Αρχική Blog Σελίδα 2645

Κίνα: Το Τέλειο Ολοκληρωτικό Κράτος Υψηλής Τεχνολογίας

0

ΟΛΙΚΗ ΕΚΛΕΙΨΗ ΗΛΙΟΥ 2019-ΧΙΛΗ

0

Τα πρώτα αποτελέσματα από την καταγραφή του φαινομένου της ολικής έκλειψης Ηλίου της 2ας Ιουλίου 2019

Στις 2 Ιουλίου 2019, έλαβε χώρα μία ολική έκλειψη ηλίου, ορατή από το Νότιο Ειρηνικό ωκεανό, την Χιλή και την Αργεντινή. Πλήθος από επαγγελματίες και ερασιτέχνες αστρονόμους, αλλά και απλούς πολίτες παρατήρησαν αυτό το θεαματικό, αλλά ταυτόχρονα και αρκετά σπάνιο φαινόμενο. Μία από τις πιο γνωστές επιστημονικές ομάδες που παρατήρησαν το φαινόμενο, με επικεφαλής τον αμερικανό καθηγητή-διάσημο κυνηγό εκλείψεων, Jay Pasachoff, κατέγραψε το φαινόμενο με διάφορα όργανα, από το αστεροσκοπείο Cerro Tololo Interamerican Observatory–CTIO. Η ομάδα των ηλιακών αστρονόμων ήταν μία από τις πέντε συνολικά ομάδες, οι οποίες επιλέχθηκαν έπειτα από διαγωνισμό (http://www.ctio.noao.edu/noao/node/14748), προκειμένου να πραγματοποιήσουν  σειρά παρατηρήσεων σε ένα από τα ιδανικότερα μέρη για αστρονομικές παρατηρήσεις, μία από τις κορυφές του Cerro Tololo, σε υψόμετρο 2500 μέτρα, 550 χιλιόμετρα βόρεια της πρωτεύουσας Σαντιάγκο της Χιλής. Ο Αριστείδης Βούλγαρης, μόνιμο μέλος αυτής της διεθνούς ομάδας των ηλιακών αστρονόμων, συμμετείχε για ένατη φορά, έχοντας αναλάβει τον σχεδιασμό και την κατασκευή των οπτομηχανικών οργάνων. Συνολικά τρείς φασματογράφοι ηλιακού στέμματος, καθώς επίσης και ένα εξειδικευμένο φίλτρο Lyot, κατασκευασμένα εξ’ ολοκλήρου στην Ελλάδα, χρησιμοποιήθηκαν προκειμένου να αναλύσουν το φως από το ηλιακό στέμμα, προσφέροντας πολύτιμες πληροφορίες για τη σύσταση του στέμματος και την κατανομή των εξαιρετικά υψηλότατων θερμοκρασιών, οι οποίες ανέρχονται σε 1-2.5 εκατομμύρια βαθμούς Kelvin. Ο μηχανισμός θέρμανσης του ηλιακού στέμματος σε τόσο υψηλές θερμοκρασίες, δεν έχει απαντηθεί και θεωρείται το “άγιο δισκοπότηρο” των ηλιακών αστρονόμων.

Κατά τη διάρκεια μιας ολικής έκλειψης ηλίου, ο ηλιακός δίσκος καλύπτεται πλήρως από τον σεληνιακό δίσκο, με αποτέλεσμα να μειώνεται δραματικά το εκτυφλωτικό φως του ηλίου. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την ραγδαία πτώση της φωτεινότητας του ουρανού, αποκαλύπτοντας ακόμα και τα κρυμμένα αστέρια. Κατά τη διάρκεια της ολικής έκλειψης, εμφανίζεται σε όλο του το μεγαλείο το ηλιακό στέμμα: μία πολύπλοκη δομή που περιβάλλει τον ήλιο, η οποία θεωρείται η εξωτερική ατμόσφαιρά του. Το ηλιακό στέμμα έχει λαμπρότητα σχεδόν όσο μία πανσέληνος και με χρώμα υπόλευκο-μαργαριταρί. Η δομή του ηλιακού στέμματος εξαρτάται άμεσα από την ενεργειακή δραστηριότητα του ηλίου. Κατά τις περιόδους έντονης δραστηριότητας το ηλιακό στέμμα είναι εξαιρετικά εκτεταμένο, με πολύπλοκους σχηματισμούς που ονομάζονται πλόκαμοι (πέριξ του ηλιακού ισημερινού) και θύσανοι (στην περιοχή των πόλων).

Τα πρώτα δεδομένα που συλλέχθηκαν από τους φασματογράφους, έδειξαν μία πτώση στη μέση θερμοκρασία του ηλιακού στέμματος, συγκριτικά με τις μετρήσεις της προηγούμενης ολικής έκλειψης ηλίου της 21ης Αυγούστου 2017. Αυτή η πτώση της θερμοκρασίας του στέμματος σχετίζεται  άμεσα με την περίοδο που διανύει ο ήλιος, ο οποίος βρίσκεται σε ενεργειακό ελάχιστο (κάθε 11.2 χρόνια ο ήλιος παρουσιάζει μία περιοδικότητα στην δραστηριότητά του).

Ένα τέταρτο όργανο που σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε επίσης στην Ελλάδα, από τον Αριστείδη Βούλγαρη, είναι ο Φασματογράφος Ηλιακού Στέμματος Εγγύς Υπέρυθρου–  Icarus Near Infrared Solar Corona Spectrograph, το κύριο όργανο της αποστολής EFLIGHT 2019-MAX, με επικεφαλής τον καθηγητή του Πανεπιστημίου της Arizona Dr. Glenn Schneider. Ο Ίκαρος “πέταξε” επιτυχώς με ένα αεροπλάνο Boeing 787-9 “Dreamliner” πάνω από τον Ειρηνικό Ωκεανό κατά τη διάρκεια της ολικής έκλειψης ηλίου http://nicmosis.as.arizona.edu:8000/ECLIPSE_WEB/TSE2019/TSE2019_EFLIGHTMAX.html. Είχε προηγηθεί δοκιμαστική πτήση του φασματογράφου Ίκαρου, ένα αεροπλάνο Airbus-A320 της AEGEAN, σε ύψος 30.000 ποδών (περίπου 9200 μέτρα), προκειμένου να βαθμονομηθεί και να γίνουν οι τελικές ρυθμίσεις του.

Την επεξεργασία των δεδομένων που ελήφθησαν από τις παρατηρήσεις έχει αναλάβει ο μαθηματικός Δρ. Χριστόφορος Μουρατίδης.

Λεζάντες φωτογραφιών

01: το αστεροσκοπείο Cerro Tololo Interamerican Observatory, με εγκατεστημένο μεγάο αριθμό θόλων και τηλεσκοπίων

 

 

 

 

 

 

02: οι φασματογράφοι ηλιακού στέμματος “Ίκαρος”, τοποθετημένοι σε ισημερινή στήριξη.

 

 

 

 

 

 

03: ο χώρος και τα εγκατεστημένα όργανα παρατήρησης της ομάδας

 

 

 

 

 

 

 

04: περιμένοντας την ολική έκλειψη ηλίου

 

 

 

 

 

 

05: στιγμιότυπο από την δοκιμαστική πτήση του Φασματογράφου Ηλιακού Στέμματος Εγγύς Υπέρυθρου- Ίκαρος επιβιβασμένου με τον Α. Βούλγαρη σε αεροπλάνο Airbus A320 της Aegean

 

 

 

 

 

06: μία εξαιρετικά σπάνια λήψη, ελάχιστα δευτερόλεπτα πριν την έναρξη της ολικής έκλειψης: το τελευταίο φως του ηλίου διέρχεται από τις δύο εκτεταμένες κοιλάδες της Σελήνης, θυμίζοντας την εικόνα ενός περιδέραιου μαργαριταριών, γνωστό και ως “οι χάντρες του Baily”

 

 

 

 

07: το διπολικό ηλιακό στέμμα όπως καταγράφηκε κατά την ολική έκλειψη ηλίου της 2ας Ιουλίου 2019.

 

 

 

 

 

 

 

 

08: η φασματική ανάλυση του ηλιακού στέμματος. Διακρίνονται οι γραμμές εκπομπής (καμπύλες) των στοιχείων Ήλιο, Μαγνήσιο και του πολλαπλώς ιονισμένου Σιδήρου

 

 

 

 

 

09: η φασματική ανάλυση του ηλιακού στέμματος. Διακρίνονται οι γραμμές εκπομπής (καμπύλες) των στοιχείων Ήλιο, Μαγνήσιο και του πολλαπλώς ιονισμένου Σιδήρου

 

 

 

 

 

10: ο νυχτερινός ουρανός της Χιλής, με τον Γαλαξία, τον αστερισμό του Σκορπιού και τον πλανήτη Δία πολύ κοντά στο ζενίθ (στην Ελλάδα βρίσκονται αρκετά κοντά στον ορίζοντα!). Στα αριστερά της φωτογραφίας το κύριο τηλεσκόπιο του αστεροσκοπείου ξεκινά τη νυχτερινή του περιπολία στον ουρανό

“Υπαρκτός καπιταλισμός”: Δημογραφική κατάρρευση στην Ανατολική Ευρώπη

3
Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου 
Η πτώση του τείχους του Βερολίνου, τον Νοέμβριο του 1989, πανηγυρίστηκε στη Δύση ως θρίαμβος της ελευθερίας και αρχή «μετάβασης στην δημοκρατία, την αγορά και την ευημερία», οδηγώντας εν τέλει και στην ένταξη έντεκα χωρών της Αν. Ευρώπης στην ΕΕ.

Βεβαίως δεν έλειψαν οι επικριτικές φωνές των διαφωνούντων, που μίλησαν για «προσάρτηση» της Αν. Γερμανίας από τη Δυτική, ή για ένα «νέο τείχος του χρήματος» που χωρίζει τώρα την ανατολή και τη δύση της ηπείρου, κατά την έκφραση του Ζαν Πιερ Σεβενεμάν, ιστορικής μορφής του γαλλικού σοσιαλισμού. Ο μαρξιστής «οικονομολόγος της ανάπτυξης» Σαμίρ Αμίν μίλησε για τη δημιουργία μιας υπανάπτυκτης και εκμεταλλευόμενης ευρωπαϊκής περιφέρειας, το αντίστοιχο της Λατινικής Αμερικής για τις ΗΠΑ.

Οι φωνές αυτές όμως καλύφθηκαν τότε και αργότερα από τον άνευ προηγουμένου ορυμαγδό των οπαδών του «τέλους της Ιστορίας» και της «ευτυχούς παγκοσμιοποίησης». Μόνο με την κρίση της ΕΕ το 2009, μια κρίση στην οποία πολλοί θεωρούν ότι συνέβαλε αποφασιστικά, εκτός του κραχ του 2008 και η μεγάλη διεύρυνση του 2004, άρχισαν να ακούγονται κάπως περισσότερο οι πιο κριτικές φωνές, τροφοδοτώντας ένα κύμα ριζοσπαστισμού, που κατευθύνθηκε είτε στην αριστερά, είτε στη δεξιά, στη Νότιο Ευρώπη περισσότερο προς τα αριστερά, στη Βόρειο περισσότερο προς τα δεξιά.

Ο καθένας μπορεί να έχει βέβαια όποια γνώμη θέλει για αυτά τα μεγάλα, συγκλονιστικά γεγονότα που μεταμόρφωσαν την Ευρώπη και θα ήταν απίθανο να συμφωνήσουν όλοι στη σημασία τους. Αυτό αντίθετα που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί είναι οι συχνά ανελέητοι αριθμοί των στατιστικών.

Και οι δημογραφικές στατιστικές, τριάντα χρόνια μετά την πτώση του Τείχους, αντανακλούν ανάγλυφα το βαρύ οικονομικό και κοινωνικό κόστος που υπέστησαν οι λαοί και τα έθνη της Αν. Ευρωπης ως αποτέλεσμα της μετάβασης στον καπιταλισμό, συνέπεια του οποίου ήταν η απώλεια σημαντικού μέρους του πληθυσμού τους.

Μειώνεται ο πληθυσμός της Αν. Ευρώπης

Σύμφωνα με μια μελέτη των ερευνητών Agnieska Fihel, του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας και του Γαλλικού Ινστιτούτου Μεταναστεύσεων  και Marek Okolski του Πανεπιστημίου Lazarski της Βαρσοβίας, που δημοσιεύεται στο τεύχος Ιουνίου της επιθεώρησης «Πληθυσμός και Κοινωνίες», του γαλλικού Εθνικού Ινστιτούτου Δημογραφικών Μελετών (INED), μέσα σε τριάντα χρόνια η Βουλγαρία, η Εσθονία, η Κροατία, η Λεττονία, η Λιθουανία, η Ουγγαρία, η Πολωνία, η Ρουμανία, η Σλοβακία, η Σλοβενία και η Τσεχία έχασαν το 7% του πληθυσμού τους, περνώντας από 111 σε 103 εκατομμύρια κατοίκων και χάνοντας τη νεολαία τους! Ενώ αυτά συνέβαιναν στην Ανατολική Ευρώπη, στη Δύση της ηπείρου ο πληθυσμός αυξανόταν κατά 13%.

Η δημογραφική κατάρρευση δεν έγινε κατά τρόπο ομοιόμορφο. Η Βουλγαρία, η Λετονία και η Λιθουανία, έχασαν το ένα πέμπτο του πληθυσμού τους, ενώ η Εσθονία και η Ρουμανία το 16%. Μόνο η Σλοβακία, η Σλοβενία και η Τσεχία γλύτωσαν τη μείωση, σημειώνοντας μια αναιμική έστω, αλλά υπαρκτή αύξηση του πληθυσμού τους από 2 έως 4%.

Οι κύριες αιτίες

Σε μερικές περιπτώσεις, είχαμε μετανάστευση μειονοτήτων που προτίμησαν να φύγουν από τις χώρες που κατοικούσαν. Ούγγροι της Ρουμανίας μετανάστευσαν στην Ουγγαρία, πολλοί πολίτες της Σλοβακίας πήγαν στην Τσεχία, Ρώσοι και Ουκρανοί μετακινήθηκαν από τις βαλτικές χώρες στη Ρωσία και στην Ουκρανία. Ωστόσο, ο βασικός παράγων που προκάλεσε τη δημογραφική συρρίκνωση είναι άλλος: η επιδείνωση της οικονομικής και κοινωνικής κατάστασης, σε συνδυασμό με τη μετανάστευση στη Δύση για την ανεύρεση καλύτερων όρων εργασίας.

Με την ένταξη των νέων μελών στην ΕΕ, η μετανάστευση προς δυσμάς αυξήθηκε πέντε φορές, ξεπερνώντας τα 8 εκατομμύρια ανθρώπους. Παίρνοντας υπόψιν και όσους επέστρεψαν στις πατρίδες τους, 6,5 εκατομμύρια έφυγαν τελικά από την Αν. Ευρώπη, με πρώτες στον κατάλογο της «Εξόδου» τη Ρουμανία με 3,1 εκατομμύρια και την Πολωνία με 2,5 εκατομμύρια.

Αρχικά, το μεταναστευτικό κύμα κινήθηκε προς τη Γερμανία και την Αυστρία, σύντομα όμως έφτασε και στα 17 δυτικο-ευρωπαϊκά κράτη – μέλη της ΕΕ.

Πρωταγωνιστές της εξόδου ήταν ευλόγως οι νέοι, οι ηλικίες δηλαδή 20 έως 34 ετών, που φυσιολογικά θα αποτελούσαν μια βασική παραγωγική δύναμη των νέων χωρών.

Δεν κάνουν παιδιά!

Ταυτόχρονα σημειώθηκε όμως και μια καθαρή πτώση των γεννήσεων στην ανατολή. Ο δείκτης γονιμότητας, που ήταν ανώτερος από τη Δυτική Ευρώπη το 1989 (μεταξύ 1,9 και 2,2 παιδιά ανά γυναίκα) κατέρρευσε μέσα σε δέκα χρόνια φτάνοντας 1,1 παιδιά ανά γυναίκα στη Βουλγαρία, τη Λεττονία και την Τσεχία. Στη διάρκεια 25 χρόνων, οι γεννήσεις μειώθηκαν περισσότερο από ένα τρίτο στο σύνολο των ένδεκα χωρών!

Οι κύριοι παράγοντες που προκάλεσαν την δραματική πτώση των γεννήσεων ήταν η λιτότητα, η αύξηση των ανισοτήτων στο εισόδημα, η απορύθμιση της αγοράς εργασίας, η αυξημένη ανεργία, η χειροτέρευση των κρατικών πολιτικών για την οικογένεια, με την κατάργηση των δωρεάν βρεφονηπιακών σταθμών κλπ.

Ορισμένες χώρες αντελήφθησαν, αν και με μεγάλη καθυστέρηση, το πρόβλημα και έχουν αρχίσει πολιτικές ενθάρρυνσης της επιστροφής. Η απήχησή τους όμως φαίνεται πολύ περιορισμένη. Αυτοί που έχουν φτιάξει μια νέα ζωή στο εξωτερικό δεν είναι διατεθειμένοι εύκολα να επιστρέψουν. Κυρίως όμως η επιμονή σε πολιτικές λιτότητας και αύξησης των ανισοτήτων, είναι αυτή που συντηρεί τους θεμελιώδεις μηχανισμούς που κάνουν, χώρες όπως η Ρουμανία, η Βουλγαρία, οι Βαλτικές να «αδειάζουν» κυριολεκτικά από τον πληθυσμό τους και ιδίως το πιο ζωτικό τμήμα της νεολαίας του.

Τα αυτά συμβαίνουν άλλωστε και σε άλλες χώρες της Αν. Ευρώπης, όπως η Μολδαβία, το ένα τρίτο του πληθυσμού της οποίας έχει μεταναστεύσει και η Ουκρανία που έχει χάσει περί τα δέκα εκατομμύρια.

Διεθνής Κοινότητα σε ρόλο Πόντιου Πιλάτου

0

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Προφανώς τις συνθήκες τις μαζικής δολοφονίας μεταναστών και προσφύγων σε καταυλισμό της Λιβύης, δεν τις γνωρίζουμε…

Γνωρίζουμε όμως ότι χιλιάδες άνθρωποι από ολόκληρη την Αφρική, παρασυρμένοι ΚΑΙ από τις μεγαλοστομίες των «ουμανιστών» των ΜΚΟ (για λογαριασμό κάποιας ΜΚΟ άλλωστε ενεργοποιείται και η μανδάμ Ρακέτε) παραμένουν σε συνθήκες κόλασης σε στρατόπεδα της περιοχής, και πάρα πολύ συχνά αποτελούν ζωντανούς στόχους για τα λεβεντόπαιδα των φύλαρχων που συγκροτούν τις συμμορίες της «εκδημοκρατισμένης» από το δίδυμο Κλίντον – Ομπάμα Λιβύης…

40 οι νεκροί και 80 οι τραυματίες πρόσφυγες από χώρες ολόκληρης της Αφρικής. Βεβαίως ήταν αναμενόμενο να αποδοθεί το φονικό στις επιθέσεις του στρατάρχη Χάφταρ. Αλλά αυτή είναι η εκδοχή μέρους των ΜΜΕ (δυστυχώς και των ελληνικών) και φυσικά της Ισλαμικής Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας της Λιβύης.

Σε μια χώρα όμως που τα πάντα έχουν τεθεί εκτός ελέγχου, και οι παραστρατιωτικές συμμορίες των φανατικών που στηρίζουν την κυβέρνηση αλωνίζουν ασύδοτα, ουδείς μπορεί να αποκλείσει ούτε την προβοκάτσια απέναντι στην πλήρως απαξιωμένη ανθρώπινη ζωή, ούτε φυσικά και την χρησιμοποίηση αυτών των ανθρώπων ως ανθρώπινη ασπίδα για λόγους ευνόητους.

Η ομολογία άλλωστε του Μαλίκ Μιρσέκ εκπροσώπου του Κέντρου Αμεσης Βοήθειας του Υπουργείου Υγείας της Λιβύης ότι το κέντρο κράτησης μεταναστών βρισκόταν ακριβώς δίπλα σε στρατόπεδο – δηλαδή σε στρατιωτικό στόχο – ενισχύει κατά την άποψή μας αυτήν την εκδοχή.

Και φυσικά η εκδοχή των εκπροσώπων του στρατάρχη Χάφταρ, ενοχοποιεί ευθέως τους επιτελείς της Λιβυκής κυβέρνησης για την μαζική δολοφονία.

Τα πάντα συνηγορούν στο ότι η αποσταθεροποίηση στην περιοχή θα γενικευτεί.

Η Διεθνής κοινότητα δεν μπορεί να συνεχίσει να «εκφράζει γενικώς την ανησυχία της» και κατά τα λοιπά να αρκείται  σε ρόλο Πόντιου Πιλάτου.

Η Κυβέρνηση της Λιβύης, έχοντας αποδείξει την καταφανή ανικανότητά της να διασφαλίσει ειρήνευση, αφοπλισμό των συμμοριών και έχοντας πιστοποιήσει ότι παραμένει αυστηρά προσκολλημένη στην Ισλαμική ατζέντα, δεν μπορεί να συνεχίσει να απολαμβάνει διεθνούς αναγνώρισης, αλλά θα πρέπει να πειθαναγκαστεί απ’ αυτούς που την πατρονάρισαν, σε διαπραγματεύσεις για την συγκρότηση ενός κυβερνητικού σχήματος με ευρύτερη δυνατή αποδοχή.

Την ίδια στιγμή, από πολύ αυστηρό μικροσκόπιο επιβάλλεται να περάσει η δράση των ΜΚΟ, οι οποίες συμβάλουν στην κατευθυνόμενη μετακίνηση μεταναστών που από ολόκληρη την Αφρική υπερσυσωρρεύονται στην φλεγόμενη Λιβύη, και δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα στην συνύπαρξή τους με τους ξεσπιτωμένους και κυνηγημένους από τις συμμορίες πολίτες της.

Η Διεθνής κοινότητα δεν μπορεί να κλείνει το μάτι στη δράση των ΜΚΟ για να διευκολυνθούν τα πολιτικά της παιχνίδια στην Ευρώπη, με στόχο να καμφθούν οι αντιστάσεις των Ευρωπαίων πολιτών απέναντι στην ανεξέλεγκτη μετανάστευση και στα συνεπακόλουθά της.

Και φυσικά η Διεθνής Κοινότητα δεν μπορεί να συνεχίσει να στήνει αυτήν την καθ’ όλα αμφιλεγόμενη βιομηχανία παραγωγής νοσηρών φιλομεταναστευτικών πρωτοκόλλων που συντηρούν και ενισχύουν την κουλτούρα της μετακίνησης των πληθυσμών, ως δήθεν μοιραία και αναπόδραστη εξέλιξη, με την οποία θα πρέπει να συμβιβαστούν οι λαοί του πλανήτη.

 

Η Τουρκία σε μετωπική σύγκρουση με τις ΗΠΑ

1
  • Editorial Financial Times/euro2day.gr Δημοσιεύθηκε: 3 Ιουλίου 2019 – 08:09

O Eρντογάν δεν πρέπει να τολμήσει την υπονόμευση του ΝΑΤΟ με την αγορά των ρωσικών S-400. Γιατί θα κάνει μεγάλο λάθος, αν παρασυρθεί από τις τελευταίες, φιλικές δηλώσεις Τραμπ. Το συριακό μέτωπο και ο διπλωματικός θρίαμβος του Πούτιν.

Mια από τις φιλικές συναντήσεις που πραγματοποίησε ο Ντόναλντ Τραμπ με απολυταρχικούς ηγέτες στη σύνοδο της G20 στην Οζάκα ήταν και αυτή με τον Τούρκο πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν. O κ. Ερντογάν επέμεινε μετά τη συνάντηση πως ο Αμερικανός πρόεδρος του είπε ότι η Ουάσιγκτον δεν θα επιβάλει κυρώσεις στην Τουρκία για την αγορά του αντιαεροπορικού συστήματος S-400 από τη Ρωσία.Ο Τούρκος πρόεδρος δήλωσε στα τοπικά μέσα ενημέρωσης ότι οι πρώτες παραδόσεις του νέου συστήματος θα φτάσουν σε δέκα ημέρες. Αλλά παρά την επίδειξη καλού κλίματος στην Οζάκα, παρακολουθούμε μια σύγκρουση Τουρκίας και ΗΠΑ σε αργή κίνηση, η οποία μπορεί να μετατραπεί σε πραγματική καταστροφή.

Το Κογκρέσο των ΗΠΑ δεν αναμένεται να είναι τόσο ήπιο στο θέμα των κυρώσεων όσο ο πρόεδρος. Η Ουάσιγκτον έχει επανειλημμένα ξεκαθαρίσει ότι η Τουρκία δεν μπορεί να αγοράσει τα F-35, τα νέα μαχητικά αεροσκάφη που παράγουν οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί της -συμπεριλαμβανομένης και της Τουρκίας- και να αποκτήσει ταυτόχρονα και το ρωσικό αντιαεροπορικό σύστημα.

Έχει προειδοποιήσει ότι αν ο κ. Ερντογάν ταχθεί στο πλευρό της Ρωσίας, η Τουρκία θα δεχθεί ως σύμμαχος στο ΝΑΤΟ κυρώσεις βάσει του νόμου CAATSA (Countering America’s Adversaries Through Sanctions Act). Οι ΗΠΑ έχουν ήδη αναστείλει την εκπαίδευση για τους Τούρκους πιλότους των F-35 και έχουν καθυστερήσει την παράδοση ως και 100 αεροσκαφών που αναμένει να λάβει η Άγκυρα. Έχει δίκιο που πράττει με αυτόν τον τρόπο.

Η συμφωνία για τους S-400 αποτελεί ένα διπλωματικό θρίαμβο για τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν και την εκστρατεία που εξαπέλυσε για την υπονόμευση της δυτικής συνοχής. Υπονομεύει την ανάγκη για διαλειτουργικά οπλικά συστήματα εντός του ΝΑΤΟ. Αν αυτές οι αντιπυραυλικές συστοιχίες αναπτυχθούν εντός της Τουρκίας, η Ρωσία θα έχει τη δυνατότητα να αποκτήσει πληροφορίες για τα F-35, τα οποία προορίζονται να γίνουν το βασικό μαχητικό αεροσκάφος της συμμαχίας. H Toυρκία, όπως οποιοδήποτε άλλο κυρίαρχο κράτος, έχει δικαίωμα να κάνει τις δικές του επιλογές όσον αφορά τους αμυντικούς εξοπλισμούς. Αλλά ως μέλος του ΝΑΤΟ, δεν έχει δικαίωμα να δημιουργεί κενά στην αλληλεγγύη και την ασφάλεια της συμμαχίας.

Τούτο ισχύει ακόμα και αν ο κ. Τραμπ δεν έχει επιδείξει ιδιαίτερο σεβασμό για το ΝΑΤΟ και ενδιαφέρεται πολύ περισσότερο για τις αμερικανικές πωλήσεις όπλων. Η αρχή πάνω στην οποία βασίζεται η συμμαχία -ένας για όλους και όλοι για έναν- είναι κομβική.

Οι HΠΑ πρότειναν κάποια στιγμή στην Τουρκία την αγορά του αντιαεροπορικoύ συστήματος Patriot ως εναλλακτική στους S-400. Η Μόσχα προσφέρει στην Άγκυρα συμμετοχή στην ανάπτυξη των νέας γενιάς πυραύλων, των S-500, αν και αυτό δύσκολα μπορεί να αντισταθμίσει την τεχνολογία που η Άγκυρα έχει ήδη διαθέσιμη με τα F-35 και άλλα προγράμματα.

Στον πυρήνα του προβλήματος αυτού βρίσκεται η εξάρτηση της Τουρκίας από τη Ρωσία, εξαιτίας της καταστροφικής πολιτικής της πρώτης στη Συρία, η οποία βρίσκεται και στην καρδιά των παραπόνων της έναντι των ΗΠΑ.

Ο κ. Ερντογάν είναι υπόχρεος στον κ. Πούτιν για τα τελευταία τρία χρόνια. Η Μόσχα ενίσχυσε το καθεστώς του Μπασάρ αλ-Άσαντ, ενώ η Άγκυρα στήριξε διάφορες ισλαμιστικές ομάδες που επιχείρησαν να το ανατρέψουν.

Μετά το 2016, ωστόσο, ο βασικός στόχος της Τουρκίας ήταν να καταπνίξει την αυτόνομη συριακή κουρδική οντότητα στα σύνορά της, η οποία συμμετείχε στον αγώνα κατά του ISIS με τη στήριξη των ΗΠΑ. Η Τουρκία, εξ ορισμού, βρίσκεται σε μια επισφαλή συμμαχία με τη Ρωσία και το Ιράν στη Συρία.

Αν ο κ. Ερντογάν εγκαταλείψει τους Ρώσους στο ζήτημα των S-400, ο κ. Πούτιν μπορεί να κλιμακώσει τις επιθέσεις στον τελευταίο θύλακα ανταρτών, την Ιλντίμπ, στα βορειοδυτικά της Συρίας, όπου η Τουρκία έχει δεκάδες στρατιωτικά φυλάκια. Και η κατοχή δύο θυλάκων ανταρτών γύρω από την Ιλντίμπ από την Τουρκία, μέρος της εκστρατείας της κατά των κουρδικών δυνάμεων του YPG, που ελέγχουν μεγάλο μέρος της βόρειας Συρίας κάτω από τα σύνορά της, είναι δυνατή μόνο με την ανοχή της Ρωσίας.

Η Τουρκία, ωστόσο, θέλει να προχωρήσει στα εδάφη που ελέγχει το YPG στη βορειανατολική Συρία, τα οποία προστατεύονται από τις αεροπορικές δυνάμεις των ΗΠΑ. Αν ο κ. Ερντογάν ενοχλήσει πραγματικά τις ΗΠΑ, δεν θα τεθεί υπό αμφισβήτηση μόνο η συμμετοχή της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ ή η συνεργασία για τους F-35.

Θα ήταν ανόητος, αν λάμβανε στα σοβαρά τα όμορφα λόγια που είπε ο κ. Τραμπ το Σαββατοκύριακο.

Copyright The Financial Times Limited 2017. All rights reserved.
https://www.euro2day.gr/ftcom/ftcom_gr/article-ft-gr/1688729/h-toyrkia-odeyei-se-metopikh-sygkroysh-me-tis-hpa.html

«Οι μέρες  του Αλέξη Τσίπρα τελείωσαν»

0

Του ΑλκηΚαλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]www.kalkis.eu

Εμείς το ξέρουμε αφού το απέδειξαν πρόσφατα τρεις διαφορετικές κάλπες στις 26 Μάιου 2019. Των ευρωεκλογών, των περιφερειακών και των δημοτικών εκλογών στις οποίες ο Σύριζα έπαθε πανωλεθρία, ιδιαίτερα στις αυτοδιοικητικές εκλογές. Ο γράφων, χωρίς καμία αυταρέσκεια, είχε ορθά προβλέψει στις Ανιχνεύσεις από τις 22-1-2019, δίχως να είναι δημοσκόπος, την επερχόμενη τριπλή ήττα του ΣΥΡΙΖΑ http://www.anixneuseis.gr/?p=201388

Συγκεκριμένα δε ανέφερα επί λέξει : «Η πλειοψηφία των Ελλήνων χόρτασε από την αχαλίνωτη ψευδολογία, τον ερασιτεχνισμό και την αναποτελεσματικότητα του ΣΥΡΙΖΑ. Άλλοι τοκογλύφοι, για να δανειστώ ένα σκληρό συριζαϊκό κοσμητικό επίθετο, δεν υπάρχουν να του χορηγήσουν 3η εκλογική ευκαιρία. Ο,τι και να κάνει θα περάσει από τη βάσανο των ευρωεκλογών τον προσεχή Μάιο. Κι εκεί θα πιεί το πικρό ποτήρι της δεινής ήττας, όπως δείχνουν όλες οι δημοσκοπήσεις. Αν δεν κάνει νωρίτερα εκλογές, το πιο σώφρον για τους Συριζαίους θα ήταν να κάνει την ίδια ημερομηνία τετραπλές εκλογές ταυτόχρονα. Δηλαδή : ευρωεκλογές, περιφερειακές, δημοτικές και βουλευτικές, ώστε να πιεί ένα και μόνο ποτήρι-γίγας της ήττας, με τετραπλά φαρμακερά εκλογικά υγρά. Διαφορετικά τους περιμένουν επαναλαμβανόμενες μαύρες μέρες τις οποίες δεν θα τις αντέξουν οι πολλαπλές Συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, συμπεριλαμβανομένης και της Πασοκικής. Θα τους δούμε σύντομα να ξεκατινιάζονται στα τηλε-παράθυρα, γιατί είναι και φλύαροι αερολόγοι, μετά το ξεπέζεμα από την εξουσία».

Ο πρωθυπουργός επέλεξε τελικά να χάσει σε δυο δόσεις. Κακό της κεφαλής του. Η δεύτερη δόση θα είναι την προσεχή Κυριακή 7 Ιουλίου 2019 μάλλον δεινότερη της 1ης , αφού η ΝΔ προβλέπεται να έχει επαρκή αυτοδύναμη πλειοψηφία στο κοινοβούλιο.

Κι αυτό δεν το προεξοφλεί μόνο ο γράφων.

Το φωνάζουν, πρώτα και καλύτερα, οι περίφημες «Αγορές» (οι «Τοκογλύφοι» κατά τον παλαιό Σύριζα) που σχεδόν πάντα είναι ενημερωμένες εγκαίρως (από τους ειδικούς που διαθέτουν) για τα πολιτικά δρώμενα σε όλα τα κράτη του κόσμου που είναι οι δυνητικοί «Δανειολήπτες» τους. Σπανίως πέφτουν έξω στις προβλέψεις τους. Κι επειδή προεξοφλούν την άνετη νίκη της ΝΔ, έριξαν σήμερα 3-7-2019 το επιτόκιο του δεκαετούς ελληνικού ομολόγου στο 2,106% και το 5ετές στο 1,099%,τα οποία εκτιμώ ότι θα πέσουν κι άλλο και πολύ μάλιστα.

Το προεξοφλούν οι νεότερες δημοσκοπήσεις, μερικές των οποίων δίνουν μάλιστα και μεγαλύτερη ποσοστιαία διαφορά μεταξύ 1ου και 2ου κόμματος σε σχέση με τις ευρωεκλογές.

Το προεξοφλούν τέλος και ξένοι ανταποκριτές που βρίσκονται αυτές τις μέρες στην Ελλάδα, κάνουν σχετικό ρεπορτάζ και δημοσιοποιούν τις ανταποκρίσεις τους στα ηλεκτρονικά και μη έντυπά τους. Ως γαλλομαθής θα σας δώσω δυο σχετικούς τίτλους των ημερών, αντίστοιχων γαλλικών εντύπων, που μιλάνε από μόνοι τους :

«Στην Ελλάδα, ο Σύριζα σπρώχνεται προς την έξοδο» (En Grèce, Syriza poussé vers la sortie), του Fabien Perrier, 1-7-2019 στο περιοδικό Alternatives Economiques.

«Οδός Δημοκρατίας, σε συνοικία των Αθηνών, οι εκλογείς δεν πιστεύουν πια στον Σύριζα» (Rue de la Démocratie, dans la banlieue d’Athènes, les électeurs ne croient plus à Syriza), 2-7-2019, της Marina Rafenberg, στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας Le Monde. Η τελευταία αναφέρει για τη συνοικία του Αιγάλεω επί λέξει : «Στην περιοχή του Αιγάλεω (70.000 κάτοικοι), οχυρό του Σύριζα το 2015, το ριζοσπαστικό αριστερό κόμμα έχασε έδαφος πριν από τις βουλευτικές εκλογές της 7ης Ιουλίου». Στις τελευταίες δημοτικές και ευρωεκλογές, το κόμμα του πρωθυπουργού υπέστη μια δεινή αποτυχία, αφού έχασε με 9,5% διαφορά από τη Νέα Δημοκρατία. Σε αυτό το οχυρό της ριζοσπαστικής αριστεράς, το δημαρχείο πέρασε με ελάχιστη διαφορά στα χέρια της Δεξιάς. Τον Μάιο του 2014, όταν ο Σύριζα  έγινε το πρώτο κόμμα της Ελλάδας στις τότε ευρωεκλογές, ο Δημήτρης Μπίρμπας κέρδισε τον λαϊκό αυτό Δήμο, κόντρα στον απερχόμενο δήμαρχο του ΠΑΣΟΚ, με 60,5% των ψήφων. Στις 2 Ιουνίου 2019, ο Δημήτρης Μπίρμπας έχασε τον δήμο με διαφορά 0,13% των ψήφων από τον συντηρητικό υποψήφιο. Ο εν λόγω πρώην Δήμαρχος δήλωσε στην γαλλίδα ρεπόρτερ : «Δεν το περίμενα … Ο κόσμος ήθελε να τιμωρήσει την κυβέρνηση για τις πολιτικές λιτότητας που εφαρμόστηκαν. Είναι ένα αίσθημα εξέγερσης ενάντια στη δεκάχρονη κρίση που έχει εκφραστεί σε τοπικό επίπεδο». «Ένα μέρος του πληθυσμού εξακολουθεί να πιστεύει ότι ο δήμαρχος θα βρει δουλειά για τα παιδιά του στο δημαρχείο, αν ψηφίσει γι ‘αυτόν. Δυστυχώς, οι πελατειακές νοοτροπίες δεν έχουν ακόμα εξαφανιστεί», διαπιστώνει ο Δημήτρης Μπίρμπας.

«Ο Τσίπρας πρόδωσε τους εκλογείς του»

«Δεν έχω τίποτα να κατηγορήσω τον δήμαρχο: έχει κάνει την καθαρότερη πόλη (του Αιγάλεω εννοεί), έχει αναζωογονήσει το κέντρο της και έχει βοηθήσει τους φτωχότερους, αναγνωρίζει ο οδοκαθαριστής σε γειτονικό Δήμο Αριστείδης Παρασκευόπουλος. Αλλά δεν ήθελα να ψηφίσω υπέρ του Σύριζα στις δημοτικές εκλογές και δεν θα ψηφίσω υπέρ του στις βουλευτικές εκλογές, διότι ο Αλέξης Τσίπρας πρόδωσε το εκλογικό του σώμα και έκανε τα αντίθετα από αυτά που είχε υποσχεθεί». Αν οι καφετέριες και τα εστιατόρια άνοιξαν ξανά στο κέντρο της πόλης, η ανεργία συνεχίζει να μαστίζει σχεδόν το 20% του πληθυσμού. «Χρειαζόμαστε μια κυβέρνηση που θα προσελκύει ξένους επενδυτές, που θα υποστηρίζει την επιχειρηματικότητα, όχι μόνο τον δημόσιο τομέα! Εκτός από τον τομέα του τουρισμού, προς το παρόν δεν υπάρχουν μεγάλες εταιρείες που εγκαθίστανται και δημιουργούν βιώσιμες θέσεις εργασίας», ανέφερε ο Παρασκευόπουλος.

«Δεν ξέρω, αν θα πάω να ψηφίσω»

Οι εκλογείς δεν πιστεύουν πια στον Σύριζα που ισχυριζόταν το 2015 πως θα θέσει τέρμα στα Μνημόνια λιτότητας.

«Το 2015 ψήφισα υπέρ του Αλέξη Τσίπρα. Αυτή τη φορά, δεν ξέρω αν θα πάω να ψηφίσω», λέει ο Γιώργος, ένας συνταξιούχος ναυτικός, του οποίου η σύνταξη πήγε από τα 1.900 ευρώ πριν από την κρίση στα 1.100 ευρώ σήμερα. «Το βιοτικό μας επίπεδο δεν έχει βελτιωθεί με την σημερινή κυβέρνηση, η οποία δεν χαρίστηκε  στις μεσαίες τάξεις και αντίθετα τις φορολόγησε δυσανάλογα!», είπε στην Marina Rafenberg.

«Η φτωχοποίηση των μεσαίων τάξεων στην Ελλάδα ξεκίνησε από την αρχή της κρίσης και δεν συνδέεται στενά με τη φορολογία που θέσπισε η τελευταία κυβέρνηση», σημειώνει ο Χρήστος Παπαθεοδώρου, καθηγητής κοινωνικής πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Μόνο που ο παραπάνω οδοκαθαριστής το πάει αλλού το πράγμα. Εκεί που ο κύριος καθηγητής θέλει επιστημονικά να αγνοεί. Ότι δηλαδή πολλοί ψηφοφόροι δεν θα ψηφίσουν την Κυριακή υπέρ του Σύριζα  «διότι ο Αλέξης Τσίπρας πρόδωσε το εκλογικό του σώμα και έκανε τα αντίθετα από αυτά που είχε υποσχεθεί».

Κι έτσι, ενώ η προεκλογική εκστρατεία βρίσκεται στο τέλος της και ο αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας, υπόσχεται να βελτιώσει την κατάσταση της μεσαίας τάξης μειώνοντας τους φόρους, ο Σύριζα εξακολουθεί να φαίνεται ευρέως υπολειπόμενος του αντιπάλου του στις δημοσκοπήσεις με περισσότερη από 10% διαφορά, καταλήγει η Marina Rafenberg.

Τα τερατώδη ψέματα που είπε ο Σύριζα μέχρι το 2015 δεν χωνεύονται με τίποτα από την τεράστια πλειοψηφία των νέο-ελλήνων.

Να του ευχηθούμε λοιπόν καλή τύχη στα έδρανα της μείζονος αντιπολίτευσης και στην αγκάλη της πάλε ποτέ «Δεξιάς» Κεντροαριστεράς της Ευρώπης, αν τον δεχθεί φυσικά.

 

Ο Ελπιδοφόρος μπορεί να πετύχει αν… Οι πράξεις του που δεν άρεσαν στην Ομογένεια των ΗΠΑ

0

File Photo: Ο νέος Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Ελπιδοφόρος (Κ), χοροστάτησε στην πρώτη του Θεία Λειτουργία στον Καθεδρικό Ναό της Αγίας Τριάδος στο Μανχάτταν Νέας Υόρκης των Η.Π.Α., Κυριακή 23 Ιουνίου 2019. ΑΠΕ-ΜΠΕ, ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΑΜΕΡΙΚΗΣ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΝΑΓΟΣ

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Όταν πρόκειται για μεγάλες εκδηλώσεις της Εκκλησίας μας, οι εκπρόσωποι των μέσων ενημέρωσης δεν έχουν καθόλου φαντασία. Φράσεις και λέξεις κλισέ ανασύρονται από τα αρχεία τους. Διότι με ποια λέξη μπορεί να χαρακτηρίσει κανείς μία ενθρόνιση ενός Αρχιεπισκόπου και μάλιστα του πνευματικού ηγέτη της Ομογένειας της Αμερικής;

  • Την χαρακτήρισαν, λοιπόν, «μεγαλοπρεπή». Κάποιοι άλλοι την είπαν «λαμπρή» την ενθρόνιση του Ελπιδοφόρου, που ήρθε -όπως είπαν αρκετοί ομογενείς- για να φέρει την ελπίδα στην Ελληνορθόδοξη Αρχιεπισκοπή Αμερικής. Και μακάρι να συμβεί αυτό, διότι θα μπορούσε να βοηθήσει σημαντικά την Ελληνοαμερικανική Κοινότητα η οποία αναπτύσσεται δυναμικά, αλλά στην πλειοψηφία της δεν συμμετέχει στα της Εκκλησίας.

Οι περισσότεροι ομογενείς έχουν απογοητευθεί και έχουν απομακρυνθεί από τα εκκλησιαστικά δρώμενα, διότι είναι θεατές του ίδιου έργου: από την εκπαραθύρωση του Αρχιεπισκόπου Ιακώβου μέχρι τον εξαναγκασμό σε παραίτηση του Δημητρίου, ο οποίος καταχειροκροτήθηκε στην ενθρόνιση του κ. Ελπιδοφόρου, σε σημείο απίστευτο.

  • Ήταν ίσως και ένα μήνυμα προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο να σταματήσει τα διάφορα παιγνίδια με την Αρχιεπισκοπή Αμερικής και να αφήσει το νέο Αρχιεπίσκοπο να κάνει τη δουλειά του, σαν θρησκευτικός ηγέτης της Ομογένειας και όχι ως ελεγχόμενος Ιεράρχης από την Τουρκία.

Ο κ. Ελπιδοφόρος τα γνωρίζει όλα και δεν έχει ανάγκη εμένα να του τα πω. Μου λένε πως εντός και εκτός της Αρχιεπισκοπής Αμερικής δρα ένα «βαθύ κράτος» -άλλοι το χαρακτηρίζουν «παρακράτος»- που είναι πανίσχυρο και ελέγχει πλήρως τον εκάστοτε επικεφαλής της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας.

Ο εκάστοτε Αρχιεπίσκοπος πρέπει να τους ακούει, μου λένε. Αν έχουν έτσι τα πράγματα, ο κ. Ελπιδοφόρος δεν έχει καμία τύχη. Εκτός αν συγκρουστεί με αυτό το «βαθύ κράτος». Και αν το πράξει θα έχει την πλήρη υποστήριξη της Ομογένειας -και αυτό είναι σίγουρο. Το ερώτημα είναι αν πήγε στη Νέα Υόρκη για να «σπάσει αυγά» ή να περάσει καλά μέχρι να κληθεί να αναλάβει το Οικουμενικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης. Αν κατέφθασε για να συγκρουστεί και να αφήσει έργο, είμαστε όλοι μαζί του…

Πριν από την ενθρόνιση του έγιναν κάποια πράγματα, που εντοπίσαμε και δημοσιοποιήσαμε:

  • Η συνέντευξή του στην «Χουριέτ» στην οποία έλεγε ότι είναι ο πρώτος Τούρκος πολίτης που έγινε Αρχιεπίσκοπος ήταν μέγα λάθος. Πολλοί ομογενείς «πάγωσαν». Ήδη το γνωρίζει διότι έλαβε τα μηνύματα.
  • Η πρόσκληση στον «κάθε ένα» να πάει στη Νέα Υόρκη και να συμμετέχει στη χαρά της ενθρόνισης, ήταν άλλο ένα λάθος. Σε μία εποχή που τα οικονομικά της Αρχιεπισκοπής «έπιασαν πάτο», δεν επιτρέπεται να ξοδεύονται χρήματα για να προσκληθούν δημοσιογράφοι και λοιποί φίλοι του νέου Αρχιεπισκόπου. Προκάλεσε και αυτή η πράξη κακή εντύπωση. Όλοι όσοι πήγαν στη Νέα Υόρκη έγραψαν θριαμβευτικά λόγια σε σημείο που προκαλούσαν ναυτία. Τι χρειάζεται αυτό τον «στρατό» ο νέος Αρχιεπίσκοπος; Αφού θα μιλήσουν τα έργα του…

Ο κ. Ελπιδοφόρος είναι ένας σημαντικός Ιεράρχης, που μπορεί να προσφέρει σε απίστευτο βαθμό στην Αρχιεπισκοπή Αμερικής και στην Ομογένεια. Και γι’ αυτό θα τύχει στο ξεκίνημα καθολικής υποστήριξης. Πρέπει να προσέξει την ανάμειξή του στα του «Ελληνικού Λόμπι». Οι νέοι ακτιβιστές της Ομογένειας, δέχονται συνεργασία, βοηθούν σθεναρά το Φανάρι, το οποίο εκβιάζεται από την ισλαμική Τουρκία, αλλά απορρίπτουν οποιεσδήποτε παρεμβάσεις…

https://www.apopseis.com/o-elpidoforos-mporei-na-petychei-an-oi-praxeis-toy-poy-den-aresan-stin-omogeneia-ton-ipa/

«Φερετζές Πρεσπών» για de facto διπλή ονομασία

0
Του Νίκου Μελέτη Τετάρτη 03 Ιουλίου 2019, 00:02 liberal.gr

Επιμένει μέχρι τέλους στις παρασπονδίες η βορειομακεδονική πλευρά στο θέμα του Συντάγματος και αυτό γίνεται πλέον με την πλήρη ανοχή της ελληνικής κυβέρνησης που έτσι καθιστά ακόμη χειρότερες τις δυσμενείς συνέπειες της Συμφωνίας των Πρεσπών.

Συγχρόνως όμως επενδύοντας στην ανεξήγητη και σχεδόν ένοχη  ανοχή της ελληνικής κυβέρνησης προβάλει επίσημα πλέον η κυβέρνηση Ζάεφ την πρακτική εφαρμογή της Συμφωνίας ώστε να προβλέπεται ότι η Εθνική και Πολιτιστική Ταυτότητα είναι  «Μακεδονική» και όχι «Βορειομακεδονική».

Το πλαίσιο καθημερινής πρακτικής εφαρμογής της Συμφωνίας των Πρεσπών, που προβάλει επίσημα η κυβέρνηση Ζάεφ, οδηγεί σε ντε φάκτο διπλή ονομασία με περιορισμό στο ελάχιστο της χρήσης της νέας ονομασίας και εμπέδωση πλέον του Μακεδονισμού  στην σύγχρονη εκδοχή του και με την υπογραφή μάλιστα της Ελληνικής κυβέρνησης.….

Παρά τις πανηγυρικού τύπου διαρροές, της πολιτικής ηγεσίας του ΥΠΕΞ περί «εξαναγκασμού» της κυβέρνησης της Βόρειας Μακεδονίας από την Κομισιόν ώστε να δημοσιεύσει τις τροποποιήσεις του Συντάγματος αποδεικνύεται ότι πλέον δεν επρόκειτο ούτε περί λάθους ούτε περί αμέλειας ,η δημοσίευση ολόκληρου του παλιού Συντάγματος ,μνημείου του Αλυτρωτισμού με τις τροπολογίες επισυναπτόμενες στο τέλος, αλλά μέρος συστηματικής προσπάθειας  διατήρησης του πυρήνα του «Μακεδονισμού» επιβολής της σκοπιανής ερμηνείας των ήδη ευνοϊκών για την γειτονική χώρα διατάξεων της Συμφωνίας των Πρεσπών.

Στην νέα ιστοσελίδα της κυβέρνησης της «Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας» εμφανίζεται στην αγγλική εκδοχή της ιστοσελίδας link που αφορά το Σύνταγμα.

Εκεί γίνεται  αναφορά στο ότι «κατόπιν αιτήματος της Κομισιόν στο πλαίσιο της συνεχιζόμενης διαδικασίας των διερευνητικών συναντήσεων για την επίτευξη της νομικής σαφήνειας και της ευκολίας της χρήσης ,η κυβέρνηση της Βόρειας Μακεδονίας  δημοσιεύει την έκδοση του Συντάγματος της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας που περιλαμβάνει τις έγκυρες, συνταγματικές προβλέψεις που είναι σε ισχύ όπως τροποποιήθηκαν με τις τροπολογίες από Ι- ΧΧΧVI καθώς και τα ενοποιημένα νομικά κείμενα του ποινικού κώδικα και του νομού περί δικαστηρίων .Τα εν λόγω νομικά κείμενα θα χρησιμοποιηθούν για  λόγους εργασίας στο πλαίσιο των διερευνητικών συναντήσεων για το Κοινοτικό Κεκτημένο».

Πολύ απλά η κυβέρνηση δημοσίευσε  στην αγγλική γλώσσα το παλιό Σύνταγμα με ΟΛΕΣ τις τροπολογίες που έχουν υπάρξει από το 1991 και μετά και όχι μόνο τις συνταγματικές τροπολογίες που εγκρίθηκαν ως προϋπόθεση για την Συμφωνία των Πρεσπών. Και αυτό γίνεται μόνον για «λόγους εργασίας» ώστε να γίνει ο έλεγχος από τους κοινοτικούς αξιωματούχους για την  συμβατότητα με το Κοινοτικό Κεκτημένο, ενόψει αποφάσεων για έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων

Και σε αυτή την εκδοχή  του Συντάγματος επιλέγεται η τακτική εμπαιγμού της Ελλάδας: δημοσιεύεται όλο το πρώτο Σύνταγμα της «Δημοκρατίας της Μακεδονίας» και απλώς στο τέλος του κειμένου αραδιάζονται οι 36 τροπολογίες που έχουν υπάρξει από το 1991 με τις επίμαχες που αφορούν την ίδια την αλλαγή του ονόματος της χώρας  να είναι σαν υποσημείωση στο τέλος του μακροσκελούς κειμένου.

Έτσι διατηρείται στο διηνεκές το πρώτο Σύνταγμα της Ανεξάρτητης «Δημοκρατίας της Μακεδονίας» ως μνημείο διαχρονικό του μακεδονισμού και του αλυτρωτισμού,καθώς θα διαπιστώνεται με μια απλή ανάγνωση του Συντάγματος το πως «εξαναγκάσθηκε» η χώρα να αποδεχθεί αλλαγές στο όνομα της και να καλύψει κάτω από άλλες διατυπώσεις την ύπαρξη «μακεδονικών μειονοτήτων»….

Σαν να μην έφθανε όμως αυτό  δυο κείμενα που έχει επισυνάψει και  προβάλει στην επίσημη ιστοσελίδα της η βορειομακεδονική κυβέρνηση  και για τα οποία προφανώς δεν έχει γίνει παρέμβαση εκ μέρους της Αθήνας ,οδηγούν σε σιωπηρή αποδοχή από την Ελλάδα της ντε φάκτο διπλής ονομασίας που επιβάλουν τα Σκόπια, παρερμηνεύοντας η πάντως εφαρμόζοντας διασταλτικά    τις προβληματικές διατάξεις της Συμφωνίας των Πρεσπών.

Η ντε φάκτο επιβολή του Μακεδονισμού με την κάλυψη των Πρεσπών 

Η βορειομακεδονική κυβέρνηση δίνει  μέσα από ένα κατάλογο ερωτήσεων και απαντήσεων το πως ουσιαστικά χρησιμοποιείται και που πρέπει να μην χρησιμοποιείται η νέα ονομασία

«Ερωτήσεις και απαντήσεις για την Συμφωνία των Πρεσπών»

«Κάνοντας απλή την Βόρεια Μακεδονία» 

«-Το όνομα της χώρας είναι «Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας», αλλά και το «Βόρεια Μακεδονία»(North Macedonia) είναι  μια χαρά. Προσοχή: «Δεν είμαστε ”Northern Macedonia”».

– ΕΡ: Επομένως τώρα οι πολίτες σας είναι  Βορειομακεδόνες;

 ΑΠ: Όχι. Υπάρχουν φυσικά Μακεδόνες πολίτες και πολίτες της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας ,αλλά είναι  απολύτως σωστό να περιγράψεις τους εθνικά Μακεδόνες απλώς ως Μακεδόνες χωρίς τον επιθετικό «Βόρειο»…. 

Στο κείμενο  δίνονται απαντήσεις για την γλώσσα που ονομάζεται «μακεδονική» και τους κωδικούς που παραμένουν ίδιοι « ΜΚ και MKD»

Και συνεχίζονται οι Ερωτοαπαντήσεις:

– ΕΡ: Θέλω να γράψω μια ιστορία σχετικά με το φαγητό της χώρας σας. Θα πρέπει μιλήσω για την Βόρειο- Μακεδονική κουζίνα;

ΑΠ:Όχι . Όταν περιγράφεται οτιδήποτε έχει σχέση με την δική μας Εθνική και Πολιτιστική Ταυτότητα   το επιθετικό Μακεδονικός από μόνο του είναι ορθό, ενώ το Βόρειο Μακεδονικό θα είναι λάθος.

Μερικά ορθά παραδείγματα:  Μακεδονική κουλτούρα, Μακεδονική Ιστορία, Μακεδονική λογοτεχνία, το Μακεδονικό Κυριλλικό Αλφάβητο, Μακεδονικές Εκκλησίες, Μακεδονική Εθνική Ταυτότητα κοκ. Κρατήστε στο μυαλό σας ότι  το Μακεδονία και Μακεδονικό σημαίνουν κάτι εντελώς διαφορετικό στην Ελλάδα(!!!!).

– ΕΡ: Επομένως εάν έχω ένα γεύμα με τον προέδρο σας τι θα πρέπει να πω;

ΑΠ: Καλή ερώτηση. Θα είσαι σωστός να πεις ότι ο Πρόεδρος της Βόρειας Μακεδονίας σου προσέφερε ένα γεύμα από γευστικές Μακεδονικές σπεσιαλιτέ. Δεν θα είναι σωστό να πεις ότι είχες γεύμα με τον Βόρειο Μακεδόνα Πρόεδρο.

– ΕΡ: Αυτό είναι  μπερδεμένο. Γιατί αυτός είναι  ο πρόεδρος της Βόρειας Μακεδονίας αλλά όχι ο Βόρειο Μακεδόνας Πρόεδρος, ενώ το φαγητό σας είναι  Μακεδονικό;

ΑΠ: Στο πλαίσιο της συμφωνίας με την Ελλάδα  έχουμε συμφωνήσει να μην περιγράφουμε κανένα Κρατικό Σώμα  σαν ΒόρειοΜακεδονικό. Οτιδήποτε συνδέεται με το κράτος, την κυβέρνηση,  την Προεδρία , ιδιωτικές οντότητες και παράγοντες που συνδέονται με το Κράτος ή οι δραστηριότητες τους  χρηματοδοτούνται από το κράτος στο εξωτερικό θα χρησιμοποιούν το επιθετικό «Βόρειο» αλλά αυτό δεν είναι υποχρεωτικό να το χρησιμοποιείς π.χ. για το φαγητό.

Έτσι η χώρα μας έχει την κυβέρνηση της Βόρειας Μακεδονίας, επικεφαλής του κράτους είναι  ο Πρόεδρος της Βόρειας Μακεδονίας το Υπουργείο Εξωτερικών έχει τον Υπουργό Εξωτερικών της Βόρειας Μακεδονίας κοκ. Το Βόρεια Μακεδονια θα πρέπει επίσης να χρησιμοποιείται  για όλα τα άλλα επίσημα Σώματα για παράδειγμα τους Δήμους και το Πανεπιστήμιο Κύριλλου και Μεθόδιου. Για παράδειγμα : «Το Τέτοβο είναι Δήμος της Βόρειας Μακεδονίας που είναι  συνηθισμένο να ακούς τους πολίτες να ομιλούν είτε Μακεδονικά είτε Αλβανικά».

Ή διαφορετικά: «Το Πανεπιστήμιο Κύριλλου και Μεθοδίου είναι το παλιότερο πανεπιστήμιο της Βόρειας Μακεδονίας . Πήγα εκεί να κάνω συνέντευξη  σχετικά με την Μακεδονική οικονομία». Προσοχή και πάλι, όχι ΒορειοΜακεδονική..

Πράγματι είναι μπλεγμένο, αλλά μας πήρε  27 χρόνια για να φθάσουμε σε Συμφωνία.

– ΕΡ: Τα Ηνωμένα Έθνη γνωρίζουν για όλα αυτά;

ΑΠ: Φυσικά, ενημερώσαμε επισήμως και όλα όσα προγράφονται εδώ έχουν επίσημα καταχωρηθεί εδώ (όπως έχει αποκαλύψει ο Φιλελεύθερος και το Liberal.gr)

Στην επίσημη ιστοσελίδα της η κυβέρνηση Ζάεφ δημοσιεύει και ειδική ενότητα με οδηγίες προς τα ΜΜΕ:

«ΟΔΗΓΙΕΣ για ΜΜΕ»

Αφού περιγράφεται το πως είναι  το νέο όνομα της χώρας η Εθνικότητα, η Γλώσσα και οι κωδικοί  αναφέρεται στο επιθετικό «Μακεδονικός»:

– «Το επιθετικό “Μακεδονικός”  χρησιμοποιείται σχετικά με την εθνική, πολιτιστική Ταυτότητα των ανθρώπων, την γλώσσα μας, την ιστορία, τον πολιτισμό την κληρονομιά, την Επικράτεια και άλλα χαρακτηριστικά. Αυτοί οι όροι σε τέτοιο πλαίσιο είναι σαφώς διαφορετικοί από εκείνους που χρησιμοποιούνται και σχετίζονται με την περιοχή Μακεδονία της Ελλάδας.

– Ορθά παραδείγματα: Μακεδονική Εθνική Ταυτότητα, Μακεδονική γλώσσα, Μακεδονική κουλτούρα, Μακεδονική Επικράτεια, Μακεδονικός λαός, Μακεδονική Ιστορία, Μακεδονικά βουνά, Μακεδονική Λογοτεχνία, Μακεδονικό Κυριλλικό Αλφάβητο, Μακεδονικό φαγητό, Μακεδονικές Εκκλησίες κλπ.

Λάθος Παραδείγματα:  Άλλες επιθετικές αναφορές  περιλαμβανομένων του «Βόρειο- Μακεδονικό» , «Β. Μακεδονικό» και «ΒόρειοΜακεδονικό» δεν θα πρέπει να χρησιμοποιούνται .

Εξηγεί επίσης τις επιθετικές αναφορές σε Δραστηριότητες που πρέπει να είναι  «Μακεδονικές»

Ορθά παραδείγματα: Η Μακεδονική Οικονομία, η Μακεδονική τέχνη , η Μακεδονική μουσική, η Μακεδονική γεωργία , Μακεδονική Αρχιτεκτονική  και Τομέας Υγείας της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας.

Λανθασμένα παραδείγματα: Άλλες επιθετικές αναφορές  συμπεριλαμβανομένων «Βόρειο Μακεδονικός», «Β. Μακεδονικός», «ΒορειοΜακεδονικός» δεν θα πρέπει να χρησιμοποιούνται σε καμιά από τις ανωτέρω περιπτώσεις..».

Φωτογραφία AP

https://www.liberal.gr/diplomacy/isonferetzes-presponsin-gia-de-facto-dipli-onomasia/257997

 

Socialism and Capitalism

0

By

Socialism is a global political movement that emerged from the French Revolution. Its goal was to speak for the dispossessed, only sometimes as a democratic political party. In all of its guises, it has been a powerful political force in most of the world. In the United States, however, it has been relegated to the political margins, seen largely as alien to the American ethos. It has now emerged explicitly as a subject of debate in American politics and therefore requires some thought.

Origin Stories

The important difference between socialism and capitalism – even more important than what each actually preaches – is that capitalism is less an intellectual or moral system than a reality born of the industrial revolution. Socialism, on the other hand, has always been an intellectual movement, crafted by intellectuals such as Saint-Simon, Fourier, Lassalle and Marx, all of whom made the moral case for socialism and imagined what such a system would look like. These intellectuals loathed inequality and despised the intellectual shallowness of the rich and sought to create a political movement that could bring their vision to life. It was commandeered by politicians such as Karl Kautsky in Germany, and Vladimir Lenin in Russia.

Socialism argued that the private ownership and control of investment capital, which created the means of production, was flawed in two ways. First, it diverted wealth from the common good to the private benefit of the rich. Second, in investing on the basis of the highest return on capital, capitalism neglected investment in social goods that had a lower or no return on capital. It limited human possibilities.

In general, socialism advocates a radical restructuring of society – the means of production should be transferred to state control, and the state should determine the investment strategy. There were three underlying goals to this argument. First, that socialism would make possible the political equality that wealth inequality did not allow for. Second, that the state would produce for the common good, since state officials would not profit from the decisions they made. Finally, that the state would be controlled democratically, and therefore be under control of the public.

Capitalism did not attempt to make the case for itself. In fact, it was not something imagined and planned for. It was the reality that emerged alongside the Industrial Revolution. The industrial revolution could not develop without investment, and the investors hoped to make a profit, and that profit was reinvested. The capitalists’ wealth came to dwarf that of the old European aristocracy, and it grew larger as capitalists pursued more wealth. The capitalist did not contemplate the virtue of wealth, or the effects of industrialism on the human condition. The capitalist considered the moment and acted on it. Capitalism was not an ideology, nor did intellectuals defend it until the 20th century, when Hayek and Friedman, among others, sought to make the moral case. In the United States, capitalists bound their work to Christian notions of charity, but they had no systematic vision of their own.

Capitalism’s greatest explicator was Adam Smith, who wrote “The Wealth of Nations.” In it, he described how individual decisions, driven by self-interest, would culminate in an increase in the wealth of nations. In one of his lesser-read books, “The Theory of Moral Sentiments,” Smith made the argument that moral principles do not derive from external theories (by which he implicitly meant socialism and religion) but rather from pragmatic, necessary solutions to problems. So, Smith’s ultimate defense of capitalism is that it worked. But by this he meant that it maximized wealth – not that it limited inequality.

The capitalists determined where money was invested, based on expectations of returns on capital. In this sense, they controlled the direction capitalism would go, in that they didn’t care where it went so long as their wealth increased. From this came the towering structures of Euro-American civilization, along with the reality that the wealth of nations left vast swaths of society serving the system as workers and excluded many others from the system. Human action usually comes at the expense of others.

Reallocating Capital

The socialist argument was that, so long as capitalists pursued their own immediate interests, the wealth of society would accumulate in their hands, and the matters of inequality and poverty would not be addressed. At the core of the socialist argument was that the very indifference to ideology by the capitalists would create vast wealth for the few, without alleviating the suffering of the many. Therefore, there had to be a reallocation of capital. Some capital would go toward easing the suffering of the excluded. But even more would go to the state, which would assume responsibility for investment. The state was a superior agent of investment the individuals making investment decisions would either be civil servants or an elected representative of the people, and, having no personal interest in the outcome, would make the best decisions possible based on democratically defined ends.

The clash between capitalism and socialism has many dimensions, but the most important is this: Capitalist investment is not centralized. Investment capital comes from many sources, and there are countless investors making decisions. The diversification of capital limits the consequences of any single decision. It makes capitalism vulnerable to cycles and fads, but devastation is not the same as annihilation. It can and (and regularly does) recover from devastation. But the emphasis is on what the investment process can recover from, not the havoc that the devastation might cause to the public.

Socialism places confidence in the state, and control of the state in the hands of the public. The public as a whole has an understanding of what it needs but is not sensitive to the price paid. The state, then, must either abide by the will of the many or make investment decisions regardless of the public will, but for the good of the public (or at least what the state regards as their good). Since the state is an abstraction, the decisions are actually made by state officials. Given the vastness of the decisions made by the state, it must devolve to an army of civil servants who individually hold minimal power, but who collectively would take the place of investors, unbound by the demand of self-interest.

Democratic socialism cannot be democratic because of the scope and scale of modern economies. It either evolves in a Soviet direction, to name one extreme, or, as in oft-cited Sweden, leaves most investment decisions to private investors, taxing them and transferring money to the rest of society. In the Soviet model, the state tries to manage mid-level civil servants by terrifying them with death. In the Swedish model, the battle is formed by demands of increasing social benefits and decreasing investment capital.

Under capitalism, the diversification of capital sources protects against bad decisions made by centralized governments. But it must, by its nature, create inequality and occasional social crisis. The flow of money into the hands of the investor class must generate crises as industries are shut down and as new ones are created. The speed of what Joseph Schumpeter called “creative destruction” generates rapid and intense crises that can turn just as rapidly into social unrest, chaos or repression. Capitalism has generally solved this in the same way that social democracy has: It has left investment to private investors and then imposed taxes on them to cushion social dislocation.

In short, the distinction between modern industrial capitalism and social democracy is minimal. Leaving aside socialist fantasies about the abolition of greed or capitalist fantasies in which a state will expect nothing from its citizens, the two systems have more or less merged. Capitalists and socialists accept private investment. Both expect economies to grow and from that growth they will pay taxes. In both Sweden and the United States, taxes are hated by the public, but the benefits are loved. Still, the political system decides the taxes and the politicians do what they were meant to do in a democracy – pander to the public. What may differentiate one politician from the next is the amount of taxation they propose, but even that is used to balance the system.

Even within today’s hybrid system, democratic socialism has risen as a topic of debate within the Democratic Party. I would argue that the reasons for the emergence can be explained this way. The Democratic Party was defeated by Donald Trump in the last presidential election because he seemed to speak for the interests of the industrial working class that is in decline. This class had been the foundation of the New Deal coalition that had dominated the Democrats and from which the Democrats shifted, focusing instead on other sectors of society.

The conversation around socialism in the Democratic Party represents an attempt to woo the voters feeling intense pain who voted for Trump. Whether this group will respond is a key question. For the most part, the conversation will appeal most to those already committed to the Democratic left. That is where the battle is going on now. So it seems designed to win the Democratic nomination and lose the general election. But I am not a politician, so they may see things I can’t. What I can say is that the discussion of socialism is purely symbolic and intended to indicate a commitment to unspecified radical change. But structurally, there is little there that can substantially change the economic system, because there has been a massive convergence between the socialists rising from the French Revolution and the industrialists rising in the factories of Edinburgh. The debate is functionally archaic – but perhaps of some symbolic power.

Email
George Friedman

George Friedman is an internationally recognized geopolitical forecaster and strategist on international affairs and the founder and chairman of Geopolitical Futures. Dr. Friedman is a New York Times bestselling author and his most popular book, The Next 100 Years, is kept alive by the prescience of its predictions. Other best-selling books include Flashpoints: The Emerging Crisis in Europe, The Next Decade, America’s Secret War, The Future of War and The Intelligence Edge. His books have been translated into more than 20 languages. Dr. Friedman has briefed numerous military and government organizations in the United States and overseas and appears regularly as an expert on international affairs, foreign policy and intelligence in major media. For almost 20 years before resigning in May 2015, Dr. Friedman was CEO and then chairman of Stratfor, a company he founded in 1996. Friedman received his bachelor’s degree from the City College of the City University of New York and holds a doctorate in government from Cornell University.
https://geopoliticalfutures.com/socialism-and-capitalism/?utm_source=GPF+-+from+George+Friedman&utm_campaign=8c51bcc7fb-EMAIL_CAMPAIGN_2018_07_24_02_48_COPY_03&utm_medium=email&utm_term=0_ad288f5e57-8c51bcc7fb-241607641

Άποψη: Οι πραγματικές δυνατότητες των Τουρκικών S-400 στο Ελληνοτουρκικό πεδίο επιχειρήσεων

0

DEFENCE REVIEW

Γράφει ο Β.Κ. από το ΑmynaGR

Εισαγωγή

Το οπλικό σύστημα S-400 Triumph είναι ένα αντιαεροπορικό πυραυλικό σύστημα  πολύ μακρού βεληνεκούς, που είναι ικανό να αντιμετωπίζει κάθε είδος ιπτάμενων στόχων, όπως μεταγωγικά αεροσκάφη, AWACs, μαχητικά αεροσκάφη, UAVs, ελικόπτερα, βαλλιστικούς πυραύλους και πυραύλους κρουζ. Πρόκειται για ένα οπλικό σύστημα με κορυφαίες επιδόσεις, που έχει χαρακτηριστεί από πολλούς ως «το καλύτερο χερσαίο Α/Α σύστημα στον κόσμο». Σε αυτό το άρθρο θα αναλυθεί το πυραυλικό σύστημα S-400, και θα μπει στη σωστή βάση η τακτική τους χρησιμοποίηση, διότι έχει σχηματιστεί η εντύπωση πως ένα Α/Α σύστημα καταστρέφει ο,τι κινείται στα μέγιστα βεληνεκή.

H Τουρκική προμήθεια S-400

Η Τουρκία πρόκειται να προμηθευτεί ένα Σύνταγμα το οποίο θα αποτελείται από 2 Τάγματα των 32-36 εκτοξευτών, με 144 πυραύλους. Να σημειωθεί ότι υπάρχει δικαίωμα προαίρεσης για ένα ακόμη Σύνταγμα. Το Τουρκικό Τάγμα θα έχει τη παρακάτω σύνθεση (εικόνα).

Καλλιτεχνική απεικόνιση του ενός εκ των δύο Ταγμάτων S-400 που θα προμηθευτεί η Τουρκία.

Τεχνικά Χαρακτηριστικά S-400

Το S-400 αποτελεί συνέχεια της οικογένειας των Ρωσικών Αντιαεροπορικών Συστημάτων «S-300», και αναπτύχθηκε από την εταιρεία Almaz-Antey στα τέλη της δεκαετίας του 90. Οι κύριες διαφορές σε σχέση με τους δικούς μας S-300PMU1 είναι τρεις, και είναι οι εξής:

  1. Το Α/Α σύστημα S-400 διαθέτει πλήρως ψηφιακά συστήματα διοίκησης κι ελέγχου, καθώς και αναβαθμισμένα ραντάρ έρευνας και πρόσκτησης στόχων. Οι αναβαθμίσεις όμως δεν σταματούν εδώ, καθώς διαθέτει και αυξημένες αντοχές σε επιθέσεις ηλεκτρονικού πολέμου και παρεμβολών.
  2. Επίσης, διαθέτει 3 κατηγορίες βλημάτων, ενεργού καθοδήγησης, ημιενεργής καθοδήγησης  (TVM) και ημιενεργής καθοδήγησης (TVM) πολύ μακράς ακτίνας και πολύ μεγάλου υψομέτρου εμπλοκής, που του επιτρέπουν να εμπλέκει όλα τα είδη των εναέριων απειλών σε μεγαλύτερες αποστάσεις από τον προκάτοχό του.

Πιο αναλυτικά, τα ραντάρ με τα οποία λειτουργεί ένα πλήρες σύστημα (Τάγμα) S-400, είναι τα εξής:

  1. Ραντάρ εντοπισμού στόχων 91Ν6. Πρόκειται για ραντάρ που λειτουργεί στην S band και το οποίο εντοπίζει πιθανούς στόχους σε πολύ μεγάλες αποστάσεις, αλλά δεν μπορεί να κατευθύνει πυραύλους με τη μέθοδο ΤVM. Οι επιδόσεις του ραντάρ σύμφωνα με ανοικτές πηγές είναι 390 χλμ για στόχο μεγέθους μαχητικού (RCS 4 τ.μ.), 230 χλμ για στόχο μεγέθους πυραύλου (RCS 0,4 τ.μ.), και 130 χλμ για μαχητικό stealth όπως το F-35.
  2. Ραντάρ ιχνηλάτησης στόχων 92Ν6 Grave Stone (ή 92Ν2Ε). Πρόκειται για ραντάρ το οποίο λειτουργεί στην Χ band και χρησιμοποιείται για την καθοδήγηση των TVM πυραύλων προς τον στόχο. Έχει εμβέλεια εντοπισμού μαχητικού (RCS 4 τ.μ.) περίπου 240 χλμ, κι ως εκ τούτου, δύναται να αντικαταστήσει το ραντάρ εντοπισμού 91Ν6 σε περίπτωση που τεθεί εκτός μάχης. Αν λάβουμε υπόψιν πως το ρανταρ 92Ν6 συνδυάζει κι εξαιρετικές αντοχές σε επιθέσεις ΗΠ, τότε μπορούμε κάλλιστα να το αναφέρουμε κι ως ρανταρ πολλαπλών λειτουργιών και ρόλων.
  3. Ραντάρ έγκαιρης προειδοποίησης 96L6E2 (προαιρετικό). Είναι η εξαγωγική έκδοση του ρανταρ 96L6 και χρησιμοποιείται όταν απαιτείται η ιχνηλάτηση στόχων που πετούν σε πολύ χαμηλό υψόμετρο και σε πολύ υψηλό υψόμετρο (έως 100 χλμ). Επίσης χρησιμοποιείται για την κάλυψη των κενών του 91Ν6. Είναι UHF band και δύναται να εντοπίζει στόχους σε αποστάσεις έως και 300 χλμ. Το πιο πιθανό είναι πως η Τουρκία δεν θα προμηθευτεί το παραπάνω ρανταρ.
Δυνατότητες Ρωσικών ραντάρ ιχνηλάτησης στόχων. Έχει συμπεριληφθεί και το ραντάρ ιχνηλάτησης του Α/Α S-400, το ρανταρ 92Ν2Ε Grave Stone, με εκτιμώμενη μέγιστη εμβέλεια εντοπισμού αεροσκάφους μεγέθους F-16 210-230 χλμ.

Διαθέσιμοι Πύραυλοι S-400

Οι πύραυλοι που χρησιμοποιεί το Α/Α σύστημα S-400  είναι οι εξής:

Eνεργής Καθοδήγησης

Πρόκειται για πυραύλους μικρούς σε μέγεθος, όπου καθοδηγούνται αυτόνομα προς τον στόχο, δηλαδή δεν απαιτούν την συνεχή καθοδήγηση από το ραντάρ ιχνηλάτησης 92Ν2Ε. Αυτού του είδους οι πύραυλοι έχουν μικρομεσαίο βεληνεκές και χαμηλή (σχετικά) ταχύτητα διότι χρησιμοποιούνται για να αντιμετωπίζουν εξαιρετικά ελισσόμενους στόχους όπως μαχητικά αεροσκάφη, UAVs, πυραύλους κρουζ και βαλλιστικούς πυραύλους. Ο πύραυλος αυτής της κατηγορίας για το Α/Α σύστημα S-400 είναι ο 9Μ96Ε2, ο οποίος έχει μέγιστο βεληνεκές 120 χλμ, μέγιστο ύψος εμπλοκής 30 χλμ, και ταχύτητα περίπου 3 Mach. Επιτυγχάνει εξαιρετικά αποτελέσματα (Pk, όπου το 1=100% ποσοστό επιτυχίας), τα οποία είναι 0,9 έναντι μαχητικού αεροσκάφους, 0,8 έναντι UAVs, και 0,7 έναντι πυραύλων, σύμφωνα με την εταιρεία. Ένας εκτοξευτής δύναται να εξοπλιστεί με 16 τέτοιους πυραύλους, καθώς το κάθε κάννιστρο μπορεί να χωρέσει 4 πυραύλους 9M96E2.

Ημιενεργής Καθοδήγησης (TVM).

Οι Α/Α πύραυλοι αυτής της κατηγορίας καθοδηγούνται προς το στόχο από το ραντάρ ιχνηλάτησης, το οποίο πρέπει είναι υψηλής μπάντας (τουλάχιστον Χ band), για να παρέχει την απαιτούμενη ακρίβεια. Το σύστημα S-400 διαθέτει 2 ειδών τέτοια βλήματα, τα 48Ν6Ε2 και 48Ν6Ε3. Το πρώτο επιτυγχάνει βεληνεκές 200 χλμ, ύψος εμπλοκής ~40 χλμ, και έχει ταχύτητα ~6 Μach. Το 48Ν6Ε3 έχει την ίδια ταχύτητα, αλλά έχει μεγαλύτερο βεληνεκές (250 χλμ) και πολύ μεγαλύτερο ύψος εμπλοκής (60 χλμ). Λόγω της διπλάσιας ταχύτητάς τους από τον πύραυλο 9Μ96Ε2, έχουν δυνατότητα λιγότερων ελιγμών, κι ως εκ τούτου το Pk έναντι μαχητικών αεροσκαφών πέφτει αισθητά (στα επίπεδα 0,7-0,8). Αυτό σημαίνει πως για την επιτυχή προσβολή ενός μαχητικού αεροσκάφους, απαιτείται η εκτόξευση 2 πυραύλων 48Ν6Ε2/3.D

Δυνατότητα ταυτόχρονης εμπλοκής στόχων.

Όπως και στις υπόλοιπες περιπτώσεις, κι εδώ οι πληροφορίες είναι συκεγχυμένες. Σύμφωνα με μερικά Ρωσικά ΜΜΕ, ένα Τάγμα S-400 μπορεί να εμπλέκει πλεόν έως και 80 στόχους ταυτόχρονα, έναντι των 36 στόχων που μπορούσε στις πρώιμες εκδόσεις. Ωστόσο εκτιμάται πως η δυνατότητα εμπλοκής 80 στόχων ταυτόχρονα αφορά μόνο την περίπτωση όπου χρησιμοποιούνται οι πύραυλοι ενεργής καθοδήγησης 9Μ96Ε2. Πιστεύουμε πως για τους πυραύλους TVM καθοδήγησης ο αριθμός ταυτόχρονης εμπλοκής στόχων παραμένει 36.

Συμπεράσματα από τα Τεχνικά Χαρακτηριστικά

Τέλος, το Α/Α σύστημα S-400 διαθέτει και τον πύραυλο 40Ν6Ε, ο οποίος είναι είτε ενεργής, είτε ημιενεργής καθοδήγησης. Έχει βεληνεκές 400 χλμ, ύψος εμπλοκής 185 χλμ. και ταχύτητα 12 Mach . Λόγω της πολύ υψηλής του ταχύτητας (και συνεπώς της χαμηλής δυνατότητας εκτέλεσης ελιγμών), χρησιμοποιείται έναντι αεροσκαφών Διοίκησης κι Ελέγχου (C3), ΑΣΕΠΕ και ιπτάμενων τάνκερ ανεφοδιασμού. Χρησιμοποιείται γενικά έναντι μεγάλων κι αργοκίνητων στόχων. Αυτός ο πύραυλος είναι εξαιρετικά απίθανο να εξαχθεί στην Τουρκία.

Είναι φανερό πως οι φήμες που κυκλοφορούν ότι ο S-400 μπορεί να ρίξει μαχητικό αεροσκάφος  F-16 από τα 400 (!) χλμ. δεν ευσταθούν. Για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι, αεροσκάφος τύπου F-16 μπορεί να εντοπιστεί σε αποστάσεις 230 χλμ. Kι αυτό διότι το ραντάρ που καθοδηγεί τους πυραύλους 48Ν6Ε2/3, μπορεί να εντοπίσει στόχο μεγέθους μαχητικού F-16 στα 230 χλμ. Βέβαια, μπορεί να γίνει κι εκτόξευση πυραύλου με καθοδήγηση από το ραντάρ εντοπισμού στόχων 91Ν6 (υπό προϋποθέσεις). Επειδή όμως το ρανταρ αυτό είναι χαμηλότερης συχνότητας κι άρα χαμηλότερης ανάλυσης, το νέο Pk θα είναι πολύ μικρότερο από 0,7-0,8. Συνεπώς το πρώτο δεδομένο είναι πως το Α/Α S-400 μπορεί να εμπλέξει F-16 μέχρι 230 χλμ, κι αυτό σε ιδανικές συνθήκες κάτι που όπως θα δούμε παρακάτω δεν πρόκειται να γίνει ποτέ.

Νo Ecape Zone (NEZ)

Το μέγιστο βεληνεκές ενός Α/Α όπλου, είναι το βεληνεκές όπου μπορεί να φτάσει ο πύραυλος, με βασικές (basic) κινηματικές επιδόσεις. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως σε αυτή την απόσταση θα μπορεί να εκτελέσει και τους κατάλληλους υψηλούς σε «G» ελιγμούς, για να αντιμετωπίσει ελισσόμενους στόχους όπως τα μαχητικά αεροσκάφη. Πέραν τούτου, το αεροσκάφος μπορεί να κινηθεί αντίθετα του πυραύλου μόλις τον αντιληφθεί, με αποτέλεσμα να προλάβει να βγει από τον φάκελο εμπλοκής του Α/Α πυραύλου. Για να μην μακρηγορούμε, η  NEZ είναι το «πραγματικό» μέγιστο βεληνεκές ενός Α/Α πυραύλου, μέσα στην οποία θα επιχειρηθεί και η κατάρριψη ενός στόχου. Συνήθως, για στόχους όπως μαχητικά αεροσκάφη, η ΝΕΖ είναι από 40-50% του μέγιστου αναγραφόμενου βεληνεκούς. Συνεπώς, το πραγματικό βεληνεκές εμπλοκής μαχητικών για τους S-400 θα είναι 125χλμ για τον 48Ν6Ε3, 100 χλμ για τον 48Ν6Ε2 και 60 χλμ για τον 9Μ96Ε2. Σημειωτέων, πως η ΝΕΖ είναι το βεληνεκές όπου ο στόχος δεν μπορεί να διαφύγει με βάση τις κινηματικές του επιδόσεις.

Γεωγραφικός περιορισμός των αποστάσεων εντοπισμού κι εμπλοκής (Οι οπαδοί της «Επίπεδης Γης» να το προσπεράσουν)

Η Γη ως γνωστόν είναι σφαιρική, ενώ οι εκπομπές των ραντάρ ευθυτενείς, συνεπώς, υπάρχει ένας «χώρος» που βρίσκεται πολύ κοντά στην επιφάνεια της Γης, όπου το ραντάρ δεν μπορεί να εντοπίσει πιθανούς στόχους. Η μέγιστη απόσταση όπου μπορούν 2 σημεία πάνω στη Γη να επικοινωνήσουν με οπτικά μέσα (η ραδιοκύματα), ονομάζεται ορίζοντας, και είναι περίπου 40 χλμ. (από την επιφάνεια της θάλασσας).

Η επίδραση της σφαρικότητας της Γης στις επιδόσεις των χερσαίων ραντάρ.

Επίσης, όταν ένας στόχος κινείται σε πολύ χαμηλό υψόμετρο, δυσκολεύει το ρανταρ στο να τον εντοπίσει λόγω του clutter (ψευδείς επιστροφές λόγω του εδάφους). Δηλαδή, ο στόχος γίνεται «ένα» με το ανάγλυφο του εδάφους, με συνέπεια το ραντάρ να δυσκολεύεται να ξεχωρίσει τον στόχο από το υπόλοιπο ανάγλυφο. Αν και τα ραντάρ του  S-400 έχουν αυξημένες επιδόσεις σε αυτόν τον τομέα, εντούτοις δεν το επιλύνουν τελείως.

Ανάγλυφο του εδάφους

Πέραν του ορίζοντα και του clutter, η εμβέλεια των ρανταρ περιορίζεται κι από τυχόν ορεινούς όγκους που βρίσκονται σχετικά κοντά του. Διότι οι ορεινοί όγκοι λειτουργούν ως εμπόδια,  και δημιουργούν κενά από πίσω τους, όπου το ραντάρ αδυνατεί να φτάσει. Σε αυτούς τους χώρους (που ονομάζονται τρύπες ή κενά), τα μαχητικά μπορούν να πλησιάσουν αρκετά, χωρίς να γίνουν αντιληπτά.

Η επίδραση της σφαρικότητας της Γης στις επιδόσεις των χερσαίων ραντάρ, σε συνδυασμό με την ύπαρξη ορεινών όγκων σε κοντινές αποστάσεις.

Θέατρο Επιχειρήσεων Αιγαίου

Ο χώρος του Αιγαίου χαρακτηρίζεται ως νησιωτικός. Έχει χιλιάδες νησιά, τα οποία είναι ημιορεινά και ορεινά. Τα μεγαλύτερα και πιο ορεινά νησιά του, με εξαίρεση την Κρήτη και την Εύβοια, βρίσκονται στο Ανατολικό Αιγαίο με κατέυθυνση Β-Ν, με αποτέλεσμα να λειτουργούν ως «εμπόδια» στις εμβέλειες των ραντάρ τόσο της Ελλάδας, όσο και της Τουρκίας. Μόνο που τα παραπάνω νησιά ανήκουν στην Ελλάδα, συνεπώς η τελευταία μπορεί να τα χρησιμοποιήσει σαν προωθημένες θέσεις τοποθέτησης δικών της ραντάρ. Η Τουρκία από την άλλη, λόγω ακριβώς αυτού του προβλήματος, έχει σοβαρό μειονέκτημα, με τα χερσαία ραντάρ τους να έχουν εξαιρετικά μειωμένες επιδόσεις. Σε όλες τις περιπτώσεις, τα ραντάρ της παρουσιάζουν μεγάλες σε εύρος και βάθος «τρύπες», με αποτέλεσμα τα Ελληνικά μαχητικά να μπορούν να πλησιάσουν αθέατα πολύ κοντά.

Θεωρητική θέση Τουρκικού ραντάρ S-400 στο Βόρειο Αιγαίο. Είναι φανερό πως όποια θέση κι αν επιλεχθεί ως προτιμητέα, τα εμπόδια «Λέσβος», «Λήμνος» και «Ίμβρος» είναι ανυπέρβλητα.
Eίναι φανερό πως τα Ελληνικά νησιά του Αν.Αιγαίου δημιουργούν σοβαρό πρόβλημα στην όλη καλυπτότητα των Τουρκικών χερσαίων ραντάρ, περιορίζοντας τα σημαντικά.
Παρά τις πολύ μικρότερες εμβέλειες εντοπισμού και προσβολής, τα Ελληνικά Patriot έχουν πολύ μεγαλύτερα ποσοστά καλυπτότητας λόγω της δυνατότητας επιλογής της θέσης σε σημεία όπου δεν υπάρχουν πολλοί ορεινοί όγκοι.

ΑΣΕΠΕ και διασύνδεση με τα χερσαία Α/Α συστήματα

Στις αρχές του 21ο αιώνα, η Ελλάδα και η Τουρκία προμηθεύτηκαν σύγχρονα αερομεταφερόμενα ραντάρ (ΑΣΕΠΕ – AWACs) τεχνολογίας AESA, με τα οποία καλύπτουν τα όποια κενά δημιουργούνται από τους ορεινούς όγκους και από τη σφαιρικότητα της Γης. Επίσης, τα ΑΣΕΠΕ μπορούν να καθοδηγούν μέσω διασύνδεσης Link16  τους χερσαίους Α/Α πυραύλους, αν και με λιγότερη ακρίβεια από ένα ραντάρ υψηλότερων συχνοτήτων. Το πλεονέκτημα αυτό όμως δεν το εκμεταλλεύονται οι Τουρκικοί S-400, διότι είναι Ρωσικής κατασκευής και διαφορετικής φιλοσοφίας, κι ως εκ τούτου δεν μπορούν να διασυνδεθούν πλήρως, με κανένα δυτικό σύστημα. Το ίδιο ισχύει και για τους Ελληνικούς S-300PMU1, μόνο που οι τελευταίοι έχουν τοποθετηθεί σε σημεία όπου τα ραντάρ τους δεν περιορίζονται από ορεινούς όγκους, με αποτέλεσμα να εντοπίζουν πιθανούς στόχους στις μέγιστες δυνατές αποστάσεις.

Τυπική καλυπτότητα ενός ΑΣΕΠΕ κι ενός χερσαίου ραντάρ. Η απουσία δυνατότητας διασύνδεσης των Τουρκικών ΑΣΕΠΕ Ε-7Τ με τους S-400 περιορίζει κατά πολύ την αποτελεσματικότητα των τελευταίων τόσο στην έγκαιρη προειδοποιήση, όσο κυρίως και στην κατέύθυνση TVM.
Τυπική καλυπτότητα του Τουρκικού ΑΣΕΠΕ E-7T. Είναι κάτι παραπάνω από σαφές ότι παρέχει πολύ καλύτερη τακτική εικόνα ακόμα κι από ολόκληρο το Τουρκικό χερσαίο ΣΑΕ. Ανάλογων δυνατοτήτων καλυπτότητες επιτυγχάνουν και τα Ελληνικά ΑΣΕΠ EMB-145.
Τυχαία θέση συστοιχία S-300 με αποστολή την προστασία του Ν/Σ και του Α/Δ της Σούδας. Αν και δεν δύναται να διασυνδεθεί πληρως με το υπόλοιπο ΣΑΕ, εντούτοις η καλή θέση του, του επιτρέπουν να δρα απομεμονωμένο.

Συμπεράσματα

Το εξαγόμενο συμπέρασμα είναι πως κανένα οπλικό σύστημα, ακόμα κι αν είναι το καλύτερο της κατηγορίας του, δεν μπορεί να νικήσει βασικές αρχές της φύσης, όπως είναι η καμπυλότητα της Γης, το ανάγλυφο, και η ταχύτητα. Η άποψη πως το A/A σύστημα S-400 μπορεί να καταρρίψει αεροσκάφος στα 400 (ή και 250) χλμ, ισοδυναμεί με την άποψη πως ένας Τυφεκιοφόρος μπορεί να πετύχει με τυφέκιο G3, κινούμενο άνθρωπο από τα 3.600 μέτρα (μέγιστο βεληνεκές G3).

Η κύρια λοιπόν επιχειρησιακή αξία των S-400 δεν είναι να καταρρίπτει μαχητικά από την Τανάγρα ή από τη Σκύρο, αλλά να εκτελεί τις παρακάτω αποστολές:

  1. Προστασία καίριων εγκαταστάσεων και υποδομών της Τουρκικής Επικράτειας (αεροδρόμια, ΒΙΠΕ, Κέντρα Διοικήσεως, συγκεντρώσεις δυνάμεων, συγκοινωνιακές υποδομές κοκ)
  2. Άρνηση πρόσβασης περιοχής (ΑΑ/Α2D) για τα Ελληνικά μαχητικά αεροσκάφη, με αποτέλεσμα να απαιτούνται λιγότερα Τουρκικά αεροσκάφη για αποστολές εναέριας περιπολίας (CAP).
  3. Επιτήρηση του γεωγραφικού χώρου του Ανατολικού και Κεντρικού Αιγαίου και παροχή μιας επιπλέον πηγής πληροφοριών για το Τουρκικό ΣΑΕ.
  4. Εμπλοκή και κατάρριψη τυχόν εισερχόμενων εναέριων απειλών που θα επιχειρούν είσοδο στην Τουρκική επικράτεια.

Συνεπώς, ένα χερσαίο Α/Α σύστημα έχει κυριώς αμυντικό/αποτρεπτικό κι όχι επιθετικό προσανατολισμό. Α/Α συστήματα επιθετικού προσανατολισμού είναι τα ναυτικά Α/Α συστήματα, όπου η Τουρκία διαθέτει αξιόλογες επιδόσεις. Θα ακολουθήσει ξεχωριστό άρθρο όμως, γι’αυτού του είδους την απειλή.

Οι Ελληνικοί ΜΙΜ-104 για παράδειγμα, αν κι έχουν κατά πολύ χειρότερες επιδόσεις εντοπισμού κι εμπλοκής σε σχέση με τους S-400, εντούτοις παρουσιάζουν καλύτερες επιδόσεις στο Αιγαίο, διότι μπορούν να διασυνδεθούν σε απόλυτο βαθμό με όλο το Ελληνικό ΣΑΕ, κι επειδή δύναται να τοποθετηθούν σε καλύτερες γεωγραφικά θέσεις.

Επιπλέον, οι S-400 είναι εξαιρετικά απίθανο να τοποθετηθούν τόσο κοντά στα νησιά του Αν.Αιγαίου, λόγω των κιδύνων που θα κληθούν αντιμετωπίσουν απο τα Ελληνικά MLRS και την Ελληνική ΠΑ. Το πιο πιθανό είναι να τοποθετηθούν κοντά σε αστικά κέντρα, για την πορστασία τους.

Επίλογος

Οι παράγοντες που συντελούν στην συνολική ισχύ ενός οπλικού συστήματος δεν είναι μόνο τα τεχνικά χαρακτηριστικά που δημοσιεύουν οι εταιρείες. Ειδικά όταν παρέχονται χωρίς αποδείξεις.

Σημαντικό ρόλο επίσης παίζουν η εκπαίδευση, ή θέση, ο ευρύτερος χώρος δράσης και η διασύνδεση. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, η ενδεχόμενη προμήθεια από την Τουρκία συστοιχιών ΜΙΜ-104 Patriot (με παθητικό ραντάρ AN/MPQ-65), θα ήταν ισχυρότερη απειλή απ’ότι οι S-400.

Το μόνο σίγουρο είναι πως αυτοί που πρέπει να ξέρουν, ξέρουν, κι έχουν σχεδιάσει τον τρόπο με τον οποίο θα αντιμετωπίσουν τα όποια προβλήματα προκαλέσουν οι S-400. Εξ’άλλου η Π.Α. ανέκαθεν είχε απέναντι της Α/Α συστήματα μακρού βεληνεκούς, δεν είναι οπότε κάτι πρωτοφανές.

https://defencereview.gr/anamenontas-tin-paralavi-ton-s-400/

Δημογραφικές εξελίξεις και γεωπολιτικές τάσεις, τι συμβαίνει στην Ελλάδα.

2

του Γεώργιου Μουρουζίδη, Ταξίαρχου ε.α.

Σύμφωνα με πρόσφατες προβλέψεις, το 2050 η Γη θα φιλοξενεί 9,8 δισεκατομμύρια κατοίκους. O αριθμός αυτός, ο οποίος  αντιστοιχεί σε αύξηση περίπου 30% του παγκόσμιου πληθυσμού σε σχέση με τον σημερινό εκτιμώμενο πληθυσμό των 7,5 δις, εγείρει διάφορες ανησυχίες  αναφορικά με τον κίνδυνο του υπερπληθυσμού της Γης, και τους διαμορφούμενους πληθυσμιακούς συσχετισμούς μεταξύ των κρατών του κόσμου.

Μολονότι τα συμβατικά στοιχεία της οικονομικής και στρατιωτικής δύναμης βρίσκονται συχνά στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος, λίγοι παράγοντες  επηρεάζουν τον μακροπρόθεσμο ανταγωνισμό μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων και των αντιπάλων κρατών, τόσο πολύ όσο, οι αλλαγές στο μέγεθος, οι ικανότητες, και τα χαρακτηριστικά των εθνικών πληθυσμών.

Το 1850 o πληθυσμός των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής ήταν 23 εκατομμύρια, δηλαδή μόνο 13 εκατομμύρια περισσότερα από την Γαλλία. Σήμερα ο πληθυσμός των ΗΠΑ ανέρχεται στα 330 εκατομμύρια και είναι μεγαλύτερος από όσο της Γαλλίας, της Αγγλίας, της Ιταλίας, της Γερμανίας και της Ελλάδας μαζί.  Για περισσότερο από έναν αιώνα επίσης, οι ΗΠΑ διαθέτουν συνεχώς το καλύτερα εκπαιδευμένο και καταρτισμένο εργατικό και επιστημονικό προσωπικό στον κόσμο. Τα παραπάνω δημογραφικά στοιχεία, περισσότερο και από την γεωγραφία, τους φυσικούς πόρους και την εξωτερική πολιτική, εξηγούν καλύτερα γιατί η χώρα αυτή αναδύθηκε ως η κυρίαρχη στρατιωτική και οικονομική δύναμη στον κόσμο, μια θέση που παρά τις προκλήσεις εξακολουθεί να κατέχει ακόμα και σήμερα. Επιπλέον, λόγω της ελεγχόμενης και συνεχιζόμενης υποδοχής και ενσωμάτωσης  μεταναστών, καθώς και του υψηλότερου δείκτη γονιμότητας μεταξύ των πλέον εύπορων κοινωνιών του κόσμου, το 2040 οι ΗΠΑ θα αριθμούν  περί τα 380 εκατομμύρια, με το νεανικό τους  πληθυσμό να ξεπερνάει σε αναλογία κάθε άλλη πλούσια χώρα στον κόσμο.

Η Κίνα, με πληθυσμό 1,4 δισεκατομμυρίων κατοίκων, θεωρείται ο κυριότερος αντίπαλος των ΗΠΑ. Τις τελευταίες τέσσερεις δεκαετίες έχει τον υψηλότερο ρυθμό ανάπτυξης στην παγκόσμια ιστορία, και με όρους σχετικής ισοδυναμίας αγοραστικής δύναμης κατέχει  την μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου.  Η ραγδαία ανάπτυξη της Κίνας, οφείλεται, στις οικονομικές μεταρρυθμίσεις που εφαρμόστηκαν μετά το 1978, στην ενίσχυση της μόρφωσης και της υγείας του πληθυσμού της, αλλά και στον διπλασιασμό του εργατικού δυναμικού της χώρας. Με βάσει τα συγκεκριμένα στοιχεία, εύκολα θα προέκυπτε το συμπέρασμα ότι η Κίνα θα ξεπεράσει τις ΗΠΑ και θα καταστεί η πρώτη παγκόσμια υπερδύναμη. Όμως η δημογραφική της εξέλιξη αμφισβητεί ή θα καθυστερήσει την προοπτική αυτή, καθώς το εργατικό της δυναμικό, κυρίως το νεανικό, θα μειωθεί κατά 100 εκατομμύρια μέχρι το 2040, ως συνέπεια του περιορισμού των γεννήσεων που είχαν επιβληθεί  από το 1979 έως το 2015. Επιπλέον, ενώ οι επόμενες γενιές  θα είναι καλύτερα εκπαιδευμένες , ο μέσος όρος μόρφωσης θα υπολείπεται ακόμα έναντι των ΗΠΑ. Η πληθυσμιακή πρωτοπορία της Κίνας θα υποσκελιστεί από την Ινδία, η οποία το 2050 θα αριθμεί  1,7 δις έναντι του 1,35 δις σήμερα.

Για την Ρωσία το δημογραφικό της πλαίσιο δεν είναι ιδιαίτερα ευοίωνο. Το Κρεμλίνο βλέπει τον εαυτό του ως μια παγκόσμια δύναμη, η αντίληψη αυτή όμως δεν συνάδει με τους ανθρώπινους πόρους που έχει στην διάθεση του. Το προσδόκιμο ζωής στη Ρωσία των 150 εκατομμυρίων, υπολείπεται έναντι των άλλων μεγάλων δυνάμεων. Παρά την υψηλή μόρφωση, η χώρα υστερεί στην καινοτομία και την υψηλή τεχνολογία, πλην της στρατιωτικής. Η Ρωσία μοιάζει ως μια τυπική ευρωπαϊκή χώρα με γηράσκοντα και συρρικνούμενο πληθυσμό. Τα δυσμενή δημογραφικά της στοιχεί, θα την υποχρεώσουν μελλοντικά να αναζητήσει τη συμμαχία της Δύσης ή της Κίνας, αφού θα καταστεί εξαιρετικά δυσχερής η βελτίωση ή η διατήρηση  της ισχύος της, παρά το φυσικό της πλούτο.

Η οικονομία της Ευρωπαϊκής Ένωσης των 512 εκατομμυρίων, κατέχει σημαντική θέση στον κόσμο  και με όρους συναλλαγματικής ισοτιμίας ξεπερνάει ακόμα και αυτήν της Κίνας. Οι κάτοικοι των χωρών μελών της Ε.Ε. κατέχουν υψηλά επίπεδα εκπαίδευσης, απολαμβάνουν ένα καλό επίπεδο υγείας και διακρίνονται για την υψηλή παραγωγικότητα τους. Ενώ από την δεκαετία του 1980 οι γεννήσεις υπολείπονται έναντι των θανάτων, λόγω της συνεχούς μετανάστευσης αναβάλλεται  η συρρίκνωση του εργατικού δυναμικού και επιβραδύνεται η γήρανση του πληθυσμού της Ε.Ε. Οι μεγάλες μεταναστευτικές ροές στην Ευρώπη, σε αντίθεση με τις ΗΠΑ είναι δύσκολα ενσωματούμενες, η συντριπτική τους πλειοψηφία   προέρχεται από φτωχές μουσουλμανικές  χώρες και οι πολιτισμικές συγκρούσεις είναι πρόδηλα ανησυχητικές.

Η παγκόσμια οικονομική ανάπτυξη μετά τον Β’ΠΠ, αποδίδεται σε δύο κυρίως παράγοντες : στην βελτίωση του ανθρώπινου δυναμικού (εκπαίδευση, υγεία, προσδόκιμο ζωής, ηλικιακή σύνθεση, ενσωμάτωση, και άλλους παράγοντες που καθορίζουν την δυναμική των εργαζομένων), καθώς επίσης και στο ευνοϊκό επιχειρηματικό κλίμα το οποίο επέτρεψε την απελευθέρωση της παραγωγικής δραστηριότητας.  Το ανθρώπινο κεφάλαιο έχει σημαντικές επιπτώσεις στην οικονομία, δηλαδή για κάθε χρόνο αύξησης στο προσδόκιμο ζωής παρατηρείται μόνιμη αύξηση στο κατά κεφαλή εισόδημα κατά 4%, επίσης  για κάθε επιπλέον χρόνο εκπαίδευσης παρατηρείται αύξηση 10% στο κατά κεφαλήν ΑΕΠ.  Οι μεγάλες διαφορές στο ανθρώπινο κεφάλαιο, προκαλούν χάσματα στην οικονομική παραγωγικότητα μεταξύ των χωρών, μεγαλύτερα σήμερα από ότι οποιαδήποτε άλλη φορά στην Ιστορία.  Σύμφωνα με εκτιμήσεις της Παγκόσμιας Τράπεζας  για παράδειγμα, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Ιρλανδίας ήταν, το 2018, σχεδόν τριπλάσιο από το αντίστοιχο της Ελλάδας (27.809 $) και 100 φορές μεγαλύτερο από το αντίστοιχο της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας (726 $). Οι διαφορές αυτές δεν είναι σταθερές, τα κράτη μπορούν να αυξήσουν το ανθρώπινο τους κεφάλαιο γρηγορότερα από ότι πριν με την χρήση της τεχνολογίας και της επιστήμης και να αμβλύνουν τα τεράστια οικονομικά χάσματα.  Η Σουηδία αύξησε το προσδόκιμο ζωής από τα 50 στα 80 χρόνια από το 1886 μέχρι το 2005, ενώ η Νότια Κορέα πέτυχε την βελτίωση αυτή από το 1950 έως το 2009.

Και ενώ αυτά συμβαίνουν μεταξύ των υπερδυνάμεων του κόσμου, οι δημογραφικές εξελίξεις δεν μπορούν να αφήσουν ανεπηρέαστη την συγκριτική ισχύ μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.

Το 1923,αμέσως μετά την Μικρασιατική καταστροφή, ο πληθυσμός της Ελλάδας ήταν 6,5 εκατομμύρια, ενώ της Τουρκίας ήταν 13 εκατομμύρια. Το 2050 ο πληθυσμός της Τουρκίας θα αγγίξει τα 94 εκατομμύρια, ενώ την ίδια εποχή ο ελληνικός πληθυσμός  εκτιμάται ότι θα βρίσκεται μεταξύ των 8 – 10 εκατομμυρίων, με έναν στους τρείς κατοίκους να είναι μεγαλύτερος των 65 χρονών. Οι γεννήσεις πλέον στη χώρα μας είναι πολύ λίγες και αντιστοιχούν σε 1,3 γεννήσεις ανά ζευγάρι, αριθμός πολύ χαμηλότερος από τον απαιτούμενο αριθμό γεννήσεων για την αναπλήρωση του πληθυσμού (2,1 παιδιά ανά γυναίκα). Το 2017 ο πληθυσμός της χώρας ‘‘έπεσε’’ κατά 36.000, όσοι είναι περίπου οι κάτοικοι μιας μικρής επαρχιακής πόλης.  Από το 2008 μετανάστευσαν (brain drain- διαρροή εγκεφάλων) περίπου 430 χιλιάδες νέοι, στην πλειοψηφία τους μορφωμένοι, με συνέπεια να έχει υποχωρήσει το μέσο μορφωτικό επίπεδο της ελληνικής κοινωνίας.  Η Ελλάδα δεν χάνει μόνο αυτούς τους πολίτες, για την εκπαίδευση των οποίων έχει δαπανήσει σημαντικά ποσά, αλλά χάνει και τα παιδιά τους.  Ο αριθμός των μεταναστών που ζει στην Ελλάδα ανέρχεται  στα 1,25 εκατομμύρια, γεγονός  που συγκρατεί μεν την δημογραφική κατάρρευση της χώρας, χωρίς να μπορεί όμως να καλύψει το μορφωτικό κενό που δημιουργεί η μετανάστευση των νέων επιστημόνων.

Τα προαναφερόμενα στοιχεία, σε συνδυασμό με το δυσθεώρητο χρέος, επιδρούν αρνητικά στη χαμηλή παραγωγικότητα και την ανταγωνιστικότητα της Ελληνικής οικονομίας, στους χαμηλούς ρυθμούς αύξησης του ΑΕΠ, αλλά και την υστέρηση στην έρευνα και την καινοτομία.

Οι δημογραφικές εξελίξεις στον κόσμο και την χώρα μας, καθορίζουν το πλαίσιο και υποδεικνύουν τις πολιτικές που επιβάλλεται να ακολουθηθούν, προκειμένου να εξασφαλιστεί  η άμυνα της χώρας και να διασφαλιστεί  η επιβίωση του ελληνισμού ως διακριτής οντότητας.

Χρήστος Ροζάκης: Οι τουρκικές διεκδικήσεις και το Δίκαιο της Θάλασσας

7
ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΧΡΗΣΤΟΣ ΡΟΖΑΚΗΣ*

Στον χάρτη με τις τουρκικές διεκδικήσεις, που είδε πρόσφατα το φως της δημοσιότητας, τα ελληνικά νησιά που έχουν ακτογραμμές στην περιοχή αυτή είτε αγνοούνται πλήρως είτε η υφαλοκρηπίδα που θεωρητικά αποδίδεται σε αυτές από τις τουρκικές αρχές είναι μηδαμινή.

Πρόσφατα είδε το φως της δημοσιότητας χάρτης με τις τουρκικές διεκδικήσεις, οι οποίες καταλαμβάνουν σχεδόν το σύνολο του χώρου του βορείου τμήματος της Ανατολικής Μεσογείου, σε συνέχεια με τις παραχωρήσεις που είχε κάνει η γειτονική μας χώρα στην τουρκική εταιρεία πετρελαίων. Τα ελληνικά νησιά που έχουν ακτογραμμές στην περιοχή αυτή είτε αγνοούνται πλήρως, είτε η υφαλοκρηπίδα που θεωρητικά αποδίδεται σε αυτές από τις τουρκικές αρχές, είναι μηδαμινή. Φυσικά ο χάρτης αυτός έχει περιορισμένη, μηδενική θα έλεγα, αξία, γιατί είναι αποτέλεσμα μιας μονομερούς ενέργειας της γείτονος, που δεν παράγει έννομα αποτελέσματα, καθώς η οριοθέτηση απαιτεί συμφωνία με τα εμπλεκόμενα μέρη, εν προκειμένω την Ελλάδα προς τα δυτικά, την Κύπρο προς τα ανατολικά, και την Αίγυπτο προς τα νότια.

Η χάραξη, ωστόσο, των οριοθετικών γραμμών στην περιοχή έχει έναν προορισμό, καθώς καταδεικνύει τα όρια των διεκδικήσεων της γείτονος στην Ανατολική Μεσόγειο, και αποτελεί, θεωρητικά, μια πρόσκληση προς τους ενδιαφερομένους να επιζητήσουν μιαν άρση της προκληθείσας διαφοράς με διαπραγματεύσεις, που μπορούν να καταλήξουν σε δικαστική επίλυση – αν οι διαπραγματεύσεις αποβούν άκαρπες, ή αν το αντικείμενό τους είναι εξαρχής η σύναψη ενός συνυποσχετικού για την παραπομπή της διαφοράς στο Διεθνές Δικαστήριο. Ιδιαίτερα αν λάβουμε υπόψη ότι η περιοχή που καλύπτει η εικαζόμενη ως τουρκική υφαλοκρηπίδα περιλαμβάνει και περιοχές για τις οποίες η Ελλάδα έχει εκδηλώσει, σε προγενέστερο χρόνο, την πρόθεσή της να είναι στην ελληνική αρμοδιότητα, και να έχει επ’ αυτών κυριαρχικά δικαιώματα εξερεύνησης και εκμετάλλευσης των πλουτοπαραγωγικών πόρων της. Σε κάθε περίπτωση, και ξεχνώντας τις ελληνικές διεκδικήσεις και το εύρος τους στην Ανατολική Μεσόγειο, το γεγονός ότι η Τουρκία αγνοεί σχεδόν ολοκληρωτικά την ελληνική υφαλοκρηπίδα που παράγεται από τις γραμμές βάσης των ακραίων ελληνικών νησιών (Ρόδος, Κάρπαθος, Κρήτη), που με τα ανατολικά παράλιά τους έχουν σαφώς προβολή στη θάλασσα αυτήν, έστω με περιορισμένη επήρεια, δίνει την αφορμή στην Ελλάδα να αναζητήσει την επίλυση της διαφοράς μέσω διαπραγματεύσεων ή προσφυγής σε διεθνές δικαιοδοτικό όργανο.

Τα πράγματα θα δυσκολέψουν αν η Τουρκία επιχειρήσει να θέσει σε εφαρμογή το σχέδιό της να στείλει πλοίο στην περιοχή και να προχωρήσει σε γεωτρήσεις στον βυθό της θάλασσας, που ταυτόχρονα διεκδικείται και από την Ελλάδα, ως δική της υφαλοκρηπίδα. Και δεν θα πρόκειται, βεβαίως, για πράξη που εξομοιώνεται με εισβολή στο εθνικό έδαφος, απλούστατα γιατί η υφαλοκρηπίδα δεν αποτελεί εθνικό έδαφος, αλλά συνιστά περιοχή, που το παράκτιο κράτος έχει αποκλειστικά  λειτουργικά δικαιώματα εξερεύνησης και εκμετάλλευσης των πλουτοπαραγωγικών πόρων του βυθού και του υπεδάφους του, και που η ενέργεια του τουρκικού κράτους συνιστά αγνόηση της αποκλειστικότητας χρήσης, που το Διεθνές Δίκαιο έχει αποδώσει στην Ελλάδα. Οι συνθήκες δεν αλλάζουν κι αν ακόμα θεωρήσουμε ότι η περιοχή είναι Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ), γιατί και εκεί το παράκτιο κράτος έχει λειτουργικά δικαιώματα, πιο εκτεταμένα ratione materiae, είναι η αλήθεια, από αυτά της υφαλοκρηπίδας, αλλά πάντως περιορισμένα από το γεγονός της λειτουργικότητας που προσδιορίζεται από το Δίκαιο της Θάλασσας.

Σε κάθε περίπτωση, η Ανατολική Μεσόγειος δεν έχει οριοθετηθεί ανάμεσα στην Ελλάδα και στην Τουρκία, έτσι ώστε να επιλυθεί το ζήτημα του τι ανήκει στον καθένα. Η Ελλάδα στηριζόμενη στην υπόθεση ότι το Καστελλόριζο της προσφέρει, με την προβολή των ακτών του, ένα μεγάλο τμήμα ΑΟΖ διεκδικεί μια περιοχή που εξικνείται ώς την ΑΟΖ της Κύπρου, ενώ η Τουρκία στηριζόμενη στο μήκος των ακτών της διεκδικεί τη μερίδα του λέοντος στη θάλασσα αυτήν. Και όπως είπαμε παραπάνω, οι διεκδικήσεις αυτές πάσχουν από μια μονομέρεια, που δεν δημιουργεί δίκαιο. Μόνον η επίλυση του προβλήματος με διαπραγματεύσεις, πράγμα απίθανο, αν λάβουμε υπόψη μας την οξύτητα των σχέσεων και τις διαμετρικά αντίθετες και συγκρουόμενες θέσεις των δύο μερών, ή –κάτι που δείχνει ως μονόδρομος, υπό τις σημερινές συνθήκες– η προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο για μια συνολική λύση, που να περιλαμβάνει και το Αιγαίο, είναι δυνατόν να τερματίσει μια επικίνδυνη εκκρεμότητα. Η οποία παίρνει διαστάσεις, και μπορεί, μέσα από την απουσία ουσιαστικής επικοινωνίας, να εκφύγει του ψύχραιμου ελέγχου των αντιτιθέμενων μερών.

Το ζήτημα, λοιπόν, είναι να πεισθεί η Τουρκία για μια προσφυγή στη Χάγη, κάτι που θα έχει ως συνέπεια την έναρξη διαπραγματεύσεων για τη σύναψη συνυποσχετικού για την παραπομπή, και, συνακόλουθα, όσο θα διαρκούν αυτές, τη συνομολόγηση μιας συμφωνίας –η οποία είναι αυτονόητη– ότι τα δύο μέρη θα απέχουν από οποιαδήποτε ενέργεια στην κρίσιμη περιοχή, που θα δυσχεράνει την ειρηνική εξεύρεση της επιθυμητής λύσης. Πράγμα που θα παρεμποδίσει την Τουρκία στα σχέδιά της να στείλει πλωτά μέσα και να ξεκινήσει εξερεύνηση του υποθαλάσσιου πλούτου στην περιοχή.

Το κρίσιμο θέμα είναι πώς θα πεισθεί η Τουρκία να προσφύγει στο Δικαστήριο, αφού τόσα χρόνια δεν το έχει πράξει. Μόνη εξαίρεση ήταν το Ελσίνκι, αλλά τότε οι συνθήκες ήταν διαφορετικές, αφού τόσο η Ευρωπαϊκή Ενωση όσο και η Τουρκία σφόδρα επιθυμούσαν την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της δεύτερης με την πρώτη. Σήμερα κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει, και ο μόνος λόγος που μπορεί να πείσει την Τουρκία, είναι η οικονομική βοήθεια από την Ε.Ε. Σε καθεστώς οιονεί χρεοκοπίας, η γειτονική μας χώρα έχει ανάγκη να της δοθεί βοήθεια από την Ε.Ε., στο πλαίσιο της τελωνειακής ένωσης, για να ξεπεράσει την κρίση που τη μαστίζει. Ισως αυτό θα ήταν η λύση, με αντάλλαγμα την προσφυγή στο Δικαστήριο, και με τον παραμερισμό των εθνικών εγωισμών και της αλαζονείας της εξουσίας.

Το καίριο ζήτημα είναι η στάση που θα τηρήσει η Ε.Ε. στο θέμα των τουρκικών παραβιάσεων στην κυπριακή ΑΟΖ. Αυτό αποτελεί πρόκριμα για το τι μπορεί να συμβεί στην εικαζόμενη ελληνική υφαλοκρηπίδα, σε περίπτωση προσβολής των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων. Παρά το γεγονός ότι η κατάσταση δεν προσομοιάζει, καθώς η κυπριακή ΑΟΖ είναι οριοθετημένη, και με συμφωνία των ενδιαφερόμενων γειτονικών κρατών. Ενώ η ελληνική υφαλοκρηπίδα είναι προϊόν απλών εκτιμήσεων των ελληνικών αρχών, ως προς την έκτασή της. Ωστόσο, μια δυναμική στάση της Ε.Ε. στο ζήτημα της Κύπρου, ίσως αποθαρρύνει την Τουρκία από το να επαναλάβει την ίδια συμπεριφορά στην περιοχή μας, και να μην μπούμε στην περιπέτεια των μέτρων, που θα κριθούν απαραίτητα τη στιγμή εκείνη. Πάντως, αυτό δεν αναιρεί την ανάγκη να υπάρξει μια οριστική συνολική λύση, μια οριοθέτηση, που προφανώς μπορεί να επιβληθεί από την Ε.Ε., με το δέλεαρ της οικονομικής ενίσχυσης της Τουρκίας.

* Ο κ. Χρήστος Ροζάκης είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

https://www.kathimerini.gr/1031437/article/epikairothta/politikh/xrhstos-rozakhs-oi-toyrkikes-diekdikhseis-kai-to-dikaio-ths-8alassas