσει το μοναδικό αντίπαλο δέος απέναντι στην Αμερικανική μονοκρατορία, γιατί συγκροτεί μια υπερδύναμη που είναι απολύτως αυτάρκης από άποψη ενέργειας, πρώτων υλών, ανθρώπινου δυναμικού, διατροφικών μέσων και άμυνας (διαθέτοντας το δεύτερο μεγάλο πυρηνικό οπλοστάσιο στον κόσμο), μια υπερδύναμη μπροστά στην οποία οι ΗΠΑ θα αποτελούσαν δύναμη δεύτερης κατηγορίας εάν πάρει κανείς υπόψη ότι είναι πλήρως εξαρτημένες από την καταλήστευση και την εισαγωγή του 90% των πρώτων υλών που είναι αναγκαίες για τη συντήρηση της οικονομικής και στρατιωτικής τους ισχύος.

Αλλα, οι εμφανώς διανοητικά υπολειπόμενοι και ψυχικά διαταραγμένοι Ευρωπαίοι δήθεν «ηγέτες», ως τυπικά προϊόντα και υπηρέτες ενός  υπερεθνικού βαθέως κράτους, αδυνατούν ακόμη και να σκεφτούν μια τέτοια δυνατότητα.

Σιωνισμός, Αντισημιτισμός και η συγκρότηση του κράτους του Ισραήλ 

Η ιστορία του κράτους του Ισραήλ είναι η ιστορία της βίαιης κατάκτησης της Παλαιστίνης από τους Ευρωπαίους Εβραίους Σιωνιστές εποίκους, που προέρχονται κυρίως από τις πλέον καθυστερημένες περιοχές της Ανατολικής Ευρώπης, οι οποίοι προσπάθησαν να δημιουργήσουν ένα εβραϊκό κράτος σε μια γη που κατοικούνταν από αραβικό πληθυσμό.

Ο βίαιος αποικισμός της Παλαιστίνης επιτεύχθηκε μέσω ενός σιωνιστικού ολοκαυτώματος σε βάρος των Παλαιστίνιων από έναν λαό που λησμόνησε ότι έξι εκατομμύρια ομοεθνείς του υπήρξαν τραγικά θύματα του ναζιστικού ολοκαυτώματος, στο οποίο αναφέρονται κατά κόρον οι εν εξουσία Σιωνιστές ως μέσο για την ακύρωση κάθε κριτικής κατά του Ισραήλ, παρακάμπτοντας εντέχνως την ιστορική διδαχή ότι όλα τα αποικιακά σχέδια είναι παντού και πάντα ρατσιστικά και γενοκτονικά, περιλαμβάνοντας την εθνοκάθαρση των ιθαγενών πληθυσμών.

Για τους Σιωνιστές, οποιαδήποτε κριτική στο Σιωνισμό και στο κράτος του Ισραήλ χαρακτηρίζεται ως έκφραση αντισημιτισμού, παρέχοντας τους μια ασπίδα για οποιοδήποτε έγκλημα διαπράττουν.

• Ο Σιωνισμός είναι μια επεκτατική πολιτική ιδεολογία που, όπως κάθε πολιτική ιδεολογία υπόκειται νομίμως σε κριτική – θετική από τους αποδέκτες της και αρνητική από τους επικριτές της. Ενώ,
• Ο αντισημιτισμός είναι μια φονική ρατσιστική ιδεολογία που, όπως όπως κάθε ρατσιστική ιδεολογία, είναι απολύτως καταδικαστέα αφεαυτής γιατί επιδιώκει την εξόντωση οιουδήποτε γι’ αυτό που είναι και όχι γι’ αυτό που κάνει σε βάρος τρίτων.

Πολύ πριν δημιουργηθεί το κράτος του Ισραήλ το 1948, με μια λογικά διαστροφική ταχυδακτυλουργία, οι Σιωνιστές ταύτισαν τον αντισημιτισμό με κάθε κριτική στον σιωνισμό, χαρακτηρίζοντας την ως αντισημιτισμό. Ετσι, μια καταδικαστέα φονική ρατσιστική ιδεολογία τέθηκε στην υπηρεσία μιας επεκτατικής πολιτικής ιδεολογίας που είναι υπεράνω κάθε κριτικής.

Οι ΗΠΑ είναι «πληρεξούσιος» του Ισραήλ και όχι το Ισραήλ «πληρεξούσιος» των ΗΠΑ

Μέχρι σήμερα, οι Μεγάλες Δυνάμεις δεν πολεμούσαν ποτέ απευθείας μεταξύ τους. Και όπου συγκρούονταν τα συμφέροντά τους, πάντοτε πολεμούσαν η μία την άλλη δι’ «αντιπροσώπων» τους κάποιες μικρές δυνάμεις. Αυτό διασφάλιζε το απαραβίαστο του απόλυτου κανόνα της «Αμοιβαίας Εξασφαλισμένης Καταστροφής» (που το αρκτικόλεξό της στην αγγλική σχηματίζει τη λέξη MAD που σημαίνει ΠΑΡΑΦΡΟΣΥΝΗ), αποτρέποντας τον πυρηνικό αφανισμό του πλανήτη.

Αυτό ίσχυε σε όλους τους φονικούς πολέμους που διέπραξαν μέχρι σήμερα όλοι οι ιμπεριαλισμοί και ιδιαίτερα ο αμερικανικός, στην Κορέα, το Βιετνάμ, την Καμπότζη, το Λάος, τη Γιουγκοσλαβία, το Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Λιβύη, τη Συρία, τη Νικαράγουα και αλλού.

Αλλά στον εν εξελίξει πόλεμο κατά του Ιράν (που διεξάγεται στο πλαίσιο του σημερινού ανάποδου κόσμου) η σχέση αυτή φαίνεται ότι έχει ανατραπεί: μια μικρή δύναμη, το Ισραήλ,  πολεμάει έχοντας ως «αντιπρόσωπό» της μια μεγάλη δύναμη, τις ΗΠΑ. Άραγε η ανατροπή αυτής της σχέσης θα οδηγήσει και στην παραβίαση του απόλυτου κανόνα της «Αμοιβαίας Εξασφαλισμένης Καταστροφής» (MAD) και στον πυρηνικό αφανισμό του πλανήτη;.

Εβραίοι Σιωνιστές του Ισραήλ και Αμερικάνοι Χριστιανο-σιωνιστές των ΗΠΑ

Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή παρουσιάζει μια μοναδική ιδιομορφία: είναι πόλεμος μεταξύ δύο σκοταδιστικών θεοκρατιών: απ’ τη μια μεριά, η συμμαχία των Εβραίων Σιωνιστών του Ισραήλ και των φανατικών Αμερικανών ευαγγελικών Χριστιανο-σιωνιστών των ΗΠΑ (του ισχυρότερου λόμπι που καθορίζει την αμερικάνικη εξωτερική πολιτική), από την άλλη, μια σκοταδιστική θεοκρατία του Ιράν, και στη μέση τα αιώνια θύματα, οι άμαχοι.

Είναι ένας πόλεμος που ξεδιπλώνεται με πολλές διαστάσεις: μια ιδεολογική (αγώνας ενάντια στον ισλαμισμό), μια αποικιακή (κατάκτηση του «ζωτικού χώ­ρου»), μια φυλετική και ρατσιστική (υποδούλωση ή εξάλειψη των Παλαιστινίων), και μια ιμπεριαλιστική (με το οικονομικό και γεωπολιτικό περιεχόμενο του όρου). Ενας πόλεμος στο διαστροφικό πλαίσιο των διαρκών πολέμων που προβάλλονται ως πόλεμοι για μια «διαρκή ειρήνη».

Είναι ένας πόλεμος στην αλυσίδα των πολέμων που διαψεύδουν την κατηγορηματική διαβεβαίωση του Ηρόδοτου σύμφωνα με την οποία «κανένας δεν είναι τόσο ανόητος ώστε να διαλέγει τον πόλεμο αντί για την ειρήνη», γιατί η συναισθηματική πανούκλα του εθνικισμού, του ρατσισμού και της πατριδο-πολεμοκαπηλείας σαρώνει εξακολουθητικά όλη επιφάνεια του πλανήτη, και σέρνει διαρκώς τα κράτη στον χωρίς επιστροφή δρόμο της στρατιωτικής σύγκρουσης, επιβάλλοντας ως λογική την διανοητική διαστροφή για την οποία προειδοποιούσε ο George Orwell στο 1984: «Ο Πόλεμος είναι Ειρήνη. Η Ελευθερία είναι Σκλαβιά. Η Άγνοια είναι Δύναμη».

Ο αποικιοκρατικός και ιμπεριαλιστικός ΕΥΡΩΠΑΙΚΟΣ ΑΙΩΝΑΣ πήρε τέλος με ένα  Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1914-1918. Το ερώτημα είναι τί θα χρειαστεί να πληρώσει η ανθρωπότητα για το εν εξελίξει τέλος του ιμπεριαλιστικού ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟΥ ΑΙΩΝΑ.

«Ο Πόλεμος είναι Ειρήνη. Η Ελευθερία είναι Σκλαβιά. Η Άγνοια είναι Δύναμη»

Προσωπική δήλωση: Δεν μου προκαλεί καμιά θλίψη η αλληλο-εξόντωση των αξιωματούχων του βαθέως κράτους του Ισραήλ, του Ιράν, των ΗΠΑ, της Κίνας και όποιας άλλης κρατικής εξουσίας, που είναι υπεύθυνοι για μαζικές σφαγές εκατομμυρίων αμάχων. Κατά την άποψή μου, είναι έκφραση μιας καλοδεχούμενης παρέμβασης τού από «μηχανής θεού», που ενυπάρχει σε όλες τις ενδο-εξουσιαστικές συγκρούσεις, αποδίδοντας μερικώς δικαιοσύνη. Γιατί, η δολοφονία αμάχων ήταν και θα είναι πάντα ένα ειδεχθέστατο έγκλημα, ανεξάρτητα από ποιός το διαπράττει και για ποιο λόγο.

Κλεάνθης Γρίβας