New video shows hero’s welcome at police station for Hrant Dink’s murderer

Από

January 25, 2017

Nine-and-a-half years after the assassination of Turkish-Armenian journalist and editor-in-chief of the Agos weekly Hrant Dink, a pro-government TV channel released footage that was shot in a police station in Samsun province showing that Ogün Samast, Dink’s assassin, was given a hero’s welcome by police officers and gendarmes 36 hours after the murder.

The video, believed to have been shot by a police officer, shows that Samast is congratulated by the police officers for the Dink murder and asked to strike “a nice pose” for the camera. A police officer behind the camera tells Samast, “Well done, my boy [for killing Dink],” and asks him to show the Turkish flag to the camera.

One of the police officers in uniform is also heard saying to Samast, who seems nervous because of the video footage, “I am a son of ….. if you see this footage in newspapers and media outlets in the future.”

On Sept. 6, another pro-government TV station, A Haber, also broadcast footage showing that six former gendarmerie intelligence officers, who are currently on trial over links to the faith-based Gülen movement, were complicit in the 2007 murder of Dink, a claim already raised by two journalists several years ago who are now under heavy government pressure due to their links to the movement.

Journalists Adem Yavuz Arslan and Bayram Kaya, who used to work for the Bugün and Zaman dailies, respectively, wrote about the involvement of gendarmerie officers in the Dink murder in books they published several years ago. Both Zaman and Bugün were closed by the government following the failed coup attempt on the grounds that they had links to the Gülen movement.

The footage was uncovered in the course of an investigation into the gendarmerie officers’ alleged involvement in a failed military coup attempt in Turkey on July 15, which the government accuses the Gülen movement of having masterminded. While pro-government media tries to put the blame for the Dink murder on Gülen sympathizers in the police force and gendarmerie, the footage strengthens suspicions that the intelligence officers were in close contact with the perpetrator of the murder, Ogün Samast.

Arslan, currently abroad, is being sought under an arrest warrant, while Kaya is among the dozens of journalists jailed after the coup attempt.

In his book, titled ”Bi Ermeni Var” (There is an Armenian), published in 2011, Arslan wrote about the involvement of gendarmerie officers in the Dink murder, but no legal action has yet been taken against them.

Lawyers association: Imprisoned Gülen followers subject to rape, nail extraction, object insertion

Από

pcuser

January 25, 2017

People imprisoned as part of a government crackdown on the Gülen movement are being systematically tortured in the most barbaric ways including rape, removal of nails and the insertion of objects into their anuses, according to the president of a leading lawyers association.

Allegations of ill-treatment of Turkey’s post-coup prisoners are becoming more widespread; in addition to accounts from relatives of the victims, associations, corporate figures and parliamentarians are raising concerns over extreme types of torture across the country.

“They remove the nails of colleagues [during detention] at police stations. Believe me, I saw people who underwent a colectomy after they were tortured with objects inserted into their anuses in prison and police stations,” Selçuk Kozağaçlı, the president of the Progressive Lawyers’ Association (ÇHD), said during the Ankara Bar Association’s general assembly on Oct 16.

“Did you know that soldiers, civil servants, judges, prosecutors and ordinary citizens affiliated with the movement are being systematically tortured?” Kozağaçlı asked audience.

“They are now being raped in prisons. … Why don’t you stand up [for them]?” he asked, condemning the inertia of those who supported the movement in the past.

Claiming that he was prisoned by judges affiliated with the movement, Kozağaçlı said that despite that he is against any kind of torture.

He also said he found it worrisome that 18 people have committed suicide after being linked to the movement since July 15. The Turkish government accuses the Gülen movement of masterminding a July 15 coup attempt despite repeated denials from the movement.

Amnesty International stated on July 24 that it had collected credible evidence that detainees in Turkey are beaten, tortured and on some occasions raped in official and unofficial detention centers across the country.

Turkey has detained more than 72,000 people and arrested some 34,000 over alleged links to the Gülen movement to date. More than 100,000 people have been either sacked or suspended from state positions.

Turkey Purge has received many tips from relatives and friends of people who were tortured in prisons after the coup attempt. (Turkey Purge)

Footage shows police ordering Kurdish kids to bare midriffs in security check

Από

pcuser

January 25, 2017

A video widely shared on Twitter on Friday night shows police patrolling the streets of Diyarbakır’s Sur district forcing schoolchildren and their parents to remove their coats and expose their midriffs to ensure they were carrying no explosives.

In the video, which was apparently recorded by other police officers in a patrol car during the days of armed clashes in the Kurdish-populated region, a police officer stops schoolchildren aged between 10 and 12 for a security check, asking them to remove their coats and expose their midriffs despite the cold weather.

The officer also stops women with the youngsters and asks them to do likewise in various similar footage.

Police officers in the patrol car are heard speaking about the children and women, sometimes pejoratively, and calling them “terrorists.”

Following the breakdown of a cease-fire in July 2015, clashes broke out between people affiliated with the terrorist Kurdistan Workers’ Party (PKK) and Turkish security forces. In response to declarations of “self-governance,” the building of barricades and digging of trenches in Sur, the central district of Diyarbakır, and other towns across the Southeast, authorities began imposing 24-hour curfews and carrying out security operations.

On Dec. 11, 2015, an indefinite 24-hour curfew was declared in six of Sur’s 15 neighborhoods, preventing people from leaving their homes even to buy essential food or medical supplies. Police reportedly used loudspeakers to order people to leave. Water and electricity were cut for extended periods, while homes were rocked by army shells and peppered with bullets.

The clashes in Sur ended in March 2016, but the curfew has remained in large parts of the district. Following the forced evictions, almost all properties have been expropriated by Turkish authorities, with many buildings also demolished. Although return has been made almost impossible by the curfew and the destruction, some residents have ventured back only to find their homes ransacked and possessions looted or destroyed.

Affaire Penelope Fillon : le parquet national financier ouvre une enquête

Από

pcuser

January 25, 2017

Penelope Fillon est accusée par “Le Canard enchaîné” d’avoir été rémunérée 500 000 euros pour un emploi fictif aux côtés de son époux, François Fillon.

François Fillon a dénoncé un article misogyne. © AFP/ PHILIPPE LOPEZ

Le parquet national financier a annoncé l’ouverture mercredi d’une enquête préliminaire à la suite des révélations du Canard enchaîné sur des suspicions d’emploi fictif de l’épouse de François Fillon comme attachée parlementaire de son mari et de son suppléant à l’Assemblée nationale. L’enquête a été ouverte pour « détournement de fonds publics, abus de biens sociaux et recel de ces délits » et confiée à l’Office central de lutte contre les infractions financières et fiscales (OCLCIFF), a précisé le parquet dans un communiqué.

Le Canard enchaîné a révélé que Penelope Fillon, sans profession connue, a été la collaboratrice parlementaire de son mari, ce dont personne n’avait connaissance jusqu’à présent, y compris dans le milieu des collaborateurs du parti Les Républicains. « Au total, Penelope aura perçu environ 500 000 euros brut sur les caisses parlementaires », selon l’hebdomadaire. Le Canard affirme également que Penelope Fillon a été salariée, entre mai 2012 et décembre 2013, de la Revue des deux mondes, propriété de Marc Ladreit de Lacharrière, PDG de Fimalac et ami de François Fillon. Elle touchait alors environ 5 000 euros brut par mois. En déplacement mercredi en Gironde, François Fillon, candidat LR à la présidentielle, a dénoncé des « boules puantes » au sujet de l’article de l’hebdomadaire satirique.

Emploi fictif ?

D’après Le Canard, Penelope Fillon a été attachée parlementaire de François Fillon entre 1998 et 2002 quand il était député de la Sarthe, puis, de 2002 à 2007, de son suppléant à l’Assemblée nationale quand son époux est entré au gouvernement comme ministre des Affaires sociales et du Travail. En 2012, Penelope Fillon a de nouveau été rémunérée « pendant six mois au moins » quand François Fillon est redevenu député, après cinq ans à Matignon, ajoute le journal. Le fait d’embaucher des proches – conjoints ou enfants par exemple – comme collaborateurs à l’Assemblée ou au Sénat n’est pas interdit pour les parlementaires, à condition que ce ne soit pas un emploi fictif. Quelque 10 à 15 % des 900 parlementaires français emploient un membre de leur famille, d’après des chiffres obtenus pour la première fois en juillet 2014 grâce aux déclarations d’intérêts des parlementaires.

Mais Le Canard enchaîné met en doute la réalité du travail de l’épouse de l’ancien Premier ministre. Citée par le journal, une collaboratrice de François Fillon de l’époque dit « n’avoir jamais travaillé avec elle ». Président de l’Assemblée de 2007 à 2012, et secrétaire général de LR, Bernard Accoyer est venu à la rescousse mercredi matin : « Je l’ai souvent vue participer à ses travaux. Je l’ai vue dans de multiples circonstances, y compris à l’Assemblée nationale », a-t-il assuré sur France Inter. Patron des députés PS, Olivier Faure, interrogé par l’Agence France-Presse, estime que « ce n’est pas la même chose de l’avoir croisée comme femme de à l’Assemblée ou de savoir si elle a effectué un travail effectif ». « On ne peut pas dire qu’on est le candidat de l’honnêteté, de la transparence et ne pas être en capacité de répondre à ces sujets », a fustigé Manuel Valls.

Un collaborateur de droite, qui travaille de longue date à l’Assemblée, a confié à l’Agence France-Presse que « beaucoup de gens » étaient « déçus au groupe et tombent des nues », parce que François Fillon s’était construit avec une image « d’homme intègre ». « Je crois que des preuves pourraient être apportées et peut-être même faudrait-il qu’elles soient apportées rapidement, ce qui éviterait de faire enfler une polémique », alors que « tout le monde est un peu à fleur de peau » dans un climat de « défiance envers les politiques », a plaidé le député LR Philippe Gosselin, dans les couloirs du Palais-Bourbon.

SOURCE AFP

Le Point.fr

Το Brexit, η Μέι και τα καυτά ερωτήματα

Από

anixneuseis

January 25, 2017

Τα αναπάντητα ερωτήματα στη στρατηγική της Μεγάλης Βρετανίας για το Brexit. Το κόστος μιας συμφωνίας ελεύθερου εμπορίου και ο πονοκέφαλος της έγκρισης από όλα τα κράτη-μέλη.

Η ομιλία της Βρετανίδας πρωθυπουργού Τερέζα Μέι την περασμένη Τρίτη απάντησε στο μεγαλύτερο ερώτημα που εκκρεμούσε αναφορικά με την επικείμενη αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ευρωπαϊκή Ένωση: Δεν θα προσπαθήσει να παραμείνει στην ενιαία αγορά της ΕΕ. Αντιθέτως, όπως εξήγησε η Μέι, η κυβέρνησή της θα πιέσει για μια ολοκληρωμένη συμφωνία ελεύθερου εμπορίου με την Ευρωπαϊκή Ένωση, δίνοντας έμφαση στο ότι η ανάκτηση του ελέγχου επί της μεταναστευτικής πολιτικής θα έχει προτεραιότητα έναντι της παραμονής στην ενιαία αγορά. Όμως, αν και η ομιλία της αποσαφήνισε ορισμένα ερωτήματα αναφορικά με τη διαδικασία του Brexit και τη μελλοντική πορεία της Βρετανίας, ωστόσο άφησε αναπάντητα αρκετά μεγάλα ζητήματα.

Το κόστος μιας συμφωνίας ελεύθερου εμπορίου

Στην ομιλία της, η Μέι τόνισε δύο θέματα: την εθνική κυριαρχία και την εθνική ενότητα. Χαρακτήρισε το Brexit ως τρόπο ώστε το Ηνωμένο Βασίλειο να ανακτήσει την εθνική του κυριαρχία, ιδιαίτερα στο θέμα της μετανάστευσης (ένα από τα πιο «καυτά» θέματα της προ-δημοψηφισματικής εκστρατείας) αλλά και του εμπορίου και της νομοθέτησης. Είπε πως το Brexit θα δώσει τη δυνατότητα στη χώρα να μειώσει τη μετανάστευση, να αποκαταστήσει την πλήρη κυριαρχία του Κοινοβουλίου και να επαναφέρει την υπεροχή των βρετανικών δικαστηρίων και δικαστών. Όμως, σημείωσε, για να επιτευχθούν αυτοί οι σκοποί, το Ηνωμένο Βασίλειο πρέπει να φύγει από την ενιαία αγορά, μια περιοχή στην οποία κινούνται ελεύθερα άνθρωποι, αγαθά, υπηρεσίες και κεφάλαια, και να υπογράψει μια «ολοκληρωμένη, θαρραλέα και φιλόδοξη συμφωνία ελεύθερου εμπορίου» με την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Αποχωρώντας από την ενιαία αγορά, το Ηνωμένο Βασίλειο θα ανακτήσει τη δυνατότητα να διαπραγματεύεται όσες συμφωνίες ελεύθερου εμπορίου θέλει, περιλαμβάνοντας σε αυτές όσους οικονομικούς τομείς επιθυμεί. Η Μέι άφησε να εννοηθεί ότι εκτός από την επιδίωξη συμφωνίας με την ΕΕ, η κυβέρνησή της θα επιδιώξει να κλείσει εμπορικές συμφωνίες με τις ΗΠΑ, την Κίνα, την Ινδία, τη Βραζιλία και την Αυστραλία, εκτός των άλλων. Όμως υπάρχουν και αρνητικά στη στρατηγική αυτή: οι συμφωνίες ελεύθερου εμπορίου συνήθως χρειάζονται χρόνια διαπραγμάτευσης και γίνονται όλο και πιο δύσκολο να επικυρωθούν.

Μια συμφωνία ελεύθερου εμπορίου μεταξύ του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ειδικότερα, θα μπορούσε να αποδειχθεί δύσκολο να επιτευχθεί. Η περίπλοκη διαδικασία επικύρωσης της ΕΕ σημαίνει πως τα εθνικά (και σε ορισμένες περιπτώσεις περιφερειακά) κοινοβούλια και των 27 χωρών-μελών του μπλοκ έχουν τη δυνατότητα να ασκήσουν βέτο σε οποιαδήποτε συμφωνία.

Η προσφάτως επικυρωθείσα συμφωνία μεταξύ της ΕΕ και του Καναδά αποτελεί παράδειγμα των δυσκολιών της οριστικοποίησης συμφωνιών ελεύθερου εμπορίου με το μπλοκ. Η συγκεκριμένη συμφωνία, η οποία βρισκόταν υπό διαπραγμάτευση για σχεδόν μια δεκαετία, κόντεψε να «τιναχθεί στον αέρα» την τελευταία στιγμή από τις αντιρρήσεις που έφερε το περιφερειακό κοινοβούλιο του Βελγίου. Ομοίως, οι διαπραγματεύσεις ελεύθερου εμπορίου με το Ηνωμένο Βασίλειο θα δώσουν την ευκαιρία σε κράτη-μέλη της ΕΕ να απειλήσουν με βέτο προκειμένου να αποσπάσουν παραχωρήσεις που δεν συνδέονται κατ’ ανάγκη με τη διαδικασία του Brexit.

Σύμφωνα με τους κανόνες της ΕΕ, μετά την ανακοίνωση της πρόθεσης ενός κράτους μέλους να αποχωρήσει από το μπλοκ, οι δυο πλευρές έχουν στη διάθεσή τους δυο χρόνια για να διαπραγματευτούν και τους όρους της αποχώρησης, αλλά και τη δομή της μελλοντικής τους σχέσης. Δεδομένης της περιπλοκότητας των διαπραγματεύσεων, η περίοδος των δυο ετών μπορεί να παραταθεί –κάτι που ενδεχομένως θα είναι απαραίτητο καθώς οι πολλές λεπτομέρειες του Brexit βρίσκονται ακόμα υπό διαπραγμάτευση. Επιπλέον, αν και η Μέι είπε πως το Λονδίνο δεν ενδιαφέρεται να καταλήξει σε ένα «απεριόριστο μεταβατικό status», παραδέχθηκε πως μια σταδιακή εφαρμογή θα είναι απαραίτητη προκειμένου να δοθεί χρόνος στις επιχειρήσεις του Ηνωμένου Βασιλείου να προσαρμοστούν στο μετά-ΕΕ περιβάλλον. Όμως η παράταση θα χρειαστεί έγκριση από όλα τα κράτη-μέλη της ΕΕ, κάτι που θα τους έδινε ένα ακόμα «άνοιγμα» ώστε να προβάλουν απαιτήσεις.

Το θέμα είναι και πολιτικό

Ένας άλλος παράγοντας που θα επηρεάσει την κατεύθυνση των διαπραγματεύσεων, είναι πως οι κυβερνήσεις του πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα επιχειρήσουν να ισορροπήσουν την επιθυμία τους για εξεύρεση μιας ολοκληρωμένης συμφωνίας που θα διατηρεί το εμπόριο με τη Βρετανία, με την ανάγκη τους να στείλουν μήνυμα στους πολίτες τους ότι η αποχώρηση από το μπλοκ δεν είναι μια ανώδυνη διαδικασία.

Γνωστοποιώντας έναν από τους στόχους της διαπραγμάτευσης, η Μέι δήλωσε πως η κυβέρνησή της θα προσπαθήσει να διατηρήσει τα δικαιώματα passporting που επιτρέπουν σε επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στον χρηματοοικονομικό κλάδο της Βρετανίας να πωλούν τα προϊόντα τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση χωρίς να χρειάζονται επιπλέον εξουσιοδότηση. Πρότεινε μάλιστα η Βρετανία να προσφέρει πρόσβαση στην αυτοκινητοβιομηχανία της (μια σημαντική παραχώρηση για χώρες, όπως η Γερμανία) με αντάλλαγμα μια συμφωνία για τον χρηματοοικονομικό κλάδο.

Όμως το Βερολίνο και άλλες κυβερνήσεις θα προχωρήσουν στις διαπραγματεύσεις αυτές με το βλέμμα όχι μόνο σε οικονομικά ζητήματα, αλλά και στις εγχώριες ευρωσκεπτικιστικές δυνάμεις. Αν οι ψηφοφόροι στην Ευρωπαϊκή Ένωση εκλάβουν το Brexit ως μια επιτυχημένη διαδικασία για τη Βρετανία, τότε και άλλες χώρες θα μπορούσαν να απαιτήσουν να βγουν από το μπλοκ.

Τα ευρωσκεπτικιστικά πολιτικά κόμματα που θέλουν να φύγουν από το μπλοκ ή την ευρωζώνη, ενισχύονται σε βασικές χώρες της ΕΕ, όπως η Γαλλία, η Ολλανδία και η Ιταλία. Προβλέποντας την επιθυμία ορισμένων κυβερνήσεων να τηρήσουν σκληρή γραμμή έναντι της Βρετανίας, η Μέι προειδοποίησε πως μια προσπάθεια να τιμωρηθεί η χώρα της για την αποχώρηση θα ήταν πράξη «καταστροφικού αυτοτραυματισμού». Δεδομένου, όμως, ότι το Brexit θα δημιουργήσει προηγούμενο ώστε κράτη-μέλη να αποχωρήσουν από το μπλοκ, οι πολιτικοί υπολογισμοί θα είναι εξίσου σημαντικοί με τα οικονομικά συμφέροντα στη διαπραγματευτική διαδικασία.

Στην ομιλία της η Μέι τόνισε επίσης την εθνική ενότητα. Στη Σκοτία και τη Βόρεια Ιρλανδία, η πλειονότητα ψήφισε να παραμείνει στην Ευρωπαϊκή Ένωση, και η κυβέρνηση της Σκοτίας έχει εκφράσει ιδιαίτερα έντονα τις απαιτήσεις της το Ηνωμένο Βασίλειο να παραμείνει στην ενιαία αγορά.

Σε μια προσπάθεια να αντιμετωπίσει τις ανησυχίες τους, η Μέι ανακοίνωσε τη δημιουργία της Κοινής Υπουργικής Επιτροπής για τις Διαπραγματεύσεις με την ΕΕ, που θα δίνει στους αξιωματούχους καθενός εκ των αναπτυγμένων κυβερνήσεων του Ηνωμένου Βασιλείου την ευκαιρία να συμβάλουν στις διαπραγματεύσεις για το Brexit. Αυτό όμως είναι απίθανο να ικανοποιήσει τις περιφερειακές κυβερνήσεις.

Αν και οι ψηφοφόροι στη Σκοτία είπαν «όχι» στο δημοψήφισμα για την αποχώρηση από το Ηνωμένο Βασίλειο το 2014, και οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πως το Brexit δεν έχει αλλάξει σημαντικά το λαϊκό αίσθημα για την ανεξαρτησία της Σκοτίας, ωστόσο η κυβέρνησή της θα συνεχίσει να επισείει την απειλή της ανεξαρτησίας στο πλαίσιο της στρατηγικής της να αποκτήσει περισσότερο λόγο στις διαπραγματεύσεις για το Brexit.

Η Μέι είπε επίσης πως θα διαπραγματευτεί με την Ευρωπαϊκή Ένωση για να βρει «μια πρακτική λύση» που θα διατηρεί ανοικτά τα σύνορα της Βόρειας Ιρλανδίας με τη Δημοκρατία της Ιρλανδίας, η οποία είναι μέλος της ΕΕ. Ωστόσο, δεν έδωσε άλλες λεπτομέρειες. Το Δουβλίνο θα στηρίξει το Λονδίνο στο θέμα αυτό, αφού οι δυο κυβερνήσεις ενδιαφέρονται να επιτρέψουν την ελεύθερη μετακίνηση ανθρώπων σε όλο το νησί. Όμως μια κάποιας μορφής τελωνειακού ελέγχου θα είναι δύσκολο να αποφευχθεί. Μετά την ομιλία της Μέι, μέλος του εθνικιστικού κόμματος της Βόρειας Ιρλανδίας, Sinn Fein, κατηγόρησε την πρωθυπουργό ότι αγνοεί τη βούληση των πολιτών της Βόρειας Ιρλανδίας στο θέμα αυτό. Το Brexit θα μπορούσε να αναζωπυρώσει τις εντάσεις μεταξύ εθνικιστών και ενωτικών, καθώς η χώρα ετοιμάζεται για τις πρόωρες εκλογές της 2ας Μαρτίου.

Το βρετανικό κοινοβούλιο θα έχει σημαντικές εξουσίες σε ότι αφορά τη διαδικασία του Brexit. Όπως δήλωσε η Μέι, η τελική συμφωνία με την Ευρωπαϊκή Ένωση θα τεθεί σε ψηφοφορία στο Κοινοβούλιο και οι βουλευτές θα μπορούν να αποφασίσουν ποια τμήματα της ευρωπαϊκής νομοθεσίας θα πρέπει να διατηρήσει το Ηνωμένο Βασίλειο. Όμως το πιο πιεστικό ερώτημα είναι αν η κοινοβουλευτική έγκριση θα είναι απαραίτητη πριν καν ξεκινήσουν οι επίσημες διαπραγματεύσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Στα τέλη του 2016, ανώτατο δικαστήριο του Λονδίνου αποφάσισε πως οι βουλευτές πρέπει να δώσουν την έγκρισή τους προτού ξεκινήσει επισήμως η Μέι τις διαπραγματεύσεις για το Brexit. Το Ανώτατο Δικαστήριο του Ηνωμένου Βασιλείου αναμένεται να αποφασίσει για το θέμα αυτόν τον μήνα. Δεν είναι ένα μικρό ζήτημα, δεδομένου ότι τα περισσότερα μέλη του Κοινοβουλίου τάχθηκαν υπέρ της παραμονής στην ΕΕ κατά την προ του δημοψηφίσματος εκστρατεία. Όμως, αν οι βουλευτές αποκτήσουν εξουσία για το θέμα της ενεργοποίησης του Brexit, είναι απίθανο να παρακάμψουν τη βούληση των ψηφοφόρων και να ασκήσουν βέτο στην έξοδο της Βρετανίας από την ΕΕ. Ωστόσο, πιθανότατα θα χρησιμοποιήσουν την εξουσία αυτή για να πιέσουν ώστε να έχουν περισσότερο λόγο στις διαπραγματεύσεις.

Το δημοψήφισμα για το Brexit έδειξε μια χώρα χωρισμένη σε επίπεδο γενεών, αλλά και σε εισοδηματικό και ιδεολογικό επίπεδο. Στην ομιλία της, η Μέι προσπάθησε να φέρει κάποια ισορροπία μεταξύ της προστασίας της εθνικής κυριαρχίας και της άμυνας της Βρετανικής παράδοσης ως εμπορευματικού έθνους. Υποσχέθηκε να επανενώσει τη χώρα και να την κάνει «πιο εξωστρεφή από ποτέ», λαμβάνοντας υπ’ όψιν τα συμφέροντα των ψηφοφόρων και από τα δυο «στρατόπεδα» και τις προτεραιότητες των βασικών οικονομικών κλάδο της χώρας.

Όμως η πρώτη αντίδραση στην ομιλία της Μέι έδειξε πως οι πληγές που άφησε η διχαστική καμπάνια για το δημοψήφισμα δεν έχουν επουλωθεί, με τους φιλοευρωπαίους να κατηγορούν την πρωθυπουργό ότι εγκατέλειψε την ενιαία αγορά της ΕΕ πριν καν αρχίσουν οι διαπραγματεύσεις, και τους ευρωσκεπτικιστές να πιέζουν τη Μέι να σπάσει όλους τους δεσμούς με την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Στην «καρδιά» του διλήμματος της Μέι βρίσκεται ένα βασικό ζήτημα: ενώ οι ψηφοφόροι που συμμετείχαν στο δημοψήφισμα για το Brexit έδωσαν στην κυβέρνησή τους ξεκάθαρη εντολή να φύγει από την Ευρωπαϊκή Ένωση, το δημοψήφισμα δεν ανέφερε τους όρους με τους οποίους θα πρέπει να γίνει η έξοδος. Από τότε που ανέλαβε τα καθήκοντά της, πριν από έξι μήνες, η Μέι αντιμετωπίζει πιέσεις να αποσαφηνίσει τη στρατηγική της κυβέρνησής της για την αποχώρηση. Την Τρίτη, πήγε όσο μακρύτερα μπορούσε για να δώσει απαντήσεις, όμως εξακολούθησε να υπάρχει αμφισημία σε πολλά θέματα. Δεδομένου ότι οι διαπραγματεύσεις δεν έχουν καν ξεκινήσει, η Μέι πιθανότατα δεν θέλει να κάνει υποσχέσεις που δεν θα μπορέσει να τηρήσει.

Οι ασαφείς λεπτομέρειες που έδωσε διατηρούν επίσης τη διαπραγματευτική της ικανότητα να έχει σαρωτικές απαιτήσεις στην αρχή της διαπραγματευτικής διαδικασίας, που θα αφήνουν περιθώριο συμβιβασμού, καθώς θα εξελίσσονται οι διαπραγματεύσεις. Αν και η Μέι απάντησε σε ορισμένα από τα σημαντικότερα ερωτήματα αναφορικά με το Brexit, ωστόσο είναι ξεκάθαρο πως εξακολουθεί να υπάρχει μια μακριά λίστα θεμάτων που ξεπερνούν τον έλεγχο της κυβέρνησής της, και τα οποία θα αποφασιστούν μόνο όταν αρχίσουν οι διαπραγματεύσεις.

Άννα Φαλτάιτς[email protected]

Δημοσιεύθηκε: 24 Ιανουαρίου 2017 – 07:54

Άννα Φαλτάιτς[email protected]/euro2day

Τούρκος δημοσιογράφος, «εξαπτέρυγο» του Ερντογάν, χύνει δηλητήριο κατά ΗΠΑ

Από

anixneuseis

January 25, 2017

Πιόνια των ΗΠΑ είναι όλοι τους, λέει ο Ερσίν Ράμογλου (φωτ.: istiklal.com.tr)

Παρουσιάζουμε το τρίτο άρθρο από τον τουρκικό Τύπο, που αφορά τις σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας. Πρόκειται για άρθρο του Ερσίν Ράμογλου που δημοσιεύθηκε στην φιλοκυβερνητική εφημερίδα Sabah.

Ο Ράμογλου κατάγεται από τον Όφι Τραπεζούντας και είναι κοντοχωριανός του Ερντογάν.

Οι σοβαρές καταγγελίες και η σκληρή γλώσσα που χρησιμοποιεί κατά των ΗΠΑ, είναι ενδεικτικό της κατάστασης που επικρατεί στο περιβάλλον Ερντογάν αλλά και στο τουρκικό κράτος, έναντι των ΗΠΑ και ειδικά στην πολιτική που ακολουθεί η Ουάσινγκτον στο Κουρδικό.

Του Ερσίν Ράμογλου (Ersin Ramoğlu), εφ. Sabah.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ άλλαξε, δεν άλλαξαν όμως τα προδοτικά τους σχέδια σε βάρος της Τουρκίας
Το HDP είναι η πολιτική προέκταση του PKK. Ό,τι και να λένε, αυτό είναι. Δικάζονται οι βουλευτές του HDP επειδή στηρίζουν την τρομοκρατική οργάνωση PKK; Όλα τα άλλα είναι λόγια.

Η εικόνα στη Βουλή ήταν η εξής: Στις συζητήσεις για το σύνταγμα το CHP και το HDP είχαν γίνει φιλαράκια. Και στον καβγά ήταν στην ίδια πλευρά. Και στο «ΟΧΙ» που ψήφισαν. Αυτή η συμμαχία θα συνεχιστεί και στο δημοψήφισμα. Δηλαδή, το CHP θα βγει στις πλατείες μαζί με το HDPKK και θα πάρει το μάθημά του!

Άλλωστε αυτή η συμμαχία δεν είναι καινούρια. Όταν το HDP πέρασε το απαραίτητο όριο του 10% και μπήκε στη Βουλή, το CHP μοίραζε πιλάφι στο Τσανάκαλε από τη χαρά του. Δεν ξεχάσαμε τη χειραψία της Σαφάκ Παβέι από το CHP με τον Σέλο [σ.σ.: Σελαχατίν Ντεμιρτάς, πρόεδρος του HDP] από το PKK και τα λόγια της: «ωραία τους ταρακουνήσαμε μαζί»!

Οι βουλευτές του CHP είχαν πάει στην κηδεία των μπ@στ@ρδων… του PKK, οι οποίοι προηγουμένως είχαν σκοτώσει τους αστυνόμους και τους φαντάρους μας.

Και ο Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου είπε ότι επισκέφτηκαν τους τραυματίες από το PKK και το DHKP-C. Είναι μαζί από τα παλιά. Επίσης το CHP είναι στα μέσα και στα έξω με την τρομοκρατική οργάνωση του Γκιουλέν. Αλλά όλοι είναι μαριονέτες των ΗΠΑ. Θα κάνουν ό,τι τους πουν [οι ΗΠΑ]. Είναι μακριά από το έθνος μας.

Η Αμερική για να διαμορφώσει την Μέση Ανατολή με βάση τα σχέδιά της, από τη μια συνεργάζεται με το CHP και από την άλλη έχει συγκροτήσει έναν ολόκληρο στρατό από τρομοκράτες στη Συρία και το Ιράκ.

Για παράδειγμα, άλλαξαν τα ρούχα των ανδρών του PKK, τους οποίους εκπαιδεύουν τώρα οι ΗΠΑ. Για το λόγο αυτόν θυμώνει ο Ηγέτης [σ.σ.: Ερντογάν]. Ενώ το CHP σφυρίζει αδιάφορα για όλα αυτά. Οι τρομοκράτες του PKK άρχισαν πλέον να φοράνε στολή παραλλαγής και να χρησιμοποιούν στρατιωτικό εξοπλισμό. Τα μπ@στ@ρδα του PKK άφησαν τις παραδοσιακές στολές των ανταρτών. Αντί για αυτά άρχισαν να φοράνε πλέον στρατιωτικές στολές των ΗΠΑ.

Στη δομή της οργάνωσης υπάρχει νέα τάξη και νέα όπλα. Η εκπαίδευσή τους γίνεται πλέον βάσει στρατιωτικών κανονισμών. Τους εκπαιδεύουν οι ΗΠΑ. Αυτοί τους δίνουν όπλα και εξοπλισμό.

Εμείς τώρα περιμένουμε από τον Τραμπ να σταματήσει τη συνεργασία με το PKK; Ονειρευόμαστε! Οι άνθρωποι εκσυγχρονίζουν το PKK. Είναι δυνατόν τώρα να τους εγκαταλείψουν;

Οι ΗΠΑ φτιάχνουν στην περιοχή έναν στρατό από τρομοκράτες. Αλήθεια, τι διαφορετικό περιμέναμε από τον Τραμπ; Να μας δώσει τον Γκιουλέν; Μας τον δίνει; Αυτός που δεν αφήνει το PYD, είναι δυνατόν να μας δώσει τον Γκιουλέν; Πιστεύω ότι ο Τραμπ θα ακολουθήσει τα βήματα του Ομπάμα.

Η Αμερική δίνει μηνιαίο μισθό στους Κούρδους της Συρίας που ζουν στο καντόνι του Αφρίν. Οι άτιμοι επενδύουν στο μέλλον. Σε όλους, μικρούς μεγάλους στο Αφρίν δίνουν από 100 δολάρια μισθό. Έτσι τους εξαγοράζει.

Τα χρήματα μοιράζονται μέσω ξένων ΜΚΟ που ιδρύθηκαν στην Αντιόχεια (Χατάι) για να βοηθήσουν τη Συρία.

Οι ΗΠΑ με παράνομους τρόπους και με ανθρώπους που μεταφέρουν χαρτοφύλακες περνάει εκατομμύρια δολάρια από τα σύνορα και στέλνει λεφτά στο Αφρίν.

Όταν έρθει η ώρα, όλους αυτούς που τώρα χρηματοδοτεί στο Αφρίν, θα τους χρησιμοποιήσει εναντίον της Τουρκίας. Οι ξένες ΜΚΟ που δραστηριοποιούνται στο Χατάι, δίνουν δουλειά και στο PKK. Το PKK το χρησιμοποιούν για τις βρόμικες δουλειές τους.

Επίσης, εκπαιδεύουν το PKK για να δημιουργήσει επεισόδια και κοινωνικές αναταραχές στο Χατάι, το Γκαζίαντεπ, το Κιλίς και τη Σανλιούρφα.

Οι δήθεν φιλανθρωπικές οργανώσεις των ΗΠΑ είχαν πάει στο υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων της Τουρκίας την περασμένη βδομάδα. Είχαν ζητήσει άδεια εργασίας για το προσωπικό που εργάζεται στις ΜΚΟ που δραστηριοποιούνται στο Χατάι.

Το δε υπουργείο, που εξέλαβε τα άρθρα μου ως καταγγελία, δεν τους έδωσε άδεια εργασίας.

Οι άτιμοι ήθελαν να βγάλουμε τα μάτια μας με τα ίδια μας τα χέρια.

Μετάφραση: Σοφία Αγγελίδου.
Επιμέλεια-πρόλογος: Σάββας Καλεντερίδης.

Η δημοσιονομική πολιτική του Σόιμπλε δεν θα άλλαζε ακόμη και αν έχανε η Μέρκελ

Από

anixneuseis

January 25, 2017

HOLGER SCHMIEDING*

Αραγε απειλείται η κ. Μέρκελ; Το κόμμα των Σοσιαλδημοκρατών (SPD) άρχισε την προεκλογική εκστρατεία για τις ομοσπονδιακές εκλογές της 24ης Σεπτεμβρίου με μία έκπληξη. Ο ηγέτης του κόμματος, Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, αποφάσισε να παραχωρήσει στον Μάρτιν Σουλτς, πρώην πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, τη θέση του υποψήφιου καγκελαρίου. Θα καταφέρει ο κ. Σουλτς να κάνει τη διαφορά; Πιθανότατα όχι ιδιαίτερα. Είναι λίγο πιο δημοφιλής από τον κ. Γκάμπριελ, ωστόσο η Κεντροδεξιά των Χριστιανοδημοκρατών (CDU)/Χριστιανοκοινωνιστών (CSU) της κ. Μέρκελ συγκεντρώνει στις δημοσκοπήσεις ποσοστό 37% έναντι 21% των Σοσιαλδημοκρατών (SPD). Αν παραμείνει πρώτο κόμμα το CDU/CSU, όπως είναι πολύ πιθανό, η μόνη ελπίδα που θα είχε ο κ. Σουλτς για να γίνει καγκελάριος θα ήταν να σχηματίσει συνασπισμό με άλλα κόμματα, τα οποία θα πρέπει να έχουν λάβει αθροιστικά περίπου το 48% των ψήφων. Προς το παρόν, Σοσιαλδημοκράτες, το κόμμα της Αριστεράς (Die Linke) και οι Πράσινοι συγκεντρώνουν στις δημοσκοπήσεις περίπου 40%.

Φυσικά, απομένουν οκτώ μήνες ώς τις εκλογές. Οι δημοσκοπήσεις μπορεί να πέφτουν έξω. Ωστόσο, τα βασικά ζητήματα που κυριαρχούν στον δημόσιο διάλογο –εσωτερική ασφάλεια, μετανάστευση, εξωτερική πολιτική και οι απειλές που σχετίζονται με τους κυρίους Τραμπ και Πούτιν, το μέλλον της Ευρώπης– δεν ευνοούν την Κεντροαριστερά. Συνήθως το SPD έχει ανάγκη από θέματα όπως η ανακατανομή εισοδήματος και το κράτος πρόνοιας προκειμένου να κυριαρχήσει στον δημόσιο διάλογο και να κερδίσει ψήφους. Το να στοιχηματίσει κανείς πως η συνδυασμένη Κεντροαριστερά (SPD και Πράσινοι) και άκρα Αριστερά (Die Linke) θα καταφέρει να κερδίσει 8% επιπλέον ώς τις εκλογές είναι παρακινδυνευμένο, για να το θέσουμε ευγενικά.

Ποια θα ήταν, όμως, η διαφορά εάν κέρδιζε ο κ. Σουλτς τις εκλογές, ενάντια σε κάθε πρόβλεψη; Σε ζητήματα εσωτερικής πολιτικής θα υπήρχε μικρή διαφορά. Το SPD ως κυβερνητικός εταίρος της κ. Μέρκελ έχει καθορίσει σε μεγάλο βαθμό την εσωτερική οικονομική ατζέντα (κατώτατος μισθός, συνταξιοδότηση στα 63 για ορισμένες κατηγορίες κτλ.). Συνεπώς οι διαφορές θα ήταν μικρές. Σε εθνικά ζητήματα ζωτικής σημασίας –την Ε.Ε., το ευρώ και το ΝΑΤΟ– ο κ. Σουλτς υποστηρίζει θερμά την Ευρώπη και το ΝΑΤΟ και δεν τρέφει ιδιαίτερη συμπάθεια για τον κ. Πούτιν. Ακόμη και στη δημοσιονομική πολιτική μια κυβέρνηση υπό το SPD πιθανότατα δεν θα τολμούσε να επιφέρει μεγάλη αλλαγή από την πολιτική του κ. Σόιμπλε διότι θα βρισκόταν αμέσως αντιμέτωπο με λαϊκή αντίδραση. Ούτως ή άλλως, οι σημαντικές διαφορές που υπάρχουν μεταξύ του κ. Σουλτς και της άκρας Αριστεράς (Die Linke) σε θέματα όπως της Ευρώπης και της Ρωσίας καθιστούν δύσκολη τη μετεκλογική συνεργασία SPD-Die Linke και Πρασίνων. Θα μπορούσε να υπάρξει υποστήριξη από το ακροδεξιό κόμμα Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD); Δεν έχει εξασθενίσει την κ. Μέρκελ η άνοδος αυτού του ελεεινού κόμματος; Κατά κάποιο τρόπο, ναι. Η υποστήριξη προς την Κεντροδεξιά είναι μικρότερη απ’ ό,τι ήταν προτού αρχίσει η μεταναστευτική κρίση στα μέσα του 2015. Ωστόσο η μετακίνηση ορισμένων ψηφοφόρων από την Κεντροδεξιά προς την άκρα Δεξιά δεν φέρνει πιο κοντά στην εξουσία την Κεντροαριστερά. Ενας υποθετικός συνασπισμός Κεντροαριστεράς και άκρας Αριστεράς απέχει σήμερα πιο πολύ από την εξουσία απ’ ό,τι προηγουμένως, διότι το AfD έχει αποσπάσει ορισμένες ψήφους και από τους Σοσιαλδημοκράτες. Το ενδεχόμενο συνασπισμού της Κεντροαριστεράς με την Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) θεωρείται απίθανο.

Το πιθανότερο αποτέλεσμα των γερμανικών εκλογών είναι πως θα παραμείνει στην εξουσία η κ. Μέρκελ και ότι θα σχηματίσει κυβέρνηση συνασπισμού είτε με το SPD ή με τους Πράσινους ή με τους Πράσινους και τους Φιλελεύθερους Δημοκράτες (FDP).

* Ο αρθρογράφος είναι επικεφαλής οικονομολόγος της Berenberg Bank.

¨Καθημερινή”

Η ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ

Από

anixneuseis

January 25, 2017

ΣΗΜΕΙΩΣΗ “ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΩΝ”

Το αμερικανικό “Washington Institute”, πραγματοποίησε μια μελέτη για το πως θα μπορούσαν να βελτιωθούν οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις.

Τη μελέτη υπογράφουν ο τούρκος επιστημονικός ερευνητής Soner Cagaptay και ο πρώην πρέσβης των ΗΠΑ στην Άγκυρα James Jeffrey. F.

Είναι εμφανής η φιλοτουρκική σκοπιά της μελέτης, ωστόσο, αξίζει τον κόπο να προσεχθεί διότι αποκαλύπτει τα αδύνατα σημεία και τις αγωνίες της τουρκικής πολιτικής στον ευρύτερο χώρο της Μέσης Ανατολής.

Να τι αναφέρεται αναλυτικά στη μελέτη.

Η διοίκηση Trump πρέπει να αναδιοργανώσει την πολιτική της προς την Τουρκία, να τονίσει την προσέγγιση σε κρίσιμα διμερή θέματα, συμβουλεύουν δύο κορυφαίοι ειδικοί στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις.

Στο πρώτο από μια σειρά κειμένων του Washington Institute για την αντιμετώπιση των βασικών προκλήσεων πολιτικής σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή, κατά την προεδρική μετάβαση, ο πρώην πρέσβης των ΗΠΑ στην Άγκυρα Τζέιμς Τζέφρι F. και ο αξιοσημείωτος τούρκος επιστημονικός ερευνητής Δρ Soner Cagaptay προειδοποιούν ενάντια στη διατήρηση της τρέχουσας πολιτικής [ της Ουάσιγκτον] που είχε ως αποτέλεσμα την κακή διαχείριση των σχέσεων με ένα σημαντικό σύμμαχο στο ΝΑΤΟ και την ώθηση της Άγκυρας προς τη Μόσχα.

“Οποιαδήποτε σχέση με [τον πρόεδρο της Τουρκίας] Ερντογάν για να πετύχει», υποστηρίζουν οι Jeffrey και Cagaptay, «θα πρέπει να βασίζεται σε αμοιβαία συμφέροντα και συμβιβασμούς και όχι βαθιά φιλία και κοινές αξίες.”

Η νέα προσέγγιση, που προτείνουν, θα πρέπει να αποκαθιστά το ενδιαφέρον για τα πιο σημαντικά συμφέροντα της κάθε πλευράς.

Για την Τουρκία, περιλαμβάνουν την έκδοση του υπεύθυνου για το φημισμένο πραξικόπημα Fethullah Gulen, την αυξημένη εμπλοκή σε θέματα από την Κύπρο ως το Ισραήλ και μεγαλύτερη προσοχή στην τουρκική αίσθηση δικαιοσύνης στη σύγκρουση της Συρίας.

Για τις Ηνωμένες Πολιτείες, μια νέα προσέγγιση συνεπάγεται ισχυρότερη δέσμευση για την καταπολέμηση του Ισλαμικού Κράτους, επιστροφή στις ειρηνευτικές συνομιλίες με το Κουρδικό Εργατικό Κόμμα, στενότερη συνεργασία σε στρατιωτικές κινήσεις, ιδιαίτερα στη Συρία, και ανανέωση του σεβασμού των δημοκρατικών ελευθεριών.

Η ΤΟΥΡΚΙΑ, μέλος του ΝΑΤΟ, βρίσκεται στην πρώτη θέση από άποψη γεωγραφικής θέσης. Κατά πόσο συμβάλει, ως εταίρος, στην καταπολέμηση του ισλαμικού κράτους (IS) στο Ιράκ ή τη Συρία, τον τερματισμό του πολέμου στη Συρία, αναστέλλει τα ρεύματα προσφύγων από τη Συρία προς την Ευρώπη, ή, τελευταίο αλλά όχι λιγότερο σημαντικό, αντιμετωπίζει τη ρωσική επιρροή στην Ανατολική Ευρώπη, η Άγκυρα είναι μια κρίσιμη σύμμαχος για τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Αν η σχέση ΗΠΑ-Τουρκίας αντιμετωπίζει προβλήματα, η Ουάσιγκτον θα πιέζεται να εφαρμόσει τις πολιτικές της στη γειτονιά της Τουρκίας.

Η Τουρκία είναι μία από τις πιο σημαντικές χώρες για τις Ηνωμένες Πολιτείες σε γενικές γραμμές, και κεντρικής σημασίας για την πολιτική των ΗΠΑ στη Νότια Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή.

Αλλά η κακή διαχείριση απο την Ουάσιγκτον του συριακού εμφυλίου πολέμου, μαζί με την κλίση προς το συριακό κουρδικό Κόμμα Δημοκρατικής Ένωσης (PYD) στον αγώνα κατά του Ισλαμικού Κράτους στην ανατολική Συρία, κινδυνεύει να εξωθήσει την Τουρκία όλο και περισσότερο στο ρωσικό στρατόπεδο από καθαρή αυτοάμυνα.

Σε αυτό το πλαίσιο, η νέα διοίκηση θα πρέπει να κατανοήσει τα κίνητρα και τους στόχους του προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, του πιο ισχυρού Τούρκου ηγέτη από την εποχή του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ που ίδρυσε την Τουρκική Δημοκρατία το 1923.

Από το 2002, το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης του Ερντογάν (AKP) έχει προσπαθήσει να κάνει την Τουρκία μια αυτόνομη δύναμη στη Μέση Ανατολή, μέχρι στιγμής χωρίς επιτυχία. Επιπλέον, η τουρκική εξωτερική πολιτική φαίρεται τώρα, ειρωνικά, όπως έκανε και με τον πρώην προέδρο της Τουρκίας Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ το 1995: αβέβαιες σχέσεις με τη Ρωσία, το Ιράν, το Ιράκ και τη Συρία, με μόνο αξιόπιστους συμμάχους της, τις Ηνωμένες Πολιτείες και, συνεπώς, το ΝΑΤΟ, (πρόσφατα κανονικοποιημένες) σχέσεις με το Ισραήλ, και μια σχέση με την Ευρωπαϊκή Ένωση που χαρακτηρίζεται από ένα βήμα προς τα εμπρός, ένα βήμα πίσω.

Ως εκ τούτου, ένα άνοιγμα υπάρχει για τον επόμενο πρόεδρο να βελτιώσει τους δεσμούς με τον Ερντογάν και να επιστρατεύσει την Άγκυρα με μεγαλύτερη ασφάλεια σε περιφερειακές πρωτοβουλίες, έστω και μόνο με ένα συναλλακτικό και ,αναπόφευκτα ,συχνά αμφιλεγόμενο τρόπο.

Γιατί οι ΗΠΑ χρειάζονται μια νέα πολιτική για την Τουρκία; Οι κίνδυνοι από μια αποτυχημένη σχέση με την Τουρκία είναι τεράστιοι, κυμαίνονται από ένα πλήγμα στις προσπάθειες των ΗΠΑ για την καταπολέμηση του Ισλαμικού Κράτους, ως την αποδυνάμωση της ικανότητας του ΝΑΤΟ να ανακόψει προσφυγικά ρεύματα προς την Ευρώπη, μια εξέλιξη που θα μπορούσε να αποσταθεροποιήσει τους συμμάχους της Αμερικής. Επιπλέον, με ή χωρίς τον Ερντογάν, η Τουρκία είναι μια από τις πιο επιτυχημένες οικονομικές δυνάμεις στην περιοχή, με μακροχρόνιο ρόλο ως σημαντικού συμμάχου των ΗΠΑ. Διαχείριση των σχέσεων με την Τουρκία καλή ή άσχημη θα έχει επιπτώσεις σε όλο τον κόσμο.

Ελαττωματική παραδοσιακή προσέγγιση

Ο επόμενος πρόεδρος, όμως, δεν μπορεί να φέρει την Τουρκία με μεγαλύτερη ασφάλεια στους κόλπους της Αμερικής χρησιμοποιώντας την παραδοσιακή προσέγγιση των ΗΠΑ, σύμφωνα με την οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες υποτίθεται ότι κατέχουν τα περισσότερα χαρτιά απο τους ξένους συνομιλητές τους, με δεδομένο ότι οι ΗΠΑ προασπίζονται τις οικουμενικές αξίες, ξέρουν καλύτερα από άλλες χώρες τι είναι καλύτερο γι αυτές, και ότι οι άλλες χώρες, θέτουν τις σχέσεις με τις ΗΠΑ πάνω απο όλα και αισθάνονται ότι έχουν λίγες εναλλακτικές λύσεις.

Η Ουάσιγκτον, έτσι, συχνά βρίσκεται στον πειρασμό να διαπραγματεύεται με τους φίλους και συμμάχους της ως γονέας που χειρίζεται παιδί δύσκολης συμπεριφοράς με ατέρμονες συζητήσεις, πειθώ, και, εάν είναι αναγκαίο, απειλές να αποσύρει την αγάπη. Η προσέγγιση αυτή δεν αποτυγχάνει, απλώς, να εκμαιεύσει την επιθυμητή έκβαση για την Ουάσιγκτον, αλλά και με τον Πρόεδρο Ερντογάν, και σε κάποιο βαθμό την Τουρκία, ως ένα «σύστημα», υπήρξε κατ ‘επανάληψη, καταστροφικά, αντιπαραγωγική.

Μια πορεία προς το μέλλον

Λαμβάνοντας υπόψη αυτές τις αποτυχίες, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να υιοθετήσουν μια προσέγγιση συναλλαγής με την Τουρκία εστιάζοντας στα κοινά συμφέροντα ασφαλείας, ενώ θα δίνουν έμφαση, παράλληλα, σε κάποιο βαθμό διαπραγματεύσεων για την επίτευξη προόδου στις, δημοκρατικές φιλελεύθερες αξίες.

Είναι σημαντικό σε αυτήν την διευθέτηση συναλλαγής ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν τα εργαλεία με τα οποία να “εμπορεύονται”. Η κυβέρνηση Ομπάμα έχει αμφισβητήσει την αποτελεσματικότητα πολλών από αυτά τα εργαλεία, αλλά αν ο επόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ τα προσέφερε, αυτό θα δημιουργούσε μεγαλύτερο ενδιαφέρον από ό, τι συνήθως.

Η Ουάσιγκτον μπορεί να ανταποκριθεί στις ανάγκες της Τουρκίας με περισσότερο σθένος, προσπάθεια, και πόρους, αν η Άγκυρα ήταν πιο υποβοηθητική στην ατζέντα των ΗΠΑ. Αυτό θα εξαρτάται, ειδικά, από τις προτεραιότητες της νέας διοίκησης και τα παγκόσμια γεγονότα, αλλά πιθανότατα θα περιλαμβάνει περισσότερη ευαισθησία στις θεμιτές ανησυχίες της Αμερικής σχετικά με τις εγχώριες τάσεις της Τουρκίας υπό τον Ερντογάν.

Η Ατζέντα του Ερντογάν

Το πρώτο βήμα σε οποιαδήποτε «συναλλακτική αναδιάταξη» είναι να γίνει αντιληπτός ο Ερντογάν. Απώτερος στόχος του μέχρι το 2023, είναι στην εκατοστή επέτειο από την ίδρυση της τουρκικής δημοκρατίας, να ηγηθεί της δημιουργίας μιας διεθνούς και οικονομικά ισχυρότερης, πολιτικά σταθερής Τουρκίας στην οποία ο ίδιος, θα επισκιάσει το κοσμοϊστορικό επίτευγμα του Ατατούρκ.

Ο στόχος αυτός δεν περιλαμβάνει μια μεγαλύτερη δέσμευση της Τουρκίας στις Δυτικές αξίες, παρόλο που ο Ερντογάν φαίνεται να υποστηρίζει, τουλάχιστον, επίσημα τις δημοκρατικές διαδικασίες, ούτε και περιλαμβάνει τη θυσία των πιστών για ένα αμερικανικό παγκόσμιο σύστημα ασφάλειας.

Ωστόσο, εάν πεισθεί ότι ένα τέτοιο σύστημα μπορεί να προωθήσει τη διεθνή και την οικονομική ατζέντα του, μπορεί να το υποστηρίξει. Για να επιτύχει τους στόχους του, χρειάζεται δύναμη, όπως ο Ατατούρκ. Το 2014, ο Ερντογάν παραιτήθηκε από τη θέση του ως πρωθυπουργού για να γίνει πρόεδρος της χώρας. Παρά τις αυξανόμενες τυπικές και άτυπες εξουσίες του, συμπεριλαμβανομένου του ελέγχου του κόμματός του, του AKP, που κυβερνά συνεχώς χωρίς συνεργασία απο το 2002, η χώρα διατηρεί ένα κοινοβουλευτικό σύστημα.

Ως εκ τούτου, ο ίδιος έχει επικεντρωθεί στην μετατροπή του τουρκικού πολιτεύματος σε προεδρικό απο τότε που έγινε πρόεδρος. Μια τέτοια αλλαγή θα απαιτούσε μια συνταγματική τροποποίηση για την μετατροπή της εντολής σε προεδρική, επιτρέποντας με τον τρόπο αυτό στον εαυτό του να ηγείται του κόμματός του ΑΚΡ.

Εδώ, η τύχη που είχαν οι δύο προηγούμενοι ηγέτες Τουργκούτ Οζάλ και Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ, είναι διδακτική. Και οι δύο είδαν τα κινήματά τους να φθίνουν αφότου έγιναν αρχηγοί του κράτους. Ο Ερντογάν, όπως φαίνεται και απο τον πρόσφατο παραμερισμό του πρώην πρωθυπουργού της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου, είναι αποφασισμένος να αποφύγει αυτό το αποτέλεσμα, διατηρώντας τον άμεσο έλεγχο του κόμματος.

Ο επικεφαλής του τουρκικού κράτους, επικεφαλής του κυβερνώντος κόμματος, και de facto επικεφαλής της κυβέρνησης όλα στο ίδιο πρόσωπο.

Ο τουρκικός νόμος προσφέρει δύο τρόπους για την τροποποίηση του συντάγματος για την εξάλειψη των περιορισμών για την προεδρία: μέσα από μια πλειοψηφία δύο τρίτων στο κοινοβούλιο (δηλαδή, 367 από τους 550 βουλευτές υπέρ) είτε πλειοψηφία των τριών πέμπτων (330 ψήφοι). Στην τελευταία περίπτωση, η τροπολογία θα πρέπει επίσης να περάσει απο ένα λαϊκό δημοψήφισμα. Επί του παρόντος, το AKP έχει 317 βουλευτές στο νομοθετικό σώμα. Ωστόσο, ψηφίζοντας σε δημοσκοπήσεις τα αποτελέσματα δείχνουν ότι το κόμμα μπορεί να έχει φτάσει στο όριο της εκλογικής υποστήριξης, έτσι ο Ερντογάν θα πρέπει να αλλάξει την προσέγγισή του για να φτάσει ένα από τα κατώτατα όρια για την τροποποίηση του συντάγματος. Εισήγαγε στο παιχνίδι τη δεξιά πτέρυγα της αντιπολίτευσης, τη Εθνικιστική Δράση MHP.

Φλερτάροντας αυτό το κόμμα, σαράντα έδρες, και τη βάση του, στην περίπτωση του δημοψηφίσματος, ο Ερντογάν μπορεί να συγκεντρώσει, τουλάχιστον, αρκετές ψήφους για να δημιουργήσει ένα προεδρικό εκτελεστικό στυλ.

Για να κερδίσει βουλευτές του MHP και ψηφοφόρους, έχει απειλήσει να λάβει νομικά μέτρα κατά των υπερεθνικιστών τούρκων του MHP και του Δημοκρατικού φιλοκουρδικού Κόμματος των Λαών (HDP).

Τέτοια κίνητρα εξηγούν, εν μέρει, την άγρια εκστρατεία του προέδρου κατά της εξέγερσης του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος της χώρας (PKK), που θεωρείται τρομοκρατική οντότητα από την Ουάσιγκτον, καθώς και την αντίθεση στο PYD, θυγατρική του PKK στο εσωτερικό της Συρίας.

Διευρύνοντας έτσι τη λαϊκή υποστήριξη του ΑΚΡ, ο Ερντογάν θα μπορούσε να βοηθήσει το κόμμα του να κερδίσει την πλειοψηφία που χρειάζεται, τόσο στο σημερινό κοινοβούλιο, μέσω των πρόωρων εκλογών, ή σε ένα δημόσιο δημοψήφισμα. Ένα τέτοιο αποτέλεσμα θα μπορούσε, επίσης, αποτελεσματικά να παραγκωνίσει την κύρια παράταξη της αντιπολίτευσης της Τουρκίας, το κοσμικό-αριστερό Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (CHP), η οποία κατέχει 133 έδρες.

Μια δεύτερη ανησυχία για τον Ερντογάν, εκτός από τους Κούρδους εθνικιστές, είναι το κίνημα Gulen.

Ο Ερντογάν είναι πεπεισμένος ότι αυτό το κίνημα και ο ιδρυτής του, Fethullah Gulen, ένας μόνιμος κάτοικος των ΗΠΑ στην Πενσυλβάνια, είναι πίσω από το αποτυχημένο πραξικόπημα στις 15 Ιούλη του 2016, κατά το οποίο, 244 Τούρκοι έχασαν τη ζωή τους και ο ίδιος ο τούρκος πρόεδρος, σχεδόν, κινδύνευσε να τη χάσει. Λαμβάνοντας υπόψη αυτές τις υποψίες, ο Ερντογάν δεν θα μπορέσει ποτέ να εγκαταλείψει την προσπάθεια προς την Ουάσιγκτον να εκδώσει τον Gulen.

Πολλοί άνθρωποι στην Τουρκία μοιράζονται τη βαθιά έχθρα του Ερντογάν προς το κίνημα Gulen, συμπεριλαμβανομένων, κατά τα φαινόμενα, των οπαδών του ΑΚΡ (περίπου το ήμισυ του πληθυσμού της χώρας), αλλά και αντιπολιτευόμενων τούρκων μεταξύ των οποίων και κοσμικών οι οποίοι δεν εμπιστεύονται το κίνημα Gulen και το θεωρούν ως ένα είδος λατρείας που έχει προσπαθήσει να καταλάβει το τουρκικό κράτος.

Κοσμικοί φιλελεύθεροι Τούρκοι βλέπουν το ΑΚΡ ως ανοιχτά ισλαμικό και ως εκ τούτου επικίνδυνο, αλλά βλέπουν τους Γκιουλενιστές ως κρυφά ισλαμιστές, ύπουλους, και ως εκ τούτου, ακόμη πιο επικίνδυνους. Ακόμα και οι Κούρδοι εθνικιστές περιφρονούν τους Γκιουλενιστές. Και οι Γκιουλενιστές, ως ένθερμοι Τούρκοι εθνικιστές οι ίδιοι, εδώ και πολύ καιρό είναι σε αντίθεση τόσο με το PKK όσο και με τις πολιτιστικές και πολιτικές παραχωρήσεις προς τους Κούρδους.

Τι μπορούν οι Ηνωμένες Πολιτείες να δώσουν;

Οποιαδήποτε σχέση με τον Ερντογάν για να πετύχει, όπως σημειώθηκε παραπάνω, πρέπει να υπάρξει συναλλαγή -δηλαδή, να βασίζεται σε αμοιβαία συμφέροντα και συμβιβασμούς και όχι βαθιά φιλία και κοινές αξίες.

Έτσι, η νέα κυβέρνηση των ΗΠΑ πρέπει να γνωρίζει τι περιέχει η εργαλειοθήκη και τι μπορεί να “εμπορευθεί” σε μια τέτοια σχέση με την Τουρκία. Αυτά τα στοιχεία του εμπορίου χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες: τα διμερή θέματα, γενική συνεργασία εξωτερικής πολιτικής, και τη Συρία / Ιράν.

ΔΙΜΕΡΗ ΘΕΜΑΤΑ

Για τους πρωτάρηδες, με το θέμα Gulen το οποίο ενώνει πολλούς τούρκους, περιλαμβανομένων των Κούρδων της Τουρκίας, γύρω από τον Ερντογάν, η Ουάσιγκτον πρέπει να πείσει την Τουρκία ότι θα εξετασθεί γρήγορα και σε βάθος το αίτημα της Άγκυρας για την έκδοση Γκιουλέν.

Εάν η έκδοση καθυστερήσει ή απορριφθεί από τα δικαστήρια, η αμερικανική κυβέρνηση πρέπει να αναπτύξει γρήγορα μέτρα, όπως όρια στη διακίνηση και στη διερεύνηση της χρηματοδότησης, για να περιορίσει τη δυνατότητα του Gulen και της οργάνωσής του να επηρεάσει τις τουρκικές εσωτερικές υποθέσεις.

Ξεχωριστά, οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν ήρεμα να εγγυηθούν στην Τουρκία ότι το ψήφισμα στο Κογκρέσσο για την Αρμενική Γενοκτονία δεν θα περάσει. Αυτό είναι ένα θέμα κρίσιμο στις διμερείς σχέσεις και οι περισσότεροι Τούρκοι ενδιαφέρονται σοβαρά γι αυτό.

Για τις πωλήσεις όπλων, οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορεί να κάνουν μια σοβαρή προσπάθεια να διαπραγματευθούν με την Τουρκία για την αντιμετώπιση των μακροχρόνιων παραπόνων της σχετικά με την καθυστέρηση στη παράδοση, των προγραμμάτων offset των εξωτερικών στρατιωτικών πωλήσεων των ΗΠΑ προς την Τουρκία. Η Ουάσιγκτον θα πρέπει να δεσμευθεί ,σε μια πρώιμη επίσκεψη του υπουργού άμυνας που θα εστιάζει όχι μόνο στην γεωπολιτική, αλλά και στην υιοθέτηση ενός μοντέλου, όπως εκείνο ΗΠΑ-Ισραήλ για τις πωλήσεις όπλων για να εξασφαλιστεί ένα ομαλότερη και καλύτερα διαχειρίσιμο πρόγραμμα.

Θα πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή στη ναυαρχίδα του προγράμματος F-35. Γενικότερα, ο επόμενος πρόεδρος και ο υπουργός άμυνας θα πρέπει να επιδιορθώσουν τους στρατιωτικούς δεσμούς ΗΠΑ-Τουρκίας, οι οποίοι έχουν καταστραφεί εν μέρει από τις αντιλήψεις του υπουργείου άμυνας για τον αρνητικό ρόλο του Ερντογάν στο Ιράκ το 2003, τη διακοπή των σχέσεων με το Ισραήλ, την πολιτική στη Συρία, συμπεριλαμβανομένης, της ,μέχρι πρόσφατα, πολιτικής ανοικτών θυρών προς τους εκεί ριζοσπάστες- και την αντίθεση στη συμμαχία της Ουάσιγκτον με το συροκουρδικό PYD κατά του ισλαμικού κράτους.

ΣΥΡΙΑ/ΙΡΑΝ

Η μεγαλύτερη πίεση στη σχέση ΗΠΑ-Τουρκίας, εκτός από τον Gulen υπήρξε η πολιτική της Συρίας, ένα σενάριο με τρεις σχετικές απειλές για την νότια Τουρκία κυρίως-δηλαδή, (1) το καθεστώς Άσαντ, σε συμμαχία με τη Ρωσία και το Ιράν, (2) ένα αντι-τουρκικό αριστερών τάσεων κουρδικό εθνικιστικό κίνημα, το PKK, το οποίο βρίσκεται στη νοτιοανατολική Τουρκία και στο βόρειο Ιράκ, και η αδελφή οργάνωσή του, το PYD, στη βόρεια Συρία, και (3) το Ισλαμικό Κράτος.

Το πρώτο είναι δυνητικά υπαρξιακό. Το δεύτερο είναι μια σοβαρή μακροπρόθεσμη απειλή για την τουρκική εδαφική ακεραιότητα, καθώς και ένα πολύ σημαντικό εσωτερικό πολιτικό παιχνίδι. Το τρίτο είναι ένας κίνδυνος, μεταξύ πολλών, στην Τουρκία, αλλά δεν εκλαμβάνεται ως υπαρξιακός.

Η κυβέρνηση Ομπάμα, αντίθετα, θεώρησε ως πρωταρχική πολιτική της στη Συρία και το Ιράκ, την καταστροφή του IS. Επισήμως, η αμερικανική διοίκηση ήθελε ο πρόεδρος Μπασάρ αλ-Άσαντ να φύγει και είδε το καθεστώς του να τροφοδοτεί τη σουνιτική ισλαμική τρομοκρατία και, όπως σημειώνεται, θεωρεί το PKK τρομοκρατική οργάνωση.

Στην πράξη, ωστόσο, οι κίνδυνοι της αντιμετώπισης του Άσσαντ και των Ρώσων και οι διπλωματικές φιλοδοξίες της κυβέρνησης με το Ιράν, περιορίζουν σοβαρά το ενδιαφέρον για την αντιμετώπιση του Άσαντ και των σύμμαχων του.

Επιπλέον, η Ουάσιγκτον χρειάζεται το συνδεδεμένο με το ΡΚΚ-PYD στον αγώνα ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος. Και οι δύο αυτές πολιτικές, βρίσκονται σε αντίθεση με την Άγκυρα. Στο πλαίσιο αυτό, η τουρκική εισβολή στη Συρία στα τέλη του καλοκαιριού του 2016 προσέφερε μια ευκαιρία. Η επιχείρηση Jarabulus παρείχε στην Τουρκία ένα προγεφύρωμα στη Συρία που αύξησε την αξία της Άγκυρας προς τις Ηνωμένες Πολιτείες ως εταίρου στην καταπολέμηση του ισλαμικού κράτους.

Αλλά οι αμερικανικές και τουρκικές αντιλήψεις για το πώς να καταπολεμηθεί το Ισλαμικό Κράτος στη βόρεια Συρία είναι έντονα αποκλίνουσες, με τις διαφορές να κορυφώνονται στις αρχές Ιανουαρίου του 2017. Μετά απο τις σημαντικές απώλειες στις μάχες στην περιοχή αλ-Μπαμπ, οι τουρκικές δυνάμεις δεν ήταν σε θέση, για τεχνικούς λόγους , να έχουν την υποστήριξη των ΗΠΑ στον αέρα και στράφηκαν προς τους Ρώσους για αεροπορικές επιδρομές. Αυτό οδήγησε σε μια αναταραχή, με την Τουρκία να απειλεί να κλείσει τις βάσεις των αμερικανικών επιχειρήσεων κατά του Ισλαμικού Κράτους.

Αφήνοντας κατά μέρος τα τεχνικά ζητήματα, το βασικό πρόβλημα είναι η εξάρτηση των ΗΠΑ από την PYD και τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF) Αραβες συμμάχους τους για την επίθεση στην πρωτεύουσα , Raqqa, στην ανατολική Συρία.

Οι Τούρκοι, από την πλευρά τους, φοβούνται ότι το PYD χρησιμοποιεί τη συμμαχία των ΗΠΑ για να δημιουργήσει τελικά έναν μεγάλο, συνεχόμενο κουρδικό θύλακα που θα παρέχει ένα νέο μέτωπο για τις δραστηριότητες του ΡΚΚ εναντίον της Τουρκίας ενδεχομένως ένα διάδρομο για το Ιράν να φτάσει στη δυτική Συρία και το Λίβανο.

Οι ανησυχίες αυτές είναι δικαιολογημένες.

Αν η Ουάσιγκτον μπορούσε να καταλήξει σε μια συμφωνία με την Τουρκία για μια ζώνη ασφαλείας στη βόρεια Συρία, θα μπορούσε να υποστηρίξει τους Τούρκους και τους συμμάχους τους της συριακής αντιπολίτευσης με συμβουλευτικές ομάδες και εναέριες δυνάμεις, περιορίζοντας τη δραστηριότητα του PYD στις μη κουρδικές περιοχές. Αρνούμενη, δε, να αναγνωρίσει την αυτονομία του PYD, μεγάλο μέρος της έχθρας στην τρέχουσα σχέση θα διαλύονταν.

Μια τέτοια κοινή προσπάθεια θα μόχλευε επίσης την αντίθεση των ΗΠΑ προς το Ιράν και τις προσπάθειες της Ρωσίας να πιέσουν για μια ολοκληρωτική νίκη εναντίον της συριακής αντιπολίτευσης, παρά την τρέχουσα κατάπαυση του πυρός.

Κοινές προσπάθειες ΗΠΑ- Τουρκίας, συμπεριλαμβανομένου, ενδεχομένως, ξεχωριστού μετώπου στα δυτικά των δυνάμεων του PYD κατά της Raqqa, θα μπορούσε να επισπεύσει την καταστροφή του ισλαμικού κράτους.

Σε κάθε περίπτωση, οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν δύσκολα να διεξάγουν μια σοβαρή εκστρατεία κατά του Ισλαμικού Κράτους στη βόρεια Συρία χωρίς τις τουρκικές βάσεις, που συνεπάγεται ένα κόστος στη συνεργασία.

Το PKK παρέχει μια άλλη βάση για τη συνεργασία.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν να συμβάλουν περισσότερο με την παροχή πληροφοριών στον αγώνα της Τουρκίας κατά του ΡΚΚ, ζητώντας σε αντάλλαγμα επιπροσθέτως, την επίγνωση των τουρκικών σχεδίων για την καταπολέμηση της ομάδας.

Η Ουάσιγκτον πρέπει επίσης να διαχειριστεί τη σχέση Τουρκίας-PYD στη Συρία πέρα απο την εκστρατεία κατά του Ισλαμικού Κράτους.

Σε μακροπρόθεσμη βάση, η διαχείριση αυτής της σχέσης θα πρέπει να καταλήξει σε νέες ειρηνευτικές συνομιλίες μεταξύ της Άγκυρας και του PKK (Άγκυρας και του PYD, και των δύο η άποψη διαμορφώνεται μέσα απο τους φακούς των δεσμών Τουρκίας- PKK), μια εξέλιξη που θα αλλάξει σχεδόν αμέσως το περιεχόμενο των δεσμών Τουρκίας-PYD.

Ο Ερντογάν, ο οποίος θέλει να γίνει εκτελεστικός πρόεδρος, ξέρει ότι αν μπορεί να προσφέρει μια στρατιωτική νίκη εναντίον του ΡΚΚ, η εξέλιξη αυτή θα τον κάνει πολύ δημοφιλή στα μάτια πολλών ψηφοφόρων.

Θα μπορούσε έτσι να ανταμειφθεί με περισσότερο από 50 τοις εκατό των ψήφων, ανοίγοντας το δρόμο για μια εκτελεστική και κομματική προεδρία και την εκπλήρωση του πολυαναμενόμενου ονείρου του.

Πράγματι, η Τουρκία είναι απίθανο να αρχίσει ειρηνευτικές συνομιλίες με το ΡΚΚ μέχρι ο Ερντογάν να αναγκάσει την ομάδα σε κάποιο είδος στρατιωτικής ήττας, το οποίο σημαίνει ότι οι δεσμοί της Τουρκίας με το PYD θα είναι γεμάτοι με εντάσεις μέχρις ότου ο Ερντογάν κατακτήσει μια τέτοια νίκη.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν να εξετάσουν την παροχή ενισχυμένης στρατιωτικής βοήθειας προς την Τουρκία για να πετύχουν αυτό το αποτέλεσμα.

Σε αυτό το πλαίσιο, το μεγαλύτερο περιουσιακό στοιχείο του Ερντογάν είναι ο Αμπντουλάχ Οτσαλάν, ο ιδρυτής του ΡΚΚ, ο οποίος είναι τώρα σε τουρκική φυλακή και εκτίει ποινή ισόβιας κάθειρξης.

Ο Οτσαλάν έχει χαρισματική επιρροή πάνω στο PKK, αλλά και το PYD, με τις αφίσες του στα γραφεία του PYD και κονκάρδες του στις στολές των Μονάδων Λαϊκής Άμυνας (YPG), όπως είναι γνωστή η πολιτοφυλακή του PYD, σηματοδοτώντας τους δεσμούς της ομάδας με το PKK.

Μέχρι στιγμής, ο Ερντογάν έχει κρατήσει τον Οτσαλάν σε απομόνωση. Όταν ο ίδιος αισθανθεί ότι θα έχει προκαλέσει αρκετή στρατιωτική ζημιά στο ΡΚΚ, θα επιτρέψει στον Οτσαλάν να μιλήσει, σε αυτό το σημείο ο ηγέτης του ΡΚΚ, κατά πάσα πιθανότητα, θα ζητήσει από την οργάνωση να καταθέσει τα όπλα.

Ο Οτσαλάν θέλει να βγει από τη φυλακή, ως μέρος ενός συμβιβασμού με τον Ερντογάν, και για το σκοπό αυτό, θα παραδώσει ένα μήνυμα στο PKK κατάπαυσης του πυρός, όταν ο Ερντογάν είναι έτοιμος για αυτό. Τόσο το PKK όσο και το PYD είναι πιθανό να ακούσουν τον Οτσαλάν, τον επίτιμο και, πιο σημαντικό, ιδεολογικό ηγέτη τους.

Σε αυτό το σημείο, οι δεσμοί Τουρκίας-PYD φαινομενικά θα μετακινηθούν πίσω στη μετά το 2013 περίοδο, με τις εντάσεις να πέφτουν σημαντικά και την Άγκυρα και το PYD να αποκαθιστούν επαφές της περιόδου 2014-15.

Οι ειρηνευτικές συνομιλίες μεταξύ Τουρκίας και PKK θα βοηθήσουν στην ομαλοποίηση των δεσμών της Τουρκίας με το PYD στη Rojava, της Συρίας που είναι ο τόπος του.

Σε μακροπρόθεσμη βάση, με την προϋπόθεση διευθετήσεων με τον Οτσαλάν και το ΡΚΚ, η Τουρκία θα μπορούσε ακόμη και θεωρητικά να οικοδομήσει μια σχέση με τη Rojava παρόμοια με τους δεσμούς της με την περιφερειακή κυβέρνηση του Κουρδιστάν.

Το 2007, η ηγεσία της περιφερειακής κυβέρνησης του Κουρδιστάν, συνειδητοποιώντας ότι ήταν περιτριγυρισμένη από εχθρικά κράτη- το Ιράν, το Ιράκ, τη Συρία, και την Τουρκία– και ότι χρειάζεται, τουλάχιστον, ένα φίλο για να επιβιώσει, προσέγγισε την Τουρκία.

Στα χρόνια που ακολούθησαν, το Ερμπίλ προσέφερε στην Άγκυρα οικονομικά και δημοσιονομικά κίνητρα, όπως η πρόσβαση στις αγορές του KRG, καθώς και το φυσικό αέριο και συμφωνίες πετρελαίου. Οι οικονομικοί δεσμοί έγιναν τα δομικά στοιχεία της σχέσης, εγκαθιδρύοντας εμπιστοσύνη, και σύντομα στενότερη πολιτική συνεργασία και, ακόμη, συνεργασία για την ασφάλεια ακολούθησε μεταξύ της Άγκυρας και των Κούρδων του Ιράκ.

Παρά το γεγονός ότι η Rojava δεν έχει τόσο πολύ πετρέλαιο όπως η περιφερειακή κυβέρνηση του Κουρδιστάν, η τουρκική πρόσβαση στις αγορές της και στον τομέα των κατασκευών, θα είναι μια κίνηση για την προσέγγιση μεταξύ της Άγκυρας και των Κούρδων της Συρίας.

Πιο σημαντικό για την Άγκυρα, η Rojava θα μπορούσε να προσφέρει στην Τουρκία έναν κλοιό για την προστασία της Τουρκίας από την αστάθεια, τους θρησκευτικούς πολέμους, τις συγκρούσεις, και τις απειλές του τζιχάντ που προέρχονται από την υπόλοιπη Συρία, με τον ίδιο τρόπο που το KRG ενεργεί ως ένας πολύ αποτελεσματικός ρυθμιστικός παράγων μεταξύ του ασταθούς κέντρου του Ιράκ και της Τουρκίας .

Την οικοδόμηση μιας στενής σχέσης μεταξύ της Τουρκίας και της Rojava μπορεί να την οραματιστεί κανείς μόνο στο πλαίσιο των ειρηνευτικών συνομιλιών και τις καλές σχέσεις μεταξύ Άγκυρας και ΡΚΚ, και κατ ‘επέκταση καλές σχέσεις μεταξύ της Τουρκίας και του PYD.

Απο τη δική τους πλευρά, οι Σύροι Κούρδοι θα μπορούσαν τελικά να αποφασίσουν, ακολουθώντας το παράδειγμα του KRG, ότι δεν μπορούν να επιβιώσουν σε μια εχθρική γειτονιά που περιβάλλεται μόνο από τους εχθρούς, και ότι θα χρειαστεί, τουλάχιστον, ένας φίλος-η Τουρκία-προκειμένου να επιβιώσουν μακροπρόθεσμα .

Η πολιτική των ΗΠΑ θα πρέπει να βοηθήσει την Άγκυρα να αποδυναμώσει το ΡΚΚ στρατιωτικά προκειμένου να ωθήσει τις συνομιλίες Τουρκίας-PKK, ένας προάγγελος της εξομάλυνσης των σχέσεων της Τουρκίας με τη Rojava. Ακόμα και αν οι δεσμοί Τουρκίας-Rojava ποτέ δεν θα φθάσουν στο επίπεδο των δεσμών Τουρκίας-KRG, το KRG είναι πολύ μεγαλύτερο από ό, τι η οντότητα της Rojava και προσφέρει στην Τουρκία πολλά περισσότερα οικονομικά οφέλη, η Τουρκία και οι Κούρδοι της Συρίας θα μπορούσαν, ακόμα, να έρθουν σε ένα modus vivendi.

ΓΕΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

Το πιο σημαντικό πέρα από το αίνιγμα της Συρίας / Ιράν είναι η Ρωσία. Υψηλού επιπέδου συζητήσεις απαιτούνται για την αξιολόγηση του που θα σταθούν Άγκυρα και Ουάσιγκτον στο θέμα της Ρωσίας γενικά και της Ρωσίας ως μιας άτυπης συμμάχου του Ιράν στη Συρία και, ίσως, αλλού στην περιοχή.

Η Τουρκία πρέπει να γνωρίζει αν οι Ηνωμένες Πολιτείες θα περιορίσουν τη Ρωσία ή αν η Τουρκία θα πρέπει να μείνει μόνη της, όπως συνέβη πρόσφατα στη μάχη της αλ-Μπαμπ.

Από την πλευρά τους, οι αξιωματούχοι των ΗΠΑ χρειάζονται περισσότερη σαφήνεια σχετικά με το τουρκικό όραμα για τον αγωγό Turkish Sream τον οποίο ανακοίνωσε ο Ερντογάν νωρίτερα αυτόν (τον περασμένο) χρόνο στην Αγία Πετρούπολη. Εάν η πρόθεση είναι πραγματικά να αντικαταστήσει τα 60 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα ρωσικού φυσικού αερίου, που τώρα ρέουν ετησίως μέσω της Ουκρανίας, (ένα τέταρτο στην Τουρκία, τα υπόλοιπα σε κράτη μέλη της ΕΕ), αυτό θα έχει σοβαρές γεωστρατηγικές συνέπειες και συνέπειες στην ενεργειακή ασφάλεια και απαιτεί σε βάθος συζήτηση.

Αν η άτυπη συμμαχία Ρωσίας-Ιράν για τη Συρία συνεχισθεί, ιδιαίτερα εάν η ρωσική ανάπτυξη στη Συρία παραμείνει, η Ουάσιγκτον θα πρέπει επίσης να επιδείξει προθυμία να διατηρηθούν τα Patriot του ΝΑΤΟ, συμπεριλαμβανομένης της αναδιάταξης των συστοιχειών των Patriot των ΗΠΑ στην Τουρκία, μέχρι την τελική συμφωνία της Γενεύης για τη Συρία ή την έναρξη της ρωσικής αποχώρησης.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν επίσης να αναπτύξουν περιοδικά F-22 ή F-35 μαχητικά πέμπτης γενιάς στην Αεροπορική Βάση Ιντσιρλίκ της Τουρκίας για να επισημάνουν τη σοβαρότητα των προσπαθειών των ΗΠΑ να περιορίσουν τη Ρωσία.

Η δέσμευση των ΗΠΑ θα μπορούσε επίσης να περιλαμβάνει πιο συχνές επιχειρήσεις στη Μαύρη Θάλασσα, ως μέρος της ναυτικής αναπτύξεως του ΝΑΤΟ, τόσο από τις Ηνωμένες Πολιτείες, μονομερώς, όσο και σε συνεργασία με την Τουρκία.

Στο θέμα της Κύπρου όπως και στις τουρκοισραηλινές σχέσεις, η Ουάσιγκτον θα πρέπει να αυξήσει την εμπλοκή της. Αυτό θα πρέπει να γίνει σε συνδυασμό με τις προσπάθειες των ΗΠΑ για την εξαγωγή φυσικού αερίου απο την Ανατολική Μεσόγειο προς τον τουρκικό «Ευρασιατικό κόμβο φυσικού αερίου” και την υποστήριξη απο τις ΗΠΑ των αγωγών Μπακού (Αζερμπαϊτζάν) στην Τουρκία.

Ομοίως, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν να δώσουν συγκεκριμένη υποστήριξη μαζί με την ΕΕ για τον αγωγό Trans-Anatolian Natural Gas Pipeline (TANAP) και Trans Adriatic Pipeline (TAP) για την μεταφορά αζερικού και, πιθανώς, άλλου κασπιανού ή, ακόμη και Ιρακινού αερίου στην Ευρώπη δια μέσου της Τουρκίας.

Όσον αφορά το Ιράκ, η Ουάσιγκτον και η Άγκυρα θα πρέπει να συνεχίσουν τη συνεργασία τους στον τομέα της ασφάλειας της Περιφερειακής Κυβέρνησης του Κουρδιστάν (KRG).

Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να είναι προσεκτικές, εντός των ορίων των σχέσεών τους με τη Βαγδάτη, για να μην αποθαρρύνουν τη συνεργασία Τουρκίας-KRG στον τομέα των υδρογονανθράκων.

Λαμβάνοντας υπόψη τις δυνατότητες τόσο για το απευθείας εμπόριο όσο και τις αποστολές διέλευσης, μέσω του ολοένα και περισσότερο πλούσιου σε πετρέλαιο Ιράκ, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να υποστηρίξουν τη συμφιλίωση μεταξύ Βαγδάτη και Άγκυρας.

Πραγματική πρόοδος στο μέτωπο αυτό, ωστόσο, θα εξαρτηθεί από την επιτυχή και συντεταγμένη πολιτική των ΗΠΑ-Τουρκίας, προς τη Συρία και το Ιράν.

Τέλος, η Ουάσιγκτον θα μπορούσε να βρει τρόπους εντός ή εκτός του Διατλαντικού Εμπορίου και της Επενδυτικής Εταιρικής Σχέσης (T-TIP) για την εμβάθυνση του διμερούς εμπορίου και των επενδύσεων. Πηγαίνοντας προς τα εμπρός, οικοδομώντας οικονομικές σχέσεις στην Τουρκία είναι ο καλύτερος τρόπος για να εξασφαλίσουν οι ΗΠΑ πολιτική επιρροή στις σχέσεις τους.

Τι μπορεί η Τουρκία να δώσει σε αντάλλαγμα;

Σε αντάλλαγμα, για τα προτεινόμενα βήματα των ΗΠΑ, τα πέντε κύρια θέματα στα οποία η Τουρκία θα μπορούσε να είναι χρήσιμη, περιλαμβάνουν μια ισχυρότερη δέσμευση για την καταπολέμηση του ισλαμικού κράτους, μια επιστροφή σε ειρηνευτικές συνομιλίες με το ΡΚΚ, μεγαλύτερη ευελιξία στην Κύπρο και το Ισραήλ, στενότερη συνεργασία με την Ουάσιγκτον στις στρατιωτικές κινήσεις, κυρίως στη Συρία και ενάντια στις ρωσικές προκλήσεις γύρω απο την Τουρκία, και μεγαλύτερη έμφαση στις δημοκρατικές αξίες, το κράτος δικαίου, και τις εσωτερικές ελευθερίες.

Δυστυχώς, το Ισλαμικό Κράτος έχει στοχεύσει και, όπως φαίνεται με την επίθεση την παραμονή της Πρωτοχρονιάς στην Κωνσταντινούπολη, θα στοχεύει όλο και περισσότερο την Τουρκία, ως εκ τούτου, η συνεργασία με την Τουρκία κατά της τζιχαντιστικής ομάδας, παρέχει μία ευκαιρία για την οικοδόμηση δεσμών.

Επιπλέον, ακόμη και στον απόηχο της τουρκο-ρωσικής κανονικοποίησης, η ευρύτερη αναβίωση του Ρωσικού γείτονα -τώρα της Τουρκίας στην Κριμαία και στα νότια σύνορα- αναμφίβολα θα υπενθυμίσει στον Ερντογάν την αξία του ΝΑΤΟ και θα μπορούσε να συμβάλει στη βελτίωση των στρατιωτικών δεσμών ΗΠΑ-Τουρκίας κατά τη διάρκεια της νέας αμερικανικής διοίκησης.

Σχετικά, η επιθετικότητα της Ρωσίας προς την Τουρκία μετά το Νοέμβριο του 2015 με την κατάρριψη ενός ρωσικού στρατιωτικού αεροπλάνου κατέδειξε με σαφήνεια τον πόσο εκδικητική μπορεί να είναι η Μόσχα.

Παρ ‘όλα αυτά, με την κατάπαυση του πυρός στη Συρία, με τη μεσολάβηση της Ρωσίας, τον Δεκέμβριο, και στη συνέχεια η πρόσκληση στη Ρωσία να παράσχει (προφανώς, αναποτελεσματικά) αεροπορική υποστήριξη γύρω από την al-Bab στις αρχές Ιανουαρίου 2017, η Τουρκία έστειλε μήνυμα στην Ουάσιγκτον ότι η απουσία της για δέσμευση και υποστήριξη των τουρκικών στόχων, οδηγεί την Τουρκία σε διαπραγμάτευση με τον Πούτιν.

Τελικά, το τι μπορεί να κάνουν οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Τουρκία κατά του Ισλαμικού κράτους μαζί με τη σκέψη για πιθανή ειρήνη μεταξύ της Τουρκίας και των Κούρδων, θα υπαγορεύσει την επιτυχία αυτής της συναλλακτικής σχέσης. Εάν η Τουρκία προχωρήσει σε ειρήνη με τους Κούρδους στο εσωτερικό, κάτι που θα μπορούσε να εγκαινιάσει η ενίσχυση της αμερικανικής βοήθειας προς την Τουρκία κατά του ΡΚΚ, μπορεί ακόμη πιο εύκολα να κάνει ειρήνη με τους Κούρδους στη Συρία, διευκολύνοντας μια Τουρκο-κουρδική υπόσταση στη Μέση Ανατολή παρόμοια με της Άγκυρας με την KRG -κάτι που είναι προς το συμφέρον των ΗΠΑ.

Η ικανότητα της Ουάσινγκτον να συζητήσει τουρκικά θέματα επηρεάζεται απο την τουρκική συμπεριφορά στο θέμα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της δημοκρατίας, και το πως βλέπουν την Τουρκία από το εξωτερικό.

Ως εκ τούτου, είναι σημαντικό η πολιτική των ΗΠΑ για την Τουρκία να καθοδηγείται από μια έμφαση στο κράτος δικαίου, το οποίο έχει καταστραφεί σημαντικά εδώ και μια δεκαπενταετία απο την άσκηση εξουσίας απο το ΑΚΡ.

Ο επόμενος πρόεδρος πρέπει να θέσει θέμα κράτους δικαίου στις σχέσεις με την Τουρκία ως μέσου, όχι μόνο για τον περιορισμό του αυταρχισμού του ΑΚΡ, αλλά και υπενθυμίζοντας στον Ερντογάν ότι, επίσης, αυτός ο ίδιος θα χρειαστεί αυτό το πρότυπο όταν το AKP και ο Ερντογάν πέσουν από την εξουσία.

Κατά την τελευταία δεκαετία, με τον Ερντογάν, η Τουρκία προχώρησε από το να είναι μια χώρα ως επί το πλείστον φτωχή σε μια χώρα ως επί το πλείστον μεσαίου εισοδήματος.

Τώρα, η Τουρκία έχει την ευκαιρία να κινηθεί προς τα πάνω στη σκάλα και να γίνει μια υψηλού εισοδήματος οικονομία, παρά την πτωτική πορεία των οικονομικών επιδόσεων το 2016. Η χώρα, όμως, δεν μπορεί να το κάνει απλά κατασκευάζοντας αυτοκίνητα, όπως κάνει τώρα, αλλά, αντίθετα, με το να γίνει ένα κομβικό σημείο για την “Googles” του κόσμου και άλλες βιομηχανίες προστιθέμενης αξίας που βασίζονται στην πληροφορία. Αυτό είναι που σημαίνει ότι ελευθερίες χωρίς δεσμεύσεις μπαίνουν στο παιχνίδι.

Για να γίνει κομβικό σημείο για την “Googles,« η Τουρκία πρέπει να γίνει μια ανοιχτή κοινωνία, ικανή να προσελκύσει δημιουργικούς επαγγελματίες από όλο τον κόσμο και να κρατήσει δημιουργικούς ανθρώπους στο σπίτι της.

Μόνο μια κοινωνία που θα παρέχει απεριόριστα δικαιώματα και ελευθερίες, που θεωρείται ότι έχει ένα σεβαστό και ανεξάρτητο δικαστικό σύστημα, θα μπορεί να επιτύχει ένα τέτοιο αποτέλεσμα, προς το συμφέρον όλων των Τούρκων. Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι σε ιδιαίτερη θέση να πετύχουν αυτό το θέμα αλλά μόνον όταν και οι δύο πλευρές συνεργάζονται συναλλακτικά και οι προσωπικές σχέσεις μεταξύ των ηγετών λειτουργούν καλύτερα απο ό,τι μέχρι σήμερα.

Είναι πιθανό ότι οι ορμητικές ενέργειες του Ερντογάν, συχνά, περιφρόνηση για τη Δύση, και η τάση του για όλο και περισσότερη εξουσία, θα καταστήσουν οποιαδήποτε πολιτική συνεργασίας με τις ΗΠΑ συζητήσιμη. Αλλά αυτό είναι μια πιθανότητα, όχι βεβαιότητα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορεί να γείρουν τη ζυγαριά προς μια διαφορετική έκβαση με τις σωστές πολιτικές και προσωπικές σχέσεις. Το τελευταίο περιλαμβάνει τιθάσευση της κατανοητής οργής πολλών κυβερνήσεων των ΗΠΑ και στρατιωτικών αξιωματούχων οι οποίοι ενοχλούνται από την τουρκική κριτική, ένα χαρακτηριστικό της σχέσης που είναι προγενέστερο και πηγαίνει πέρα απο τον Ερντογάν.

Τέλος, η Ουάσιγκτον έχει λίγα να χάσει απο μια προσέγγιση περισσότερο-καρότα-από- μπαστούνια. Τα μπαστούνια κοστίζουν πολύ: οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Δύση χρειάζονται την Τουρκία, η Τουρκία και Ερντογάν, επίσης, χρειάζονται τις Ηνωμένες Πολιτείες.

EU politicians need to realise Greek shipping is a ‘European asset’

Από

anixneuseis

January 25, 2017

European politicians and legislators both in the European Union and in Greece have to realise shipping is a pillar of the European economy and Greek shipping is a pillar of European shipping and is vital to the economic welfare of all of Europe.

“At the highest political level we must make Europeans understand Greek shipping is not only Greek but is a proven European asset and we will do all we can to make Europeans understand this,” the country’s Shipping & Island Policy Minister, Panagiotis Kouroumblis, has once again vowed,

Addressing a maritime conference in Athens last week Kouroumblis said trust in shipping is needed for it to face the challenges of our time. “Europeans must understand Greek shipping is a powerful weapon for Europe,” said the minister talking about Greek and European shipping and the industry’s competitiveness and prospects in these uncertain times.

Union of Greek Shipowners’ president, Theodore Veniamis, also underlined the importance of shipping to Europe. He mentioned the European generated issue over Greece’s approach to shipping tax stressing the need for shipping to remain competitive, saying the competition does not come from within Europe but from the shipping clusters rapidly being developed in the Far East.

He noted EU Transport commissioner Violeta Bulc understands this, noting the European shipowners body ECSA will be in Brussels the first week of March under the umbrella of the ‘European Shipping Week’ as part of the effort to make the law makers and wider public more aware of the EU shipping clusters and the social and economic advantages they give.

Veniamis described shipping as “a national treasure” for Greece, without having political party affiliations, and this enables the shipping community and the state to share a common aim, especially when it comes to increasing the direct links with the country’s economy and overall welfare.

Addressing the conference, Bimco chairman, Philippe Louis-Dreyfus, expressed admiration for the ability of Greek shipowners and said he was jealous that Greece has a special Ministry for Shipping.

He called on the EU and IMO “”to work together to ensure the European owner does not leave EU, which would be disastrous for Europe”. He said: “If Europe does not want to lose ground in international competitiveness, it should support sectors such as shipping which has a leading role on the world’s economic stage.”

However, he warned shipping must take proactive action over the environment otherwise EU bodies and politicians will. He also predicted financing will become scarcer and more expensive.

Greek shipowner Panos Laskaridis also spoke of the growth of clusters in the Far East and said European shipping should strive for more unity. “If the EU does not give motives to shipping, I’m afraid European shipping will be lost to outside centres just as the shipbuilding industry was.”

However, he feared the International Chamber of Shipping (ICS) and IMO are expressing view “not liked by the EU”.

On the homefront, he said Greek shipping is disciplined and the 250,000 people working in it can give a lead to the rest of the country.

Posted 25 January 2017

David Glass

Greece Correspondent, Seatrade Maritime

The coming struggle for control of Donald Trump’s mind

Από

anixneuseis

January 25, 2017

By Paul Waldman January 24 The Washington Post

(Nicholas Kamm/Agence France-Presse via Getty Images)

Imagine you’re a member of Donald Trump’s administration, or a Republican member of Congress. What’s the most important question you’re asking yourself right now?

There’s a good chance it’s this: How can I manipulate the president into doing what I want him to do?

This may be the most important question in Washington as a whole, because this is a president like no other.

Opinions newsletter

Thought-provoking opinions and commentary, in your inbox daily.

“The broader power struggles within the Trump operation have touched everything from the new administration’s communications shop to the expansive role of the president’s son-in-law to the formation of Trump’s political organization. At the center, as always, is Trump himself, whose ascent to the White House seems to have only heightened his acute sensitivity to criticism.” (Washington Post)
“The lack of discipline troubled even senior members of Mr. Trump’s circle, some of whom had urged him not to indulge his simmering resentment at what he saw as unfair news coverage. Instead, Mr. Trump chose to listen to other aides who shared his outrage and desire to punch back. By the end of the weekend, he and his team were scrambling to get back on script.” (New York Times)
“The CIA’s main job overseas is to get into the mind of foreign leaders, and to recruit foreign intelligence assets to help them do that, wooing and winning them into becoming useful to the CIA and the United States. Intelligence officials current and former say that’s what they’re now doing with Donald Trump, though slightly in reverse: studying what’s important to him to learn how best to get through to him, and how the intelligence agency can be a useful tool to his presidency.” (Daily Beast)
“With an allergy to computers and phones, he works the papers. With a black Sharpie in hand, he marks up the Times or other printed stories. When he wants action or response, he scrawls the staffers’ names on that paper and either hands the clip to them in person, or has a staffer create a PDF of it…Most mornings, Trump flicks on the TV and watches ‘Morning Joe,’ often for long periods of time, sometimes interrupted with texts to the hosts or panelists. After the 6 a.m. hour of ‘Joe,’ he’s often on to ‘Fox & Friends’ by 7 a.m., with a little CNN before or after.” (Axios.com)
“One person who frequently talks to Trump said aides have to push back privately against his worst impulses in the White House, like the news conference idea, and have to control information that may infuriate him. He gets bored and likes to watch TV, this person said, so it is important to minimize that.” (Politico)

The picture we’re getting is of a president spending long stretches of time watching television, consumed with anger at slights real or imagined, as aides and other political actors circle around him trying to find a way to use his capricious whims to their advantage or at least minimize the damage he can do. The agenda is liable to be seized by whatever happens to be bothering Trump that day, whether it’s the size of the crowd at his inaugural or the fact that more people voted for Hillary Clinton than for him, both profound threats to his ego that he can’t seem to let go of.

Trump questions media reports of inauguration crowd size

Even apart from the substance of these reports is the fact that the Trump administration is already leaking like a sieve, as people within the inner circle voice their frustration, jockey for position, and use the press to discredit their rivals. Yes, in every administration there are competitions for the president’s ear and internal squabbles as people try to maximize their influence. What’s remarkable is how in this one they’re becoming public so quickly — and that even his loyalists are treating the president like a child whose disturbing behavior has to be managed.

Trump’s personal quirks and weaknesses could turn ordinary internal conflicts into outright chaos. Because he not only knows so little about policy but seems to have few fixed beliefs, his public statements are completely unpredictable. So he might say that Republicans will give “insurance for everybody,” leaving both administration spokespeople and members of Congress scrambling to explain a promise they have no intention of keeping.

It isn’t just that Trump is uninterested in policy. To take one comparison, Ronald Reagan didn’t much care about the details either. But Reagan had a clear ideological vision that guided his administration, and it wasn’t hard to predict what he’d think about any particular proposal or action. In the Trump administration, on the other hand, you have traditional Republicans who will sometimes be at odds with the nationalist/populist cohort led by Steve Bannon, and which side the president favors at a given moment could be determined by something the nincompoops on “Fox & Friends” said that morning.

That means that most of the time, no one can claim or believe that they’re carrying out Trump’s “true” wishes or agenda, since those are subject to complete revision at a moment’s notice. That’s not exactly a recipe for a smoothly efficient administration. Instead, it may wind up with dozens or even hundreds of power centers spread throughout the government, each pursuing its own agenda, sometimes in concert, sometimes in conflict.

At the moment there’s an almost comical element to all that, and Democrats might take some solace in it. After all, it’s better to face an adversary at war with itself than one that knows exactly what it wants to do and how to do it. But what happens when the Trump administration confronts a crisis, as it surely will before long? To just take one example, Trump has repeatedly said that NATO is “obsolete” and suggested that if one of its members were threatened he might not come to its defense. Yet Secretary of Defense James Mattis just told the British defense minister that America has an “unshakable commitment” to NATO. So which is it? We may not find out until Vladimir Putin invades Estonia.

So the shape of the Trump administration could be determined less by a vision the president himself is guided by than by how skillful each faction of inside players is at manipulating him. It’s not exactly reassuring.

Paul Waldman is a contributor to The Plum Line blog, and a senior writer at The American Prospect.

Follow @paulwaldman1

https://www.washingtonpost.com/blogs/plum-line/wp/2017/01/24/the-coming-struggle-for-control-of-donald-trumps-mind/?utm_term=.0bda7c491242&wpisrc=nl_popns&wpmm=1

Alabama Congressman Mike Rogers sponsors bill to take U.S. out of United Nations

Από

anixneuseis

January 25, 2017

REAL-TIME NEWS FROM AL.COM

Posted on January 23, 2017 at 10:43 AM

Rep. Mike Rogers, R-Ala., chats with Auburn graduate student Marshall Hartley at his open house Monday, March 10, 2003, in Opelika, AL. (AP Photo/Opelika-Auburn News, Vasha Hunt). (VASHA HUNT)

Christopher Harress

[email protected]

An Alabama Congressman has sponsored a new bill in the House of Representatives that if successful would see the country withdrawn from the United Nations, which could leave the New York-based organization significantly weakened and take the U.S. closer to its isolationist policy prior to joining World War II.

The bill, known as the American Sovereignty Restoration Act of 2017, is sponsored by Rep. Mike Rogers and was referred to the House Committee on foreign affairs earlier this month. Specifically, the bill would repeal the United Nations Participation Act of 1945 and other related laws.

“The U.N. has attempted a number of actions which aimed to encroach on the rights granted to U.S. citizens under our Constitution,” said Rogers. “Most recently, the U.N. Security Council sided with Palestine and passed a resolution condemning Israel’s settlements in Jerusalem. Attacks against one of the United States’ greatest allies are just the most recent chapter in the U.N.’s dangerous agenda. I believe our involvement in the U.N. is a waste of taxpayer dollars.”

While designed to withdraw the United States from the intergovernmental organization, which was first established to promote international cooperation after World War II, the U.S. would also be giving up its right to have a say on U.N.-dictated international affairs, and its seat on the powerful Security Council.

It was on the U.N. Security Council last December where the U.S. abstained from voting on a U.N. resolution condemning the construction of Israeli settlements on land claimed by Palestine. Under normal U.S. policy, the U.S. Ambassador to the U.N. would use its veto, ensuring an end to any resolution against Israel. However, should Rogers’ bill be successful, the U.S. would lose its seat on the Security Council and be unable to veto any resolutions at all, which would put Israel in a far worse position.

In addition to relinquishing U.S. membership, the bill also requires that President Donald Trump terminates any “organ, specialized agency, commission, or other formally affiliated body, and closure of the U.S. Mission to the United States.”

The U.S. would also be prohibited from giving money to the organization, involving itself in peacekeeping operations or any other military form, and from offering diplomatic immunity to U.N. officers or employees.

http://www.al.com/news/index.ssf/2017/01/alabama_congressman_mike_roger.html

Analyst Believes China’s Missiles Near Russian Borders Target USA

Από

anixneuseis

January 25, 2017

An analyst says China has deployed inter-continental ballistic missiles near Russia with the aim to be able to reach targets in the US, Canada and Europe

By TASS/ Information Clearing House

MOSCOW, January 24. /TASS/. China has deployed inter-continental ballistic missiles near Russia with the aim to be able to reach targets in the United States, Canada and Europe, the president of the Academy of Geopolitical Problems, Doctor of Military Science Konstantin Sivkov, has said.

Earlier, the daily Global Times said China had deployed inter-continental ballistic missiles of its own design (DF-41) in northeastern Heilongjiang province bordering Russia.

“This is an inter-continental class missile with an effective range of ten thousand to twelve thousand kilometers. The missile’s dead zone is no less than three thousand kilometers. A large territory of Russia, practically the entire Far East and West Siberia are not within the missile’s reach,” Sivkov told TASS.

Selecting this area for deploying the missiles targeted against Russian territory would be not expedient from the military point of view.

“If that were the purpose, the missiles should have been stationed deep inside mainland China or on its southern border,” Sivkov explained.

In his opinion missiles of that class stationed where they are will have the capability to reach targets in the United States, Canada and Europe.

“This is China’s response to threats pronounced by the new US president, Donald Trump. Also, Chinese missiles would be able to use a more advantageous northern strategic route for approaching targets in the United States, thus bypassing the US missile defense,” Sivkov said.

The three-stage solid propellant ICBM DF-41 (Dongfeng-41, also known by its NATO reporting name CSS-X-10), was designed by China’s Academy of Rocket Motor Technology. It is presumably armed with a multiple warhead consisting of ten to twelve independently targetable reentry vehicles.

The views expressed in this article are solely those of the author and do not necessarily reflect the opinions of Information Clearing House.

Beijing urges US to exercise caution when dealing with South China Sea issue: “We urge the US side to respect the reality, to be cautious in its remarks and actions, so as to avoid undermining the peace and stability in the region,” she said.

China calls for ban on nuclear weapons; urges leadership at UN treaty negotiations:Massive reinvestments in nuclear warheads, delivery systems, and infrastructure are dangerous and contradictory to the goal of a world without nuclear weapons.

http://www.informationclearinghouse.info/46292.htm

1...3,0043,0053,006...3,018 Σελίδα 3,005 από 3,018

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

New video shows hero’s welcome at police station for Hrant Dink’s murderer

Lawyers association: Imprisoned Gülen followers subject to rape, nail extraction, object insertion

Footage shows police ordering Kurdish kids to bare midriffs in security check

Affaire Penelope Fillon : le parquet national financier ouvre une enquête

Penelope Fillon est accusée par “Le Canard enchaîné” d’avoir été rémunérée 500 000 euros pour un emploi fictif aux côtés de son époux, François Fillon.

Emploi fictif ?

Το Brexit, η Μέι και τα καυτά ερωτήματα

Το κόστος μιας συμφωνίας ελεύθερου εμπορίου

Το θέμα είναι και πολιτικό

Τούρκος δημοσιογράφος, «εξαπτέρυγο» του Ερντογάν, χύνει δηλητήριο κατά ΗΠΑ

Η δημοσιονομική πολιτική του Σόιμπλε δεν θα άλλαζε ακόμη και αν έχανε η Μέρκελ

HOLGER SCHMIEDING*

Η ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ

EU politicians need to realise Greek shipping is a ‘European asset’

European politicians and legislators both in the European Union and in Greece have to realise shipping is a pillar of the European economy and Greek shipping is a pillar of European shipping and is vital to the economic welfare of all of Europe.

“At the highest political level we must make Europeans understand Greek shipping is not only Greek but is a proven European asset and we will do all we can to make Europeans understand this,” the country’s Shipping & Island Policy Minister, Panagiotis Kouroumblis, has once again vowed,

Veniamis described shipping as “a national treasure” for Greece, without having political party affiliations, and this enables the shipping community and the state to share a common aim, especially when it comes to increasing the direct links with the country’s economy and overall welfare.

Addressing the conference, Bimco chairman, Philippe Louis-Dreyfus, expressed admiration for the ability of Greek shipowners and said he was jealous that Greece has a special Ministry for Shipping.

However, he warned shipping must take proactive action over the environment otherwise EU bodies and politicians will. He also predicted financing will become scarcer and more expensive.

Greek shipowner Panos Laskaridis also spoke of the growth of clusters in the Far East and said European shipping should strive for more unity. “If the EU does not give motives to shipping, I’m afraid European shipping will be lost to outside centres just as the shipbuilding industry was.”

However, he feared the International Chamber of Shipping (ICS) and IMO are expressing view “not liked by the EU”.

On the homefront, he said Greek shipping is disciplined and the 250,000 people working in it can give a lead to the rest of the country.

David Glass

The coming struggle for control of Donald Trump’s mind

Alabama Congressman Mike Rogers sponsors bill to take U.S. out of United Nations

Analyst Believes China’s Missiles Near Russian Borders Target USA