Αρχική Blog Σελίδα 2649

Τραγικές Αστειότητες

Από
anixneuseis
-
1

του Κώστα Ν. Χατζηκωστή 24/6/19

 Η Ελλάδα δεν είναι μόνο η Μητέρα Πατρίδα μας. Είναι και η Εγγυήτρια της «Ζυριχικής Δημοκρατίας». Η Μητέρα μας, το 1964, όταν βομβαρδιζόταν η Τηλλυρία με βόμβες Ναπάλμ, δεν θέλησε, δεν μπόρεσε, δεν έτρεξε να μας βοηθήσει. Δεν επενέβη. Φοβήθηκε την Τουρκία. Το 1974, όταν η Χούντα (της Μητέρας) Πραξικοπηματικά επενέβη στην Κύπρο και η Τουρκία εισέβαλε, «λόγω αποστάσεως» (μάς είπε ο… Εθνάρχης Καραμανλής) δεν μπόρεσε να βοηθήσει. Ας σημειωθεί ότι ο Καραμανλής γύρισε στην Ελλάδα από το Παρίσι όταν θυσιάστηκε η Κύπρος. Και όταν η ελλαδική δημοκρατία βγήκε από τα κόκκαλα των Ελλήνων της Κύπρου τα ιερά και όχι από το Πολυτεχνείο(!) των Αθηνών…

     Έκτοτε πέρασαν 45 χρόνια. Η Τουρκία διαχρονικά «γωνιάζει» και πανικοβάλλει την Ελλάδα. Έκαμε διάτρητη την Κυριαρχία της. Γελοιοποίησε κυριολεκτικώς την «ψυχραιμία» και τη «σύνεση» που μονίμως αντιτάσσει η Ελλάδα. Αυτή η «ψυχραιμία» και αυτή η «σύνεση» επαναλαμβάνονται σήμερα με κωμικοτραγικό ύφος. Η Τουρκία τρυπά τις κυπριακές θάλασσες και με βεβαιότητα θα τρυπήσει αύριο το Αιγαίο. Και η επίσημη Ελλάδα; Βάφτισε τη «φοβία», την «αδυναμία» και την «υποταγή» στις τουρκικές επιθέσεις ως «συνετή» αντίδραση… Η Τουρκία, όμως, γνωρίζει την πραγματικότητα. Γνωρίζει ότι η Αθήνα είναι φοβισμένη (για να μη χρησιμοποιηθεί πιο κυριολεκτική λέξη) και ψοφοδεής. Αδυνατεί να αντιδράσει. Αδυνατεί, εξ αντικειμένου, να αμυνθεί στρατιωτικά στις καθημερινές Τουρκικές «Εισβολές» κατά της Κυριαρχίας της.

Τώρα, αυτές τις μέρες τι γίνεται; Τα ίδια και χειρότερα. Η Ελλάδα είναι και πάλιν «συνετή» και «ψύχραιμη». Δεν απαντά ΠΕΙΣΤΙΚΑ στις τουρκικές προκλήσεις. Δεν είναι όμως τώρα… προκλήσεις. Η Τουρκία παίρνει, αρπάζει, κατακτά. Χαρτογραφεί και τιτλοποιεί τα εδάφη και τις  θάλασσές μας. Η επίσημη Αθήνα το «παίζει» νηφάλια ισχυρή δύναμη, η οποία κάθε στιγμή μπορεί να τιμωρήσει και να… διπλώσει την Τουρκία. Αυτά είναι τραγικές αστειότητες. Και ως επικοινωνιακή πολιτική και ως ουσιαστική στρατηγική. Και ως αποτρεπτική τακτική. Η Τουρκία ξέρει την αδυναμία τής «συνετής» Ελλάδος και προχωρεί (χωρίς αντίσταση) στο κενό της… «σύνεσης»…

     Και η Ευρώπη; Η Ευρώπη για την Τουρκία δεν είναι πρόβλημα… Δεν λαμβάνει υπ’ όψιν ο Ερντογάν την Ευρώπη. Γιατί; Επειδή δεν πρόκειται να πάρει εναντίον του αποφάσεις τις οποίες θα μπορεί να υλοποιήσει. Και η Ελλάς και η Κύπρος, που ελπίζουν σε αποτρεπτική επέμβαση της Ευρώπης; Δεν γνωρίζουν ότι η Ευρώπη απλώς προειδοποιεί και απλώς καταγγέλλει; Δεν γνωρίζουν ότι ουδέν περισσότερο μπορεί να πράξει; Συμπέρασμα; Αθήνα και Λευκωσία τουλάχιστον ας παύσουν να εμπαίζουν με καθημερινές, ανόητες και απερίσκεπτες ρητορικές για «μέτρα» και «συμμαχίες» κατά των Τουρκικών νέων Εισβολών. Τουλάχιστον, αν δεν κατανοούν ότι όλα αυτά αυξάνουν την κατακτητική βουλιμία του Τούρκου, ας κατανοήσουν ότι ένας εξαπατημένος και απληροφόρητος Λαός (από μιαν αμήχανη Ηγεσία) ουδεμία ετοιμότητα και ουδεμία δυνατότητα έχει για οποιαδήποτε σοβαρή αντίδραση.
     Η Τουρκία, ανεξαρτήτως των λόγων, των σκοπών και των παρανομιών της, όσα εξήγγειλε τα εφαρμόζει στην περιοχή. Όσα υπεσχέθη και είπε, τα πράττει. Και όσα προλέγει, θα τα υλοποιήσει… Η δική μας πλευρά δεν έχει πλέον την επιλογή να αντιμετωπίσει τους ατέλειωτους εξευτελισμούς της Κυριαρχίας της, με το βόλεμα της «σύνεσης» και της «ψυχραιμίας». Είναι μόνο με στρατιωτική ΔΥΝΑΜΗ που μπορεί να επιτευχθεί η Αποτροπή… Αυτήν τη Στρατιωτική Δύναμη την έχει η Μητέρα και  Εγγυήτριά μας; Μόνο η Ελλάδα μπορεί να αποτρέψει με επιτυχία την κατακτητική αλαζονεία της Τουρκίας. Μπορεί; Φαίνεται ότι δεν μπορεί. Δεν μπορεί να σώσει ούτε την Κύπρο, ούτε τον εαυτό της στο Αιγαίο… Και η αμήχανη κυπριακή Κυβέρνηση; Αν δεν έχει τίποτε σοβαρό σχετικώς να λέγει, ας σκέπτεται και ας σιωπά. Ας μη μιλά πλέον για «επιτυχίες»! Ας συνειδητοποιήσει πού έφερε τα πράγματα ο ψευδορεαλισμός της, η ανεπάρκεια και οι επικοινωνιακές αλαζονικές μεγαλοστομίες της.

Ερχονται τεκτονικές αλλαγές στην Τουρκία μετά την ήττα Ερντογάν

Από
anixneuseis
-
0
  • του David Gardner  Δημοσιεύθηκε: 24 Ιουνίου 2019 – 12:48  Financial Times/euro2day.gr 
  • Το χθεσινό εκλογικό αποτέλεσμα στην Κωνσταντινούπολη χαρακτηρίζεται «τεκτονική πολιτική αλλαγή», αφού ο Ιμάμογλου έδειξε πως ο Τούρκος πρόεδρος δεν είναι αήττητος. Οι φόβοι του Ερντογάν και το «χάρισμα» του νέου δημάρχου της Πόλης.
Ο Εκρέμ Ιμάμογλου μπορεί να μην είναι ένα πολύ σημαντικό όνομα. Όμως, με την αποφασιστική νίκη του έναντι του αντιπροσώπου του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στα πάτρια εδάφη του, της Κωνσταντινούπολης -αφού ο Τούρκος πρόεδρος εκφόβισε το δικαστικό σώμα, ώστε να διατάξει επανάληψη της πρώτης εκλογικής διαδικασίας του Μαρτίου, στην οποία η αντιπολίτευση κέρδισε με ισχνή πλειοψηφία-, ο κ. Ιμάμογλου μπορεί να σήμανε την αρχή του τέλους του γίγαντα της τουρκικής πολιτικής αυτού του αιώνα.
Ο κ. Ιμάμογλου, ο κοσμικός και σοσιαλδημοκράτης υποψήφιος του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP) για τη δημαρχία της μεγαλύτερης πόλης της Τουρκίας, κέρδισε τον αντίπαλό του, Μπιναλί Γιλντιρίμ, τον πρώην πρωθυπουργό, τη θέση του οποίου ο κ. Ερντογάν κατήργησε πέρυσι, κατά περίπου 9 ποσοστιαίες μονάδες. Κανένας δεν θα πρέπει να ξεγράφει τον κ. Ερντογάν: ένας άνδρας ο οποίος έχει κερδίσει 14 εκλογές και δημοψηφίσματα σερί από τότε που το νεοϊσλαμιστικό κόμμα του της Δικαιοσύνης και της Ανάπτυξης (AKP) ήρθε για πρώτη φορά στην εξουσία στα τέλη του 2002.

Ο κ. Ερντογάν, μετά από τρεις θητείες ως πρωθυπουργός, αναρριχήθηκε σε μια συμβολική προεδρία που βασιζόταν σε ένα κοινοβουλευτικό σύστημα και τη μετέτρεψε σε μια ημιαυταρχική προεδρία στην οποία είναι υποτελείς όλοι οι θεσμοί -κόμματα, νομοθετικό σώμα, δικαστικό σώμα και μέσα ενημέρωσης.

Όταν έχασε την πρωτεύουσα Άγκυρα, την Κωνσταντινούπολη και άλλες μεγάλες πόλεις στις 31 Μαρτίου, ουσιαστικά είπε πως η Κωνσταντινούπολη έδωσε τη λάθος απάντηση. Το αποτέλεσμα, για να είμαστε ξεκάθαροι, ήταν οριακό. Αυτό το αποτέλεσμα είναι μια βροντερή ήττα για τον πρόεδρο Ερντογάν και την αυταρχικά υπεροπτική απάντηση των ακολούθων του.

Ο κ. Ερντογάν πιθανόν δεν έχει εκπλαγεί. Δεδομένης της μοναδικής εκλογικής επιτυχίας του και του γεγονότος ότι επρόκειτο για απλές τοπικές κάλπες, την τελευταία φορά είπε πως η μάχη για την Κωνσταντινούπολη ήταν ζήτημα «εθνικής επιβίωσης». Μέχρι τις κάλπες του Μαρτίου, έκανε προεκλογική εκστρατεία έως και οκτώ φορές την ημέρα. Η δική του καριέρα άλλωστε απογειώθηκε όταν εξελέγη δήμαρχος της Κωνσταντινούπολης, πριν από 25 χρόνια. Πιστεύει πως η χώρα δεν μπορεί να κυβερνηθεί χωρίς τον έλεγχο της πρώην οθωμανικής πρωτεύουσας. «Αν σκοντάψουμε στην Κωνσταντινούπολη, χάνουμε το πάτημά μας στην Τουρκία», είχε πει στο κόμμα του μετά το δημοψήφισμα του 2017, που μετέτρεψε την κοινοβουλευτική δημοκρατία της Τουρκίας σε ένα προεδρικό σύστημα. Το AKP στην Κωνσταντινούπολη μόλις έχασε την τεράστια κηδεμονία στο σημείο παράδοσης πολλών δημόσιων υπηρεσιών, μια ικανότητα για παροχές που είναι πιο ζωτικής σημασίας για το κόμμα απ’ ό,τι η ισλαμιστική του ταυτότητα.

Ο κ. Ιμάμογλου, άγνωστος μέχρι φέτος και μέχρι τη θητεία του των 18 ημερών προτού οι εκλογικές αρχές δώσουν την εντολή για επανάληψη των εκλογών, ανέτρεψε ακόμα περισσότερο την ερντογανιστική ταυτότητα καθώς η προεκλογική του εκστρατεία ήταν ανοικτή και πολυσυλλεκτική. Αυτό είναι «ανάθεμα» για έναν πρόεδρο που πολώνει στο σημείο που κατηγόρησε τους αντιπάλους του για υποστήριξη της τρομοκρατίας. Έχει δείξει πως ο Ταγίπ Ερντογάν μπορεί να νικηθεί, και αυτό είναι συνταρακτικό.

Ο Καντρί Γκουρσέλ, κορυφαίος φιλελεύθερος αρθρογράφος και ένας από τους εκατοντάδες δημοσιογράφους που συνελήφθησαν στο πλαίσιο των εκκαθαρίσεων που έγιναν μετά την απόπειρα πραξικοπήματος κατά του κ. Ερντογάν στα μέσα του 2016, έγραψε στο twitter πως το αποτέλεσμα στην Κωνσταντινούπολη ήταν μια «τεκτονική πολιτική αλλαγή».

Αυτός ο πολιτικός σεισμός στην Κωνσταντινούπολη συνέβη την παραμονή μιας γελοίας δίκης-παρωδίας κατά των υποτιθέμενων ενορχηστρωτών της κοινωνικής εξέγερσης των μέσων του 2013 -που σηματοδοτήθηκε από μια βραχύβια κομμούνα στην πλατεία Ταξίμ της Κωνσταντινούπολης, που εξαπλώθηκε στην αστική και παράκτια Τουρκία. Αυτή όχι μόνο εξέφραζε την αντίθεσή της στα σχέδια ανάπλασης ενός τοπικού πάρκου, αλλά και στην παρεμβατικότητα της κυβέρνησης Ερντογάν σε προσωπικές και κοινωνικές ελευθερίες.

Ο κ. Ερντογάν και οι υποταγμένοι εισαγγελείς υποστηρίζουν πως ακαδημαϊκοί, δικηγόροι και φιλάνθρωποι που σχετίζονται με τον Τζορτζ Σόρος χρησιμοποίησαν την κομμούνα της Ταξίμ ως πρόβα για την απόπειρα πραξικοπήματος του 2016. Η κυβέρνηση αποδίδει ευθύνες για την απόπειρα σε ένα σκιώδες ισλαμιστικό κίνημα για το οποίο τον είχαν προειδοποιήσει οι κατηγορούμενοι.

Έτσι, ο κ. Ερντογάν έχει πολλούς λόγους να φοβάται την Κωνσταντινούπολη, και ας είναι η πόλη του.

Ο κ. Ιμάμογλου έχει επιτυχώς χτίσει έναν ευρύ συνασπισμό κατά του AKP, που το CHP -στενά συνδεδεμένο με την πρώην κυβερνώσα ελίτ που είχε δημιουργήσει ο ιδρυτής της Τουρκικής Δημοκρατίας, Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ- δεν θα μπορούσε να φτάσει στη σύγχρονη εποχή. Αυτό ίσως οφείλεται εν μέρει στο ότι μετά τη σύντομη θητεία του στην Κωνσταντινούπολη, θεωρείται και insider και outsider ταυτόχρονα, που είναι η ουσία της «μαγείας» του Ερντογάν.

Αυτό μπορεί να «ξεκλειδώσει» περαιτέρω προβλήματα για τον ισχυρό άνδρα της Τουρκίας, ο οποίος έχει αδίστακτα χωρίσει τον δρόμο του προς την εξουσία με σχεδόν όλους όσοι τον βοήθησαν. Σε αυτούς περιλαμβάνονται ο πρώην πρωθυπουργός Αχμέτ Νταβούτογλου, ο πρώην πρόεδρος Αμπντουλάχ Γκιουλ και ο πρώην αντιπρόεδρος και τσάρος της οικονομίας Αλί Μπαμπατζάν. Οι οποίοι φαίνεται πως επιτέλους μάζεψαν το κουράγιο τους για να ιδρύσουν έναν αντίπαλο του AKP. Αυτός ο χώρος θα πρέπει να παρακολουθείται.

Copyright The Financial Times Limited 2017. All rights reserved.

Two Central Asia Summits Challenge the United States

Από
anixneuseis
-
0

by Seth Frantzman
The Jerusalem Post

Originally published under the title “The Central Asia Summits that Show Washington is Losing Grip.”

Iranian President Hassan Rouhani (left) and Turkish President Recep Tayyip Erdogan snacking at the June 15 CICA summit.

If one wanted to see what a world without US influence looks like, you could have been an observer at the Shanghai Cooperation Organization (SCO) summit in Bishkek on Friday, and then gone to Tajikistan’s capital Dushanbe the next day for the Conference on Interaction and Confidence Building Measures in Asia (CICA).

Together, these summits include more than 30 member and observer states and provided a forum for an emerging alliance of Russia, China, Turkey and Iran to discuss regional and global issues without Western powers present. This is important because all of these countries, for different reasons, have faced challenges from Washington in recent years.

Russian President Vladimir Putin and Chinese President Xi Jingping met on Friday with leaders of Central Asian states, as well as India and Pakistan, to discuss regional and global issues. They adopted the Bishkek Declaration that sought to emphasize the need to fight “three forces of evil,” including separatism, terrorism and extremism. Russia’s Tass News Agency felt this was important to note. In addition, the countries are working to challenge “cross-border crime” and “build a multi-polar world order.”

China, Turkey, Russia and Iran sense a future that revolves more around Asia than Europe and the US.

Washington take note.

“Multi-polar world order” is aimed at contesting US global leadership after decades where the US was a hegemonic global superpower. No more, perhaps, if the SCO meeting is any indicator. Besides China, Russia, India and Pakistan, the neighboring countries of Kyrgyzstan, Kazakhstan, Tajikistan and Uzbekistan were also in attendance. In addition, the SCO had observers from Afghanistan, Belarus, Iran and Mongolia.

It is the 19th annual summit of the group, whose members sought to sign a road map for cooperation with reconstruction in Afghanistan. The US is trying to end a 19-year civil war there through a deal with the Taliban. The SCO might be entering the country as the US reduces its influence.

While Russia and China sought to increase regional cooperation, Iran used the SCO meeting to slam the US. Iranian President Hassan Rouhani told the summit that the US has been “violating all the international structures and rules and using its economic, financial and military resources, has taken an aggressive approach, and presents a serious risk to stability in the region and the world.”

Coming a day after Washington accused Iran of attacking two tankers, this shows how Iran was seeking to portray the US as a world pariah to an audience that might be more receptive. The next SCO summit will be held in 2020 in Russia.

Rouhani held a meeting with Putin to discuss economic ties, according to Press TV in Iran. Iran said relations were on a “good pace,” and that there is a joint Iran Russia Commission for Cooperation taking place in a week in Iran. The US has sought to put sanctions pressure on Tehran. Iran’s message was that this isn’t working.

In Tajikistan on Saturday, Chinese President Xi Jinping urged new efforts on security and development among the participating countries in Dushanbe. The CICA meeting was important for Iran, Turkey, Qatar and other countries. Erdogan met with Rouhani, Jinping and Qatari Emir Tamim bin Hamad al-Thani.

Turkey used the CICA meeting to condemn US actions recognizing Jerusalem as the capital of Israel. Iran used the meeting to warn that it cannot remain inside the JCPOA – the Iran nuclear deal – if other countries violate it. “Other countries also need to pay their share to save this important agreement,” Rouhani said.

Qatari Emir Tamim bin Hamad Al Thani fawning over (clockwise from top left) Turkish President Recep Tayyip Erdogan, Russian President Vladimir Putin, and Iranian President Hassan Rouhani at the June 15 CICA summit.

Qatar met with the Iranian leader on Saturday and emphasized the importance of dialogue. It was one of several high-level meetings for the Qataris with Putin, Erdogan and China, according to photos published by the Qatar News Agency. Doha emphasized the importance of strategic bilateral relations with Turkey and bilateral relations with the other countries. India said at the meeting that terrorism represents the “gravest threat” to the world.

The meeting appeared to be particularly important for China and Russia. Press TV in Iran reported that President Xi Jinping celebrated his 66th birthday with Putin. They exchanged tea and ice cream. The next meeting of CICA, which includes 27 countries, will be held in 2022.

These two meetings over the weekend show the degree to which US influence is being both challenged and weakened as China, Turkey, Russia and Iran sense a future that revolves more around Central Asia, and less around Europe and the US. The US has slapped tariffs on China, sanctioned Iran, threatened Turkey over an S-400 deal with Russia, and sanctioned Russia.

But the combined weight of these economies and the populations of these countries have ramifications for the US. Each of these countries also have its own concept for the future, whether it is China’s Belt and Road Initiative or the Turk Stream pipeline between Russia and Turkey. Some of the handshakes at Bishkek and Dushanbe may have been symbolic, but many of them represent important meetings aimed at challenging the US and its allies. They also represent a consensus on fighting terrorism as well as building a multi-polar world order for the 21st century.

Seth Frantzman is The Jerusalem Post’s op-ed editor, a Writing Fellow at the Middle East Forum, and a founder of the Middle East Center for Reporting and Analysis.

https://www.meforum.org/58777/two-central-asia-summits?utm_source=Middle+East+Forum&utm_campaign=d7a8da3cdf-EMAIL_CAMPAIGN_2019_06_22_12_39&utm_medium=email&utm_term=0_086cfd423c-d7a8da3cdf-33670769&mc_cid=d7a8da3cdf&mc_eid=1c65250611

Είναι τα ελληνοτουρκικά σύνορα και ευρωτουρκικά;

Από
anixneuseis
-
9

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου

Είναι τα ελληνοτουρκικά σύνορα και ευρωτουρκικά; Το πιστεύει κανείς αυτό; Διότι αν ήταν έτσι δεν θα έβαζε η Γερμανία της Μέρκελ τα προτεκτοράτα της των δυτικών Βαλκανίων και όχι μόνον αυτά, να σηκώνουν φράχτες για να εγκλωβίσουν τους πρόσφυγες, που πορεύονταν στις χώρες του βορρά, στα νησιά μας σε άθλιες συνθήκες, ούτε θα θέσπιζαν τις συμφωνίες του Δουβλίνου για την επαναφορά των μεταναστών στη χώρα εισόδου τους στην ΕΕ. Αυτούς τους ισχυρισμούς περί ταύτισης των κρατικών  τους συνόρων με τα ευρωπαϊκά τον χρησιμοποιούν αδύναμες χώρες για να “μεγαλώσουν” και να φοβίσουν τον εχθρό με την ισχύ των άλλων ή χώρες που λόγω της αδυναμίας τους, εξ αιτίας της οικονομικής καταστροφής, της φυγής της νεολαίας στα ξένα, του κατακερματισμού της κοινωνικής συνοχής, έχουν μεταβληθεί  σε φορείς ξένων συμφερόντων και θεωρούν αυτονόητη την προστασία τους.

Τη φενάκη της σύμπτωσης των ελληνοτουρκικών συνόρων με τα ευρωτουρκικά την υπονόησε το 2013 και ο τότε πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς ο οποίος στο συνέδριο για την ενέργεια που διοργάνωσε η Ιnternational Herald Tribune υποστήριξε ότι «το ελληνικό ή το κυπριακό πετρέλαιο ή φυσικό αέριο είναι ‘ευρωπαϊκό’ φυσικό αέριο και ‘ευρωπαϊκό’ πετρέλαιο», προσθέτοντας: «Πότε, λοιπόν, θα μιλήσει η Ευρώπη για τις ΑΟΖ; Γιατί θα πρέπει να είναι πρόβλημα μόνο για μένα, για τη χώρα μου;» Προφανώς, ο κ. Σαμαράς δεν μπορούσε να φαντασθεί τα ελληνικά συμφέροντα κυρίαρχα και αυτόνομα, τα οποία ως εκ τούτου μπορούσε να διαπραγματευθεί ο ίδιος ως πρωθυπουργός της χώρας απ’ ευθείας με τον τούρκο ομόλογό του αλλά θεωρούσε αυτονόητο να τα υπαγάγει κάτω από την προστασία άλλων συμφερόντων.

Ο ομότιμος καθηγητής και πρώην υφυπουργός Εξωτερικών Χρήστος Ροζάκης κατά την παρουσίαση του βιβλίου του «Η ΑΟΖ και το Διεθνές Δίκαιο» το 2013, παρουσία ολόκληρης της ηγεσίας του ΥΠΕΞ είχε χαρακτηρίσει την αναφορά στην ευρωπαϊκή ΑΟΖ ως ευφημισμό. Μάλιστα αιτιολογώντας την άποψή του αυτή με επιστολή του στις 4/10/2013 στην Καθημερινή έγραφε: «Αναφορικά με τον όρο “Ευρωπαϊκή ΑΟΖ”, πράγματι θεώρησα ότι η χρήση του αποτελεί ευφημισμό, αφού η Ε.Ε. δεν έχει την αρμοδιότητα να κηρύξει και να οριοθετήσει ΑΟΖ, αλλά έσπευσα να τονίσω ότι είναι προς συμφέρον της Ευρώπης να καλέσει τα μέρη της και τις υποψήφιες χώρες να προχωρήσουν σε ενέργειες οριοθέτησης και να διαμορφώσει πολιτικές παρακολούθησης της καλής εφαρμογής των συμφωνηθέντων και της συμμόρφωσής τους με το Διεθνές Δίκαιο». Όμως, η οριοθέτηση της ΑΟΖ είναι εφικτή μόνον κατόπιν της συμφωνίας όλων των εμπλεκόμενων μερών ή στην αντίθετη περίπτωση με την προσφυγή τους στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, εξέλιξη που δεν συνάδει με τα ξένα συμφέρονται που διαγκωνίζονται στην Ανατολική Μεσόγειο.

Για να μη ζούμε με τις ψευδαισθήσεις που καλλιεργεί ο πολιτικός κόσμος της χώρας περί ταύτισης των ελληνικών συνόρων με τα ευρωπαϊκά και επομένως της υποχρέωσης των Βρυξελλών να τα υπερασπιστεί, αποκαλυπτική είναι η αναδρομή στο πρόσφατο σχετικά παρελθόν: Πάντα υπήρχε στρατιωτικός βραχίονας από συστάσεως θα λέγαμε της ΕΟΚ. Η Δυτικοευρωπαϊκή Ένωση (ΔΕΕ) συγκροτήθηκε το 1954 και διαλύθηκε και τυπικά το 2011 με τη δικαιολογία ότι αντικαταστάθηκε από μια ρήτρα αλληλεγγύης μεταξύ των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στη Συνθήκη της Λισαβόνας. Ουσιαστικά διαλύθηκε με πρωτοβουλία του Βερολίνου προκειμένου να καθησυχάσει την Ουάσινγκτον για το ενδεχόμενο μετεξέλιξης της ΔΕΕ σε ευρωπαϊκό βραχίονα ασφαλείας αντιπαραθετικά με το ΝΑΤΟ. Επί δεκαετίες η ΔΕΕ, λόγω του ΝΑΤΟ, ήταν ανενεργός φορέας ασφάλειας αλλά άρχισε να ενεργοποιείται μετά τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, μάλιστα με φορέα τη ΔΕΕ συμμετείχαν ευρωπαϊκά κράτη στρατιωτικά στον πρώτο πόλεμο του Κόλπου. Η ΔΕΕ αναζωογονήθηκε στα πλαίσια της Κοινής Εξωτερικής Πολιτικής και της Πολιτικής Ασφάλειας (ΚΕΠΠΑ) αμέσως μετά τη Συνθήκη του Μάαστριχτ με την ένταξη νέων κρατών μελών όπως η Ελλάδα (1994), η Ισπανία, η Ισπανία, η Πορτογαλία αλλά και με τον χαρακτηρισμό ως συνδεδεμένων μελών των μελών του ΝΑΤΟ που δεν ανήκαν στην ΕΕ, όπως η Τουρκία.  Την ένταξη της χώρας μας στην ΔΕΕ ακολούθησαν κατά την πάγια πρακτική των κυβερνήσεών μας διθύραμβοι και διαβεβαιώσεις ότι τα σύνορά μας θα ήταν και σύνορα της ΕΕ. Ποια όμως ήταν η πραγματικότητα;

Το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα της Γερμανίας (CDU) υιοθέτησε τη λεγόμενη «εποικοδομητική ρήτρα εξαίρεσης» στα πλαίσια της ΚΕΠΠΑ. Δηλαδή, υιοθέτησε την κοινή πολιτική ασφάλειας της ΕΕ “αλά καρτ” στα πλαίσια της οποίας οι αποφάσεις θα λαμβάνονται με πλειοψηφία χωρίς να είναι υποχρεωμένες οι χώρες που διαφωνούν να συμμετέχουν στις κοινές δράσεις της ΚΕΠΠΑ διότι θίγονται τα εθνικά τους συμφέροντα. Παράλληλα προτείνονταν να παρέχεται στα συνδεδεμένα μέλη της ΔΕΕ (όπως η Τουρκία) η δυνατότητα να λαμβάνουν μέρος σε επιχειρήσεις που θα εντάσσονται στα πλαίσια της ΚΕΠΠΑ. Όμως έτσι θα μπορούσε να συμβεί να μη συμμετέχει η Ελλάδα βάσει του δικαιώματος που θα της παρείχε η «εποικοδομητική ρήτρα εξαίρεσης» και να συμμετέχει η Τουρκία. Στην περίπτωση αυτή ποιο κράτος θα ήταν εντός και ποιο εκτός της ΕΕ; Όμως αυτή η κραυγαλέα αντίφαση δεν ήταν ό,τι χειρότερο για τη χώρα μας. Διότι όπως αποκάλυψε ο Χέλμουτ Κολ, μιλώντας στο Μόναχο στην 33η συνάντηση για την ασφάλεια στην Ευρώπη, η γερμανική κυβέρνηση προτίθετο να προωθήσει την υιοθέτηση ρήτρας για την υποχρέωση “εκδήλωσης αμυντικής συνδρομής” για όλα τα μέλη της ΕΕ αλλά σύμφωνα με όσα όριζε το άρθρο 5 της διακήρυξης του Πέττεσμπεργκ της ΔΕΕ. Το οποίο εξαιρούσε την περίπτωση κατά την οποία πλήρες μέλος της ΔΕΕ, όπως η Ελλάδα, θα δέχονταν επίθεση από συνδεδεμένο μέλος, όπως ήταν η Τουρκία.

Η αλήθεια είναι ότι τα πρώτα χρόνια μετά το Μάαστριχτ οι συζητήσεις για την ΚΕΠΠΑ και τη μελλοντική δομή της ΕΕ (ΕΕ του σκληρού πυρήνα, των ομόκεντρων κύκλων, της δυσμετάβλητης γεωμετρίας, κ.α.) ήσαν συχνές και έντονες. Έκτοτε όλα αυτά τα θέματα παραπέμφθηκαν στις καλένδες με αναμνηστικές μόνον αναφορές. Γιατί; Διότι από τα 12 κράτη μέλη ή τα 15 μετά το 1995 η ΕΕ αριθμεί σήμερα 28, η ισορροπία του γαλλογερμανικού άξονα ανατράπηκε με την ανακατανομή των ζωνών επιρροής με τις συνεχείς διευρύνσεις και τα ανταγωνιστικά συμφέροντα οξύνθηκαν. Όμως κάθε φορά που οι πολιτικοί μας αναφέρονταν στα ευρωπαϊκά σύνορα, σε ποια ΕΕ αναφέρονταν; Στην ΕΕ των 12, των 15, των 24 των 28 ή των 30 και πλέον κρατών μελών με την ένταξη των Δυτικών Βαλκανίων. Η σύμπτωση των ελληνοτουρκικών συνόρων με τα ευρωτουρκικά θα είχε νόημα μόνον με την πολιτική ενοποίηση της ΕΕ η οποία λόγω των συνεχών διευρύνσεων έχει καταστεί ανέφικτη. Την πραγματικότητα για τον χαρακτήρα της υπεράσπισης των ελληνοτουρκικών συνόρων την προσδιόρισε απόλυτα ο σημερινός υπουργός Άμυνας κ. Αποστολάκης σε συνέντευξή του: «Σε περίπτωση σύγκρουσης με την Τουρκία, είπε, είμαστε μόνοι μας».

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

24-6-2019

 

Μήνυμα δημοκρατίας η νίκη Ιμάμογλου

Από
anixneuseis
-
1
ΝΙΚΟΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ 

Σε θρίαμβο για τον υποψήφιο του Ρεπουμπλικανικού κόμματος, Εκρέμ Ιμάμογλου, εξελίχθηκαν οι επαναληπτικές εκλογές στην Κωνσταντινούπολη, σηματοδοτώντας την μεγαλύτερη νίκη για την αντιπολίτευση στην πρόσφατη ιστορία της Τουρκίας. Ο νικητής του πρώτου γύρου των δημαρχιακών εκλογών εξασφάλισε το 54% των ψήφων και επικράτησε του αντιπάλου του, Μπιναλί Γιλντιρίμ, με πάνω από 750,000 ψήφους, αυξάνοντας εκθετικά την μόλις μικροσκοπική διαφορά των εκλογών του Μαρτίου. Στις 7 το απόγευμα, αμέσως μετά την ανακοίνωση των πρώτων αποτελεσμάτων, η φιλελεύθερη γειτονιά του Καντίκιοϊ στην ασιατική πλευρά της Κωνσταντινούπολης ξέσπασε σε χειροκροτήματα, με εκατοντάδες ενθουσιώδεις ψηφοφόρους να ξεχύνονται στους δρόμους τραγουδώντας το σύνθημα του υποψηφίου της αντιπολίτευσης: «όλα θα πάνε καλά».

Πιστός στο μετριοπαθές ύφος της καμπάνιας του, ο Ιμάμογλου έστειλε ένα ενωτικό μήνυμα στον θριαμβευτικό του λόγο, κάνοντας αναφορά σε «μία νέα σελίδα στην ιστορία της Κωνσταντινούπολης». «Θέλω να ευχαριστήσω από καρδιάς κάθε έναν από τους 16 εκατομμύρια Κωνσταντινουπολίτες που σήμερα ανανέωσαν την ελπίδα μας στην Τουρκική δημοκρατία», ανέφερε ο υποψήφιος της αντιπολίτευσης, προσθέτοντας πως το μήνυμα του εισακούστηκε από κάθε κομμάτι της πλουραλιστικής κοινωνίας της Πόλης: Αρμένιους, Κούρδους, Ελληνες, Μουσουλμάνους αλλά και υποστηρικτές του κυβερνώντος κόμματος. Πράγματι, ο Ιμάμογλου επικράτησε ακόμη και σε παραδοσιακά κάστρα του AKP, όπως οι γειτονιές του Φατίχ και του Μπεϊόγλου, όπου είχε χάσει με σημαντική διαφορά στην αναμέτρηση του Μαρτίου.

Η άμεση αποδοχή της ήττας του κυβερνώντος κόμματος από τον Μπιναλί Γιλντιρίμ – η οποία ήρθε μόλις δέκα λεπτά έπειτα από την δημοσίευση των πρώτων ανεπίσημων αποτελεσμάτων – διαφέρει τρομακτικά από τις εκλογές του Μαρτίου, όπου τα αποτελέσματα δεν δημοσιεύτηκαν μέχρι το μεσημέρι της επόμενης μέρας ενώ η Κωνσταντινούπολη παρέμεινε στολισμένη με θριαμβευτικά πανό υπέρ της κυβέρνησης για περίοδο δύο μηνών. Ο Τούρκος Πρόεδρος δεν έχει προβεί ακόμα σε επίσημη δήλωση, και κατ’ επέκταση επικρατεί ακόμα το σενάριο να μην αποδεχτεί την νίκη του Ιμάμογλου λόγω ενός υποτιθέμενου περιστατικού στο οποίο ο υποψήφιος της αντιπολίτευσης έβρισε μέλος του κυβερνώντος κόμματος. Ωστόσο, το σημαντικό μέγεθος της ψαλίδας και ο εορταστικός παλμός των ψηφοφόρων της Κωνσταντινούπολης καθιστούν λιγότερο πιθανή μια εκ νέου αμφισβήτηση των αποτελεσμάτων.

Η θριαμβευτική νίκη του Ιμάμογλου συνθέτει ίσως το σημαντικότερο μήνυμα υπέρ της δημοκρατίας που έχει στείλει η Τουρκική κοινωνία στον Τούρκο Πρόεδρο, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, στα 17 χρόνια που απολαμβάνει την εξουσία. Η απόφαση του Ερντογάν να πιέσει για την επανάληψη των εκλογών διαμορφώθηκε σε μία ιδιαίτερα αυτοκαταστροφική στρατηγική, καθώς έδωσε στην αντιπολίτευση την ευκαιρία να παρουσιάσει τις επαναληπτικές εκλογές ως μια δοκιμασία για την δημοκρατία της χώρας και ένα δημοψήφισμα κατά της αυξανόμενης αλαζονίας του AKP. Παράλληλα, έδωσε τρομακτική ώθηση στον πράο και μετριοπαθή Ιμάμογλου, ο οποίος πλέον αναδεικνύεται ως το ισχυρότερο στέλεχος της Τουρκικής αντιπολίτευσης. Η βιωσιμότητα της ώθησης αυτής για την Τουρκική αντιπολίτευση δεν έχει ακόμη διαλευκανθεί, ωστόσο είναι βέβαιο πως ο Τούρκος Πρόεδρος θα είναι αρκετά νευρικός για το επόμενο χρονικό διάστημα. Άλλωστε, όπως ο ίδιος είχε δηλώσει πριν αρκετά χρόνια: «όποιος κερδίσει την Κωνσταντινούπολη, κερδίζει ταυτόχρονα και την Τουρκία».

http://www.kathimerini.gr/1030443/article/epikairothta/kosmos/analysh-mhnyma-dhmokratias-h-nikh-imamogloy

Η νέα προδοσία της Κύπρου

Από
anixneuseis
-
0
Του Νίκου Ιγγλέση   https://greekattack.wordpress.com

Η Τουρκία, από τις αρχές Μαΐου, έχει εισβάλλει στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) της Κυπριακής Δημοκρατίας και πραγματοποιεί παράνομη, σύμφωνα με το διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, γεώτρηση, 37 ναυτικά μίλια δυτικά της Πάφου, με το γεωτρύπανο Φατίχ (Πορθητής). Ένα δεύτερο τουρκικό γεωτρύπανο, το Γιαβούζ (Σουλτάνος Γιαβούζ Σελίμ) , κατευθύνεται ήδη προς την κυπριακή ΑΟΖ για να πραγματοποιήσει άλλη γεώτρηση, πιθανότατα στον κόλπο της Καρπασίας. Προσοχή, τα ονόματα στα γεωτρύπανα δε δόθηκαν τυχαία, έχουν τη σημειολογία τους. Η Ελλάδα παρακολουθεί και μαζί με την Κύπρο διαμαρτύρεται με διπλωματικά μέσα αλλά δεν ενεργεί. 

Η Τουρκία δευτερευόντως ενδιαφέρεται αν θα ανακαλύψει υδρογονάνθρακες κι’ αν θα υπερασπιστεί τα οικονομικά συμφέροντα των Τουρκοκυπρίων. Το πρώτιστο ενδιαφέρον της Άγκυρας είναι να ακυρώσει de–facto την ανεξάρτητη υπόσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας την οποία θεωρεί «εκλιπούσα» και κατά συνέπεια δεν της αναγνωρίζει το δικαίωμα κυριαρχίας στην ΑΟΖ του νησιού. Η Τουρκία ισχυρίζεται ότι η ΑΟΖ της Κύπρου είναι τμήμα της υφαλοκρηπίδας της Ανατολίας η οποία συναντάει αυτές της Αιγύπτου και της Λιβύης.

Με τον τρόπο αυτό η Άγκυρα διαμηνύει στα κράτη της περιοχής, στις Μεγάλες Δυνάμεις και στις πετρελαϊκές εταιρείες ότι καμιά διευθέτηση στην Ανατολική Μεσόγειο δεν μπορεί να γίνει χωρίς τη δική της καθοριστική συμμετοχή. Επιχειρεί να επιβεβαιώσει  το ρόλο της ως ηγεμονική περιφερειακή δύναμη. Με ανάλογους ισχυρισμούς η Τουρκία αμφισβητεί την εν δυνάμει ελληνική ΑΟΖ – δεν έχουμε τολμήσει να την ανακηρύξουμε – υποστηρίζοντας ότι όλα τα ελληνικά νησιά και ιδιαίτερα το σύμπλεγμα της Μεγίστης (Καστελόριζο) κάθονται πάνω στην υφαλοκρηπίδα της Ανατολίας και κατά συνέπεια δε δικαιούνται ΑΟΖ, πέραν των χωρικών υδάτων τους. Όλα αυτά δεν έχουν καμιά νομική βάση σύμφωνα με τη διεθνή Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας. Γι’ αυτό η Τουρκία δεν έχει υπογράψει αυτήν τη Σύμβαση.

Η νέα τουρκική εισβολή – Αττίλας 3 – στην κυπριακή ΑΟΖ «νομιμοποιείται» μόνο με την προβολή αεροναυτικής ισχύος. Τα δύο γεωτρύπανα και τα δύο ερευνητικά πλοία συνοδεύονται και προστατεύονται από τουρκικές φρεγάτες και μαχητικά αεροσκάφη. Αυτό το τονίζουν σε κάθε ευκαιρία οι κυβερνητικοί παράγοντες της γείτονος, προκειμένου να τρομοκρατήσουν ακόμη περισσότερο τη φοβική ελληνική πλευρά.

Αθήνα και Λευκωσία, τελείως προβλέψιμες για την Άγκυρα, αντέδρασαν με διπλωματικές ενέργειες και προσπάθησαν να εκμαιεύσουν  δηλώσεις κυρίως από την ΕΕ και τις ΗΠΑ που να καταδικάζουν τις πειρατικές ενέργειες της τουρκικής πλευράς. Όντως στα συμπεράσματα  του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου  της ΕΕ (20-6-19) αναφέρεται μεταξύ άλλων ότι:

  • Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο εκφράζει σοβαρές ανησυχίες σχετικά με τις τρέχουσες παράνομες δραστηριότητες γεωτρήσεων της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο και εκφράζει τη λύπη του για το γεγονός ότι η Τουρκία δεν έχει ακόμη απαντήσει στις επανειλημμένες εκκλήσεις της ΕΕ να σταματήσει αυτές τις δραστηριότητες.
  • Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο υπογραμμίζει τις σοβαρές άμεσες αρνητικές επιπτώσεις που έχουν αυτές οι παράνομες ενέργειες σε ολόκληρο το φάσμα των σχέσεων ΕΕ-Τουρκίας.
  • Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο καλεί την Τουρκία να επιδείξει αυτοσυγκράτηση, να σέβεται τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κύπρου και να απέχει από τέτοιου είδους ενέργειες.
  • Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο εγκρίνει την πρόσκληση προς την Επιτροπή και την Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Εξωτερικής Δράσης να υποβάλουν χωρίς καθυστέρηση επιλογές για κατάλληλα μέτρα, συμπεριλαμβανομένων στοχευμένων μέτρων.

Πολύ λίγα, πολύ αργά. Όλη αυτή η λεκτική υποστήριξη προς την Κυπριακή Δημοκρατία δεν πρόκειται βεβαίως να σταματήσει την υλοποίηση των τουρκικών σχεδιασμών. Τα μέτρα (κυρώσεις κατά προσώπων και εταιρειών, πάγωμα συνεργασίας σε ορισμένους τομείς κλπ)  που τυχόν ληφθούν, αν ληφθούν, θα είναι πρακτικά ανώδυνα – δε θα έχουν «σιδερένια δόντια» – μπροστά στα γεωπολιτικά οφέλη της Τουρκίας που στο μεταξύ θα έχει διαμορφώσει νέα δεδομένα, μετά το έδαφος, και στη θάλασσα της Κύπρου. Μόνο πολιτικά αφελείς μπορούν να ελπίζουν ότι η «έκφραση σοβαρών ανησυχιών», η προτροπή «σεβασμού των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κύπρου» και η πρόθεση μελλοντικής εφαρμογής «στοχευμένων μέτρων» θα σταματήσουν ή έστω θα επιβραδύνουν τη νεο-οθωμανική επέλαση.

Θυμίζουμε ότι ο «πολιτικός χυλός» της ΕΕ επί 45 χρόνια ανέχεται την κατοχή του 37,5% του εδάφους ενός κράτους – μέλους της από μια τρίτη χώρα (Τουρκία) χωρίς καμιά ουσιαστική αντίδραση. Αντίθετα, με μεγάλη ευκολία, επέβαλε οικονομικές κυρώσεις στη Ρωσία για την Κριμαία και στη Βενεζουέλα για τις δημοκρατικές ελευθερίες των πολιτών της. Καθόλου τυχαία ο Αττίλας 3 εξελίσσεται όταν η Ελλάδα βρίσκεται σε προεκλογική περίοδο και η ΕΕ είναι ακέφαλη, με τις διάφορες πολιτικές φατρίες να συγκρούονται για το διαμοιρασμό  των ηγετικών πόστων (Πρόεδρος της Επιτροπής, Πρόεδρος του Συμβουλίου, Πρόεδρος του Κοινοβουλίου, Επίτροπος Εξωτερικής Πολιτικής και Άμυνας, Πρόεδρος ΕΚΤ).

Κάποιοι θα αναρωτηθούν: Τι μπορούσε να γίνει; Η μητέρα πατρίδα έχει ηθική και πολιτική υποχρέωση να υπερασπιστεί την ΑΟΖ της Κύπρου. Η Ελλάδα είναι εγγυήτρια δύναμη της Κυπριακής Δημοκρατίας και οφείλει να την υπερασπιστεί όπως ακριβώς ισχυρίζεται ότι κάνει η Τουρκία για τα συμφέροντα των Τουρκοκυπρίων. Σε διαφορετική περίπτωση καταρρέει η οποιαδήποτε αποτρεπτική αξιοπιστία του Ελληνισμού στο σύνολό του.

Το πολιτικό προσωπικό στην Αθήνα επιχειρεί να καθησυχάσει τους πολίτες λέγοντας ότι διαθέτει εγκεκριμένο επιχειρησιακό σχέδιο αντιμετώπισης μιας σοβαρής τουρκικής πρόκλησης που θα προσπαθήσει να δημιουργήσει τετελεσμένα εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας. Ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Κατρούγκαλος δήλωσε πρόσφατα: «Η Άγκυρα ούτε να διανοηθεί δεν πρέπει, να προσπαθήσει να μεταφέρει τη συμπεριφορά της σε δικά μας νερά. Εμείς έχουμε Πολεμικό Ναυτικό και έχουμε στείλει παντού τα αναγκαία σήματα ότι δεν πρέπει κανείς να διανοηθεί να έρθει στα δικά μας νερά». Ανάλογες δηλώσεις έκανε και ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας ενώ η ΝΔ και ο, συνήθως λαλίστατος, αρχηγός της Κυριάκος Μητσοτάκης «ποιούν την νήσσαν», κοινώς κάνουν την πάπια.

Τα αμείλικτα ερωτήματα είναι: Τα νερά της Κύπρου δεν είναι ελληνικά; Μήπως είναι τουρκικά; Τα αναγκαία σήματα γιατί δεν εστάλησαν εγκαίρως και για την ΑΟΖ της Κύπρου; Το Πολεμικό Ναυτικό υπερασπίζεται μόνο τον ελλαδικό χώρο ή τα συμφέροντα όλου του έθνους; Αποτελεί ή όχι προδοσία να εγκαταλείπονται οι 800.000 Ελληνοκύπριοι στις ορέξεις της Τουρκίας και τα κυρίαρχα πολιτικά κόμματα να «κρύβονται» πίσω από το γεγονός ότι η μικρή Κύπρος δε διαθέτει Πολεμικό Ναυτικό. Μήπως γι’ αυτό από την εποχή Σημίτη εγκαταλείφθηκε το «Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα»;

Τα ετεροπροσδιορισμένα κόμματα «εξουσίας» στην Αθήνα δε θέλουν να αντιληφθούν ότι μετά την κυπριακή ΑΟΖ το Φατίχ και το Γιαβούζ θα βρεθούν έξω από το Καστελόριζο, νότια της Κρήτης και στο μέσον του Αιγαίου αλλά τότε θα είναι πολύ αργά για οποιαδήποτε αποτρεπτική δράση. Το διακύβευμα δεν είναι οι υδρογονάνθρακες αλλά η ανατροπή των γεωπολιτικών δεδομένων και η μετατροπή της Ελλάδας σε δορυφόρο των Νεο-οθωμανών. Οι ελληνικές φρεγάτες και τα υποβρύχια έπρεπε να βρίσκονται στην ΑΟΖ της Κύπρου, να κάνουν επίδειξη σημαίας και να μην αφήνουν τα τουρκικά πλοία να βολτάρουν ανενόχλητα σαν να πρόκειται για δικά τους νερά. Και αυτό όχι για να γίνει πόλεμος αλλά για να μη χρειαστεί να γίνει. Μόνο μια αξιόπιστη αποτρεπτική δράση μπορεί να σταματήσει ένα αναθεωρητικό κράτος. Η Τουρκία αντιπροσωπεύει για τον Ελληνισμό μια  «απέραντη απειλή» που δεν έχει όρια, παρά μόνο αν εμείς  βάλουμε όρια.

Τα τελευταία δέκα χρόνια η Τουρκία υλοποιεί ένα τεράστιο εξοπλιστικό πρόγραμμα αναπτύσσοντας παράλληλα την εγχώρια αμυντική βιομηχανία της. Στην Ελλάδα τα μνημονιακά κόμματα επέλεξαν την παραμονή στην Ευρωζώνη, την εξυπηρέτηση του χρέους και αναπόφευκτα τον περιορισμό, μεταξύ πολλών άλλων και των αμυντικών δαπανών. Έτσι ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Ευάγγελος Αποστολάκης σε πρόσφατη τηλεοπτική συνέντευξή του δήλωσε: «Η αναλογία δυνάμεων (σ.σ. με την Τουρκία) έχει διαταραχθεί. Αυτά που ξέραμε για τους συσχετισμούς έχουν αλλάξει».

Το 2018 η Ελλάδα πλήρωσε μόνο για τόκους, όχι για χρεολύσια, του ευρω-χρέους 5,7 δις ευρώ. Μ’ αυτά τα χρήματα, ενός μόνο έτους, θα μπορούσαν να αγοραστούν, ενδεικτικά αναφέρονται, 4 γαλλικές φρεγάτες Fremm, με αντιαεροπορική άμυνα περιοχής (όχι σημείου όπως οι υπάρχουσες φρεγάτες) και τουλάχιστον 30 αμερικανικά F-35 Stealth. Από το 2010  πληρώσαμε μόνο για τόκους 77,7 δις. ευρώ. Αν μόνο το 1/3 του ποσού αυτού δινόταν τμηματικά για την αγορά οπλικών συστημάτων και την ανάπτυξη της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας η Τουρκία σήμερα «θα καθόταν στα αυγά της».

Αρκεί μια ματιά να ρίξει κανείς στο χάρτη για να αντιληφθεί ότι ο Ελληνισμός για να υπερασπιστεί το Αρχιπέλαγος και την Κύπρο χρειάζεται αεροναυτική ισχύ τουλάχιστον ίση μ’ αυτήν της επιδρομικής Τουρκίας.

Ο χρόνος επιβίωσης του έθνους τελειώνει. Ακούει κανείς; Καταλαβαίνει κανείς; Ή το μόνο που ενδιαφέρει τα κόμματα «εξουσίας» είναι η ψηφοθηρία προκειμένου να διαχειριστούν μια μικρή και εξευτελισμένη Ελλάδα;

Ο Νίκος Ιγγλέσης είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας του βιβλίου
«Στρατηγικές Επιλογές Επιβίωσης του Ελληνισμού»
που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Στοχαστής».

Η νέα προδοσία της Κύπρου

ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ: ΕΞΕΛΙΞΗ Ή ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ;

Από
anixneuseis
-
3

Αντιναύαρχος ε.α. Β. Μαρτζούκος ΠΝ (Το άρθρο δημοσιεύτηκε στη “Μακεδονία” της Κυριακής 23 Ιουνίου 2019)

Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις ιστορικά αποτελούν δυσνόητο αντικείμενο ειδικά για τρίτους παρατηρητές. Οι Τούρκοι ισχυρίζονται ότι είμαστε πολιτισμικό και φυλετικό κομμάτι τους και ότι κακώς αποσκιρτήσαμε, υπενθυμίζοντας τις «ευτυχισμένες» ημέρες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας αλλά και τις σημερινές μας ομοιότητες (κοινές λέξεις, φαγητά, χορούς, τραγούδια κ.λπ.)…. Οι ξένοι θα παρατηρούν ότι οι Έλληνες διακατέχονται από ανάμικτα συναισθήματα αγάπης και μίσους, έναντι της Τουρκίας,  που θυμίζουν λίγο από σύνδρομο της Στοκχόλμης. Οι ρίζες του φαινομένου είναι παλαιές. Από τότε που οι Βυζαντινοί άρχοντες χρησιμοποιούσαν Οθωμανούς στρατιώτες στις εμφύλιες διαμάχες τους και τα ποδηγετημένα πλήθη προτιμούσαν  το Οθωμανικό φακιόλι από την Παπική τιάρα. Μία τάξη Ελλήνων (ιδιαίτερα αυτοί με προσωπικά συμφέροντα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία) ποτέ δεν συμβιβάσθηκαν με το Δυτικότροπο νεοσύστατο ελληνικό κράτος (ούτε καν με το όνομα «Ελλάς»). Η Δύση γι αυτούς παρέμεινε απεχθής θεωρώντας ότι ο ελληνισμός όφειλε να αποτελεί μέρος πολυφυλετικών πολιτικών μορφωμάτων και να εστιάζει άλλοτε στην «καθ’ ημάς Ανατολή»  και άλλοτε στο «ομόδοξο ξανθό γένος». Έκτοτε υπάρχουν διαχρονικά Έλληνες οπαδοί της «ελληνοτουρκικής φιλίας», κάποιοι δε εξ αυτών επιχειρούν να τεκμηριώσουν επιστημονικά την σκοπιμότητα μίας «Ελληνοτουρκικής Ομοσπονδίας», αφού «Τούρκοι και Έλληνες δεν έχουν κάτι να μοιράσουν αλλά αμφότεροι χρησιμοποιούνται ως πιόνια από Μ. Δυνάμεις».

Ο ξένος σαστίζει όταν διαβάζει ότι ο κατά τα άλλα «σφαγέας» Κεμάλ επροτάθη από την Ελλάδα για Νόμπελ ειρήνης. Προβληματίζεται παρατηρώντας την επομένη των κρίσεων του 1987 και 1996 και του «casus belli», την ελληνική εμμονή να πείσει τους σκεπτικούς Ευρωπαίους για την σκοπιμότητα εντάξεως της Τουρκίας στην ΕΕ. Ο αποστασιοποιημένος  παρατηρητής θορυβείται από τους ελληνικούς βρυχηθμούς περί εθνικών δικαίων και συμφερόντων την ίδια ώρα που δηλώνεται ένα κυνικό «mea culpa» μετά την Συμφωνία στο Νταβός, μετά την σιωπηρή αποδοχή «γκρίζων ζωνών», την συνυπογραφή στην Μαδρίτη αναφορών περί ζωτικών τουρκικών συμφερόντων στο Αιγαίο, την ετοιμότητα συναινέσεως σε σχέδια «Ανάν» (εκεί έκανε ευτυχώς την ανατροπή ο αείμνηστος Τ. Παπαδόπουλος) και  την διαρκή ανοχή σε φανερές και κρυφές αντεθνικές δράσεις του τουρκικού Προξενείου Κομοτηνής. Η έκπληξη των ξένων μεγιστοποιείται όταν νυν και πρώην Έλληνες αξιωματούχοι αποκαλούν τους συμπατριώτες τους «μοναχοφάηδες», δηλώνουν ούτε λίγο ούτε πολύ ότι η Τουρκία δικαιούται όσα της επιτρέπει η μεγάλη ακτογραμμή της στην ΝΑ Μεσόγειο, διδάσκουν γεωγραφία ως προς την θέση του Καστελλόριζου παραλείποντας την πολιτική και νομική διάσταση του θέματος και συμβουλεύουν ότι μία δυσάρεστη (ή επονείδιστη) λύση θα αποτρέψει μία σύγκρουση κ.λπ..

Από τα προαναφερθέντα αναδεικνύεται η σχιζοφρενική εθνική σύγχυση και η έλλειψη Εθνικής Στρατηγικής. Η αλήθεια είναι ότι από την μάχη του Μαντζικέρτ το 1071 και εντεύθεν οι ελληνοτουρκικές σχέσεις διεξάγονται ως ένα παιγνίδι μηδενικού αθροίσματος με συγκυριακές ειρηνικές παύσεις ευφορίας και «καλής γειτονίας».

Σήμερα η Τουρκία προβάλλει ως μόνη ουσιαστική πολιτική και στρατιωτική απειλή, παρά τα γνωστά εσωτερικά της προβλήματα, αφού έχει την βούληση, το γεωπολιτικό μέγεθος και τα μέσα προκειμένου να πραγματοποιήσει τις πάγιες διεκδικήσεις της σε Αιγαίο, Θράκη, Κύπρο και ΝΑ Μεσόγειο. Προς τον σκοπό αυτό η Τουρκία χρησιμοποιεί εναλλάξ ή σε συνδυασμό ποικιλία στρατηγικών όπως ο πειθαναγκασμός, η ανακλήσιμη πρόκληση, η ελεγχόμενη πίεση, η διείσδυση, η στρατηγική περικύκλωση και τα τετελεσμένα. Όσο η Ελλάδα δεν θέτει κόκκινες γραμμές τόσο αυξάνεται το φάσμα των αδηφάγων μονομερών τουρκικών διεκδικήσεων οι οποίες ενισχύονται και από την ανισομέρεια σε δείκτες εθνικής ισχύος όπως το δημογραφικό, η αμυντική τεχνολογία, οι κρατικές δομές, το εθνικό όραμα, και το διαφαινόμενο ραγδαίο «άνοιγμα της ψαλίδας» στον στρατιωτικό συσχετισμό ισχύος. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι δαπάνες για την άμυνα ανέρχονται στα 3-3.5 δις € (εξ αυτών οι δαπάνες για εξοπλιστικά προγράμματα είναι απογοητευτικές), όταν οι τουρκικές αμυντικές δαπάνες είναι της τάξεως των $20 δις και οι ανάγκες των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων καλύπτονται κατά 65% από την εγχώρια αμυντική βιομηχανία η οποία ταυτόχρονα αποκομίζει έσοδα από πωλήσεις σε τρίτες χώρες της τάξεως των $3 δις..

Κατά την τρέχουσα περίοδο η Τουρκία αντιμετωπίζει τα δικά της προβλήματα. Το κουρδικό ζήτημα και η αμερικανική στήριξη των Κούρδων αποτελεί μείζον τουρκικό εθνικό θέμα. Το έλλειμμα Δημοκρατίας, οι πρόσφατοι οικονομικοί τριγμοί, οι επιπτώσεις του πραξικοπήματος του 2016, η κοινωνική ανισότητα και πολιτισμική ανομοιογένεια, καθώς και οι Σύροι μετανάστες επιτείνουν τις εσωτερικές προκλήσεις της χώρας αυτής. Η Τουρκία του Ερντογάν έχει επενδύσει ανεπιτυχώς στους αδελφούς Μουσουλμάνους (Αίγυπτος, Λιβύη, Σουδάν, Παλαιστίνη) και τώρα εισπράττει τα επίχειρα. Η επιλογή της όπως ενταχθεί σε κοινό άξονα με την Ρωσία, το Ιράν και το Κατάρ προκάλεσε την αντιπαλότητα σειράς Σουνιτικών Αραβικών κρατών της περιοχής και βεβαίως την ρήξη με το Ισραήλ. Η τελική επιλογή της Τουρκίας μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας (S400 – F35) όποια και να είναι θα έχει κόστος.

Παρά τα προβλήματα αυτά η Τουρκία παραμένει μία από τις ισχυρότερες χώρες της ευρύτερης περιοχής με αναθεωρητικές περιφερειακές φιλοδοξίες. Παρά τις προβλέψεις του Διεθνούς Δικαίου Θαλάσσης κρίνεται ότι η Τουρκία θα διεκδικήσει μέχρι τέλους αυτά που η ίδια αποκαλεί ζωτικά της συμφέροντα και ιδιαίτερα την συμμετοχή της στην εκμετάλλευση των υποθαλασσίων ενεργειακών κοιτασμάτων. Στο πλαίσιο αυτό οι τουρκικές προκλήσεις θα κλιμακώνονται ποικιλοτρόπως, προκαλώντας την Ελλάδα και δίχως χρήση στρατιωτικής ισχύος (σκοπιμότητα διεθνούς νομιμοποιήσεως). Εάν η Ελλάς εξαναγκασθεί να απαντήσει με περιορισμένη στρατιωτική ισχύ (π.χ. θερμό επεισόδιο), τότε η Τουρκία ενδεχομένως να εφαρμόσει έτοιμα σχέδια ταχείας δημιουργίας τετελεσμένων, αναμένοντας την παρέμβαση τρίτων προς ανακωχή και μετέπειτα διαπραγμάτευση στην οποία θα μετάσχει από θέσεως ισχύος. Βάσει του συλλογισμού αυτού η χώρα μας θα πρέπει να τελεί σε εγρήγορση, καθώς και σε εθνική και πολιτική σύμπνοια. Οι αποτρεπτικές εθνικές αντιδράσεις θα πρέπει να βασισθούν σε συνδυασμό εξωτερικής εξισορροπήσεως (υποστήριξη συμμάχων και σειράς διεθνών οργανισμών) και εθνικής αποτροπής (επίδειξη ετοιμότητος και αποφασιστικότητος των ΕΔ). Κάθε στρατιωτική μας κίνηση θα πρέπει να μην είναι αποτέλεσμα συναισθηματικής φορτίσεως ή ανακλαστικής αντιδράσεως αλλά κίνηση με ρεαλιστικά προμελετημένο τόπο, χρόνο και έκταση χρήσεως ισχύος, η οποία σε κάθε περίπτωση θα έχει προβλέψει το επόμενο βήμα του αντιπάλου και την δέουσα απάντηση.

Πέρα από τις τρέχουσες εξελίξεις η πολιτεία θα πρέπει να επενδύσει εκ νέου στον σύγχρονο εξοπλισμό των ΕΔ με συστηματικό και συνεπή τρόπο. Η σημερινή τεχνολογία καθιστά εφικτή την απόκτηση δυνατοτήτων ασυμμέτρου καταστρεπτικού αποτελέσματος (βοηθούσης και της γεωγραφίας κυρίως του Αιγαίου), σε σύντομο χρονικό διάστημα. Η επένδυση στην υψηλή αμυντική τεχνολογία πέραν του εθνικού οφέλους στον τομέα της άμυνας και ασφάλειας είναι δυνατόν να αποτελέσει πυλώνα οικονομικής αναπτύξεως ικανό να συγκρατήσει στην πατρίδα τους χιλιάδες νέων Ελλήνων επιστημόνων.

20 – Ιουνίου – 2019

Αντιναύαρχος ε.α. Β. Μαρτζούκος ΠΝ

Επίτιμος Διοικητής ΣΝΔ

Πρόεδρος ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ.

 

.

 

 

Η ρωσική εισβολή-προσάρτηση Κριμαίας και η τουρκική εισβολή-κατοχή της ΑΟΖ

Από
anixneuseis
-
1
Σάββας Ιακωβίδης

Ο Σάββας Ιακωβίδης είναι αρθρογράφος στην εφημερίδα Σημερινή.

Αφού η Τουρκία θα έχει δημιουργήσει τετελεσμένα, η ΕΕ, οι ΗΠΑ και οι εταιρείες υδρογονανθράκων θα υποδείξουν πιεστικά ότι, προς το συμφέρον όλων, η κρίση πρέπει να τερματιστεί. Άρα, οι πλευρές θα κληθούν σύντομα στο τραπέζι του διαλόγου με τουρκικούς όρους και τετελεσμένα, ώστε να συζητηθούν και να επιλυθούν ως πακέτο οι υδρογονάνθρακες, το Κυπριακό και τα Eλληνοτουρκικά

Τα συμπεράσματα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της περ. Πέμπτης και ειδικά η παρ. 17, η οποία αναφέρεται στις παράνομες δραστηριότητες της Τουρκίας στην κυπριακή και ευρωπαϊκή Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, επιβεβαιώνουν ξανά: Στην πλάστιγγα ωμών συμφερόντων, το δίκαιο και οι δηλώσεις συμπαράστασης των εταίρων μας δεν είναι τίποτε άλλο παρά λεκτική και φραστική παρηγοριά στην κατεχόμενη και απειλούμενη Κύπρο. Δεν αμφισβητούμε τις συντονισμένες προσπάθειες που η Αθήνα και η Λευκωσία κατέβαλαν για να επιτύχουν το μέγιστο. Υπάρχουν αρκετά θετικά στοιχεία, τα οποία μπορεί κανείς να διαπιστώσει μελετώντας προσεκτικά την παρ. 17 των συμπερασμάτων.

Όμως, ευθύς ανακύπτουν μερικά κρίσιμα ερωτήματα. Πρώτον, γιατί η Αθήνα και η Λευκωσία δεν αξιοποίησαν τη δύναμη του βέτο τους; Δηλ. γιατί δεν προειδοποίησαν την Τουρκία και τους εταίρους και να τους διαμηνύσουν ότι: Η χώρα του Αττίλα δεν πρόκειται να ενταχθεί στην ΕΕ όσο συνεχίζεται η κατοχή της Κύπρου και όσο δεν υλοποιεί τις κυπρογενείς υποχρεώσεις της; Δεύτερον, γιατί Αθήνα και Λευκωσία επιμένουν σε μιαν αδιέξοδη πολιτική υποστήριξης της ένταξης μιας χώρας, την οποία οι μεν εταίροι μας δεν θέλουν στις τάξεις τους, η ίδια, δε, απομακρύνεται όλο και περισσότερο προς το ακραίο Ισλάμ;

Τρίτον, γιατί Ελλάδα και Κυπριακή Δημοκρατία δεν ξεκαθάρισαν από καιρό ότι, ούτε τελωνειακή αναβάθμιση ούτε προενταξιακά κονδύλια θα δοθούν στην Τουρκία αφού με αλαζονεία και απίστευτη προκλητικότητα ποδοπατά τις κυπρογενείς και ευρωπαϊκές υποχρεώσεις της; Τέταρτον, η Τουρκία εισέβαλε, κατέκτησε και ακόμα κατέχει, διά του «Βaρβάρου», του «Πορθητή», του «Γιαβούζ» και πολεμικών πλοίων της, και ήδη τρύπησε τμήμα της κυπριακής και ευρωπαϊκής ΑΟΖ. Δηλ. η Τουρκία εισέβαλε, κατέκτησε και κατέχει τμήμα της Ευρώπης! Τι δεν κατάλαβαν ή γιατί η Αθήνα και η Λευκωσία απέτυχαν να εξηγήσουν στους εταίρους μας αυτήν την πραγματικότητα;

Τον Μάρτιο του 2014, ρωσικές δυνάμεις εισέβαλαν και κατέκτησαν την Κριμαία, η οποία στη συνέχεια προσαρτήθηκε στη ρωσική επικράτεια. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο συνήλθαν αμέσως και τάχιστα αποφάσισαν κυρώσεις και περιοριστικά μέτρα κατά προσώπων, οντοτήτων και υπηρεσιών. Προχθές Πέμπτη, η Επιτροπή και το ΕΣ «παρέτεινε έως τις 23 Ιουνίου 2020 τα περιοριστικά μέτρα που είχαν ληφθεί ως απάντηση στην παράνομη προσάρτηση της Κριμαίας και της Σεβαστούπολης από τη Ρωσία». Η Τουρκία τι έκανε κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας; Εισέβαλε, κατέκτησε και ακόμα κατέχει τμήμα της κυπριακής -και ευρωπαϊκής- ΑΟΖ της και προέβη σε παράνομη γεώτρηση δυτικά της Πάφου.

Ορθά ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, πέντε φορές κατήγγειλε ότι η Τουρκία διενήργησε νέα εισβολή στην ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας. Οργίλη απορία: Γιατί η Λευκωσία δεν ζήτησε αμέσως έκτακτη σύγκληση του Συμβουλίου Ασφαλείας αφού η Κύπρος υπέστη πολεμική επίθεση; Τι σημειώνει η παρ. 17 των συμπερασμάτων για την Κυπριακή Δημοκρατία (σε αυτά αναφέρεται ως Κύπρος); «Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο εκφράζει σοβαρές ανησυχίες σχετικά με τις τρέχουσες παράνομες δραστηριότητες γεωτρήσεων της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο».

Πού εκδηλώνονται αυτές οι «παράνομες δραστηριότητες γεωτρήσεων της Τουρκίας;». Στην κυπριακή ΑΟΖ! Γιατί δεν αναφέρεται ΡΗΤΩΣ όπως στη περίπτωση της ρωσικής εισβολής και προσάρτησης της Κριμαίας;  Από τον Μάρτιο του 2014 «η ΕΕ έχει σταδιακά επιβάλει περιοριστικά μέτρα κατά της Ρωσίας ως απάντηση σε αυτήν τη σκόπιμη αποσταθεροποίηση της Ουκρανίας». Απορία: Η τουρκική εισβολή, κατάκτηση και γεώτρηση στην κυπριακή ΑΟΖ δεν αποσταθεροποιεί όλη την Αν. Μεσόγειο; Τι απαντά το ΕΣ στην παρ. 17;

«Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο εγκρίνει την πρόσκληση προς την Επιτροπή και την EEAS (Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Εξωτερικής Δράσης – η διπλωματική υπηρεσία της ΕΕ), να υποβάλουν χωρίς καθυστέρηση επιλογές για κατάλληλα μέτρα, συμπεριλαμβανομένων των στοχευμένων μέτρων. Η ΕΕ θα συνεχίσει να παρακολουθεί εκ του σύνεγγυς τις εξελίξεις και είναι έτοιμη να ανταποκριθεί κατάλληλα και με πλήρη αλληλεγγύη προς την Κύπρο». Τι μπορεί να περιλαμβάνουν τα «στοχευμένα μέτρα» και τι σημαίνει «πλήρης αλληλεγγύη»; Ο καθείς μπορεί να τα ερμηνεύσει κατά το δοκούν. Τρία μηνύματα από τα συμπεράσματα της ΕΕ.

Πρώτον, η Λευκωσία ικανοποιείται φραστικά αλλά θα αναμένει, στους επόμενους μήνες, πιθανά «στοχευμένα μέτρα». Δεύτερον, η κατοχική Τουρκία δεν τιμωρείται με άμεσες κυρώσεις, όπως η ΕΕ έπραξε στην περίπτωση της Ρωσίας, διότι τα ευρωπαϊκά και εθνικά συμφέροντα με τη χώρα του Αττίλα είναι τεράστια. Εξάλλου, ο σουλτάνος εκβιάζει με τα 3,5 εκ. πρόσφυγες. Τρίτον, αφού η Τουρκία θα έχει δημιουργήσει τετελεσμένα, η ΕΕ, οι ΗΠΑ και οι εταιρείες υδρογονανθράκων θα υποδείξουν πιεστικά ότι, προς το συμφέρον όλων, η κρίση πρέπει να τερματιστεί. Άρα, οι πλευρές θα κληθούν σύντομα στο τραπέζι του διαλόγου με τουρκικούς όρους και τετελεσμένα, ώστε να συζητηθούν και να επιλυθούν ως πακέτο οι υδρογονάνθρακες, το Κυπριακό και τα ελληνοτουρκικά.

http://www.sigmalive.com/opinions/savvas-iakovidis/2660/i-rosiki-eisvoliprosartisi-krimaias-kai-i-tourkiki-eisvolikatoxi-tis-aoz

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗΣ- ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΘΑΝΑΤΟΥ ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ

Από
anixneuseis
-
2
Σήμερα στην πολιτική ό,τι δηλώσεις είσαι. Δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτε.
Επι δικτατορίας οι αντιστασιακές οργανώσεις και στη συνέχεια τα πολιτικά κόμματα έπρεπε να βασίζονται σε κάποια πολιτική θεωρία και πολιτικό πρόγραμμα.
Η αριστερά υποτίθεται ότι βασιζόταν, και η παραδοσιακή αριστερά βασίζεται ακόμη και σήμερα, στην πάλη των τάξεων.
Το ΠΑΚ επι δικτατορίας και το ΠΑΣΟΚ στη μεταπολίτευση βασιζόταν στην θεωρία της αντίθεσης Μητρόπολης- Περιφέρειας.
Σε παγκόσμιο επίπεδο, φυσικά.
Η αντίθεση αυτή ισχύει, ακόμη και σήμερα. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη επιχειρηματολογία για να δείξει κανείς ότι ο βορράς είναι πολύ αντίθετος του νότου και πολύ ανταγωνιστικός.
Δυστυχώς, όλα τα κόμματα της Ελλάδας απο δημιουργίας του ελληνικού κράτους είναι συγκεντρωτικά, όχι μόνο στη δομή λειτουργίας τους αλλά και στην αντίληψη που είχαν για τη λειτουργία του κράτους.
Την αντίθεση Μητρόπολης- Περιφέρειας το ΠΑΣΟΚ ενώ την υποστήριζε, θεωρητικά, σε διεθνές επίπεδο, δεν την εφήρμοσε στο εσωτερικό.
Παρόλο που ανέπτυξε μια περιφερειακή αντίληψη δεν βάσισε την κυβερνητική του πολιτική στην αντίθεση, στο εσωτερικό, μητρόπολης- περιφέρειας. Athen über alles.
Θυμάμαι τις υποσχέσεις που έδινε κάθε φορά, ακόμη και ο Ανδρέας, όταν ερχόταν στη Θεσσαλονίκη, για αναβάθμιση του υπουργείου Μακεδονίας- Θράκης. Σταματήσαμε να τον ρωτάμε όταν μια χρονιά του υπενθυμίσαμε όσα μας είπε την προηγούμενη ότι μόλις πάει στην Αθήνα θα το διευθετήσει το θέμα. Την τελευταία φορά μας είπε: δεν μπορείτε να φανταστείτε τι αντίσταση συναντώ.
Βεβαίως, αν ένας πρωθυπουργός το θελήσει αποφασιστικά μπορεί να το κάνει. Αλλά τον πιστέψαμε. Η αντίσταση είναι, πράγματι, μεγάλη.
Σήμερα στην Ελλάδα, μετά την εξάλειψη των μικρομεσαίων και, κυρίως, της μεσαίας τάξης, υπάρχουν τρείς κοινωνικές κατηγορίες.
Η a la greca αστική τάξη στην οποία βασίσθηκε ο Συριζα και δεν την άγγιξε.
Η κομματική νομενκλατούρα η οποία απολαμβάνει προνομίων.
Και, τρίτον, οι μη προνομιούχοι.Όλοι που έχουμε περιέλθει σε κάποιο επίπεδο ένδειας.
Η κύρια αντίθεση στην Ελλάδα είναι η αντίθεση Μητρόπολης- Περιφέρειας.
Αυτό δεν το αντιλαμβάνεται η περιφέρεια και το αξιοποιεί το κέντρο.
Υπάρχουν πολλά, καθημερινά, παραδείγματα.
Αν δεν ξυπνήσει η περιφέρεια να αναζητήσει δυναμικά την παρουσία της με δικό της πολιτικό φορέα, θα συνεχίσει να ζει αυτήν την υστέρηση και να υφίσταται την εκμετάλλευση του κέντρου.
Βεβαίως, τα παπαγαλάκια θα συκοφαντήσουν και την πρόταση και την προσπάθεια αν εκδηλωθεί.
Θα μιλήσουν για ακροδεξιά, και θα προσπαθήσουν να την περιγράψουν ως γραφική την πρόταση.
Αυτός είναι, άλλωστε ο ρόλος τους.
Ένας τέτοιος φορέας, θα προέτασε την περιφερειακή ανάπτυξη, την κοινωνική δικαιοσύνη, θα έδινε έμφαση στην επιχειρηματικότητα, θα ήταν ανοικτός στα διεθνή ρεύματα και την ευρωπαϊκή προσπάθεια και, βεβαίως, δεν θα είχε καμιά σχέση με αποσχιστικές κινήσεις όπως θα θελήσουν να τον συκοφαντήσουν.
Αντιθέτως, θα εργαζόταν για την ενότητα και την συντεταγμένη παρουσία στους διεθνείς θεσμούς.
Δυστυχώς, στη χώρα δεν υπάρχει κανένας πολιτικός προβληματισμός. Ούτε για το τι θέλουμε, ούτε για το που πάμε.
Κύριο χαρακτηριστικό υπανάπτυξης.

Οι πράκτορες της CIA ομολογούν ότι πλήρωσαν ΜΚΟ, Δημοσιογράφους και Πολιτικούς για να αποσιωπήσουν την σφαγή των Σέρβων

Από
anixneuseis
-
3

Από Νίκος Σίμος 22/06/2019

Παρουσίαζαν πτώματα δολοφονημένων Σέρβων ως μουσουλμάνους – θύματα Σέρβων!

Ο πρώην πράκτορας της CIA Ρόμπερτ Μπέιρ είναι συγγραφέας πολλών βιβλίων που αποκαλύπτουν τα μυστικά της υπηρεσίας, αλλά και των κυβερνήσεων του Μπιλ Κλίντον και του υιού του Τζόρτζ Μπους, του τζούνιορ.

Έχει  πολλάκις συλληφθεί και κρατηθεί. Ο Μιτ Γουόσπουρ, ένας προσωπικός του φίλος εργαζόμενος στη Γερουσία, ο οποίος του έδινε πληροφορίες, έχει δολοφονηθεί.
Ως πράκτορας της CIA ο Μπέιρ εργάστηκε στη Γιουγκοσλαβία το 1991-94 και στη Μέση Ανατολή. Από την αποχώρησή του από την υπηρεσία και μετά έχει πολλάκις κατηγορήσει την κυβέρνηση Μπους ότι προκαλούσε πολέμους για το πετρέλαιο.

Σε συνέντευξή του, ο Μπέιρ προέβη σε εκπληκτικές αποκαλύψεις:
«Στη Γιουγκοσλαβία πήγα στις 12 Ιανουαρίου 1991, με ελικόπτερο, στο Σεράγεβο. Δουλειά μας ήταν να επιτηρούμε τους υποτιθέμενους Σέρβους τρομοκράτες ώστε να μην επιτεθούν στην πόλη. Μας είχαν ενημερώσει για μια οργάνωση με την ονομασία Ανώτερη Σερβία, η οποία σχεδίαζε βομβιστικές επιθέσεις στην πόλη λόγω της επιθυμίας της Βοσνίας να αποσχιστεί από τη Γιουγκοσλαβία.

»Στην πραγματικότητα αυτή η οργάνωση ούτε καν υπήρχε. Οι επικεφαλής μας, μας έλεγαν ψέματα. Η αποστολή μας ήταν απλώς να προκαλέσουμε πανικό στους πολιτικούς στη Βοσνία, να τους πείσουμε ότι επίκειται σερβική επίθεση. Η αποστολή αυτή τελείωσε για μένα σε δύο εβδομάδες. Ανέλαβα νέα στη Σλοβενία.

Η επιχείρηση στη Βοσνία διήρκεσε έναν μήνα και είχε κωδική ονομασία Ίστινα (αλήθεια).
»Πήγα στη Σλοβενία διότι είχαμε πληροφορίες ότι σκόπευε να ανακηρύξει την ανεξαρτησία της. Διαθέσαμε μερικά εκατομμύρια δολάρια για τη χρηματοδότηση ορισμένων Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων, κομμάτων της αντιπολίτευσης και διαφόρων πολιτικών.

Πολλοί πράκτορες που διαφωνούσαν εξαφανίζονταν όταν αρνούντο να εκτελέσουν αποστολές προπαγάνδας κατά των Σέρβων. Προσωπικά είχα εκπλαγεί από τα ψέματα τα οποία μας έλεγαν οι επικεφαλής και οι πολιτικοί μας. Πολλοί πράκτορες καλλιεργούσαν την προπαγάνδα χωρίς να γνωρίζουν τι κάνουν. Ο καθένας μας γνώριζε μόνο ένα μέρος της υπόθεσης και μόνο αυτοί που δημιούργησαν την όλη υπόθεση γνώριζαν το σύνολό της, δηλαδή οι πολιτικοί.

Στόχος της προπαγάνδας ήταν να διχάσουμε τους λαούς της Γιουγκοσλαβίας ώστε να αποσχιστούν. Έπρεπε να υπάρχει ένας αποδιοπομπαίος τράγος στον οποίο θα έπεφτε το ανάθεμα. Επελέγη η Σερβία καθώς αυτή, κατά κάποιο τρόπο, είναι η διάδοχος κατάσταση της Γιουγκοσλαβίας.
Δώσαμε χρήματα στον Στίπε Μέσιτς, στον Φράνιο Τούσμαν, στον Αλί Ιζετμπέκοβιτς, σε βουλευτές και μέλη  της γιουγκοσλαβικής κυβέρνησης, σε δημοσιογράφους, σε στρατηγούς του Γιουγκοσλαβικού στρατού, ακόμα και σε ολόκληρες μονάδες.

Ο Ράντοβαν Κάραζιτς έπαιρνε χρήματα, για κάποιο διάστημα, αλλά σταμάτησε να δέχεται χρήματα όταν κατάλαβε ότι θα κατηγορηθεί για εγκλήματα πολέμου που έγιναν στη Βοσνία. Όλο αυτό κατευθυνόταν από την αμερικανική κυβέρνηση.
»Κάποιοι αξιωματούχοι της CIA έγραφαν ακόμα και τις επίσημες ανακοινώσεις που διαβάζονταν στα δελτία ειδήσεων. Στόχος ήταν η πρόκληση μίσους, εθνικισμού και προβολή της διαφορετικότητας.

»Το 1992 ήμουν ξανά στη Βοσνία με αποστολή την εκπαίδευση μονάδων του Βοσνιακού στρατού, καθώς η Βοσνία είχε μόλις ανακηρύξει την ανεξαρτησία της. Η Σρεμπρένιτσα είναι μια παραφουσκωμένη ιστορία και πολλοί άνθρωποι την έχουν αποδεχτεί. Ο αριθμός των νεκρών είναι ο ίδιος με τον αριθμό των Σέρβων και άλλων που σκοτώθηκαν, αλλά η Σρεμπρένιτσα πουλήθηκε στην πολιτική αγορά.

»Ο επικεφαλής μου, πρώην γερουσιαστής, έλεγε συνεχώς πως μερικά καθάρματα θα σταλούν στη Βοσνία. Έναν μήνα πριν την υποτιθέμενη γενοκτονία στην Σρεμπρένιτσα, μου είπε πως η πόλη θα «γίνει πρωτοσέλιδο» σε όλο τον κόσμο.

Όταν ρώτησα το γιατί μου είπε απλώς «θα δεις». Ο Βοσνιακός στρατός πήρε εντολή να επιτεθεί σε σπίτια και σε αμάχους, στους κατοίκους της Σρεμπρένιτσα. Την ίδια ώρα οι Σέρβοι δέχονταν επίθεση από την άλλη πλευρά. Προφανώς κάποιος είχε πληρωθεί για να τους υποκινήσει.
»Ένοχοι για την Σρεμπρένιτσα είναι οι Βόσνιοι, οι Σέρβοι και οι Αμερικανοί. Όλοι όμως ρίχνουν τις ευθύνες στους Σέρβους. Δυστυχώς πολλά από τα θύματα που θεωρούντο μουσουλμάνοι ήταν Σέρβοι ή άλλων εθνικοτήτων.

Πριν μερικά χρόνια, ένας φίλος πρώην πράκτορας ο οποίος τώρα εργάζεται στο ΔΝΤ μου είπε ότι η σφαγή στη Σρεμπρένιτσα ήταν προϊόν συμφωνίας αμερικανικής κυβέρνησης και Βόσνιων πολιτικών. Η πόλη θυσιάστηκε για να κερδίσουν οι ΗΠΑ μια δικαιολογία για να επιτεθούν κατά των Σέρβων.

»Είναι ξεκάθαρο πως οι άνθρωποι που προκάλεσαν τον πόλεμο και υπαγόρευσαν τους όρους της ειρήνης κατέχουν τώρα εταιρείες που εκμεταλλεύονται τον ορυκτό πλούτο των περιοχών αυτών. Απλώς υποδούλωσαν λαούς και τα παραγόμενα καταλήγουν στη Γερμανία και στις ΗΠΑ.

Αυτοί είναι οι νικητές, καθώς οι λαοί υποχρεώνονται να εισάγουν, κατόπιν από αυτούς και καθώς δεν έχουν χρήματα αναγκάζονται να δανείζονται. Αυτή είναι η ιστορία στα Βαλκάνια.

»Το Κόσοβο, για παράδειγμα, δημιουργήθηκε για δύο λόγους. Πρώτον γιατί η περιοχή είναι πλούσια σε ορυκτά και δεύτερον διότι αποτελεί στρατιωτική βάση του ΝΑΤΟ. Είναι η μεγαλύτερη Νατοϊκή βάση στην καρδιά της Ευρώπης.

»Θέλω να πω στους λαούς της Γιουγκοσλαβίας ότι πρέπει να ξεχάσουν το παρελθόν. Χειραγωγήθηκαν τότε και είναι ανόητο να υπάρχει μίσος μεταξύ τους. Πρέπει να δείξουν ότι είναι οι ισχυροί και να καταλάβουν ποιος το δημιούργησε όλο αυτό. Προσωπικά ταπεινά ζητώ συγνώμη και αυτό γιατί για καιρό δεν αποκάλυπτα τα μυστικά της CIA και του Λευκού Οίκου.

newsbomb.gr

https://hellas-now.com/oi-praktores-tis-cia-omologoyn-oti-plirosan-mko-dimosiografoys-kai-politikoys-gia-na-aposiopisoyn-tin-sfagi-ton-servon/

 

Περί θερμού επεισοδίου.

Από
anixneuseis
-
14

Του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

Όσοι τρέμουν στην ιδέα ενός θερμού επεισοδίου με την Τουρκία θα πρέπει να ησυχάσουν. Όχι, επειδή, το είπε ο κ. Τσίπρας ο οποίος ενόψει εκλογών έγινε λαλίστατος περί τα ελληνοτουρκικά, εκεί που δεν έλεγε κουβέντα. Αλλά διότι το θερμό επεισόδιο, αν γίνει, δεν θα το προκαλέσει η Τουρκία. Η Τουρκία κάνει ό,τι μπορεί εκ μέρους της. Αλλά για ένα θερμό επεισόδιο χρειάζονται δύο. Και ο έτερος, ό,τι και να συμβεί δεν θα προχωρήσει. Άρα, κίνδυνος θερμού επεισοδίου δεν υπάρχει.

Τι υπάρχει; Απίσχναση ελληνικών δικαιωμάτων στις ελληνικές θαλάσσιες ζώνες από τη μη άσκηση όσων προβλέπει το Διεθνές Δίκαιο και έμπρακτη αμφισβήτησή τους από την Τουρκία. Ελληνική υποχώρηση, αν γίνουν αποδεκτά τα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης που προτείνει η Άγκυρα. Και, βεβαίως, έμπρακτη αμφισβήτηση της ελληνικής υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο αν τουρκικό γεωτρύπανο εγκατασταθεί στα όριά της (περιοχή Καστελόριζου) και επιχειρήσει να κάνει γεώτρηση.

Βεβαίως, δεν είναι εύκολα όλα αυτά και η ελληνική πλευρά, πιστεύεται πως στην τελευταία περίπτωση θα αντιδράσει. Και μπορεί να αντιδράσει. Όχι με αναζήτηση διπλωματικής υποστήριξης αλλά έμπρακτα. Διότι αν μείνει στη διπλωματική υποστήριξη το πρόβλημα θα κλιμακωθεί.

Τι σημαίνει έμπρακτη αντίδραση; «Τσαρτσάρισμα» του τουρκικού πλοίου από τις φρεγάτες του ελληνικού ναυτικού. Συνέβη και πριν λίγους μήνες όταν  το πολεμικό ναυτικό απέτρεψε το Barbaros να εισέλθει στην ελληνική υφαλοκρηπίδα. Στην περίπτωση αυτή δεν υπάρχει άλλη λύση. Εννοείται πως οι δυνάμεις που υποστηρίζουν την Ελλάδα αυτήν την περίοδο θα αντιδράσουν και θα στείλουν τα μηνύματά τους προς την Τουρκία αλλά δεν αποκλείεται η Άγκυρα να τα αγνοήσει. Και τότε δεν υπάρχει άλλος τρόπος αντίδρασης παρά μια ναυτική, κυρίως, αντιπαράθεση.

Δυστυχώς, η δύναμη του ελληνικού στόλου διαμορφώθηκε για αντίδραση σε χώρους όπως το Αιγαίο και μια δραστηριότητα στην ανοικτή θάλασσα θα είναι δύσκολη επιχειρησιακά αλλά μέχρι το πρόβλημα να καλυφθεί δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Ούτε και να αφεθεί η Τουρκία να δημιουργήσει τετελεσμένα.

Η Ελλάδα βρίσκεται αυτήν τη στιγμή στην καλύτερη περίοδο σ ό,τι αφορά τις διεθνείς της σχέσεις για την υποστήριξη των δικαιωμάτων της στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο. Και αυτό οφείλεται στη διαχρονική πολιτική που ακολούθησαν διαφορετικές κυβερνήσεις και συνέχισε και η σημερινή. Ευτυχώς. Αν και τώρα, οι διπλωματικές προσπάθειες δεν αποδώσουν θα πρέπει να περιοριστεί η σημασία τους στους κρατικούς σχεδιασμούς. Η διπλωματία χωρίς υποστήριξη από τις Ένοπλες Δυνάμεις επιφέρει μικρά αποτελέσματα.

Η Τουρκία αυτήν τη στιγμή βρίσκεται σε ένα κομβικό σημείο της δικής της πολιτικής. Ο Ερντογάν απέτυχε και στο συριακό μέτωπο και στο κουρδικό ζήτημα. Κινδυνεύει να μείνει εκτός και από τη διανομή των ενεργειακών αποθεμάτων της Ανατολικής Μεσογείου. Θα δοκιμάσει να φτάσει στα άκρα σε βάρος της Κύπρου και της Ελλάδας επειδή θεωρεί ότι δεν θα συναντήσει προβολή σκληρής ισχύος. Θα συνεχίσει στην υλοποίηση των σχεδίων περί «Γαλάζιας Πατρίδας» μέχρι που θα συναντήσει ισχυρή αντίδραση. Από διπλωματικής πλευράς η συγκυρία είναι κατάλληλη για την Ελλάδα. Από στρατιωτικής υπάρχει μια αποφασιστικότητα και φρόνημα στον ελληνικό στρατό. Από εξοπλιστικής δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για την Ελλάδα. Αλλά δεν είναι και αμελητέος ο εξοπλισμός των Ενόπλων Δυνάμεων.

Υπάρχει και κάτι άλλο που αφορά στην Τουρκία. Βρίσκεται στο κρίσιμο σημείο να πέσει στην «Παγίδα του Θουκυδίδη». Θέλει να αυτονομηθεί σε μεγάλο βαθμό εξοπλιστικά για να αποφύγει την εξάρτηση από τις δυνάμεις που προμηθεύεται οπλισμό. Αλλά και οι ισχυρές δυνάμεις αντιλαμβάνονται πως αν η Τουρκία ξεφύγει από το σημείο αυτό αλώβητη, το παιχνίδι του ελέγχου της θα χαθεί. Δεν θα πολεμήσουν μαζί της. Αλλά σε μια σύντομης διάρκειας αντιπαράθεση με την Ελλάδα, υπάρχουν τρόποι να στείλουν τα αεροπλάνα της αλλού, από εκεί που θα προορίζονται, όπως έκαναν και με την χώρα μας το 1974 στην Κύπρο και όπως απείλησαν να  κάνουν και σε άλλες περιπτώσεις αν η κρίση κλιμακωνόταν.

Στην Κύπρο, τώρα, τα πράγματα είναι πιο δύσκολα. Η Τουρκία υλοποιεί σχέδιο. Προσπαθεί να αμφισβητήσει, εμπράκτως, την κυπριακή ΑΟΖ και να δημιουργήσει νέες καταστάσεις και στο έδαφος με όσα εξήγγειλε δια του εγκαθέτου της στα κατεχόμενα, στο θέμα της Αμμοχώστου.

Η Τουρκία έχει πάρει ισχυρά μηνύματα να σταματήσει τις παράνομες ενέργειες στην κυπριακή ΑΟΖ αλλά δείχνει να αδιαφορεί. Είναι αμφίβολο κατά πόσο θα έχουν αποτέλεσμα ακόμη και κυρώσεις σε βάρος της από την Ε.Ε.

Κυπριακή αντίδραση προβολής σκληρής ισχύος δεν μπορεί να υπάρξει και είναι αμφίβολο αν μπορεί να υπάρξει και ελληνική εδώ που έφτασαν τα πράγματα. Όλα θα εξαρτηθούν από την εξέλιξη των αμερικανοτουρκικών σχέσεων και κομβικό σημείο για την εξέλιξη αυτή είναι η συνάντηση των G-20 στην Ιαπωνία περί τα τέλη Ιουλίου. Την ίδια περίοδο λήγει και η αμερικανική προειδοποίηση προς την Άγκυρα για τους S-400.

Το αμερικανικό διπλωματικό και πολιτικό σύστημα επιμένει πως δεν μπορεί να βρεθούν μαζί οι S-400 και τα F-35. Αλλά τον τελικό λόγο τον έχει ο πρόεδρος της χώρας Ντόναλντ Τράμπ. Κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος τι θα αποφασίσει.

Προς το παρόν θα είχε, πάντως, ενδιαφέρον να υπάρξει έμπρακτη αντίδραση της Ευρωπαϊκής Ένωσης με κυρώσεις σε βάρος της Τουρκίας η οικονομία της οποίας βρίσκεται λίγα βήματα πριν το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Όλα αυτά συμβαίνουν λίγες ημέρες πριν τις ελληνικές εκλογές και από ό,τι φαίνεται θα κληθεί να τα αντιμετωπίσει μια νέα κυβέρνηση. Καλόν είναι να ετοιμάζεται.

«Δίπλα-δίπλα» να δουλεύουν τα τρυπάνια: Η Άγκυρα είτε θα προχωρήσει με δικές της γεωτρήσεις είτε το θέμα θα μπει στην ατζέντα διαπραγματεύσεων

Από
anixneuseis
-
0

Ο χάρτης με τις τουρκικές διεκδικήσεις. Πηγή τουρκικό ΥΠΕΞ

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

Όλοι θα κάνουν γεωτρήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο. Και οι εταιρείες που έχουν συμφωνίες με την Κυπριακή Δημοκρατία και δραστηριοποιούνται σε αδειοδοτημένα θαλασσοτεμάχια και η κατοχική Τουρκία που διενεργεί παράνομες έρευνες και γεωτρήσεις εντός της κυπριακής ΑΟΖ. Αυτό είναι το σκηνικό σήμερα, το οποίο στήνεται από την Άγκυρα, που είναι αποφασισμένη να προχωρήσει στην εφαρμογή των σχεδιασμών της.

  • Ξένη διπλωματική πηγή περιέγραφε την εικόνα σήμερα εκφράζοντας ανησυχία για τις συνεχιζόμενες τουρκικές προκλήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ, σημειώνοντας ειδικά την περίπτωση που οι έρευνες της Τουρκίας επεκταθούν και νοτίως του νησιού, διενεργώντας γεωτρήσεις κοντά σε αδειοδοτημένα θαλασσοτεμάχια.

Σήμερα ο σχεδιασμός αφορά την εν εξελίξει γεώτρηση 36,5 ναυτικά μίλια δυτικά της Κύπρου, που αντιμετωπίζει σοβαρά τεχνικά προβλήματα ενώ έχει σταλεί και το δεύτερο γεωτρύπανο, το «Γιαβούζ», το οποίο θα «τρυπήσει» στην περιοχή της κατεχόμενης Καρπασίας. Εκτιμάται πως στην περιοχή αυτή υπάρχουν κοιτάσματα φυσικού αερίου. Το «Μπαρμπαρός», το οποίο παραμένει στην περιοχή μας, έχει διενεργήσει σεισμικές έρευνες και στις δύο περιοχές και ως εκ τούτου έχουν όλα τα στοιχεία.

Είναι προφανές πως το καθεστώς Ερντογάν παρουσιάζεται να μην πτοείται από τις δυσκολίες, τα τεχνικά προβλήματα, τα πολιτικά εμπόδια, ακόμη και τα μέτρα που θα επεξεργασθεί η Ευρωπαϊκή Ένωση. Μέχρι πού θα φθάσει; Μέχρι τέλους. Αυτό σημαίνει πως είτε θα συνεχίσει τις γεωτρήσεις και θα αξιοποιήσει τα κοιτάσματα που θα εντοπίσει, είτε θα πιέσει για να αρχίσει ένα διάλογος-πακέτο για όλες τις «εκκρεμότητες», περιλαμβανομένου και του φυσικού αερίου. Είναι σαφές πως η Τουρκία προτιμά το δεύτερο σενάριο.

Πληροφορίες αναφέρουν πως παρασκηνιακά η Άγκυρα συντηρεί την πρόταση του 2012 για τη σύσταση κοινής επιτροπής για τους υδρογονάνθρακες, με στόχο να λαμβάνονται από κοινού αποφάσεις, από Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους. Μια πρόταση που ακούστηκε να λέγεται και κατά τις διεργασίες που υπήρξαν στην Ε.Ε., στο περιθώριο των συνόδων. Καλοθελητές να μεταφέρουν την τουρκική πρόταση, που κάθε άλλο παρά καινούργια είναι, υπήρξαν.

Συνεπώς για την τουρκική πλευρά το θέμα τίθεται ως εξής: Είτε θα προχωρήσει με δικές της γεωτρήσεις είτε το θέμα θα μπει στην ατζέντα των διαπραγματεύσεων και θα γίνει «δίκαιος διαμοιρασμός». Στο πρώτο ενδεχόμενο, είναι σαφές πως οι όποιες κινήσεις θα προκαλούν αναταράξεις.

  • Η Κυπριακή Δημοκρατία δεν κατάφερε να αποτρέψει την εισβολή στην κυπριακή ΑΟΖ. Πρώτα του «Πορθητή» και στη συνέχεια, αναμένεται τις επόμενες ημέρες στην περιοχή της Καρπασίας, του «Γιαβούζ». Μια τρίτη κίνηση, ενδεχομένως νοτίως, θα στοχεύει να αμφισβητήσει πλήρως την κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Θα επιχειρεί να αναδείξει την αδυναμία της χώρας να προστατεύσει τα δικαιώματά της.

Την ίδια ώρα, οι κινήσεις αυτές συνδυάζονται σιγά-σιγά και με προσπάθειες επιβολής νέων τετελεσμένων επί του εδάφους. Αυτό δημιουργεί περισσότερες πιέσεις στη Λευκωσία. Ίσως και περισσότερες από αυτή που αισθάνεται με τα όσα διαδραματίζονται στην κυπριακή ΑΟΖ.

Μια μεγάλη κίνηση, που δεν είναι ξεκάθαρο εάν θα προχωρήσει, είναι αυτή με την Αμμόχωστο. Τουλάχιστον δεν είναι εύκολο να προχωρήσει αμέσως καθώς χρειάζονται πολλά να γίνουν. Το ερώτημα που τίθεται είναι κατά πόσο ο Κουντρέτ Οζερσάι είχε συνεννοηθεί με την Άγκυρα πριν ανακοινώσει τη σύσταση επιτροπής ειδικών για μελέτη της κατάστασης που επικρατεί στην περίκλειστη περιοχή, καθώς και το ιδιοκτησιακό καθεστώς των περιουσιών. Πληροφορίες αναφέρουν πως όταν στο παρελθόν εγέρθηκε το θέμα στην Τουρκία, το καθεστώς Ερντογάν είχε επικαλεστεί το οικονομικό κόστος.

Είναι προφανές και από τις δηλώσεις του κατοχικού ηγέτη, Μουσταφά Ακιντζί, ο οποίος ενημερώθηκε εκ των υστέρων για την απόφαση, ότι το θέμα της Αμμοχώστου συνδέεται και με την αναγνώριση του παράνομου αεροδρομίου της κατεχόμενης Τύμπου και το άνοιγμα του λιμανιού της κατεχόμενης Αμμοχώστου (εμπόριο). Αν και ο Οζερσάι δεν έκανε λόγο ποτέ για  επιστροφή της περίκλειστης περιοχής, αλλά άνοιγμα, ενδεχομένως για εποικισμό. Σε αυτό το πλαίσιο θα πρέπει να ενταχθούν και τα όσα διαδραματίζονται στη νεκρή ζώνη όπως και στις κινήσεις εντυπωσιασμού αναφορικά με τα κατεχόμενα μαρωνίτικα χωριά.

Το μόνο όπλο αποτροπής που διαθέτει η Λευκωσία είναι εκείνο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Για αυτό και επείγει να υλοποιηθεί η απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου για επεξεργασία μέτρων και εφαρμογή τους. Μέτρα που θα πρέπει να μπορούν να υλοποιηθούν αμέσως και όχι όταν τελειώσουν οι γεωτρήσεις ενώ θα πρέπει να τα αισθάνεται η Τουρκία. Να έχει κόστος. Η Κυπριακή Δημοκρατία έχει ανοικτά κανάλια επικοινωνίας και με χώρες που έχουν συμφέροντα στην περιοχή και γίνονται συνεννοήσεις, χωρίς να σημαίνει πως είναι έτοιμες να δράσουν σε περίπτωση που η Τουρκία προχωρήσει σε περαιτέρω ενέργειες στην κυπριακή ΑΟΖ.

ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΑΓΙΠ ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

Πώς θα αντιδράσει ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν μετά το σημερινό αποτέλεσμα στις τοπικές εκλογές στην Κωνσταντινούπολη; Αυτό το ερώτημα, το οποίο απασχολεί ευρύτερα κυβερνήσεις εντός και εκτός της Ε.Ε., δύσκολα μπορεί να απαντηθεί.

  • Εάν κερδίσει, τότε, με την αλαζονεία που τον χαρακτηρίζει ενδέχεται να προχωρήσει στην εφαρμογή των σχεδιασμών του, θεωρώντας πως δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Τούτο σημαίνει έναν αλαζονικό Ερντογάν που θα συνεχίσει να τα βάζει με όλους.

Θα κινηθεί, δηλαδή, στη λογική του Ερντογάν εναντίον όλων.

  • Σε περίπτωση που θα χάσει τις εκλογές, θα χάσει ένα προπύργιο του ΑΚΡ και του ιδίου, ενδέχεται να ξεσπάσει. Όπως σημείωνε διπλωμάτης που παρακολουθεί τα τεκταινόμενα στην Τουρκία, δεν αποκλείεται σε περίπτωση ήττας ο Ερντογάν να «απασφαλίσει».

Το ανησυχητικό είναι πως στην Άγκυρα θεωρούν ως αδύνατο κρίκο την Κύπρο, κατά κύριο λόγο και γι’ αυτό και εκφράζεται ανησυχία για τον τρόπο που θα ξεσπάσει εάν για δεύτερη φορά ο ηγέτης της κατοχικής Τουρκίας ηττηθεί στην Κωνσταντινούπολη.

ΣΤΑ ΜΑΧΑΙΡΙΑ ΜΟΥΣΤΑΦΑ ΑΚΙΝΤΖΙ ΚΑΙ ΚΟΥΝΤΡΕΤ ΟΖΕΡΣΑΙ

Σε ανοικτή και συνεχή αντιπαράθεση βρίσκονται ο Μουσταφά Ακιντζί και Κουντρέτ Οζερσάι. Σύμφωνα με πληροφορίες, οι δυο αξιωματούχοι του κατοχικού καθεστώτος, βρίσκονται σε μόνιμη σύγκρουση, σε σημείο που «οι φωνές τους ακούγονται μακριά», όπως χαρακτηριστικά έχει αναφερθεί. Ο λόγος είναι οι ψευδοεκλογές του Μαρτίου 2020, για την επιλογή του ηγέτη του κατοχικού καθεστώτος. Ο Οζερσάι έχοντας την εύνοια της Άγκυρας κόβει και ράβει μόνος του, εξαγγέλλει αποφάσεις ( όπως αυτή με την Αμμόχωστο), προκαλώντας την αντίδραση του Ακιντζί, ο οποίος αισθάνεται πιέσεις από διάφορες πλευρές και την απαξίωση από την Άγκυρα. Είναι σαφές πως με βάση τα σημερινά δεδομένα αμφότεροι θα είναι διεκδικητές της ηγεσίας του ψευδοκράτους.

https://www.apopseis.com/dipla-dipla-na-doyleyoyn-ta-trypania-i-agkyra-eite-tha-prochorisei-me-dikes-tis-geotriseis-eite-to-thema-tha-mpei-stin-atzenta-diapragmateyseon/

1...2,6482,6492,650...3,033Σελίδα 2,649 από 3,033