Αρχική Blog Σελίδα 2648

Τι εξηγεί το επικίνδυνο παίγνιο στον Περσικό Κόλπο

0
Του Κώστα Ράπτη
“Οι άνθρωποι αυτοί θέλουν να μας εξωθήσουν σε πόλεμο… είναι αηδιαστικό”. Αυτό φέρεται, σύμφωνα με ρεπορτάζ της Wall Street Journal, να εκμυστηρεύτηκε ο Ντόναλντ Τραμπ σε συνεργάτη του τις ώρες που κρινόταν το αν οι ΗΠΑ θα απαντήσουν με βομβαρδισμούς στην κατάρριψη αμερικανικού μη επανδρωμένου κατασκοπευτικού αεροσκάφους πάνω από τα Στενά του Χορμούζ.

“Δεν έχουμε ανάγκη από άλλους πολέμους” πρόσθεσε, σύμφωνα με το ίδιο ρεπορτάζ, ο ένοικος του Λευκού Οίκου, ο οποίος φέρεται να στηρίχθηκε στις σκοτεινές εκτιμήσεις του αρχηγού του γενικού επιτελείου, στρατηγού Τζόζεφ Ντάνφορντ, για να αποκρούσει τις εισηγήσεις όλων των άλλων αξιωματούχων εθνικής ασφαλείας υπέρ της ανάληψης στρατιωτικής δράσης.

Ωστόσο, ο Τραμπ που εξελέγη με την υπόσχεση να κάνει “ξανά μεγάλη την Αμερική” δεν είναι πασιφιστής. Αντιθέτως, έφερε στη διεθνή σκηνή ένα περισσότερο συγκρουσιακό κλίμα. Μόνο που το αγαπημένο του όπλο είναι οι κυρώσεις και οι δασμοί – όχι οι βαλλιστικοί πύραυλοι.
Ο ένας από τους δύο πυλώνες της αμερικανικής ηγεμονίας, η στρατιωτική ισχύς, έχει συναντήσει τα αντικειμενικά όριά του, ήδη από την εποχή των πολέμων στο Αφγανιστάν και το Ιράκ. Το εικονογραφούν αυτό οι επιφυλάξεις του Ντάνφορντ, αλλά και η επιθυμία του Τραμπ να μην διαταράξει την προσπάθεια επανεκλογής του με πολεμικές περιπέτειες ελάχιστα αρεστές στο αμερικανικό κοινό.
Ο δεύτερος πυλώνας, ωστόσο, ήτοι η πρωτοκαθεδρία του δολαρίου στέκει προς το παρόν σταθερός – και υποχρεώνει λ.χ. τους Κινέζους και τους Ινδούς να συμμορφώνονται στον περιορισμό των εισαγωγών ιρανικού πετρελαίου και τους Ευρωπαίους να κρατούν ανενεργό το ειδικό όχημα πληρωμών INSTEX που συγκρότησαν για την συνέχιση των συναλλαγών τους με την Ισλαμική Δημοκρατία.
Με αυτή την έννοια, ο πόλεμος ΗΠΑ-Ιράν ήδη μαίνεται – και ας μην έχουν μιλήσει τα αμερικανικά όπλα. Εξ ου και κατά φαινομενικά παράδοξο τρόπο, είναι η Τεχεράνη αυτή που μοιάζει να εξωθεί τα πράγματα στην θερμή σύγκρουση. Η επιτακτική ανάγκη απόδρασής της από μία συνθήκη οικονομικού στραγγαλισμού επιβάλλει μια τακτική επανατοποθέτησης της αντιπαράθεσης στο στρατιωτικό επίπεδο – με την υποσημείωση ότι το “μέτωπο” δεν θα μείνει οριοθετημένο, αλλά θα εμπλέξει όλους τους περιφερειακούς συμμάχους του Ιράν, από την Χεζμπολλάχ του Λιβάνου και τους σιίτες πολιτοφύλακες του Ιράκ, μέχρι τους Χούθι της Υεμένης και τις φιλοϊρανικές δυνάμεις στο Αφγανιστάν.
Πρόκειται για την τακτική του, απρόβλεπτου στις αντιδράσεις του, “τρελού” (madman), όπως αυτή έγινε γνωστή την εποχή του Νίξον – και τώρα, από ειρωνεία της ιστορίας, χρησιμοποιείται από αντιπάλους των ΗΠΑ.
Για τον ίδιο λόγο, ο Τραμπ πλειοδοτεί στο δικό του πεδίο, ανακοινώνοντας την Δευτέρα την επιβολή και νέων κυρώσεων εναντίον του Ιράν, συμπεριλαμβάνοντας στους στόχους του συμβολικά και τον ανώτατο ηγέτης της Ισλαμικής Δημοκρατίας, αγιατολλάχ Αλί Χαμενεϊ.
Η αντίδραση του ιρανικού υπουργείου Εξωτερικών ήταν η διαπίστωση ότι οι κυρώσεις αυτές “κλείνουν οριστικά την πόρτα στη διπλωματία” – ώστε να μην μείνει η εντύπωση ότι η Τεχεράνη σκοπεύει να συρθεί από τόσο δυσμενή θέση στη διαπραγμάτευση που προτείνει ο Αμερικανός πρόεδρος.
Όμως η Ουάσιγκτον δεν έχει λόγους να βιάζεται. Αντιθέτως, θέλει να δοθεί όλος ο χρόνος στις κυρώσεις ώστε αυτές να αποδυναμώσουν το ιρανικό καθεστώς, ενώ και η εκνευριστική αναμονή σε διαρκή πολεμική ετοιμότητα εκτιμάται ότι θα φθείρει το αξιόμαχο των ενόπλων δυνάμεων της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Η ιρανική πλευρά ενθαρρύνεται έτσι να προβεί σε περισσότερες εμπρηστικές πρωτοβουλίες ώστε να μην παγιωθεί η παρούσα ασταθής ισορροπία.
Άλλωστε, ο Λευκός Οίκος δηλώνει ότι δεν έχει λόγους να ανησυχεί για την αναστάτωση στη διεθνή αγορά πετρελαίου. Όπως υπενθύμισε μέσω Twitter ο Ντόναλντ Τραμπ, η χώρα του έχει επιτύχει την ενεργειακή απεξάρτησή της: είναι δυνάμεις σαν την Κίνα και την Ιαπωνία που στηρίζονται για την τροφοδοσία τους στον Περσικό Κόλπο.
Την ίδια ώρα, η σύνοδος στη Μανάμα του Μπαχρέιν, όπου θα παρουσιασθεί το οικονομικό σκέλος του “σχεδίου Τραμπ” για το παλαιστινιακό ζήτημα (ακριβέστερα: για τον ενταφιασμό του στο όνομα της “ευημερίας”) εξηγεί γιατί στην παρούσα συγκυρία είναι απαραίτητο για τις ΗΠΑ και τους περιφερειακούς συμμάχους τους να κρατούν υπό πολιορκία το Ιράν, ως ηγέτη του αυτοαποκαλούμενου “άξονα της αντίστασης”.
ΠΗΓΗ: capital.gr

Ο ελληνικός ενεργειακός πλούτος στον χάρτη – Άρχισε το ταξίδι της σωτηρίας

0

Αντώνης Φώσκολος
Ο ελληνικός ενεργειακός πλούτος στον χάρτη - Άρχισε το ταξίδι της σωτηρίας, Αντώνης Φώσκολος

Το “έγκλημα” εναντίον του ελληνικού λαού που ξεκίνησε το 1997 επί κυβερνήσεως Σημίτη και συνεχίστηκε επί των κυβερνήσεων Κώστα Καραμανλή και Γεωργίου Παπανδρέου ήταν ένα: Δεν αξιοποιήθηκε ο ενεργειακός πλούτος, τα αποθέματα υδρογονανθράκων που είχαν εντοπιστεί στο Ιόνιο και στο Θρακικό Πέλαγος. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να μπούμε στα Μνημόνια. Σταυρώσαμε τον ελληνικό λαό διότι επί 15 χρόνια αρνήθηκαν, διαδοχικά, τρεις ελληνικές κυβερνήσεις κυβερνήσεις να αξιοποιήσουν τον ορυκτό πλούτο της Ελλάδας, που τον γνωρίζαμε από τις επιστημονικές δημοσιεύσεις, κυρίως του καθηγητή Ζελελίδη και των συνεργατών του και τις εργασίες της ΔΕΠ-ΕΚΥ.

Μετά από 16 χρόνια γίνεται το πρώτο μεγάλο κβαντικό άλμα από τον καθηγητή Γιάννη Μανιάτη. Ως υφυπουργός έγραψε στα παλιά του παπούτσια τις αντιρρήσεις των υπουργών Ντίνας Μπιρμπίλη (σφόδρα διακείμενη εναντίον της έρευνας υδρογονανθράκων) και Γιώργου Παπακωνσταντίνου. Ενήργησε σαν Έλληνας πολιτικός και προχώρησε στον εντοπισμό στόχων που περιέχουν υδρογονάνθρακες στην Δυτική Ελλάδα, Ιόνιο και Κρήτη, αναθέτοντας την έρευνα στη νορβηγική εταιρεία γεωφυσικών ερευνών PGS.

Η λεπτομερής ύπαρξης στόχων-ταμιευτήρων υδρογονανθράκων δόθηκε στην δημοσιότητα από την σημερινή Ελληνική Διαχειριστική Εταιρεία Υδρογονανθράκων (εικόνα 1), που παρουσιάστηκε εφέτος στο συνέδριο του Βουκουρεστίου στις 4-5 Απριλίου 2019. Μάλιστα, σε προσωπική συζήτηση που είχα με τον καθηγητή Αντώνη Βαφείδη (γεωφυσικός στη Σχολή Μηχανικών Ορυκτών Πόρων που είναι γνώστης των γεωφυσικών δεδομένων της εταιρείας PGS) μου είπε ότι οι στόχοι-ταμιευτήρες είναι πολύ μεγαλύτεροι από ό,τι δείχνουν τα στοιχεία της PGS.

Στις αρχές του 2015, η ΔΗΜΑΡ αποσύρει την στήριξή της από την συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου-Κουβέλη, με αποτέλεσμα οι έρευνες για την εκμετάλλευση των γνωστών κοιτασμάτων να πάνε πίσω 2,5 χρόνια. Πάλι ξανασταύρωσαν τον ελληνικό λαό οι Έλληνες πολιτικοί. Αφού φάγανε, μεταξύ 1982 και 2010 πακέτα Ντελόρ, ένα πακέτο Σαντέρ και όλα τα Περιφερειακά Επιχειρησιακά Προγράμματα (ΠΕΠ) συνολικής αξίας 1 τρισ. 300 δισ. ευρώ, φόρτωσαν το έλλειμμα στον ελληνικό λαό με τα γνωστά αποτελέσματα: να κοπούν μισθοί, συντάξεις, να αυξηθεί κατακόρυφα η ανεργία, να αυξηθεί κατακόρυφα η μετανάστευση επιστημόνων και να ενταθεί η υπογεννητικότητα. Επιδείνωση της κατάστασης στην εκπαίδευση και στην Υγεία. Καταστροφή της Ελλάδος.

Ο ενεργειακός πλούτος επαναφέρει την ελπίδα

Στις αρχές του 2017 επανέρχεται η ελπίδα. Γίνεται το δεύτερο κβαντικό άλμα. Το υπουργείο Ενέργειας επιλέγει τον ικανότατο Γιάννη Μπασιά ως πρόεδρο και τεχνικό διευθυντή της Ελληνικής Διαχειριστικής Εταιρείας Υδρογονανθράκων. Αυτός προσλαμβάνει τρεις πολύ αξιόλογους γεωλόγους πετρελαίου και στελεχώνει την Ελληνική Διαχειριστική Εταιρεία Υδρογονανθράκων με άλλα 23 πρόσωπα. Επιπροσθέτως, το κράτος χρηματοδοτεί την Ελληνική Διαχειριστική Εταιρεία Υδρογονανθράκων με 500 εκατ. ευρώ για να κάνει γεωφυσικές έρευνες.

Ταυτόχρονα, προσέρχονται δύο ενεργειακοί κολοσσοί η Total και ExxonMobil που δίνουν μαζί με τα ΕΛΠΕ προσφορά για την έρευνα και εκμετάλλευση, τουλάχιστον, 10 πολύ μεγάλων στόχων υδρογονανθράκων δυτικά και νοτιοδυτικά της Κρήτης. Είναι στόχοι τύπου “Ζορ” κατά τον Δρα Γιάννη Μπασιά (εικόνα 2), αλλά ίσοι ή και πολύ μεγαλύτεροι σε έκταση του αιγυπτιακού “Ζορ”.

Εικόνα 1. Οι νέοι στόχοι, κόκκινες κουκίδες, υδρογονανθράκων μαζί με τις δομές/παγίδες σε Ιόνιο και νότια Κρήτη που παρουσίασε η ΕΔΕΥ στο συνέδριο του Βουκουρεστίου στις 4 και 5 Απριλίου, 2019.

Για το Ιόνιο έχουμε προσφορές από τον ισπανικό ενεργειακό κολοσσό Repsol. Οι συμφωνίες έρευνας και εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων μονογράφονται από τον υπουργό Ενέργειας Γιώργος Σταθάκη. Ταυτόχρονα ιδρύεται και το Ινστιτούτο Πετρελαϊκής Έρευνας στα Χανιά, το οποίο υπάγεται στο Ίδρυμα Τεχνολογίας και Έρευνας. Στις 19 Ιουνίου είχαμε και την έγκριση για την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων της Κρήτης από το Ελεγκτικό Συνέδριο.

Περιμένουμε στο τέλος του μηνός Ιουνίου την υπογραφή της συμφωνίας από τον υπουργό Ενέργειας, γεγονός που το επιβεβαίωσε και ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας από τις Βρυξέλλες. Τυπική έγκριση περιμένουμε από τη Βουλή μετά τις 7 Ιουλίου που πιθανότατα θα οδηγήσει την Ελλάδα στην οικονομική της ανάσταση και στην εδραίωση της γεωπολιτικής της θέσης.

Τι μας δίδαξαν

Τι μας δίδαξαν τα δύο κβαντικά άλματα που έκαναν οι δυο υπουργοί υπουργοί Ενέργειας, Μανιάτης και Σταθάκης, μαζί με την Ελληνική Διαχειριστική Εταιρεία Υδρογονανθράκων, τη νορβηγική εταιρεία γεωφυσικών ερευνών PGS και τις ξένες πετρελαϊκές εταιρείες Total, ExxonMobil, Repsol, Edisson και Calfrac (Θρακικό Πέλαγος). Απέδειξαν, πέραν πάσης αμφιβολίας, ότι έχουμε εκμεταλλεύσιμα κοιτάσματα υδρογονανθράκων σε όλη τη δυτική Ελλάδα (Ήπειρο, Αιτωλοακαρνανία, δυτική Πελοπόννησο), Ιόνιο, υπεράκτια νότια Κρήτη και Βόρειο Αιγαίο. Και όχι μόνο. Έπονται Γρεβενά, Θερμαϊκός Κόλπος και Κρητικό Πέλαγος.

Οι τουλάχιστον δέκα στόχοι που βρίσκονται δυτικά και νοτιοδυτικά της Κρήτης, επαρχίες Καστελίου και Κανδάνου-Σελίνου, νομός Χανίων, με έκταση 22,6 φορές μεγαλύτερη του “Ζορ”, μπορεί να έχουν αποθέματα, αν υπάρχει η ίδια πληρότητα σε φυσικό αέριο, (400 μέτρα φυσικού αερίου επικαθήμενα σε 300 μέτρα θαλασσινού νερού) όπως το κοίτασμα “Ζορ”, της τάξης των 678 τρισ. κυβικών ποδιών ήτοι 19,2 τρισ. κυβικά μέτρα φυσικού αερίου. Η έρευνα, τελικά, θα δείξει πόσα είναι τα πραγματικά αποθέματα.

Να σημειώσουμε εδώ ότι το φυσικό αέριο επικάθεται στο θαλασσινό νερό για 4.000.000 χρόνια. Το γεγονός αυτό δείχνει, για όσους φοβούνται τυχόν μόλυνση του περιβάλλοντος, ότι το φυσικό αέριο είναι δυσδιάλυτο στο νερό, άρα κατά την άντλησή του μία πιθανή αστοχία δεν πρόκειται ποτέ να προκαλέσει περιβαλλοντικό πρόβλημα.

Αν η έρευνα δείξει την ίδια πληρότητα με το “Ζορ”, τότε η αξία των αποθεμάτων ανέρχεται σε περίπου 5,42 τρισ. δολάρια, εκ των οποίων το 20% πηγαίνει στο ελληνικό δημόσιο και το 5% στις περιφέρειες (νόμος Μανιάτη 4001/2011). Ανάλογα με το πώς οι πετρελαϊκές εταιρείες και το ελληνικό κράτος θα αποφασίσουν τους τρόπους εξαγωγής φυσικού αερίου στην ΕΕ, με αγωγούς, ή υπό μορφή υγροποιημένου φυσικού αερίου, θα μπορούμε να εξάγουμε ποσότητες της τάξης των 100 δισ κυβικών μέτρων ανά έτος για 190 χρόνια. Αυτή η ποσότητα αντιστοιχεί σε 644.000.000 βαρέλια ισοδυνάμου αργού πετρελαίου ετησίως ήτοι με παραγωγή 1.764.000 βαρελιών ημερησίως.

Θα πρέπει επίσης να τονιστεί ότι μετά τον εντοπισμό φυσικού αερίου για να έρθουν τα κοιτάσματα στην παραγωγή θα πρέπει οι εταιρείες να επενδύσουν 4 δισ. δολάρια για κάθε απόθεμα της τάξης των 35 τρισ. κυβικών ποδιών (1 τρισ. κυβικά μέτρα). Για το απόθεμα των 19,2 τρισ. Μ3, που πιστεύουμε ότι υπάρχει στους 10 στόχους, θα πρέπει να επενδυθούν πάνω από 75 δισ. δολάρια για τα επόμενα 15 χρόνια. Αυτό το μέγεθος των επενδύσεων ζητούν οι οικονομολόγοι Στουρνάρας και Δραγασάκης για να σηκωθεί η ελληνική οικονομία. Και αυτά τα ποσά μόνο πολύ μεγάλες ξένες πετρελαϊκές εταιρείες μπορούν να τα διαθέσουν.

Εικόνα 2. Οι 10 στόχοι που υπάρχουν στα δυτικά και νοτιοδυτικά της Κρήτης. Αυτοί οι στόχοι θα δοθούν στην κοινοπραξία Total, Exxon-Mobil και ΕΛΠΕ προς έρευνα και εκμετάλλευση. Άξιον παρατήρησης είναι και τα 2 κυκλώπια κοιτάσματα φυσικού αερίου που βρίσκονται στην ΑΟΖ της Λιβύης σε απόσταση λίγων χιλιομέτρων από την Ελληνική ΑΟΖ.

Οι θέσεις εργασίας

Οι θέσεις εργασίας που θα δημιουργηθούν ανέρχονται, με βάση την αναλογία ότι για κάθε παραγόμενο ισοδύναμο βαρέλι πετρελαίου απαιτείται 1 άτομο στον πρωτογενή τομέα και 3 άτομα στον δευτερογενή, 58.000 άτομα στον πρωτογενή τομέα και 175.000 στον δευτερογενή. Σύνολο 233.000 άτομα με μικρότερο μισθό τα 4.000 ευρώ τον μήνα.

Έτσι έρχεται η ανάπτυξη, έτσι καταπολεμάται η ανεργία, έτσι σταματά η μετανάστευση, έτσι χρηματοδοτείται η παιδεία, έτσι ισχυροποιείται ο στρατός μας. Θα πρέπει τόσο ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης όσο και ο πρωθυπουργός όταν, προεκλογικά, αναφέρονται στην δημιουργία 370.000 θέσεων εργασίας και 500.000 θέσεων εργασίας, αντιστοίχως, να μας πουν πως θα δημιουργηθούν.

Συνέχεια στο slpress

Ο Ερντογάν πρέπει τώρα να συμβιβαστεί

0
  • The editorial board  Δημοσιεύθηκε: 26 Ιουνίου 2019 – 08:04 Financial Times/euro2day.gr

Η απώλεια της Κωνσταντινούπολης και πως μπορεί να αποδειχτεί η αρχή του τέλους για την πολιτική του κυριαρχία. Ποιες κινήσεις μπορεί να του γυρίσουν μπούμερανγκ και γιατί η καλύτερη στρατηγική είναι μια στροφή 180 μοιρών.

O Ρ. Τ. Ερντογάν έριξε τη ζαριά και έχασε άσχημα. Αφότου το κόμμα του, το AKP έχασε για λίγο τον Μάρτιο τις εκλογές στην Κωνσταντινούπολη πίεσε τη Δικαιοσύνη για να διεξαχθούν νέες εκλογές. Οι ψηφοφόροι αντέδρασαν προσφέροντας ευρύτερη νίκη στην αντιπολίτευση και τον υποψήφιό της Εκρ. Ιμάμογλου και μια ακόμα σημαντικότερη νίκη για την δημοκρατία στη χώρα. Ο Ερντογάν τώρα θα πρέπει να σκεφτεί πολύ προσεκτικά το πώς θα αντιδράσει.

Η ήττα στην εμπορική πρωτεύουσα της χώρας είναι τεράστιο συμβολικό χτύπημα. Είναι η πόλη που λειτούργησε ως εφαλτήριο για τον Ερντογάν όταν υπήρξε δήμαρχος προ 25 ετών. Προστιθέμενη στα υπόλοιπα αποτελέσματα των εκλογών του Μαρτίου, το AKP έχει τώρα χάσει τον έλεγχο σχεδόν όλων των σημαντικών πόλεων της χώρας.

Η απώλεια της πόλης αντιπροσωπεύει επίσης μια πολύ χειροπιαστή ζημιά. Το AKP για χρόνια απολάμβανε τον απόλυτο έλεγχο του προϋπολογισμού ύψους 4 δισ. δολαρίων της Κωνσταντινούπολης, επιτρέποντάς του να διατηρεί ένα δίκτυο πελατειακών σχέσεων το οποίο υπήρξε σημαντικός πυλώνας για την υποστήριξή του. Η ικανότητά του να μοιράζει δημόσιες συμβάσεις, αλλά και η παροχή δημόσιων υπηρεσιών υπήρξε κομβική για την ικανότητά του να μείνει στην εξουσία.

Το τρίτο μεγάλο εμπόριο για τον Ερντογάν είναι η ξεκάθαρη απόδειξη ότι τώρα το AKP αντιμετωπίζει μια ανανεωμένη και αποτελεσματική αντιπολίτευση με την μορφή του CHP, του κόμματος του κου Ιμάμογλου και των πολιτικών του εταίρων. Η φήμη του ως ένθερμου πατριωτικού και κοσμικού κόμματος κρατούσε μακριά τους συντηρητικούς Μουσουλμάνους που έγιναν το θεμέλιο της στήριξης του AKP και τους Κούρδους. Ο κος Ιμάμογλου όμως διεξήγαγε μια ανοικτή και χωρίς αποκλεισμούς προεκλογική εκστρατεία, νηστεύοντας κατά τη διάρκεια του Ραμαζανιού και κατάφερε να κερδίσει κάποιες από τις συντηρητικές ψήφους. Το CHP ήταν σε θέση να σχηματίσει συμμαχίες, περιλαμβανομένου ενός κόμματος που κυριαρχείται από Κούρδους.

Ενώ η νίκη της αντιπολίτευσης δείχνει ότι στοιχεία της τουρκικής δημοκρατίας είναι ακόμα ζωντανά, αυτό δεν πρέπει να υποκρύπτει το εύρος στο οποίο ο κος Ερντογάν έχει δράσει σε άλλους τομείς. Δεκάδες χιλιάδες δάσκαλοι, δημόσιοι υπάλληλοι, αστυνομικοί και αξιωματικοί του στρατού έχουν φυλακιστεί μετά την απόπειρα πραξικοπήματος το 2016. Δεκάδες χιλιάδες περισσότεροι έχουν χάσει τη δουλειά τους.

Το πώς θα προχωρήσει τώρα ο Ερντογάν είναι κρίσιμο. Το ένστικτο ίσως είναι να αυξήσει την καταστολή. Θα μπορούσε να επιχειρήσει να πνίξει την χρηματοδότηση του CHP και να κυνηγήσει δικαστικά τους ηγέτες του. Πιέζοντας, όμως, ακόμα περισσότερο τους δημοκρατικούς θεσμούς της Τουρκίας και αγνοώντας ταυτόχρονα την οικονομική δυσαρέσκεια η οποία είναι η πηγή των προβλημάτων του AKP, θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια επικίνδυνη αύξηση της πίεσης.

Μια έξυπνη αντίδραση θα ήταν να γυρίσει σε αυτό που τον έκανε αρχικά επιτυχημένο και να εστιάσει στην βιώσιμη ανάπτυξη και τη δημιουργία θέσεων απασχόλησης. Αυτό θα σήμαινε εγκατάλειψη των ανορθόδοξων ιδεών (όπως η πίστη ότι τα υψηλά επιτόκια τροφοδοτούν τον πληθωρισμό), αποκατάσταση της ανεξαρτησίας της κεντρικής τράπεζας και ανασχηματισμό με τον οποίο ο γαμπρός του Berat Albayrak θα φύγει από το υπουργείο Οικονομικών και στο διάδοχό του θα επιτραπεί να πραγματοποιήσει διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Σημαίνει επίσης ξαναχτίσιμο των σχέσεων με τη Δύση (που αναμένεται να χειροτερεύσουν καθώς η χώρα ετοιμάζεται να αγοράσει αντιαεροπορικούς πυραύλους από τη Ρωσία) και περιορισμό των αυταρχικών του τάσεων.

Αυτό ίσως φαντάζει απίθανο. Ο Ερντογαν υπήρξε έτοιμος στο παρελθόν να συμβιβαστεί ή να κάνει στροφή 180 μοιρών όταν φάνηκε ότι ήταν προς το συμφέρον του. Είναι καιρός να το κάνει ξανά. Αν όχι, το αποτέλεσμα στην Κωνσταντινούπολη, εκεί απ’ όπου ξεκίνησε, ίσως σηματοδοτήσει την αρχή του τέλους της μακράς κυριαρχίας του στην τουρκική πολιτική σκηνή.

Copyright The Financial Times Limited 2017. All rights reserved.

Τερματίζοντας τον ατελείωτο πόλεμο της Αμερικής

0
Πρέπει να σταματήσουμε να προσφέρουμε στους τρομοκράτες ακριβώς αυτό που θέλουν
Ο Bernie Sanders στο Πανεπιστήμιο George Washington στην Ουάσινγκτον, τον Ιούνιο του 2019. Carlos Barria / REUTERS.
Περίληψη:

Η αντιμετώπιση θεμάτων όπως η πολιτική και θρησκευτική ένταση, η διαφθορά, και η έλλειψη ευκαιριών πριν οι συνθήκες αυτές οδηγήσουν σε συγκρούσεις μπορούν να εξαλείψουν την ανάγκη αντιμετώπισής τους στρατιωτικά στο μέλλον.

Ο BERNIE SANDERS είναι ανεξάρτητος Γερουσιαστής των ΗΠΑ από το Βερμόντ.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται εδώ και πολύ καιρό σε πόλεμο. Ακόμα και σήμερα, φαίνεται ότι προετοιμαζόμαστε για έναν νέο πόλεμο με το Ιράν, ο οποίος θα ήταν ο χειρότερος ως τώρα. Νωρίτερα αυτόν τον μήνα, ο πρόεδρος Donald Trump διέταξε [να μεταβούν] χιλιάδες επιπλέον στρατιώτες των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή για να αντιμετωπίσουν την Τεχεράνη και τους πληρεξούσιους της. Και πρόσφατα μάθαμε ότι το Πεντάγωνο είχε παρουσιάσει στον Λευκό Οίκο σχέδια [1] για να σταλούν δεκάδες χιλιάδες [στρατιώτες] επιπλέον.

Με ανησυχεί πολύ το γεγονός ότι, είτε σκόπιμα είτε ακούσια, οι κινήσεις της διοίκησης του Τραμπ ενάντια στο Ιράν και οι κινήσεις του Ιράν ως απάντηση, θα μπορούσαν να μας οδηγήσουν σε άμεση σύγκρουση.

25062019-1.jpg

Ο Bernie Sanders στο Πανεπιστήμιο George Washington στην Ουάσινγκτον, τον Ιούνιο του 2019. Carlos Barria / REUTERS
———————————————————————-

Πρέπει όλοι να καταλάβουμε ότι ένας πόλεμος με το Ιράν θα ήταν πολλές φορές χειρότερος από τον πόλεμο με το Ιράκ. Οι στρατιωτικοί ηγέτες των ΗΠΑ [2] και οι ειδικοί ασφαλείας [3] μας το έχουν πει επανειλημμένα. Εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες επρόκειτο να επιτεθούν στο Ιράν, η Τεχεράνη θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τους πληρεξούσιούς της για να αντιδράσει εναντίον στρατευμάτων και συνεργατών των ΗΠΑ στο Ιράκ, την Συρία, το Ισραήλ και την περιοχή του Περσικού Κόλπου. Το αποτέλεσμα θα ήταν η περαιτέρω, αφάνταστη αποσταθεροποίηση της Μέσης Ανατολής, με πολέμους που θα διαρκούν χρόνο με το χρόνο και πιθανόν να κοστίζουν τρισεκατομμύρια δολάρια.

Πρέπει να κάνουμε ένα βήμα πίσω και να ξανασκεφτούμε τι κάνουμε, τόσο στο Ιράν όσο και στην ευρύτερη Μέση Ανατολή. Στις σχεδόν δύο δεκαετίες μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, οι Ηνωμένες Πολιτείες έκαναν μια σειρά δαπανηρές γκάφες που όχι μόνο εξασθένησαν την δημοκρατία μας αλλά και υπονόμευσαν την ηγεσία μας. Χρειαζόμαστε μια εξωτερική πολιτική που επικεντρώνεται στα βασικά συμφέροντα των ΗΠΑ, αποσαφηνίζει την δέσμευσή μας στις δημοκρατικές αξίες τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό, και ευνοεί την διπλωματία και εργάζεται συλλογικά με συμμάχους για την αντιμετώπιση των κοινών προβλημάτων ασφάλειας.

ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΗΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ

Οι Ηνωμένες Πολιτείες εισέβαλαν στο Αφγανιστάν ως απάντηση στην χειρότερη τρομοκρατική επίθεση στην ιστορία της χώρας μας και με συγκεκριμένο σκοπό: Να φέρουν στην δικαιοσύνη όσους σχεδίασαν τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου και εκείνους που τους υποστήριζαν, και να διασφαλίσουν ότι μια τέτοια επίθεση δεν θα ξανασυμβεί ποτέ. Ο στρατός μας βρίσκεται τώρα στο Αφγανιστάν για σχεδόν 18 χρόνια.

Αντί να μένουμε επικεντρωμένοι σε εκείνους που μας επιτέθηκαν, η κυβέρνηση του προέδρου Τζορτζ Μπους επέλεξε να κηρύξει έναν παγκόσμιο «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» προκειμένου να δικαιολογήσει την εισβολή του στο Ιράκ το 2003, μια χώρα που δεν είχε καμία σχέση με τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου. Ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας μετατράπηκε σε έναν ατελείωτο πόλεμο. Τώρα έχουμε στρατιώτες που μάχονται στο Αφγανιστάν, οι οποίοι δεν είχαν καν γεννηθεί στις 11 Σεπτεμβρίου 2001. Έχουμε πατέρες που ολοκλήρωσαν γύρους θητείας στο καθήκον εκεί, μόνο για να ακολουθήσουν οι γιοι και οι κόρες τους. Η απόσυρση από το Αφγανιστάν είναι κάτι που πρέπει να κάνουμε. Η διοίκησή μου δεν θα προβαίνει σε κρίσιμες αποφάσεις εξωτερικής πολιτικής όπως αυτή [στμ: δηλαδή, η απόσυρση από το Αφγανιστάν] μέσω του Twitter, όπως κάνει ο σημερινός πρόεδρος. Θα συνεργαστούμε στενά με τους εταίρους και τους συμμάχους μας για να σχεδιάσουμε μια σοβαρή διπλωματική και πολιτική στρατηγική για την σταθεροποίηση της περιοχής, την προώθηση αποτελεσματικότερης και υπεύθυνης διακυβέρνησης και την διασφάλιση ότι οι απειλές δεν θα επανεμφανιστούν μετά την αποχώρησή μας.

Αλλά το να τερματίσουμε απλώς τις στρατιωτικές μας επεμβάσεις σε αυτά τα μέρη δεν αρκεί. Πρέπει να επανεξετάσουμε τη μιλιταριστική προσέγγιση που υπονόμευσε την ηθική ισχύ των Ηνωμένων Πολιτειών, προκάλεσε συμμάχους να αμφισβητήσουν την ικανότητά μας να ηγούμεθα, στράγγιξε τα φορολογικά θησαυροφυλάκιά μας και διάβρωσε την ίδια την δημοκρατία μας. Δεν πρέπει ποτέ να εμπλακούμε ξανά σε βασανιστήρια ή σε αορίστου χρόνου κρατήσεις [ανθρώπων], και πρέπει να περιορίσουμε την χρήση χτυπημάτων με drones που πολύ συχνά οδηγούν σε μεγάλο αριθμό θυμάτων μεταξύ αμάχων, ενισχύοντας ακριβώς τις τρομοκρατικές οργανώσεις που σκοπεύουμε να κατανικήσουμε. Και πρέπει να επανεπενδύσουμε σοβαρά στην διπλωματία και την αναπτυξιακή βοήθεια, αμφότερες οι οποίες έχουν αφεθεί να ατροφήσουν υπό τη σημερινή διοίκηση. Η αντιμετώπιση θεμάτων όπως η πολιτική και θρησκευτική ένταση, η διαφθορά, και η έλλειψη ευκαιριών πριν οι συνθήκες αυτές οδηγήσουν σε συγκρούσεις μπορούν να εξαλείψουν την ανάγκη αντιμετώπισής τους στρατιωτικά στο μέλλον.

Η τρομοκρατία είναι μια πολύ πραγματική απειλή, η οποία απαιτεί ισχυρές διπλωματικές προσπάθειες, συνεργασία με συμμάχους και εταίρους, και ναι, μερικές φορές στρατιωτική δράση. Όμως, ως ένα οργανωτικό πλαίσιο, ο παγκόσμιος πόλεμος κατά της τρομοκρατίας αποτέλεσε καταστροφή για την χώρα μας. Η προσανατολισμός της στρατηγικής εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ γύρω από την τρομοκρατία επέτρεψε ουσιαστικά σε μερικές χιλιάδες βίαιους εξτρεμιστές να υπαγορεύσουν την εξωτερική πολιτική του ισχυρότερου έθνους στην γη. Ανταποκριθήκαμε στους τρομοκράτες δίνοντάς τους ακριβώς αυτό που ήθελαν.

Ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας ήταν επίσης καταστροφικός. Σύμφωνα με την πιο πρόσφατη μελέτη [4] από το Πρόγραμμα Κόστους Πολέμου (Costs of War Project) στο Πανεπιστήμιο Brown, θα έχει κοστίσει στους Αμερικανούς φορολογούμενους περισσότερα από 4,9 τρισ. δολάρια μέχρι το τέλος αυτής της οικονομικής χρήσης. Παραγοντοποιώντας το μελλοντικό κόστος υγειονομικής περίθαλψης των βετεράνων που τραυματίστηκαν στους πολέμους μετά την 11η Σεπτεμβρίου, ο λογαριασμός θα είναι πιο κοντά στα 6 τρισεκατομμύρια δολάρια. Ακόμη και μετά από αυτές τις τεράστιες δαπάνες, ο κόσμος έχει τώρα περισσότερους τρομοκράτες, όχι λιγότερους. Σύμφωνα με το Κέντρο Στρατηγικών και Διεθνών Σπουδών (Center for Strategic and International Studies), υπήρχαν σχεδόν τέσσερις φορές περισσότεροι σουνίτες Ισλαμιστές μαχητές που επιχειρούσαν σε ολόκληρο τον κόσμο τον Νοέμβριο του 2018 από όσοι στις 11 Σεπτεμβρίου 2001. Δεν είναι τυχαίο: Ο τρόπος με τον οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι συνεργάτες τους διεξήγαγαν τον πόλεμο έχει προκαλέσει εκτεταμένη δυσαρέσκεια και θυμό, που βοηθά αυτούς τους τρομοκράτες να στρατολογούν.

Ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας ήρθε επίσης με ένα τεράστιο κόστος ευκαιρίας -πράγματα που δεν μπορούσαμε να κάνουμε επειδή είχαμε βυθιστεί σε δαπανηρές υπερπόντιες συγκρούσεις. Ανταγωνιστές όπως η Κίνα και η Ρωσία έχουν εκμεταλλευτεί τους αέναους πολέμους μας για να επεκτείνουν την οικονομική και πολιτική επιρροή τους σε όλο τον κόσμο. Στην Κίνα, ένας εσωτερικός κύκλος με επικεφαλής τον πρόεδρο Xi Jinping έχει σταθερά εδραιώσει την εξουσία, περιορίζοντας την εγχώρια πολιτική ελευθερία ενώ προωθεί επιθετικά την εκδοχή του αυταρχικού καπιταλισμού στο εξωτερικό. Ο πρόεδρος της Ρωσίας, Βλαντιμίρ Πούτιν, έχει ένα μεγαλειώδες όραμα για την αποκατάσταση της ισχύος που διέθετε η Μόσχα στην σοβιετική εποχή, κάτι που ξέρει ότι δεν μπορεί να επιτύχει. Αλλά αυτό που μπορεί να κάνει, αυτό που προσπαθεί να κάνει, είναι να καταστρέψει την συμμαχία των φιλελεύθερων δημοκρατιών στην Ευρώπη και την Βόρεια Αμερική που στέκονται [ως εμπόδια] στον δρόμο της αναγέννησης της Ρωσίας.

ΕΝΑΣ ΔΑΠΑΝΗΡΟΣ ΠΕΡΙΣΠΑΣΜΟΣ

Οι ατελείωτοι πόλεμοι βοηθούν τους ισχυρούς να προσελκύσουν την προσοχή μακριά από την οικονομική διαφθορά. Στην σημερινή παγκοσμιοποιημένη οικονομία, ο πλούτος και η εισοδηματική ανισότητα είναι τεράστια και αυξανόμενα. Το 1% του κόσμου έχει περισσότερο πλούτο από το κατώτατο 99% και ένας μικρός αριθμός κολοσσιαίων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων ασκεί τεράστια δύναμη στην ζωή δισεκατομμυρίων ανθρώπων. Οι πολυεθνικές εταιρείες και οι πλούσιοι έχουν συσσωρεύσει περισσότερα από 21 τρισεκατομμύρια δολάρια σε υπεράκτιους τραπεζικούς λογαριασμούς προκειμένου να αποφύγουν να πληρώσουν το δίκαιο μερίδιό τους σε φόρους. Στην συνέχεια, γυρίζουν και απαιτούν από τις κυβερνήσεις τους να επιβάλλουν ατζέντες λιτότητας στις εργαζόμενες οικογένειες. Στις βιομηχανικές χώρες, πολλοί έχουν αρχίσει να αμφισβητούν το εάν η δημοκρατία μπορεί πραγματικά να τους προσφέρει. Δουλεύουν περισσότερες ώρες για χαμηλότερους μισθούς από όσο συνηθιζόταν. Ταυτόχρονα, βλέπουν το μεγάλο κεφάλαιο να αγοράζει εκλογές, και την πολιτική και οικονομική ελίτ να γίνεται πλουσιότερη, ακόμη και καθώς το μέλλον των δικών τους παιδιών φθίνει.

Πολύ συχνά, οι πολιτικοί ηγέτες εκμεταλλεύονται αυτούς τους φόβους, υποδαυλίζοντας την δυσαρέσκεια και ενισχύοντας το εθνοτικό και φυλετικό μίσος μεταξύ εκείνων που αγωνίζονται [στμ: να τα καταφέρουν στην ζωή]. Αυτό το βλέπουμε πολύ καθαρά στην χώρα μας, να προέρχεται από το υψηλότερο επίπεδο της κυβέρνησής μας. Όταν οι εκλεγμένοι ηγέτες, οι ειδήμονες και οι προσωπικότητες της καλωδιακής τηλεόρασης προωθούν αμείλικτα την δημιουργία φόβου για τους Μουσουλμάνους τρομοκράτες, δημιουργούν αναπόφευκτα ένα κλίμα φόβου και υποψίας γύρω από Μουσουλμάνους Αμερικανούς πολίτες -ένα κλίμα στο οποίο μπορούν να ευδοκιμήσουν δημαγωγοί όπως ο Τραμπ. Με το να μετατρέπουμε την συζήτηση για τη μετανάστευση σε μια συζήτηση για την προσωπική ασφάλεια των Αμερικανών, έχουμε συγχωνεύσει ένα πολιτικό αίνιγμα με ένα άλλο και υποβάλαμε όλους εκείνους που αναζητούν μια καλύτερη ζωή στις Ηνωμένες Πολιτείες στην ξενοφοβία και την δυσφήμιση. Υπάρχει μια ευθεία γραμμή από την απόφαση να αναπροσανατολιστεί η στρατηγική εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ γύρω από την τρομοκρατία μετά την 11η Σεπτεμβρίου μέχρι το να τοποθετούνται παιδιά μεταναστών σε κρατητήρια στα νότια σύνορά μας.

Μέχρι στιγμής, αληθινά σοβαρές απειλές όπως η κλιματική αλλαγή απέτυχαν να προσελκύσουν την απαιτούμενη προσοχή και δέσμευση. Η επιστημονική κοινότητα είναι ουσιαστικά ομόφωνη στο να λέει ότι η αλλαγή του κλίματος είναι πραγματική, ότι προκαλείται από την ανθρώπινη δραστηριότητα και ότι ήδη κάνει καταστροφικές ζημιές σε ολόκληρο τον κόσμο. Εάν δεν ενεργήσουμε με τόλμη για να αντιμετωπίσουμε την κλιματική κρίση, είμαστε όλοι βέβαιοι ότι θα δούμε περισσότερη ξηρασία, περισσότερες πλημμύρες, πιο ακραίες καιρικές διαταραχές, περισσότερη οξίνιση των ωκεανών των οποίων η στάθμη αυξάνεται, και, λόγω της επακόλουθης μαζικής μετανάστευσης, περισσότερες απειλές στην παγκόσμια σταθερότητα και ασφάλεια. Σύμφωνα με την Διακυβερνητική Επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών για την κλιματική αλλαγή, έχουμε μόνο περίπου 12 χρόνια για να αναλάβουμε δράση πριν μια άνοδος της θερμοκρασίας του πλανήτη προκαλέσει μη αναστρέψιμες ζημιές.

Η κλιματική αλλαγή αποτελεί σαφές παράδειγμα ενός θέματος στο οποίο η αμερικανική ηγεσία μπορεί να κάνει την διαφορά -και από την οποία οι ατελείωτες εμπλοκές μας στη Μέση Ανατολή έχουν εκτρέψει κρίσιμους πόρους και προσοχή. Η Ευρώπη δεν μπορεί να αντιμετωπίσει αυτό το πρόβλημα μόνη της. Ούτε η Κίνα. Ούτε και οι Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτή η κρίση απαιτεί ισχυρή διεθνή συνεργασία, αν θέλουμε να αφήσουμε στα παιδιά και στα εγγόνια μας έναν πλανήτη που να είναι υγιής και κατοικήσιμος. Η αμερικανική ηγεσία -και τα οικονομικά και επιστημονικά πλεονεκτήματα που μόνο η Αμερική μπορεί να προσφέρει- μπορούν και πρέπει να διευκολύνουν αυτήν την προσπάθεια.

ΓΙΑ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΕΝΑΣ ΑΤΕΛΕΙΩΤΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ

Φτάνει πια. Τον Μάρτιο, πραγματοποιήσαμε μια ιστορική ψηφοφορία και στα δύο σώματα του Κογκρέσου [στμ: Γερουσία και Βουλή των Αντιπροσώπων] για να σταματήσουμε την εμπλοκή των στρατιωτικών δυνάμεων των ΗΠΑ στον εμφύλιο πόλεμο της Υεμένης. Αυτή η ψηφοφορία κατέδειξε ισχυρή διακομματική ανησυχία για τους αντισυνταγματικούς και μη εξουσιοδοτημένους πολέμους, και χρησίμευσε ως σημαντική υπενθύμιση ότι το Κογκρέσο πρέπει να επιβεβαιώσει εκ νέου την συνταγματική του εξουσία σχετικά με την χρήση στρατιωτικής βίας. Ήμουν ένας από εκείνους που αντιτάχθηκαν στον πόλεμο στο Ιράκ. Ο Trump ισχυρίζεται ότι αντιτάχθηκε κι εκείνος, αλλά, στην πραγματικότητα, το έκανε μόνο μετά το γεγονός. Ο Τραμπ έκανε καμπάνια με το να βγάλει τις Ηνωμένες Πολιτείες από «ατελείωτους πολέμους», αλλά η διοίκησή του μας οδηγεί σε μια πορεία που κάνει πιο πιθανό έναν άλλο πόλεμο. Μπορούμε και πρέπει να ακολουθήσουμε μια διαφορετική επιλογή.

Ο Αμερικανός λαός δεν θέλει ατελείωτους πολέμους. Ούτε θέλουμε μια εξωτερική πολιτική που να βασίζεται στην λογική που οδήγησε σε αυτούς τους πολέμους και διάβρωσε την δημοκρατία μας: Μια λογική που ευνοεί τα στρατιωτικά εργαλεία έναντι των διπλωματικών, την επιθετική μονομερή προσέγγιση έναντι της πολυμερούς δέσμευσης, και την απρόθυμη αποδοχή των αντιδημοκρατικών εταίρων μας για την επιδίωξη ζωτικών συμφερόντων μαζί με δημοκρατικούς συμμάχους που μοιράζονται πραγματικά τις αξίες μας. Πρέπει να αντιμετωπίσουμε την τρομοκρατική απειλή μέσω του σωστού πρίσματος, αντί να της επιτρέπουμε να κυριαρχεί στην θεώρησή μας για τον κόσμο. Ήρθε η ώρα να οραματιστούμε μια νέα μορφή αμερικανικής δέσμευσης: Μια δέσμευση στην οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν οδηγούν στον πόλεμο, αλλά στο να φέρνουν τους ανθρώπους μαζί για να βρουν κοινές λύσεις στις κοινές μας ανησυχίες. Η αμερικανική ισχύς δεν πρέπει να μετράται από την ικανότητά μας να ανατινάζουμε πράγματα, αλλά από την ικανότητά μας να βασιζόμαστε στην κοινή μας ανθρωπιά, αξιοποιώντας την τεχνολογία μας και τον τεράστιο πλούτο μας για να δημιουργήσουμε μια καλύτερη ζωή για όλους τους ανθρώπους.

Copyright © 2019 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/2019-06-24/ending-americas-endle…

Σύνδεσμοι:
[1] https://www.nytimes.com/2019/05/13/world/middleeast/us-military-plans-ir…
[2] https://thinkprogress.org/the-consequences-of-a-strike-on-iran-adb27963f…
[3] https://www.newsweek.com/us-troops-iran-strength-war-persian-gulf-middle…
[4] https://watson.brown.edu/research/2018/59-trillion-spent-and-obligated-p…

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

Ο αναδυόμενος χάρτης του ‘αμερικανικού’ άξονα στην Ανατολική Μεσόγειο

0
Του ΜΕΝΙΟΥ ΤΑΣΙΟΠΟΥΛΟΥ slpress.gr

US Secretary of State Mike Pompeo speaks to the media about President Trump’s support for the Crown Prince of Saudi Arabia despite that country’s murder of journalist Jamal Khashoggi at the Department of State in Washington, DC, USA, 20 November 2018. EPA, JIM LO SCALZO

Τα ενεργειακά και γεωπολιτικά συμφέροντα Λευκωσίας και Αθήνας θα διασφαλίσει στον μεγαλύτερο βαθμό η εμπέδωση και εμβάθυνση του επονομαζόμενου πλέον και σαν “αμερικανικό” άξονα στην Ανατολική Μεσόγειο. Ο άξονας αυτός συνίσταται στην όλο και μεγαλύτερη σύμπτωση συμφερόντων μεταξύ της Ελλάδας και της Κυπριακής Δημοκρατίας με το Ισραήλ και με την Αίγυπτο. Και μέσω αυτών με την Ιορδανία, τον Λίβανο, την Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και τη νέα Λιβύη.

Σε επίπεδο αγωγών μπορεί να περιγράφεται μέσα από την διαδρομή του Eastmed, αλλά σε στρατιωτικό, οικονομικό και γεωπολιτικό επίπεδο πρόκειται για εξέλιξη ιστορικής φύσεως. Μια πολεμική σύγκρουση με άμεση εμπλοκή των ΗΠΑ εναντίον του Ιράν, σε ένα πρώτο επίπεδο μπορεί να σχετίζεται με την ασφάλεια του Ισραήλ, αλλά θα συμπαρασύρει τις τοπικές δυνάμεις να τοποθετηθούν ή με την πλευρά των ΗΠΑ, ή με την πλευρά του Ιράν.

Έτσι, σχεδόν αυτονόητα, η Τουρκία πλέον με απολύτως σαφή τρόπο –πολύ περισσότερο από την προμήθεια του ρωσικού πυραυλικού συστήματος S-400– τοποθετείται στον άξονα με Ιράν και Κατάρ και απέναντι στον “αμερικανικό” άξονα της Ανατολικής Μεσογείου. Αλλά και η Γαλλία συγκλίνει με το πέρασμα του χρόνου προς αυτή την ενότητα. Πέραν των άλλων παραμέτρων, υπό την ηγεσία του Ερντογάν, η Άγκυρα αποτελεί τα τελευταία χρόνια –μετά την σταθεροποίηση του καθεστώτος του στρατηγού Αλ Σίσι στην Αίγυπτο– την βάση της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, η οποία έχει χαρακτηριστεί πλέον από μια σειρά χωρών και από τις ΗΠΑ ως τρομοκρατική οργάνωση, όπως και οι Φρουροί της Επανάστασης του Ιράν.

Στη διαδικασία αυτή όλες οι κύριες χώρες που συγκροτούν τον άξονα της Ανατολικής Μεσογείου –όχι μόνον πλέον η Ελλάδα και η Κυπριακή Δημοκρατία– έχουν αντικρουόμενα συμφέροντα με την Τουρκία. Μπορούν, λοιπόν, να υπολογίζουν ότι μια κλιμακούμενη ένταση μεταξύ ΗΠΑ-Ιράν, λίγο πιο αργά ή λίγο πιο σύντομα, θα έχει σαν αποτέλεσμα την επαναφορά ενός νέου “Ανατολικού Ζητήματος” τόσο στις θάλασσες όσο και στην στεριά στην Ανατολή.

Το πρόβλημα ‘Τουρκία’

Συνοπτικά, η Ελλάδα έχει το πρόβλημα του τουρκικού επεκτατισμού στα θαλάσσια σύνορα της και στις ζώνες οικονομικής εκμετάλλευσης. Επίσης, έχει το πρόβλημα στο εσωτερικό (λόγω μουσουλμανικής μειονότητας) και στη Βαλκανική (λόγω της τουρκικής επιρροής). Η Άγκυρα, άλλωστε, θέτει ευθέως θέμα αναθεώρησης της Συνθήκης της Λωζάννης. Η Κυπριακή Δημοκρατία έχει το χρονίζον ζήτημα της τουρκικής κατοχής σε ένα μεγάλο μέρος της επικράτειάς της.

Το Ισραήλ έχει να αντιμετωπίσει την τουρκική επιθετικότητα, μέσα από τον εξοπλισμό και την κάλυψη που η Άγκυρα προσφέρει στη Χαμάς στη Γάζα, αλλά και τη νεοοθωμανική θεώρηση για τη νέα τάξη στην Εγγύς και στη Μέση Ανατολή. Επίσης, η εθνική του ασφάλεια απειλείται από την επεκτατική διάθεση της σύμπραξης Τουρκίας-Ιράν, μέσα από τη συγκρότηση ζώνης υπό ιρανικό έλεγχο, η οποία περνά από τα εδάφη του Ιράκ και της Συρίας και φτάνει στα υψίπεδα του Γκολάν και στον Λίβανο, όπου κυρίαρχο ρόλο παίζει η εξτρεμιστική Χεζμπολάχ.

Η Αίγυπτος αντιμετωπίζει την εσωτερική ένταση και συχνά την τζιχαντιστική τρομοκρατία που υποθάλπει η Μουσουλμανική Αδελφότητα με στόχο την ανατροπή του καθεστώτος Σίσι και την μετατροπή της χώρας σε Ισλαμική Δημοκρατία. Δεν πέρασε, μάλιστα, απαρατήρητη η εμφανής προσπάθεια του Κατάρ και της Τουρκίας, με τις ευλογίες του Ιράν, να εξοπλισθούν περαιτέρω οι φυλές και οι δυνάμεις της Λιβύης που πολεμούν εναντίον των δυνάμεων του στρατάρχη Χάφταρ (υποστηρίζεται από την Αίγυπτο), οι οποίες πολεμούν για την αποκατάσταση της τάξης και της ενότητας της Λιβύης απέναντι στον κατακερματισμό και τις συγκρούσεις των φυλών.

Ενότητα συμφερόντων

Από τις αραβικές δυνάμεις που συγκλίνουν με τον άξονα της Ανατολικής Μεσογείου (κυρίως η Ιορδανία και η Σαουδική Αραβία) τις επόμενες εβδομάδες προβλέπεται να γίνουν εμφανή τα μηνύματά τους ότι συμπαρατάσσονται απέναντι στην “τριπλή συμμαχία” στην Μέση Ανατολή (Ιράν-Τουρκία- Κατάρ). Ο συνασπισμός αυτός, που πλέον αναδεικνύει την ενότητα συμφερόντων που μπορεί να υπάρξει μεταξύ Χριστιανών, Μουσουλμάνων και Εβραίων, αποτελεί την προϋπόθεση για μια νέα τάξη στην Μέση Ανατολή.

Στο επίπεδο της θάλασσας κρίσιμη σημασία έχουν τα Στενά του Ορμούζ, το Σουέζ, η Ανατολική Μεσόγειος (όπου γειτνιάζουν οι ΑΟΖ Ελλάδας, Κυπριακής Δημοκρατίας, Ισραήλ και Αιγύπτου) και στη συνέχεια το Αιγαίο που οδηγεί στον Εύξεινο Πόντο. Στα ηπειρωτικά εδάφη το κύριο ζήτημα είναι –και θα αναδειχθεί τα επόμενα χρόνια– η ανασύσταση της Μεσοποταμίας στα ερείπια της Συρίας και του Ιράκ, μετά από 20 χρόνια πολέμων. Οι δύο αυτές χώρες σηματοδοτούν μια νέα Βαβυλώνα ή με τη μορφή ενός δυτικότροπου κράτους, ή ως σύγχρονο “Χαλιφάτο” της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, που θα προστεθεί στον άξονα Τουρκίας-Ιράν-Κατάρ. Αυτές οι εξελίξεις θα κρίνουν και τη συγκρότηση ή όχι ενός εθνικού κράτους των Κούρδων, ενός ενιαίου Κουρδιστάν.

Στρατηγική επιδίωξη των ΗΠΑ, που ηγούνται του άξονα, δεν είναι άλλη από τη μετεξέλιξη του Ιράν από Ισλαμική Δημοκρατία σε νέα Περσία. Αυτό θα το επιδιώξουν μέσα από ένα θερμό ή ψυχρό πόλεμο. Το άνοιγμα και η διαχείριση ενός νέου “Ανατολικού Ζητήματος” συμπεριλαμβάνει την αναδιάταξη της  Τουρκίας και ένα νέο συσχετισμό δυνάμεων και μία νέα γεωπολιτική ισορροπία στην Αραβία και στην Αφρικής, διαφορετικό από τον χάρτη των Αγγλογάλλων, που επιβλήθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα (συνθήκη Σάικς-Πικό). Μία ισορροπία που να λαμβάνει υπόψη την ύπαρξη του Ισραήλ αλλά και τον άξονα που αρχίζει από την Ανατολική Μεσόγειο και μέσω Βαλκανίων και ανατολικής-κεντρικής Ευρώπης φτάνει μέχρι την Πολωνία.

  • Ο Μένιος Τασιόπουλος είναι δημοσιογράφος με μακρά πορεία σε εφημερίδες και περιοδικά σε επιτελικούς ρόλους και ως αρθρογράφος. Έχει σπουδάσει πολιτικές επιστήμες και νομικά στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη με μεταπτυχιακά στη διεθνή πολιτική στο Βέλγιο. Έχει συνεργασθεί ως ειδικός σύμβουλος στα υπουργεία Εξωτερικών και Δημόσιας Τάξης σε θέματα ενημέρωσης και διαχείρισης κρίσεων. Στον ιδιωτικό τομέα είχε εμπλοκή σε διαφημιστικές και συμβουλευτικές εταιρείες.

ΠΗΓΗ: slpress.gr

Κορυφαίος αθλητής, σπάνιος ανθρωπος, βαθιά Ελληνας

0
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΕΛΛΙΣ “Καθημερινή”

Ενα μοναδικό παράδειγμα μεγάλου αθλητή, αλλά και, πολύ περισσότερο, ενός ξεχωριστού ανθρώπου.

Η κορυφαία απάντηση στους ρατσιστές και σε όλους εκείνους που δεν αντέχουν τη διαφορετικότητα, στην Ελλάδα, στην Αμερική, στον κόσμο.

Και, φυσικά, μια μοναδική διαφήμιση για τη Ελλάδα. Από τον τουρισμό – έχει συμμετάσχει και σε εκστρατείες προσέλκυσης τουριστών στη χώρα μας – μέχρι την ελληνική μουσική. Ο ίδιος και η οικογένειά του γιόρτασαν τη μεγάλη επιτυχία της ανάδειξής του ως MVP του ΝΒΑ με ελληνική μουσική. Αλλά και για το ελληνικό μπάσκετ. Αλλωστε, είναι παίκτης της εθνικής ομάδας.

Σε κάθε ευκαιρία ο Γιάννης Αντετοκούμπο προβάλλει κάθε τι το ελληνικό. Στη διάρκεια της τελετής βράβευσής του, πόζαρε με ανοιχτό το σακάκι του για να φανεί ότι είναι φοδραρισμένο με τον Παρθενώνα.

Ο πιο Ελληνας από οποιονδήποτε έφθασε ψηλά. Τόσο ψηλά. Που όχι μόνο έχει την ελληνική σημαία πάντα δίπλα του, αλλά την σέβεται και την τιμά όσο λίγοι. Ηταν πριν δυο χρόνια, όταν εκατοντάδες Ελληνες φίλαθλοι τον συνάντησαν έξω από το Μάντισον Σκουέαρ Γκάρντεν και τον αποθέωναν. Πάντα με το χαμόγελο και την ευγένεια που τον διακρίνει, έσπευσε να υπογράψει αυτόγραφα και να βγάλει αναμνηστικές φωτογραφίες μαζί τους. Οταν κάποια στιγμή, κάποιοι του ζήτησαν να υπογράψει την ελληνική σημαία, ο Γιάννης Αντετοκούμπο ήταν απόλυτος. «Οχι, στη σημαία, δεν βάζω υπογραφή στη σημαία» ήταν η απάντηση του.

Μια διαδρομή που αβίαστα προκαλεί δέος. Από το να πουλάει CD και ρολόγια στην Αθήνα, να υλοποιεί το όνειρό του στο ΝΒΑ. Η πορεία από τα Σεπόλια μέχρι το Μιλγουόκι και μέχρι τη Σάντα Μόνικα όπου διεξήχθη η τελετή της βράβευσής του, δεν ήταν εύκολη. Ηθελε τόλμη, σκληρή δουλειά, επιμονή, υπομονή και πίστη.

Μια στάση ζωής, μια συμπεριφορά, μια αφοπλιστική απλότητα και αγάπη που συγκλονίζουν. Το έκανε για άλλη μια φορά στην τελετή βράβευσής του όπου συγκίνησε τους πάντες με την ομιλία του στην οποία ευχαρίστησε με δάκρυα στα μάτια τους γονείς του, αλλά και την Ελλάδα.

Ο Greek Freak δεν προσφέρει απλά ένα ξεχωριστό θέαμα στο παρκέ με τα «διαστημικά» του καρφώματα. Είναι μια αστείρευτη πηγή αισιοδοξίας. Και όλα αυτά ενώ παραμένει ταπεινός παρά την αποθέωση που γνωρίζει, την τεράστια δημοσιότητα, τη δόξα και τα χρήματα. Παραμένει το απλό παιδί που κάνει πράξη τη συμβουλή που του είχε δώσει ο πατέρας του: «Να θέλεις περισσότερα, αλλά να μην είσαι άπληστος».

Ενα σπάνιο παράδειγμα προς μίμηση. Ο πρώτος Ελληνας που, σε ηλικία μόλις 24 ετών, κερδίζει τον τίτλο του πολυτιμότερου παίκτη στο κορυφαίο πρωτάθλημα μπάσκετ στον κόσμο.

Επειδή σε κάθε ευκαιρία επαναλαμβάνει τη μεγάλη του αγάπη για τον πατέρα του, που έφυγε από τη ζωή πριν δυο χρόνια, και τον ευχαριστεί για όλα όσα έκανε για αυτόν, ένα είναι βέβαιο. Πως από όπου και αν βρίσκεται, είναι υπερήφανος για τον γιό που έκανε. Εναν συγκλονιστικό αθλητή και, πάνω από όλα, έναν σπάνιο άνθρωπο.

http://www.kathimerini.gr/1030721/article/epikairothta/ellada/koryfaios-a8lhths-spanios-an8rwpos-va8ia-ellhnas

What the Iran Crisis Reveals About European Power

0
Angela Merkel, Emmanuel Macron, and Donald Trump are more and more at odds on international affairs.
Angela Merkel, Emmanuel Macron, and Donald Trump are more and more at odds on international affairs.REUTERS
Donald Trump is forcing Europe to confront its own weakness.

The U.S. president’s bellicose policy toward Iran has, until now, been met with an unusual unity of opposition from Europe’s big three powers, the U.K., France, and Germany, as well as from the European Union itself. And yet, despite their combined economic weight and presence on the world stage, Europe’s principal players have proved largely powerless to do anything in the face of raw American hegemony.

The brute reality, as things stand, is that Europe does not yet have the tools—or the will—to project its power. The euro cannot be a credible alternative to the dollar as a reserve currency until it is radically reformed, and without a credible reserve currency, Europe’s financial might cannot match that of the United States. Even more fundamentally, there remain deep divisions within Europe over whether it should even seek to be a power, with or without Britain.

For 15 months, following Trump’s May 2018 decision to pull the U.S. out of the Iran nuclear deal and subsequent decision to reimpose sanctions on the regime in Tehran, tensions have steadily grown between the U.S and Iran. Throughout this time, Europe has urged the U.S. back to the table in a bid to keep the 2015 agreement negotiated by the U.S., U.K., France, China, Russia, and Germany alive, but with little obvious success.

Whether they like it or not, the E3 will have to respond to the Trump administration’s imposition Monday of further sanctions on the Islamic Republic, including restrictions on its supreme leader, Ayatollah Ali Khamenei, and individuals close to him. Following the announcement, Steven Mnuchin, the U.S. Treasury secretary, said he also planned to designate Iranian Foreign Minister Javad Zarif, the country’s main interlocutor with the West, later this week. This not only ensures that the U.S. cuts off any avenue it has for negotiations with Tehran to ease tensions, but puts Europe’s efforts at keeping the nuclear deal alive in an ever more perilous position.(Iran, in its response Tuesday, called the sanctions “useless.”)

Europe’s warnings, public and private, about the dangers of escalation have been ignored; its decision to remain outside the new U.S. sanctions regime introduced by Trump in November has proved largely irrelevant. In the face of the continuing dominance of the U.S. financial system, underpinned by the global currency reserve, European power has melted away. The dollar remains king—and so does the U.S., regardless of the current presidential incumbent’s strained international standing.

“The U.S. position on Iran has shown that the EU’s security policy is controlled by the importance of the U.S. dollar to global trade,” Tom Tugendhat, the British member of Parliament and chair of the U.K. Parliament’s foreign-affairs committee, told me. “U.S. sanctions determine our policy, and unless there is a new global currency and banking system, it will remain so.”

This reality, acknowledged in private by European diplomats, officials, and foreign-policy advisers, has all but eliminated European leverage in the crisis so far. But it is also—now—serving to shine fresh light on the internal divisions within the EU over its foreign policy and aspirations as it looks to its future following Britain’s 2016 vote to leave the bloc. The mounting crisis over Iran has revealed the fundamental tension at the heart of the EU and its vision for its future role in the world: Does it want to be a global power or not?

To rival U.S. economic power, Europe may need a rival currency—and a single monetary policy. But to develop such an alternative, the euro needs the kind of radical reform fiercely opposed in Berlin. Germany fears taking on the responsibility of the bloc’s debts, because of the varying economic strengths of the EU’s 19 members that use the currency. Berlin also is concerned that a true rival to the U.S. dollar would increase the euro’s value, hitting its own highly successful export-driven economic model. And to even begin to rival U.S. military power, Europe would need yet more radical reform of its structures and aspirations—a step just as controversial, particularly in Berlin.

Charles Grant, a preeminent expert on Europe and the Franco-German relationship, says Europe’s inability to exert itself in the Iranian crisis gets to the heart of Europe’s own crisis of direction.

“The problem is France wants Europe to be a power; Germany does not,” he says. “If you want to be a serious power, you need a serious global currency. France wants that; Germany does not.”

It is not just German reluctance, though. In 1997, the U.K. spent 2.7 percent of its GDP on defense. Today that is barely at 2 percent—and the U.K. is one of Europe’s only two serious military players, along with France. One ambassador of a major European power, who requested anonymity to speak candidly on the subject, told me there were actually only “four or five” EU countries that even had a foreign policy. The rest didn’t want one, because they were perfectly content within the twin protective shields of European economic protection and U.S. military protection. The ambassador said the Continent did not even really have a single currency—it had multiple currencies all called the euro, but essentially operating independently because of the bloc’s failure to develop Europe-wide structures.

Lina Khatib, the head of the Middle East and North Africa program at the London-based international-affairs think tank Chatham House, says the Iranian crisis exposed not only European weakness but continuing U.S. strength, and this, she says, explained the Continent’s failure to exert itself in any meaningful way.

The European powers will always have to prioritize the American relationship over Iran, given the economic and security links with the U.S. “The U.S. has shown they have leverage over Europe as well as Iran,” Khatib says. “Europe, both economically and diplomatically, is unable to stand up to U.S. interests and wishes.”

Nathalie Tocci, a special adviser to the EU’s foreign minister, Federica Mogherini, says Europe’s obvious powerlessness throughout the Iran crisis could prove to be a catalyst for it to become a more influential global power, challenging U.S. global leadership. “This Iran story is far greater than Iran,” Tocci says. “It really epitomizes a structural turning point in the transatlantic relationship.”

Tocci says the agreement that has held since World War II—that the U.S. would provide for Europe’s security in return for accepting American leadership of the alliance—is collapsing. “The movement we’re seeing toward recognizing Europeans ought to develop a greater autonomy is an extremely painful process, because it starts from the recognition that [the] social contract between the United States and Europe no longer holds,” she says. “This is something which goes way beyond Trump. We can no longer take for granted [that] Americans are going to provide for our security. We’re obviously not there yet. We’re only at the very, very early stages of this recognition.”

A senior U.K. official who requested anonymity because they are not permitted to speak on the record said Europe’s strategy had not been entirely without merit, insisting that had the E3 simply abandoned the nuclear deal to join the American push on Tehran, the situation would likely have escalated much more quickly. The European decision to continue to defend the agreement, despite Trump’s decision to abandon it, had kept space open for Iran to “stay in the game,” the official said.

Europe’s powerlessness is perhaps why its opposition to the U.S. administration has also gone largely unpunished by Trump.

A second U.K. official who also asked to remain anonymous because they are not permitted to speak on the record said the British opposition to Trump’s strategy had not driven a wedge between the U.S. and U.K., insisting that it was not a “point of tension” on the recent state visit to London. The U.K. accepts that the nuclear deal is “not perfect,” in the words of the senior official, who is familiar with Theresa May’s thinking, but maintains it had constrained Iran’s nuclear development. “We are not convinced that further pressure on Iran will have the desired effect,” the official said, adding: “I think they get that we definitely share the assessment of the threat even though we continue to support the [nuclear deal].”

Until Europe is able to challenge the U.S., it might not matter much whether Washington “gets” it or not—Europe will be powerless to do anything about it.

We want to hear what you think about this article. Submit a letter to the editor or write to [email protected].

TOM MCTAGUE is a London-based staff writer at The Atlantic, and co-author of Betting the House: The Inside Story of the 2017 Election.
https://www.theatlantic.com/international/archive/2019/06/us-iran-sanctions-eu/592489/

Stephanie Grisham named new White House press secretary

0

President Trump has tapped Stephanie Grisham, press secretary for first lady Melania Trump, as the new White House press secretary.

The announcement was made by Mrs. Trump on Twitter.

“I am pleased to announce @StephGrisham45 will be the next @PressSec & Comms Director!” the first lady tweeted. “She has been with us since 2015 – @potus & I can think of no better person to serve the Administration & our country. Excited to have Stephanie working for both sides of the @WhiteHouse.”

She replaces Sarah Huckabee Sanders, who announced her departure effective at the end of this month.

Melania Trump

✔@FLOTUS

I am pleased to announce @StephGrisham45 will be the next @PressSec & Comms Director! She has been with us since 2015 – @potus & I can think of no better person to serve the Administration & our country. Excited to have Stephanie working for both sides of the @WhiteHouse.

4,537 people are talking about this
– The Washington Times –

«Η ερντογανική αλαζονεία ηττήθηκε, όπως συμβαίνει και με κάθε άλλη πολιτική έπαρση»

0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]   www.kalkis.eu

Στο άρθρο μου που δημοσιεύθηκε στις 22-6-2019 στις Ανιχνεύσεις :

http://www.anixneuseis.gr/%cf%84%ce%bf-%ce%b1%ce%af%cf%83%ce%b8%ce%b7%ce%bc%ce%b1-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b1%ce%b4%ce%b9%ce%ba%ce%af%ce%b1%cf%82-%ce%b5%ce%bd%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%af%ce%bf%ce%bd-%cf%84%ce%bf%cf%85-ekrem-im/

είχε προβλεφτεί με ακρίβεια από το τουρκικό ινστιτούτο δημοσκοπήσεων Konda η διαφορά νίκης  9% (54% των ψήφων) του Εκρέμ Ιμάμογλου από τον Binali Yildirim (45% των ψήφων) με κύριο σύνθημα του πρώτου  «Όλα θα πάνε καλά» (Her Sey Güzel Olacak στα τούρκικα)  το οποίο έγινε η κραυγή διαμαρτυρίας μιας αντιπολίτευσης που μέχρι την περασμένη Κυριακή φαινόταν ότι είχε χάσει την ελπίδα, όπως αναφέρει στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας Libération στις 23-6-2019 ο δημοσιογράφος Jérémie Berlioux.

Κι έτσι ο αλαζών «άχαστος» Ερντογάν, που πρόσφατα αποκάλεσε τον Μακρόν ως πολιτικά «ατζαμή», ανέδειξε, έμμεσα πλην σαφώς, τον αμφισβητία του, Εκρέμ Ιμάογλου, για τις προεδρικές εκλογές του 2023, σημαδιακή ημερομηνία για τους Κεμαλιστές. 100 χρόνια από την ίδρυση της κεμαλιστικής Τουρκίας κατά το Ιακωβίνικο συγκεντρωτικό μοντέλο.

Πολύ περισσότερο από μια δημοτική εκλογή, αυτή η ψηφοφορία είχε την αξία ενός τεστ για τη δημοτικότητα του Ερντογάν και του κόμματός του AKP εν μέσω των σοβαρών οικονομικών δυσχερειών της Τουρκίας. Κάτω από την πίεση του περιβάλλοντός του και μετά από δύο ημέρες δισταγμών, ο Τούρκος πρόεδρος αποφάσισε να επιβάλει την ακύρωση της εκλογής του Ekrem Imamoglu, που κέρδισε στις 31 Μαρτίου, με μόνο 13.000 ψήφους επί περίπου 10 εκατομμύρια ψηφοφόρων. Ο νταής Ερντογάν έχασε το στοίχημά του. Η αυταρχική και εθνικιστική του στροφή έσβησε την αρχική φιλοευρωπαϊκή φιλελεύθερη εικόνα του και τον απέκοψε από τα πιο δυναμικά τμήματα της τουρκικής κοινωνίας, ιδιαίτερα των αστικών μεσαίων τάξεων. Για να είχε κερδίσει την περασμένη Κυριακή, δεδομένων των ψήφων του υποψηφίου της αντιπολίτευσης (806.000), το καθεστώς Ερντογάν θα έπρεπε να είχε καταφύγει σε μαζική καλπονοθεία. Κάτι που δεν το αποτόλμησε τελικά, αφού όλα τα μέσα δημοσιότητας του κόσμου είχαν πέσει πάνω του.

Για κάποιον που οι οπαδοί του εξακολουθούν να τον αποκαλούν ακόμα «reis» (αφεντικό), πρόκειται για μια διπλή ήττα. Ο Ερντογάν, που ξεκίνησε την πολιτική του αναρρίχηση ως δήμαρχος της μητρόπολης του Βοσπόρου, θέλησε να υπενθυμίσει στους Τούρκους  ότι «όποιος κερδίζει την Κωνσταντινούπολη κερδίζει την Τουρκία». Χάνοντας αυτήν την πόλη που παράγει το ένα τρίτο του εθνικού πλούτου, αυτό σημαίνει για το κόμμα του στην εξουσία ότι  θα χάσει πολύτιμους  πόρους (παράδες) για να τρέφει φίλους επιχειρηματίες και εκλογικούς  πελάτες. Πράγματι, όπως δείχνει το παρακάτω γράφημα των δημοσιογράφων, του ηλεκτρονικού Le Monde στις 23-6-2019,  Flavie Holzinger, Floriane Picard και Marie Jégo, η Κωνσταντινούπολη είναι η οικονομική πρωτεύουσα της Τουρκίας. Το 2017 η Πόλη παρήγαγε το 31,2 % του τουρκικού ΑΕΠ, έναντι του 9% της Άγκυρας, του 6,2 % της Σμύρνης και των υπολοίπων περιοχών της χώρας. Την ίδια χρονιά το κατά κεφαλήν εισόδημα των Κωνσταντινοπολιτών ανερχόταν σε 17.723 δολάρια, έναντι 14.253 δολαρίων στην Άγκυρα. Ο Ekrem Imamoglu,  με την ευρεία επαναληπτική νίκη του, ήταν σε θέση να συνενώσει  όλους  τους αντιπολιτευόμενους τον Ερντογάν την περασμένη Κυριακή. Μπόρεσε να συγκεντρώσει τις ψήφους των απογοητευμένων από το ΑΚΡ, καθώς και εκείνων της αριστεράς και των 3.000.000 Κούρδων (κι ας τους κάλεσε ο Οτσαλάν να κάνουν αποχή, όπως παλιά στη χώρα μας είχε κάνει το ΚΚΕ) της Πόλης, των περιφρονημένων, των καταπιεσμένων, των φυλακισμένων Κούρδων δημάρχων που έχουν ένα αποφασιστικό εκλογικό βάρος. Όλοι αυτοί επέλεξαν σαφώς την αντιπολίτευση.

Έτσι λοιπόν ο μη ατζαμής Ερντογάν χάνει τώρα και τους μπόλικους παράδες του Δήμου της Κωνσταντινούπολης και συνένωσε την διασπασμένη αντιπολίτευση με την αλαζονεία και την έπαρσή του. Εξ ου και η διπλή του ήττα.

Για πρώτη φορά από το 2002, η άλλη Τουρκία είπε όχι στον Ερντογάν και αυτή αντιπροσωπεύει το μισό του εκλογικού σώματος. Βρήκε τη χαρισματική φιγούρα του Ιμάμογλου γύρω από την οποία  μπλοκάρισε τον Σουλτάνο. Παρά την καταστολή που ακολούθησε το αποτυχημένο πραξικόπημα τον Ιούλιο του 2016, με 55.000 συλλήψεις και 150.000 απολυμένους δημόσιους υπαλλήλους, η τουρκική κοινωνία των πολιτών αντιστάθηκε. Ο αυταρχισμός ηττήθηκε την περασμένη Κυριακή.

Έτσι ο δικτάτορας Ερντογάν συνέχισε την αυτοπαγίδευσή του στο εσωτερικό της Τουρκίας. Πέρα από την εξωτερική του αυτοπαγίδευση, όπως έγραψα στις Ανιχνεύσεις στις 10-6-2019 :

http://www.anixneuseis.gr/%CE%BF-%CE%B5%CF%81%CE%BD%CF%84%CE%BF%CE%B3%CE%AC%CE%BD-%CE%B1%CF%85%CF%84%CF%8C-%CF%80%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%B4%CE%B5%CF%8D%CF%84%CE%B7%CE%BA%CE%B5-%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%BE%CF%8D-%CF%84/

Η εσωτερική παγίδευση είναι η εξής :

@ αν αφήσει τον Ιμάμογλου να αποδείξει τις ικανότητές του στην Πόλη, ενώ θεσμικά μπορεί να τον μποϋκοτάρει, θα τον ισχυροποιήσει ως μελλοντικό του αντίπαλο το 2023.

@ αν τον παρεμποδίσει στο αυτοδιοικητική του έργο (δεν του εγκρίνει τον προϋπολογισμό, οι αντιπολιτευόμενοι δημοτικοί σύμβουλοι που θα πλειοψηφούν στο δημοτικό συμβούλιο καταψηφίζουν συστηματικά τις προτάσεις του νέου Δημάρχου, π.χ.) θα τον καταστήσει εκ νέου «αδικημένο ήρωα».

Και οι Τούρκοι απέδειξαν την περασμένη Κυριακή ότι δεν ανέχονται την αδικία.

Καλά ξεμπερδέματα λοιπόν κ. Ερντογάν.

Μην τσιμπάτε στην καθημερινή προπαγάνδα και την μεγαλομανία του Ερντογάν αγαπητοί νέο-έλληνες.

Όμως και προσοχή στον αμφιλεγόμενο Πόντιο Εκρέμ Ιμάμογλου. Δείτε ποιοι φιγουράρουν εκ δεξιών του κυρίου Δημάρχου : ο Κεμάλ και ο νυν αρχηγός των κεμαλιστών που ισχυρίζεται ότι «φάγαμε 16 τουρκικά νησιά», σύμφωνα με την φωτογραφία του Γαλλικού Πρακτορείου Ειδήσεων (AFP).

 

 

 

Qui est Carrie Symonds, la compagne de Boris Johnson ?

0

PORTRAIT. La discrète compagne du candidat au poste de Premier ministre pourrait bien devenir prochainement la « first girlfriend ».

Στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου Ευρώπης πάλι η Ρωσία

0

Η Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης (ΚΣΣΕ) ενέκρινε με ψηφοφορία κείμενο το οποίο καθιστά εφικτή την επιστροφή της Ρωσίας σε αυτή, εξέλιξη που αναμένεται να σηματοδοτήσει το τέλος μιας θεσμικής κρίσης με τη Ρωσία που κράτησε πέντε χρόνια. Έπειτα από τέσσερις ώρες θυελλώδους συζήτησης, που ακολουθήθηκαν από πέντε ώρες ψηφοφορίας επί του κειμένου και των τροπολογιών του, 118 κοινοβουλευτικοί από τα κράτη μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης εντέλει δέχθηκαν — προς μεγάλη απογοήτευση και προκαλώντας την οργή της Ουκρανίας — να αποκαταστήσουν το δικαίωμα της Ρωσίας να στείλει μια αντιπροσωπεία στο ΣτΕ ήδη από σήμερα.

Αυτό θα επιτρέψει στη Ρωσία να συμμετάσχει, αύριο Τετάρτη, στην ανάδειξη του γενικού γραμματέα της πανευρωπαϊκής οργάνωσης υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. 62 κοινοβουλευτικοί καταψήφισαν το κείμενο και δέκα απείχαν. Η ΚΣΣΕ είναι όργανο του ΣτΕ, στο οποίο συμμετέχουν αντιπροσωπείες των κοινοβουλίων των 47 κρατών-μελών της. Οι αποφάσεις της δεν έχουν δεσμευτική ισχύ, αλλά εκδίδει συστάσεις ή ζητεί λογοδοσία για ζητήματα που άπτονται της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ή της δημοκρατίας. Από το 2014, έχει μετατραπεί σε ένα απομακρυσμένο μέτωπο του ακήρυκτου πολέμου μεταξύ της Ρωσίας και της Ουκρανίας.

Εν είδει κύρωσης σε βάρος της Μόσχας για την προσάρτηση της Κριμαίας, η ρωσική αντιπροσωπεία στην ΚΣΣΕ είδε να της στερείται το 2014 το δικαίωμα ψήφου. Η Ρωσία ανταπέδωσε μποϊκοτάροντας τις συνεδριάσεις της, και κατόπιν, από το 2017, παύοντας να καταβάλλει την ετήσια συνεισφορά της στον προϋπολογισμό του ΣτΕ. Αξιώνοντας εγγυήσεις ότι δεν θα συνεχίσουν να της επιβάλλονται κυρώσεις, η Ρωσία απαίτησε απλούστατα να αποχωρήσει από τον οργανισμό, κάτι που θα αποτελούσε κίνηση χωρίς ιστορικό προηγούμενο και θα στερούσε στους Ρώσους πολίτες την πρόσβαση στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ), τον δικαστικό βραχίονα του ΣτΕ.

Η πλειοψηφία των χωρών ήθελε να αποφευχθεί αυτή η ακραία κατάσταση, όμως άλλες, όπως η Ουκρανία, που υποστηρίχθηκε από τα κράτη της Βαλτικής και το Ηνωμένο Βασίλειο, θεωρούσαν ότι το να ανοίξει το ΣτΕ ξανά την πόρτα στους Ρώσους θα μπορούσε να ερμηνευθεί ως μια πρώτη άρση των δυτικών κυρώσεων στη Μόσχα εξαιτίας της προσάρτησης της Κριμαίας. Η υπουργική Επιτροπή, το όργανο του ΣτΕ που λαμβάνει αποφάσεις (αποτελείται από τους ΥΠΕΞ των 47 κρατών-μελών), στο οποίο προεδρεύει το τρέχον διάστημα η Γαλλία, έπαιξε ήδη στα μέσα Μαΐου το χαρτί του κατευνασμού, διαβεβαιώνοντας ότι «το σύνολο των κρατών μελών πρέπει να έχει το δικαίωμα συμμετοχής επί ίσοις όροις» στις εργασίες του οργανισμού.

Το κείμενο που εγκρίθηκε επιτρέπει κατ’ εξαίρεση σε μια χώρα να συμμετέχει με αντιπροσωπεία της στις συνεδριάσεις της ΚΣΣΕ και αποκλείει το ενδεχόμενο να της στερηθεί το δικαίωμα ψήφου. Ήδη από χθες, πριν καν γίνει η ψηφοφορία, η Μόσχα έστειλε μια αντιπροσωπεία στο Στρασβούργο, ανέφερε ο αντιπρόεδρος της Δούμας Πιοτρ Ταλστόι, σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων RIA Novosti, εκφράζοντας ικανοποίηση για την αντίσταση της «λογικής πλειοψηφίας» στην «υστερία μιας μικρής μειοψηφίας».

Ο απερχόμενος γενικός γραμματέας του ΚΣΣΕ Τούρμπγιορν Γιάγκλαντ τόνισε στην ολομέλεια ότι ο οργανισμός πρέπει να διατηρήσει τον καινοτόμο χαρακτήρα του και να παραμείνει ένα φόρουμ διαλόγου. Καθώς το ΣτΕ ήδη άρχιζε να σφίγγει τη ζώνη και προέβλεπε τη λήψη μέτρων όπως ο περιορισμός των δραστηριοτήτων του ή ακόμα και η κατάργηση θέσεων εργασίας, το γεγονός ότι η Μόσχα θα κληθεί να ρυθμίσει πλέον τις οφειλές της (75 εκατ. ευρώ με τους τόκους) μάλλον θα βοηθήσει.

lpress.gr/eidiseis/stin-koinovoyleytiki-syneleysi-toy-symvoylioy-eyropis-pali-i-rosia/

The global importance of Istanbul’s election

0

BY ISHAAN THAROOR   The Washington Post <[email protected]>
On one level, the victory of the opposition candidate in a mayoral election in Istanbul won’t change that much.
Turkish President Recep Tayyip Erdogan, the longest-serving ruler in the history of the Turkish republic, maintains his dominant hold on the levers of national power. His ruling party still controls the municipal assembly and may constrain the new mayor’s scope for action. Turkey, as of now, is not expected to hold new elections either for its presidency or its national legislature until 2023.(Onur Gunay/Imamoglu Media team/AP)

But make no mistake. Ekrem Imamoglu’s major win in Istanbul this Sunday was a political earthquake, one with tremors that may be felt far beyond Turkey’s most populous city — and, indeed, beyond the country’s borders. In dramatic fashion, one of the world’s towering illiberal nationalist leaders was humbled, and hope for his country’s battered democracy bloomed.

The election was a rerun of a March 31 vote that Imamoglu narrowly won over Binali Yildirim, a former prime minister and chosen candidate of Erdogan’s ruling Justice and Development Party, or AKP. At the time, the result was seen as a withering blow to Erdogan, who was born in Istanbul and launched his political career as mayor of the city. The AKP’s grip over Istanbul made it into “the financial wellspring for the ruling party’s patronage networks and a showcase for Erdogan’s ambition,” reported my colleague Kareem Fahim, referring to a string of megaprojects built on Erdogan’s watch.

And so by early April, the Turkish president and his allies moved to annul the result. Citing murky irregularities, state authorities largely under Erdogan’s thumb ruled that the election had to be redone. The decision prompted analysts overseas to start writing obituaries for the country’s doomed democracy, which in their view was being slowly choked by Erdogan’s inexorably authoritarian rule.

But they changed their tune on Monday. Not only did Imamoglu win once more, but he did so with a significantly expanded margin of more than 800,000 votes. There’s little chance Erdogan or his ruling party will be able to discredit such an emphatic victory a second time.

“In this city today, you have fixed democracy. Thank you Istanbul,” Imamoglu told supporters at a rally in Istanbul, hailing the inclusive message of his campaign. “We came to embrace everyone. We will build democracy in this city; we will build justice. In this beautiful city, I promise, we will build the future.”

As Fahim noted, the leadership in Ankara seemed somewhat magnanimous in defeat. “For many, the AKP’s swift acceptance of the election results Sunday eased fears that Turkey’s democracy was in jeopardy. Yildirim, smiling, conceded the race less than three hours after the polls had closed. Soon afterward, Erdogan sent Imamoglu a congratulatory message on Twitter, he wrote. But Fahim also pointed to ominous signs: The trial of 16 civil society activists accused of trying to overthrow the government opened Monday in Istanbul.

A significant factor in Imamoglu’s victory is the perilous state of the Turkish economy. For years, Erdogan could point to a record of booming growth, ambitious infrastructure projects and economic reforms that lifted millions of poor Turks into the middle class. But the boom was built on a staggering amount of debt and, as the New York Times put it, that bill has come due. The past two years have seen a harrowing fall in the value of the lira, the Turkish currency, rising inflation and unemployment, and recession over the last half of 2018.

Erdogan staked much of his own personal credibility on the mayoral campaign, but even he, a master electioneer, couldn’t assuage the mounting economic anxiety of the ordinary Istanbul voter. For years, he managed to secure victory in elections through a polarizing politics of grievance, appealing to once-neglected pious Turks by whipping up resentment of secular elites, while casting his various opponents as illegitimate actors and threats to the nation.

It was a form of right-wing politics that’s become familiar all over the world in the past decade and that always seemed to guarantee Erdogan just slightly more than 50 percent of the vote. “Erdogan perhaps globally invented this brand of 21st century populism,” Soner Cagaptay, a Turkey scholar at the Washington Institute for Near East Policy, told Today’s WorldView at a panel event hosted by his think tank.

“But the limit of this trend is economic growth,” he added. “When the economy does well, the base loves this kind of [majoritarian] rhetoric. It’s worked for at least a dozen elections Erdogan entered.” This time, though, it did not.

Lisel Hintz, a professor at Johns Hopkins University’s School of Advanced International Studies, said that Imamoglu “deserves credit” for not engaging in the polarization of Turkish politics. His message of inclusion not just appealed to minorities and his party’s traditional base among secularists and the Turkish left, but conservative AKP voters as well. At his victory rally, supporters made heart signs with their hands.

It seemed an antidote to the tactics of “hypermasculine, nationalist, populist strongmen” like Erdogan, Rodrigo Duterte in the Philippines, Viktor Orban in Hungary or Nicolás Maduro in Venezuela, Hintz said.

“Rather than being an example of how democracies die, Turkey showcases the fact that they don’t die all that easily,” wrote Murat Somer, a professor of political science at Koc University in Istanbul. “The ascendance of authoritarianism triggers an equally strong pro-democratic reaction. And the case of the Istanbul rerun offers insights into how such impulses may be able to succeed against polarizing and populist authoritarian politics.”

The test now is to see how durable Imamoglu’s victory may be. “Erdogan has been cited by many columnists as being ahead of the democratic regression curve,” said Kemal Kirisci of the Brookings Institution, speaking at the same panel as Cagaptay and Hintz. “Maybe what’s happening in Turkey may be the beginnings of a broader democratic restoration,” he added, noting recent mass protests in the Czech Republic and Hong Kong, and the rise of new liberal forces in Europe.

Given the weight of Erdogan’s power, though, Kirisci cautioned that may just be “wishful thinking.”

Faheem writes about the trials of the civil society activists that began on Monday. They underscore the authoritarian tendencies that have come to characterize the last half decade of Erdogan’s rule:

“The activists, including Osman Kavala, a prominent businessman and philanthropist, are accused of instigating the 2013 Gezi Park protests in Istanbul’s Taksim Square. The demonstrations were sparked by a government plan to construct an Ottoman-style barracks in the park and grew into nationwide anti-government protests.

“Erdogan and his allies frequently have deployed Gezi Park as a cudgel in Turkey’s culture wars, drawing a line between protesters they characterize as immoral and patriotic Turks. In the case that began Monday, government prosecutors — referencing the Arab Spring, Occupy Wall Street and other protest movements — accused the defendants of fomenting the protests, with the backing of George Soros, the billionaire philanthropist.

“In an analysis of the government’s lengthy indictment, Human Rights Watch said the case ‘bears the hallmarks of a politically-motivated effort to turn into criminal prosecution completely unsubstantiated claims.’ The charges, it added, ‘are not only manifestly ill-founded, but also an effort by government authorities to usurp the judicial system for political purposes.’

“Kavala, who founded an organization that promotes diversity, culture and human rights, has been imprisoned since November 2017. ‘The accusation that led me to be detained for twenty months is based on a series of unreasonable claims and assumptions that are not supported by evidence,’ Kavala told the court Monday, according to a copy of his testimony posted on the Free Osman Kavala website.”

  • President Trump signed an executive order that will deny will deny Iran’s supreme leader, Ayatollah Ali Khamenei, and other top officials access to financial resources. The sanctions, which are largely symbolic, are being cast as apparent retaliation for the downing of a U.S. drone last week.

“We will continue to increase pressure on Tehran,” Trump said in an Oval Office signing ceremony attended by Vice President Pence and Treasury Secretary Steven Mnuchin. “Never can Iran have a nuclear weapon.”

“We do not seek conflict with Iran or any other country,” Trump added. “I think a lot of restraint has been shown by us, but that doesn’t mean we’re going to show it in the future.”

From my colleagues: Trump “complained that a 2015 nuclear agreement between Iran and six world powers, including the United States, ‘wasn’t properly done.’ He added that Khamenei, the supreme leader, has said ‘he doesn’t want nuclear weapons,’ which Trump called ‘a great thing to say.’ Referring to the prospect of new nuclear negotiations, Trump went on: ‘If that’s the case, we can do something very quickly.’

“In fact, Khamenei has asserted for years that Iran neither needs nor wants nuclear weapons, and he has declared such arms forbidden by Islam. Reflecting that position, the nuclear accord negotiated under the Obama administration says in its first paragraph: ‘Iran reaffirms that under no circumstances will Iran ever seek, develop or acquire any nuclear weapons.’”

“A new program, called Sentinel, is being developed as a response to the dueling accounts that have arisen since Iran shot down a U.S. drone last week. Iran said the unmanned aircraft was in Iranian airspace; the United States said it was in international airspace. Both countries provided coordinates to make their case and accused the other of lying.

“Under the Sentinel program, ships traversing the Strait of Hormuz would be provided cameras and other monitoring devices. Some also would be escorted by other ships, both military and commercial…

“Saudi Arabia and the UAE are the first two stops on Pompeo’s week-long trip to the Middle East and Asia. The Saudis are the first to sign on to the plan, and the United States intends to seek material and financial contributions from other allies in coming weeks.

“Though the United States would lead the coalition, it is not clear whether it would provide escort ships, or how many.”

• In a palace said to be filled with plotters, turncoats and thieves, Venezuelan President Nicolás Maduro could count on the loyalty of at least one man: Gen. Manuel Ricardo Cristopher Figuera. That is, until he plotted against him and then sought refuge in Colombia. My colleague Anthony Faiola interviewed Figuera and pieced together how a conspiracy to bring Maduro’s rule to an end came together and then stalled. It’s worth reading Faiola’s gripping report in full here.