Αρχική Blog Σελίδα 2646

Γιατί ο Ερντογάν δεν επιστρέφει στο δυτικό “μαντρί” – Η αυταπάτη Τραμπ

Από
anixneuseis
-
0
Σταύρος Λυγερός
Σταύρος Λυγερός slpress.gr

Προετοιμαζόμενος για τη συνάντησή του με τον Τραμπ στο περιθώριο των G20 στην Οσάκα της Ιαπωνίας, ο Ερντογάν δεν θα μπορούσε να ελπίζει κάτι καλύτερο από τις δηλώσεις που έκανε μετά τη συνομιλία τους ο Αμερικανός πρόεδρος. Στην πραγματικότητα, ο τελευταίος δικαιολόγησε απολύτως τη στάση του Τούρκου ομολόγου του στο επίμαχο ζήτημα των ρωσικών S-400, ελπίζοντας ότι θα τον επαναφέρει στο δυτικό “μαντρί”.

Είναι γεγονός ότι ο Ερντογάν δεν θα μπορούσε να βρει καλύτερο “δικηγόρο” για την πολιτική του. Κι αυτό, όταν σε όλους τους τόνους όχι μόνο κορυφαία στελέχη του Κογκρέσου, αλλά και υπουργοί του έχουν υπογραμμίσει σε όλους τους τόνους ότι S-400 και F-35 δεν πάνε μαζί. Το κρίσιμο ερώτημα, όμως, είναι εάν οι δηλώσεις Τραμπ σηματοδοτούν μία αλλαγή της αμερικανικής πολιτικής στο ζήτημα των S-400, ή αντιθέτως πρόκειται για λόγια, που θα μείνουν χωρίς αντίκρισμα. Όσοι το προεξοφλούν επικαλούνται δικαίως το ζήτημα της αποχώρησης των Αμερικανών στρατιωτών από τη βορειοανατολική Συρία, την οποία ελέγχουν οι Κούρδοι.

Υπενθυμίζουμε ότι και τότε ο Τραμπ, υπό την επήρεια του Ερντογάν, είχε ανακοινώσει την αποχώρησή τους, αλλά μετά, υπό το κράτος των πιέσεων του αμερικανικού “βαθέος κράτους”, είχε υπαναχωρήσει. Θα συμβεί, άραγε, το ίδιο και με τους S-400; Κανείς δεν μπορεί να είναι κατηγορηματικός. Σωστά επισημαίνει ο Μιχάλης Ιγνατίου ότι η ανακοίνωση του Λευκού Οίκου, που αντανακλά τη θεσμική έκφραση της αμερικανικής Προεδρίας είναι πολύ πιο μετρημένη και κυρίως πολύ πιο κοντά στο μήνυμα που εξέπεμπε η Ουάσιγκτον προς την Άγκυρα πριν τη συνάντηση των δύο προέδρων.

Όσο κι αν ο Πρόεδρος στις ΗΠΑ έχει αυξημένες εξουσίες, είναι αποδεδειγμένο πως δεν μπορεί να παρακάμψει το Κογκρέσο και τους μηχανισμούς του “βαθέος κράτους”, εάν αυτοί είναι σύσσωμοι απέναντί του. Αυτό φάνηκε πολύ καθαρά όχι μόνο στην προαναφερθείσα περίπτωση της Συρίας, αλλά κυρίως στο στρατηγικής σημασίας ζήτημα των σχέσεων με τη Ρωσία.

Ο Τραμπ είχε πριν εκλεγεί πρόεδρος καταστήσει σαφή την πρόθεσή του να προσεγγίσει τον Πούτιν, με σκοπό να δημιουργήσει ένα είδος γεωπολιτικής περικύκλωσης της Κίνας. Να κάνει, δηλαδή, το αντίστροφο από ό,τι είχε κάνει το δίδυμο Νίξον-Κίσσινγκερ τη δεκαετία του 1970, όταν είχε προσεγγίσει την υπανάπτυκτη τότε Κίνα του Μάο για να περικυκλώσει την τότε Σοβιετική Ένωση. Και όταν εξελέγη το προσπάθησε, αλλά προσέκρουσε στα ποικίλα εμπόδια που τους έθεσαν στο εσωτερικό των ΗΠΑ.

Επιστροφή στο δυτικό “μαντρί”

Προφανώς, στην Ουάσιγκτον θα ζητωκραύγαζαν την επιστροφή της Τουρκίας στο δυτικό “μαντρί”. Ακόμα θυμούνται την τραυματική για τις ΗΠΑ απώλεια του Ιράν το 1979. Το ερώτημα είναι εάν η προσωπική διπλωματία του Τραμπ είναι ικανή να επιτύχει ένα τέτοιο αποτέλεσμα, όπως δείχνει να πιστεύει ο Αμερικανός πρόεδρος. Τα αντικειμενικά δεδομένα δεν δικαιολογούν την προσδοκία του.

Το αμερικανοτουρκικό ρήγμα είναι πλέον πολύ βαθύ και δεν θα γεφυρωνόταν οριστικά, ακόμα και εάν η ‘Άγκυρα υποχωρούσε στο ζήτημα των S-400. Από “αγαπημένο παιδί” της Δύσης, ο Ερντογάν άρχισε να μετατρέπεται σταδιακά σε “ύποπτο”, όταν άρχισε να ξεδιπλώνει τη δική του ατζέντα για τον ρόλο της Τουρκίας. Όταν φάνηκε ότι δεν την ήθελε ούτε ακροτελεύτιο κρίκο στο δυτικό σύστημα ασφαλείας, ούτε “γέφυρα” της Δύσης προς τον μουσουλμανικό κόσμο, όπως φαντασιωνόταν η κυβέρνηση Ομπάμα. Όταν φάνηκε ότι την ήθελε αυτόνομη περιφερειακή δύναμη, η οποία να κάνει παιχνίδι για τον εαυτό της, συνεργαζόμενη με τη Δύση, αλλά και με άλλες δυνάμεις.

Ο Ερντογάν ξεδίπλωσε την ατζέντα του από το 2012, μετά την οριστική νίκη του στον δεκαετή άτυπο πόλεμο με το μετακεμαλικό “βαθύ κράτος”. Όταν οι Αμερικανοί συνειδητοποίησαν την τάση γεωστρατηγικής αυτονόμησής του, του έστειλαν το απειλητικό μήνυμα με την έρευνα για διαφθορά που διεξήγαγε το ελεγχόμενο από τους ίδιους δίκτυο Γκιουλέν στους μηχανισμούς του τουρκικού κράτους.

Αντί, όμως, ο Ερντογάν να σπεύσει να υποκύψει και να προσαρμοσθεί, κήρυξε τον πόλεμο και άρχισε να ξηλώνει το δίκτυο Γκιουλέν και εμμέσως πλην σαφώς την επιρροή των Αμερικανών στην Τουρκία. Έτσι φθάσαμε στο αποτυχημένο πραξικόπημα του Ιουλίου 2016, το οποίο έδωσε τη νομιμοποιητική βάση για μαζικές εκκαθαρίσεις όχι μόνο στον σκληρό πυρήνα του κράτους, αλλά σ’ όλο το εύρος των μηχανισμών, ακόμα και στα πανεπιστήμια.

Ο ρόλος του Κουρδικού

Σημαντικό, ίσως και καθοριστικό ρόλο για να πάρουν οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις την τροπή που πήραν ήταν και το Κουρδικό. Για να ξηλώσει τα αμερικανικά δίκτυα επιρροής, ο Ερντογάν έπαιξε δυνατά όχι μόνο το χαρτί της συνωμοσίας του Γκιουλέν, αλλά και το χαρτί της απειλής ακρωτηριασμού της Τουρκίας. Καλλιέργησε αυτό το αφήγημα, επικαλούμενος την αμερικανική υποστήριξη προς τους Κούρδους της Συρίας ως απόδειξη ότι δρομολογείται η δημιουργία κουρδικού κράτους.

Για τους Τούρκους η ίδρυση αυτόνομης κουρδικής οντότητας στη βόρεια Συρία εκ των πραγμάτων θα θέσει σε αμφισβήτηση την εδαφική ακεραιότητα και της χώρας τους. Το PYD/YPG συνεχίζει να αποτελεί παρακλάδι του PKK, έστω κι αν οι Δυτικοί, για προφανείς λόγους, ισχυρίζονται το αντίθετο. Το πραξικόπημα του 2016, μάλιστα, έπεισε οριστικά τον Ερντογάν ότι οι Αμερικανοί τον θεωρούν εμπόδιο και επιδιώκουν την ανατροπή του.

Η παντελής έλλειψη εμπιστοσύνης προς την Ουάσιγκτον, η πεποίθηση πως οι Αμερικανοί τον έχουν προγράψει, καθιστά μονόδρομο για τον Τούρκο πρόεδρο τον γεωπολιτικό εναγκαλισμό με τον Πούτιν. Αυτός είναι ο λόγος που όσο θα βρίσκεται στο τιμόνι, η Τουρκία δεν πρόκειται να επιστρέψει στο δυτικό “μαντρί”, ακόμα και αν οι ΗΠΑ αποδέχονταν τις απαιτήσεις της στη Συρία.

Η δεύτερη μεταπολίτευση

Αποτέλεσμα όλων αυτών και ειδικά του αποτυχημένου πραξικοπήματος ήταν, επίσης, ότι η Τουρκία οδηγήθηκε σε μία δεύτερη μεταπολίτευση. Η πρώτη ήταν η δεκαετής μετάβαση από το μετακεμαλικό καθεστώς στο νεοοθωμανικό. Η δεύτερη ήταν η μετάλλαξη του νεοοθωμανικού καθεστώτος σε ένα καθεστώς, όπου δεσπόζει η προσωπικότητα του Ερντογάν και γύρω της έχουν συσπειρωθεί οι αντιδυτικές δυνάμεις της Τουρκίας.

Στο μετακεμαλικό καθεστώς κυριαρχούσε συλλογικά μία ελίτ. Στο νεοθωμανικό ρεύμα ο Ερντογάν ήταν ο ηγέτης, αλλά συγκυβερνούσε μία ηγετική ομάδα και ατύπως από κοινού με το δίκτυο Γκιουλέν. Σήμερα το κυβερνών Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης είναι πολύ διαφορετικό από ό,τι ήταν πριν 10-15 χρόνια. Ηγετικά πρόσωπα, όπως π.χ. ο Γκιούλ, ο Αρίντς και ο Νταβούτογλου έχουν περιθωριοποιηθεί και –σύμφωνα με πληροφορίες– θα ενεργοποιηθούν πολιτικά εναντίον του κυβερνώντος Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης.

Ο Ερντογάν, λοιπόν, από ηγέτης ενός ρεύματος έχει μετατραπεί σε άτυπο μονάρχη, σε νεοσουλτάνο. Είναι ενδεικτικό ότι κατά κανόνα περιβάλλεται όχι από την παλιά φρουρά των στελεχών του κόμματός του, αλλά από συγγενείς και υποτακτικούς, καθώς και από στελέχη του παραδοσιακού “βαθέος κράτους”, τα οποία είναι φορείς αντιδυτικής ιδεολογίας.

Το καθεστώς Ερντογάν και το τουρκικό συμφέρον 

Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι τα τουρκικά εθνικά συμφέροντα δεν ορίζονται και κατανοούνται συλλογικά από μία άρχουσα ελίτ, αλλά από το νεοσουλτάνο και την αυλή του. Με άλλα λόγια, το προσωπικό συμφέρον του Ερντογάν αναγορεύεται σε εθνικό συμφέρον της Τουρκίας. Όντας πεπεισμένος πως οι Αμερικανοί επιχείρησαν να τον ανατρέψουν (όχι αδικαιολόγητα) δεν τους εμπιστεύεται. Και επειδή δεν τους εμπιστεύεται, όπως προανέφερα, δεν πρόκειται να επιστρέψει στο “μαντρί” ό,τι κι αν του προσφέρουν. Έχει συνείδηση πως εάν επιστρέψει θα είναι όμηρος, τα αμερικανικά δίκτυα επιρροής θα ανασυσταθούν και πιθανότατα θα χρησιμοποιηθούν για να μεθοδευθεί η αντικατάστασή του.

Προφανώς, ο Τούρκος πρόεδρος ποτέ δεν πρόκειται να πει ρητά ότι τα σπάει με τη Δύση. Το λέει, όμως, με τις πράξεις του. Μπορεί σε τακτικό επίπεδο να συμπλεύσει με τις ΗΠΑ και τους Ευρωπαίους, αλλά μέχρις εκεί. Γι’ αυτό στο πολιτικό επίπεδο με τη ρητορική του καλλιεργεί συστηματικά τον αντιαμερικανισμό. Στο δε ιδεολογικό επίπεδο χρησιμοποιεί ισλαμικά στερεότυπα για να αναβιώσει και παροξύνει τα αντιδυτικά αισθήματα στην τουρκική κοινωνία.

Με τον τρόπο αυτό προσδίδει ευρύτερες ιδεολογικοπολιτικές διαστάσεις στο τωρινό ρήγμα. Η αντίθεση δεν είναι πλέον ανάμεσα στην Ουάσιγκτον και στον Ερντογάν. Είναι ανάμεσα στη Δύση και στη “βαθιά Τουρκία”. Κι αυτό δεν θα αλλάξει ριζικά ακόμα κι αν η πολιτική φθορά του Τούρκου προέδρου, λόγω και της οικονομικής κρίσης, ενταθεί. Στην πραγματικότητα, η Τουρκία, όσο τουλάχιστον στο τιμόνι της θα βρίσκεται ο Ερντογάν, έχει ήδη χαθεί για τη Δύση.

Το ζήτημα των S-400 απλώς έφερε τον κόμπο στο χτένι. Εάν ο Τραμπ τελικώς υποχωρήσει και –ολίγον πιθανό– επιβάλει αυτή την απόφασή του στην Ουάσιγκτον, ο Ερντογάν θα δρέψει την κορυφαία διπλωματική επιτυχία του. Δεν πρόκειται, όμως, η Τουρκία να επανέλθει στη δυτική “αγκαλιά”. Θα συνεχίζει να το παίζει σε δύο ταμπλό. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι οι ΗΠΑ, θα αναγκασθούν σε επόμενη φάση –αργά ή γρήγορα– να κάνουν με μία άλλη αφορμή, αυτό που ο Τραμπ απέφυγε να κάνει τώρα. Θα έχουν, ωστόσο, υποστεί μία βαριά διπλωματική ήττα με ευρύτερες συνέπειες για το κύρος τους.

  • Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του SLpress.gr
  • Το άρθρο εδώ στο slpress.gr

Επιτελάρχης τουρκικού ΓΕΝ: Να ανακηρύξουμε ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο

Από
anixneuseis
-
0

Σάββας Καλεντερίδης

Παραθέτουμε μεταφρασμένο άρθρο του Τούρκου δημοσιογράφου Tevfik Kadan, το οποίο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Aydınlık που απηχεί απόψεις του βαθέος κράτους.

Το άρθρο αφορά εργασία που έκανε ο επιτελάρχης του τουρκικού ΓΕΝ για το θέμα της ΑΟΖ της Αν. Μεσογείου και θεωρούμε ότι είναι τόσο ενδιαφέρον, που πραγματικά κάθε σχόλιο είναι περιττό.

Απλώς να σημειώσουμε ότι οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις πρέπει επιτέλους να αποκομματικοποιηθούν, οι πολιτικοί να τις σεβαστούν και να τις αφήσουν να επιτελέσουν το εθνικό τους έργο, οι αξιωματικοί να επιμορφώνονται για να γίνονται χρήσιμοι στην πατρίδα και να αποφεύγουν τα κόμματα και τις δημόσιες σχέσεις, που οδηγούν στον αυτοεξευτελισμό αλλά και την απαξίωση του σώματος των αξιωματικών καθώς και των Ενόπλων Δυνάμεων.

Λυπάμαι δε που είμαι αναγκασμένος να κάνω συγκρίσεις, αλλά όπως φαίνεται από το άρθρο, στη γείτονα οι αξιωματικοί χαράσσουν εθνική στρατηγική ενώ στην Ελλάδα πολλές φορές τρέχουν πίσω από γελοίους πολιτικούς και καθηγητάδες πανεπιστημίου, και τερματίζουν τον αυτοεξευτελισμό όταν πλειοδοτούν σε συμφωνίες όπως εκείνη η επαίσχυντη των Πρεσπών.

«Να ανακηρύξουμε ΑΟΖ στην Αν. Μεσόγειο»
Ο επιτελάρχης του ΓΕΝ ταξίαρχος Τζιχάτ Γιαϊτζί έκανε μια εργασία στην οποία εξηγεί γιατί η Τουρκία θα πρέπει να ανακηρύξει ΑΟΖ στην Αν. Μεσόγειο. Στην εργασία αυτή, που έγινε βιβλίο από το ΓΕΝ, τονίζεται ότι «η Τουρκία θα πρέπει να εγκαταλείψει τη θέση του κράτους που διαμαρτύρεται».

Ο βασικός λόγος που η Αν. Μεσόγειος έχει μετατραπεί στην πιο διαφιλονικούμενη περιοχή του πλανήτη, είναι η οικονομική δυναμική της. Τα αποθέματα φυσικού αερίου, πετρελαίου και υδριτών μεθανίου είναι τόσο μεγάλα που μπορούν να ανεβάσουν τις παράκτιες χώρες άνετα στην πρώτη κατηγορία. Με βάση το Κέντρο Γεωλογικών Ερευνών των ΗΠΑ, στην περιοχή υπάρχουν 10 τρισ. κυβικά μέτρα φυσικού αερίου που περιμένουν την εξόρυξή τους.

Όμως ο πλούτος της περιοχής δεν περιορίζεται σ’ αυτό. Τα αποθέματα ψαριών στην Αν. Μεσόγειο είναι τέτοια που μπορούν να αποτελέσουν ένα σοβαρό οικονομικό έσοδο. Η Τουρκία, επειδή δεν έχει ανακηρύξει ΑΟΖ, δεν μπορεί να ασκήσει έλεγχο στα αλιευτικά που δρουν στην περιοχή, εκτός των χωρικών της υδάτων.

Με βάση τον αρχιπλοίαρχο ε.α. Τζεμ Γκούρντενιζ, οι απώλειες της Τουρκίας μόνο από την αλιεία τόνου ανέρχονται ετησίως σε 400 εκατ. δολάρια.

Όσο και αν προσπαθεί η Τουρκία να προστατέψει τα δικαιώματά της με βάση το εθιμικό δίκαιο, εκτιμάται ότι η ανακήρυξη της ΑΟΖ θα προσφέρει στην πατρίδα μας σε πολλούς τομείς.

Η εργασία που έκανε ο επιτελάρχης του ΓΕΝ Τζιχάτ Γιαϊτζί για το θέμα αυτό, εκδόθηκε σε βιβλίο από το ΓΕΝ. Το βιβλίο Η έννοια της ΑΟΖ μέσα από ερωτήσεις και απαντήσεις περιγράφει το πλαίσιο του Διεθνούς Δικαίου που αφορά την Αν. Μεσόγειο, και δείχνει τα κέρδη που θα έχουν οι παράκτιες χώρες από την ανακήρυξη της ΑΟΖ. Τα πιο αξιοπρόσεκτα τμήματα του βιβλίου είναι:

Αλιεία
Ο Γιαϊτζί αναφέρει ότι αλιευτικά της Συρίας, της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Αιγύπτου αλιεύουν στα νερά που βρίσκονται αμέσως μετά τα χωρικά ύδατα της Τουρκίας, και δεν είναι δυνατόν να αποτραπεί αυτό επειδή η Τουρκία δεν έχει ανακηρύξει ΑΟΖ. Επειδή η Αλγερία, η Ισπανία, η Λιβύη και η Μάλτα έχουν ανακηρύξει Περιοχές Προστασίας Αλιείας και ΑΟΖ η Κύπρος και το Μαρόκο, οι Τούρκοι αλιείς πληρώνουν εκατομμύρια πρόστιμα επειδή ψαρεύουν στα νερά της Μεσογείου. Με βάση τον Γιαϊτζί, είναι αδύνατον να εμποδίσεις αλιευτικά άλλων χωρών χωρίς να ανακηρύξεις ΑΟΖ ή Περιοχή Προστασίας Αλιείας.

Προστασία του περιβάλλοντος
Διάφορες χώρες θεσμοθετούν διαδικασίες που αφορούν την προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος, πολλές φορές με πολιτικούς σκοπούς. Ο Γιαϊτζί επισημαίνει ότι η Ελλάδα και η Κύπρος προσπαθούν να ιδιοποιηθούν την Αν. Μεσόγειο με ανάλογες ενέργειες, και τονίζει ότι εκτός από τα όρια άμεσης επέμβασης που ορίστηκαν στη θάλασσα, η Τουρκία πρέπει να κάνει ενέργειες για να υπερασπιστεί τις θάλασσές της.

Τεχνητά νησιά
Ένα από τα δικαιώματα που θα αποκτήσει η Τουρκία με την ανακήρυξη της ΑΟΖ, είναι και το εξής: Επιτρέπεται στο παράκτιο κράτος να κατασκευάσει τεχνητά νησιά στα όρια της ΑΟΖ, και τοποθετήσει σ’ αυτά εγκαταστάσεις για την οικονομική εκμετάλλευση της περιοχής.

Το παράκτιο κράτος δικαιούται να εγκαταστήσει στα τεχνητά νησιά τελωνείο, εφορία, κέντρο υγείας, τμήμα ασφάλειας και άλλες υπηρεσίες, με την περιοχή ασφάλειας να μην ξεπερνά τα 500 μέτρα.

Επιστημονικές έρευνες
Με βάση τη Συνθήκη του Μοντέγκο Μπέι, του 1982, άδεια για επιστημονικές έρευνες εντός της ΑΟΖ δίνει μόνο το παράκτιο κράτος. Ο Γιαϊτζί λέει: «Δεν έχει κανείς δικαίωμα να διεξάγει επιστημονικές έρευνες στην ΑΟΖ χωρίς την άδεια του παράκτιου κράτους, το οποίο μπορεί να λάβει όλα τα μέτρα για να σταματήσει αυτές τις ενέργειες και να δικάσει τους υπαίτιους με βάση το εθνικό δίκαιο».

Είναι δυνατή η μονομερής ανακήρυξη της ΑΟΖ;
Ο Γιαϊτζί, απαντώντας σ’ εκείνους που διατείνονται ότι δεν είναι δυνατή η μονομερής ανακήρυξη ΑΟΖ, λέει ότι η Τουρκία ανακήρυξε ΑΟΖ 200 χλμ στην Εύξεινο Πόντο, χωρίς να υπογράψει με κάποια χώρα συμφωνία οροθέτησης. Επίσης το Μαρόκο, η Συρία, η Λιβύη και ο Λίβανος έχουν ανακηρύξει μονομερώς ΑΟΖ.

Η επιρροή των αντιτιθέμενων νησιών
Ο Γιαϊτζί φέρνει ως παράδειγμα το Καστελόριζο, που έχει έκταση 7 χλμ2 και με αυτό η Ελλάδα θέλει να κλέψει από την Τουρκία θαλάσσια περιοχή 148 χιλιάδες χλμ2. Επικαλούμενος τις αποφάσεις του Διεθνούς Δικαστηρίου, καταρρίπτει τους ισχυρισμούς της Ελλάδας. Εξετάζοντας τις υποθέσεις Απόφαση Βόρειας Θάλασσας (1969), Δίκες Αγγλίας-Γαλλίας (1977), Γουινέας – Γουινέας Μπισάου (1983), Λιβύης-Μάλτας (1984), Λιβύης-Τυνησίας (1984), Ερυθραίας-Υεμένης (1999), Ρουμανίας-Ουκρανίας (2009) και Μπαγκλαντές-Μυανμάρ (2012), ο Γιαϊτζί λέει:

«Με βάση τις ανωτέρω αποφάσεις, τα αντιτιθέμενα νησιά του Αιγαίου και το Καστελόριζο δεν έχουν ΑΟΖ πέραν των χωρικών τους υδάτων».

Βήμα-βήμα ντε φάκτο ιδιοποίηση
Αναφερόμενος στα σχέδια για κατασκευή αγωγών μεταφοράς φυσικού αερίου και ηλεκτρικής ενέργειας στην Αν. Μεσόγειο, ο Γιατζί λέει ότι σχέδια όπως ο East-Med και EuroAfrica Interconnector «παραβιάζουν τα δικαιώματα και τα συμφέροντά μας και υλοποιούν ντε φάκτο βήμα-βήμα το χάρτη της Σεβίλλης, με τον οποίον η Τουρκία φυλακίζεται στον Κόλπο της Αττάλειας».

Το χειρότερο σενάριο
Με βάση τον επιτελάρχη του ΓΕΝ, το χειρότερο σενάριο για την Τουρκία είναι να υπογράψουν συμφωνία οροθέτησης των μεταξύ τους ΑΟΖ η Ελλάδα με την Αίγυπτο και η Ελλάδα με την Κύπρο.

Σε μια τέτοια περίπτωση, λέει ο Γιαϊτζί, η ΑΟΖ της Τουρκίας θα πέσει από τις 189.000 στις 41.000 χλμ2. Και κλείνει το βιβλίο του ως εξής: «Αντί η Τουρκία να είναι η χώρα που κάνει ενστάσεις στις συμφωνίες οροθέτησης της ΑΟΖ των άλλων χωρών, θα πρέπει να δηλώσουμε ότι είμαστε έτοιμοι για υπογραφή συμφωνίας αμοιβαίας οροθέτησης και να προχωρήσουμε μονομερώς στην ανακήρυξη της ΑΟΖ στην Αν. Μεσόγειο».

Να υπογράψουμε συμφωνία με τη Λιβύη
Τέλος ο Γιαϊτζί προτρέπει την Τουρκία να υπογράψει άμεσα συμφωνία θαλασσίων ζωνών με τη Λιβύη.

http://www.pontos-news.gr/article/196154/epitelarhis-toyrkikoy-gen-na-anakiryxoyme-aoz-stin-anatoliki-mesogeio

Yet Another Dead Whale Is Grave Reminder Of Our Massive Plastic Problem

Από
anixneuseis
-
0

Trevor Nace Contributor Forbes.com

Science Sperm Whale plays with Plastic Waste (Photo by Reinhard Dirscherl/ullstein bild via Getty Images)

Sperm Whale plays with Plastic Waste (Photo by Reinhard Dirscherl/ullstein bild via Getty Images)

A sperm whale was found washed ashore dead after swallowing 64 pounds of plastic debris. The male sperm whale was found on the Murcian coast in southern Spain in late February, reminding us how critical plastic waste in the oceans has become.

After investigating, the El Valle Wildlife Rescue Center determined that the sperm whale was killed by gastric shock to its stomach and intestines after ingesting 64 pounds of plastic. The autopsy found plastic bags, nets, ropes, plastic sacks, and even a plastic jerrycan in the whale’s stomach and intestines.

Experts found the inner walls of the whale’s abdomen to be inflamed due to a bacterial or fungal infection. This is likely a result of the whale unable to expel the plastics from its system, resulting in peritonitis.

The male sperm whale, an endangered species protected in the US under the Endangered Species Conservation Act, weighed over 6 tonnes and measured 33 feet long. Sperm whales typically eat squid and live around the same lifespan as humans, averaging 70 years.

As a result of the whale’s death, the Murcia government launched a campaign against dumping plastic waste into the coastal town’s water. The coastal community is working to raise awareness of the ever-growing plastic problem in oceans and the need for beach cleaning.

https://www.forbes.com/sites/trevornace/2018/04/09/yet-another-dead-whale-is-grave-reminder-of-our-massive-plastic-problem/?fbclid=IwAR3GNuv2hUVLBZJbyJNVFMFmbKeS1-Q9-jiNrDlWEtWD9UwKhHodpjNhaH4#286512366cd2

«Οι Τούρκοι αντιφρονούντες πάσχουν από κατάθλιψη κι οι νεο-έλληνες από ερντογανοφοβία»

Από
anixneuseis
-
1

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]   www.kalkis.eu

Μετά την τελευταία συνάντηση των 20 πλουσιοτέρων χωρών του κόσμου στην Ιαπωνία, και τις δηλώσεις του Ερντογάν αναφορικά με το τετ α τετ του με τον Τραμπ, οι νέο-έλληνες ξανάπεσαν στην αθεράπευτη ερντογανοφοβία τους. Εξ ου και η σχεδόν καθημερινή μαύρη τουρκική προπαγάνδα που μας δείχνει τα μούσκουλά της. Αν βλέπαμε την πραγματική διάσταση της τουρκικής δύναμης (στρατιωτικής, δημογραφικής, γαιωστρατηγικής), κι όχι μέσα από τους παραμορφωτικούς φακούς της φοβίας μας, αν δεν ασχολούμασταν κάθε μέρα με το τι είπε και τι δεν είπε ο Ερντογάν και ρίχναμε το βάρος μας αθόρυβα στην ενίσχυση των διεθνών συμμαχιών μας και στην αποτρεπτική δύναμη της Ελλάδας με εθνική ομοψυχία, εκτιμώ ότι θα είχε κοπάσει ο ερντογανικός λεονταρισμός. Η διπλή ήττα του Ερντογάν μέσα σε δυο μήνες στις δημοτικές εκλογές της Κωνσταντινούπολης απέδειξε ότι δεν είναι άχαστος κι ότι, ακόμα και οι καταπιεσμένοι Τούρκοι δεν τον φοβήθηκαν και τον έβαλαν στη θέση του. Εμείς γιατί «τρέμουμε» ;

Ποιος είναι επιτέλους ο Ερντογάν ; Ένας νταής που ερεθίζει όλο τον κόσμο και ντουνιά προκαλώντας την αντιπάθεια της συντριπτικής πλειοψηφίας των κρατών του κόσμου και των διεθνών θεσμικών οργανισμών. Φαντασιώνεται ότι θα παλινορθώσει την οθωμανική αυτοκρατορία, ανατρέποντας τις διεθνείς συνθήκες που την διέλυσαν! Εφαρμόζει μια ιμπεριαλιστική πολιτική στρατιωτικών επιχειρήσεων και ενεργειακών ερευνών που είναι εξ ορισμού κοστοβόρα-κι άρα μη βιώσιμη- με αβέβαια εδαφικά και κυρίως οικονομικά αποτελέσματα. Δηλαδή εκεί όπου σήμερα βρίσκεται η αχίλλειος πτέρνα της Τουρκίας. Αν βήξουν αύριο η Ουάσινγκτον και οι Βρυξέλλες, θα πιάσει πνευμονία η τουρκική οικονομία. Και τότε πόση μεγάλη αξία θα έχει η υπεροπλία της Τουρκίας που έχει ανοιχτά μέτωπα στο Ιράκ, τη Συρία, τους Κούρδους, τη Λιβύη, το Ισραήλ, την Αίγυπτο, την Κύπρο και την Ελλάδα ;

Ας έρθουμε τώρα να δούμε ποια είναι σήμερα η κατάσταση στην Τουρκία, σύμφωνα με το έγκυρο ρεπορτάζ της ανταποκρίτριας της ηλεκτρονικής έκδοσης της Le Monde στις 28-6-2019 Marie Jégo.

«Oι νέοι θέλουν έναν τρόπο ζωής πιο ελεύθερο, πιο δημοκρατικό και πιο άνετο. Ο Imamoglu το αντιλήφθηκε καλά, απευθυνόμενος στη γενιά που γεννήθηκε ταυτόχρονα με το κόμμα του Ερντογάν  και δεν γνώρισε παρά μόνο το AKP, το κυβερνών κόμμα από το 2002, με επικεφαλής τον Τούρκο πρόεδρο», δήλωσε στην εν λόγω δημοσιογράφο ο γνωστός στους Τούρκους Ihsan Eliaçik, θεολόγος, ηγέτης του κινήματος των αντικαπιταλιστών μουσουλμάνων, ο οποίος δέχεται επισκέπτες κάθε Τετάρτη στο πολιτιστικό κέντρο του στην περιοχή Balat, στον Κεράτιο Κόλπο.

Το κλίμα φόβου και καταπίεσης  που πνέει στην Τουρκία, όπου οι διάδρομοι των δικαστηρίων και των φυλακών έχουν καταστεί τόποι συναντήσεων των διωκομένων και των συγγενών τους, βύθισε τον τουρκικό πληθυσμό, ιδιαίτερα τους νέους, στην «κατάθλιψη», συνεχίζει ο Ihsan Eliaçik. «Τα τελευταία χρόνια, η πολιτική του

 

κόμματος του Ερντογάν ΑΚΡ έχει καταστεί τιμωρητική. Όλες οι δίκες, οι συλλήψεις αντιπάλων, δημοσιογράφων, ακαδημαϊκών, προκαλούν ταλαιπωρία, δυσφορία, οργή, κατάθλιψη. Έχει ξεπεραστεί ένα ανεκτό όριο, οι άνθρωποι έχουν ταλαιπωρηθεί. Λένε «φτάνει πια!», αναλύει ο 58χρονος συγγραφέας περισσότερων από 20 βιβλίων, εικονιζόμενος με το βυσσινή μπλουζάκι στη φωτογραφία της 6ης Μαϊου 2019 του UMIT BEKTAS του REUTERS, κατά τη στιγμή της σύλληψής του από τους αστυνομικούς κατά τη διάρκεια της Iftar (του γεύματος νηστείας). Αυτό συνέβη κατά τη διάρκεια του τελευταίου Ραμαζανιού, όταν η αστυνομία τον έσυρε στο έδαφος, ενώ μοιραζόταν τη σούπα φακής με τους νέους στο Istiklal, την μεγάλη λεωφόρο πεζών στην ευρωπαϊκή πλευρά της Κωνσταντινούπολης. Η ασκούμενη γενικευμένη καταπίεση των αντιφρονούντων δεν μπορούσε να αφήσει απέξω τον Ihsan Eliaçik, πατέρα 5 παιδιών. Δικάστηκε τον Απρίλιο του 2018 για «υποκίνηση στην τρομοκρατία», μετά από σχόλια που έκανε σε ένα συνέδριο, καταδικάστηκε δε σε πρώτο βαθμό σε φυλάκιση 6 ετών ! Από τότε, τα ταξίδια του περιορίστηκαν στα όρια της Κωνσταντινούπολης, εν αναμονή της έφεσής του.

Μια δεύτερη δικαστική έρευνα άνοιξε  εναντίον του Ihsan Eliaçik, για  «εξύβριση του προέδρου». Ερωτηθείς για την ικανότητα του Ερντογάν να συνέλθει από την ήττα του κόμματός του στην Κωνσταντινούπολη, ο συγγραφέας δήλωσε  απαισιόδοξος, επικαλούμενος την «τύφλωση» του τουρκικού νούμερο ένα, την «αδυναμία του να διαβάσει το μήνυμα» που έστειλε το εκλογικό σώμα της Πόλης, ενώ το κόμμα του ΑΚΡ  «εξαντλεί τα πυρομαχικά του».

Πώς το προεδρικό κόμμα έφτασε ως εδώ ;

Την εποχή της εμφάνισής τους πριν από 17 χρόνια, οι ισλαμο-συντηρητικοί είχαν προκαλέσει  την ίδια ελπίδα με εκείνη που σημείωσε τώρα ο Ekrem Imamoglu, το ανερχόμενο αστέρι του Λαϊκού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος CHP της αντιπολίτευσης. Ο Ερντογάν ήταν τότε σε απόλυτη σύμπνοια με τον λαό του, υποσχόμενος τον πλουραλισμό, την ελευθερία, την ευημερία, τις μεταρρυθμίσεις. Οι ομιλίες του ήταν απαλλαγμένες από ιδεολογία, η οποία του επέτρεψε να συσπειρώσει τους συντηρητικούς, ένα μέρος της αριστεράς, τους Κούρδους, διάσημους διανοούμενους. Δεκα έξι χρόνια αργότερα, ο reis (το «αφεντικό», ένα από τα ψευδώνυμα του Ερντογάν) έχασε τη μαγική αφή του προς όφελος  του Ekrem Imamoglu, ο οποίος σε λίγες εβδομάδες έγινε ο νέος πρωταγωνιστής της τουρκικής πολιτικής σκηνής.

Η αιτία αυτής της δυσαρέσκειας πρέπει να αναζητηθεί «στην οικονομική κακοδιαχείριση, τον οικογενειακό χαρακτήρα του καθεστώτος, την απόσταση από την εκλογική βάση, την περιφρόνηση των Κούρδων». Οι ημέρες του ισλαμικού-συντηρητικού κόμματος τελειώνουν. Η Κωνσταντινούπολη ζει αυτήν την περίοδο στο ρυθμό των φημών για επικείμενη διάσπαση του AKP.

Πολλοί Τούρκοι πιστεύουν ότι η Τουρκία πρέπει να συνεχίσει να κοιτάζει προς την Ευρώπη αντί προς τη Ρωσία. «Χρειαζόμαστε ευρωπαϊκή δικαιοσύνη και ευρωπαϊκό δίκαιο. Μόνο από εμάς εξαρτάται να το κατορθώσουμε και να το καθιερώσουμε. Από την άλλη πλευρά, δεν θέλουμε το καπιταλιστικό μοντέλο», λέει ο πιστός στον Karl Marx μέχρι τις άκρες των νυχιών του, ιδιόρρυθμός θεολόγος Ihsan Eliaçik!

Επαγρύπνηση λοιπόν, προσγειωμένο θάρρος, ενδυνάμωση της οικονομίας μας για να ενισχύσουμε βιώσιμα την αποτρεπτική μας δύναμη και σταθερή λειτουργία της χώρας μας στις σωστές συμμαχίες της και στο σκληρό ευρώ.

Τον φόβο φαίνεται ότι τον εγκαταλείπουν ακόμα και οι διωκόμενοι Τούρκοι.

Εμείς γιατί να εγκλωβιζόμαστε σε αυτόν ;

Τόσο δειλοί γίναμε ;

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.

 

 

 

Νέα υποβόσκουσα κρίση: Ο κίνδυνος οριοθέτησης της ΑΟΖ ανάμεσα στην Τουρκία και την Λιβύη

Από
anixneuseis
-
0

Του ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΑΡΥΩΤΗ (*) Hellas Journal

Το τουρκικό γεωτρύπανο Γιαβούζ. Photo via Turkish Ministry of Defense   ΤΖΙΧΑΤ ΓΙΑΙΤΖΙ

JULY 1, 2019 50

Μια μεγάλη υποβόσκουσα κρίση περιμένει την νέα ελληνική κυβέρνηση, καθώς η Τουρκία ετοιμάζεται να οριοθετήσει την ΑΟΖ της με αυτή της Λιβύης. Όπως έγραψε ο αναλυτής Σάββας Καλεντερίδης, ο επιτελάρχης του τουρκικού ΓΕΝ ταξίαρχος Τζιχάτ Γιαϊτζί, εκπόνησε μια εργασία στην οποία εξηγεί γιατί η Τουρκία θα πρέπει να ανακηρύξει ΑΟΖ στην ανατολική Μεσόγειο, μπροστά στο ενδεχόμενο η Ελλάδα να οριοθετήσει την ΑΟΖ της με την Κύπρο και με την Αίγυπτο.

Διαβάστε προσεκτικά τι εισηγείται ο Τούρκος ταξίαρχος:

«Σε μια τέτοια περίπτωση η ΑΟΖ της Τουρκίας θα μειωθεί από τις 189 χιλιάδες στις 41 χιλιάδες τετρ. χλμ.. Αντί η Τουρκία να είναι η χώρα που κάνει ενστάσεις στις συμφωνίες οριοθέτησης της ΑΟΖ των άλλων χωρών, θα πρέπει να δηλώσουμε ότι είμαστε έτοιμοι για υπογραφή συμφωνίας αμοιβαίας οριοθέτησης και να προχωρήσουμε μονομερώς στην ανακήρυξη της ΑΟΖ στην Αν. Μεσόγειο».

Βέβαια δεν γνωρίζει καλά το Δίκαιο της Θάλασσας, διότι η ανακήρυξη της ΑΟΖ είναι μια μονομερής πράξη, που δεν δίνει αυτομάτως δικαίωμα στους υδρογονάνθρακες, στην αλιεία και τα τεχνητά νησιά. Αυτό το δικαίωμα το δίνει μόνο η οριοθέτηση. Έτσι κάποιοι Τούρκοι που το γνωρίζουν αυτό, ετοιμάζονται να προχωρήσουν σε οριοθέτηση ΑΟΖ με την Λιβύη. Όπως όμως δείχνει ο επόμενος χάρτης η Τουρκία δεν έχει θαλάσσια σύνορα με την Λιβύη.

ΤΑ ΘΑΛΑΣΣΙΑ ΣΥΝΟΡΑ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΜΕΣΟΓΕΙΟΥ

Έτσι, η Ελλάδα για να προλάβει την οριοθέτηση ανάμεσα στην Τουρκία και την Λιβύη πρέπει να προβεί άμεσα σε οριοθέτηση με την Κύπρο. Η καλύτερη οριοθέτηση θα ήταν ανάμεσα στην Ελλάδα και την Αίγυπτο. Αλλά, δυστυχώς, οι Αιγύπτιοι επιθυμούν οριοθέτηση με την Ελλάδα χωρίς την Στρογγύλη. Θέλουν οριοθέτηση μόνο με την Κρήτη, ώστε να φαίνεται ότι έχουν θαλάσσια σύνορα και με την Τουρκία.

Βέβαια, πολλά εξαρτώνται από τα σχέδια των ΗΠΑ. Φαίνεται πλέον ξεκάθαρα ότι ο έρωτας του Τραμπ με τον Ερντογάν θα μας κοστίσει πολύ ακριβά. Η νέα ελληνική κυβέρνηση θα τρέχει και δεν θα προλαβαίνει το κακό που έρχεται. Όπως έγραψε, πρόσφατα, ο δημοσιογράφος Μιχάλης Ιγνατίου: «Να βγάλει από τη δύσκολη θέση τον πρόεδρο της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν, προσπάθησε ο Αμερικανός ομόλογός του, Ντόναλντ Τραμπ με ένα απίστευτο παραλήρημα, με το οποίο δικαιολόγησε την απόφαση του να αγοράσει το σύστημα S-400 από τη Ρωσία. Ο κ. Τραμπ ισχυρίστηκε -κάτι που είναι ψέμα- ότι ο πρόεδρος της Τουρκίας αγόρασε το ρωσικό σύστημα επειδή η προηγούμενη κυβέρνηση του Μπαράκ Ομπάμα δεν πούλησε στον Ερντογάν το σύστημα Patriot. Αυτό δεν είναι αλήθεια, διότι η κυβέρνηση Ομπάμα είπε όχι επειδή η Τουρκία ζητούσε και την αμερικανική τεχνολογία.» Αλλά η παρακάτω στιχομυθία του Ντόναλντ Τραμπ με Αμερικανό δημοσιογράφο πρέπει να μας πείσει για τον έρωτα δυο αυταρχικών και αμφιλεγόμενων πολιτικών ανδρών, που κατά τη γνώμη μου, προοιωνίζεται κινδύνους για τα εθνικά συμφέροντα της Ελλάδος.

Ερώτηση: Και για την Τουρκία, κύριε Πρόεδρε. Η Τουρκία θα αντιμετωπίσει κυρώσεις, εάν προχωρήσει με την αγορά των S-400;

Πρόεδρος Τραμπ: Εντάξει, λοιπόν, η Τουρκία είναι μια ενδιαφέρουσα περίπτωση – γιατί υπάρχει και κάτι άλλο Τζιμ. Τα πάω καλά μαζί του, είναι σκληρός. Σωστά;

Πρόεδρος Ερντογάν. Είναι σκληρός, αλλά τα πάω καλά μαζί του. Και ίσως αυτό να είναι κακό, αλλά εγώ νομίζω ότι είναι πολύ καλό.

Περαστικά μας. Για κάποιον σαν και μένα που ζει, σχεδόν μισό αιώνα στην Ουάσιγκτον, αυτή η αμερικανική θέση δεν προκαλεί καμία έκπληξη. Έχουμε συνηθίσει να ακούμε τα στελέχη όλων των αμερικανικών κυβερνήσεων να εξηγούν: «Εμείς δεν έχουμε φίλους και εχθρούς. Έχουμε μόνο συμφέροντα.» Έτσι εξηγούν την προτίμησή τους προς την Τουρκία έναντι της Ελλάδας. Το επιχείρημα που ακούω, για δεκαετίες τώρα, στην Ουάσιγκτον είναι : «Κοιτάχτε τον γεωπολιτικό χάρτη της περιοχής. Οι Τουρκία έχει μια τεράστια έκταση, ενώ εσείς υστερείτε καταφανώς έναντι της Τουρκίας». Σιωπούν όμως, όταν αντιτείνουμε ότι το Ισραήλ είναι πολύ μικρότερο της Ελλάδας, από πλευράς έκτασης και πληθυσμού.

Η περίπτωση της Λιβύης

Η Ελλάδα, ουσιαστικά, έχει ήδη οριοθετήσει την ΑΟΖ της με την Λιβύη από το 2011. Εκείνη την χρονιά, ο Υφυπουργός Ενέργειας του ΠΑΣΟΚ Γιάννης Μανιάτης έκανε ένα σημαντικό βήμα για την κατοχύρωση των εθνικών κυριαρχικών μας δικαιωμάτων με το νόμο 4001/2011 για την έρευνα των υδρογονανθράκων. Ουσιαστικά, με αυτό το νόμο, η Ελλάδα οριοθέτησε, μονομερώς, την υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ με αυτή της Λιβύης, δίνοντας πλήρη επήρεια στην Γαύδο.

Συγκεκριμένα, η παράγραφος 1 του άρθρου 156 περιέχει την εξής ιδιοφυή διατύπωση: «ελλείψει συμφωνίας οριοθέτησης με γειτονικά κράτη των οποίων οι ακτές είναι παρακείμενες ή αντικείμενες με τις ελληνικές ακτές, το εξωτερικό όριο της υφαλοκρηπίδας και της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης (αφής κηρυχθεί), είναι η μέση γραμμή, κάθε σημείο της οποίας απέχει ίση απόσταση από τα εγγύτερα σημεία των γραμμών βάσης (τόσων ηπειρωτικών όσο και νησιωτικών) από τις οποίες μετράται το εύρος της αιγιαλίτιδας ζώνης».

Αυτός είναι ο χάρτης που αντανακλά τις προβλέψεις του νόμου 4001/2011. Με βάση αυτόν τον χάρτη παραχωρήθηκαν πρόσφατα για εξερεύνηση τα δύο οικόπεδα, νοτιοδυτικά της Κρήτης, στις τρεις εταιρίες, TOTAL, EXXON MOBIL και ΕΛΠΕ.

Ήταν μία τεράστια ευφυής κίνηση του Γιάννη Μανιάτη,  που άλλοι τώρα προσπαθούν να πιστωθούν ως δική τους επιτυχία.  Χάρτης Υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ του Νόμου 4001/2011

Ως προς την οριοθέτηση της μεταξύ Λιβύης και Ελλάδος ΑΟΖ, θα πρέπει να επισημανθεί ότι η θέση της Λιβύης είναι ότι για μια τέτοια οριοθέτηση θα πρέπει η Ελλάδα να αναγνωρίσει ως νόμιμο το κλείσιμο του κόλπου της Σύρτης εύρους 303 ν.μ. (Η UNCLOS επιτρέπει κλείσιμο κόλπων μέχρι 50 ν.μ.) και να δεχθεί ότι η Γαύδος δεν μπορεί να συμπεριληφθεί σε μια τέτοια οριοθέτηση.

Η Ελλάδα προσπάθησε αρκετές φορές να οριοθετήσει την υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ στο Λυβικό Πέλαγος, αλλά η προσέγγιση των δύο κρατών είναι διαμετρικά αντίθετη. Η Ελλάδα υποστηρίζει ότι η μέθοδος οριοθέτησης ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας, πρέπει να είναι η μέση γραμμή, ενώ η Λιβύη υποστηρίζει τη μέθοδο της ευθυδικίας, την οποίαν υποστηρίζει και η Τουρκία, εμμένοντας στη νομιμότητα του κλεισίματος του κόλπου της Σύρτης.

Το πιο εξωφρενικό σκηνικό το δημιούργησαν οι Τούρκοι στο τέλος του 2018, και το συνεχίζουν πιο έντονα σήμερα, ισχυριζόμενοι ότι η Τουρκία διαθέτει θαλάσσια σύνορα με την Λιβύη. Ο κύριος λόγος αυτής της υπερκινητικότητας είναι ότι ανησυχούν αντιλαμβανόμενοι ότι η ExxonMobil, η TOTAL και ΕΛΠΕ θα αρχίσουν εξερεύνηση στα δυο οικόπεδα που τους έχουν δοθεί από την Ελλάδα νοτιοδυτικά της Κρήτης και συνορεύουν με την ΑΟΖ της Λιβύης.

Ουσιαστικά έχουν αρχίσει να πανικοβάλλονται, διότι δεν μπορούν να αγγίξουν το οικόπεδο 10 της κυπριακής ΑΟΖ και δεν θα μπορέσουν να πειράξουν αυτά τα δύο οικόπεδα στην Κρήτη, που όπως επισημαίνουν ειδικοί στους υδρογονάνθρακες (Φώσκολος-Κονοφάγος) υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να κρύβουν τεράστια κοιτάσματα υδρογονανθράκων.

Εδώ προκύπτει ένας μεγάλος πονοκέφαλος για τον Πρόεδρο Τραμπ, διότι η κυβέρνησή του χαιρέτησε τα συμβόλαια που υπέγραψαν οι τρεις παραπάνω εταιρίες με το ελληνικό δημόσιο για να αρχίσουν τις έρευνες για φυσικό αέριο σε περιοχές, που οι Αμερικανοί αναγνωρίζουν ότι ανήκουν στην Ελλάδα.

Ήδη ο πανταχού παρών Αμερικανός πρέσβης Geoffrey Pyatt χαρακτήρισε την υπογραφή των συμβάσεων μίσθωσης ως ένα σημαντικό βήμα προς την κατεύθυνση της παρουσίας της Ελλάδας ως μεγάλου ευρωπαϊκού ενεργειακού κόμβου. Θα είναι πολύ δύσκολο για τους Αμερικανούς να προτείνουν το μοίρασμα και αυτών των υδρογονανθράκων, παρόλον ότι τίποτε δεν μπορεί να αποκλείεται, όταν βρισκόμαστε στην πιο κρίσιμη περίοδο των ελληνοτουρκικών σχέσεων.

Έρχεται η περιβόητη συνεκμετάλλευση ή συνδιαχείριση

Νομίζω ότι έφτασε η ώρα που οι Ηνωμένες Πολιτείες θα επιχειρήσουν να κόψουν τον γόρδιο δεσμό της ελληνοτουρκικής κρίσης, πιέζοντας προς την κατεύθυνση συνεκμετάλλευσης των υδρογονανθράκων ανεξάρτητα από την περιοχή στην οποία ανήκουν, μία τακτική που ακολουθούν από το 1975, χωρίς όμως να ενδώσουν οι ελληνικές κυβερνήσεις.

Είναι προφανές ότι ορισμένα σενάρια επανέρχονται. Κάτι τέτοιο ίσως να ήταν δυνατόν μόνο μετά από οριοθέτηση και μόνο σε περιοχές που συνορεύουν. Αυτό ακριβώς έχουν κάνει η Κύπρος και το Ισραήλ στο οικόπεδο «Αφροδίτη». Οι Αμερικανοί δεν ζητούν συνεκμετάλλευση σε περιοχές που οι ΑΟΖ των δύο κρατών συνορεύουν, που θα ήταν κάτι λογικό, αλλά ζητούν να υπάρξει συνδιαχείριση  σε όλη την ανατολική Μεσόγειο, κάτι που αποτελεί, για να μη χρησιμοποιήσω κάποια άλλη έκφραση, παγκόσμια πρωτοτυπία.

Τώρα βέβαια αρχίζουν τα δύσκολα γιατί η επόμενη κυβέρνηση, που θα προκύψει μετά τις εκλογές, πρέπει να μην παραμελήσει το θέμα της ΑΟΖ και να δράσει άμεσα στην απειλή αλλαγής θαλάσσιων συνόρων στην Ανατολική Μεσόγειο.

Όπως είχε γράψει στην εφημερίδα Καθημερινή ο καθηγητής Άγγελος Συρίγος: «Όλος ο κόσμος γνωρίζει με ακρίβεια τι διεκδικεί η Τουρκία στην περιοχή. Η Ελλάδα εξακολουθεί να μην έχει προσδιορίσει ποια θεωρεί ότι είναι τα ακριβή όρια της υφαλοκρηπίδας της στην Ανατολική Μεσόγειο. Απλώς διαμαρτύρεται στις τουρκικές ενέργειες…»

Οι αυξανόμενες τουρκικές προκλήσεις στο Αιγαίο Αρχιπέλαγος και την ανατολική Μεσόγειο, τα σενάρια μυστικής  διπλωματίας μεταξύ Αθήνας- Άγκυρας και η αμέλεια των ελληνικών κυβερνήσεων να προχωρήσουν στην ανακήρυξη Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) θέτουν σε κίνδυνο τα εθνικά κυριαρχικά μας δικαιώματα σε μια περίοδο, που η Ελλάδα εμφανίζεται τρωτή σε διεθνείς πιέσεις.

Τα σχόλια που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν απαραίτητα τους συγγραφείς. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της. Και εάν ένα τουρκικό γεωτρύπανο τρυπήσει την ΑΟΖ/υφαλοκρηπίδα του Καστελόριζου;

Πηγή: Νέα υποβόσκουσα κρίση: Ο κίνδυνος οριοθέτησης της ΑΟΖ ανάμεσα στην Τουρκία και την Λιβύη https://hellasjournal.com/2019/07/nea-ypovoskoysa-krisi-o-kindynos-oriothetisis-tis-aoz-anamesa-stin-toyrkia-kai-tin-livyi/

Η σταδιακή αποκαθήλωση Ερντογάν και το μέλλον της περιοχής.

Από
anixneuseis
-
0

ΤΟΥ ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

Χάρη στις υπερφίαλες φιλοδοξίες του τούρκου προέδρου, η Ελλάδα είναι παρούσα σ’ αυτό που συνιστά ζωτικό χώρο της, κυρίως στη θάλασσα. Και από την εμμονή του Ερντογάν στη ρήξη με τις ΗΠΑ θα εξαρτηθεί αν θα συμμετέχει, πρωταγωνιστικά, μαζί με την Κύπρο, το Ισραήλ και την Αίγυπτο σε μια συνεργασία χωρών στην Ανατολική Μεσόγειο που θα καθορίσει τις ισορροπίες στην περιοχή.

Την ώρα που γράφονται οι γραμμές αυτές (το κείμενο γράφηκε πριν τη συνάντηση Τράμπ- Ερντογάν) δεν είναι γνωστό το αποτέλεσμα της συνάντησης Τράμπ- Ερντογάν. Είναι, όμως, καθοριστικό για τις περαιτέρω εξελίξεις.

Όλα, πάντως, έδειχναν τις προηγούμενες ημέρες πως ο Ερντογάν δεν θα κάνει πίσω στο θέμα των S-400. Και ο νέος αναπληρωτής υπουργός άμυνας των ΗΠΑ, Μάρκ  Έσπερ, σε δηλώσεις του ευθυγραμμίστηκε με την μέχρι σήμερα πολιτική των ΗΠΑ: κυρώσεις στην Τουρκία και αποκλεισμός της από το πρόγραμμα των F-35, αν αγοράσει τους S-400..

Θα επιμείνει ο Ερντογάν στη ρήξη; Δεν έχει και πολλά περιθώρια να υποχωρήσει. Διότι θα συναντήσει την αντίδραση της Ρωσίας. Οδηγήθηκε μόνος του σε αδιέξοδο και, τώρα, εισπράττει τα επίχειρα.

Ο Ερντογάν έφθασε στο αποκορύφωμα της πολιτικής του πορείας και τώρα αρχίζει η κάθοδος. Το τέλος του θα είναι οδυνηρό. Φρόντισε ο ίδιος γι αυτό. Έχει έρθει σε αντίθεση με μεγάλες κοινωνικές κατηγορίες στο εσωτερικό, φυλακίζοντας και διώκοντας εκατοντάδες χιλιάδες τούρκους πολίτες. Ανέπτυξε μια υπερφίαλη συμπεριφορά στο εξωτερικό. Έχει ξεπεράσει τα όρια. Συμπεριφέρεται με τη μεγαλομανία ανθρώπων που έχουν την ψευδαίσθηση ότι στέκονται πολύ ψηλά σε σχέση με άλλους.

Ήταν χαρακτηριστική η δήλωση του εκπροσώπου του που συνέστησε στον έλληνα πρωθυπουργό να μιλά με σεβασμό όταν απευθύνεται στον τούρκο πρόεδρο. Και η δήλωση του κ. Τσίπρα δεν περιείχε τίποτε προκλητικό. Έλεγε πως η Ελλάδα θα υποστηρίξει τα κυριαρχικά της δικαιώματα αν απειληθούν από την Τουρκία. Το πρόβλημα με την  τουρκική ηγεσία περνά και στην αρμοδιότητα της ψυχολογίας ή της ψυχιατρικής.

Ακόμη και στη μικρή και αδύναμη στρατιωτικά Κύπρο ο Ερντογάν έκανε, ουσιαστικά, μια τρύπα στο νερό με τις γεωτρήσεις του. Δήλωσε πως δεν βρήκαν τίποτε αλλά επέβαλλαν στη διεθνή κοινότητα να τους προσέξει. Τίποτε από όσα έκανε δεν συνιστούν τετελεσμένο. Η πορεία και οι στόχοι του θα εξαρτηθούν από το πώς θα διαμορφωθούν οι σχέσεις με τις ΗΠΑ. Αν τις οξύνει, η αποδόμησή του θα επιταχυνθεί. Αν υποχωρήσει, ανοίγει ένα νέο, ενδιαφέρον πεδίο. Οι ΗΠΑ θέλουν την Τουρκία, όχι τον Ερντογάν.

Δεν είναι, πια, ο Ερντογάν που συνεχώς ανερχόταν. Δημιούργησε έναν βαθύ διχασμό στην τουρκική κοινωνία, απογοήτευσε τα δυναμικά στρώματα της που χωρίς να είναι ισλαμιστικά τον στήριξαν στην πολιτική του αλλά εδώ και καιρό τον εγκαταλείπουν, διέρρηξε τις σχέσεις του με τους κούρδους και υπονόμευσε τις προσπάθειες αναζήτησης λύσης, οδηγήθηκε σε ακραίες πολιτικές και συμπεριφορές βασιζόμενος στους «Γκρίζους Λύκους». Και, ακόμη, διέσπασε το κόμμα του από το οποίο στέρησε την πολιτική παρουσία πεπειραμένων πολιτικών και θεωρητικών όπως ο Αχμέτ Νταβούτογλου και ο Αμπντουλάχ Γκιούλ. Οι οποίοι προσβλέπουν σε έναν νέο πολιτικό φορέα.

Όλα αυτά οδήγησαν στο οδυνηρό αποτέλεσμα της Κωνσταντινούπολης στην οποία αναδείχθηκε δήμαρχος ο νεαρός κεμαλιστής Εκρέμ Ιμάμογλου.

Ο δυτικότροπος Ιμάμογλου θα αποτελέσει απειλή όχι, μόνο, για τον Ερντογάν αλλά και για τον πρόεδρο του κόμματός του, τον αποτυχημένο Κεμάλ Κιλιντσάρογλου τον οποίο, μάλλον, θα αντικαταστήσει. Το πολιτικό τοπίο στην Τουρκία θα αλλάξει μετά τον Ερντογάν με την ανάδειξη μιας νέας γενιάς πολιτικών αλλά και την εμφανή παρουσία στελεχών του τούρκου προέδρου, όπως των Νταβούτογλου και Γκιούλ που θα εκφράσουν με πιο συναινετικούς όρους το πολιτικό Ισλάμ.

Η απώλεια της Κωνσταντινούπολης και, μάλιστα, με σημαντική διαφορά, έδειξε πως ο Ερντογάν δεν είναι, πλέον, άτρωτος. Και βρίσκεται σε πορεία παρακμής.

Αυτό, προφανώς, θα κάνει τις ΗΠΑ να ελιχθούν ώστε να κρατήσουν την Τουρκία στη Δύση. Από την άποψη αυτή η στάση που θα κρατήσει ο αμερικανός πρόεδρος στη συνάντησή του με τον τούρκο ομόλογό του θα είναι όχι, μόνο, ενδιαφέρουσα αλλά και αποκαλυπτική.

Πως θα χειριστούν οι ΗΠΑ την Τουρκία; Και τι επιπτώσεις θα έχει αυτό στην Ελλάδα και στην Κύπρο;

Η αμερικανική πολιτική είναι γνωστή και επαναλήφθηκε τις τελευταίες ημέρες δι επισήμων δηλώσεων. Ζητούν διάλογο Ελλάδας- Τουρκίας και στα ενεργειακά αποθέματα της Κύπρου υποστηρίζουν πως θα πρέπει να κατανεμηθούν δίκαια. Θα δούμε πως θα τροποποιηθεί η θέση αυτή μετά τη συνάντηση Τράμπ- Ερντογάν. Πάντως, τόσο οι ΗΠΑ, όσο και η κυπριακή δημοκρατία επιδιώκουν να αξιοποιήσουν τα ενεργειακά αποθέματα για την ανεύρεση μιας δίκαιης λύσης στο κυπριακό. Η θέση αυτή δεν είναι αρνητική.

Είτε σε ρήξη με τις ΗΠΑ, είτε σε αναδίπλωση Ερντογάν η αμερικανική εξωτερική πολιτική στην Ανατολική Μεσόγειο δεν θα είναι ίδια απέναντι στην Τουρκία, όπως πριν απο την κρίση. Τα δεδομένα έχουν μεταβληθεί και μια νέα ισορροπία δεν αποκλείεται να λαμβάνει υπόψιν τη δημιουργία μιας νέας κουρδικής οντότητας. Αυτό είναι ο εφιάλτης της Τουρκίας.

Σίγουρα, όμως, στα νέα δεδομένα περιλαμβάνονται οι, γνωστές, τριμερείς, μετά την υπερψήφιση από την αρμόδια επιτροπή της Γερουσίας του «Νομοσχεδίου για την Ασφάλεια και την Ενεργειακή Συνεργασία στην Ανατολική Μεσόγειο», των Μπόμπ Μενέντεζ και Μάρκο Ρούμπιο το οποίο υπαγορεύει αλλαγή της αμερικανικής πολιτικής στην Ανατολική Μεσόγειο.

Ο Ερντογάν έχει αυτοπαγιδευτεί. Ό,τι και να κάνει από δω και πέρα δεν μπορεί να αποκαταστήσει τα πράγματα.

Η σταδιακή αποκαθήλωση Ερντογάν θα έχει τις επιπτώσεις της και στα Βαλκάνια αφού είναι γνωστό ότι μερικές ηγεσίες, όπως η αλβανική του κ. Ράμα, έχουν στενή σχέση εξάρτησης από τον τούρκο πρόεδρο.

Μια αναδίπλωση Ερντογάν θα περιορίσει και τις φιλοδοξίες του προς τη Λιβύη με την ηγεσία της οποίας επεδίωξε να συνεργαστεί στο θέμα της ΑΟΖ παραβλέποντας την Ελλάδα.

Μπορεί το κύριο πρόβλημα αυτήν τη στιγμή να είναι ο Ερντογάν αλλά δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη η εκτίμηση ότι και η Τουρκία ως σημερινή υπόσταση ίσως είναι προβληματική για τη νέα ισορροπία που διαμορφώνεται στην περιοχή.

Σε ανάλογη περίπτωση στις αρχές του ’90 στα Βαλκάνια, ενοχλούσε η Γιουγκοσλαβία και είδαμε ποιο ήταν το αποτέλεσμα αυτής της ενόχλησης από τη διεθνή κοινότητα.

Γενικώς, η Ελλάδα έχει ταχθεί, για άλλη μια φορά στη σωστή πλευρά αλλά αυτό από μόνο του δεν σημαίνει τίποτε.

Η χώρα έχει εθιστεί στην προβολή ήπιας ισχύος αλλά πρέπει να φροντίσει τις Ένοπλες Δυνάμεις της ώστε, με τους κατάλληλους εξοπλισμούς να μπορούν να προβάλλουν αποτελεσματικότερη αποτρεπτική ισχύ.

 

 

Δεν τραγούδησε ακόμα η χοντρή κυρία: Το πάθημα της Συρίας δεν έγινε μάθημα στον Τραμπ…

Από
anixneuseis
-
2

Του ΜΙΧΑΛΗΙΓΝΑΤΙΟΥ

Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ με τον πρόεδρο της Νότιας Κορ.έας Moon Jae-in στη Σεουλ. ΕPA, CHUNG SUNG-JUN / POOL

JUNE 30, 2019

Ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, ως συνήθως, άφησε τη γλώσσα του να πάει …περίπατο χθες στην Οσάκα της Ιαπωνίας, πριν τη συνάντησή του με τον Τούρκο ομόλογό του, Ταγίπ Ερντογάν, αλλά και μετά, στη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου που έδωσε. Τα όσα είπε θα τα βρείτε ΕΔΩ. Και αξίζει να τα διαβάσετε. Αλλά αυτό που έχει σημασία είναι ότι είπε κουβέντες, που δεν στέκουν, καθώς το σύστημα Patriot δεν το πήρε ο κ. Ερντογάν από την κυβέρνηση του Μπάρακ Ομπάμα επειδή η Τουρκία απαιτούσε από την Αμερική να μοιραστεί την τεχνολογία του. Ούτε ο κ. Ομπάμα μπορούσε να το πράξει, ούτε ο κ. Τραμπ θα το έκανε όταν πρόσφερε το Patriot στον Ερντογάν, τον περασμένο Δεκέμβριο. Οι Αμερικανοί είπαν ΝΑΙ στην πώληση και ΟΧΙ στο αίτημα για να μοιραστούν την τεχνολογία του Patriot με τους Τούρκους.

Είπε και κουβέντες για τις οποίες θα μετανιώσει ο κ. Τραμπ, όπως συνέβη πριν τα Χριστούγεννα, όταν τον κορόιδεψε ο Ερντογάν και αποφάσισε να αποσύρει τα αμερικανικά στρατεύματα από την Συρία. Το αποτέλεσμα είναι γνωστό: Ο αριθμός της αμερικανικής δύναμης αυξήθηκε διότι ο ίδιος ο κ. Τραμπ αποφάσισε ότι έπρεπε να προστατευθούν οι σύμμαχοί του, που του χάρισαν τον θρίαμβο εναντίον των τζιχαντιστών του Ισλαμικού Κράτους, οι Κούρδοι της Συρίας.

Το ίδιο θα συμβεί και τώρα. Όταν επιστρέψει στην Ουάσιγκτον θα αλλάξει τις αποφάσεις του. Αποφάσεις βεβαίως που ανακοίνωσε ο πρόεδρος της Τουρκίας. Διότι ο κ. Τραμπ δεν είπε ακόμα ότι δεν θα επιβληθούν κυρώσεις στην κατοχική δύναμη όταν παραλάβει τους ρωσικούς S-400. Ούτε δήλωσε ότι θα δοθούν τα μαχητικά F-35. Αντίθετα είπε ότι «τα αεροπλάνα (εννοεί τα F-35) δεν είναι συμβατά από τη σκοπιά μας. Όχι από την άποψη της συμβατότητας, αλλά από τη δική μας άποψη, της εθνικής ασφάλειας». Άρα είναι ζήτημα εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Πολιτειών να μην δοθούν τα F-35 στην Τουρκία όταν έχει ήδη εγκαταστήσει τους S-400.

Δεν χρειάζεται να διαβάζει κανείς πίσω από τις γραμμές. Απλά πρέπει κανείς να διαβάζει τις δηλώσεις του, και να τις καταλαβαίνει. Στην Αμερική, όπου ξέρουν πως λειτουργεί το σύστημα, παρέμειναν στη δήλωση του Λευκού Οίκου που εκδόθηκε μετά τη συνάντηση του Τραμπ με τον Ερντογάν. Σε αυτήν έδωσαν σημασία διότι είναι επίσημη και δημόσια. Τονίζονται τα εξής: “Ο Πρόεδρος (Τραμπ) εξέφρασε την ανησυχία του (στον Πρόεδρο Ερντογάν) για την πιθανή αγορά από την Τουρκία του ρωσικού συστήματος πυραυλικής άμυνας S-400 και ενθάρρυνε την Τουρκία να συνεργαστεί με τις Ηνωμένες Πολιτείες για την αμυντική συνεργασία με τρόπο που να ενισχύει τη Συμμαχία του ΝΑΤΟ”.

Αυτά είναι τα θέματα που ενδιαφέρουν την Αμερική. Να μην εγκατασταθούν οι S-400 και να μην τεθεί σε κίνδυνο η συνοχή του ΝΑΤΟ. Διότι όταν η Τουρκία διατηρεί στρατηγική συμμαχία με τη Ρωσία, αυτό αποτελεί μείζον πρόβλημα για το ΝΑΤΟ.

Η ιστοσελίδα μας (Hellas Journal) δημοσιεύει με ακρίβεια τα γεγονότα και τις δηλώσεις των αξιωματούχων που ασχολούνται με την Τουρκία και το πρόβλημα που δημιούργησε με την αγορά ενός συστήματος που αποτελεί απειλή, όχι μόνο για τα F-35, αλλά όλα τα δυτικά οπλικά συστήματα. Ο νέος υπουργός Άμυνας, Μαρκ Έσπερ, που μόλις διόρισε ο κ. Τραμπ, τα είπε απλά για να τα καταλαβαίνει και ο μπουνταλάς πρόεδρος της Αμερικής: «Ή τους S-400 ή τα F-35. Όχι και τα δύο μαζί. Ότι και να λέει ο κ. Τραμπ δεν μπορεί να ξεφύγει από αυτή τη γραμμή και θα το δούμε στη συνέχεια. Επίσης ας μην στοιχηματίσουμε ότι θα ενεργοποιηθεί το ρωσικό σύστημα. Όταν σου κάνει τέτοιες πάσες, σε βαθμό ανοησίας, ο Πρόεδρος της Αμερικής, δεν μπορείς κ. Ερντογάν να τον ρεζιλέψεις εντελώς. Κάτι μεγάλο πρέπει να του προσφέρεις… Ναι, ο κ. Τραμπ θα μπορούσε να βοηθήσει την Τουρκία στο θέμα των κυρώσεων. Π.χ. έχει τη δυνατότητα να τις αναβάλει όταν ανακοινωθούν. Αλλά αυτό δεν το γνωρίζουμε ακόμα. Όπως είπε και ο ίδιος, περιγράφοντας την κατάσταση με την Τουρκία, είμαστε ενώπιον χάους. Και αυτό σημαίνει ότι η κατάσταση, όπως είπε ο ίδιος, είναι περίπλοκη. Γιατί το είπε αυτό; Διότι η δική του κυβέρνηση, σε συνεργασία με βουλευτές και γερουσιαστές, ψήφισαν δεσμευτικά νομοσχέδια, τα οποία δεν γίνεται να ακυρωθούν. Οι υπουργοί του είναι αυτοί που ζήτησαν να ψηφιστούν τα νομοσχέδια και ο σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας του Λευκού Οίκου. Δεν ξύπνησαν μία μέρα οι Αμερικανοί νομοθέτες και αποφάσισαν να τιμωρήσουν την Τουρκία. Ήταν σχέδιο της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ.

Τα λόγια, όπως γνωρίζουμε, τα παίρνει ο αέρας. Ειδικά όταν προέρχονται από τον Ντόναλντ Τραμπ. Οι αποφάσεις, όμως, υλοποιούνται. Οι πάντες στην Ουάσιγκτον συζητούν το παράδειγμα της Συρίας. Διέγραψε τις συμβουλές των συνεργατών του και πίστεψε τον Ερντογάν. Ανακοίνωσε πριν από τα Χριστούγεννα την αποχώρηση των Αμερικανών στρατιωτών. Μέχρι την Πρωτοχρονιά, ξέχασε την ανακοίνωση. Οι διπλωμάτες στην Ουάσιγκτον πιστεύουν ότι θα συμβεί το ίδιο και με το παραλήρημά του για τον Ερντογάν.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ Ι: Ο βουλευτής Σιτσιλίνε και άλλοι συνάδελφοί του θα συμπεριλάβουν την επόμενη εβδομάδα, στον προϋπολογισμό του αμερικανικού Πενταγώνου, πρόνοιες για κυρώσεις στην Τουρκία όταν παραλάβει τους S-400 και ακύρωσης της συμμετοχής της κατοχικής δύναμης στο Πρόγραμμα κατασκευής των F-35. Πάλι σε συνεννόηση με την κυβέρνηση του κ. Τραμπ.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΙΙ: Στην Αθήνα έχει σχηματιστεί ένα φιλοτουρκικό «λόμπι», τα μέλη του οποίου βρίσκονται κοντά στη Νέα Δημοκρατία. Βρίζουν καθημερινά τους ακτιβιστές της Ομογένειας, οι οποίοι εργάζονται νύχτα και μέρα για να τιμωρηθεί η Τουρκία. Αυτοί οι τύποι χάρηκαν χθες με τις ανόητες δηλώσεις του Αμερικανού Προέδρου. Στο τέλος θα τους μείνει η …χαρά. Αλλά ας το προσέξει ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας. Διότι ο βασικός τους στόχος είναι ο γερουσιαστής Ρόμπερτ Μενέντεζ, με τον οποίο συναντήθηκε ο κ. Μητσοτάκης στην Αθήνα και τον ευχαρίστησε για τους αγώνες του υπέρ της Ελλάδας και της Κύπρου…

Πηγή: Δεν τραγούδησε ακόμα η χοντρή κυρία: Το πάθημα της Συρίας δεν έγινε μάθημα στον Τραμπ… https://hellasjournal.com/2019/06/den-tragoydise-akoma-i-chontri-kyria-to-pathima-tis-syrias-den-egine-mathima-ston-tramp/

Εξαγωγή Κινεζικού Δικαίου;

Από
anixneuseis
-
0
Γράφει ο Πλάμεν Τόντσεφ*
ΕΕ, ΕΛΛΑΔΑ, ΚΙΝΑ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ  

Φαίνεται πως μετά την εξαγωγή προϊόντων και υπηρεσιών ανά την υφήλιο, η Κίνα έχει βαλθεί να εξάγει και τους δικούς της κανόνες και τα δικά της πρότυπα δια της δικαστικής οδού. Ο λόγος για την πρόσφατη απόφαση του Πεκίνου να δημιουργήσει διαιτητικά δικαστήρια για την επίλυση διαφορών κατά μήκος των πολλαπλών διαδρομών του λεγόμενου νέου Δρόμου του Μεταξιού (Belt and Road Initiative – BRI).

Η ιδέα αυτή δεν είναι καινούρια. Το Πεκίνο είχε ανακοινώσει ήδη από το προηγούμενο έτος την πρόθεσή του να δημιουργηθούν τρία δικαστήρια (BRI courts), αρμόδια για την επίλυση διαφορών που προκύπτουν κατά την πραγματοποίηση επενδύσεων από κινεζικούς ομίλους στις 70+ χώρες, οι οποίες συμμετέχουν έμμεσα ή άμεσα στην εμβληματική πρωτοβουλία της Κίνας. Εν τέλει, αποφασίστηκε να δημιουργηθούν δύο BRI courts, με εξειδικευμένες αρμοδιότητες. Το δικαστήριο στο Xi’an θα καλύπτει περιπτώσεις κατά μήκος των χερσαίων διαδρομών, που απαρτίζουν την λεγόμενη Οικονομική Ζώνη (Belt), ενώ το δικαστήριο στο Shenzhen θα είναι αρμόδιο για νομικές διαμάχες κατά μήκος του λεγόμενου Θαλάσσιου Δρόμου του Μεταξιού (Road). Σημειώνεται ότι όλοι οι δικαστές θα είναι Κινέζοι, συνεπώς δεν πρόκειται για διεθνή δικαστήρια, αλλά για αμιγώς κινεζικούς θεσμούς, οι οποίοι πιθανότατα θα είναι πειθήνια όργανα της πολιτικής ηγεσίας στο Πεκίνο.

Η απόφαση αυτή της Κίνας προκαλεί πολλές απορίες. Πρώτον, διότι είναι γνωστή η ευκολία, με την οποία το Πεκίνο χαρακτηρίζει κινεζικές επενδύσεις στο εξωτερικό ως μέρος της πρωτοβουλίας BRI και παραμένει ασαφές το εύρος της δικαιοδοσίας των νέων κινεζικών διαιτητικών δικαστηρίων. Δεύτερον, υπάρχουν τρόποι αντιμετώπισης σχετικών περιπτώσεων, είτε στις δικαστικές αίθουσες είτε εξωδικαστικά. Π.χ. ένας καταξιωμένος θεσμός είναι το Διεθνές Κέντρο Επίλυσης Επενδυτικών Διαφορών (ICSID) της Παγκόσμιας Τράπεζας.

Επιπροσθέτως, προστριβές προκαλεί και το ερώτημα πότε – ή, μάλλον, εάν είναι εφικτό – η Κίνα κι όλες οι χώρες που εμπλέκονται σε επενδυτικά σχέδια με την ταμπέλα BRI να υπογράψουν την διεθνή Σύμβαση της Σιγκαπούρης περί Διαμεσολάβησης, προκειμένου να διευκολυνθεί η διευθέτηση τυχόν διαφορών.

[Φωτό: kees torn/Flickr]

Θα μπορούσαν μήπως σχετικές διαμάχες μεταξύ Κίνας και χωρών-μελών της ΕΕ να επιλύονται σε διμερή σινο-ευρωπαϊκή βάση; Υπενθυμίζεται ότι εδώ και έξι χρόνια, από το 2013, η ΕΕ πιέζει την Κίνα για την υπογραφή μιας Περιεκτικής Συμφωνίας για τις Επενδύσεις (Comprehensive Agreement on Investments – CAI). Ωστόσο, παρά τους 19 γύρους διαπραγματεύσεων που έχουν διεξαχθεί μέχρι στιγμής, φαίνεται πως υπάρχει ακόμη αρκετή απόσταση ανάμεσα στις θέσεις των δύο πλευρών. Εξ ου και η προθεσμία που έβαλε η ΕΕ στην Κίνα για την επίτευξη συμφωνίας (έως το 2020) κατά την τελευταία σύνοδο κορυφής στις Βρυξέλλες στις 9 Απριλίου, εν μέσω εντάσεων και αντεγκλήσεων.

Δεδομένων όλων αυτών των δυσκολιών, μπορεί να υπαχθεί μια ευρωπαϊκή χώρα στην δικαιοδοσία των υπό σύσταση κινεζικών δικαστηρίων; Το ερώτημα κάθε άλλο παρά θεωρητικό είναι. Αρκεί να θυμηθούμε ότι η Ελλάδα φιλοξενεί μία από τις πιο γνωστές κινεζικές επενδύσεις στην ΕΕ, την διαχείριση του λιμένος του Πειραιά από την COSCO.

Σημειωτέον, ήδη υπάρχει νομικό προηγούμενο απόκλισης των όρων της επένδυσης από το κοινοτικό δίκαιο, κάτι που έχει προκάλεσει την παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Το 2015 η Κομισιόν αμφισβήτησε συγκεκριμένες ρήτρες της πρώτης σύμβασης παραχώρησης του Πειραιά (2008), επιχειρηματολογώντας ότι η κινεζική εταιρεία απολάμβανε αδικαιολόγητα ευνοϊκής μεταχείρισης, κατά παράβαση των κανόνων του θεμιτού ανταγωνισμού εντός της ΕΕ. Ως αποτέλεσμα, η COSCO και η θυγατρική της εταιρεία Piraeus Container Terminal (PCT) αναγκάστηκαν να επιστρέψουν στο ελληνικό κράτος χρηματικό ποσό που προσδιορίστηκε ως έμμεση κρατική ενίσχυση, μη αποδεκτή από το κοινοτικό δίκαιο.

Ενα πρακτικό και επίκαιρο ερώτημα, λοιπόν, είναι πώς θα διευθετείτο η διαφωνία που έχει ανακύψει σχετικά με το σχέδιο επέκτασης της κινεζικής επένδυσης στον Πειραιά (master plan). Ως γνωστόν, έχουν εκφραστεί ενστάσεις που καθυστερούν την λήψη αποφάσεων και την υλοποίηση πρόσθετων επενδύσεων. Εάν, λόγου χάρη, η COSCO προσφύγει κατά του ελληνικού κράτους στο διαιτητικό δικαστήριο του Shenzhen και δικαιωθεί, ποιά θα είναι η νομική ισχύς της εν λόγω απόφασης και κατά πόσο θα είναι εκτελεστή σε ευρωπαϊκό έδαφος;

Κατά συνέπεια, η εξέλιξη αυτή έχει όχι μόνο νομικό, αλλά και εξόχως πολιτικό ενδιαφέρον. Διότι η απόφαση να αναγνωριστεί η δικαιοδοσία των νέων διαιτητικών δικαστηρίων στο Xi’an και το Shenzhen από κοινοτικούς θεσμούς και τα κράτη-μέλη της Ένωσης είναι πρωτίστως πολιτική. Και είναι προφανές ότι οξύνει έτι περισσότερο τις ούτως ή άλλως τεταμένες σχέσεις μεταξύ της Κίνας και της ΕΕ.

Υ.Γ. Είναι τουλάχιστον ειρωνικό το γεγονός ότι η δημιουργία των κινεζικών BRI courts ανακοινώνεται σε μια περίοδο, κατά την οποία ξεσηκώνονται οι κάτοικοι του Χονγκ Κονγκ με το αίτημα να μην ισχύσει ο αμφιλεγόμενος νόμος για την έκδοση υποδίκων στην ηπειρωτική Κίνα. Το κύριο επιχείρημά τους είναι η αμφιβολία κατά πόσο ο ασιατικός γίγαντας διαθέτει αξιόπιστο κράτος δικαίου.

*O Πλάμεν Τόντσεφ είναι διεθνολόγος και πολιτικός αναλυτής

Εξαγωγή Κινεζικού Δικαίου;

Κίνα: Ένα βήμα πίσω, δύο εμπρός;

Από
anixneuseis
-
0

Γράφει ο Πλάμεν Τόντσεφ

Παρά την πολυκοσμία και τις μεγάλες αποστάσεις που διανύει το μετρό του Πεκίνου, είναι μάλλον απίθανο να βαρεθείς στους συρμούς του. Στις τηλεοπτικές οθόνες τους παρακολουθείς όλη την ώρα εντυπωσιακά ρεπορτάζ για τον μακραίωνο πολιτισμό της Κίνας, για τα επιτεύγματα της κινεζικής οικονομίας, για τις συναντήσεις του Κινέζου προέδρου με άλλους ηγέτες, για την διεθνή αποδοχή του νέου Δρόμου του Μεταξιού κ.λπ.

Ο πρόεδρος της Κίνας Σι Ζινπίνγκ και ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ κατά τη διάρκεια επίσκεψης στο Πεκίνο (9/11/2017) [Φωτό: White House/Shealah Craighead]

Εάν, όμως, μιλήσεις με Κινέζους πολίτες, η διάθεσή είναι κάπως διαφορετική. Το κυρίαρχο θέμα σε πολλές συζητήσεις είναι οι επιπτώσεις του σινο-αμερικανικού εμπορικού πολέμου. Οι εντάσεις μεταξύ του Πεκίνου και της Ουάσινγκτον καλύπτονται εκτενώς από τα περισσότερα κινεζικά ΜΜΕ, ως ένδειξη της σημασίας που αποδίδει η κινεζική ηγεσία σ’αυτό το θέμα.

Είναι έκδηλη η ανησυχία για περαιτέρω επιβράδυνση της κινεζικής οικονομίας, η οποία ούτως ή άλλως έχει αποχαιρετίσει οριστικά πλέον τους διψήφιους ρυθμούς ανάπτυξης που απολάμβανε επί τριακονταετίας περίπου. Η μείωση των πωλήσεων αυτοκινήτων στην Κίνα το 2018 αναφέρεται συχνά ως ένας ασφαλής δείκτης του μουδιασμένου κλίματος στην αγορά του ασιαστικού γίγαντα.

Την περασμένη Κυριακή η κινεζική κυβέρνηση εξέδωσε άλλη μια Λευκή Βίβλο, την δεύτερη εντός ολίγων μηνών, για την αντιπαράθεσή της με τις ΗΠΑ και επέρριψε στην Ουάσινγκτον όλες τις ευθύνες για την έλλειψη προόδου στις παρατεταμένες διαπραγματεύσεις μεταξύ των δύο πλευρών.

Ωστόσο, το Πεκίνο κινείται με προσεκτικά βήματα μέχρι στιγμής και δείχνει παντοιοτρόπως ότι δεν επιθυμεί την κλιμάκωση του εμπορικού πολέμου.

Σημειωτέον, τα αντίποινα της Κίνας με την αύξηση δασμών στις εισαγωγές από τις ΗΠΑ (συνολικής αξίας 110 δισ. δολαρίων) υπολείπονται των αντίστοιχων αμερικανικών δασμών επί κινεζικών προϊόντων (συνολικής αξίας 250 δισ. δολαρίων). Οι διαρροές στον διεθνή Τύπο ότι η Κίνα θα μπορούσε να περιορίσει τις εξαγωγές σπάνιων γαιών προς τις ΗΠΑ περισσότερο σε απειλή παραπέμπουν παρά σε ειλημμένη απόφαση. Η πρόσφατη οδηγία προς τους Κινέζους τουρίστες να προσέχουν την υψηλή εγκληματικότητα στις ΗΠΑ επίσης ισοδυναμεί με άσκηση πίεσης, αλλά δεν μπορεί να προστεθεί στα αντίποινα του Πεκίνου.

Μένει να δούμε τί θα αποφέρουν οι πολυαναμενόμενες απ’ευθείας συνομιλίες μεταξύ του Donald Trump και του Xi Jinping στα τέλη Ιουνίου στην Ιαπωνία, στο πλαίσιο της ομάδας G-20. Η αίσθηση είναι ότι, παρά τους βρυχηθμούς του Πεκίνου, η Κίνα είναι έτοιμη να κάνει “τακτικές” υποχωρήσεις στο όνομα της επίτευξης μακροπρόθεσμων “στρατηγικών” στόχων. Μέχρι τότε, το πιθανότερο είναι να συνεχίσει να τονώνει το ηθικό των πολιτών της με προπαγανδιστικά βίντεο και με αναφορές σε νέες Μεγάλες Πορείες, κατά τα λεγόμενα του ιδίου του Κινέζου προέδρου.

Ο έρωτας της Εφης και άλλες προσωπικές ιστορίες

Από
anixneuseis
-
2

Κοσμάς Βίδος 27 ΙΟΥΝΙΟΥ 2019,  protagon.gr

Οι πολιτικοί όπως έχουν δικαίωμα στην ιδιωτική ζωή, έτσι έχουν δικαίωμα και να την «πουλάνε» στην ελεύθερη αγορά. Δύσκολα όμως μετά θα μπορείς να διαμαρτυρηθείς πειστικά για παραβίαση της ιδιωτικής σου ζωής, όταν ο ίδιος θα έχεις καλέσει το κοινό να την απολαύσει ως λαϊκό ανάγνωσμα

Μερικές ημέρες πριν από τις εκλογές η Εφη Αχτσιόγλου αποκάλυψε κάτι που συζητιόνταν (ως φήμη) αλλά δεν είχε ειπωθεί ανοιχτά, πως έχει σχέση με τον Δημήτρη Τζανακόπουλο. Tο timing τυχαίο, υποθέτω. Ή όχι; Εκείνη έχει εξασφαλισμένη την εκλογή της, ως υποψήφια στο Επικρατείας, ο καλός της όμως όχι — χρειάζεται κάθε βοήθεια στη σκληρή Α’ Αθηνών και το σήμα της νίκης δίπλα σε ένα χαρούμενο προσωπάκι βοηθά.

Αλλά δεν είναι μόνο η Εφη. «Στις 7 Ιουλίου είναι η επέτειος του γάμου μου» αποκάλυψε με τη σειρά του ο Κωστής Χατζηδάκης στο προεκλογικό τρέιλέρ του, υπό το μότο «Πολιτική με αξίες». Ο Κυριάκος Μητσοτάκης επέλεξε την εκπομπή του Γρηγόρη Αρναούτογλου για να μιλήσει για την κρίση στον γάμο του με τη Μαρέβα Γκαρμπόφσκι – Μητσοτάκη.

«Συγχαρητήρια Αιμιλία μου» έγραψε στους διαδικτυακούς λογαριασμούς της η Φώφη Γεννηματά, ανεβάζοντας φωτογραφίες όπου ποζάρει μαζί με την κόρη της κατά την αποφοίτηση της δεύτερης από Πανεπιστήμιο της Σκωτίας — μετά εξομολογήθηκε στην τηλεόραση και πόσο ταλαιπωρήθηκε για να την αποκτήσει.

Ανθρώπινες στιγμές, ανθρώπινες και αυθόρμητες συμπεριφορές. Οταν όμως γίνονται προεκλογικά, ο όποιος αυθορμητισμός κάνει φτερά και αυτό που μένει είναι η αίσθηση μίας παράστασης. Εννοείται πως… αν τους αντέξει η σκηνή, τους πρωταγωνιστές της παραστάσεως, θα φανεί στο χειροκρότημα, εν προκειμένω στην κάλπη.

Εχουν όμως κάτι άκομψο αυτού του είδους τα θεάματα, αυτού του είδους οι δημόσιες σχέσεις. Ακριβώς επειδή αποσκοπούν στην κάλπη. Δεν είναι ελληνική πατέντα, έχουμε δει πολλά τέτοια εξομολογητικά «σόου» από πολλούς πολιτικούς (και από μέλη του οικογενειακού περιβάλλοντός τους) σε όλο τον κόσμο. Οταν έχουν να αντιμετωπίσουν μια δύσκολη κατάσταση, όταν πέφτει η δημοτικότητά τους, όταν πλησιάζουν οι εκλογές, θυμούνται να προβάλουν την πιο ανθρώπινη (δηλαδή την οικογενειακή) πλευρά του χαρακτήρα τους, επιστρατεύοντας συντρόφους, παιδιά, γονείς, αναμνήσεις…

Πρόκειται για μία παράσταση που έπαιζε με μεγάλη επιτυχία, επί σειρά ετών, η οικογένεια Ομπάμα: και ο Μπαράκ, που δεν έχανε ευκαιρία για να αναφερθεί στη σχέση του με τη Μισέλ, και η Μισέλ, που είχε έναν πολύ χαριτωμένο τρόπο ακόμα και να «δίνει» τον Μπαράκ της αποκαλύπτοντας διάφορα (δήθεν) μικρά μυστικά του όχι για να τον εκθέσει, αλλά για τον κάνει ακόμα πιο συμπαθή.

Μια τέτοια παράσταση δεν έδωσε τις προάλλες και η Μπριζίτ Μακρόν, η οποία επέλεξε την εποχή που η δημοτικότητα του συζύγου της καταρρέει για να μιλήσει για τον έρωτά τους; «Πέρασε πολύς καιρός μέχρι να συνειδητοποιήσω τι συνέβαινε με τον Εμανουέλ» είπε μεταξύ άλλων, «για να αποφασίσω να κάνω το μεγάλο βήμα και να γίνω σύζυγός του. Δεν θα άντεχα ούτε στιγμή στη σκέψη να καταστρέψω τη ζωή των παιδιών μου, δεν μπορούσα να το κάνω (…) Κάποια στιγμή όμως συνειδητοποίησα ότι ο Εμανουέλ ήταν η ζωή μου. Και το κατάλαβαν και αυτά. Δεν θέλω όμως να μιλάω για αυτά». Και συνέχισε να μιλάει για αυτά.

Ακόμα και αν είναι άκομψο, δεν είναι παράνομο: οι πολιτικοί, όπως έχουν δικαίωμα στην ιδιωτική ζωή, έτσι έχουν δικαίωμα και να την «πουλάνε» στην ελεύθερη αγορά. Το θέμα βεβαίως δεν είναι μόνο πόσα είναι αποφασισμένοι να αποκαλύψουν, αλλά και πόσο είναι έτοιμοι να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες των πράξεών τους.

Κακά τα ψέματα, όταν είσαι επώνυμος και ανοίγεις ένα παράθυρο με θέα στη ζωή σου, έπειτα είναι δύσκολο να το κλείσεις. Και δύσκολα μετά μπορείς να διαμαρτυρηθείς πειστικά για παραβίαση της ιδιωτικής σου ζωής, όταν ο ίδιος έχεις καλέσει το κοινό να την απολαύσει ως λαϊκό ανάγνωσμα. Πρέπει να είσαι προετοιμασμένος για τα σχόλια που πολύ συχνά όχι απλώς δεν θα σου χαριστούν, αλλά μπορεί και να είναι εξαιρετικά δυσάρεστα. Προετοιμασμένος όπως π.χ. ο Γιώργος Πατούλης, που αναφερόμενος στο οικογενειακό του στιλ και στον τρόπο με τον οποίο ο ίδιος και η σύζυγός του Μαρίνα το προβάλλουν, δηλώνει: «Η κοινωνία σε ορισμένα ζητήματα είναι λίγο υποκριτική. Κοιτάει την επιφάνεια. Πρέπει αυτά τα ταμπού, που δείχνουν ανωριμότητα και κόμπλεξ, να σταματήσουν να υπάρχουν. Εμείς, λοιπόν, γουστάρουμε να τα προκαλούμε και λίγο αυτά. Ετσι, για να σπάσουν τα ταμπού». Αυτός πάλι τις δημόσιες σχέσεις και το παιχνίδι της δημοτικότητας τα βαφτίζει πολιτική ανατροπή! Πηγή: Protagon.gr

Είτε με τα F-35 είτε με τους S-400 η Τουρκία “εφιάλτης” της Ελλάδας: Πως θα αντισταθεί;

Από
anixneuseis
-
1

ΡΕΠΟΡΤΑΖ HELLAS JOURNAL, Γ.Σ.

Φωτογραφία του μαχητικού F-35 της Τουρκίας, όπως την έδωσε στη δημοσιότητα η εταιρεία Λόκχιντ Μάρτιν. Φωτογραφία via Twitter, @thef35

Τουρκία JUNE 29, 2019    Μπορεί η καρδιά των εξελίξεων που αφορούν άμεσα, όχι τη γειτονιά μας μόνο αλλά το ίδιο μας το σπίτι, να τρέχουν στην Οσάκα της Ιαπωνία, όμως στο Ελληνικό πεντάγωνο παραμένουν όλοι υπ’ ατμόν και δεν είναι καθόλου παράλογο καθώς όπως όλα δείχνουν, πολλά θα εξαρτηθούν για το μέλλον του ήδη ετεροβαρούς αμυντικού ισοζυγίου με τη γειτονική χώρα.

Η συνάντηση του Αμερικανού προέδρου Ντόλαντ Τράμπ και του προέδρου της Τουρκικής Δημοκρατίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, θα κρίνει το κατά πόσο το ήδη υπέρ της γείτονος ισοζύγιο, θα μετατραπεί σ’ έναν “εφιάλτη” για την Ελληνική αμυντική σκακιέρα.

S-400 ή παραλαβή των F-35; Ή μήπως τελικά δούμε την Άγκυρα να παραλαμβάνει και το Ρωσικό σύστημα και τα προηγμένα αεροσκάφη 5ης γενιάς;

Ως γνωστό, οι πιλότοι της Τουρκίας εκπαιδεύτηκαν στις ΗΠΑ αλλά πάγωσε η εκπαίδευσή τους, ως μέτρο πίεσης για την ακύρωση της προμήθειας των Ρωσικών πυραύλων;….

Για την χώρα μας πάντως, όπως εξηγούν στρατιωτικές πηγές είτε η μια εκδοχή είτε η δεύτερη και πολύ περισσότερο η τρίτη, δηλαδή η αγορά και των S-400, και των F-35, αποτελούν έναν εφιάλτη και μια τεραστίων διαστάσεων εξίσωση που είναι άγνωστο αν μπορεί να λυθεί. Eκτός κι αν οι πολιτικές αποφάσεις είναι μέτρα αντιμετώπισης του προβλήματος εδώ και τώρα, γεγονός που θα είναι μια έκπληξη. Διότι δεν μας έχουν συνηθίσει οι πολιτικοί σε τέτοιου είδους αποφάσεις που αφορούν την Εθνική Άμυνα του τόπου, παρά τις εισηγήσεις της στρατιωτικής ηγεσίας.

Σενάριο 1ο: Προμήθεια S-400

Ένα αντιαεροπορικό σύστημα που ουσιαστικά «κλειδώνει» σχεδόν όλο το Αιγαίο, από τα ικανότερα στον κόσμο όπου στην Συρία όταν ενεργοποιήθηκε -εκεί εστάλησαν οι S-300- «αγκάλιασε» ένα μεγάλο μέρος του εναερίου χώρου που οι Αμερικανοί, απέφυγαν να πλησιάσουν. Αναλόγως τους πυραύλους που θα προμηθευτεί, αν προχωρήσει τελικά η συμφωνία, η Τουρκία «γιγαντώνεται».

Οι πύραυλοι των S-400 είναι μικρού, μεσαίου και μεγάλου βεληνεκούς. Με τους τελευταίους η Ελληνική αεράμυνα θ’ αντιμετωπίσει σοβαρότατο πρόβλημα κι ας μείνουμε μόνο σ’ αυτό. Από την άλλη πλευρά ο Ερντογάν έχει μια μεγάλη και διαχρονική «τρύπα» τεσσάρων δεκαετιών στην αεράμυνα του, μη έχοντας ένα ικανό αντιβαλλιστικό- αντιαεροπορικό σύστημα μεγάλου βεληνεκούς (γι’ αυτό επιμένει ο Ντόναλντ Τράμπ στο σύστημα Patriot). Άρα όποιος επιδίωκε, ακόμη και σήμερα μια αεροπορική επίθεση, η Τουρκία θεωρείται πολύ εύκολος στόχος μιας κι αυτή τη στιγμή το πιο προηγμένο σύστημά τους είναι οι πύραυλοι Hawk, μια τεχνολογία πολλών δεκαετιών, που είναι τοποθετημένοι σε στρατηγικά σημεία.

Το πρώτο βήμα ώστε να κλείσει αυτή η μεγάλη «τρύπα» στην αεροπορική άμυνα της Τουρκίας ήταν η αγορά των τεσσάρων ιπτάμενων ραντάρ που διαθέτουν πλέον, άρα «βλέπουν» και αναγνωρίζουν την απειλή. Το δεύτερο βήμα είναι το αντιαεροπορικό σύστημα και πιθανό οι S-400, που «σφραγίζουν» τον εναέριο χώρο (όχι μόνο τον δικό τους) έναντι οποιασδήποτε απειλής. Μάλιστα δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ο κος. Ερντογάν έχει μια ιδιαίτερη «αδυναμία» στην Πολεμική του Αεροπορία καθώς όπως έχει υποστηριχθεί, απ’ εκεί ξεκίνησε το αποτυχημένο πραξικόπημα, άρα το θέμα αντιαεροπορική άμυνα τον έχει κάνει αρκετά πιο «ευαίσθητο».

Το Ρωσικό Support και η Ελληνική αντιμετώπιση ενός μεγάλου προβλήματος

Βέβαια η Ρωσική αμυντική βιομηχανία κατασκευάζει και προωθεί την δική της πραμάτεια, όμως εδώ υπάρχει ένα μεγάλο ζήτημα, το οποίο μάλιστα έρχεται σε αντίθεση- όχι με όλες τις Δυτικές χώρες- με την επιλεγμένη από το ΝΑΤΟ τεχνολογία της Δύσης.

Όπως σημειώνουν στρατιωτικές πηγές οι γραμμές υποστήριξης των Ρώσων σε αναλώσιμα είναι αρκετά προβληματικές, όπως προβλήματα έχουν παρουσιαστεί στην τεχνική υποστήριξη σε βάθος χρόνου. Δηλαδή οι S-400 θα είναι για σχεδόν 10-15 χρόνια το διαμάντι της Τουρκικής αεράμυνας, αλλά στο μέλλον, μετά τη δεκαετία τα πρώτα προβλήματα θα φανούν, αυτό εκτιμούν οι ίδιες πηγές.

Οι Ρώσοι δεν έχουν την κουλτούρα του Follow on Support όπως είναι στα δυτικά πρότυπα που ακολουθεί ως επί το πλείστον και η χώρα μας. Από την άλλη πλευρά όπως όλα τα συστήματα αντιαεροπορικής άμυνας, θεωρείται αντιμετωπίσιμο καθώς όταν ένα σύστημα βρίσκεται σε μια γεωγραφική θέση, υπάρχουν πάντα οι τρόποι να φτάσεις κοντά του με διάφορες μεθόδους και να το καταστρέψεις, είτε από αέρος είτε από την ξηρά. Το ζητούμενο είναι να έχεις την ικανότητα να πάρεις πολύ γρήγορα την πληροφορία της θέσης του και να το εντοπίσεις, άρα θέλεις προηγμένα συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου που θα σου δώσουν αυτές τις πολύτιμες συντεταγμένες.

Η Πολεμική Αεροπορία με τα αεροσκάφη συλλογής πληροφοριών έχει αυτή την ικανότητα, ωστόσο δεν πρέπει να επαναπαυθεί κανείς και κρίνεται απαραίτητο να επενδύσουμε και πάνω σ’ αυτό τον τομέα.

Η μετακίνηση των πυραύλων S-400 από τη μια θέση στην άλλη γίνεται σε περίπου μια ώρα ίσως και κάτι περισσότερο. Θα υπάρξουν τρία τέσσερα προκαθορισμένα σημεία για την τάξη του πυραυλικού συστήματος (θέσεις τάξης και συμπληρωματικές θέσεις). Όταν γίνει μετακίνηση, θα πρέπει ήδη να γνωρίζει η άλλη πλευρά που έχει πάει και που εκπέμπει κι από τη στιγμή που θα έχει γίνει η στοχοποίηση βάσει του γεωγραφικού προσδιορισμού, διαλέγεις το όπλο από την φαρέτρα σου για να αντιμετωπίσεις την πρόκληση.

Σενάριο 2o: Ακύρωση των S-400 και παραλαβή των F-35

Αν τελικά ο πλανητάρχης, πείσει τον απρόβλεπτο Ισλαμιστή κο. Ερντογάν για την ακύρωση των S-400, αυτό θα σημαίνει πως η προμήθεια των F-35, για τα οποία η Άγκυρα έχει δώσει 1,26 δις, θα συνεχιστεί, άρα και πάλι ο εφιάλτης για την Ελλάδα ζωντανεύει. Σ’ αυτή την περίπτωση υπάρχει διαταραχή αεροπορικής ισχύος, δηλαδή πολλά μαχητικά αεροσκάφη που δεν τα βλέπεις με τα συστήματα που διαθέτεις, άρα έχουν το απόλυτο πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού και δέχεσαι ένα πλήγμα δίχως να καταλάβει κανείς τι έχει συμβεί.

Επιπλέον το F-35 με τα συστήματα που διαθέτει είναι ένα «mini ΑΣΕΠΕ, Αεροσκάφος συλλογής πληροφοριών» το οποίο τις μεταδίδει και στα υπόλοιπα, όπως και στα επίγεια ραντάρ.

Όλες αυτές οι πληροφορίες δεν λειτουργούν υπέρ της Ελλάδας σ’ ένα ενδεχόμενο επεισόδιο. Πηγές από την Πολεμική Αεροπορία κάνουν λόγο για μονόδρομο αναβάθμισης αεροσκαφών, που το πρώτο βήμα σωστά έχει γίνει για τα F-16 Viper, το πρόγραμμα που προχωρά όπως έχει σχεδιαστεί από την αρχή.

Όμως δεν αρκεί αυτό, απαιτούνται κι άλλες αναβαθμίσεις εξηγούν οι ίδιες πηγές, όπως στο Σύστημα Επίγειου Αεροπορικού Ελέγχου σε όλο το εύρος και το μήκος του, για να καταφέρεις στοιχειωδώς ν’ αντιμετωπίσεις μια τέτοια πρόκληση απέναντι στο αεροσκάφος 5ης γενιάς που είναι μια εντελώς νέα απειλή.

«Κάποιος πρέπει να τα δει αυτά τα πράγματα και να μοιράσει σε απειροελάχιστο χρόνο την πληροφορία ώστε να ξέρουμε που βρίσκεται τι» μας έλεγε με νόημα πηγή της Πολεμικής Αεροπορίας.

Τα νέα «gadgets»

Επόμενο βήμα είναι η αναβάθμιση με παθητικούς αισθητήρες που εντοπίζουν την θερμότητα, διασύνδεση ψηφιακή. Ουσιαστικά χρειάζεσαι ως Ένοπλες Δυνάμεις, για να μην το τοποθετήσουμε αυστηρά στην Πολεμική Αεροπορία νέα «gadgets» να έρθουν και να κουμπώσουν στην υπάρχουσα δομή. Τίποτα απ’ αυτά δεν χαρίζεται, όλα κοστίζουν αλλά είναι τα μέσα που απαιτούνται για να υπάρχει η αξιοπιστία των Ενόπλων Δυνάμεων έναντι οποιουδήποτε επιβουλεύεται την Εθνική κυριαρχία και θέτει γκρίζες ζώνες στο Αιγαίο και αύριο στην Αν. Μεσόγειο στην οποία αναπτύσσουμε ως χώρα σοβαρά ενεργειακά συμφέροντα.

Παράλληλα με αυτά το σοβαρό βήμα, είναι το νέο μαχητικό που θα εντάξει στο οπλοστάσιό της η Ελλάδα, μια ανάγκη που τα επόμενα χρόνια θα φανεί κυρίως από το 2023 κι έπειτα διότι μην ξεχνάμε ότι υπάρχουν και Νατοϊκές υποχρεώσεις, όχι μόνο οι Εθνικές.

Οι ίδιες πηγές έλεγαν πως ως κράτος μέλος του ΝΑΤΟ, θα είμαστε η πρώτη χώρα που καλείται ν’ αντιμετωπίσει αυτή τη συγκεκριμένη πρόκληση, λύνοντας το πρόβλημα αεράμυνας απέναντι στα νέα μαχητικά.

Ο κακός οιωνός για τα F-35 της Τουρκίας

Εδώ βάζουμε έναν αστερίσκο για να θυμίσουμε πως πριν λίγες ημέρες υπήρξε μια εξέλιξη η οποία έχει να κάνει εμμέσως και με την προμήθεια των F-35 της Τουρκίας. Η Αμερικανική αεροδιαστημική εταιρεία «Pratt & Whitney», έκλεισε τη γραμμή συντήρησης πολιτικών αεροκινητήρων στο νέο αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης και αποχώρησε από την Τουρκία. Πολλοί το χαρακτήρισαν ως έναν προπομπό ή ένα καμπανάκι μεγάλου βεληνεκούς διότι η συγκεκριμένη εταιρία είναι o μοναδικός προμηθευτής των κινητήρων και για τα F-35. Όταν μια τέτοια εταιρία αποχωρεί από τους πολιτικούς αεροκινητήρες και είναι η ίδια που υποτίθεται πως θα έστηνε την γραμμή υποστήριξης για τους κινητήρες των F-35 για όλη την Ευρώπη, με επισκευαστικό κέντρο την Τουρκία, μπορεί ο καθένας ν’ αντιληφθεί το επερχόμενο ναυάγιο, όσο κι αν ο Ντοναλντ Τράμπ θέλει να εξυπηρετήσει τα επιχειρηματικά συμφέροντα και να «σπρώξει» τα F-35 προς την Τουρκία.

S-400 και F-35 μαζί

Με σκωπτικό ύφος η απάντηση που πήραμε από στρατιωτική πηγή είναι πως «σ’ αυτή την περίπτωση κάνεις τον Σταυρό σου», καθώς μιλάμε για πλήρη κλείδωμα του Αιγαίου από αέρος κι από ξηρά με το αντιαεροπορικό σύστημα, τα δε αεροσκάφη θα καλύπτονται κι από την επίγεια αεράμυνα. Άρα μιλάμε για ένα ακραίο σενάριο υπέρτατης απειλής που είναι το ίδιο σενάριο στο οποίο προσπαθούν να προετοιμαστούν ακόμη και οι ίδιοι οι Αμερικανοί με δυνητικούς εχθρούς που διαθέτουν προηγμένη τεχνολογία όπως είναι η Κίνα και η Ρωσία. Πλέον κανείς δεν θα μπορεί να μιλήσει για απειλή μεσαίου επιπέδου καθώς αυτός ο συνδυασμός αποτελεί το πιο προηγμένο σενάριο εναέριας μάχης που αν βρεθείς ν’ αντιμετωπίσεις κάτι τέτοιο δεν μπορείς σε καμία περίπτωση να μείνεις με ότι έχεις, αλλά να προχωρήσεις πολλά βήματα ακόμη πιο μπροστά, αν δεν θέλεις να χάσεις την κυριαρχία.

Πηγή: Είτε με τα F-35 είτε με τους S-400 η Τουρκία “εφιάλτης” της Ελλάδας: Πως θα αντισταθεί; https://hellasjournal.com/2019/06/eite-me-ta-f-35-eite-me-toys-s-400-i-toyrkia-quot-efialtis-quot-tis-elladas-pos-tha-antistathei/

America Is Stuck With a $400 Billion Stealth Fighter That Can’t Fight

Από
anixneuseis
-
0

www.thedailybeast.com

CATEGORY-1 PROBLEMS

The planes have had several previously unreported ‘category 1’ flaws—military parlance for issues that can prevent a pilot from accomplishing their mission.

David Axe

Photo Illustration by Kelly Caminero/The Daily Beast/Alamy

Here’s something the public didn’t know until today: If one of the U.S. military’s new F-35 stealth fighters has to climb at a steep angle in order to dodge an enemy attack, design flaws mean the plane might suddenly tumble out of control and crash.

Also, some versions of the F-35 can’t accelerate to supersonic speed without melting their own tails or shedding the expensive coating that helps to give the planes their radar-evading qualities.

The Pentagon’s $400-billion F-35 Joint Strike Fighter program, one of the biggest and most expensive weapons programs in history, has come under fire, so to speak, over more than a decade for delays, rising costs, design problems and technical glitches.

But startling reports by trade publication Defense News on Wednesday revealed flaws that previously only builder Lockheed Martin, the military, and the plane’s foreign buyers knew about.

The newly-exposed problems underscore the potential fragility of American air power as the armed services work to replace more and more old fighters with as many as 2,300 F-35s while also reconfiguring to confront the increasingly deadly Chinese and Russian air forces.

The problems might also help to explain why acting defense secretary Patrick Shanahan reportedly described the F-35 program as “fucked up.”

Defense News obtained military documents detailing a wide range of serious problems with two of the three versions of the F-35. The Air Force’s F-35A appears to be exempt from the latest flaws, but the Marine Corps’ vertical-landing F-35B and the Navy’s carrier-compatible F-35C both suffer what the services call “category 1” deficiencies. (In military parlance, a category 1 flaw in a plane can prevent a pilot from accomplishing their mission.)

The F-35 program and the office of the secretary of defense did not respond to requests for comment.

One problem cropped up during test flights in 2011, Defense News reported, citing the trove of military documents. In the 2011 tests, at least one F-35B and F-35C both flew at speeds of Mach 1.3 and Mach 1.4. A post-flight inspection in November 2011 revealed the F-35B sustained “bubbling [and] blistering” of its stealth coating.

Further supersonic tests in December 2011 revealed structural damage on an F-35C resulting from the extreme heat coming from the plane’s single Pratt & Whitney engine, one of the most powerful fighter engines ever made.

To avoid similar damage, the military has limited F-35B and F-35C pilots to flying at supersonic speed for less than a minute at a time.

But that could make it impossible for aviators to keep up with, or avoid, Russian and Chinese fighters flying faster than the speed of sound without any restrictions. “It is infeasible for the Navy or Marine Corps to operate the F-35 against a near-peer threat under such restrictions,” Defense Newsparaphrased the documents as saying.

The test reports Defense News obtained also reveal a second, previously little-known category 1 deficiency in the F-35B and F-35C aircraft. If during a steep climb the fighters exceed a 20-degree “angle of attack”—the angle created by the wing and the oncoming air—they could become unstable and potentially uncontrollable.

To prevent a possible crash, pilots must avoid steeply climbing and other hard maneuvers. “Fleet pilots agreed it is very difficult to max perform the aircraft” in those circumstances, Defense News quoted the documents as saying.

The implications are chilling. In a dogfight with a Russian or Chinese jet that can exceed a 20-degree angle of attack, an American flying and F-35 could be at a serious disadvantage.

The revelation of the two performance flaws comes at a critical time for the 18-year-old F-35 program. Pentagon officials plan to declare an end to the testing phase of the F-35’s development sometime in late 2019 and clear the fighter for mass production.

The stealth fighter enjoys strong support from Congress, owing in part to the thousands of jobs the JSF program sustains, albeit at a cost of around $10 billion a year to U.S. taxpayers. In anticipation of a green light for mass production, the Pentagon and Lockheed in early June reached an informal agreement on a $34-billion deal for 470 F-35s.

The Air Force told The Daily Beast it is confident in its own version of the F-35. “Fielding and deployment plans for the F-35 have not changed,” the Air Force’s Air Combat Command said in a statement. “The F-35 plays an essential role in U.S. air combat superiority and we are highly confident in its capabilities and performance.”

The military and Lockheed have identified possible fixes to all the problems Defense News revealed. A new coating could minimize heat damage. Better flight-control software could mitigate the risk of a crash during hard maneuvers. “We expect this item to be resolved or downgraded,” Greg Ulmer, a Lockheed vice president, told Defense News in reference to crash risk.

But if the program doesn’t apply the fixes before F-35 production picks up, it’s possible the deficiencies will become “baked in” on scores or even hundreds of F-35s. Retroactively fixing deficient jets could cost billions of dollars.

To a great extent, the damage is done. Owing to the Pentagon’s controversial decision to manufacture F-35s while still testing them, Lockheed has delivered around 400 early-model F-35s to the U.S. Air Force, Navy and Marine Corps and to U.S. allies such as the United Kingdom and Israel.

The Air Force, Marines, and Israel have already deployed their F-35s in combat against lightly-armed militant groups.

More than 100 of those early F-35s are B-models that cannot safely fly fast or maneuver hard. They’ll need fixing. It won’t be cheap. The military was already spending billions of dollars modifying older F-35s. That bill could grow to cover the flaws Defense News revealed.

Fixes could take a while. “The services will have to wait five years or more to get a fully functional aircraft, if they ever do,” Dan Grazier, an analyst with the Project on Government Oversight in Washington, D.C., told The Daily Beast.

In the meantime, the armed services possess scores of F-35s they cannot safely send into high-tech combat, according to Grazier. “The program is definitely not ready for active service.”

David Axe

https://www.thedailybeast.com/america-is-stuck-with-a-dollar400-billion-stealth-fighter-that-cant-fight?fbclid=IwAR3yuXO6aTXOPF368E4-HDPmImgotQes_SI0zVI8sSyeDZ2qIBHbZScINTk

1...2,6452,6462,647...3,033Σελίδα 2,646 από 3,033