Αρχική Blog Σελίδα 2650

Η απειλή είναι πραγματική: Μόνο ο Πούτιν -αν το θελήσει- μπορεί να σταματήσει τον Ερντογάν

0

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ.

Ο πρόεδρος της Ρωσίας, Βλαντιμίρ Πούτιν μετά την κατάθεση στεφάνου στο Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη, στη Μόσχα. EPA, SERGEI ILNITSKY

JUNE 23, 2019 123

Η απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, που κάνει λόγο για «στοχευμένα μέτρα» εναντίον της Τουρκίας για την εισβολή της κατοχικής δύναμης στη θάλασσα της Κύπρου, είναι χωρίς αμφιβολία θετική. Θα δούμε αν έχει και «δόντια», όπως λένε στη διπλωματική γλώσσα, αν θα φέρει αποτελέσματα. Παράλληλα απαιτείται μεγάλη προσοχή διότι η Βρετανία βυσσοδομεί εναντίον της Κύπρου και δυστυχώς αρχίζει να επηρεάζει και τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Έγιναν κάποια «ανάρμοστα» πράγματα τις τελευταίες μέρες από την πλευρά της Αμερικής, που δεν αρμόζουν σε όσα κάνουν η Κύπρος και η Ελλάδα για την αμερικανική υπερδύναμη. Εάν οι Εγγλέζοι επιτύχουν τον σκοπό τους, φοβάμαι πως θα αδυνατίσει η αμερικανική υποστήριξη. Και αυτό θα είναι μέγα λάθος των Ηνωμένων Πολιτειών. Διότι όταν κυριολεκτικά τους «έφτυσε» ο Ταγίπ Ερντογάν, η Αθήνα και η Λευκωσία τις στήριξαν στον ανώτατο βαθμό.

Έπρεπε να εκτιμήσουν ότι ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, που προέρχεται από την ριζοσπαστική Αριστερά, στάθηκε βράχος και η Ελλάδα έδωσε υποστήριξη όσο καμία άλλη χώρα στην περιοχή. Το ίδιο έκανε και ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Χωρίς αμφιβολία οι στιγμές είναι δύσκολες για το νησί, διότι η επιθετικότητα της Τουρκίας δείχνει και μία αποφασιστικότητα για να προχωρήσει και πέραν της γεώτρησης. Η απειλή είναι πραγματική και εάν δεν υπάρξει στήριξη από εξωτερικούς παράγοντες ο ισλαμιστής Ερντογάν δεν πρόκειται να κάνει βήμα πίσω. Δείχνει να μην υπολογίζει κανένα.

Είναι εξαιρετική η απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, αλλά απαιτείται το κάτι παραπάνω. Και αυτό δεν είναι μόνο οι κυρώσεις, που οι Ευρωπαίοι θα αναγκαστούν να τις ανακοινώσουν και να τις υλοποιήσουν. Διότι η Κύπρος είναι και ευρωπαϊκό έδαφος. Είναι ελπιδοφόρα η ανακοίνωση της υποστήριξης της πρόσκλησης για την επιβολή “κατάλληλων μέτρων” και κατά προσώπων, αλλά απέναντι από το σίδερο πρέπει να υπάρχει ατσάλι. Και η Κύπρος είναι μικρή.

Στη θάλασσα και τον αέρα δεν έχει τύχη καμία, αφού δεν διαθέτει μαχητικά αεροπλάνα και πολεμικά πλοία. Στο έδαφος τα πράγματα αλλάζουν. Μπορεί να αμυνθεί αποτελεσματικά για αρκετό καιρό. Αλλά αν συμβεί το αδιανόητο, το νησί πρέπει να υποστηριχθεί απ’ έξω. Αυτό που έχει σημασία είναι να σταματήσει η Τουρκία την επιθετικότητά της και να αποσυρθεί από την κυπριακή ΑΟΖ. Ποιες δυνάμεις θα μπορούσαν να την αποτρέψουν; – Η πρώτη δεν είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες, όπως θα ήταν μία λογική απάντηση στο ερώτημα. Είναι η Ρωσία και ο Πούτιν. Αυτό το γνωρίζουν οι πάνσοφοι του ΑΚΕΛ, που συνεχίζουν να εξυπηρετούν την Μόσχα, ξεχνώντας ότι η σημερινή Ρωσία είναι μία συντηρητική δεξιά και βαθιά χριστιανική χώρα;

Ο ηγέτης του «ξανθού γένους», λοιπόν, θα μπορούσε να σταματήσει τον Ερντογάν. Με άνεση και περισσή ευκολία. Είναι ο μόνος που έχει αυτή τη στιγμή επιρροή στον Ερντογάν. Ο Πούτιν, άντε και η Εμινέ, η σύζυγος του Τούρκου ηγέτη. Θα το πράξει; Ας μας απαντήσει ο κ. Άνδρος Κυπριανού, ο γενικός γραμματέας του ροζ «κομμουνιστικού» κόμματος της Κύπρου.

Ο Πούτιν έχει υποσχεθεί στον Ερντογάν ότι μπορεί να καλύψει το κενό της Αμερικής για την Τουρκία. Αυτό δεν μπορεί να συμβεί ποτέ… Όμως, ο Τούρκος πρόεδρος τον πιστεύει…

– Η δεύτερη δύναμη είναι η Αμερική, η οποία βρίσκεται σε μία διαρκή σύγκρουση με την Τουρκία. Ουδείς γνωρίζει που θα καταλήξει αυτή η άνευ προηγουμένου διαμάχη, η οποία έχει μολύνει τις αμερικανοτουρκικές σχέσεις σε απίστευτο βαθμό. Ο πρόεδρος της Τουρκίας δεν κρύβει τα λόγια του. Όποιος τον παρακολουθεί στενά και αναλύει τις δηλώσεις του βλέπει μία συνέπεια στο θέμα των S-400. Βεβαίως, περίπου, το ίδιο παιγνίδι έπαιξε για τον Πάστορα Άντριου Μπράνσον και στο τέλος δείλιασε και υποχώρησε μόλις οι Αμερικανοί του επέβαλαν πολύ «μαλακές» κυρώσεις.

Στο θέμα του ρωσικού συστήματος είναι τα πράγματα διαφορετικά. Πρόκειται για διακρατική συμφωνία με μία μεγάλη δύναμη, τη Ρωσία. Και δεν είναι εύκολο να ακυρωθεί από τη μία στιγμή στην άλλη. Όμως, εάν δεν ακυρωθεί -και εάν πιστέψουμε τον Λευκό Οίκο- οι «συνέπειες θα είναι οδυνηρές». Όλες οι διαρροές από την αμερικανική κυβέρνηση έχουν το ίδιο αίτημα: «Ή τους S-400 ή τα μαχητικά F-35. Όχι και τα δύο μαζί». Θα αλλάξει αυτή η θέση; Εξαιρετικά δύσκολο, αν και θα έλεγα -με βάση όλα όσα ακούμε και βλέπουμε- ότι είναι αδύνατον. Στην περίπτωση αυτή η Άγκυρα και η Ουάσιγκτον θα οδηγηθούν σε ρήξη. Άρα, για να πάμε στην περίπτωση της Κύπρου, η Αμερική δεν θα έχει καμία επιρροή επί της Τουρκίας. Αυτό σημαίνει ότι δεν θα μπορεί και να απαιτήσει τον τερματισμό των παράνομων τουρκικών ενεργειών στην κυπριακή ΑΟΖ. Και επειδή κάποιοι …ονειρεύονται, και επειδή πρέπει να είμαστε πάντα σοβαροί, δεν βλέπω να κινητοποιείται ο Έκτος Στόλος…

– Η τρίτη δύναμη είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση. Το βασικό ερώτημα είναι αυτό. Πέραν των σκληρών δηλώσεων, άντε και των κυρώσεων, τι άλλο μπορεί να πράξει για να σταματήσει την τουρκική εισβολή στην κυπριακή ΑΟΖ που είναι ταυτόχρονα και ευρωπαϊκή; Δυσκολεύομαι να απαντήσω το ερώτημα διότι θα εισέλθουμε σε συζήτηση για μία πραγματικότητα: ότι είναι μία Ένωση χωρίς δόντια και ότι η κάθε χώρα που την αποτελεί έχει τα δικά της συμφέροντα. Έτσι όμως δεν γίνεται δουλειά..

«Θα είμαστε μόνοι μας», είπε την Πέμπτη ο υπουργός Άμυνας της Ελλάδας απαντώντας στο ερώτημα για την αντιμετώπιση του τουρκικού κινδύνου. Τουλάχιστον η Ελλάδα έχει πολεμικά πλοία και μαχητικά αεροσκάφη για να αμυνθεί, αλλά και να επιτεθεί. Στην Κύπρο, 44 χρόνια μετά την εισβολή, όλες μα όλες οι κυβερνήσεις δεν φρόντισαν να θωρακίσουν το νησί.

Με τα χρήματα που χάθηκαν από το «κούρεμα» θα παίρναμε 100 και πλέον F-35, και ένα σωρό συστοιχίες Patriot. Ως παράδειγμα το καταγράφω για να καταλάβουν οι πολίτες και το μέγεθος της διαφθοράς των πολιτικών…

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Είναι πολύ καλή η απάντηση που έδωσε στους ανεγκέφαλους του ΑΚΕΛ -για να μην χρησιμοποιήσω άλλη λέξη σεβόμενος την εφημερίδα που με φιλοξενεί- για το θέμα του νομοσχεδίου που κατέθεσε ο φιλέλληνας Δημοκρατικός γερουσιαστής Ρόμπερτ Μενέντεζ μαζί με τον Ρεπουμπλικάνο συνάδελφο του Μάρκο Ρούμπιο. Γράφει και συμφωνώ: – Οι γερουσιαστές Μενέντεζ και Ρούμπιο ασφαλώς επιδιώκουν με τη πρότασή τους, πρώτα, την προώθηση των στρατηγικών συμφερόντων της χώρας τους, αλλά κάνοντας μια ανάλυση του περιεχομένου, τα θετικά σημεία προς όφελος των στρατηγικών συμφερόντων της Κύπρου αλλά και της Ελλάδας υπερτερούν κατά παρασάγγας των όποιων αρνητικών, όπως τα βλέπει το ΑΚΕΛ, για τα οποία υπερβάλλει με τα επιχειρήματά του. Για το θέμα αυτό, το ΑΚΕΛ δεν σκέφτεται κυπριακά, όπως θα έπρεπε, αλλά διεθνιστικά. Με αποτέλεσμα να εξυπηρετεί -άθελά του ελπίζω- ξένες δυνάμεις και όχι τα συμφέροντα της Κύπρου. Υπενθυμίζω ότι η Τουρκία πληρώνει χιλιάδες των χιλιάδων για να «σκοτώσει» το σχέδιο νόμου. Είναι σίγουρο ότι δεν θα τα καταφέρει. Την Τρίτη θα πάρει ψήφο εμπιστοσύνης από την Επιτροπή Διεθνών Σχέσεων της Γερουσίας και μετά θα σταλεί στην Ολομέλεια του σώματος. Έγινε καλή δουλειά από την Ομογένεια -ειδικά από τους ακτιβιστές του HALC- και τα πράγματα είναι καλά. Όλες οι πληροφορίες που φτάνουν στο HALC αναφέρουν ότι η υποστήριξη των γερουσιαστών και των δύο κομμάτων θα είναι ισχυρή. Μακάρι. Διότι η Κύπρος και η Ελλάδα θα εισέλθουν στο «κλαμπ» των ισχυρών. Η Ρωσία έχει επίσης τα συμφέροντά της. Αλλά αυτά ταυτίζονται δυστυχώς με την κατοχική δύναμη. Είναι μία επιλογή του Βλαντιμίρ Πούτιν, που το ΑΚΕΛ δεν έκανε τίποτα για να αλλάξει…

Πηγή: Η απειλή είναι πραγματική: Μόνο ο Πούτιν -αν το θελήσει- μπορεί να σταματήσει τον Ερντογάν https://hellasjournal.com/2019/06/i-apeili-einai-pragmatiki-mono-o-poytin-an-to-thelisei-mporei-na-stamatisei-ton-erntogan/

World hydrography day

0

Πανεπιστημιακό άσυλο για ποιους;

1
 ΜΑΡΙΑ ΚΑΤΣΟΥΝΑΚΗ “Καθημερινή”

Υπήρξαν εποχές, μέχρι πολύ πρόσφατα, που όποιος εκστόμιζε την ανάγκη «κατάργησης του πανεπιστημιακού ασύλου», ή έστω την υπονοούσε, ταυτιζόταν με τις πιο σκοτεινές εποχές της πολιτικής ζωής του τόπου. Η πρόταση αυτή ισοδυναμούσε σχεδόν με κατάλυση της δημοκρατίας. Τις τελευταίες ημέρες ο πρόεδρος της Ν.Δ. δεν σταματάει να επαναλαμβάνει ότι ένα από τα πρώτα μέτρα που θα λάβει ως κυβέρνηση, εφόσον εκλεγεί, είναι η «άμεση κατάργηση του ασύλου» ώστε «τα δημόσια πανεπιστήμια, από χώροι ανομίας, να γίνουν ξανά κύτταρα γνώσης και έρευνας». Το συμπεριέλαβε και χθες σε έναν από τους 16 βασικούς άξονες του σχεδίου της Ν.Δ. που παρουσίασε. Μάλιστα, το ανέφερε στον άξονα για την «ασφάλεια» και όχι για την «Παιδεία».

Και παρά τις συνεχείς υπομνήσεις, όχι μόνον τηρείται απόλυτη σιγή από το αρμόδιο υπουργείο, δεν ακούγεται καμιά αξιοσημείωτη αντίδραση από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, αλλά οι ενδείξεις είναι ότι η κοινωνία το υποδέχεται με ανακούφιση. Οχι μόνον οι ψηφοφόροι της Ν.Δ. Υπάρχει, λες, μια σιωπηρή συναίνεση, από το μεγαλύτερο μέρος των πολιτών. Η αποδοχή του αυτονόητου, ότι η ομαλή λειτουργία των πανεπιστημίων δεν έχει ιδεολογικό πρόσημο. Αποχρωματίστηκε μέσα από δεκάδες περιστατικά, περισσότερο ή λιγότερο σοβαρά, άσκησης βίας και αυθαιρεσίας από ομάδες φοιτητών και μη, που συναντούσαν την ανοχή της κυβέρνησης και τον φόβο των καθηγητών (πλην ορισμένων φωτεινών εξαιρέσεων). Χθες η «Κ» δημοσίευσε την απειλητική επιστολή που έλαβε η καθηγήτρια Ιστορίας του ΕΚΠΑ Μαρία Ευθυμίου, από τον αναρχικό/αντιεξουσιαστικό χώρο (όπως αυτοπροσδιορίζεται), γιατί, όπως ισχυρίζονται οι αποστολείς, «η κ. Ευθυμίου θέλει ένα πανεπιστήμιο χωρίς αγώνες, χωρίς αντίσταση, χωρίς στέκια, αναρχικούς και “βρόμικους” τοίχους. Ενα πανεπιστήμιο, το οποίο θα λειτουργεί “εύρυθμα” ως ναός της “αντικειμενικής” γνώσης του διδάσκοντος» κ.λπ., κ.λπ.

Η κατάργηση του ασύλου προφανώς δεν μπορεί να καταργήσει και την ιδεολογική αρτηριοσκλήρυνση, τη γραφικότητα ή οποιαδήποτε αντίληψη του «ό,τι να ’ναι». Μπορεί όμως να δώσει το μήνυμα ότι η ασυδοσία τελειώνει γιατί δεν είναι πια ανεκτή από την ίδια την κοινωνία. Κούρασε. Δεν είναι μόνο διαλυτική και μερικές φορές εξαιρετικά επικίνδυνη, είναι και ένα ριζωμένο απολίθωμα το οποίο βοηθάει τους ιδιοτελείς και ανεπαρκείς να έχουν θέση και ρόλο. Ακόμη και ανάμεσα στους ίδιους τους πανεπιστημιακούς.

Το μήνυμα τού «φτάνει πια» το στέλνει η αποκαμωμένη κοινωνία. Ο κ. Μητσοτάκης το συνέλαβε και ανέλαβε να το μεταφράσει.

http://www.kathimerini.gr/1030290/opinion/epikairothta/politikh/panepisthmiako-asylo-gia-poioys

«Το αίσθημα της αδικίας εναντίον του Ekrem Imamoglu μάλλον θα του δώσει τη νίκη στην Κωνσταντινούπολη»

1

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]   www.kalkis.eu

Αυτό πηγάζει από το ρεπορτάζ από την Κωνσταντινούπολη στον ηλεκτρονικό Le Monde της Marie Jégo στις 20-6-2019. Εκθειάζει την δημαρχιακή θητεία του Ιμάμογλου στον περιφερειακό Δήμο Beylikdüzü στο πολυπληθές πολεοδομικό συγκρότημα της Πόλης. Μάλιστα αναφέρει χαρακτηριστικά «το βάδισμα υπό σκιάν είναι εφικτό στο Beylikdüzü, έναν συνοικισμό της ευρωπαϊκής πλευράς της Κωνσταντινούπολης, όπου ο εν λόγω δήμος, ευαίσθητος με την οικολογία, έχει κατασκευάσει έκταση 600.000 τετραγωνικών μέτρων πρασίνου σε πέντε χρόνια, κάτι που σπανίζει μέσα  στο κωνσταντινοπολίτικο τοπίο, το οποίο κυριαρχείται από το μπετόν». «Με τα σιντριβάνια, τα πάρκα του, τις καθαρές και σκιερές λεωφόρους του, το Beylikdüzü είναι η πολιτική carte visite του Ekrem Imamoglu, υποψηφίου Δημάρχου της Κωνσταντινούπολης στις επαναληπτικές δημοτικές εκλογές την Κυριακή 23 Ιουνίου 2019. Αυτός ο 49χρονος επιχειρηματίας, πατέρας τριών παιδιών, ήταν Δήμαρχος του δήμου Beylikdüzü από το 2014 έως το 2019 με τη σημαία του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος» (CHP, Κεμαλιστές, ας το κρατήσουμε αυτό εμείς οι Πόντιοι ως σημείο αναφοράς). Η θητεία του δεν πέρασε απαρατήρητη. «Περισσότερο πράσινο, περισσότερες παρεχόμενες υπηρεσίες στους δημότες κι ένας συμπαθητικός άνθρωπος, προσηνής σε όλους», αυτό είναι το προφίλ του ανδρός στον κόσμο. Ο εν λόγω δήμος θεωρείται από τους κατοίκους του ως το μοντέλο, το πρότυπο, του τι θα μπορούσε να επιτύχει ο Ιμάμογλου σε ολόκληρη την μεγαλούπολη του Βοσπόρου, εάν κέρδιζε τις εκλογές σε δυο μέρες από σήμερα.

Βρισκόμενο βορειοδυτικά της Θάλασσας του Μαρμαρά, το Beylikdüzü απεικονίζει την απίστευτη δημογραφική έκρηξη που συνέβη στην Κωνσταντινούπολη τα τελευταία χρόνια. Το 2008, η περιοχή είχε 185.000 κατοίκους. Τώρα έχουν φτάσει τις 350.000. Ήδη από το 2010, όταν ο οικοδομικός κλάδος παρουσίαζε άνοδο και οι ρυθμοί ανάπτυξης της τουρκικής οικονομίας ήταν «κινεζικοί», πολλές οικογένειες της μεσαίας τουρκικής τάξης γοητεύθηκαν από τις νέες οικοδομές και το εξαιρετικά χαμηλό ποσοστό εγκληματικότητας, όπως αναφέρει η  Marie Jégo. Έκτοτε, ο κατασκευαστικός ρυθμός έχει επιβραδυνθεί. Κάτω από την επίδραση της τωρινής οικονομικής ύφεσης, η ζήτηση κατοικιών έχει μαραθεί, ο οικοδομικός κλάδος που είναι υπερχρεωμένος, δεν έχει ξανακερδίσει το δυναμισμό του. Παρά ταύτα, το Beylikdüzü συνεχίζει να προσελκύει κατοίκους. «Κάθε χρόνο περίπου 15.000 άνθρωποι εγκαθίστανται εκεί», αναφέρει ο Mehmet Murat Calik, ο σημερινός δήμαρχος που εκλέχθηκε πρόσφατα με το κόμμα των Κεμαλιστών CHP και που συνεργάστηκε για πολλά χρόνια με τον Ekrem Imamoglu.

Άγνωστος στο ευρύ κοινό τον Ιανουάριο του 2019, ο Ekrem Imamoglu επιβλήθηκε μέσα σε λίγους μήνες ως η ελπίδα της τουρκικής πολιτικής σκηνής. Η ήρεμη  συμπεριφορά του, ο ενοποιητικός του τόνος στην τηλεοπτική οθόνη κατά τις δημοτικές εκλογές της 31ης Μαρτίου στην Κωνσταντινούπολη αποτέλεσαν την έκπληξη όλων, όταν ξεπέρασε με βραχεία κεφαλή των 13.000 ψήφων τον αντίπαλό του Binali Yildirim,  πρώην πρωθυπουργό και κολλητό του Ερντογάν.

«Πέρα από την νίκη σε έναν Δήμο, πρόκειται για έναν αγώνα για τον εκδημοκρατισμό της Τουρκίας», επαναλαμβάνει ο Ιμάμογλου στις ομιλίες του, του οποίου η δημοτικότητα αυξάνεται, όπως αποδεικνύεται από την εξέλιξη του λογαριασμού του στο Twitter. Από 350 000 ακολούθους που ήταν στα τέλη Μαρτίου 2019 σε 2,6 εκατομμύρια σήμερα. Επιπλέον την Τετάρτη 19-6-2019, το ινστιτούτο δημοσκοπήσεων Konda του πίστωνε με 9% διαφορά από τον Binali Yildirim. Μάλιστα ήταν τέτοια η απελπισία του Ερντογάν, που την ίδια μέρα έφτασε στο σημείο να συγκρίνει τον Ιμάμογλου με τον Αιγύπτιο Πρόεδρο Αλ-Σίσι, δηλαδή το  μαύρο του πρόβατο. «Την προσεχή Κυριακή θα έχετε να επιλέξετε μεταξύ του Σίσι και του Μπιναλί Γιλντερίμ», δήλωσε συγκεκριμένα στους υποστηρικτές του στο Sançaktepe, μια περιοχή στην ασιατική πλευρά της Κωνσταντινούπολης.

Η αναρρίχηση του Ekrem Imamoglu αποτελεί παράγοντα υψηλού κινδύνου για τον Ερντογάν, ο οποίος συνδέθηκε με την «παγκόσμια πόλη» όπου γεννήθηκε και την κατέστησε το εφαλτήριο της ασταμάτητης πολιτικής του καριέρας. Η οποία  ξεκίνησε κατά την εκλογή του ως δημάρχου της Κωνσταντινούπολης με θητεία που διήρκεσε από το 1994 έως το 1998. Αν ο Ekrem Imamoglu κερδίσει στις 23 Ιουνίου, θα είναι επικεφαλής της πλουσιότερης πόλης (η οποία παράγει το ένα τρίτο του τουρκικού ΑΕΠ) και της πιο πυκνοκατοικημένης της Τουρκίας (με 16 εκατομμύρια κατοίκους). Θα φαίνεται να ακολουθεί τα χνάρια του Ερντογάν. Εκτός και αν το κόμμα AKP του Ερντογάν, που θα έχει την πλειοψηφία στο δημοτικό συμβούλιο της Κωνσταντινούπολης, του τρυπήσει αύριο τα αυτοδιοικητικά λάστιχα (στην κεκαλυμμένη δικτατορία του Ερντογάν οι δημοτικές εκλογές της 31ης Μαρτίου ακυρώθηκαν μόνο για τον Δήμαρχο κι όχι και για τους δημοτικούς Συμβούλους), όπως έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ με την απλή δόλια αναλογική στους Δήμους και τις Περιφέρειες, όπου πάρα πολλοί άρχοντες δεν θα έχουν την πλειοψηφία για διοικήσουν.

Παραζαλισμένοι από την αυξανόμενη δημοτικότητα του Ιμάμογλου, οι αξιωματούχοι του AKP και τα ελεγχόμενα από τον Ερντογάν μέσα μαζικής ενημέρωσης επιδιώκουν να τον δυσφημίσουν πάση θυσία. Άλλοτε τον  περιγράφουν ως τρομοκράτη, άλλοτε ως έναν «Πόντιο», δηλαδή έναν «έλληνα Πόντιο» από την ακτή της Μαύρης Θάλασσας. «Είναι λάθος», διαβεβαίωσε την Marie Jégo ο Sabri ιδιοκτήτης ενός υπαίθριου τεϊοπωλείου. «Ο παππούς του, ο Ekrem Bey [τιμητικός τίτλος], ήταν ήρωας του πολέμου της ανεξαρτησίας. Η  οικογένειά του είναι πράγματι από την Τραπεζούντα, αλλά δεν έχουν καμία ελληνική προέλευση». «Οι Έλληνες λένε ότι έχουν. Τίποτα όμως δεν είναι σίγουρο. Είναι στο χέρι του να αποδείξει ότι η ψυχή του, η καρδιά του και η εξυπνάδα του ανήκουν  στο τουρκικό έθνος», δήλωσε πρόσφατα από την πλευρά του ο Nurettin Canikli, αντιπρόεδρος του κόμματος του Ερντογάν.

Ο Sabri όμως δεν εκτιμά αυτήν την δυσφήμιση. «Είναι αντιπαραγωγικό. Προκαλεί στον κόσμο μεγαλύτερη επιθυμία να ψηφίσουν οι άνθρωποι τον Ιμάμογλου. Τον βλέπουν ως θύμα αδικίας. Αυτή είναι η περίπτωσή του». «Θα τον ψηφίσω στις 23 Ιουνίου. Στις προηγούμενες εκλογές, στις 31 Μαρτίου, ψήφισα τον Yildirim, τον οποίο θεωρούσα πιο ισχυρό ως πρώην πρωθυπουργό, ενώ η γυναίκα μου ψήφισε το Imamoglu. Όταν ακυρώθηκε η εκλογή του, αυτό μου προκάλεσε αηδία …». Την ίδια αδικία επισημαίνει στην Marie Jégo και η 21χρονη μαθητευόμενη λογίστρια Esra. «Στο σπίτι, ψηφίζουμε το ΑΚΡ. Αυτό έκανα κατά τη διάρκεια των προεδρικών εκλογών στις 24 Ιουνίου 2018 και ξανά στις 31 Μαρτίου 2019. Αυτή τη φορά όμως, δεν ξέρω», είπε.

Ο γράφων αναμένει τα αποτελέσματα της Κυριακής κι εύχεται πολιτικά να ξαναχάσει, και με διαφορά, ο νταής Ερντογάν. Τούτο όμως δεν σημαίνει ότι λησμόνησε την Γενοκτονία των Ποντίων από τον Κεμάλ Αττατούρκ και ότι κλείνει τα αφτιά του στην τωρινή ανθελληνική ρητορική των Κεμαλιστών στους οποίους ανήκει ο αμφιλεγόμενος Πόντιος Ιμάμογλου.

Εδώ δεν ισχύει το αλαζονικό «ας είναι Πόντιος, κι ας έχει μόνο ένα μάτι» (ας εν Πόντιος, κι ας εχ έναν ομάτ).

 

 

 

 

 

 

Και αν είσαι ο Αγγελής;

5

Ρέα Βιτάλη 21 ΙΟΥΝΙΟΥ 2019, 14:00

Ο άνθρωπος αντιμέτωπος με το «σύστημα», σπάει. Ενίοτε, μακάρι, ανασυντίθεται. Αν αντέξει. Δείτε το πρόσωπο πίσω από τις καταγγελίες για τους χειρισμούς στη διερεύνηση της υπόθεσης Novartis. Τον άνθρωπο απέναντι στο σύστημα. Πώς θα προτάξεις συνείδηση στον άγριο χορό των ασυνείδητων;

«Κατά την πρωία που μετέβην προς διενέργεια συγκεκριμένης υπηρεσιακής πράξεως στην “Εισαγγελέα διαφθοράς” συνοδευόμενος από τρίτο πρόσωπο, βρήκα νεαρό άτομο, που όπως μου γνωστοποίησε ήταν ο γιος της εκεί ευρισκόμενης γραμματέως και που “ήταν μέσα στον υπολογιστή και έπαιζε” όπως μου είπε.

Είναι ευνόητο όμως ότι, ο εν λόγω νεαρός είχε πρόσβαση σε όλα τα στοιχεία του Αρχείου, αφού αυτό τηρείται χωρίς καμία ασφάλεια και σε μορφή απλού WORD, με αποτέλεσμα να είναι δυνατή η ανά πάσα στιγμή τροποποίηση, των τηρουμένων στοιχείων.

Αφού σήκωσα το νεαρό από την καρέκλα, διερεύνησα τις σχετικές εγγραφές για την υπόθεση Novartis. Τις “αταξίες και ακαταλαβίστικες ενέργειες” που διαπίστωσα, τις αντέγραψα σε στικάκι και τις ανέφερα γραπτώς στις σελίδες 11 έως 14 της από 21-2-2019 αναφοράς μου προς την κα Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου.

Είναι λοιπόν πλέον ή βέβαιον ότι, τις σελίδες αυτές της αναφοράς μου θέλουν να ακυρώσουν, όσοι προσπαθούν να θεμελιώσουν δήθεν ποινική ευθύνη μου από την “παράνομη αντιγραφή του Αρχείου της κας Τουλουπάκη”. Όσον για τον φόβο που διακατέχει κάποιους, υποψιαζόμενοι ότι, ενδεχομένως να ερεύνησα και υποθέσεις, που έχουν τεθεί στο Αρχείο και την αιτιολογία αυτών, όπως προφορικώς ενημέρωσα και την κα Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου “καλό είναι να επανεξεταστεί η αιτιολογία όσων υποθέσεων τέθηκαν στο Αρχείο”».

Τόσο ψύχραιμες λέξεις που χρησιμοποιεί ο αντιεισαγγελέας του Αρείου Πάγου, καλοδιαλεγμένες μία μία, επιτρέψτε μου, σχεδόν «έντρομα επιλεγμένες» στο πιο «ακριβώς» που υπάρχει. Όμως, διαβάστε πίσω από τις λέξεις, αγαπητοί αναγνώστες. Μυρίστε τον ανθρώπινο οργανισμό. Ακούστε χτύπους καρδιάς, γρήγορη ανάσα, αδιέξοδο. Δείτε αγγεία να σπάνε. Δείτε υγεία να τρεμοπαίζει. Δείτε την όποια εσωτερική συνοχή να σπάει. Η Θέμις στα λασπόνερα (τώρα και διεθνώς).

Ο άνθρωπος αντιμέτωπος με το «σύστημα», σπάει. Ενίοτε, μακάρι ανασυντίθεται. Αν αντέξει. Θα αντέξει; Η μοναξιά στο απόλυτο. Κυκλωμένος, περικυκλωμένος, ακίνητος-άγαλμα και σε αντίστιξη το μυαλό σου-φόρμουλα. Πού πας; Πώς έμπλεξες, πώς ξεμπλέκεις; Πώς συνεχίζεις το καθήκον, όταν γύρω σου γίνεται της πουτάνας! Πώς θα κλείσει τα μάτια η ψυχή σου, στο «ποιο το νόημα»; Πώς θα προτάξεις συνείδηση στον άγριο χορό των ασυνείδητων; Κάντε το δικό σας. Κάθε υπηρεσία και ένας Ρασπούτιν να κινεί νήματα. Μέχρι πού μπορεί να φτάσει; Σε ποιον δίνει αναφορά; Ποιος είναι πίσω του; Ποιος στο πλάι του; Πώς καταφέρνει πάντα και επιβιώνει; Κι αν είσαι ο Ιωάννης Αγγελής της ιστορίας; Εν προκειμένω, ο Ιωάννης Αγγελής, αντιεισαγγελέας του Αρείου Πάγου; Η σκηνοθεσία σπουδαία. Επελέγη να είναι νύχτα. Ταιριάζει το μυστήριο στην νύχτα. Τα φώτα που άναβαν απότομα στο σκοτάδι έμοιαζαν με ανακριτικούς φακούς. Ο ένας μετά τον άλλον κατέφθαναν με γοργό βήμα, λες και είχαν τσακώσει στα πράσα κάτι και δεν άντεχαν ύπνο και έσπευδαν στον μεγάλο αρχηγό να συνεννοηθούν.

Ο ένας άνδρας, που ταίριαζε η μορφή του στο σκηνικό μυστηρίου ταινίας θρίλερ, καθώς το κεφάλι του έφευγε πιο μπροστά από το σώμα του, τόνισε: «Το μεγαλύτερο σκάνδαλο από ιδρύσεως ελληνικού κράτους». Ουουου φύσηξε ο αέρας και φύλλα έπεσαν αυτόματα στο κήπο και έσβησαν οι προβολείς και νύχτα έπεσε βαριά. Από την επομένη, ένα χέρι με άσπρο γάντι έμοιαζε με μαεστρία ταχυδακτυλουργού να βγάζει λαγούς από καπέλα. «Μέχρι και τον Πικραμμένο, ημερών Πρωθυπουργό, πρόσθεσαν στην λίστα», συχνά αναφέρουμε. Τι πλεονεξία ενόχων! Και έσπασε ο αξιοπρεπής κ. Πικραμμένος στο βήμα της Βουλής και συμπονέσαμε. Αιώνια συμπονετικοί! Κι αν δεν τον είχαν τοποθετήσει στη λίστα; Θα πήγαιναν οι άλλοι άκλαυτοι; Θα ήταν OΚ; Δεν είναι τραγικά ανησυχητικά αυτό; Κι αν ένας άνθρωπος ξεπεταχτεί κατηγορούμενος… Αν εγώ αύριο; Δικαιούμαι να νοιώθω ήσυχη ως πολίτης κράτους-κράτους και δικαιοσύνης-δικαιοσύνης ή να άγχομαι για εξεύρεση λύσης μέσω συμπόνιας εξ αντανακλάσεως κάποιου Πικραμμένου;

Aραγε θα είχαμε την ψυχραιμία να μελετήσουμε στοιχεία; Σε άλλων τη θητεία οι δείκτες πέταγαν, σε άλλων βυθιζόταν. Oλοι ένα και το αυτό; Βεβαίως. Μάζα, πολτός. Συμφέρει ο πολτός. Υπήρξε σκάνδαλο Novartis διεθνώς; Αφορούσε κυρίως γιατρούς; Πού οι γιατροί; Α ρε μπαγάσα γιατρέ! Είναι ο γιατρός το απόλυτο όπλο για να κατακλύσει το «χ» φάρμακο την «αγορά» των αρρώστων έναντι ενός άλλου; «Η αγορά των αρρώστων»….Πώς το ακούς; Μπορεί να παιχτούν μέχρι και τραγικά παιχνίδια με ανθρώπους; Μπορεί, ας πούμε ακραία, μέχρι και να αναγράφεις φάρμακο χωρίς αρρώστια προκειμένου να πιάσεις «δώρο»; Γιατί όχι; Αυτά δεν θελήσαμε να συζητηθούν.

Εκείνη τη νύχτα αποφασίσαμε να πετάξουμε στα πλήθη «πιασάρικα πράγματα». Κάπως όπως λένε οι φθηνοί -που δεν μπορούν έτσι κι αλλιώς να πράξουν τίποτα εκτός φθήνιας- «Αυτά θέλει ο κόσμος». Εκείνη τη νύχτα, την πιο φθηνή νύχτα από ιδρύσεως Ελληνικού Κράτους (όπως όλα δείχνουν) οι άρχοντες ενήργησαν ως «Αυτά θέλει ο κόσμος» προκειμένου να μείνουν στις βασιλικές θέσεις τους στο διηνεκές. Μοιάζει ότι ενεργούσαν καθεστωτικά. Πόσο ξυστά περάσαμε από βράχια; Πόσες φορές; Ξεπετάμε μια βρώμικη ιστορία χωρίς να μελετάμε ανθρώπους πίσω της. Ούτε ξέρω πόσες και πόσες φορές έχω διαβάσει την ανακοίνωση-εξώδικο του αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ιωάννη Αγγελή, με την οποία καλούσε να καταθέσουν για την υπόθεση Novartis η Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, ο υπουργός Μιχάλης Καλογήρου και οι εισαγγελείς Διαφθοράς.

Ο κ. Αγγελής έκανε λόγο για σωρεία παραβάσεων στις έρευνες, για εμπλοκή πολιτικών προσώπων, για διαδικασίες «fast track» πολιτικών αντιπάλων… Τα ακούμε αδιάφορα, μπερδεμένα. Κι αν είσαι Ιωάννης Αγγελής; Σε κάθε απόσπασμα του εξωδίκου του κ. Αγγελή με τινάζει ένα «βοήθεια!». Το ακούμε; Θα ασχοληθούμε; «Από κοινού με την κα Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κα Ξένη Δημητρίου είχαμε ενημερώσει τον κ. υπουργό Δικαιοσύνης σχετικά με “τον δικονομικώς στραβό δρόμο” που είχε λάβει η ανακριτική πορεία της υπόθεσης….αλλά και για το εν γένει “αλαλούμ”, που επικρατούσε στην λεγόμενη “Εισαγγελία καταπολέμησης διαφθοράς ”….».

Πιο κάτω: «Υπέβαλα την παραίτησή μου τονίζοντας προς κάθε κατεύθυνση ότι “εγώ δεν πρόκειται να πάω φυλακή, φορτώνοντας μου τα λάθη της έρευνας Novartis”. Σημειωτέον δε ότι στον χώρο της ανώτατης δικαιοσύνης, όλοι γνωρίζουν ποιος κρύβεται πίσω από το όνομα Ρασπούτιν, πλην όμως φοβούνται να τον κατονομάσουν για ευνόητους λόγους», «Ενδεικτικώς ανέφερα για τις εκκρεμότητες από τα έτη 2013 (έτος ιδρύσεως της Εισαγγελίας διαφθοράς) μέχρι το 2018 και ότι (κατά λέξη) “…οι ασχολούμενοι με την έρευνα εισαγγελείς διαφθοράς διέπραξαν λάθη και σφάλματα ανακριτικής τακτικής, για τα οποία κατά την άποψή μου πρέπει να ελεγχθούν πειθαρχικώς”»…

Διαβάστε μερικά: «Η μη αναγραφή αριθμού πρωτοκόλλου στα εισερχόμενα έγγραφα των Αμερικάνικων Αρχών, γεγονός που επιτρέπει την “προσθαφαίρεση” εγγράφων»… Η μη συνέχιση της νόμιμης Δικαστικής Συνδρομής και η χωρίς λόγο και αιτία παύση (ουδέποτε ζητήθηκαν νομοτύπως οι καταθέσεις των μαρτύρων ενώπιον της Αμερικάνικης δικαιοσύνης)… Αποφασίστηκε η κατάτμηση της δικογραφίας και η τμηματική αυτής εξέταση, αφού κάτι τέτοιο αποδυναμώνει τη συγκέντρωση των αποδεικτικών στοιχείων… Η γνωστοποίηση των στοιχείων στον τύπο από όπου και εγώ ελάμβανα γνώση, για την πορεία της δικογραφίας.

Και καταλήγουμε: «Από ό,τι γνωρίζω οι καταγγελίες μου ουδόλως ερευνήθηκαν από την κα Εισαγγελέα Αρείου Πάγου, τέθηκαν δε στο Αρχείο, όπου παρέμειναν για πέντε περίπου μήνες και θα παρέμεναν στον αιώνα τον άπαντα, εάν δεν ερχόταν ένα δημοσίευμα εφημερίδας να ταράξει τον μακάριο ύπνο τους». Και κρεσέντο: «Ταυτόχρονα δε, οι πρωταρχικώς υπαίτιοι για τη θέση των δικογραφιών στο Αρχείο, “νίπτοντας τας χείρας των”, η μεν μια διέταξε ποινική έρευνα κατ΄άρθρο 35 κπδ, ο δε άλλος (υπουργός Δικαιοσύνης κος Μιχάλης Καλογήρου) διέταξε πειθαρχική έρευνα εναντίον μου…». Ιωάννης Αγγελής – αντεισαγγελέας Αρείου Πάγου.

Μυρίστε τον ανθρώπινο οργανισμό πίσω από τις λέξεις. Μυρίστε εκκρίσεις. Κι αν είσαι ο Ιωάννης Αγγελής; Κι αν είσαι μόνο μια κάποια Ρέα που θέλει να ελπίζει στη Δικαιοσύνη ως δικαιοσύνη και στο κράτος ως κράτος; Τινάζομαι κάθιδρη

. YΓ «Φτιάξε κράτος» φώναξε κάποιος στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Λες και ένωσε στον λόγο του τις σκέψεις όλων μας. Πηγή: Protagon.gr

Οι “λεπτομέρειες” της κατάρριψης του στρατηγικού UAV των ΗΠΑ που θα έπρεπε να μας προβληματίζουν…

0

Δυο “λεπτομέρειες” της υπόθεσης που βρίσκεται σε εξέλιξη στον Κόλπο μετά την κατάρριψη του μη επανδρωμένου αεροχήματος των Αμερικανών από τους Ιρανούς, χρήζουν προσοχής και στην Ελλάδα, αφενός διότι είναι ηλίου φαεινότερο ότι η περιοχή του Κόλπου συνδέεται με αυτή της Ανατολικής Μεσογείου διά της όσμωσης του σιιτικού ισλαμικού – θεοκρατικού καθεστώτος του Ιράν με την Τουρκία του Ερντογάν (που έχει αρκετά παρόμοια χαρακτηριστικά), αφετέρου διότι “συμπεριφορές” και επιλογές που καταγράφονται, μοιάζουν “σκανδαλιστικά” με αντίστοιχες που είναι παρούσες ως προβλήματα, στις ελληνικές διεθνείς σχέσεις και την άμυνα…

Η πρώτη “λεπτομέρεια” αφορά την προσεκτική κατά τα φαινόμενα επιλογή της χρονικής συγκυρίας από τους “Φρουρούς της Επανάστασης” στο Ιράν για την κατάρριψη του αμερικανικού μη επανδρωμένου -σημαντικού- αεροχήματος. Το ενδιαφέρον δεν είναι τόσο στο περιφερειακό επίπεδο όσο σε αυτό της εσωτερικής πολιτικής σκηνής στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Όσον αφορά τη βαρύτητα που πρέπει να έπαιξε η εσωτερική πολιτική συγκυρία στην Ουάσιγκτον στην απόφαση των “Φρουρών” να πάρουν το ρίσκο και να κινηθούν”, μια επιλογή που μέχρι στιγμής δικαιώνεται, η κατάσταση αναλύεται λογικά σε δύο επίπεδα. Το πρώτο είναι η γνωστή διένεξη ανάμεσα στον Λευκό Οίκο, δηλαδή τον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ από τη μία πλευρά και το Κογκρέσο από την άλλη.

Η Νάνσι Πελόζι των Δημοκρατικών “εξόρκισε” το ενδεχόμενο να προκύψει πόλεμος με το Ιράν, ενώ ο Τραμπ, αφού πρώτα είχε επιχειρήσει να υποβαθμίσει την ιρανική ενέργεια κάνοντας λόγο για το ενδεχόμενο να αποτελεί “ιδιωτική πρωτοβουλία κάποιου ανόητου”, φέρεται σύμφωνα με την εφημερίδα “The New York Times” να προχώρησε την τελευταία στιγμή σε ανάκληση της διαταγής εξαπόλυσης ανταποδοτικών πληγμάτων σε βάρος του Ιράν.

Το δεύτερο και πιο ενδιαφέρον στοιχείο είναι η κατάρριψη τη στιγμή που πραγματοποιείται διαδοχή στο Πεντάγωνο, με τον Πάτρικ Σάναχαν να διαδέχεται ο Μαρκ Έσπερ. Η κατάσταση αυτή, παρότι οι ΗΠΑ είναι μια χώρα με συνέχεια και “σταθερές” στην πολιτική τους, συν διαδικασίες λήψης αποφάσεως που δεν εξαρτώνται απολύτως από τον εκάστοτε Αμερικανό πρόεδρο, προφανώς προκάλεσε έναν βαθμό “δυσλειτουργίας” στο “σύστημα”.

Επιχειρώντας τη μεταφορά αυτής της κατάστασης στα ελληνοτουρκικά δεδομένα, η διστακτικότητα του συστήματος των ΗΠΑ απέναντι στο Ιράν, είναι ένα μάλλον πάγιο χαρακτηριστικό της ελληνικής συμπεριφοράς απέναντι στην Τουρκία.

Και όπως οι Ιρανοί εκτιμάται ότι επέλεξαν και με αυτό το κριτήριο τον χρόνο εκδήλωσης της στρατιωτικής τους αντίδρασης στην αμερικανική στρατιωτική παρουσία στον Κόλπο, με στόχο την ελαχιστοποίηση των συνεπειών (σ.σ. προς ώρας ο στόχος επιτυγχάνεται), έτσι έχουμε παρόμοια χαρακτηριστικά στη συμπεριφορά της Τουρκίας απέναντί μας.

Μπορεί το παράδειγμα των Ιμίων να είναι η πιο πρόσφατη και χαρακτηριστική περίπτωση, με τους Τούρκους να εκμεταλλεύονται την προβλέψιμη αποδιοργάνωση λόγω της διαδοχής του Ανδρέα Παπανδρέου από τον Κώστα Σημίτη, αλλά και την έλλειψη συστημικής σταθερότητας που κατέστησε την Ελλάδα όμηρο στις προκατασκευασμένες, ιδεοληπτικού χαρακτήρα αντιλήψεις του πρώην πρωθυπουργού για τα ελληνοτουρκικά, όμως η Ιστορία των σχέσεων Ελλάδας-Τουρκίας είναι γεμάτη από παρόμοια περιστατικά, τα οποία περιέγραψε σε άρθρο του ο διαπρεπής αναλυτής Σταύρος Λυγερός, με αφορμή το άρθρο Σημίτη στην εφημερίδα Καθημερινή.

Όσον αφορά τη δεύτερη “λεπτομέρεια” που αφορά γενικότερα στον τρόπο αντιμετώπισης του Ιράν από τις Ηνωμένες Πολιτείες του Ντόναλντ Τραμπ, σε επίπεδο που ομοιάζει ορισμένες φορές με “στρατηγική αμηχανία”.

Πρόκειται για μια παρατήρηση που έχει ως προφανή ερμηνεία το δύσκολο επιχειρησιακό περιβάλλον του Κόλπου που λόγω γεωγραφικής εγγύτητας και περιορισμών λόγω περιορισμένου θαλασσίου χώρου ευνοεί τους Ιρανούς.

Παράλληλα, ουδείς διασφαλίζει ότι μια σύγκρουση θα μείνει “περιορισμένη” μεταξύ αμερικανικών και ιρανικών δυνάμεων, αφού η Ισλαμική Δημοκρατία απειλεί να εξαπολύσει επιθέσεις εναντίον χωρών – συμμάχων των Αμερικανών της “νότιας όχθης” του Κόλπου, επιχειρώντας να ενισχύσει την αποτροπή διά της απειλής γεωγραφικής επέκτασης της σύγκρουσης.

Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΑΜΗΧΑΝΙΑ ΤΩΝ ΗΠΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΙΡΑΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ

Παρόμοια -αν και όχι ταυτόσημα- χαρακτηριστικά έχει και η κατάσταση στο μέτωπο Ελλάδας και Κύπρου με την Τουρκία, όχι τόσο λόγω της απειλής σκόπιμης εμπλοκής περισσοτέρων χωρών από τουρκικής πλευράς, καθώς οι αντίπαλοι στην ανατολική Μεσόγειο έχουν άλλα “ποιοτικά χαρακτηριστικά”, αλλά λόγω της αμηχανίας με την οποία οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν την Τουρκία. Όπως και το Ιράν…

Οι Ηνωμένες Πολιτείες επιδεικνύουν τεράστια περιθώρια ανοχής, καθώς κατά βάθος ευελπιστούν σε ένα “θαύμα” της τελευταίας στιγμής που θα ακυρώσει την προοπτική απώλειας της Τουρκίας για τη Δύση εξαιτίας της υπόθεσης αγοράς του ρωσικού συστήματος αντιαεροπορικής και αντιβληματικής προστασίας S-400 Triumf.

Κι όλα αυτά, παρά την ξεκάθαρα αρνητική στάση απέναντι στην Τουρκία των χωρών που θεωρούνται από την Ουάσιγκτον ως περιφερειακοί σύμμαχοι, όπως και αντίστοιχα στον Κόλπο οι σύμμαχοί των ΗΠΑ αντιμετωπίζουν το Ιράν.

Εάν, δε, διαπιστωθεί στην πράξη ότι οι ΗΠΑ δεν προβούν σε έστω περιορισμένα στρατιωτικά αντίποινα έναντι του Ιράν για την κατάρριψη του μη επανδρωμένου αεροχήματος, δηλαδή σε μια ιρανική πρόκληση, τότε θα ήταν εύλογο να υποθέσει κανείς ότι την ίδια “αυτοσυγκράτηση” θα επιδείξουν και σε περίπτωση που “εκτραπεί” και η Τουρκία.

Όλες οι ανωτέρω παρατηρήσεις πρέπει να μελετηθούν και να αξιολογηθούν από τους υπεύθυνους για την ελληνική άμυνα. Ίσως αυτές οι παρατηρήσεις κάνουν τον υπουργό Εθνικής Άμυνας, ναύαραχο εν αποστρατεία, Ευάγγελο Αποστολάκη, να προειδοποιεί, ότι εάν η κατάσταση στην περιοχή του νησιωτικού συμπλέγματος του Καστελορίζου εκτραχυνθεί, θα πρέπει να συνυπολογίσουμε ότι θα μπορούσαμε να βρεθούμε μόνοι μας.

Μπορεί η παρατήρηση αυτή να είναι σωστή, όμως η ευθύνη σε περίπτωση που όντως αντιμετωπιστεί μια τέτοια κατάσταση θα ανήκει και στην Ελλάδα. Αφενός λόγω της εγκατάλειψης των Ενόπλων Δυνάμεων για χρονικό διάστημα που υπερβαίνει τη δεκαετία και αφετέρου λόγω της διαχρονικά φοβικής αντιμετώπισης της Τουρκίας, με άξονα μια κατευναστική πολιτική που τελικά έχει θέσει τον αναθεωρητισμό της εκτός ελέγχου.

Εάν η Ελλάδα ήταν συνεπέστερη στην αποτρεπτική πολιτική έναντι της Τουρκίας στο στρατιωτικό επίπεδο, θα ήταν πολύ ευκολότερο να βρει την κρίσιμη στιγμή συμμάχους που θα έπαιζαν τον δικό τους αποτρεπτικό -απέναντι στην Τουρκία- ρόλο.

Όταν το “διακύβευμα” αφορά τη δική σου ασφάλεια και εδαφική κυριαρχία, ο πρώτος λόγος στην απόκρουση των αναθεωρητισμών σου ανήκει. Όσο πιο αξιόπιστος είσαι, τόσο μεγαλύτερη βεβαιότητα εκπέμπεις προς τους συμμάχους σου ότι δεν θα βγουν χαμένοι αν προστρέξουν δίπλα σου να παίξουν ενεργό ρόλο. Πάντα επικουρικό όμως, ενώ είναι λογικό να αναμένουν ότι θα πράξεις το ίδιο, εάν και οι ίδιοι βρεθούν μελλοντικά σε δύσκολη θέση.

Όσον αφορά δε “στενά” την κατάρριψη του UAV, θα μπορούσε κανείς να παρατηρήσει ότι παρόμοιο πρόβλημα αντιμετωπίζει η Ελλάδα στο Αιγαίο. Τουρκικά UAV εισέρχονται στον ελληνικό εθνικό εναέριο χώρο (ΕΑΧ).

Η ερώτηση που πρέπει να τεθεί προς αξιολόγηση από το ελληνικό Γενικό Επιτελείο, είναι αν μπορεί και η ελληνική πλευρά να επιδείξει παρόμοια “θρασύτητα” με την ιρανική απέναντι στους Τούρκους και υπό ποιες συνθήκες… Δεδομένου ότι διαφαίνεται στην Τουρκία επερχόμενη κρίση, έχει στρατηγική λογική να επιχειρηθεί ένα παρόμοιο πλήγμα ατιμωρητί, ή με ελάχιστη κλιμάκωση, ώστε να σταλεί το μήνυμα και υπό ποιες προϋποθέσεις;

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΠΑΡΑΜΕΤΡΟΣ ΤΗΣ ΚΛΙΜΑΚΩΣΗΣ ΣΤΟΝ ΚΟΛΠΟ

Σε αυτό το σημείο όμως, θα πρέπει να εξεταστούν και τα οικονομικά αίτια που πάντα παίζουν ρόλο στις λήψη αποφάσεων, ενίοτε δε και τον πρωτεύοντα. Στη συγκεκριμένη συγκυρία, μια επιπλέον στρατιωτική περιπέτεια για τις Ηνωμένες Πολιτείες θα στοίχιζε τεράστια ποσά σε μια περίοδο που έχει αυξηθεί υπέρογκα το χάσμα στο ισοζύγιο κρατικών εισροών-εκροών (αυξημένο κατά 40% έλλειμμα το πρώτο οχτάμηνο, αύξηση 206 δισ. δολαρίων!), οπότε τίθεται και ένα θέμα διαθεσιμότητας κονδυλίων.

Μπορεί η πρόθεση να είναι μια περιορισμένης κλίμακας εμπλοκή, όμως η “αποκωδικοποίηση” του οικονομικού περιβάλλοντος στις ΗΠΑ, μπορεί να αποτελέσει επαρκές κίνητρο επιλογής της κλιμάκωσης και γεωγραφικής επέκτασης της σύγκρουσης, για να προκαλέσει τα προαναφερθέντα προβλήματα στους Αμερικανούς. Μια μετωπική σύγκρουση με το Ιράν θα απαιτούσε πολύμηνη προετοιμασία και άπειρα χρήματα.

Κατά δεύτερο λόγο, ήδη η τιμή του αργού πετρελαίου  έχει αυξηθεί υπέρογκα, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι περισσότερα χρήματα εισρέουν στα ταμεία των “εχθρών” των ΗΠΑ (Ρωσία, Ιράν, Βενεζουέλα), ενώ δεν διαφαίνονται εναλλακτικές πηγές προμήθειας.

Μια αύξηση της “θερμοκρασίας” σε μια περιοχή ύψιστου ενδιαφέροντος σε όρους ενεργειακής ασφάλειας για τον πλανήτη, ή και κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ, θα επέφερε πετρελαϊκή κρίση με απρόβλεπτες συνέπειες για την παγκόσμια οικονομία, πλήττοντας τους συμμάχους των ΗΠΑ.

Επιπρόσθετα, εάν κλείσουν τα Στενά του Ορμούζ, οι Ιρανοί θα διοχετεύσουν το πετρέλαιο τους μέσω Τουρκίας, ή μέσω Ρωσίας. Αυτό θα ενισχύσει τον άτυπο “άξονα Μόσχας – Τεχεράνης – Άγκυρας(άτυπος επειδή υφίστανται πολλές διαφορές απόψεων και συμφερόντων σε πολλά μέτωπα), κάτι προδήλως ανεπιθύμητο.

Ένα βασικό χαρακτηριστικό αυτού που αποκαλείται “the stalemate machine” το οποίο διέπει τις αμερικανικές επιχειρήσεις εδώ και 70 χρόνια είναι ότι στην αρχή μιας διένεξης δεν υπάρχει τελικός στόχος ή ΑΝΣΚ (αντικειμενικός σκοπός).

Πράγμα το οποίο εξηγεί το γιατί σε όλους τους πολέμους στους οποίους συμμετείχαν οι ΗΠΑ δεν κατάφεραν ούτε μια νίκη (με εξαίρεση στην Γρενάδα), αλλά στην καλύτερη περίπτωση μια ισοπαλία, ακόμη και έναντι σαφώς πιο αδύναμων αντιπάλων.

Αυτό πάντα λόγω μη προσδιορισθέντος με σαφήνεια αντικειμενικού σκοπού. Κατά συνέπεια και τώρα δεν διακρίνεται ένα σαφές επιθυμητό αποτέλεσμα από την πλευρά των ΗΠΑ. Τι επιθυμούν δηλαδή να επιτύχουν απέναντι στο Ιράν… Το ερώτημα είναι αν ισχύει το ίδιο απέναντι στην Τουρκία. Διότι είναι μια παράμετρος που θα καθορίσει τις εξελίξεις και στην Ανατολική Μεσόγειο.

*Ο Ζαχαρίας Μίχας είναι διευθυντής Μελετών στο Ινστιτούτο Αναλύσεων Ασφάλειας και Άμυνας (ΙΑΑΑ / ISDA) και ο Ευθύμιος Τσιλιόπουλος αναλυτής διεθνούς ασφαλείας του ιδίου Ινστιτούτου.

https://www.defence-point.gr/news/oi-quot-leptomereies-quot-tis-katarripsis-toy-stratigikoy-uav-ton-ipa-poy-tha-eprepe-na-mas-provlimatizoyn

 

Η Τουρκία επιχειρεί bypass σε Αν. Μεσόγειο και ΑΟΖ μέσω… Λιβύης

0
Του Νίκου Μελέτη
Σάββατο 22 Ιουνίου 2019, 00:02

Σοβαρά ερωτήματα προκαλούν πληροφορίες του τουρκικού Τύπου για πιθανή συμφωνία της Τουρκίας με την Λιβύη σχετικά με την οριοθέτηση των μεταξύ τους θαλασσίων ζωνών, καθώς και η ταυτόχρονη παρέμβαση του γνωστού ως συντάκτη των χαρτών της «Γαλάζιας Πατρίδας», ναυάρχου Τσιχάν Γιαϊτζί, που καλεί την τουρκική κυβέρνηση να ανακηρύξει ΑΟΖ και να συνάψει Συμφωνία με την Λιβύη.

Όμως για να υπάρξει αυτή η συζήτηση προϋπόθεση είναι η εφαρμογή της πιο ακραίας διεκδίκησης της Τουρκίας στην περιοχή, η επέκταση δηλαδή της τουρκικής υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ ακόμη και νότια της Κρήτης ώστε να συναντηθεί με τις Λιβυκές θαλάσσιες ζώνες.

Οι συνομιλίες της Άγκυρας με την διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση της Λιβύης, η οποία πλέον έχει περιορίσει την κυριαρχία της στην πέριξ της Τρίπολης περιοχή, στηρίζεται σθεναρά από την Τουρκία και το Κατάρ αλλά πλέον απειλείται από τις δυνάμεις του στρατηγού Χαφτάρ ο οποίος έχει βρει διαύλους επικοινωνίας και με την Ουάσιγκτον.

Ο Τούρκος υπουργός άμυνας Χουλουσί Ακαρ το περασμένο φθινόπωρο είχε επισκεφθεί την Τρίπολη και κατόπιν είχε παρουσιάσει τους χάρτες αυτούς, εμπνευστής των οποίων είναι ο ναύαρχος Τσιχάν Γιαϊτζί. Οι εν λόγω χάρτες ουσιαστικά εξαφανίζουν ολόκληρη την ελληνική και κυπριακή υφαλοκρηπίδα και μοιράζουν την υφαλοκρηπίδα στην μέση γραμμή, μεταξύ της τουρκικής ακτής και των ακτών της Αιγύπτου και της Λιβύης.

Με την ίδια αυθαίρετη λογική, που δεν αναγνωρίζει στα νησιά κανένα δικαίωμα σε θαλάσσιες ζώνες πέραν των χωρικών υδάτων και παρακάμπτει την Κύπρο, σαν να μην υπάρχει στον χάρτη, προτείνει διαμοιρασμό της κυπριακής υφαλοκρηπίδας στο νότιο μέρος του νησιού μεταξύ της Τουρκίας και του Ισραήλ!

Παρά το γεγονός ότι υπάρχει η πληροφορία για τις επαφές αυτές εδώ και αρκετούς μήνες, δεν είναι γνωστό εάν η ελληνική κυβέρνηση έχει ζητήσει επίσημα εξηγήσεις από την Λιβύη και εάν έχει κάνει παράσταση και προς τους Αμερικανούς που διατηρούν ακόμη επιρροή στην λιβυκή κυβέρνηση.

Ταυτόχρονα η Αθήνα θα όφειλε να αποκαταστήσει επαφή με τον στρατηγό Χαφταρ που όπως όλα δείχνουν θα είναι σύντομα ο απόλυτος κυρίαρχος του παιγνιδιού στην Λιβύη και έχει εχθρικές σχέσεις με την Άγκυρα, η οποία απροκάλυπτα ενισχύει την κυβέρνηση της Τρίπολης και ισλαμικές ομάδες που την υποστηρίζουν.

Από το 2011 υπάρχει εμπάργκο πώλησης όπλων προς την Λιβύη, όμως ο εμφύλιος μαίνεται με «ανεξάντλητες» πηγές στρατιωτικού υλικού.

Ο Ταγίπ Ερντογάν παραδέχθηκε δημοσίως ότι η Τουρκία πουλά όπλα και εξοπλισμό στην ισλαμική κυβέρνηση της Εθνικής Συμφωνίας της Λιβύης για να «εξισορροπήσει τον εμφύλιο πόλεμο», αποκαλύπτοντας ότι η βοήθεια συντονίζεται από τον υπουργό Άμυνας Χουλουσί Ακάρ και τις υπηρεσίες πληροφοριών των δυο χωρών.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της αγγλόφωνης Χουριέτ, ο Τσιχά Γιαϊτζί μιλώντας ως ειδικός για τα θέματα θαλάσσιου δικαίου στο πανεπιστήμιο της Άγκυρας, τόνισε την περασμένη εβδομάδα τόνισε ότι η Τουρκία πρέπει να κάνει άμεσα δυο βήματα για να προστατεύσει τα «νόμιμα δικαιώματα» της στην Ανατολική Μεσόγειο: την ανακήρυξη ΑΟΖ και την υπογραφή συμφωνίας θαλάσσιας οριοθέτησης με την Λιβύη, καθώς όπως είπε «μόνο έτσι η Τουρκία θα μπορέσει να αυξήσει την ΑΟΖ της σε 189.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα σε βάρος της Ελλάδας και της Ελληνοκυπριακής Διοίκησης που θέλουν να την περιορίσουν στο ¼ κυρίως γύρω από τον Κόλπο της Αττάλειας». Προτείνει μάλιστα την υιοθέτηση κάθετων γραμμών ώστε να υπάρχουν οριοθετήσεις μεταξύ της Τουρκίας και της Αιγύπτου και του Ισραήλ αλλά και της Λιβύης.

Όπως όμως παραδέχεται ο κ. Γιαϊτζί το σοβαρότερο πρόβλημα είναι ότι οι σχέσεις της Τουρκίας είναι κακές με την Αίγυπτο και το Ισραήλ ενώ στην Λιβύη δεν υπάρχει σταθερή κυβέρνηση…

https://www.liberal.gr/diplomacy/i-tourkia-epicheirei-bypass-se-an-mesogeio-kai-aoz-meso-libuis/256612

The Clinton Administration Did Not Fix the Balkans

0

At the anniversary celebration of NATO’s bombing campaign, Bill Clinton and Madeleine Albright were guests of honor. But tensions between Kosovo and Serbia are on the rise again.

Από τον Ανδρέα του 1987 στον Αλέξη του 2019

3

Μάρκος Τρούλης

Ας μου επιτραπεί να αντιπαραθέσω τις δηλώσεις του Ανδρέα Παπανδρέου στο πλαίσιο του χειρισμού της κρίσης του Μαρτίου του 1987 και τις δηλώσεις του Αλέξη Τσίπρα σήμερα. Ενδεχομένως να περιττεύει η οποιαδήποτε περαιτέρω συζήτηση μετά από τα δύο παραθέματα, αλλά θα το επιχειρήσουμε.

Ανδρέας Παπανδρέου: «Δεν επιζητούμε επιδιαιτησία, αλλά σαφώς θέτουμε και το ΝΑΤΟ και τις Ηνωμένες Πολιτείες ενώπιον των ιστορικών τους ευθυνών. Είναι φυσικό να απευθυνθούμε και στην Ατλαντική Συμμαχία και ειδικότερα στις Ηνωμένες Πολιτείες και να τονίσουμε ότι αυτές επωμίζονται την ευθύνη για τις εξελίξεις στο Αιγαίο… Θα πρέπει να είναι σαφές ότι, σε περίπτωση πολεμικής εμπλοκής με την είσοδο του ‘Σισμίκ’ στο Αιγαίο, θα υπάρξει καταλυτική αλλαγή και στο χώρο των Βαλκανίων, αλλά πιστεύω και σε αυτό ακόμη το σύστημα άμυνας των Δυτικών, δηλαδή του ΝΑΤΟ.

Οι επιπτώσεις θα είναι καταλυτικές… Και θα ήθελα επίσης να πω ότι ο υπουργός των Εξωτερικών, Κάρολος Παπούλιας συναντάται σήμερα με τον πρόεδρο της Βουλγαρίας, Τεόντορ Ζίβκοφ, μεταφέροντάς του ένα σοβαρό μήνυμα από πλευρά μου. Όπως γνωρίζετε, υπάρχει συμφωνία μη επιθέσεως, η οποία επιβάλλει αυτή την ώρα την παράδοση ενός τέτοιου μηνύματος από τον υπουργό Εξωτερικών προς τον Τεόντορ Ζίβκοφ, με τον οποίο με συνδέει βεβαίως στενή προσωπική φιλία… Αυτό δεν λέγεται διάλογος. Αυτό είναι μήνυμα προς ηττημένο. Και δε δεχόμεθα τέτοια μηνύματα. Ούτε είναι ηττημένη η Ελλάδα, ούτε πρόκειται να είναι ηττημένη».

Αλέξης Τσίπρας: «Να επισημάνω ότι η ισχυρή αυτή θέση της Ελλάδας και της Κύπρου που εδράζεται σε διεθνείς συμμαχίες και ερείσματα έχει επιβεβαιωθεί από αποφάσεις του συμβουλίου της ΕΕ που καταδικάζουν τις παραβιάσεις του δικαίου και την τουρκική προκλητικότητα. Από την αναβάθμιση του κύρους της Ελλάδας και της Κύπρου, μέσα από πολυμερείς συνεργασίες και ειδικότερα από τριμερείς της Ελλάδας και Κύπρου στην Ανατολική Μεσόγειο.

Αλλά και από το μεγάλο βήμα που ήταν η επίλυση της χρόνιας διαφοράς με τους βόρειους γείτονές μας, με την οποία αναβαθμίστηκε ο ρόλος της Ελλάδας στο διεθνές στερέωμα. Είχα συνομιλία με τον Κύπριο πρόεδρο Νίκο Αναστασιάδη για να διαμορφώσουμε από κοινού τα βήματα Ελλάδας και Κύπρου μέσα στο πλαίσιο της ΕΕ και συμφωνήσαμε να κινηθούμε ως να προετοιμαστούμε την επόμενη εβδομάδα, εν όψει της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ».

Αυτοβοήθεια έναντι ηττοπάθειας

Αποφασιστικότητα και αυτοβοήθεια έναντι ηττοπάθειας και μεμψιμοιρίας. Μήνυμα αποτροπής έναντι μηνύματος προς τη διεθνή κοινότητα να μας λυπηθεί. Επίκληση στη συμμαχία με Βουλγαρία με υπενθύμιση του όρου μη επιθέσεως έναντι επίκλησης στο διεθνές δίκαιο και στις πολυμερείς συνεργασίες (αλήθεια, που εδράζονται;) Ας μη θυμηθούμε τους Μήλιους από τον ‘Πελοποννησιακό Πόλεμο’ του Θουκυδίδη και που κατέληξε η επίκληση του δικαίου…

Η απουσία μιας ρυθμιστικής αρχής στο διεθνές σύστημα καταδικάζει τους δρώντες σε ένα διαρκή αγώνα πρόσκτησης ισχύος, η οποία χρησιμεύει κατά τα λοιπά για τη διαμόρφωση ενός δικού τους πλαισίου έννομης τάξης. Ο Νταβούτογλου το έθετε εύστοχα στο ‘Στρατηγικό βάθος’, όταν σημείωνε ότι το πλέον σεβαστό συνοριακό καθεστώς στην περίμετρο της Τουρκίας αφορά τα σύνορα με το Ιράν και τούτο, διότι τους τελευταίους τέσσερις αιώνες υφίσταται μια ευδιάκριτη ισορροπία ισχύος μεταξύ των δύο.

Ο Παναγιώτης Κονδύλης στα ‘Επιλεγόμενα’ της ‘Πολιτικής Θεολογίας’ του Carl Schmitt έγραφε: «Η αποπομπή του πολιτικού στοιχείου στον πέραν του θεμελιώδους κανόνα χώρο, ήτοι στον εξωνομικό χώρο, καθιστά δυνατή τη διαπίστωση της έμπρακτης εξάρτησης της έννομης τάξης από τις πιο διαφορετικές πολιτικές αποφάσεις… Το δίκαιο δεν είναι σκοπός, αλλά μέσο, ήτοι μηχανισμός εξαναγκασμού στην υπηρεσία σκοπών που υπερβαίνουν τον ίδιο».

Που έγκειται το κόστος

Οι Μεγάλες Δυνάμεις (και όχι η διεθνής κοινότητα) κινητοποιούνται όταν αντιληφθούν ότι η εξέλιξη των πραγμάτων ενέχει κόστος για τις ίδιες και η αντίληψη του κόστους δεν καλλιεργείται με τη γενική και κυρίως στρατιωτική απουσία της χώρας. Που έγκειται το κόστος; Στη διάλυση του νατοϊκού συστήματος ασφαλείας, το οποίο απειλείται από την προμήθεια των S-400 από πλευράς της Τουρκίας, αλλά όχι (αν και θα έπρεπε τη δεδομένη στιγμή) από τη στάση της Ελλάδας.

Αν η Ελλάδα δεν αντιμετωπίσει τις εξελίξεις με αυτοπεποίθηση και ορθολογισμό, ούτε το Ισραήλ πρόκειται να εμπλακεί, ούτε η Γαλλία, ούτε οι ΗΠΑ. Ούτε λόγος βέβαια για την πιθανότητα να δούμε ιρλανδικό αντιτορπιλικό και δανική φρεγάτα ανοιχτά του Καστελλορίζου, όπως είχαμε αναφέρει σε παλαιότερο κείμενο!

Το σύστημα ασφαλείας της παλαιότερα δηλωθείσας ‘νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ’ εκλαμβάνεται με ενιαίο τρόπο και η συνοχή του απαιτεί τη συμμόρφωση των δύο μερών. Η συγκεκριμένη συμμόρφωση μπορεί να επιτευχθεί ή μέσω μιας κατευναστικής στρατηγικής εκ μέρους του ενός ή μέσω ισορροπίας ισχύος. Ας διαλέξουμε και ας πάρουμε. Δεν είναι ντροπή. Εξάλλου, ο μέγας Kenneth Waltz είχε μια πρόβλεψη για την κάθε ιδιάζουσα περίπτωση, αναφέροντας ότι η έννοια της επιβίωσης είναι προεξάρχουσα με μία σημαντική εξαίρεση: τούτη δύναται να παραμεριστεί όταν ένα κράτος προτάξει, για παράδειγμα, τη συνένωσή του με κάποιο άλλο.

Ας το δηλώσουμε ευθαρσώς, με τόλμη και παρρησία: Βαρεθήκαμε να είμαστε ανεξάρτητοι! Ας θυμόμαστε, όμως, πάντα και τα λόγια του Παναγιώτη Κονδύλη: «Δε θα στενοχωριόμουν καθόλου αν με τη συναίνεση όλων καταλύονταν τα εθνικά σύνορα και οι εθνικοί στρατοί. Όμως είναι δύο πολύ διαφορετικά πράγματα η κατάργηση ενός εθνικού κράτους μαζί με όλα τα άλλα και η διάλυση ή ο ακρωτηριασμός του, γιατί ένα γειτονικό κράτος είναι ισχυρότερο και επιθετικότερο».

Από τον Ανδρέα του 1987 στον Αλέξη του 2019

Commission européenne : les négociations sur la succession de Juncker échouent

0

Les favoris pour le poste de président de la Commission ont été écartés, faute d’accord entre dirigeants. Un sommet de crise doit se tenir le 30 juin.

Trouver le successeur de Jean-Claude Juncker à la présidence de la Commission européenne s’avère plus difficile que prévu. Le sujet irrite à Bruxelles, où aucun consensus ne semble se dégager. Jeudi, les négociations engagées entre les 28 pays membres n’ont rien donné. En conséquence, le président du Conseil, Donald Tusk, a annoncé dans la nuit de jeudi à vendredi qu’un sommet de crise aurait lieu le 30 juin prochain : « Il n’y a eu de majorité sur aucun candidat. Nous nous retrouverons le 30 juin. Je vais poursuivre les consultations. » D’ici là, les dirigeants européens ont également prévu de se réunir ce vendredi pour évoquer le budget de la zone euro.

The World’s Most Beautiful Bookstores

0

The US vs China: A Clash of Self-Images?

0

Yet the most intriguing aspect of this survey actually has to do with the gap between “image” and “self-image.” 71 percent of the Americans polled believed that their country played a positive role in international affairs, but the rest of the world thought otherwise – less than half that, a mere 34 percent of respondents in other countries, shared this view. Chinese citizens surveyed were convinced to an even larger extent (88 percent) of their country’s positive influence on the planet. Alas, once again the world had a different opinion – just 41 percent found China’s role positive.

Can this spectacular dissonance explain why these two huge economies, so intricately intertwined for decades, are at each other’s throats? Could losing sight of who one actually is explain the intense standoff between the two countries locked in the world’s largest game of chicken right now, with the trillion-dollar question on everybody’s lips being: who will blink first?

It is tempting to look at this as a clash of personal agendas and leaders’ egos. The U.S. president has no shortage of the latter, for sure. Yet, there’s much more to Donald Trump’s brawly temperament: his goal is to sound tough to American voters a year and a half before the climax of the upcoming election. Trump simply cannot afford to be soft on Beijing, with the general mood in the United States toward China being more negative than ever before. This sentiment, persistently recorded in American society and based on rare consensus on both sides of the aisle, will only intensify in the lead-up to the next presidential race.

What’s at stake for Xi Jinping then? The Chinese president has cemented his power by having his name and political ideology enshrined in the Communist Party’s constitution, and the two-term limit on the presidency has been lifted. But Xi cannot afford to be seen as yielding to pressure from Washington, for he has campaigned on a nationalist political agenda, dressed up as the “China Dream.”

Some China watchers argue that U.S. intransigence may have handed Xi an effective nationalist card to play at a time when Beijing is struggling with a slowing economy. The Chinese media is now full of appeals to patriotism, even invoking the spirit of the Korean War. In a similar vein, Xi recently visited Jiangxi province and referred to the heroic narrative of the Long March, a grueling one-year journey undertaken by Communist Party forces in 1934, only to regroup and take full control of the country 15 years later.

However, the mobilizing force of these epic legends cannot conceal the fact that China is still trailing the United States in terms of per capita income or individual productivity — by six and eight times, respectively. Notwithstanding Xi’s ambitious Belt and Road Initiative (BRI) and that staggering 88 percent figure in the BBC survey, China’s self-image seems to be somewhat different at the societal level. Despite Beijing’s dominant narrative about 800 million citizens lifted out of poverty, no doubt an extraordinary achievement, local interlocutors do not hesitate to speak about resilient inequalities in the country.

The BRI is accepted by many Chinese – notably, in hush-hush conversations – with mixed feelings, as a costly overseas enterprise while China is still facing formidable socioeconomic challenges. Chinese citizens feel a weakening renminbi eating into their purchasing power and are becoming increasingly uneasy, something that the country’s authorities are fully aware of. This may explain why, instead of roaring, Beijing’s mouthpieces, such as China Daily or Global Times, confine themselves to admonishing Washington to listen to the American people and come back to the negotiating table, after dropping its condescending attitude toward China.

But tactics aside, why should condescension pop up in this debate? Because it is a major irritant, if not insult, for a nation running away from the “century of humiliation,” a powerful narrative 1.4 billion Chinese have been brought up with. Which may – partly, at least – explain why Beijing is so sensitive about Huawei. Irrespective of the accusations of espionage leveled against the top telecoms company, it is the crown jewel of China’s global high-tech competitiveness – and a source of national pride, too.

Punching Above One’s Weight?

Back in 1989, Francis Fukuyama published his famous essay about the “end of history” and the triumph of a U.S.-centered liberal western order. As we all know, that wasn’t meant to be. It is now clear that Fukuyama’s school of thought overestimated the strength of the West and his theory was based on an overblown U.S. self-image.

Three decades later, the United States is undoubtedly the biggest military power in the world and will keep it this way in the foreseeable future, if one takes into account American and Chinese defense expenditure. But the U.S. needs to face the fact that, sooner or later, it will cease to be the world’s biggest economy – and what a blow to its self-esteem that will be! Down the road, the world will depend less and less on the U.S. dollar, as central banks around the globe are weaning themselves off the greenback, even though the renminbi is still far from turning into a ForEx heavyweight itself – it only accounted for a meager 1.9 percent of global reserves at the end of 2018.

On the other side of the Pacific, if nine out of 10 Chinese citizens really believe in their country’s positive image abroad, they may be in for an unpleasant surprise. The chorus of concerns about and growing international pushback against “globalization with Chinese characteristics,” i.e. the Chinese way of doing business, is a wake-up call that should not be missed by Beijing.

The gap between what the two giants think of themselves and their true capabilities is all too striking to be neglected. When Trump and Xi meet at the G-20 leaders’ summit in Japan on June 28-29, they will have to handle more than a set of technical tariff-related issues or the broader agenda of their confrontation. They will also have to factor in the clash of the two biggest economies’ self-images – and rein them in.

Plamen Tonchev is Head of Asia Unit at the Athens-based Institute of International Economic Relations (IIER) and a founding member of the European think-tank Network on China (ETNC).

https://thediplomat.com/2019/06/the-us-vs-china-a-clash-of-self-images/?fbclid=IwAR0ZVU5ZJ1p1r-PWYlZzTxNFWIx_a8m4aMbNtsAysL8khYuOZwLhcik5lME