Αρχική Blog Σελίδα 2647

Οι τέσσερις κίνδυνοι του Κυριάκου

Από
anixneuseis
-
0

Του Παναγιώτη Γκλαβίνη

Τέσσερις είναι οι κίνδυνοι, με τους οποίους θα έρθει αντιμέτωπος ο Κυριάκος:

α) Η βαλκανοποίηση της χώρας

Το υποψιαζόμασταν, όμως, μετά την «Τελευταία μπλόφα» της Ελένης Βαρβιτσιώτη, τώρα το ξέρουμε: ο κ. Τσίπρας –γνωστός για τον κυνισμό του– διέγνωσε από πολύ νωρίς τι θα του εξασφάλιζε την ανοχή των εταίρων μας στο πρόσωπό του και στις πράξεις (και παραλείψεις) του: η επίλυση του ονοματολογικού των Σκοπίων. Κι εμείς αναρωτιόμασταν γιατί του φέρονται κατ’ αυτόν τον τρόπο… Παρέλαβε μια οικονομία σε τροχιά ανάπτυξης το ’14 και την ξανάριξε στην ύφεση το ’15 και το ’16. Στη συνέχεια, κάθε χρόνο, λες και ξορκίζανε το κακό, οι Ευρωπαίοι βλέπανε ισχυρή ανάπτυξη. Που όμως ποτέ δεν ερχόταν. Και σα να μη συνέβαινε τίποτε, διαγκωνίζονταν μεταξύ τους ποιος θα επαινέσει τον κ. Τσίπρα περισσότερο. Κι εμείς ψάχναμε να βρούμε γιατί το κάνανε. Ώσπου η κυρία Μέρκελ τον επισκέφθηκε τον Ιανουάριο του 2019 για να του εκφράσει την ευγνωμοσύνη της που έλυσε το ονοματολογικό. Το σχέδιο των εταίρων μας είναι ξεκάθαρο: σε μια διευρυμένη Ευρώπη, τα Βαλκάνια θ’ αποτελέσουν την φτωχή της γειτονιά. Με μας μέσα, φυσικά. Βαλκάνιους και φτωχούς.

β) Η νέα αρχιτεκτονική της Ευρωζώνης

Αν οι εξελίξεις είναι ειρηνικές, χωρίς δηλαδή τη διαμεσολάβηση μιας νέας κρίσης, οπότε θα είμαστε οι πρώτοι που θα πέσουμε, όλες οι διακηρύξεις το λένε: η νέα Ευρωζώνη θα φύγει μπροστά με αυτούς που μπορούνε. Το ζήτημα είναι αν όσοι μείνουν πίσω, θα εξακολουθούν να έχουν ως νόμισμα το Ευρώ. Ευρωζώνη και ολίγον Ευρώ είναι σα να λέμε ολίγον έγκυος. Τι θα μας οδηγήσει τότε στην έξοδο; Το μη βιώσιμο χρέος μας, ασφαλώς, σε συνδυασμό με την αδυναμία μας ν’ αντιμετωπίσουμε τις δανειακές μας ανάγκες, αφενός, και την αποφασιστικότητα των άλλων κρατών της Ευρωζώνης να πάψουν να μας στηρίζουν, αφετέρου. Θα υπαχθούμε τότε στη νέα θέση μας στην περιφέρεια της Ευρωζώνης, με την προσδοκία να ξαναμπούμε στην καρδιά της όταν θάχουμε αποδείξει ότι το μπορούμε. Η κωδική ονομασία της νέας μας κατάστασης έχει εφευρεθεί προτού καν ρυθμιστεί η νέα κατάσταση: λέγεται «time out». Έτσι, θα συγκροτήσουμε με τους λοιπούς εταίρους μας στα Ευρωπαϊκά πλέον Βαλκάνια, την φτωχή ζώνη της διευρυμένης Ε.Ε.

γ) Το ευρώδεντρο που φύτεψε ο κ. Τσίπρας στον κήπο του Μαξίμου

Η ευφορία που έχει καταφέρει να δημιουργήσει ο Σύριζα στην υποτιθέμενη μεταμνημονιακή Ελλάδα είναι ίσως η χειρότερη κληρονομιά που αφήνει πίσω του φεύγοντας. Από την άλλη, ο κ. Μητσοτάκης έχει εγκλωβιστεί στο καλό κλίμα που έχουν δημιουργήσει στο μεταξύ οι αγορές στην οικονομία, και αδυνατεί να προειδοποιήσει το λαό ότι τα πράγματα μπορεί και να μην πάνε όσο καλά φαίνονται, καθώς και για το ποιος θα φταίει γι’

αυτό. Κανένας δεν εξελέγη πρωθυπουργός κάνοντας δυσοίωνες προβλέψεις για το μέλλον που θα κληθεί να διαχειριστεί, ακόμη κι αν αυτό θα οφείλεται στη διακυβέρνηση του αντιπάλου του. Την ίδια στιγμή, ο Κυριάκος έχει προφανές συμφέρον να ενισχύσει το κλίμα επαναφοράς της εμπιστοσύνης που δημιουργείται προς την ελληνική οικονομία, ώστε να προσελκύσει όσο το δυνατόν περισσότερες επενδύσεις. Με τούτα και με ’κείνα, όμως, ο λαός διαπαιδαγωγείται προς τη λάθος κατεύθυνση, καθώς δεν του περνάει καν από τον νου ότι τα πράγματα μπορεί τελικά και να πάνε χειρότερα και ότι η πραγματική κρίση όχι μόνο δεν πέρασε, αλλά ίσως να βρίσκεται και μπροστά.

δ) Κυριάκος σε ρόλο ΓΑΠ

Ο ύστατος κίνδυνος για τον ίδιο τον Κυριάκο προσωπικά, είναι να μετατραπεί σε ΓΑΠ. Να υποχρεωθεί, δηλαδή, αν τα πράγματα δεν πάνε καλά, όχι επειδή θα φταίει ο ίδιος, αλλά γιατί η κατάσταση της οικονομίας που θα παραλάβει, θα είναι μη αναστρέψιμη, να διαχειριστεί μια κατάσταση αλά ΓΑΠ. Όπου θα έχει επιλέξει, για να μην χαλάσει το καλό κλίμα, να δώσει άφεση αμαρτιών στον Σύριζα για τους λόγους που αναφέραμε. Αν όμως χάσει το στοίχημα της ισχυρής ανάπτυξης εξ αιτίας, στην πραγματικότητα, της υπονόμευσης των προοπτικών της οικονομίας από τη διακυβέρνηση του Σύριζα, και υποχρεωθεί –για να πετύχει τα υψηλά πλεονάσματα, και μάλιστα σε περιβάλλον παγκόσμιας ύφεσης– να διατηρήσει την υψηλή φορολογία ή ακόμη και να την αυξήσει, προβαίνοντας συγχρόνως σε περαιτέρω αντιλαϊκές περικοπές δαπανών, τότε δεν θα μπορέσει εύκολα να ρίξει το φταίξιμο σε αυτούς που πραγματικά το έχουν. Έτσι, θα κινδυνεύει τότε να υποστεί ό,τι υπέστη ο ΓΑΠ, κληθείς να διαχειρισθεί μια οικονομία που είχε περιέλθει σε κατάσταση πτώχευσης εξ αιτίας πράξεων και παραλείψεων του προκατόχου του.

Δεδομένων των ανωτέρω κινδύνων, τα πράγματα δεν θάναι καθόλου εύκολα για τον Κυριάκο. Τουλάχιστον ας μην του τα κάνουμε εμείς πιο δύσκολα, στερώντας του την αυτοδυναμία ή εξοπλίζοντάς τον με μια ισχνή πλειοψηφία. Το 2023 μπορεί κανείς να ψηφίσει ό,τι θέλει. Τώρα, όμως, δεν έχει άλλη επιλογή, αν θέλει η χώρα του να έχει μια ακόμη ευκαιρία.

Την τελευταία.

* Ο κ. Γκλαβίνης είναι καθηγητής Διεθνούς Οικονομικού Δικαίου στη Νομική Σχολή ΑΠΘ.

ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΤΟΥ ΦΕΜΙΝΙΣΜΟΥ: Καταργείται ο πατέρας!!!

Από
anixneuseis
-
1

Με το νομοσχέδιο ικανοποιείται πάγιο αίτημα των ριζοσπαστών φεμινιστριών. Είναι βέβαιο ότι και άλλες «προοδευτικές» κυβερνήσεις θα ακολουθήσουν το παράδειγμα της γαλλικής.

[Αρθρο των Ελιζαμπέτ Μονφόρ (προέδρου του πόλου Οικογένεια και Κοινωνία του Ινστιτούτου Τόμας Μορ), Μισέλ Φοντανόν-Μισεράν (παιδοψυχιάτρου και ψυχαναλύτριας), Κριστιάν Φλαβινί (παιδοψυχιάτρου και ψυχαναλυτή) και Σαντάλ Ντελσόλ  (φιλοσόφου), μελών της ομάδας εργασίας Οικογένεια του Ινστιτούτου Τόμας Μορ.]

Ενώ το σχέδιο αναθεώρησης του νόμου για τη βιοηθική, το οποίο επεκτείνει την Ιατρικώς Υποβοηθούμενη Αναπαραγωγή (ΙΥΑ) σε μεμονωμένες γυναίκες ή ενώσεις γυναικών, θα παρουσιαστεί σύντομα στο Συμβούλιο των Υπουργών, είναι σκόπιμο να αναρωτηθούμε για τις κοινωνικές τάσεις που επιτελούνται στην κοινωνία μας. Γιατί το ζευγάρι και η οικογένεια δεν θεωρούνται πλέον ως συνεργασία ανδρός και γυναικός; Γιατί οι ανάγκες του παιδιού παραθεωρούνται τόσο; Γιατί η επιδίωξη ατομικών ικανοποιήσεων υπονομεύει τους δεσμούς που ενώνουν τους μεν με τους δε και οι οποίοι μας κάνουν πρόσωπο; Πώς θα διατηρήσουμε αυτό που μας ενώνει;

Αυτό που αμφισβητεί η “ΙΥΑ για όλες” δεν είναι ούτε περισσότερο ούτε λιγότερο, παρά η πατρότητα. Από τη γέννηση, δύο ενήλικες ορίζονται νόμιμα ως οι γονείς του. Μόνο αυτοί οι δύο ενήλικες μπορούν να ασκούν τη γονική εξουσία στο παιδί τους και είναι υπεύθυνοι μέχρι την ενηλικίωσή του. Έτσι ορίζει το άρθρο 371-1 του αστικού κώδικα, που διαβάζεται κατά την τέλεση ενός γάμου [πολιτικού].

Γιατί, η πατρότητα, είναι η δέσμευση των γονέων έναντι των παιδιών, εδραιωμένη  στη βιολογική πατρότητα, αφού η αναπαραγωγή συνδέεται με τη δυαδικότητα των φύλων. Είναι μάλιστα η μόνη ανθρώπινη λειτουργία όπου είναι απαραίτητη η συνεργασία του άνδρα και της γυναίκας μέσω των γαμετών τους. Επομένως, η θέσπιση της πατρότητας πρέπει να αντανακλά όλες τις συνέπειες αυτής της συνεργασίας. Ετσι, το οικογενειακό δίκαιο δεν μπορεί να αγνοεί το αδιαίρετο της μητρικής ΚΑΙ πατρικής  πατρότητας και πρέπει ακόμη να το ενσωματώνει στις διάφορες πτυχές της πατρότητας. Ποιες είναι αυτές οι πτυχές;

Η βιολογική πτυχή είναι η αναγνώριση της δυαδικότητας των φύλων στην αναπαραγωγή. Η νομική πτυχή είναι η εγγραφή του παιδιού στο Ληξιαρχείο, για να του δοθεί ένα όνομα και να καταγραφούν οι γονείς του, οι μόνοι κάτοχοι της γονικής εξουσίας. Αυτόματη καταχώριση με τεκμήριο πατρότητας (ο πατέρας είναι ο σύζυγος της μητέρας), ή με αναγνώριση, ελλείψει γάμου. Η συμβολική ή ψυχική πτυχή αφορά την ανάπτυξη και την ψυχική ανάπτυξη του παιδιού. Εχει ανάγκη να φαντάζεται τον εαυτό του ως “γιο του …” ή “κόρη του …”, δηλαδή ότι είναι “παιδί” δύο ενηλίκων που το γέννησαν (ή που θα μπορούσαν να έχουν γεννήσει, σε περίπτωση υιοθεσίας) ως παιδί ενός άνδρα ΚΑΙ μιας γυναίκας που ο νόμος ορίζει ως γονείς του, πατέρα ΚΑΙ μητέρα. Η κοινωνική πτυχή αφορά την άσκηση της γονικής εξουσίας και την εκπαίδευση. Το παιδί χρειάζεται σαφήνεια για να οικοδομήσει την παιδική του ζωή και να γίνει ελεύθερος και υπεύθυνος άνθρωπος. Για να είναι κατανοητή η πατρότητα, πρέπει να είναι ολοκληρωμένη, πλήρης, συνεπής και εύλογη.

Φυσικά, η βιολογική πατρότητα δεν είναι η πλήρης πατρότητα. Αυτό που δίνει νόημα στην πατρότητα είναι η συσχέτιση όλων αυτών των πτυχών. Επειδή αυτή ανταποκρίνεται στο συμφέρον του παιδιού, δηλαδή στις ανάγκες του, πέρα από τις υλικές ανάγκες του.

Είναι η αξιοπιστία της πατρότητας του παιδιού που διακυβεύεται. Είναι αξιόπιστο για το παιδί ότι αυτός ο άντρας και αυτή η γυναίκα, που ο νόμος ορίζει ως γονείς του, να είναι “ο πατέρας και η μητέρα του”. Από την άλλη είναι αδιανόητο για ένα παιδί να του ορίζονται ως “γονείς του” δύο άτομα του ίδιου φύλου, ανεξάρτητα από τις επιλογές ζωής αυτών των δύο ενηλίκων.

Μπορούν οι βιοηθικοί νόμοι να γενικεύουν τη αναξιοπιστία και την ασυνέπεια; Εάν ψηφιστεί ένας τέτοιος νόμος, το οικογενειακό δίκαιο θα επέτρεπε σκόπιμα ένα παιδί να στερείται τον πατέρα του (ΙΥΑ) ή τη μητέρα του (Κυοφορία Για Αλλη) και αυτοί να αντικαθίστανται από έναν άλλο ενήλικα του ίδιου φύλου με τον πρώτο γονέα του. Το υπέρτατο συμφέρον του παιδιού, αλλά και οι ανάγκες του να μεγαλώσει, απαιτεί να επιβεβαιωθεί η συνοχή της πατρότητας και το δικαίωμα του παιδιού να έχει έναν πατέρα και μια μητέρα για το καλό του ίδιου του παιδιού, του μεγάλου ξεχασμένου της συζήτησης.

Η Nικόλ Μπελουμπέ, υπουργός Δικαιοσύνης, δεν έκανε λάθος. Η πατρότητα θα μπορούσε να γίνει ένα πραγματικό νομικό πρόβλημα: ειδική πατρότητα στα ζευγάρια των γυναικών; Ειδική πατρότητα για ζευγάρια που καταφεύγουν σε δωρητή γαμετών; Αναγνώριση τεκμηρίου σκόπιμης μητρότητας; Όλοι αυτοί οι συνδυασμοί δεν θα οδηγήσουν παρά σε ένα μπέρδεμα σημείων προσανατολισμού που το παιδί δεν χρειάζεται καθόλου. Σε αυτή τη συζήτηση, πρέπει να δούμε την “ΙΥΑ για όλες” ως αυτό που είναι: δείγμα μιας ανθρωπολογικής επανάστασης.  Ο άνδρας είναι πράγματι ο μεγάλος απών της αναπαραγωγής. Η ελευθερία και η αυτονομία των γυναικών θα δικαιολογούσαν το άνοιγμα της ΙΥΑ σε όλες τις γυναίκες, λέει η Εθνική Συμβουλευτική Επιτροπή Ηθικής. Ωστόσο, η πατρότητα παρέμεινε η αναπόφευκτη σχέση μεταξύ του άνδρα και της γυναίκας, του πατέρα και της μητέρας. Η πρόοδος της αναπαραγωγικής ιατρικής θρυμμάτισε αυτη τη σχέση: δεν χρειάζονται πλέον σεξουαλικές σχέσεις, δεν χρειάζεται πλέον άνδρας για να γίνει μια γυναίκα μητέρα. Νίκη των ριζοσπαστών φεμινιστριών που απέρριψαν τον άνδρα από τον ορίζοντα τους για να αποφύγουν την επιστροφή τους σε μια πατριαρχική κοινωνία.

Είναι σα να δεχόμαστε την ιδέα ότι ο άνθρωπος είναι μόνο δότης γαμετών και τίποτε άλλο. Απόντες από τα  ζητήματα αναπαραγωγής, οι άνδρες εκπίπτουν ως πατέρες παιδιών. Είναι πραγματικά αυτή η κοινωνία που θέλουμε; Μια κοινωνία όπου οι γονείς θα περιορίζονται σε ένα κοινωνικό ρόλο; Μια κοινωνία όπου η τεχνητή αναπαραγωγή θα γίνει ο συνήθης  τρόπος αναπαραγωγής για να ικανοποιήσει όλες τις επιθυμίες των ενηλίκων;

Πηγή: http://www.lefigaro.fr/vox/societe/pma-pour-toutes-l-eviction-des-peres-20190627

Παιδιά «made in labo…»

της Marie-Hélène Verdier*

Παιδιά, ορφανά πατρός εν καιρώ ειρήνης!!!Mε το σχέδιο νόμου που προωθεί η γαλλική κυβέρνηση στερούνται του δικαιώματος να έχουν πατέρα.

Ο πρόεδρος Mακρόν είχε δηλώσει στο περιοδικό Têtu ότι δεν θα φέρει τον νόμο για την (ΙΥΑ) χωρίς την ευρεία συναίνεση των Γάλλων. Η συναίνεση δεν υπάρχει. Γιατί λοιπόν αυτός ο “αντι-γενεαλογικός” νόμος ανακοινώθηκε από τον πρωθυπουργό στην ομιλία του για την γενικότερη πολιτική του; Πίεση των λόμπι; Εγγύηση προς την αριστερά, τώρα που είναι εξασφαλισμένος από τα δεξιά του; Να εκτρέψει τους Γάλλους από τις ανησυχίες τους: ανεργία, συντάξεις, υγεία; Από πείσμα; Ή για την ευχαρίστηση να βλέπει, μετά από κίτρινα γιλέκα και λευκές μπλούζες, άλλα χρώματα στους δρόμους; Όποια και αν είναι η απάντηση, ο δρόμος που επέλεξε η κυβέρνηση είναι επικίνδυνος.

Μπορούμε να πούμε ότι η κυρία Μπυζάν [υπουργός Υγείας] και η κυρία Μπελουμπέ [υπουργός Δικαιοσύνης] κάνουν το καθήκον τους. Αλλωστε τα εξισωτικά ​​επιχειρήματα υπεραφθονούν. Διαβάστε το Made in Lab του Ντομινίκ Φολσέιντ, των εκδόσεων Cerf, ειδικά το κεφάλαιο «Διαλεκτική της διασπασμένης σεξουαλικότητας». Δεν θα μπορούσαν να είναι πιο συγκεκριμένοι για τα έργα και τους πρωταγωνιστές της «αναπαραγωγής»: τον δωρητή, τη γυναίκα, τον γιατρό, τον μάρτυρα. Αυτή η τεχνικότητα του λόγου για τη «σκοπιμότητα» του ανθρώπινου όντος παραδομένου στην τεχνική, επιτρέπει στους Γάλλους, που βολιδοσκοπούνται τακτικά, να αντιμετωπίσουν τα πραγματικά ηθικά ζητήματα, της σύλληψης, της πατρότητας, αποβάλλοντας τη φοβική ιδεολογία που του  καταλογίζουν όπως και τη συναισθηματικότητά του  για την ταλαιπωρία της γυναίκας που υφίσταται εξαιτίας του παιδιού. Ας μην αυταπατόμαστε: με αυτόν τον νόμο διακυβεύεται η ισότητα όλων των Γάλλων ενώπιον του νόμου. Αυτός ο αντι-γενεαλογικός νόμος στην πραγματικότητα ξανακάνει μόδα το ύψιστα συμβολικό και καταργημένο “προνόμιο” της γέννησης. Και όχι μόνο. Ανοίγει το δρόμο προς τον μετανθρωπισμό: το τέλος της πατρότητας μέσω της γέννησης. Αυτό δείχνει, σε νομικό επίπεδο, το βιβλίο του Γκρέγκορ Πούπινκ με τον τόσο εκφραστικό τίτλο Τα δικαιώματα του εκφυλισμένου ανθρώπου.

Έρωτας…αγγαρεία

Ισότητα και δικαιώματα των γυναικών, λέτε; Μιλούμε μάλλον για φαλλοκρατία και βία κατά του σώματος της γυναίκας. Ας εξετάσουμε την ΙΥΑ με την ευρεία έννοια. Γνωρίζουμε την τεχνική σπερματέγχυση. Τη μέθοδο με τη πιπέττα. Την “ημι-φυσιολογική” μέθοδος του δότη, που ονομάζεται “το κρίσιμο λεπτό”. Υπάρχει ακόμα και η μέθοδος, πιο σπάνια, που ονομάζεται “φυσιολογική”. Μετά από μια δραστική θεραπεία υπερωορρηξίας, η γυναίκα κάνει έρωτα (πραγματικά, τελικά, όχι πλήρως) με έναν ξένο, με σκοπό την απόκτηση παιδιού. Και κάτω από τα μάτια ενός τρίτου μάρτυρα ο οποίος φροντίζει να είναι «μια χωρίς αισθησιασμό σεξουαλική πράξη». Με άλλα λόγια, η γυναίκα παραδίνεται στον “άγνωστο στρατιώτη” και ταυτίζεται ολόκληρη με την εξωτερικότητα του σώματός της, με τίμημα έναν “εσωτερικό διχασμό”. Μπορούμε να μιλήσουμε για βιασμό; Όχι, δεδομένου ότι η γυναίκα συναινεί. Μιλάμε μάλιστα για “αντι-βιασμό”. Αλλά βία, σίγουρα. Συναινούσα δεν εξαναγκάζεται λιγότερο. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, σε όλα τα μέτωπα και στο υψηλότερο επίπεδο, αγωνίζονται για τα δικαιώματα των γυναικών, την ισότητα των φύλων και τιμωρούν τους πελάτες των πορνών! Κάποιοι δωρητές απαιτούν ένα μάρτυρα, γυμνό, να παρακολουθεί τη σκηνή. Για να είναι πλήρης η απουσία ερωτισμού στη συνεύρεση και να εξουδετερώσει το πιθανό ερωτικό της φορτίο: ο καθένας με τα γούστα του. Αυτό ονομάζεται κανόνας παιχνιδιού.

Μηχανορραφία

Στις Γυναίκες μεταξύ φύλου και γένους, που δημοσιεύθηκε στο Seuil, το 2012, η Συλβιάν Αγκασίνσκι λέει για την ΙΥΑ ότι έχει καταντήσει τις γυναίκες “διαθέσιμα σώματα”. Ευτυχώς που η φύση έχει και άλλο απίδι στο σάκο της: μια γυναίκα παραμένει γυναίκα, ικανή να υπερκεράσει την εξουδετέρωση της σεξουαλικότητας από την τεχνική. Έτσι, μια ασθενής – αναφέρεται από τον Ζακ Tεστάρ στο Διαφανές Ωάριο – λέει, μιλώντας για τον πάροχο και τους δύο γιατρούς: «Έκανα έρωτα και με τους τρεις.» Nα λοιπόν που διαβεβαιωνόμαστε για την αδυναμία των γυναικών. Τουλάχιστον, σε ένα ετεροφυλικό ζευγάρι, μπορεί το παιδί να φαντάζεται, σε περίπτωση σπερματέγχυσης με έναν τρίτο δωρητή, ότι είχε συλληφθεί από τον πατέρα με τον οποίο ζει. Χωρίς να παραβιάζουμε τα μυστικά της κρεβατοκάμαρας, αναγνωρίζουμε ότι αυτή η παραγωγή παιδιών, made in labo, προκαλεί τρόμο.

Πώς να κάνουμε παιδιά χωρίς να κάνουμε έρωτα: αυτή είναι όντως η ανησυχία των Γάλλων; Επρεπε να αποτελέσει μέριμνα των πολιτικών; Αυτός ο “αντι-γενεαλογικός” νόμος, που δημιουργήθηκε για μια μειοψηφία, θα συζητηθεί άραγε στο Κοινοβούλιο; Και τι θα κάνουμε, σ’ αυτόν τον κατακερματισμένο κόσμο μας, με την άλλη “μειονότητα’’ – του παιδιού – και του δικαιώματός του να γνωρίζει τους γονείς του “στο μέτρο του δυνατού’’, που αναγνωρίζεται από τη Γαλλία στο άρθρο 7 της Σύμβασης Διεθνούς Δικαίου για τα Δικαιώματα του Παιδιού, που υπεγράφη στις 26 Ιανουαρίου 1990 και τέθηκε σε εφαρμογή στις 6 Σεπτεμβρίου 1990; Είναι  αμελητέα μειονότητα το παιδί; Φαίνεται ότι ναι. Μόνο που η λέξη “δωρητής” σε λίγο θα εξαφανιστεί, δεδομένου ότι ο νόμος αυτός περιλαμβάνει την άρση της ανωνυμίας! Για να διευκρινίσουν το ζήτημα της ΙΥΑ, μιλούν για ΚΓΑ. Δραπετεύουν! Ωστόσο, πρέπει να δούμε τα πράγματα κατά πρόσωπο, να μην αυξήσουμε το κακό στον κόσμο. Στο μεταξύ, καλύτερη αρχή για τη διάσπαση της κοινωνίας, δεν θα μπορούσαμε να έχουμε. Ερώτηση: ποιος επωφελείται από αυτή την αναπαραγωγική μηχανορραφία;

*Φιλόλογος, ελληνίστρια, ποιήτρια και συγγραφέας. Το τελευταίο της  βιβλίο τιτλοφορείται  Η φάμπρικα των ορφανών.

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Πηγή: https://www.causeur.fr/enfants-sans-faire-amour-pma-gpa-162418

 

Αρχιεπίσκοπος Σεβαστείας Θεοδόσιος: «Κανείς δεν μπορεί να σβήσει την Παλαιστίνη από τον χάρτη».

Από
anixneuseis
-
1

Δημήτρης Γκάζης  20 Ιούνιος, 2019

Συνέντευξη στον Δημήτρη Γκάζη

Ο Αρχιεπίσκοπος Σεβαστείας Θεοδόσιος βρέθηκε το περασμένο Σαββατοκύριακο στη Θεσσαλονίκη, όπου μεταξύ άλλων μίλησε σε εκδήλωση στη Φιλοσοφική Σχολή του ΑΠΘ, την οποία διοργάνωσε η Ένωση Φίλων Παλαιστίνης με θέμα «71 χρόνια από την κατοχή της Παλαιστίνης». Είχε την καλοσύνη να μας παραχωρήσει συνέντευξη, στην οποία αναβλύζει η αποφασιστικότητα του λαού του να αγωνιστεί μέχρι να πετύχει την απελευθέρωσή του. Γίνεται επίσης εμφανής από τις απαντήσεις του η βαθιά χριστιανική και ανθρωπιστική συγκρότηση του Θεοδοσίου, το αίσθημα δικαίου που τον διαπερνά, όπως και η αγάπη του για την Ελλάδα και η αλληλέγγυα στάση του με τον ελληνισμό στα μεγάλα θέματα της Μακεδονίας και της τουρκικής κατοχής στην Κύπρο. Δίνουμε λοιπόν τον λόγο σε έναν σπουδαίο ιεράρχη και αγωνιστή της Παλαιστίνης:

Ποια είναι η κατάσταση σήμερα στην κατεχόμενη Παλαιστίνη; Βλέπουμε διάφορα να συμβαίνουν, βλέπουμε τις πιέσεις των ισχυρών του πλανήτη να εντείνονται προς τον λαό σας…
Θα μπορούσε κανείς να μιλάει ώρες για το τι συμβαίνει στη Γάζα, τι συμβαίνει στην Ιερουσαλήμ, τι συμβαίνει στα υπόλοιπα Κατεχόμενα Εδάφη. Όμως αν πρέπει να κρατήσετε ένα μόνο πράγμα, αυτό είναι το πρόγραμμα του Ισραήλ και των Αμερικανών να σβηστεί η Παλαιστίνη από τον χάρτη. Δείτε την Παλαιστίνη στον χάρτη: στην πραγματικότητα είμαστε μια πολύ μικρή χώρα. Όμως αυτή η μικρή χώρα είναι η το πιο ιστορικό και ιερό μέρος που υπάρχει στον κόσμο: όταν μιλάμε για την Ιερουσαλήμ, μιλάμε για μια πόλη ευλογημένη και αγιασμένη στις 3 μονοθεϊστικές θρησκείες, μια πόλη που έχει ιδιαίτερη παράδοση και ιδιαίτερη ιστορία.

Το Παλαιστινιακό πρόβλημα ξεκίνησε 100 χρόνια πριν. Έχετε ακούσει για τη Διακήρυξη του Μπάλφουρ, που ήταν τότε πρωθυπουργός της Βρετανίας; Αυτός υποσχέθηκε στους Εβραίους ότι η Παλαιστίνη θα γίνει το κράτος τους. Από τότε ξεκίνησε η αδικία και το πρόγραμμα να σβηστεί η Παλαιστίνη από τον χάρτη. Αλλά η μεγαλύτερη καταστροφή έγινε το 1948, όταν εκατοντάδες χιλιάδες Παλαιστίνιοι διώχτηκαν από τα σπίτια τους και βρέθηκαν στους προσφυγικούς καταυλισμούς του Λιβάνου, της Συρίας, της Ιορδανίας και άλλων χωρών. Μέσα σε 2-3 μέρες έχασαν τα πάντα. Τι μπορεί να πει ένας άνθρωπος που ζούσε σε ένα χωριό, είχε σπίτι, είχε χωράφια, είχε όλα τα αγαθά που μας είχε δώσει ο Θεός, και μέσα σε 24 ώρες τα έχασε όλα; Τι να πει κάποιος που πετάχτηκε στο δρόμο μόνο με τα ρούχα που φορούσε και βρέθηκε στους καταυλισμούς γιατί έτσι ήθελαν οι ΗΠΑ και η Βρετανία;

Εμείς δεν τα έχουμε μόνο με το Ισραήλ, αλλά και με τους Αμερικανούς και ορισμένες ακόμη δυνάμεις που υποστηρίζουν αυτό το κατοχικό κράτος και συμμετέχουν στο έγκλημα. Διότι όποιος βλέπει πώς συμπεριφέρεται το Ισραήλ στους Παλαιστίνιους και σιωπά, συμμετέχει στο έγκλημα. Δυστυχώς, υπάρχουν κράτη στον κόσμο που κάνουν ότι δεν βλέπουν τίποτα. Γι’ αυτό κι εμείς απευθυνόμαστε στους ανθρώπους που έχουν συνείδηση, που καταλαβαίνουν τι σημαίνει ελευθερία, τι σημαίνει δικαιοσύνη, τι σημαίνει ειρήνη, και τους καλούμε να διαδώσουν το μήνυμά μας.

Είστε ιεράρχης του Ελληνορθόδοξου Πατριαρχείου Ιεροσολύμων: ποιος είναι ο ρόλος της Ορθόδοξης Εκκλησίας στον αγώνα των Παλαιστινίων;
Εσείς οι Έλληνες, που σας αγαπάμε και σας εκτιμάμε πάρα πολύ, βιώσατε τη δουλεία επί Τουρκοκρατίας. Ξέρετε λοιπόν τι είναι να ζεις στην πατρίδα σου χωρίς ελευθερία και δικαιοσύνη. Όταν ξεσηκωθήκατε για την Ελευθερία και υψώθηκε η ελληνική σημαία στην πατρίδα σας, πολλοί ιεράρχες και κληρικοί της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας έπαιξαν θετικό ρόλο. Νομίζω ότι η εκκλησία πάντα πρέπει να παίζει ένα τέτοιο ρόλο, να στέκεται δίπλα στους ανθρώπους που πονάνε και αγωνίζονται. Αυτό κάνουμε στην Παλαιστίνη. Έτσι και η δική μου διακονία, ως ορθόδοξου αρχιεπισκόπου, δεν περιορίζεται μόνο στον εκκλησιαστικό χώρο ή μέσα στο Πατριαρχείο ή σε δραστηριότητες πνευματικές. Ο ρόλος της εκκλησίας είναι μέσα στην κοινωνία, στον κόσμο: αυτόν πρέπει να παρηγορούμε, σ’ αυτόν πρέπει να δίνουμε κουράγιο. Αν δεν το κάνουμε εμείς, ποιος θα το κάνει; Ο Χριστός πάντα στη ζωή του ήταν με τους πονεμένους ανθρώπους. Όταν πήγε στην Ιεριχώ, όπως αναφέρει το Ευαγγέλιο, πήγαν να τον υποδεχτούν και πολλοί πλούσιοι. Ο Ιησούς όμως έδωσε προσοχή στους φτωχούς, στους αμαρτωλούς, σε αυτούς που είχαν την ανάγκη Του.

Σήμερα λοιπόν πρέπει να μιλάμε για την υπόθεση της Παλαιστίνης: δεν πρόκειται περί «πολιτικής». Το λέω αυτό επειδή πολλοί Εβραίοι μας κατηγορούν, λέγοντας «γιατί ο Δεσπότης ανακατεύεται στα πολιτικά;». Κάνουν λάθος, δεν ανακατεύομαι στα πολιτικά όταν αγωνίζομαι για την Παλαιστίνη: επιτελώ το εκκλησιαστικό μου καθήκον σαν Ορθόδοξος, σαν Παλαιστίνιος, σαν Άραβας, σαν άνθρωπος που πιστεύει στα ανθρώπινα ιδανικά. Γι’ αυτό καλούμε όλους τους ελεύθερους ανθρώπους του κόσμου να σταθούν στο πλάι μας. Και λέω τους ελεύθερους, γιατί υπάρχουν δυστυχώς και άνθρωποι που πληρώνονται για να υποστηρίζουν το άδικο. Όμως είναι περισσότεροι οι ελεύθεροι άνθρωποι, οι καθαροί, αυτοί που δεν πληρώνονται – όπως εσείς! Επισκέφθηκα τον Άγιο Δημήτριο σήμερα και ήταν πολύ συγκινητική στιγμή: συναντήθηκα εκεί με γνήσιους Έλληνες, με γνήσιους Χριστιανούς που πιστεύουν στην ανθρωπότητα, που πιστεύουν ότι οι Παλαιστίνιοι πρέπει να αποκτήσουν την ελευθερία τους.

Η εκκλησία πρέπει να στέκεται δίπλα στους ανθρώπους που πονάνε και αγωνίζονται. Αυτούς πρέπει να παρηγορούμε, σ’ αυτούς πρέπει να δίνουμε κουράγιο. Αυτό κάνουμε στην Παλαιστίνη. Αν δεν το κάνουμε εμείς, ποιος θα το κάνει;

Τι είναι αυτό που δίνει, παρά τα συνεχή χτυπήματα, δύναμη στον Παλαιστινιακό λαό να αγωνίζεται;
Να σας πω καταρχήν κάτι που πρέπει να το καταλάβουν όλοι οι άνθρωποι. Εμείς οι Παλαιστίνιοι ως λαός, ως χώρα, δεν περιμένουμε αναγνώριση από κανέναν. Υπάρχουμε. Είτε μας αναγνωρίσει ο Τραμπ είτε δεν μας αναγνωρίσει, υπάρχουμε. Αν θα αναγνωρίσει ή όχι ο Αμερικανός πρόεδρος κάτι που υπάρχει έτσι κι αλλιώς, αυτό είναι δικό του πρόβλημα. Ο Τραμπ είτε δεν διαβάζει καλά την Ιστορία, είτε κάποιοι τον έχουν ταΐσει καλά με χρήματα για να μην βλέπει την Παλαιστίνη. Όμως η Παλαιστίνη υπάρχει και θα υπάρχει. Καμιά δύναμη δεν μπορεί να τη σβήσει από τον χάρτη. Οι Παλαιστίνιοι θα αγωνίζονται πάντα για την ελευθερία. Είναι αλήθεια ότι μερικοί συμπατριώτες μας αισθάνονται καμιά φορά απελπισία. Εγώ τους λέω: αγωνιζόμαστε και περιμένουμε 70 χρόνια, και είμαστε διατεθειμένοι να περιμένουμε άλλα 70 ή και 100 χρόνια. Αλλά δεν θα ξεχάσουμε την υπόθεση της Παλαιστίνης, επειδή το δικαίωμά μας να ζήσουμε με ελευθερία στη πατρίδα μας είναι απαράγραπτο.

Εσείς ζήσατε 400 χρόνια υπό τον οθωμανικό ζυγό. Και όμως, διατηρήσατε τη συνείδησή σας, ξεσηκωθήκατε, αποτύχατε, ματώσατε ξανά και ξανά, ώσπου τελικά αποκτήσατε την ελευθερία σας. Εμείς δεν θέλουμε βέβαια να μείνει η κατοχή 400 χρόνια! Αλλά όσα και να μείνει, κάποια μέρα τα παιδιά μας, ή τα παιδιά τους, που ακόμη δεν έχουν γεννηθεί, θα δουν την Παλαιστίνη ελεύθερη. Σήμερα οι σκοτεινές δυνάμεις του κόσμου μας θέλουν απελπισμένους: «Καθίστε ήσυχοι, δεν πρόκειται να αποκτήσετε ούτε κράτος ούτε ελευθερία», μας λένε. Θέλουν να αποδεχτούμε την κατάσταση όπως έχει. Αλλά δεν απελπιζόμαστε, επειδή το αίτημα για ελευθερία είναι δίκαιο και μπορεί να υλοποιηθεί.

Στη Μέση Ανατολή το Ισλάμ εμπνέει εκατομμύρια απελπισμένους ανθρώπους, ενίοτε ενισχύοντας και φονταμενταλιστικές δυνάμεις. Ποια τα περιθώρια και το μήνυμα του Χριστιανισμού και της Ορθοδοξίας σ’ αυτό το περιβάλλον;
Ας μιλήσουμε λοιπόν και για τα φανατικά κινήματα, όπως το Daesh (Ισλαμικό Κράτος). Τέτοιου είδους κινήματα τα υποστήριξαν και τα εξέθρεψαν οι ΗΠΑ και ισχυρές, πλούσιες χώρες της περιοχής μας: κοινός στόχος τους ήταν και είναι να καταστρέψουν την Ιστορία και την παράδοση της Μέσης Ανατολής. Το είδαμε στην Παλμύρα, που άντεξε χιλιάδες χρόνια, και την κατέστρεψαν μέσα σε λίγες ώρες. Το Daesh και οι άλλες ομάδες φανατικών και τρομοκρατών στην πραγματικότητα δεν πιστεύουν σε τίποτα, και οπωσδήποτε δεν εκπροσωπούν το Ισλάμ. Εμείς στην Παλαιστίνη, αλλά και στη Συρία, στο Λίβανο, την Ιορδανία και όλες τις αραβικές χώρες ζούσαμε εν ειρήνη, Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι μαζί. Το Daesh ήρθε για να σπείρει διχόνοια μεταξύ Χριστιανών και Μουσουλμάνων, μεταξύ Σουνιτών και Σιιτών. Να έχουμε δηλαδή εμφύλιο πόλεμο μεταξύ των Αράβων και να ξεχάσουμε την κοινή υπόθεση της Παλαιστίνης. Το Daesh ειναι πρόγραμμα των Αμερικάνων: αυτοί τους έδωσαν όπλα, αυτοί τους έβαλαν στη Συρία. Οι Αμερικάνοι, που δεν έχουν παράδοση και ιστορία, καταστρέφουν την Ιστορία των άλλων λαών. Εμείς όμως στη Μέση Ανατολή είμαστε ενωμένοι. Αυτοί οι φανατικοί δεν εκπροσωπούν κανέναν, δεν εκπροσωπούν το Ισλάμ, δεν εκπροσωπούν τίποτα ανθρώπινο. Και τώρα όλοι καταλαβαίνουν τον βρώμικο ρόλο τους στη Μέση Ανατολή.

Δεν περιμένουμε αναγνώριση από κανέναν. Υπάρχουμε. Είτε μας αναγνωρίσει ο Τραμπ είτε δεν μας αναγνωρίσει, υπάρχουμε. Αν θα αναγνωρίσει ή όχι ο Αμερικανός πρόεδρος κάτι που υπάρχει έτσι κι αλλιώς, αυτό είναι δικό του πρόβλημα.

Έχετε ζήσει στην Ελλάδα, έχετε σπουδάσει εδώ…
Όταν έφτασε το αεροπλάνο στο Αεροδρόμιο Μακεδονία, και μας είπε η αεροσυνοδός «καλωσήρθατε στη Θεσσαλονίκη», ένιωσα μεγάλη συγκίνηση. Αυτή η πόλη είναι πολύ σπουδαία για μένα. Έζησα εδώ 7 χρόνια, και η Θεσσαλονίκη ζει πάντα μέσα μου. Άφησα την Θεσσαλονίκη το 1990 και πήγα στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων και έγινα διάκονος, έπειτα πρεσβύτερος, και αρχιμανδρίτης επί Πατριάρχη Διοδώρου, αλλά δεν ξέχασα ποτέ τις πνευματικές και εθνικές εμπειρίες που έζησα εδώ. Η Ελλάδα με βοήθησε πάρα πολύ να καταλάβω ότι θεολογία δεν είναι μόνο τα κείμενα που διαβάζουμε, δεν είναι μόνο οι Άγιοι Πατέρες, δεν είναι μόνο η πνευματική ζωή. Πήγα βέβαια στο Άγιο Όρος και είχα την ευκαιρία να συναντηθώ εκεί με άγιους ανθρώπους. Εδώ όμως στη Θεσσαλονίκη έμαθα πως όποιος αγαπά την εκκλησία πρέπει να αγαπά και την πατρίδα του, και να αγωνίζεται μαζί με το λαό του για την πατρίδα του.

 

ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

 

Ποιο είναι το μήνυμά σας προς τον Ελληνικό λαό και προς την ελληνική κυβέρνηση, η οποία συσφίγγει διαρκώς τις σχέσεις της με το Ισραήλ;
Θέλω να ακουστεί η φωνή των Χριστιανών Παλαιστίνιων που ζουν στην κατεχόμενη Παλαιστίνη και στην προσφυγιά. Ας μάθουν όλοι ότι υπάρχουν Χριστιανοί Παλαιστίνιοι και Άραβες που αγωνίζονται για να υπάρχει ελευθερία, ειρήνη και δικαιοσύνη! Όσα κακά και να κάνουν στην Παλαιστίνη, εμείς δεν θα κάνουμε ούτε βήμα πίσω. Θα αγωνιστούμε. Η Παλαιστίνη πάντοτε θα είναι η πατρίδα των Παλαιστινίων. Προσθέτω όμως κάτι ακόμη: εμείς, όπως μιλάμε για την Παλαιστίνη, έτσι μιλάμε και για τους πονεμένους ανθρώπους όλου του κόσμου. Όπου υπάρχουν πονεμένοι άνθρωποι, ανεξαρτήτως θρησκείας ή εθνικότητας, είμαστε μαζί τους. Είμαστε με την Ελλάδα στον αγώνα που κάνει για τη Μακεδονία. Είμαστε με την Κύπρο στον αγώνα της εναντίον της τουρκικής κατοχής. Το βρώμικο παιχνίδι που παίζει η Τουρκία στην Ελλάδα και την Κύπρο, το ίδιο βρώμικο παιχνίδι παίζει και στη Μέση Ανατολή, αφού από εκεί μπήκε το Daesh στη Συρία, με δική τους στήριξη.

Εμείς οι Παλαιστίνιοι αγαπάμε την Ελλάδα. Δεν ήρθα εδώ να κάνω κριτική, δεν είναι αυτός ο ρόλος μου. Όμως ζητώ από την εκάστοτε ελληνική κυβέρνηση να συνεχίσει την παράδοση φιλίας με τους Άραβες, που υπάρχει απ’ την εποχή του Ανδρέα Παπανδρέου. Καταλαβαίνουμε ότι η Ελλάδα πρέπει να έχει καλές σχέσεις με όλα τα κράτη, και με το Ισραήλ και με τους Αμερικάνους. Όμως δεν πρέπει αυτό να γίνεται σε βάρος της Παλαιστίνης. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί η Ελλάδα τόσα χρόνια δεν έχει αναγνωρίσει την Παλαιστίνη. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί κρατά αυτή τη στάση στη Συρία, έχοντας αποσύρει τον Έλληνα πρέσβη από τη Δαμασκό, όπου είναι η έδρα της Εκκλησίας της Αντιοχείας και υπάρχουν ιστορικές σχέσεις. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί πρέπει να δεχόμαστε ό,τι θέλουν οι Αμερικάνοι. Ελπίζω στο μέλλον να ληφθούν καλές, δίκαιες και αμοιβαία επωφελείς αποφάσεις. Κλείνοντας, θα ήθελα να επαναλάβω το μήνυμά μου προς τους Έλληνες: σας αγαπούμε, σας θεωρούμε αδέρφια μας, και αν καμιά φορά εκφράζουμε παράπονο, το κάνουμε με αγάπη και επειδή θέλουμε την Ελλάδα να είναι με το μέρος του δίκιου.

 

* Παλιότερη παλαιστινιακή αφίσα αλληλεγγύης με την Κύπρο.

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ

 

Ο Αρχιεπίσκοπος Σεβαστείας Θεοδόσιος, κατά κόσμον Ατάλα Χάνα, αποτελεί λαμπρό παράδειγμα ιεράρχη. Γεννήθηκε το 1965 στο χωριό Ράμα, στον βορρά της Κατεχόμενης Παλαιστίνης. Σπούδασε Ελληνικά στην Ιερουσαλήμ και συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, στη Θεολογική Σχολή, απ’ όπου αποφοίτησε το 1991. Την ίδια χρονιά επέστρεψε στην Ιερουσαλήμ και χειροτονήθηκε διάκονος με το όνομα Θεοδόσιος, ενώ το 1992 χειροτονήθηκε ιερέας της Εκκλησίας του Παναγίου Τάφου. Λίγο αργότερα προήχθη στο βαθμό του Αρχιμανδρίτη και τοποθετήθηκε επικεφαλής του Αραβικού Τμήματος του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων. Δίδαξε τον Χριστιανισμό σε τοπικά σχολεία και στο Αραβικό Κολέγιο της Χάιφα. Το 2001 διορίστηκε, από τον μακαρίτη πλέον Πατριάρχη Διόδωρο, επίσημος εκπρόσωπος Τύπου του Ελληνορθόδοξου Πατριαρχείου στα Ιεροσόλυμα. Τον Διόδωρο διαδέχθηκε ο Ειρηναίος που, υποκύπτοντας στις πιέσεις του Ισραήλ, έπαυσε τον Θεοδόσιο από εκπρόσωπο Τύπου…

Λίγο αργότερα οι ισραηλινές αρχές κατοχής συνέλαβαν τον Θεοδόσιο ως «υποκινητή ταραχών» και κατέσχεσαν το διαβατήριό του. Ο Θεοδόσιος κατήγγειλε την απόπειρα φίμωσής του ως εντασσόμενη στο σχέδιο των Ισραηλινών να αποκρύψουν τη χριστιανική διάσταση του Παλαιστινιακού και να εκβιάσουν την «ουδετερότητα» του Ελληνορθόδοξου Πατριαρχείου. «Η Εκκλησία είναι εδώ για να υπηρετεί όλους τους Παλαιστίνιους, επειδή είναι μια Εκκλησία του Λαού», είχε πει τότε ο Θεοδόσιος, ενώ αργότερα συμπλήρωνε: «Εδώ είναι οι Άγιοι Τόποι μας, εδώ είναι η Ιστορία μας, και θα αγωνιζόμαστε μέχρι να διώξουμε την κατοχή από τη γη μας». Τελικά ο Ειρηναίος εκθρονίστηκε όταν αποκαλύφθηκε ότι πουλούσε κρυφά γη του Πατριαρχείου στην Παλιά Πόλη της Ιερουσαλήμ σε σιωνιστικές οργανώσεις, που επιχειρούν την αλλαγή της πληθυσμιακής σύνθεσης της πόλης… Τον αντικατέστησε ο Πατριάρχης Θεόφιλος, επί των ημερών του οποίου ο Θεοδόσιος χειροτονήθηκε Αρχιεπίσκοπος Σεβαστείας.

Ο Θεοδόσιος απέκτησε μεγάλη αναγνώριση στον αραβικό κόσμο λόγω της πνευματικής και πολιτικής του δραστηριότητας. Έχει πει χαρακτηριστικά: «Οι Παλαιστίνιοι έχουν το δικαίωμα να ξεσηκωθούν για την Ελευθερία, την Αξιοπρέπεια και την Ανεξαρτησία τους. Όποιος μελετήσει λίγο την ιστορία των μετα-αποικιακών εθνών, θα δει ότι η Ελευθερία ποτέ δεν τους προσφέρθηκε στο πιάτο. Πάντα κερδήθηκε με θυσίες και αγώνες!». Είναι εκ των ιδρυτών του Χριστιανικού Παλαιστινιακού Κινήματος Kairos Palestine, που αγωνίζεται για τον τερματισμό της ισραηλινής κατοχής. Στη φωτογραφία, μιλά σε εκδήλωση στη μνήμη μαρτύρων του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PFLP).

https://edromos.gr/archiepiskopos-sevasteias-theodosios-kaneis-den-mporei-na-svisei-tin-palaistini-apo-ton-charti/?fbclid=IwAR1J1FTjUJm6CSlYHJ2e-08ypD6yWwxL5QIQl7B8dsGrOjAZKjSZb6On3BA

Καθυστερημένες γκρίνιες στο ΥΠΕΞ για “Πρέσπες” – Αρνητικός απολογισμός

Από
anixneuseis
-
1

Αλέξανδρος Τάρκας
Αλέξανδρος Τάρκας slpress.gr

941
Καθυστερημένες γκρίνιες στο ΥΠΕΞ για

Η διεθνής επικράτηση του επιθετικού προσδιορισμού “μακεδονικός”, η ρευστότητα στα Δυτικά Βαλκάνια, λόγω των καθυστερήσεων στις ενταξιακές διαδικασίες στην ΕΕ και, ενδεχομένως, η ημέτερη προεκλογική περίοδος (που, κατά περίπτωση, ξυπνά συνειδήσεις ή ευνοεί κομματικές μετεγγραφές) οδηγούν σε ευρείες συζητήσεις εντός του υπουργείου Εξωτερικών για το μέλλον της Συμφωνίας των Πρεσπών.

Οι σχετικοί ψίθυροι, διαμαρτυρίες και προειδοποιήσεις από πλήθος στελεχών της Διπλωματικής Υπηρεσίας για την αποδυνάμωση της ισχύος και της εικόνας της Ελλάδας έχουν πυκνώσει τόσο πολύ τις τελευταίες εβδομάδες, ώστε η ηγεσία του υπουργείου Εξωτερικών καταβάλλει προσπάθειες κατευνασμού και διατήρησης ήπιων τόνων.

Το ενδοϋπηρεσιακό κλίμα θα ήταν άλλωστε πιο τεταμένο στην περίπτωση που οι βαλκανικές εξελίξεις και οι διμερείς σχέσεις Αθήνας-Σκοπίων δεν καλύπτονταν από τη συγκυρία των σοβαρότατων εξελίξεων στην κυπριακή ΑΟΖ και στο Αιγαίο, επιβάλλοντας αυτοσυγκράτηση έναντι του πιθανού μεγαλύτερου κακού.

Στο πλαίσιο αυτό, όπως επισημαίνουν καλά πληροφορημένες πηγές, εστάλησαν επειγόντως ειδικές οδηγίες προς σχεδόν όλες τις πρεσβείες και τις μόνιμες αντιπροσωπίες της χώρας μας στο εξωτερικό. Οι οδηγίες ανακλούν την προσπάθεια της υπηρεσιακής ηγεσίας του υπουργείου Εξωτερικών να τετραγωνίσει τον κύκλο, καθησυχάζοντας τα διαμαρτυρόμενα στελέχη.

Αφενός διαπιστώνεται η, επί της αρχής, τήρηση της Συμφωνίας των Πρεσπών ως προς την επίσημη ονομασία “Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας”, αφετέρου αναγνωρίζεται πως υπάρχει διαρκής διολίσθηση προς μια προβληματικότατη κατάσταση, λόγω της επικράτησης του όρου “μακεδονικός/ή” σε όλες τις άλλες χρήσεις. Κατά τις ίδιες πηγές, το υπουργείο Εξωτερικών προκρίνει, στην παρούσα φάση τουλάχιστον, την τήρηση στάσης αναμονής και την προσεκτική εξέταση της κατάστασης, χωρίς όξυνση των τόνων, ή πραγματοποίηση διαβημάτων στα Σκόπια ή σε άλλες ξένες κυβερνήσεις.

Οι “Πρέσπες” ήδη κλονίζονται

Ωστόσο, όπως δείχνουν οι δικαιολογημένες διαμαρτυρίες των διπλωματών και η καλά ισορροπημένη –ως ακροβατικά δεξιοτεχνική– αντίδραση της υπηρεσιακής ηγεσίας τους, η Συμφωνία των Πρεσπών ήδη κλονίζεται. Οι κλυδωνισμοί είναι ισχυροί και εντεινόμενοι. Και, εκ των πραγμάτων ανατρέπεται η άποψη τόσο της κυβέρνησης όσο και αρκετών στελεχών της υπό τον Κυριάκο Μητσοτάκη ΝΔ. Σύμφωνα με αυτή την άποψη, μολονότι η πραγματική κατάσταση επιδεινώνεται για τα ελληνικά συμφέροντα, τίποτε δεν θα πρέπει να αναθεωρηθεί λόγω της νομικής αρχής ότι «οι συμφωνίες πρέπει να τηρούνται» (pacta sunt servanda).

Η κατάσταση που διαμορφώνεται στην Κύπρο, στο Αιγαίο και στα Βαλκάνια θα φέρει τα θέματα εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής σε ατζέντα προτεραιότητας για τη νέα κυβέρνηση, μετά την 7η Ιουλίου, καθώς η απερχόμενη κληροδοτεί μοιραίο φορτίο. Κατά το σκεπτικό του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα και των υπουργών Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά και Γιώργου Κατρούγκαλου, μετά τους –όντως επιτυχείς– χειρισμούς για τα ζητήματα εγγυήσεων και ασφάλειας στην Κύπρο το 2017, είχε έρθει η ώρα να κλείσουν τα μέτωπα με τα Τίρανα και τα Σκόπια. Σκοπός η Ελλάδα να καλύψει τα νώτα της και να επικεντρωθεί στις σχέσεις με την Άγκυρα.

Το σκεπτικό τους προβλήθηκε στον πρόεδρο των ΗΠΑ Τραμπ, στους υπουργούς Εξωτερικών Τίλερσον και Πομπέο, και τους συμβούλους Εθνικής Ασφάλειας Μακμάστερ και Μπόλτον, όπως και στον Γάλλο πρόεδρο Μακρόν, στη Γερμανίδα καγκελάριο Μέρκελ και πολλούς άλλους. Στο δε εσωτερικό, το ίδιο σκεπτικό παρουσιάστηκε σαν αλάνθαστο και ίσως μη κατανοητό από τους “αδαείς” αντιδρώντες. Σήμερα, η αδυναμία ουσιαστικής προστασίας της ελληνικής εθνικής μειονότητας στην Αλβανία, η επικράτηση του όρου “μακεδονικός” υπέρ του βόρειου γείτονα και η ανησυχία για όσα ίσως συμβούν στην ευρεία περιοχή, από το Αιγαίο ως την Κύπρο, ξυπνούν πια τους πάντες.

Παράλληλα, πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι πλήθος παραγόντων επιβαρύνουν περισσότερο την κατάσταση. Εδώ και αρκετούς μήνες, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ είχε μεταφέρει στην Αθήνα την ανησυχία του για πιθανή πτώση της κυβέρνησης του “μετριοπαθούς” Ζάεφ, αν το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο (20-21 Ιουνίου) δεν όριζε ημερομηνία έναρξης ενταξιακών διαπραγματεύσεων για τη χώρα του. Επίσης, η κυβέρνηση της Αλβανίας (που ούτε αυτή έλαβε ημερομηνία) κατηγορεί, ανεπίσημα, την ΕΕ πως «δεν σκέφτεται στρατηγικά» και «αν δεν μας θέλει, να το πει»!

Παρ’ όλα αυτά, η Γαλλία και η Ολλανδία δεν δέχονται ορισμό ημερομηνιών σύντομα, ενώ δυναμικά στη διαπραγμάτευση έχει εισέλθει η Βουλγαρία, η οποία –λόγω των δικών της απόψεων περί “μακεδονικής” γλώσσας και ιστορίας– απορρίπτει τα αιτήματα Ζάεφ. Ταυτόχρονα, η Τουρκία προωθεί τους ισλαμικούς σχεδιασμούς της στα Δυτικά Βαλκάνια, η Ρωσία τους πολιτικούς στόχους της και η Κίνα την –εμφανή και αφανή– οικονομική επιρροή της.

Το άρθρο εδώ. slpress.gr

Αν η Τουρκία τρυπήσει την υφαλοκρηπίδα στο Καστελλόριζο…

Από
anixneuseis
-
1

Θόδωρος Καρυώτης
Θόδωρος Καρυώτης slpress.gr

Αν η Τουρκία τρυπήσει την υφαλοκρηπίδα στο Καστελλόριζο..., Θεόδωρος Καρυώτης

 

Η πιο εύκολη απάντηση θα ήταν «δεν θα τολμούσαν να το κάνουν, εάν ήταν Πρωθυπουργός ο Ανδρέας Παπανδρέου». Βέβαια, η σημερινή κατάσταση είναι εντελώς διαφορετική. Η Ελλάδα γνωρίζει ποια είναι τα θαλάσσια σύνορά της και δεν μπορεί να τηρεί την δικαιολογημένη στάση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Πρέπει να ζητήσει την άμεση απομάκρυνση ενός τουρκικού γεωτρύπανου στην περιοχή του Καστελόριζου και να στείλει και τις ναυτικές της δυνάμεις για να υπερασπίσει τα κυριαρχικά μας δικαιώματα από την τουρκική παραβατικότητα. Απλώς, να γνωρίζουμε ότι θα είμαστε μόνοι μας.

Αλλά για να αξιολογήσουμε σωστά τις τελευταίες εξελίξεις πρέπει να σταθούμε στη δήλωση που έκανε πρόσφατα ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, Μεβλούτ Τσαβούσογλου: «Σήμερα το θέμα του διαμοιρασμού του φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο και γύρω από την Κύπρο είναι ένα από τα πιο σημαντικά ζητήματα. Εμείς δεν βλέπουμε το φυσικό αέριο γύρω από την Κύπρο και στην Ανατολική Μεσόγειο ως ένα ζήτημα που μας διχάζει, ούτε θέλουμε να το βλέπουμε έτσι. Αντίθετα, επιθυμούμε να ενισχύσουμε την ευημερία και τη σταθερότητα της Ανατολικής Μεσογείου και της Κύπρου, να μοιραστούμε από κοινού τις πηγές γύρω από την Κύπρο και τη Μεσόγειο».

Η μοιρασιά ήταν πάντα στο μυαλό των Αμερικανών από την εποχή του Σχεδίου Άτσεσον. Οι Αμερικανοί γνωρίζουν, για πολλά χρόνια, ότι το Καστελόριζο αποτελεί το κομβικό πρόβλημα για την μοιρασιά της ανατολικής Μεσογείου. Το Καστελόριζο δημιουργεί ένα εδαφικό τόξο με τις ανατολικές ακτές της Ρόδου, της Καρπάθου, της Κάσου και της Κρήτης διεκδικώντας τίτλο τόσο για ΑΟΖ, όσο και για υφαλοκρηπίδα. Έτσι, το Καστελόριζο δεν είναι ένα απομονωμένο νησί στην εσχατιά της Ελλάδος και της ΕΕ, αλλά αποτελεί τμήμα μιας ευρύτερης εδαφικής ενότητας.

Η παγίδα Άτσεσον

Η Ελλάδα ασχολήθηκε για πρώτη φορά με το Καστελόριζο, όταν πληροφορήθηκε το περίφημο Σχέδιο Άτσεσον του 1964. Στο αρχικό σχέδιο, η Κύπρος θα παρεχωρείτο ολόκληρη στην Ελλάδα εκτός της Καρπασίας, όπου θα εγκαθίστατο μια στρατιωτική βάση της Τουρκίας παρόμοια με τις Βρετανικές βάσεις στο νησί, χωρίς όρια. Επιπλέον το Καστελόριζο θα παρεχωρείτο στην Τουρκία. Ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος απέρριψε αμέσως αυτό το σχέδιο. Ο Άτσεσον πρότεινε μια αλλαγή, που προέβλεπε ότι η Τουρκία θα διατηρούσε την Καρπασία μόνο για 50 χρόνια και η Τουρκία απέρριψε το νέο σχέδιο.

Έχουν περάσει από τότε 55 χρόνια, αλλά φαίνεται ότι οι Τούρκοι εξακολουθούν να εποφθαλμιούν τα νησιά μας. Όπως έχω τονίσει παλαιότερα, το Σχέδιο Άτσεσον ήταν προσεκτικά σχεδιασμένο. Όταν παρατηρήσει κανείς πόσο μικρό είναι το Καστελόριζο, εύκολα θα αντιληφθεί ότι η Τουρκία δεν επιθυμούσε μια τέτοια ανταλλαγή, αλλά ούτε και η Ελλάδα ήταν διατεθειμένη να παραδώσει ελληνικό έδαφος, όσο μικρό και να ήταν αυτό. Αλλά ο Άτσεσον είχε κάτι άλλο στο μυαλό του.

Οι Αμερικανοί, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, γνώριζαν την αξία των υδρογονανθράκων και είχαν αρχίσει μυστικές έρευνες στην Ανατολική Μεσόγειο για τον μεγάλο ορυκτό πλούτο της περιοχής. Τότε βέβαια υπήρχε μόνο η έννοια της υφαλοκρηπίδας, αλλά οι Αμερικανοί γνώριζαν ότι και τα νησιά διαθέτουν υφαλοκρηπίδα.

Έτσι σήμερα, ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ στην ανατολική Μεσόγειο θα ανήκε στην Τουρκία, εάν είχε δεχθεί να πάρει το Καστελόριζο, μία κίνηση που δεν θα μπορούσε βέβαια να πραγματοποιηθεί, διότι το σχέδιο Άτσεσον είχε ήδη απορρίψει η τότε κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου.

Κανείς δεν έδωσε σημασία

Όπως έγραψε στην εφημερίδα Καθημερινή ο καθηγητής Άγγελος Συρίγος: «Όλος ο κόσμος γνωρίζει με ακρίβεια τι διεκδικεί η Τουρκία στην περιοχή. Η Ελλάδα εξακολουθεί να μην έχει προσδιορίσει ποια θεωρεί ότι είναι τα ακριβή όρια της υφαλοκρηπίδας της στην Ανατολική Μεσόγειο. Απλώς διαμαρτύρεται στις τουρκικές ενέργειες…».

Οι αυξανόμενες τουρκικές προκλήσεις στο Αιγαίο Αρχιπέλαγος, τα σενάρια μυστικής διπλωματίας μεταξύ Αθήνας- Άγκυρας και η αμέλεια των ελληνικών κυβερνήσεων να ανακηρύξουν Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) θέτουν σε κίνδυνο τα εθνικά κυριαρχικά μας δικαιώματα σε μια περίοδο που η Ελλάδα εμφανίζεται τρωτή σε διεθνείς πιέσεις.

Έγραψα για πρώτη φορά για την αξία του Καστελόριζου το 1985, αλλά κανείς δεν έδωσε σημασία. Τότε, ακόμα και οι ελληνικοί χάρτες δεν ανέφεραν το σύμπλεγμα του Καστελόριζου (Μεγίστη, Ρω και Στρογγύλη). Τώρα όλοι ομνύουν στην αξία του αλλά πολλοί δεν αντιλαμβάνονται γιατί είναι τόσο σημαντικό νησί για τα εθνικά μας συμφέροντα. Ο κύριος λόγος είναι ότι το σύμπλεγμα αυτών των νησιών δίνει την δυνατότητα, βάσει της UNCLOS του 1982, στην ΑΟΖ της Ελλάδας να εφάπτεται της ΑΟΖ της Κύπρου.

Τα νησιά, ο εφιάλτης της Τουρκίας

Βρίσκεται πάντα στην μνήμη μου το Άρθρο 121 της UNCLOS και ενθυμούμαι τους αγώνες της ελληνικής και της κυπριακής αντιπροσωπείας για την διατήρηση του και το πείσμα της Τουρκίας για εξαφάνισή του. Το άρθρο 121, παράγραφος 2 δεν αφήνει κανένα περιθώριο αμφιβολίας ή παρερμηνείας γιατί ξεκάθαρα αναφέρει ότι: “Με την εξαίρεση των προβλεπόμενων στην παράγραφο 3, η αιγιαλίτιδα ζώνη, η συνορεύουσα ζώνη, η αποκλειστική οικονομική ζώνη και η υφαλοκρηπίδα μιας νήσου καθορίζονται σύμφωνα με τις διατάξεις της παρούσας Σύμβασης που εφαρμόζονται σε άλλο χερσαίο έδαφος“.

Η εξαίρεση της παραγράφου 3 αναφέρει ότι οι “βράχοι οι οποίοι δεν μπορούν να συντηρήσουν ανθρώπινο μόνιμο πληθυσμό ή οικονομική ζωή δεν θα έχουν αποκλειστική οικονομική ζώνη ή υφαλοκρηπίδα“. Αυτή όμως η εξαίρεση δεν επηρεάζει το καθεστώς του Αιγαίου, γιατί αν και υπάρχουν τέτοιου είδους ελληνικοί βράχοι, δεν αλλάζουν την εικόνα, μια και επικαλύπτονται από την υφαλοκρηπίδα ή την ΑΟΖ των υπόλοιπων κατοικήσιμων νησιών του Αιγαίου.

Επρόκειτο για μια μεγάλη νίκη για τα ελληνικά νησιά και ιδιαίτερα για το ξεχασμένο σύμπλεγμα του Καστελόριζου. Το Καστελόριζο απέχει 80 μίλια από την Ρόδο, 170 μίλια από την Κύπρο αλλά μόνο 1 μίλι από την Τουρκία. Έχει έκταση 5 τετραγωνικών μιλίων και κατοικείται σήμερα από περίπου 400 κατοίκους, ενώ στο τέλος του 19ου αιώνα είχε 10.000 κατοίκους.

Βέβαια, αυτή η νίκη του Καστελόριζου δεν ήταν καθόλου εύκολη. Άρχισε το 1973 και τελείωσε το 1982. Οι αντιπροσωπείες της Ελλάδας, της Κύπρου, του Τρινιντάντ-Τομπάγκο και του Ηνωμένου Βασιλείου, που συμμετείχαν στην 3η Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας, πρωτοστάτησαν για την δημιουργία του ανωτέρω Άρθρου.

Όπως, έγραψε πρόσφατα ο καθηγητής Άγγελος Συρίγος, βαθύς γνώστης των ελληνοτουρκικών σχέσεων, οι κινήσεις τις οποίες φαίνεται ότι σχεδιάζει η Τουρκία είναι οι ακόλουθες: «(α) πραγματοποίηση γεωτρήσεως στο συγκεκριμένο σημείο δυτικώς του νησιού, (β) πραγματοποίηση γεωτρήσεως σε οριοθετημένα τεμάχια νοτίως του νησιού που δεν έχουν δοθεί σε ξένες πετρελαϊκές εταιρείες και (γ) πιθανή γεώτρηση στην ελληνική υφαλοκρηπίδα νοτίως του Καστελόριζου. Το 1976 και το 1987 η Ελλάδα είχε κινητοποιήσει στρατό και στόλο προκειμένου να αποτρέψει την έξοδο τουρκικών ερευνητικών πλοίων στο Αιγαίο που θα έκαναν σεισμογραφικές έρευνες στην ελληνική υφαλοκρηπίδα. Η γεώτρηση έχει απείρως μεγαλύτερη βαρύτητα διότι προκαλεί μη αναστρέψιμη βλάβη».

Δεν επιτρέπονται μονομερείς οριοθετήσεις

Όμως, διαφωνώ με την παρακάτω θέση του: «Παράλληλα, η Ελλάδα πρέπει να καταθέσει στον ΟΗΕ γεωγραφικές συντεταγμένες με τα εξωτερικά όρια της υφαλοκρηπίδας μας στην ανατολική Μεσόγειο. Η μη κατάθεση συντεταγμένων επιτρέπει στην Τουρκία να προχωρήσει νομιμοποιημένα σε γεωτρήσεις εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, τα όρια της οποίας στην ανατολική Μεσόγειο είναι άγνωστα. Μόνον εάν δηλώσουμε διεθνώς, και με τον πλέον ήπιο και πολιτισμένο τρόπο, δηλαδή στον γραμματέα του ΟΗΕ, τα ακριβή όρια της υφαλοκρηπίδας μας στην περιοχή, μπορούμε να ισχυριστούμε στη συνέχεια ότι τυχόν τουρκική γεώτρηση είναι παράνομη. Η κατάθεση αποτελεί νομική υποχρέωση κάθε κράτους (άρθρα 75 και 85 Συμβάσεως για το Δίκαιο της Θάλασσας)».

Η UNCLOS δεν επιτρέπει μονομερείς οριοθετήσεις. Το Άρθρο 74 και όχι το Άρθρο 75 αναφέρεται στην οριοθέτηση ΑΟΖ. Συγκεκριμένα, το Άρθρο 74 για την Οριοθέτηση της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης μεταξύ κρατών με έναντι ή προσκείμενες ακτές αναφέρει:

  1. Η οριοθέτηση της ΑΟΖ μεταξύ κρατών με έναντι ή προσκείμενες ακτές πραγματοποιείται κατόπιν συμφωνίας με βάση το διεθνές δίκαιο όπως ορίζεται στο άρθρο 38 του καταστατικού του διεθνούς δικαστηρίου, με σκοπό την επίτευξη δίκαιης λύσης.
  2. Αν δεν επιτευχθεί συμφωνία μέσα σε εύλογο χρονικό διάστημα, τα ενδιαφερόμενα κράτη προσφεύγουν στις διαδικασίες που προβλέπονται στο μέρος XV.
  3. Εκκρεμούσης της συμφωνίας που προβλέπεται στην παράγραφο 1, τα ενδιαφερόμενα κράτη, σε πνεύμα κατανόησης και συνεργασίας, καταβάλλουν κάθε προσπάθεια για την επίτευξη προσωρινών διευθετήσεων πρακτικού χαρακτήρα και, κατά τη διάρκεια αυτής της μεταβατικής περιόδου, για να μην θέσουν σε κίνδυνο ή παρεμποδίσουν την επίτευξη οριστικής συμφωνίας. Οι διευθετήσεις αυτές δεν επηρεάζουν την τελική οριοθέτηση.
  4. Όπου ισχύει συμφωνία μεταξύ των ενδιαφερομένων κρατών, τα ζητήματα που αναφέρονται στην οριοθέτηση της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης καθορίζονται σύμφωνα με τις διατάξεις της εν λόγω συμφωνίας. Κράτη καταθέτουν γεωγραφικές συντεταγμένες στα Ηνωμένα Έθνη χωρίς να δεσμεύεται ο διεθνής οργανισμός ή να τις εγκρίνει.

Τι πρέπει να κάνει τώρα η Ελλάδα;

Έχω επανειλημμένα γράψει ότι οι Αμερικανοί επιθυμούν το μοίρασμα των υδρογονθράκων της Ανατολικής Μεσογείου, διότι δεν θέλουν να χάσουν την Τουρκία και να την ρίξουν στην αγκαλιά της Ρωσίας. Πιστεύουν ότι η συνεκμετάλλευση ή καλύτερα η συνδιαχείριση των υδρογονανθράκων της Ελλάδας, της Κύπρου και της Τουρκίας πρέπει να επιτευχθεί, πάσει θυσία. Οι ΗΠΑ γνωρίζουν ότι η Τουρκία δεν διαθέτει υδρογονάνθρακες, αλλά θέλουν να μοιραστεί τους ανύπαρκτους υδρογονάνθρακές της με την Ελλάδα και την Κύπρο!

Από το 1922 οι Τούρκοι πάντοτε θεωρούσαν ότι είχαν μεγάλες ακτές, αλλά δεν διέθεταν μεγάλη θάλασσα και μετά το 1982 συνειδητοποίησαν ότι η θάλασσά τους περιορίστηκε και άλλο. Έτσι άρχισαν έναν επικίνδυνο ρητορικό πόλεμο, εκτός δύο θερμών εξαιρέσεων (1987 και 1996), αλλά από το 2018 άρχισαν να προβάλουν και παρανοϊκές απαιτήσεις που σίγουρα θα συνεχιστούν και στο μέλλον.

Ο μόνος τρόπος για να σταματήσει η Ελλάδα τα σχέδια αυτά είναι, άμεσα και πριν είναι πολύ αργά, να προβεί σε οριοθέτηση της ΑΟΖ της με αυτή της Αιγύπτου βάσει της μέσης γραμμής, σύμφωνα με τις προβλέψεις της UNCLOS, που θα δίνει πλήρη επήρεια στην νήσο Στρογγύλη, με αποτέλεσμα η Τουρκία να μην έχει θαλάσσια σύνορα με την Αίγυπτο.
Επίλογος Ο δημοσιογράφος Γ. Τετράδης Παπαδόπουλος, σε ένα εξαιρετικό άρθρο του στην ιστοσελίδα liberal.gr, αναφέρει:

«Αυτή τη στιγμή η Ελλάδα ζει σε μια μεταβατική περίοδο από την απόλυτη δουλικότητα απέναντι σε Αμερικανούς και Τούρκους προς μια, ας ελπίσουμε, πιο πατριωτική στάση. Αυτό είναι ένα τοπίο που δεν το επιθυμούν ούτε οι ΗΠΑ ούτε ο Ερντογάν. Οι οποίοι είχαν εδώ έναν πρωθυπουργό που δεν ξέρει ούτε καν γεωγραφία, πολύ περισσότερο διεθνές δίκαιο και διπλωματία» Και αργότερα εξηγεί: «Η Τουρκία δεν επιθυμεί καμιά ειρηνική συνύπαρξη. Επιθυμεί αλλαγή συνόρων σε βάρος της Ελλάδας. Και το δηλώνει ξεκάθαρα σε κάθε ευκαιρία. Επιθυμεί αρπαγή κυριαρχικών δικαιωμάτων, αέρα, θαλάσσης και ξηράς. Και οι ΗΠΑ επιθυμούν να υπάρχει η ένταση (ελεγχόμενη, «ακόμα κι αν αλλάξει χέρια κανένα παλιονησάκι») για να διατηρούν το status του ρυθμιστή, άρα του ουσιαστικού κυρίαρχου στην περιοχή»

Έτσι, εύκολα, αντιλαμβάνεται κανείς πόσο δύσκολο θα είναι το έργο της νέας κυβέρνησης, που πριν καλά καλά αναλάβει την εξουσία, θα μπορούσε να βρεθεί αντιμέτωπη με μία κρίση παρόμοια με αυτή των Ιμίων το 1996. Ελπίζουμε ο νέος πρωθυπουργός να είναι καλύτερα προετοιμασμένος.

Το άρθρο εδώ slpress.gr

Ο εμπορικός πόλεμος του Τραμπ είναι ο λάθος τρόπος ανταγωνισμού με την Κίνα

Από
anixneuseis
-
0
Εστίαση στην ανανέωση, όχι στον προστατευτισμό
Tom Donilonforeignaffairs.gr
Οι ηγέτες της Κίνας και των ΗΠΑ σε δείπνο εργασίας στην διάσκεψη κορυφής του G20 στο Μπουένος Άιρες, στην Αργεντινή, τον Δεκέμβριο του 2018. Kevin Lamarque / REUTERS.
Περίληψη:

Αντί να πλήττουν με δασμούς τα κινεζικά αγαθά, οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να επενδύουν στην επιστήμη, την τεχνολογία, την εκπαίδευση και τις υποδομές˙ να αποκαταστήσουν την φωνή τους σε βασικές αξίες˙ να ενισχύσουν τις συμμαχίες των ΗΠΑ˙ και να μεταρρυθμίσουν το μεταναστευτικό σύστημα για να φέρει τους επιχειρηματίες και τους ειδικευμένους εργαζόμενους του αύριο.

Ο TOM DONILON υπηρέτησε ως Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας από το 2010 ως το 2013.

Η αντιπαλότητα μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Κίνας είναι εδώ για να μείνει. Αλλά η διοίκηση Trump φέρνει τα λάθος εργαλεία στο ανταγωνισμό, εφαρμόζοντας ωμές τακτικές εμπορικού πολέμου που θυμίζουν τον 19ο αιώνα αντί να σχεδιάζει μια στρατηγική για να κρατήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες ως τον οικονομικό και τεχνολογικό ηγέτη στον κόσμο στον 21ο. Ο αμυντικός προστατευτισμός δεν θα απαντήσει στην πρόκληση της Κίνας˙ μόνο η εγχώρια αναβίωση μπορεί να το κάνει αυτό. Η αποκατάσταση της παγκόσμιας θέσης των Ηνωμένων Πολιτειών και η αναζωογόνηση της οικονομίας τους θα απαιτήσει μια φιλόδοξη στρατηγική που δεν θα στηρίζεται αποκλειστικά τόσο πολύ στην αλλαγή της κινεζικής συμπεριφοράς, όσο στην προετοιμασία των Ηνωμένων Πολιτειών για να ανταγωνιστούν.

27062019-1.jpg

Οι ηγέτες της Κίνας και των ΗΠΑ σε δείπνο εργασίας στην διάσκεψη κορυφής του G20 στο Μπουένος Άιρες, στην Αργεντινή, τον Δεκέμβριο του 2018. Kevin Lamarque / REUTERS
——————————————————————-

Μετά από μια ανάπαυλα του εμπορικού πολέμου νωρίτερα φέτος, ο κύκλος της κλιμάκωσης επανήλθε. Τους τελευταίους μήνες, ο Λευκός Οίκος έχει αυξήσει τους δασμούς σε κινεζικές εισαγωγές αξίας εκατοντάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων και ανακοίνωσε κυρώσεις κατά του κινεζικού τηλεπικοινωνιακού γίγαντα Huawei. Η Κίνα προχώρησε σε αντίποινα με δικούς της δασμούς και προετοιμάζεται τώρα [1] για μια παρατεταμένη οικονομική σύγκρουση.

Η διοίκηση του Trump έχει δίκιο ότι ο μερκαντιλισμός της υψηλής τεχνολογίας από την Κίνα απειλεί την οικονομική ανταγωνιστικότητα και την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ. Η Κίνα σκοπεύει να αντικαταστήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες ως τον παγκόσμιο ηγέτη σε διάφορους τομείς υψηλής τεχνολογίας. Η διοίκηση του Trump έχει επίσης δίκιο στο ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να αντιδράσουν. Μέχρι στιγμής όμως οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν ανταποκρίθηκαν ούτε καν με αρκετή φιλοδοξία.

Οι δασμοί ήταν πάντα μια κακή επιλογή για να αλλάξει η συμπεριφορά του Πεκίνου. Στην καλύτερη περίπτωση, τα τιμωρητικά μέτρα της [αμερικανικής] διοίκησης θα διαμορφώσουν οριακά τις πολιτικές της Κίνας, προσδίδοντας στις αμερικανικές εταιρείες λίγο περισσότερη πρόσβαση στην κινεζική αγορά και μειώνοντας ελαφρώς το εμπορικό έλλειμμα. Εν τω μεταξύ, οι δασμοί πλήττουν τις επιχειρήσεις, τους καταναλωτές και τους αγρότες των ΗΠΑ. Αποξενώνουν τους συμμάχους των ΗΠΑ. Και, όπως προειδοποιούν κάποιοι αναλυτές, [2] αυξάνουν τον κίνδυνο μιας παγκόσμιας ύφεσης.

Υπάρχει μια καλύτερη λύση. Η ιστορία προσφέρει ένα σχέδιο: Η ισχυρότερη απάντηση των Ηνωμένων Πολιτειών σε εξωτερικούς οικονομικούς και τεχνολογικούς αμφισβητίες ήταν πάντα το να επενδύουν στον εαυτό τους. Όταν το 1957 η Σοβιετική Ένωση εκτόξευσε τον πρώτο τεχνητό δορυφόρο στον κόσμο, τον Sputnik, οι Ηνωμένες Πολιτείες απάντησαν ψηφίζοντας τον Νόμο για την Παιδεία Εθνικής Άμυνας (National Defense Education Act), που μεταμόρφωσε όλα τα επίπεδα της επιστήμης και της μαθηματικής εκπαίδευσης, ενίσχυσε δραματικά την ομοσπονδιακή χρηματοδότηση για την βασική έρευνα και ανάπτυξη, και δημιούργησε τη NASA και την DARPA, κάτι που υποστήριξε την ανάπτυξη πολλών από τις τεχνολογίες που κινούν την σύγχρονη κοινωνία. Σήμερα, οι τεχνολογικές πρόοδοι της Κίνας -μια σοβαρότερη απειλή για την πρωτοκαθεδρία των ΗΠΑ από όσο η Σοβιετική Ένωση έθεσε ποτέ- θα έπρεπε να παραγάγουν μια παρόμοια απάντηση.

ΓΡΑΜΜΕΣ ΜΑΧΗΣ

Το ελάττωμα στην στρατηγική της διοίκησης είναι ότι έχει εστιάσει πάρα πολύ στην Κίνα και σχεδόν καθόλου στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το κομμάτι που λείπει είναι η εγχώρια αναζωογόνηση. Αντί να πλήττουν με δασμούς τα κινεζικά αγαθά, οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να επενδύουν στην επιστήμη, την τεχνολογία, την εκπαίδευση και τις υποδομές˙ να αποκαταστήσουν την φωνή τους σε βασικές αξίες˙ να ενισχύσουν τις συμμαχίες των ΗΠΑ˙ και να μεταρρυθμίσουν το μεταναστευτικό σύστημα για να φέρει τους επιχειρηματίες και τους ειδικευμένους εργαζόμενους του αύριο.

Η σωστή στρατηγική θα αρχίσει με την επιστροφή της επιστήμης και της τεχνολογίας στο κέντρο της χάραξης πολιτικής. Η διοίκηση του Trump, περισσότερο από κάθε άλλη στην σύγχρονη ιστορία, έχει μειώσει σκοπίμως τον ρόλο της επιστήμης στην κυβέρνηση. Όταν η ομοσπονδιακή κυβέρνηση δημοσιοποίησε την υποχρεωτική Εθνική Αξιολόγηση του Κλίματος (National Climate Assessment) τον περασμένο Νοέμβριο, ο πρόεδρος την απέρριψε. Η διοίκηση έχει παραμελήσει [3] ή διαλύσει μακρόχρονες επιστημονικές επιτροπές σε όλη την κυβέρνηση, συμπεριλαμβανομένης της JASON [4], της αρχαιότερης ομάδας εξωτερικών επιστημονικών συμβουλών του Υπουργείου Άμυνας.

Αυτές οι ενέργειες είναι κοντόφθαλμες. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ διαδραμάτισε για πολύ καιρό σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη νέων τεχνολογιών, από τις πρωτοποριακές ιατρικές προόδους [5] μέχρι τα μικροτσίπ [6] που χρησιμοποιούνται στα iPhones. Όπως δείχνουν οι οικονομολόγοι Jonathan Gruber και Simon Johnson στο νέο τους βιβλίο με τίτλο Jump-Starting America [7], οι δημόσιες επενδύσεις στην επιστήμη έχουν παραγάγει μεγάλες αποδόσεις, τροφοδοτώντας τις ισχυρότερες περιόδους της οικονομικής ανάπτυξης των ΗΠΑ. Για παράδειγμα, κάθε 10 εκατομμύρια δολάρια δημόσιας χρηματοδότησης που δόθηκαν στα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας, έχουν αποδώσει ένα ποσό 30 εκατομμυρίων δολαρίων επιπλέον αξίας για τον ιδιωτικό τομέα.

Ωστόσο, η αμνησία για αυτά τα επιτεύγματα έχει καθιερωθεί. Οι κρατικές δαπάνες των ΗΠΑ για Έρευνα και Ανάπτυξη (Ε&Α) μειώθηκαν σταθερά ως ποσοστό του ΑΕΠ, από περίπου 2% στην δεκαετία του 1960 σε μόλις 0,7% σήμερα. Ο πιο πρόσφατος προϋπολογισμός του Trump προτείνει να περικοπούν δισεκατομμύρια δολάρια [8] από την επιστημονική και ιατρική έρευνα. Στο παρελθόν, το Κογκρέσο σοφά απέρριπτε παρόμοιες περικοπές και πέρυσι ενέκρινε [9] την μεγαλύτερη προώθηση της χρηματοδότησης για Ε&Α της δεκαετίας. Ωστόσο, οι Ηνωμένες Πολιτείες χρειάζονται πολύ μεγαλύτερο άλμα στην υποστήριξη της Ε&Α, εάν πρόκειται να συνεχίσουν να πηγαίνουν παράλληλα με την Κίνα. Μεταξύ του 1991 και του 2015, η Κίνα αύξησε τις δαπάνες της Ε&Α της κατά 30 φορές, με μέσο όρο [10] αύξησης το 18% ετησίως από το 2000. Ως εκ τούτου, το Εθνικό Συμβούλιο Επιστημών (National Science Board) εκτιμά ότι η Κίνα ίσως να έχει ξεπεράσει τις Ηνωμένες Πολιτείες ως παγκόσμιος ηγέτης στις δαπάνες για την έρευνα πέρυσι, και αν όχι, θα το κάνει σύντομα.

Ακριβώς όπως η καθοδηγούμενη από την κυβέρνηση κούρσα για το διάστημα πυροδότησε μια χρυσή εποχή [11] τεχνολογικής ανάπτυξης των ΗΠΑ, ένα νέο εθνικό πρόγραμμα βασικής έρευνας και ανάπτυξης μπορεί να αποκαταστήσει την τεχνολογική ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών. Ενεργώντας από μόνος του, ο ιδιωτικός τομέας είναι απλά απίθανο να καινοτομεί στην κλίμακα και στην ταχύτητα που είναι απαραίτητες για να ανταγωνιστεί με την Κίνα, η οποία αφιερώνει σημαντικούς δημόσιους πόρους σε ουρανομήκη σχέδια όπως η κβαντική υπολογιστική, η τεχνητή νοημοσύνη και η βιοτεχνολογία. Ούτε μπορεί [το κράτος] να βασιστεί στις ιδιωτικές επιχειρήσεις -που εστιάζουν φυσικά σε πιο στενούς εμπορικούς στόχους- ότι θα κάνουν προνοητικές οξυδερκείς επενδύσεις σε βασική Ε&Α που ίσως να μην αποφέρουν κέρδη την επόμενη δεκαετία, αλλά θα αποτελέσουν το θεμέλιο για την επόμενη γενιά τεχνολογίας. Μόνο με μεγαλύτερη ομοσπονδιακή στήριξη και με την καλλιέργεια ερευνητικών συνεργασιών μεταξύ δημοσίου και ιδιωτικού τομέα, η Αμερική μπορεί να ηγηθεί στην ανάπτυξη νέων τεχνολογιών.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει επίσης να κάνουν πολύ μεγαλύτερες μακροπρόθεσμες επενδύσεις στην εκπαίδευση. Αντί να αυξήσουν τα ελλείμματα προς χάριν των φορολογικών περικοπών που θα επιδεινώσουν την ανισότητα, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση θα πρέπει να επικεντρωθεί σε επενδύσεις που φέρνουν απτές αποδόσεις. Όπως έχει γράψει ο πρόεδρος του MIT, Rafael Reif [12], η αντιμετώπιση της κινεζικής τεχνολογικής υπεροχής απαιτεί την διατήρηση του μοναδικού περιουσιακού στοιχείου των Ηνωμένων Πολιτειών: Του «μεγάλου αριθμού πρώτης τάξεως … πανεπιστημίων που επιδιώκουν προηγμένη έρευνα με μακροπρόθεσμη ομοσπονδιακή υποστήριξη». Μια επερχόμενη έκθεση του Council on Foreign Relations σοφά προτείνει την επένδυση επιπλέον 10 δισεκατομμυρίων δολαρίων ετησίως για τα επόμενα πέντε χρόνια για την υποστήριξη της τεχνολογικής έρευνας στα πανεπιστήμια.

Εκτός από την ανάπτυξη τεχνολογιών αιχμής, οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει επίσης να παραμείνουν πιο μπροστά από τις καταστροφικές επιπτώσεις τους. Τα ρομπότ και η τεχνητή νοημοσύνη αρχίζουν ήδη να εκτοπίζουν τους εργαζόμενους και τελικά θα μετασχηματίσουν σχεδόν όλους τους τομείς της οικονομίας, από την υγειονομική περίθαλψη έως τις μεταφορές. Μια πρόσφατη μελέτη του Brookings Institution βρήκε [13] ότι σχεδόν το ένα τέταρτο των Αμερικανών εργαζομένων αντιμετωπίζουν υψηλό κίνδυνο να χάσουν την δουλειά τους λόγω της αυτοματοποίησης τις επόμενες δεκαετίες.

Η κυβέρνηση πρέπει να συνεργαστεί με τον ιδιωτικό τομέα και τα εκπαιδευτικά ιδρύματα ώστε να προετοιμάσουν τους Αμερικανούς για να αντιμετωπίσουν τις επιπτώσεις των νέων τεχνολογιών στις αγορές εργασίας. Τα σχολεία και τα πανεπιστήμια θα πρέπει να εκπαιδεύσουν τους σπουδαστές για τις θέσεις εργασίας που η τεχνολογία είναι λιγότερο πιθανό να εξαλείψει -σύμφωνα με το Ινστιτούτο McKinsey [14], αυτές που αφορούν την κριτική σκέψη, την κοινωνική αλληλεπίδραση και την διοίκηση (management). Η επίτευξη αυτής της μετάβασης με σωστό τρόπο θα κάνει πολύ περισσότερα για την οικονομία και την κοινωνία των ΗΠΑ από όσα θα μπορούσαν ποτέ οι εμπορικοί πόλεμοι του Trump.

ΓΕΦΥΡΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΧΑΣΜΑ

Εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες πρόκειται να παραμείνουν ο πιο ελκυστικός τόπος στον κόσμο για επενδύσεις και καινοτομίες, θα χρειαστεί να ανανεώσουν τις υποδομές τους. Υπό τον πρόεδρο Dwight Eisenhower, οι Ηνωμένες Πολιτείες ξεκίνησαν ένα τεράστιο σχέδιο δημοσίων έργων για την κατασκευή του πρώτου εθνικού δικτύου αυτοκινητοδρόμων της χώρας. Το Διαπολιτειακό Οδικό Σύστημα (Interstate Highway System) δημιούργησε [15] οικονομικές αποδόσεις που ενίσχυαν την χώρα μακροπρόθεσμα. Σήμερα, η επιδείνωση της κατάστασης των αμερικανικών δρόμων, των γεφυρών, των σηράγγων και των αερολιμένων απειλεί να ανατρέψει πολλά από αυτά τα κέρδη. Η Αμερικανική Ένωση Πολιτικών Μηχανικών (American Society of Civil Engineers) εκτιμούσε [16] το 2016 ότι η αποτυχία επισκευής των αμερικανικών υποδομών θα κοστίσει στις ΗΠΑ 3,9 τρισεκατομμύρια δολάρια στο ΑΕΠ και 2,5 εκατομμύρια θέσεις εργασίας μέχρι το 2025.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν καθυστερήσει για μια εκδοχή των έργων οδοποιίας του Eisenhower στον 21ο αιώνα, που να αναβαθμίζει τις υποδομές της χώρας και να την προετοιμάζει για την εποχή των σιδηροδρόμων μεγάλης ταχύτητας, των ηλεκτρικών οχημάτων, και των αυτοκινήτων με αυτο-οδήγηση. Καθώς η διοίκηση του Trump αγωνίστηκε για να καταστήσει λιγότερο αποδοτικά τα αυτοκίνητα και τα φορτηγά, η Κίνα προωθεί [17] τα ηλεκτρικά οχήματα, ενθαρρύνοντας τους Κινέζους οδηγούς να τα αγοράσουν, και δημιουργώντας ένα δίκτυο που θα υποστηρίξει την χρήση τους. Η Κίνα έχει επίσης αρχίσει [18] να σχεδιάζει υποδομές για την καλύτερη εξυπηρέτηση των αυτο-οδηγούμενων αυτοκινήτων, δυνητικά επιταχύνοντας την ανάπτυξή τους.

Οι μελλοντικές γενιές των Αμερικανών θα κρίνουν σκληρά τους ηγέτες της σημερινής εποχής για την κατασπατάληση αυτής της συγκυρίας. Η χώρα χρειάζεται απεγνωσμένα νέες και ανοικοδομημένες υποδομές, η οικονομία εισέρχεται στα τελευταία στάδια μιας μακράς ανάκαμψης, και τα επιτόκια είναι ιστορικά χαμηλά, καθιστώντας τον δανεισμό φθηνό. Όπως ισχυρίστηκαν πρόσφατα [19] οι οικονομολόγοι Lawrence Summers και Jason Furman σε αυτό το περιοδικό, «οι μακροπρόθεσμες διαρθρωτικές μειώσεις των επιτοκίων σημαίνουν ότι οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής θα πρέπει να επανεξετάσουν την παραδοσιακή δημοσιονομική προσέγγιση που συχνά έχει λανθασμένα περιορίσει αξιόλογες επενδύσεις». Ίσως να μην υπάρξει ποτέ μια καλύτερη στιγμή για την ανάληψη ενός προγράμματος υποδομών μεγάλης κλίμακας.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες επίσης αποτυγχάνουν να επωφεληθούν από την ιδιότητά τους ως έθνος μεταναστών. Για να ανταγωνιστούν την Κίνα, οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να παραμείνουν ένας τόπος που οι ταλαντούχοι μετανάστες και θα μπορούν και θα θέλουν να αποκαλούν πατρίδα τους. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν από καιρό απολαύσει ένα δημογραφικό πλεονέκτημα έναντι της Κίνας: Εν μέρει λόγω της κληρονομιάς της πολιτικής ενός παιδιού, ο πληθυσμός της Κίνας συρρικνώνεται και γηράσκει [20] ενώ των Ηνωμένων Πολιτειών εξακολουθεί να αναπτύσσεται. Αλλά αυτό το δημογραφικό προβάδισμα διαβρώνεται. Σύμφωνα με εκτιμήσεις του Γραφείου Απογραφής, η αύξηση του πληθυσμού των ΗΠΑ βρίσκεται σε χαμηλό 80 ετών. Ο δημογράφος William Frey κάνει την προβολή [21] ότι, καθώς οι Αμερικανοί που έχουν γεννηθεί στις ΗΠΑ κάνουν όλο και λιγότερα παιδιά, η μετανάστευση θα αποτελέσει την κύρια πηγή αύξησης του πληθυσμού τις επόμενες δεκαετίες. Η μετανάστευση ενισχύει επίσης την οικονομική ανάπτυξη, δεδομένου ότι οι μετανάστες τείνουν να είναι νεότεροι από τον ιθαγενή πληθυσμό, είναι πιο πιθανό να εργαστούν, και είναι συχνά πιο επιτυχημένοι όταν το κάνουν. Η από μακρού χρόνου επενδυτής στην τεχνολογία, Mary Meeker, διαπίστωσε πρόσφατα ότι περισσότερες από τις μισές [22] από τις 25 πιο πολύτιμες εταιρείες τεχνολογίας της χώρας ιδρύθηκαν από μετανάστη πρώτης ή δεύτερης γενιάς.

Επομένως, η εχθρότητα της κυβέρνησης του Trump έναντι της μετανάστευσης απειλεί να υπονομεύσει ένα από τα σημαντικότερα πλεονεκτήματα των Ηνωμένων Πολιτειών. Μια μελλοντική διοίκηση θα πρέπει να αντιστρέψει την πορεία της, θεσπίζοντας μια σειρά μεταρρυθμίσεων που θα φέρουν πιο ταλαντούχους μετανάστες και θα αποκαταστήσουν την εικόνα των Ηνωμένων Πολιτειών στο εξωτερικό ως ένα φιλόξενο μέρος για τους νεοεισερχόμενους.

ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΙΚΟΝΑΣ

Οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να θέσουν τα του οίκου τους σε τάξη, αλλά ακόμα και τότε δεν μπορούν να προχωρήσουν μόνες σε έναν παγκόσμιο οικονομικό, τεχνολογικό και στρατιωτικό ανταγωνισμό με την Κίνα. Οι εμπορικοί πόλεμοι του Trump έχουν αποξενώσει τους πιο στενούς εταίρους των Ηνωμένων Πολιτειών. Μια πρόσφατη δημοσκόπηση [23] στην Γερμανία διαπίστωσε ότι το γερμανικό κοινό βλέπει τώρα τις Ηνωμένες Πολιτείες ως λιγότερο αξιόπιστο εμπορικό εταίρο από την Κίνα. Η ανάκτηση της αμερικανικής θέσης στον κόσμο είναι απαραίτητη, καθώς μόνο ένα συλλογικό μέτωπο μπορεί να πιέσει το Πεκίνο να σταματήσει να κλέβει πνευματική ιδιοκτησία και να αρχίσει να παρέχει στις ξένες εταιρείες μεγαλύτερη πρόσβαση στην κινεζική αγορά.

Ένα καλό μέρος για να ξεκινήσει ο επόμενος πρόεδρος θα είναι η αναζωογόνηση της συμμετοχής των ΗΠΑ στην Trans-Pacific Partnership. Μια ισχυρότερη TPP με την συμμετοχή των ΗΠΑ θα ήταν το απόλυτο εργαλείο για τον έλεγχο των αθέμιτων εμπορικών πρακτικών της Κίνας. Θα σηματοδοτούσε στο Πεκίνο ότι μπορεί να διαμορφώσει το οικονομικό μέλλον της Ασίας μόνο με σεβασμό της πνευματικής ιδιοκτησίας, διάσπαση των παραφουσκωμένων κρατικών επιχειρήσεων, και παίζοντας δίκαια με άλλες χώρες. Η απόφαση του Trump να πετάξει στα σκουπίδια την TPP, το 2017, μετέδωσε ακριβώς το αντίθετο μήνυμα, εξασφαλίζοντας στους ηγέτες της Κίνας ότι θα μπορούσαν να εντείνουν τους παλιούς τρόπους επιχειρηματικής δραστηριότητας χωρίς συνέπειες.

Η πολιτική της διοίκησης [των ΗΠΑ] για την Κίνα αντικατοπτρίζει την πεποίθηση του Trump ότι η Κίνα έχει εκμεταλλευτεί εδώ και πολύ καιρό τις Ηνωμένες Πολιτείες, ειδικά στο εμπόριο. Όποια και αν είναι τα προτερήματα αυτής της θέσης, μια απάντηση που επικεντρώνεται στην αλλαγή της συμπεριφοράς της Κίνας είναι θλιβερά ανεπαρκής. Η υπεροχή των ΗΠΑ γεννήθηκε όχι από τον αμυντικό προστατευτισμό αλλά με την οικοδόμηση του μεγαλύτερου οικονομικού κινητήρα στην ανθρώπινη ιστορία. Το να μείνουμε μπροστά από την Κίνα έχει να κάνει πολύ περισσότερο με εμάς παρά με αυτούς.

Copyright © 2019 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/china/2019-06-25/trumps-trade-wa…

Σύνδεσμοι:
[1] https://www.washingtonpost.com/world/as-trade-war-grinds-on-chinese-auth…
[2] https://www.cnbc.com/2019/05/20/morgan-stanley-more-tariffs-on-china-cou…
[3] https://www.ucsusa.org/center-science-and-democracy/abandoning-science-a…
[4] https://gizmodo.com/pentagon-pulls-funding-for-team-of-academics-who-wor…
[5] https://www.statnews.com/2018/01/03/nih-biomedical-research-funding/
[6] https://www.theatlantic.com/technology/archive/2016/04/us-research-and-d…
[7] http://news.mit.edu/2019/public-investment-science-jump-starting-america…
[8] https://www.washingtonpost.com/science/2019/03/11/trump-budget-seeks-cut…
[9] http://sciencemag.org/news/2018/03/updated-us-spending-deal-contains-lar…
[10] https://science.sciencemag.org/content/362/6412/276
[11] https://spinoff.nasa.gov/Spinoff2008/tech_benefits.html
[12] https://www.nytimes.com/2018/08/08/opinion/china-technology-trade-united…
[13] https://www.brookings.edu/research/automation-and-artificial-intelligenc…
[14] https://www.mckinsey.com/~/media/mckinsey/featured%20insights/future%20o…
[15] http://www.publicpurpose.com/freewaypdf.pdf
[16] https://www.infrastructurereportcard.org/the-impact/economic-impact/
[17] https://www.scmp.com/business/companies/article/2143646/chinas-ev-market…
[18] https://www.axios.com/chinas-av-will-think-and-drive-differently-e0a823b…
[19] https://www.foreignaffairs.com/articles/2019-01-27/whos-afraid-budget-de…
[20] https://www.bloomberg.com/opinion/articles/2019-03-24/america-s-big-adva…
[21] https://www.brookings.edu/blog/the-avenue/2018/12/21/us-population-growt…
[22] https://www.vox.com/2018/5/30/17385226/kleiner-perkins-mary-meeker-immig…
[23] https://www.dw.com/en/germans-trust-china-more-than-the-us-survey-finds/…

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

The Negotiations between Israel and Lebanon on the Maritime Border

Από
pcuser
-
0

Orna Mizrahi, Oded Eran
Agreement has been reached between Israel and Lebanon on advancing negotiations to resolve the dispute on demarcation of the maritime border – an issue that has become more relevant following gas discoveries in the Mediterranean Sea and the interest of both countries in maximizing the economic benefit of gas production. So far, all attempts at mediation have failed, even though in the last set of talks (2011-2012), Israel agreed to a suggested compromise that provided a greater portion (with a ratio of 55:45) of the area in dispute (860 sq km) to Lebanon. Nonetheless, Lebanon did not respond to this concession. Lebanon’s current agreement to negotiate stems mainly from its difficult economic situation, and without a doubt required the agreement of Hezbollah, which is also facing financial hardship and expects its own portion of the dividends from the gas production. It seems that aside from the economic benefit, agreement between the countries would have additional positive implications, but at this stage it is still an open question whether an agreement would serve as an incentive for Hezbollah to maintain calm along the border with Israel over time. In the regional framework, if an agreement is reached, it would be possible to consider four-way cooperation between Israel, Lebanon, Cyprus, and Egypt to advance a regional transport system from the Eastern Mediterranean to Europe. In any case, despite the joint interest in resolving the issue, Israel can expect difficult and complex negotiations with national security implications. Therefore, it is proposed that a designated inter-ministerial team be established to manage the negotiations, which will ensure the inclusion of all relevant parties and manage an organized decision making process.

In the coming weeks, negotiations are supposed to begin between Israel and Lebanon on demarcation of the maritime border between them. Agreement on forthcoming talks was reached following intensive efforts by United States Assistant Secretary of State David Satterfield, and it was decided that negotiations will be held at the UN facility in Naqoura, on the Israel-Lebanon border. Due to Lebanese opposition to American mediation, the United States will participate in the talks only as a facilitator. The conflict between Israel and Lebanon concerns an 860 sq km triangular area in the Mediterranean Sea, and stems from a dispute regarding the demarcation method (Israel marks the border as being at a 90-degree angle to the land border, while Lebanon marks it as a continuation of the land borderline). The issue grew more relevant and became an open conflict following the natural gas discoveries in the Mediterranean Sea. Lebanon, which wanted to pursue gas drilling off its coast, submitted its demarcation of the maritime borders to the UN ten years ago, making this area part its Exclusive Economic Zone. Israel, which saw this as an infringement of its rights, also submitted its version of the border demarcation to the UN.

The two countries presumably have a clear interest in reaching an agreement on the maritime border between them, mainly for economic reasons. In 2011, Israel asked the United States to mediate and assist in reaching agreement with Lebanon. Israel sought not to discuss the issue as part of the Joint Military Commission established through Security Council Resolution 1701, which was adopted at the end of the Second Lebanon War (2006), and in whose framework Lebanon demanded simultaneous discussion of the issues related to both the land border and the maritime border. Moreover, Israel opposed and continues to oppose a UN role in determining its borders, including its maritime border, in part because it is not a signatory to the United Nations Law of the Sea Convention. In the indirect negotiations that took place in 2011-2012, Israel agreed to the suggested compromise on demarcating the maritime border, making concessions to Lebanon and providing it with the greater share of the territory in dispute (with a ratio of 55:45), but so far Lebanon has not responded to this offer.

The dispute with Israel has slowed Lebanon’s development of its natural gas industry. Although foreign companies won tenders for exploration rights including in the disputed area, they quickly announced that they would not operate there. The Lebanese government’s current agreement to renew the negotiations, and this time in a direct manner, seems to have been made possible by the formation of the Lebanese government earlier this year, but it is clear that the main backdrop is the urgent economic need, due to Lebanon’s severe economic hardship (according to Moody’s 2018 credit rating, Lebanon is in third place among countries with the highest debt, which constitutes 140 percent of GDP). While last month Hariri’s government succeeded in approving an “austerity budget” for 2019, already – even before its approval by the parliament – the budget has triggered protests due to the salary cutbacks of public servants and army retirees, and due to the expected tax hike. It is estimated that this budget will continue to include a deficit, and will not lead to a significant change in Lebanon’s economic situation (Moody’s estimates that the debt will rise to 155 percent of GDP in 2023).

Moreover, it seems that there has been a change in Hezbollah’s position on the issue, as Lebanon’s willingness to negotiate would not have been possible without this organization’s approval. Hezbollah gained an added strength in the last elections and is currently a leading and influential power within the Lebanese government . Hezbollah recognizes the expected economic benefit to Lebanon of pursuing natural gas drilling in the sea, and more importantly, the organization itself expects dividends, in light of its economic difficulties following an increase in its expenditures (due to its involvement in the war in Syria) and a reduction in its income (following the American sanctions on its patron Iran, as well as the direct sanctions imposed on the organization itself). This change in Hezbollah’s position increases the chances of reaching an agreement, as the organization’s involvement in the government also forces it to address national considerations that weigh on issues related to Lebanon-Israel relations. However, difficult and complex negotiations are expected in any case, as the Lebanese will likely demand a greater portion than what may have been offered to them in the past, but that is not a sufficient reason for Israel to agree to a different formula than what was presented in the past and already included the Israeli concession of the 55:45 ratio.

Image: Tablet Magazine; original image: Shutterstock

Israel began gas exploration in the Mediterranean Sea 20 years ago. The enormous investments in mapping the potential reserves, estimating their economic value, launching exploratory drilling, and building the infrastructure for producing and transporting the gas to Israel proved justified when the Israeli economy began transitioning to an energy source that is cheaper and cleaner than oil and coal. Today, over two thirds of the electricity produced in Israel comes from natural gas, and in addition to its advantages over other energy sources, the royalties from gas production enrich the state’s coffers. A solution to the conflict with Lebanon will not change the supply of natural gas for Israel, as existing amounts are enough to supply Israel’s internal needs even in the long term, including the ability to meet contracts to supply gas to parties outside of Israel, such as the Palestinian Authority, Jordan, and Egypt.

However, a resolution of the conflict with Lebanon would also have strategic implications vis-à-vis Lebanon and in the regional context. The key question is: would reaching an agreement serve as an incentive for Hezbollah to maintain calm along the border with Israel? Given the Lebanese political reality, presumably each of the actors in this arena, including Hezbollah, has been promised its share in the expected income from the gas. Some also claim that with Hezbollah’s increasing hold over the government, its sense of responsibility toward the Lebanese state has grown. All of these – in addition to its other difficulties – could contribute to a desire to maintain calm on the border with Israel.

In the regional context, if an Israeli-Lebanese agreement is reached, the two countries could jointly examine the possibility of pursuing a regional gas transport system from the Eastern Mediterranean to Europe (an important potential market for gas from the Eastern Mediterranean), with the participation of Egypt and Cyprus. There are three main alternatives for transporting the gas to Europe: liquefaction facilities in Egypt and/or Cyprus and from there in tankers to European ports; a pipeline from the Eastern Mediterranean to a destination in Europe; and a relatively short pipeline that would connect to the pipeline system in Turkey as a market and conduit to Europe. The high cost of each of these alternatives would require all of the countries in the Eastern Mediterranean to agree to joint use of the transportation facilities in order to justify the investments, which would come from outside the region.

An agreement on the demarcation of the maritime border is an essential but not exclusive step for beginning gas exploration and production operations in the area in dispute. It is likely that gas found in this region would be part of a field whose borders would deviate from the borders of the area determined in the agreement. If the border demarcation issue is resolved, then Israel and Lebanon would need to reach a unitization agreement (an agreement on the division of profits from production in this region), which could also be delayed due to a dispute between the sides. Lebanon and Israel can avoid a delay if they agree to entrust the technical-economic decision on the issue to the companies that would have the rights on the two sides of the agreed-upon borderline, while they would reserve the right to approve such an agreement.

In any case, despite the joint interest in reaching an agreement, a difficult and complex set of negotiations lies ahead that will require suitable preparations on the Israeli side. Given the complexity of the issue and the broad implications of these negotiations for Israel’s national security, a designated inter-ministerial negotiating team should be, similar to the teams established prior to the negotiations with the Palestinians (before the Camp David Summit in 2000 and the Annapolis process in 2007-2008), headed by a senior figure with experience in negotiations management. The establishment of such an administration is all the more important in light of Lebanon’s connection between the issue of the maritime border and the issue of the land border. These issues are under the responsibility of different ministries and require the involvement of many parties within the security and political establishments. Thus, the first part of the negotiations on the issue of demarcating the maritime border should be led by the National Security Council and the Ministry of Foreign Affairs and include mapping experts, while the second part of the process, following agreement on the demarcation of the border, should include economic and energy experts.

INSS Insight No. 1180, June 24, 2019

www.inss.org.il/publication/negotiations-israel-lebanon-maritime-border/?utm_source=activetrail&utm_medium=email&utm_campaign=INSS%20Insight%20No.%20

New Pentagon Chief Confronts Turkey on NATO Debut

Από
pcuser
-
0

President Donald Trump’s pick for Pentagon chief plunged straight into business as he made his NATO debut Wednesday, confronting Turkey over its purchase of Russian air defense missiles.

Mark Esper, nominated as defense secretary last Friday, reiterated Washington’s warning that buying the Russian S-400 missile system would mean it would be booted out of the U.S. F-35 jet fighter program.

Making his first appearance at a meeting of NATO defense ministers, Esper had what a Pentagon spokesman described as a “frank and transparent” meeting with his Turkish counterpart Hulusi Akar.

The US and NATO are alarmed that Turkey may acquire the missiles, which are designed to shoot down planes like the F-35, America’s new generation multi-role stealth fighter that Turkey also wants to buy.

But Turkey has so far rebuffed all efforts to persuade it to drop the deal, and President Recep Tayyip Erdogan insisted that the delivery process had already begun.

“Do not forget that Turkey is a NATO country. America is a NATO country. I am not aware if NATO countries place sanctions on one another,” Erdogan told reporters at an Ankara airport, before leaving for Japan where he will attend ta G20 summit.

‘Done deal’

“The two leaders had a frank and transparent discussion where Secretary Esper reiterated that Turkey’s purchase of the Russian S-400 air and missile defense system is incompatible with the F-35 program and that Turkey will not be permitted to have both systems,” Pentagon spokesman Jonathan Hoffman said.

Erdogan has said he will use his good relations with Trump to defuse tensions when they meet on the sidelines of the G20 summit in Osaka this week.

He said Turkey’s relations with Washington was based upon “strategic partnership” and added he did “not get such an impression from Mr Trump” that sanctions would be placed unless Ankara dropped the Russia deal.

The Turkish leader also insisted that the agreement with Moscow was a “done deal” and that the system was “in the process of delivery.”

But the US has set a July 31 deadline for Ankara to drop the purchase or face sanctions and expulsion from the F-35 program.

This would mean an end to Turkey’s current plans to buy 100 F-35s and the loss of lucrative contracts to build parts of the jet.

Esper, who is yet to be confirmed in post by the Senate, is the third man to lead the Pentagon in six months after Jim Mattis and Patrick Shanahan.

The departure of defense secretary Mattis — who quit in December admitting he had had differences with Trump — concerned some European allies who saw him as a cool, experienced head in Washington.

In Esper they face another former military man, but one who is close to Secretary of State Mike Pompeo and National Security Advisor John Bolton — both outspoken hawks in the Trump team.

Acting U.S. Secretary for Defense Mark Esper, right, greets Turkish Defense Minister Hulusi Akar prior to a meeting of NATO defense ministers at NATO headquarters in Brussels, Wednesday, June 26, 2019. (AP Photo/Virginia Mayo, Pool)
Agence France Presse

This article was from Agence France Presse and was legally licensed through theNewsCred publisher network. Please direct all licensing questions to [email protected].

www.military.com

CYPRUS: Lifting of US arms embargo moves one step closer

Από
pcuser
-
0

Washington is moving closer to upgrading US presence in the East Med on energy and security issues that will also see a decades-long arms embargo lifted on weapons to Cyprus.

Senate Foreign Relations Committee approved bipartisan legislation authored by Bob Menendez and Republican Senator Marco Rubio which updates US strategy in the Eastern Mediterranean to meet new challenges.

The Eastern Mediterranean Security and Energy Partnership Act of 2019 would allow the U.S. to fully support the trilateral partnership of Israel, Greece, and Cyprus through energy and defence cooperation initiatives—including lifting the prohibition on arms transfers to the Republic of Cyprus.

Now the discussion of the bill is moved  to the full Senate.

A similar bipartisan bill was introduced in the House of Representatives by Congressmen Ted Deutch, David Cicilline and Gus Bilirakis.

“I am thrilled to see such strong bipartisan support for this important piece of legislation to chart a new path forward for the eastern Mediterranean,” said Senator Menendez.

“Israel, Greece, and Cyprus are key partners of the United States, and today’s vote confirms that we need a new strategy that reflects our mutual interests.

The Eastern Mediterranean is a region of central importance to our country, and it must, therefore, figure more prominently in how we allocate diplomatic energy, engagement and resources.” 

Endy Zemenides, Executive Director of HALC said: “This is an important step towards a comprehensive regional strategy for the U.S. in the Eastern Mediterranean.”

“Positive regional trends – especially cooperation on energy and security – will be accelerated by this Act…it will advance both American interests and values.”

Julie Fishman Rayman, Director of Political Outreach for the American Jewish Committee (AJC), explained why the AJC has made the Act a policy priority.

“The Eastern Mediterranean Security and Energy Partnership Act will strengthen regional security, expand existing cooperation, and ensure American leadership. We thank Senators.”

According to Tasos Zambas, Chairman of the Justice for Cyprus Committee for the Federation of Cypriot-American Associations, “the East Med Act is a huge leap forward in U.S. relations with both Greece and Cyprus.”

“It places Greece in the centre of a new American strategy for the Eastern Mediterranean, and it stops the treatment of Cyprus as merely a problem but positions it as a solution.” (source CNA)

www.financialmirror.com

Ο Ιμάμογλου κάνει τον Τραμπ και τον Πούτιν να τρίβουν τα χέρια τους: Το λάθος του Σουλτάνου

Από
anixneuseis
-
0
Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΔΡΙΒΑ (*)
File Photo: Ο “Ντόναλντ Τραμπ” και ο “Βλαντιμίρ Πούτιν” σκίζουν τη συμφωνία INF στο καρναβάλι του Ντίσελντορφ, στη Γερμανία. EPA, KIRSTEN NEUMANN

Είναι πολύ σπάνιο δύο μεγάλες δυνάμεις να έχουν κοινό τόπο συμφερόντων. Η Τουρκία του Ταγίπ Ερντογάν κατάφερε να δημιουργήσει μια τέτοια κοινότητα συμφερόντων μεταξύ των ΗΠΑ και της Ρωσίας.

Όπως έχουμε αναφέρει πολλές φορές στο Hellas Journal, η Τουρκία του Ερντογάν θέλησε να κάνει το μεγάλο κόλπο και να μπει ανάμεσα σε ΗΠΑ και Ρωσία και να πλειστηριάζει τη θέση της.

  • Ο Σουλτάνος είναι πράγματι ένας απρόβλεπτος δρών ο οποίος όμως αντικειμενικά, δεν παίρνει καλό βαθμό στη διάκριση του ευκταίου από το εφικτό. Τόσον καιρό ο Σουλτάνος, (τρία ολόκληρα χρόνια μετά το πραξικόπημα του Ιουλίου του 2016) κάνει μανούβρες στην εξωτερική του πολιτική για να ελέγξει το εσωτερικό του και να επηρεάσει με κάθε τρόπο τις εκλογικές διαδικασίες. Δεν κατάφερε κανείς ομόλογός του να τον φέρει σε δύσκολη θέση. Ούτε από την αντιπολίτευση, ούτε από το ίδιο του το κόμμα (βλ. Γκιούλ, Νταβούτογλου). Τελικά το βρήκε από δήμαρχο.

Ο Ερντογάν είναι τόσο πορωμένος με την εξουσία που δε βλέπει μπροστά του. Έκανε επαναληπτικές εκλογές, γνωρίζοντας πως ο κόσμος που καταψήφισε τον Γιλντιρίμ μία φορά, θα τον καταψήφιζε με μεγαλύτερη μανία τη δεύτερη. Όπως και έγινε.

Η Κωνσταντινούπολη η οποία φιλοξενεί πολλά εκατομμύρια Τούρκων οι οποίοι δεν θέλουν να γίνουν «Ιράν», χάθηκε για το ΑΚΡ μετά από 25 χρόνια και αυτό είναι σίγουρα η αρχή του τέλους του Ερντογάν. Οι δέκα μονάδες διαφοράς είναι σίγουρα πλασματικές γνωρίζοντας το πώς διενεργεί εκλογές το τουρκικό κράτος του Ερντογάν.

Η μεγαλύτερη συνέπεια για τον Ερντογάν είναι πως έπεσε στη ίδια του την παγίδα και αφού επέλεξε το εξωτερικό για να επηρεάσει το εσωτερικό, τώρα η ίδια του η κοινωνία του βάζει ακόμη πιο στενά όρια ελιγμών και από αυτά που έχει στην ανατολική Μεσόγειο. Η Ε.Ε αλλά και οι ΗΠΑ περίμεναν πώς και πώς το χθεσινό αποτέλεσμα για να αποτελειώσουν τον Ερντογάν.

Στο μυαλό του Σουλτάνου όλα είναι συνωμοτικά όμως τον περασμένο Αύγουστο πήρε μια γεύση για το πώς μπορεί η Δύση να τον «κοντύνει». Ειδικά οι ΗΠΑ γνωρίζουν πλέον ότι ο Ερντογάν χάνει το μεγάλο του «σύμμαχο» που δεν ήταν άλλος από το λαό του ο οποίος κουράστηκε από το αίμα που χύνει σε Συρία, από την κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, από το κυνήγι του Γκιουλέν, από το τρέμουλο της τουρκικής οικονομίας και από τις φωνές και τις ακρότητες εντός και εκτός Τουρκίας.

  • Μάλιστα, αυτές οι εκλογές έχουν και γεωπολιτικό χαρακτήρα. Ο,τι συμβαίνει στην Κωνσταντινούπολη έχει διεθνή αντίκτυπο. Στη συνάντηση που τόσο επιθυμεί ο Ερντογάν να έχει με τον Trump, πιστεύοντας ότι η διεθνής πολιτική είναι μια δραστηριότητα στην οποία αυτός θα κοροιδεύει και οι υπόλοιποι θα κάνουν πως συμφωνούν, θα πάει με την ουρά στα σκέλια.

Πώς και πώς το περίμενε ο Τrump και το επιτελείο του το οποίο έχει τον Bolton ο οποίος συνδημιούργησε τον περιβόητο άξονα του κακού στην μετά-Clinton εποχή. Η αμερικανική πολιτική μπορεί να τα βρίσκει δύσκολα σε σχέση με το Ιράν όμως άλλο Ιράν και άλλο Τουρκία. Ο Trump φάνηκε να υποχωρεί μπροστά στο Ιράν (με βάση το κριτήριο των φανατικών του ψηφοφόρων που σκέφτονται τζακσονικά) και βρίσκει έτοιμο το δρόμο στην Τουρκία για να «ρεφάρει» με όσα κάνει η Τουρκία με τους S-400, τη Συρία και τις παρενοχλήσεις των αμερικανικών συμφερόντων στην ανατολική Μεσόγειο.

Τρίβει τα χέρια του ο Αμερικανός πρόεδρος πιστεύοντας πως ο Ερντογάν τώρα έχει ήδη αρχίσει να υπολογίζει πρωτίστως, να μην έχει τέλος ανάλογο του Χουσεϊν και του Καντάφι.

  • Ο Αμερικανός πρόεδρος ξέρει ότι η πρώτη φάση της δυσαρέσκειας της τουρκικής κοινωνίας, είναι η εκλογή του Ιμάμογλου.
  • Τη δεύτερη, μπορεί να την προκαλέσει ένα αμερικανικό μπαράζ οικονομικών κυρώσεων και μετά το σύκο θα πέσει ώριμο. Δεν είναι μόνο όμως η Αμερική που τρίβει τα χέρια της (μαζί της και η αναποφάσιστη και φοβική ΕΕ). Είναι και η Ρωσία.

Ο Putin έχει καταστήσει τον Ερντογάν στρατηγικό του όμηρο από τότε που είδε ο Σουλτάνος ότι ο πόλεμος ΝΑΤΟ-Ρωσίας, δεν ήλθε ποτέ μετά από την κατάρριψη του ρωσικού μαχητικού στα τέλη του 2015. Η Τουρκία είδε ότι ΗΠΑ και Ρωσία δε θα «μαλώσουν» για τα μάτια της Τουρκίας και όταν μετά από 8 μήνες έγινε το πραξικόπημα το αποτυχημένο, ο Σουλτάνος θεώρησε ότι «η Αμερική φταίει για όλα» και πόνταρε όλες του τις πολιτικές μετοχές στον Putin.

Τώρα η Μόσχα σαφώς αναγνωρίζει ότι η Τουρκία έχει κάθε λόγο να κάνει «κωλοτούμπα». Σε δεύτερη ανάλυση όμως, ο Ιμάμογλου είναι και αυτός σύμμαχος της Ρωσίας. Η απομόνωση του Ερντογάν σε εξωτερικό και εσωτερικό μεγαλώνει και όπως είπαμε παραπάνω, ήδη νιώθει πιο ευάλωτος με τη Δύση η οποία απλώς περιμένει το πότε θα ενεργοποιήσει πακέτο κυρώσεων που θα στείλει την οικονομία της Τουρκίας στα Τάρταρα.

Ο Putin τρίβει τα χέρια του και αυτός γιατί αυτή η μοναξιά του Τούρκου Προέδρου, θα αυξήσει την εξάρτηση της Τουρκίας από τη Ρωσία με ό,τι αυτό συνεπάγεται τόσο για το πυραυλικό σύστημα του οποίου η ολοκλήρωση αγοράς θα κάνει το ρωσικό όνειρο πραγματικότητα (διάλυση νοτιοανατολικής πτέρυγας ΝΑΤΟ) όσο και για τον Turk Stream αλλά και για όλη τη στρατηγική της Ρωσίας στη Μέση Ανατολή που δεν είναι όπως την εποχή του Στάλιν και του Χρουτσώφ, όταν η ΕΣΣΔ ήταν παγερά και ακατανόητα αδιάφορη για μια περιοχή που είναι στην ρωσική αυλή και είναι χρήσιμη για πολλούς λόγους. Από πού θα χάσει ο Ερντογάν; Από παντού.

  • Τί μας διδάσκει αυτό; Ότι σαν Έλληνες έχουμε ανάγκη από ηγέτη και αυτή η δίψα μας κάνει να βλέπουμε «ηγέτες» παντού. Πάνω από 80% των Ελλήνων πιστεύει ότι ο Ερντογάν είναι ηγέτης. Είναι ένας ταλαντούχος πολιτικάντης ο οποίο ό,τι κάνει το κάνει για να πλουτίσει η οικογένειά του καθώς ηγούνταν για το συμφέρον του λαού του, δε θα τον έπαιζε αυτόν στα ζάρια ώστε να ρισκάρει να απειλεί την Αμερική, το Ισραήλ, την Ευρώπη και όλους όσους κρατάνε το εισόδημα των Τούρκων πολιτών σε ανθρώπινα επίπεδα.

Ο Ερντογάν είναι αυτός που μας θυμίζει τον Σουν Τσου ο οποίος υποστήριζε «τακτικοί ελιγμοί, χωρίς στρατηγική είναι ο θόρυβος πριν από την ήττα». Όταν μπαίνεις ανάμεσα σε δυνάμεις σαν τις ΗΠΑ και τη Ρωσία τότε η λογική λέει πως θα γίνεις πεδίο του ανταγωνισμού τους και όχι ο μονίμως κερδισμένος «ενδιάμεσος».

Αμερική και Ρωσία έχουν από το 1945 έναν συνεχή και δοκιμασμένο δίαυλο επικοινωνίας ο οποίος λειτούργησε καλά ακόμη και σε θερμοπυρηνικές ώρες. Όπως και στην αγορά, έτσι και στη διεθνή πολιτική, πρέπει να προσφέρεις κάτι που οι άλλοι δεν έχουν. Ο Ερντογάν δεν τα κατάφερε.

(*) Διεθνολόγος – Συντονιστής Παρατηρητηρίου Ανατολικής Μεσογείου (Τομέας Ρωσίας-Ευρασίας και Ν/Α Ευρώπης) στο Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων.

https://www.apopseis.com/o-imamogloy-kanei-ton-tramp-kai-ton-poytin-na-trivoyn-ta-cheria-toys-to-lathos-toy-soyltanoy/

Με αφορμή τον Αντεντοκούμπο.

Από
anixneuseis
-
10

Χάρηκα και εγώ που ο Αντεντοκούμπο είχε αυτήν την εκπληκτική εξέλιξη. Κυρίως με εντυπωσίασε η ιστορία του ανθρώπου και η σημερινή του στάση με το δημόσιο λόγο του.
Για το τι είναι ο κάθε άνθρωπος πιστεύω πως το καθορίζει μόνο αυτός. Είναι αυτό που θέλει να είναι, αυτό που νοιώθει ότι είναι.
Θα ήθελα να διατυπώσω, όμως, μια απορία που δεν αφορά τον εκπληκτικό Αντεντοκούμπο. Αλλά, τους λοιπούς Έλληνες.
Το 2017 ο Λεωνίδας Καβάκος ανακηρύχθηκε ως ο καλύτερος μουσικός της χρονιάς στον κόσμο.
Το γνωρίζει κανείς;
Γιατί στη μια περίπτωση το γεγονός είναι τόσο εντυπωσιακό και στην άλλη περνά απαρατήρητο;
Θα μου πείτε, τον έξυπνο θέλεις να κάνεις;
Όχι, βεβαίως. Αλλά υπάρχουν τομείς όπου Έλληνες διακρίνονται διεθνώς καταβάλλοντας μεγάλες προσπάθειες. Η αναγνώρισή τους έχει πολλά θετικά αποτελέσματα στη χώρα και το λαό της. Δεν πρέπει να το εκτιμήσουμε;
Η αναγνώριση, για παράδειγμα, της ικανότητας νέων παιδιών στις μαθηματικές Ολυμπιάδες και η προβολή του παραδείγματός τους δεν θα ανεβάσει τον μέσο όρο της σχετικής γνώσης; και αυτό δεν θα έχει πολλαπλάσια ευεργετικά αποτελέσματα;
Δεν λέω, λόγω παγκοσμίου ενδιαφέροντος, μια διάκριση στο NBA θα είναι, πάντα, διαφορετική.
Αλλά, με αφορμή το παράδειγμα Αντεντοκούμπο, ας σκεφτούμε και τις περιπτώσεις στις οποίες αναφέρθηκα.

To drill or not to drill

Από
anixneuseis
-
0

Θέμης Τζήμας
Θέμης Τζήμας slpress.gr

To drill or not to drill, Θέμης Τζήμας

Σε συνεργασία με τον Γρηγόρη Ζαρωτιάδη * –

Θα έχουμε ή όχι θερμό επεισόδιο με την Τουρκία; Θα φτάσει ο “Πορθητής” στο Καστελλόριζο –με ό,τι κι αν αυτό σημαίνει– ή θα μείνει στην ΑΟΖ της Κύπρου; Θα τα βρουν Τραμπ και Ερντογάν με “πιάτο” το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο ή οι S-400 θα εξακολουθούν να σκιάζουν αυτήν τη σχέση; Να φοβόμαστε ή όχι;

Μέσα στον ορυμαγδό αναλύσεων, γεγονότων και “γεγονότων” ίσως πρέπει να σταθούμε λίγο πίσω και να συζητήσουμε δημόσια, ειλικρινά και συνεκτικά τρία αλληλοσυνδεόμενα ζητήματα προκειμένου να χαράξουμε επιτέλους, δική μας πολιτική ως λαός. Ποια δικαιώματα έχουμε στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο; Πώς μπορούμε να τα ασκήσουμε και πώς εν τέλει θα κρίνουμε αν μας συμφέρει να τα ασκήσουμε, σε σχέση με τους υποθαλάσσιους πόρους;

Πρώτον, η Ελλάδα έχει σαφώς δικαίωμα να διακηρύξει και να αξιοποιήσει ΑΟΖ. Επιπλέον έχει και υποχρέωση να το κάνει. Όσο δεν το πράττει δεν αποδέχεται μόνο ότι αποτελεί de facto κράτος μειωμένης κυριαρχίας, αλλά επιπλέον και εξαιτίας αυτού, σταδιακά δημιουργεί συνθήκες υφαρπαγής των δικαιωμάτων της από άλλα κράτη και άρα απομόνωσής της σε περιφερειακό επίπεδο.

Μια τέτοια απομόνωση δεν θα συμβάλλει ούτε στην κατεύθυνση της ειρήνης, ούτε της βιώσιμης οικονομικής αξιοποίησης της περιοχής – τουλάχιστον όχι απαραιτήτως. Απλώς αποδυναμώνει τον ρόλο της Κυπριακής Δημοκρατίας σε ένα μικρότερο τραπέζι μοιράσματος των πόρων της περιοχής. Επιπλέον, η Ελλάδα διατηρεί ακόμα την ευθύνη που πηγάζει από τις συνθήκες περί εγγυήσεων ως προς την Κυπριακή Δημοκρατία. Είναι άλλο πράγμα η βούληση κατάργησης αυτού του καθεστώτος και τελείως διαφορετικό η μη εκπλήρωσή του, λόγω αδυναμίας ή απροθυμίας για όσο αυτό το σύστημα παραμένει ισχυρό.

Η Ελλάδα, λοιπόν, έχει και όλα τα δικαιώματα που πηγάζουν από το διεθνές δίκαιο και κυρίως οφείλει να τα ασκήσει. Σε προηγούμενες δεκαετίες ίσως είχε την “πολυτέλεια” να κρατά σε εκκρεμότητα την άσκησή τους. Ωστόσο, πλέον και με δεδομένο ότι όλη η Ανατολική Μεσόγειος κινείται στην κατεύθυνση αποσαφήνισης –δια οποιουδήποτε τρόπου– του δικαιικού καθεστώτος της περιοχής, η χώρα οφείλει να έχει ρόλο και θέση.

Ανεξάρτητη πολιτική

Δεύτερον, προκειμένου να αποφασίσει η χώρα τη στρατηγική της, οφείλει να έχει κατά νου πάντα το μεγαλύτερο ή μάλλον το μεγάλο παιχνίδι: σύγκρουση ΗΠΑ με Κίνα και εν μέρει με Ρωσία για τον έλεγχο των πόρων, των διαδρομών τους, των νέων τεχνολογιών και των αγορών κεφαλαίου. Αυτή η αντιπαράθεση διαμορφώνει αντιθετικά μπλοκ και περιφερειακές συγκρούσεις.

Η Ελλάδα λοιπόν πρέπει να ασκήσει τα δικαιώματά της με –όσο αυτό είναι εφικτό– τρόπο ειρηνικό, ιδίως τώρα που παρά τις απειλές και η Τουρκία δεν επιθυμεί ως φαίνεται το άνοιγμα ενός νέου μετώπου, στα νοτιοδυτικά της. Τουρκία και Ελλάδα μπορούν με δική μας πρωτοβουλία να συμφωνήσουν πως το ζήτημα του καθορισμού της ΑΟΖ κάθε μίας χώρας θα πρέπει να παραπεμφθεί στο Διεθνές Δικαστήριο Δικαιοσύνης.

Η ίδια πίεση πρέπει να ασκηθεί στην Τουρκία και σε ό,τι έχει να κάνει με την κυπριακή ΑΟΖ, όπου το δίκαιο της Κυπριακής Δημοκρατίας θα καταδειχθεί πλήρως. Επιπλέον και παρότι σήμερα φαντάζει εξαιρετικά δύσκολο, προοπτικά θα μπορούσε να τεθεί επί τάπητος, η ανάγκη ενός συνεδρίου όλων των κρατών της Ανατολικής Μεσογείου –με συμμετοχή και της Παλαιστίνης φυσικά– προκειμένου να βρεθεί η μέθοδος αποσαφήνισης της ΑΟΖ κάθε κράτους με ειρηνικό τρόπο.

Αυτές οι πρωτοβουλίες πρέπει να συνοδεύονται, ωστόσο, από δύο ακόμα συνθήκες: μια νέα, ανεξάρτητη ελληνική εξωτερική πολιτική που να ξεφεύγει από την παγίδα της αμερικανοκρατίας και από ισχυρές και έτοιμες ένοπλες δυνάμεις με σαφή τον αντιιμπεριαλιστικό προσανατολισμό τους. Κι αυτό, προκειμένου ακριβώς η χώρα μας να μπορεί να παίρνει πρωτοβουλίες ειρηνικής επίλυσης, αντί να σύρεται ως μέσο διαπραγμάτευσης των ΗΠΑ, αλλά και να ετοιμάζεται για κάθε άλλο ενδεχόμενο.

Συμφέρει πραγματικά να εξορύξουμε;

Τρίτον, η Ελλάδα πρέπει να σχεδιάσει τι θέλει να κάνει με τους όποιους υποθαλάσσιους πόρους στη βάση δύο κριτηρίων: περιβαλλοντική επίπτωση και εν στενή εννοία οικονομική επίπτωση. Το όποιο οικονομικό όφελος πρέπει να σταθμίζεται στη βάση του ανεκτίμητου αγαθού της σωτηρίας και της μη διακινδύνευσης του φυσικού περιβάλλοντος και μάλιστα σε μια κλειστή θάλασσα όπως αυτή της Ανατολικής Μεσογείου.

Δεδομένων των σημαντικότατων, εναλλακτικών μορφών βιώσιμης αξιοποίησης της θάλασσας, εκτοπιζόμενες και υποκαθιστούμενες αυτές από μια εντατική και εκτατική εξορυκτική δραστηριότητα, δημιουργείται ένα αβάσταχτα υψηλό κόστος ευκαιρίας. Η λεγόμενη “ολλανδική ασθένεια” απειλεί πλέον την περιοχή μας.

Επιπλέον, η επιλογή μας πρέπει να σταθμιστεί στη βάση ενός διεθνοοικονομικού και πολιτικού συλλογισμού, ξεκινώντας από την κερδοσκοπία των μεγάλων πολυεθνικών εταιρειών, τον τυχόν πολιτικό έλεγχο που αυτές και οι εξυπηρετητές τους θα επιδιώξουν. Επίσης, να σταθμιστεί στη βάση και της σοβαρής πιθανότητας σοβαρών εντάσεων στην περίπτωση που οι ειρηνικές πρωτοβουλίες που περιγράφονται παραπάνω δεν τελεσφορήσουν.

Αυτά τα κριτήρια είναι που εν τέλει θα απαντήσουν στο ερώτημα “to drill or not to drill”. Αυτό που προτείνουμε είναι να μην παρασυρθούμε από μια νοοτροπία “Άγριας Δύσης”. Η Ανατολική Μεσόγειος έχει σταθεί γενναιόδωρη μαζί μας εδώ και χιλιετίες, χωρίς να τρυπάμε τα σπλάχνα της. Πρέπει να το σκεφτούμε πολύ καλά προτού αποφασίσουμε να εντείνουμε την ήδη προβληματική υπερεκμετάλλευσή της.

Το ζήτημα των εξορύξεων στην Ανατολική Μεσόγειο θα εξελιχθεί σε μείζον διακύβευμα για τη διεθνή πολιτική, με μακρές διπλωματικές, οικονομικές και ενεργειακές προεκτάσεις. Υπάρχει προοδευτική, αντιιμπεριαλιστική, διεθνιστική, ριζοσπαστική αντιπρόταση. Πρόταση, στην οποία συναντιέται ο πατριωτισμός με την πάλη για την ειρήνη, την κοινωνική και την περιβαλλοντική βιωσιμότητα. Οι προοδευτικές δυνάμεις της χώρας οφείλουν να συντονιστούν με τις αντίστοιχες ανά τον κόσμο και να προβούν άμεσα σε συγκεκριμένες πρωτοβουλίες επιστημονικού και πολιτικού, κινηματικού χαρακτήρα.

* Ο Γρηγόρης Ζαρωτιάδης είναι κοσμήτορας της Σχολής Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών και διευθυντής του Διεπιστημονικού Εργαστηρίου Παρευξείνιων και Μεσογειακών Μελετών στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Δείτε το θέμα εδώ. slpress

1...2,6462,6472,648...3,033Σελίδα 2,647 από 3,033