Αρχική Blog Σελίδα 2640

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΡΤ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΤΙΝΑ

8

του Παντελή Σαββίδη

Το να κάνει ο Συριζα κριτική στη νέα κυβέρνηση για την ΕΡΤ και την ανεξαρτησία της, επειδή περιήλθε στην αρμοδιότητα του πρωθυπουργού,  είναι, τουλάχιστον, αστείο.

Έχει καμιά διαφορά αν η ΕΡΤ ανήκε στον Τσίπρα ή τον Παππά; Αν ανήκε στον Τσίπρα, θα ήταν περισσότερο ελεγχόμενη;

Ο Συριζα και οι συριζαίοι ξευτέλισαν στο μέγιστο βαθμό τη δημόσια τηλεόραση.

Μιλώ για το ενημερωτικό μέρος.

Ορισμένοι, μάλιστα,  τη χρησιμοποίησαν ως βατήρα για τις πολιτικές φιλοδοξίες τους. Σε βάρος των συναδέλφων τους.

Την απαξίωσαν και η απαξίωση μπορεί να διευκολύνει οποιαδήποτε σχέδια.

Αν ο κόσμος αντέδρασε όταν έκλεισε, το έκανε διότι η ΕΡΤ είχε κατακτήσει μια θέση στη συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας.

Αυτήν τη θέση σήμερα δεν την έχει. Και αν διαβάσει κανείς το άρθρο του διευθύνοντος συμβούλου της Γιάννη Δρόσου στην Εφημερίδα των Συντακτών θα διαπιστώσει πως, εκτός από προπαγάνδα χρησιμοποιήθηκε και για άλλες σκοπιμότητες, πλην της ενημέρωσης της ψυχαγωγίας.

Οι κυβερνήσεις, όμως, σε όλο τον κόσμο, που δεν έχουν τα χαρακτηριστικά του Συριζα, δεν λειτουργούν εκδικητικά.

Η ΕΡΤ είναι ένας δημόσιος θεσμός απαραίτητος για τη λειτουργία της ελληνικής πολιτείας.

Πρέπει να αποκαθαρθεί από τις αμαρτίες του παρελθόντος της και να εκσυγχρονιστεί ώστε να επιτελέσει έναν σύγχρονο ρόλο.

Δεν έχουν νόημα τρία κανάλια και ένα της βουλής τέσσερα. Αν η κυβέρνηση σκέφτεται να περιορίσει τον αριθμό τους, θα μπορούσε να συνενώσει την ΕΤ1 και ΕΤ2. Θα ήταν τραγικό λάθος να περιορίσει, ακόμη, περισσότερο ή να καταστήσει ένα απλό γραφείο την ΕΡΤ3.

Οι λόγοι δεν είναι τοπικιστικοί. Το αντιλαμβάνονται, άλλωστε, και οι πολιτικοί από όλα τα κόμματα.

Το ανέλυσε εξαιρετικά καλά σε ένα άρθρο του με το οποίο συμφωνώ απολύτως ο δημοσιογράφος Μανώλης Κοττάκης.

Η προβολή της ζωής και, κυρίως, των προβλημάτων της περιφέρειας θα μπορούσε να λειάνει, κάπως, τα αποτελέσματα ενός συγκεντρωτικού κράτους. Μια επίμονη, καλά σχεδιασμένη  και μεθοδευμένη προσπάθεια θα μπορούσε να βοηθήσει στην επίλυση προβλημάτων της ελληνικής περιφέρειας.

Η ΕΡΤ3, θα μπορούσε, λοιπόν, να επιτελέσει σπουδαίο ρόλο για την ελληνική περιφέρεια αλλά και στους γεωπολιτικούς χώρους που αφορούν άμεσα τη χώρα. Υπάρχουν πολλά περιθώρια να αποκτήσει έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα απολύτως απαραίτητο για την προώθηση των απόψεων της ελληνικής πολιτείας στα Βαλκάνια και τις άλλες περιοχές.

Το είχε κάνει με εξαιρετική επιτυχία όταν λειτουργούσε με δημοσιογραφικά κριτήρια. Τα βαλκάνια, άλλωστε, είναι ένας χώρος γνώριμος στην ΕΡΤ3. Η 15ετία της βαλκανικής αστάθειας και των πολέμων καλύφθηκε με επιτυχία από το κανάλι, γεγονός που αναγνωρίσθηκε πανελληνίως.

Ενημέρωση, κοινωνική συνοχή, ανάδειξη εθνικών ζητημάτων, αναπτυξιακός ρόλος στην περιφέρεια, παράδοση και ενίσχυση της ταυτότητας, άνοιγμα στα νέα ρεύματα και στους νέους προβληματισμούς. Να μερικά ζητήματα που θα μπορούσαν να αποτελέσουν θέματα ενασχόλησης του τρίτου καναλιού. Κοντά στις αγωνίες των ανθρώπων και όχι ως κόρες μαρκησίες στα πλατώ, αναφέρομαι στο γνωστό έργο του Μολιέρου, που αναζητούν εναγωνίως την κοινωνική και πολιτική καταξίωση. Μπέρδεψαν τη δημοσιογραφία με τα χούγια τους.

Αν υπάρξει κάποιο πρόβλημα θα είναι η ανθρώπινη διαχείριση, μετά το καταστρεπτικό πέρασμα του Σύριζα και της νοοτροπίας που καλλιέργησε. Αλλά, σε όλα τα προβλήματα υπάρχουν λύσεις.

 

 

 

Ηλίας Κουσκουβέλης: Μπορούσε ν’ αποτραπεί η εισβολή στην ΑΟΖ-  Δεν είναι πιθανόν ένα θερμό επεισόδιο με Τουρκία

3

Το τουρκικό ερευνητικό πλοίο Μπαρμπαρός συνοδευόμενο από τουρκική φρεγατα Photo via Twitter, @fatih_donmez, Υπουργείο Ενέργειας Τουρκίας

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

Θα μπορούσε η Αθήνα να αποτρέψει την εισβολή της Τουρκίας στην κυπριακή ΑΟΖ. Αυτό τονίζει, μεταξύ άλλων, ο καθηγητής Διεθνών Σχέσεων και πρώην Πρύτανης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, Ηλίας Κουσκουβέλης, σημειώνοντας πως χρόνος υπήρχε, «καθώς γνωρίζαμε εδώ και δύο χρόνια τα σχέδια της Τουρκίας για ερευνητικές δραστηριότητες, για μια νέα εισβολή στην Κυπριακή ΑΟΖ». Τονίζει περαιτέρω ότι υπήρχε και υπάρχει η νομική βάση καθώς η Ελλάδα είναι και αυτή εγγυήτρια δύναμη στην Κύπρο. Ιδιαίτερα επί του θέματος τούτου, ο Ηλίας Κουσκουβέλης επισημαίνει πως μπορεί να υπάρξει σχεδιασμός και κινήσεις που να μεταβάλουν την κατάσταση και, ιδιαιτέρως, να ανατρέψουν το επιχειρησιακό πλεονέκτημα που έχει η Τουρκία λόγω γεωγραφικής εγγύτητας.

Ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Μακεδονίας εκτιμά πως δεν θα σημειωθεί θερμό επεισόδιο, αναφέροντας πως είναι εκτός σχεδιασμού, ιδιαίτερα απέναντι στην Ελλάδα. Στηρίζει δε την εκτίμησή του αυτή τόσο σε σχέση με την αποτελεσματικότητα των Ενόπλων Δυνάμεων της Τουρκίας όσο και για το γεγονός ότι έχει πολύ μεγαλύτερα ζητήματα να αντιμετωπίσει εντός και εκτός της χώρας.

– Φαίνεται πως ο υβριδικός πόλεμος της Τουρκίας κατά της Ελλάδος βρίσκει έδαφος μέσω των ελλαδικών ΜΜΕ, τα οποία προβάλλουν τις ρητορικές εξάρσεις του καθεστώτος Ερντογάν. Υπάρχει εξήγηση σε αυτό το φαινόμενο, το οποίο εσείς έχετε σημειώσει ως δωρεάν υβριδικός πόλεμος κατά της Ελλάδος;

Θεωρώ ότι η ενημέρωση είναι βασικό στοιχείο της Δημοκρατίας και κρίσιμη, όπως και χρήσιμη, για τους πολίτες. Ωστόσο η (συγκριτικά) υπερβολική και άκριτη ενημέρωση για συγκεκριμένα θέματα, όπως τις διεκδικήσεις της Τουρκίας, ασφαλώς δημιουργεί ζητήματα και ερωτηματικά.

Εδώ και δύο χρόνια περίπου οι πολίτες έχουν για την Τουρκία καθημερινή και πολύωρη τηλεοπτική ενημέρωση και στις τρεις ζώνες –πρωινή, μεσημεριανή, βραδυνή-, όταν, π.χ., πριν από πέντε μόλις χρόνια η ενημέρωση αυτή ήταν σχεδόν μηδενική. Η παρουσίαση αυτή στηρίζεται σε αναμετάδοση ειδήσεων από τον κυβερνητικά ελεγχόμενο τουρκικό Τύπο και, συχνά, δραματοποιείται με τη χρήση μουσικής υπόκρουσης, αλλά και σχολιασμού αναλυτών, των οποίων οι γνώμες αναπαράγονται στον βαθμό που συμβάλλουν στο γενικότερο κλίμα ανησυχίας και φόβου που καλλιεργείται.

Την κατάσταση αυτή φαίνεται πως έχουν αντιληφθεί οι πολιτικοί της γείτονος και φαίνεται πως την εκμεταλλεύονται, καθώς η οποιαδήποτε δήλωση, ακόμη και κατώτερων στελεχών της κυβέρνησης, της αντιπολίτευσης, ή ακόμη αναλυτών ή και αποστράτων, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα αναμεταδοθεί. Προσοχή, δεν λέω ότι δεν πρέπει να ενημερωνόμαστε για τις διαθέσεις της Τουρκίας. Ωστόσο, πρώτον, η παρουσία του Ερντογάν στους τηλεοπτικούς δέκτες είναι μεγαλύτερη εκείνης ηγετών, όπως του Μακρόν, της Μέρκελ, του Πούτιν, του Σι Ζι Πινγκ, ακόμη και του Τραμπ. Καταλήγουν δηλαδή οι πολίτες, σε συνδυασμό και με την προβολή τουρκικών ψυχαγωγικών εκπομπών, να ζουν σε ρυθμούς Τουρκίας.

Δεύτερον, οι ειδήσεις αυτές παρουσιάζουν άκριτα τις στρατιωτικές επιδόσεις της Τουρκίας ή τους λεονταρισμούς τους. Ο πολίτης δεν γνωρίζει ή δεν μπορεί να ελέγξει τη σημασία της είδησης. Δεν μπορεί να σκεφτεί ταυτόχρονα την κρίση στις σχέσεις Τουρκίας-ΗΠΑ, τα προβλήματα της Τουρκίας στη Συρία, τα προβλήματα που παρουσιάζει η οικονομία της, το Κουρδικό, κ.ά. Ούτε γνωρίζει ή μπορεί να σκεφτεί ποιες είναι οι δυνατότητες των Ενόπλων μας Δυνάμεων, απέναντι σε αυτό που παρουσιάζεται ως μία πανίσχυρη Τουρκία. Το αποτέλεσμα είναι ότι προκαλείται φόβος, οι πολίτες ανησυχούν, καθώς καταλήγουν να πιστεύουν ότι ο πόλεμος είναι προ των θυρών.

Αυτά τα φαινόμενα εμπίπτουν πλήρως σε εκείνο που στην επιστήμη των Διεθνών Σχέσεων ονομάζεται «υβριδικός πόλεμος». Γιατί συμβαίνει; Μία ερμηνεία είναι ότι Τουρκικά κεφάλαια έχουν επενδυθεί σε Ελλαδικά μέσα ενημέρωσης. Ωστόσο, κάποια αιτιώδης συνάφεια είναι δύσκολο να αποδειχθεί. Θεωρώ ότι πιο πιθανό είναι η έλλειψη εκπαίδευσης και εμπειρίας σε ζητήματα στρατηγικής εκ μέρους εκείνων που ασχολούνται με τα διεθνή, η προσωπική τους ανησυχία, όπως, πιθανά, και η προσπάθεια εντυπωσιασμού και αύξησης της θεαματικότητας. Εφόσον ισχύει η τελευταία περίπτωση, η λύση θα βρεθεί στην αυτο-ρύθμιση και στην κριτική παρουσίαση των αναμεταδιδόμενων από τη γείτονα ειδήσεων ή δηλώσεων.

– Μέχρι πού μπορεί να φθάσει με τις απειλές η Τουρκία; Θεωρείτε πιθανό ένα θερμό επεισόδιο;

Οι απειλές μένουν απειλές. Αυτός είναι ο τρόπος που η Τουρκία έχει μάθει να λειτουργεί (το λεγόμενο modus operandi). Να επιχειρεί να πετύχει τα μέγιστα απειλώντας και με μειωμένη πιθανότητα κόστους για την ίδια. Το να προκαλέσει ένα θερμό επεισόδιο μόνη της, θεωρώ ότι είναι εκτός σχεδιασμού, ιδιαίτερα απέναντι στην Ελλάδα. Πρώτον, διότι η αποτελεσματικότητα των Ενόπλων τους Δυνάμεων δεν είναι και τόσο μεγάλη, όπως έχει φανεί εδώ και πολλά χρόνια απέναντι στο αντάρτικο των Κούρδων και αποδείχθηκε προσφάτως με τις στρατιωτικές τους επιχειρήσεις στο Ιντλίμπ απέναντι σε δυνάμεις ατάκτων. Εκτιμώ μάλιστα ότι η αναποτελεσματικότητα έχει αυξηθεί, ιδιαίτερα της αεροπορίας τους, λόγω των εκκαθαρίσεων μετά το πραξικόπημα του 2015. Δεύτερον, διότι έχει πολύ μεγαλύτερα ζητήματα να αντιμετωπίσει, όπως αυτά που ανέφερα πιο πάνω (σχέσεις με ΗΠΑ, Συρία, οικονομία, Κουρδικό). Βέβαια, πάντα υπάρχει το ενδεχόμενο θερμού επεισοδίου από ένα τυχαίο γεγονός, το οποίο είναι πιθανό σε περιοχές με αυξημένη στρατιωτική δραστηριότητα, όπως το Αιγαίο.

–   Τα πολλά μέτωπα που έχει ανοίξει η Τουρκία ενδεχομένως να οδηγήσουν σε ένα ξέσπασμα σε βάρος της Ελλάδος και της Κύπρου;

Δίνω πολύ μικρές πιθανότητες σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, διότι τα μεγάλα ζητήματα που έχει δεν οφείλονται στην Ελλάδα ή στην Κύπρο και, ξεσπώντας εναντίον τους, δεν θα λύσει κανένα από τα υπόλοιπα. Αντιθέτως, θα προσθέσει ένα ακόμη.

Σκεφτείτε πως Ελλάδα και Κύπρος έχουν ήδη αυξήσει το πολιτικό, διπλωματικό και οικονομικό κόστος για την Τουρκία. Σκεφτείτε ακόμη πως μία πολεμική σύγκρουση είναι απρόβλεπτη και δεν υπάρχει ποτέ νικητής εκ των προτέρων. «Άδηλα τα του πολέμου» γράφει ο μεγάλος Θουκυδίδης.

–  Θα μπορούσε η Αθήνα να αποτρέψει την εισβολή της Τουρκίας στην Κυπριακή ΑΟΖ;

Θα έλεγα πως ναι, ιδιαίτερα στη συγκεκριμένη συγκυρία, την οποία περιέγραψα στις προηγούμενες απαντήσεις μου. Θα χρειαζόταν σχεδιασμός για το ενδεχόμενο κλιμάκωσης, πράγμα που δεν έγινε. Χρόνος υπήρχε, καθώς γνωρίζαμε εδώ και δύο χρόνια τα σχέδια της Τουρκίας για ερευνητικές δραστηριότητες, για μια νέα εισβολή στην Κυπριακή ΑΟΖ. Υπήρχε και υπάρχει η νομική βάση: η Ελλάδα είναι και αυτή εγγυήτρια δύναμη στην Κύπρο. Η πρόφαση της Τουρκίας, είτε του 1974 είτε η τωρινή, αντεστραμμένη, και μάλιστα ως πραγματικό νομικό επιχείρημα, λέει πως δεν μπορεί η Ελλάδα να επιτρέπει να καταπατώνται τα δικαιώματα του συνόλου των πολιτών της Κύπρου από μία άλλη δύναμη.

Σε κάθε περίπτωση και κοιτώντας προς το μέλλον, μπορεί να υπάρξει σχεδιασμός και κινήσεις που να μεταβάλουν την κατάσταση και, ιδιαιτέρως, να ανατρέψουν το επιχειρησιακό πλεονέκτημα που έχει η Τουρκία λόγω γεωγραφικής εγγύτητας.

– Μπορούν, όπως λέγεται από διάφορους κύκλους, οι εντάσεις από Αιγαίο μέχρι Κύπρο να οδηγήσουν σε μια συμφωνία πακέτο για Κυπριακό και ελλαδοτουρκικά;

Εκτιμώ πως όχι. Οι διάφοροι κύκλοι λένε το τι εύχονται, όχι όμως και το τι είναι εφικτό. Σε κάθε περίπτωση, μία τέτοια προσέγγιση θα ήταν πολύ μεγάλο λάθος από τη δική μας πλευρά.

Ο καθηγητής Ηλίας Κουσκουβέλης. Φώτο ΑΠΕ
https://www.apopseis.com/ilias-koyskoyvelis-mporoyse-n-apotrapei-i-eisvoli-stin-aoz-den-einai-pithanon-ena-thermo-epeisodio-me-toyrkia/

Diplomatie américaine : l’omniprésente Ivanka Trump

0

PORTRAIT. La « first daughter » a le don de s’immiscer dans les discussions des chefs d’État et reléguer au second plan le secrétaire d’État Mike Pompeo.

La conseillère américaine Ivanka Trump et son père Donald, aux côtés du Premier ministre japonais Shinzo Abe, lors du G20 d’Osaka, en juin 2019.

Roundup : un juge allège les dommages dus par Monsanto, sans blanchir la firme

0

À l’issue du 2e procès Hardeman contre Monsanto, le verdict juge que le montant des dommages est trop élevé, mais conclut à la culpabilité de la compagnie.

Selon le juge, « les preuves soutiennent aisément la conclusion que Monsanto était plus préoccupé par la restriction des enquêtes de sécurité et la manipulation de l’opinion publique que par le fait de s’assurer que son produit était sûr ».

LHC experiments present new Higgs results at 2019 EPS-HEP conference

0

The ATLAS and CMS collaborations at the LHC have studied the Higgs boson with the largest sample of proton–proton collision data recorded so far and have made precision measurements of this particle to search for signs of new physics

Combined image showing Higgs candidates from ATLAS (left) and CMS (right)
Candidates for a Higgs produced with a Z. ATLAS (l): both decay ultimately to leptons, leaving two electrons (green) and four muons (red). CMS (r): the Higgs decays to two charm quarks forming jets (cones); the Z decays to electrons (green) (Image: ATLAS/CMS/CERN)

Geneva and Ghent. At the 2019 European Physical Society’s High-Energy Physics conference (EPS-HEP) taking place in Ghent, Belgium, the ATLAS and CMS collaborations presented a suite of new results. These include several analyses using the full dataset from the second run of CERN’s Large Hadron Collider (LHC), recorded at a collision energy of 13 TeV between 2015 and 2018. Among the highlights are the latest precision measurements involving the Higgs boson. In only seven years since its discovery, scientists have carefully studied several of the properties of this unique particle, which is increasingly becoming a powerful tool in the search for new physics.

The results include new searches for transformations (or “decays”) of the Higgs boson into pairs of muons and into pairs of charm quarks. Both ATLAS and CMS also measured previously unexplored properties of decays of the Higgs boson that involve electroweak bosons (the W, the Z and the photon) and compared these with the predictions of the Standard Model (SM) of particle physics. ATLAS and CMS will continue these studies over the course of the LHC’s Run 3 (2021 to 2023) and in the era of the High-Luminosity LHC (from 2026 onwards).

The Higgs boson is the quantum manifestation of the all-pervading Higgs field, which gives mass to elementary particles it interacts with, via the Brout-Englert-Higgs mechanism. Scientists look for such interactions between the Higgs boson and elementary particles, either by studying specific decays of the Higgs boson or by searching for instances where the Higgs boson is produced along with other particles. The Higgs boson decays almost instantly after being produced in the LHC and it is by looking through its decay products that scientists can probe its behaviour.

In the LHC’s Run 1 (2010 to 2012), decays of the Higgs boson involving pairs of electroweak bosons were observed. Now, the complete Run 2 dataset – around 140 inverse femtobarns each, the equivalent of over 10 000 trillion collisions – provides a much larger sample of Higgs bosons to study, allowing measurements of the particle’s properties to be made with unprecedented precision. ATLAS and CMS have measured the so-called “differential cross-sections” of the bosonic decay processes, which look at not just the production rate of Higgs bosons but also the distribution and orientation of the decay products relative to the colliding proton beams. These measurements provide insight into the underlying mechanism that produces the Higgs bosons. Both collaborations determined that the observed rates and distributions are compatible with those predicted by the Standard Model, at the current rate of statistical uncertainty.

Higgs Candidates,Proton Collisions,Event Displays,Physics,ATLAS
An event recorded by ATLAS showing a candidate for a Higgs boson produced in association with two top quarks. The Higgs boson decays to four muons (red tracks). There is an additional electron (green track) and four particle jets (yellow cones) (Image: ATLAS/CERN)

Since the strength of the Higgs boson’s interaction is proportional to the mass of elementary particles, it interacts most strongly with the heaviest generation of fermions, the third. Previously, ATLAS and CMS had each observed these interactions. However, interactions with the lighter second-generation fermions – muons, charm quarks and strange quarks – are considerably rarer. At EPS-HEP, both collaborations reported on their searches for the elusive second-generation interactions.

ATLAS presented their first result from searches for Higgs bosons decaying to pairs of muons (H→μμ) with the full Run 2 dataset. This search is complicated by the large background of more typical SM processes that produce pairs of muons. “This result shows that we are now close to the sensitivity required to test the Standard Model’s predictions for this very rare decay of the Higgs boson,” says Karl Jakobs, the ATLASspokesperson. “However, a definitive statement on the second generation will require the larger datasets that will be provided by the LHC in Run 3 and by the High-Luminosity LHC.”

CMS presented their first result on searches for decays of Higgs bosons to pairs of charm quarks (H→cc). When a Higgs boson decays into quarks, these elementary particles immediately produce jets of particles. “Identifying jets formed by charm quarks and isolating them from other types of jets is a huge challenge,” says Roberto Carlin, spokesperson for CMS. “We’re very happy to have shown that we can tackle this difficult decay channel. We have developed novel machine-learning techniques to help with this task.”

Real Events,For Press
An event recorded by CMS showing a candidate for a Higgs boson produced in association with two top quarks. The Higgs boson and top quarks decay leading to a final state with seven jets (orange cones), an electron (green line), a muon (red line) and missing transverse energy (pink line)(Image: CMS/CERN)

The Higgs boson also acts as a mediator of physics processes in which electroweak bosons scatter or bounce off each other. Studies of these processes with very high statistics serve as powerful tests of the Standard Model. ATLAS presented the first-ever measurement of the scattering of two Z bosons. Observing this scattering completes the picture for the W and Z bosons as ATLAS has previously observed the WZ scattering process and both collaborations the WW process. CMS presented the first observation of electroweak-boson scattering that results in the production of a Z boson and a photon.

“The experiments are making big strides in the monumental task of understanding the Higgs boson,” says Eckhard Elsen, CERN’s Director of Research and Computing. “After observation of its coupling to the third-generation fermions, the experiments have now shown that they have the tools at hand to address the even more challenging second generation. The LHC’s precision physics programme is in full swing.”


Αποκαλυπτικό άρθρο για την ΕΡΤ

0
Του Τάσου Ι. Αβραντίνη* Τρίτη 16 Ιουλίου 2019, 00:02 liberal.gr

Γράφοντας την Παρασκευή στον «Φιλελεύθερο» για παράνομες κρατικές ενισχύσεις σε ποδοσφαιρικές ανώνυμες εταιρείες μέσω της ΕΡΤ, δεν περίμενα ότι μόλις μια ημέρα μετά θα επιβεβαιωνόταν πλήρως το περιεχόμενο του άρθρου εκείνου από τον μέχρι πρότινος διευθύνοντα σύμβουλο της ΕΡΤ, καθηγητή κ. Δρόσο. Από το Σαββατιάτικο άρθρο του κ. Δρόσου με τίτλο «Έξι αλήθειες για την ΕΡΤ και τα ποδοσφαιρικά», στην «Εφημερίδα των Συντακτών» (13 Ιουλίου 2019, σελ. 20) προκύπτει λοιπόν ξεκάθαρα, ότι η ΕΡΤ αξιοποίησε τα χρήματα που λαμβάνει από το υποχρεωτικό τέλος για να επιδοτήσει συγκεκριμένες επαγγελματικές ομάδες, αλλά και με σκοπό να ενισχύσει την εμπορικότητά της – δηλαδή όχι για να υπηρετήσει σκοπό δημόσιας ωφέλειας. Επισημαίνω, ότι τα όσα γράφει ο κ. Δρόσος έχουν ιδιαίτερη βαρύτητα, δεδομένης της θέσης του ως Διευθύνοντος Συμβούλου της ΕΡΤ ΑΕ.

Στην αρχή του κειμένου του ο κ. Δρόσος επιχειρεί να δικαιολογήσει, για λόγους δημοσίου συμφέροντος, την υπογραφή προσυμφώνων της ΕΡΤ με κάποιες ποδοσφαιρικές ανώνυμες εταιρείες και με την Super League ισχυριζόμενος, ότι η ΕΡΤ «δεν λειτουργεί αποκλειστικά με την αρχή της οικονομικής ανταποδοτικότητας» αλλά «οφείλει να προβάλλει τους αγώνες του λαοφιλέστερου αθλήματος στην Ελλάδα, που είναι το ποδόσφαιρο. Όχι χωρίς όρους, όχι με κάθε τίμημα, αλλά πάντως όχι με μόνο κριτήριο την οικονομική ανταποδοτικότητα». Συνομολογεί εμμέσως στο σημείο αυτό ο κ. Δρόσος, ό,τι ακριβώς έγγραφα την Παρασκευή, ότι δηλαδή η μετάδοση των αγώνων δεν καλύπτεται από αντίστοιχα διαφημιστικά (ή άλλα) έσοδα, αλλά προφανώς από το υποχρεωτικό τέλος της ΕΡΤ.

Στη συνέχεια αναφέρει ότι ο ρόλος της ΕΡΤ δεν είναι μόνο να προβάλλει το ποδόσφαιρο, αλλά και να ενισχύει χρηματικά τις επαγγελματικές ποδοσφαιρικές ομάδες: «ανήκει στο ρόλο της ΕΡΤ… η ενίσχυση, και μέσω σχετικών συμβολαίων, του αθλητισμού, προεχόντως, αλλά όχι μόνο του ερασιτεχνικού». Επομένως η ΕΡΤ έχει, κατά την άποψη της απερχόμενης διοίκησής της, το ρόλο όχι μόνο του ραδιοτηλεοπτικού φορέα, αλλά και του… παραρτήματος του Υπουργείου Αθλητισμού. Άλλωστε, ούτε ουσιαστική προβολή μπορεί να γίνει, δεδομένου ότι η ΕΡΤ δεσμεύεται να μεταδίδει 18 ποδοσφαιρικούς αγώνες το Σαββατοκύριακο, πράγμα που, κατά τον κ. Δρόσο, «από τηλεοπτική άποψη, είναι στα όρια του αδυνάτου».

Αυτό ενισχύεται στη συνέχεια, από τις αναφορές του κ. Δρόσου ότι τα προσύμφωνα δεν έγιναν με σκοπό την παροχή κάποιας δημόσιας υπηρεσίας, αλλά για να υπηρετήσουν συμφωνία του Δημοσίου (μοναδικού μετόχου της ΕΡΤ) και της Super League (δηλαδή του συνδέσμου επαγγελματικών ομάδων ποδοσφαίρου), στην οποία αναφέρεται αναλυτικά. Προς το τέλος του κειμένου του, μάλιστα, αναφέρει ευθέως ότι: «Ωστόσο οι εμπλεκόμενες ομάδες συναίνεσαν στην περίφημη αναδιάρθρωση των πρωταθλημάτων ακριβώς επειδή τους δόθηκε η υπόσχεση ότι θα λάβουν αυτά τα ποσά». Δηλαδή πρόκειται για ευθεία επιδότηση των επαγγελματικών ομάδων ποδοσφαίρου.

Ο κ. Δρόσος έχει την ευθύτητα να ομολογήσει-αναγνωρίσει, ότι το αντάλλαγμα που δίνεται με τα επίμαχα προσύμφωνα σε κάποιες ποδοσφαιρικές ανώνυμες εταιρείες δεν είναι απλώς μη-ανταποδοτικό, αλλά και υπερβολικό. Συγκρίνει το αντάλλαγμα με το (εντυπωσιακά χαμηλότερο) κόστος άλλων τηλεοπτικών παραγωγών, αθλητικών και μη, ενώ προς το τέλος του κειμένου του αναφέρει με ειλικρίνεια, ότι «τα προβλεπόμενα από το Προσύμφωνο σχετικά ποσά είναι υπερβολικά και αδικαιολόγητα».

Πιο σημαντική ομολογία, όμως, κρύβεται στα σημεία, στα οποία ο κ. Δρόσος παραδέχεται ότι τελικώς η συμφωνία έγινε με σκοπό την αύξηση της θεαματικότητας της ΕΡΤ, δηλαδή έγινε με σκοπό εντελώς εμπορικό. Πιο συγκεκριμένα, ο κ. Δρόσος αναφέρει ότι  φοβάται πως, εάν ο Παναθηναϊκός τελικώς αποχωρήσει από τη συμφωνία, «η ΕΡΤ θα μείνει χωρίς καμία πραγματικά ελκυστική για το ευρύτερο – δηλαδή πέραν των οπαδών της – κοινό ομάδα». Επισημαίνει ακόμη ότι, εάν δεν συμβληθεί με την ΕΡΤ ο ΠΑΟΚ ή ο Ολυμπιακός, «η ΕΡΤ θα μείνει με ένα μέτριας ποιότητας και μάλλον μικρής θεαματικότητας ποδοσφαιρικό τηλεοπτικό προϊόν».

Επομένως, από το παραπάνω πολύ αποκαλυπτικό άρθρο, βγαίνουν πολύ σημαντικά συμπεράσματα:

1. Ξεκαθαρίζεται ότι τα ανταλλάγματα που περιέχονται στα προσύμφωνα χρηματοδοτούνται από το υποχρεωτικό τέλος, καθώς δεν αποφέρουν διαφημιστικά ή άλλα έσοδα για την ΕΡΤ.

2. Είναι σαφές ότι η ΕΡΤ δεν λειτουργεί με κριτήρια ραδιοτηλεοπτικού φορέα, είτε σε σχέση με τη δημόσια αποστολή της (αφού σ’ αυτήν δεν περιλαμβάνεται η άμεση επιδότηση επαγγελματικών ομάδων ποδοσφαίρου), είτε με την εμπορική της δραστηριότητα. Χρησιμοποιήθηκε για να επιτύχει το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού τους σκοπούς του σχετικά με την αναδιάρθρωση του επαγγελματικού ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος.

3. Η αξιοποίηση, εκ μέρους της ΕΡΤ, του υποχρεωτικού τέλους για να αυξήσει την εμπορικότητά της, μέσω συμφωνίας με ΠΑΕ που προσδοκάται να αυξήσουν τη θεαματικότητά της, συνιστά απαγορευμένη σταυρωτή επιδότηση και οδηγεί σε στρέβλωση του ανταγωνισμού με τα ιδιωτικά κανάλια.

4. Ομοίως, σε παράνομη στρέβλωση του ανταγωνισμού οδηγεί η αξιοποίηση του υποχρεωτικού τέλους για την ενίσχυση/επιδότηση επαγγελματικών ομάδων ποδοσφαίρου. Ενδεχομένως να προκύπτουν και ποινικές ευθύνες σχετικώς. Έχει σημασία να επισημανθεί ότι ο κ. Δρόσος τονίζει κατ’ επανάληψιν ότι οι βασικές αποφάσεις για τα προσύμφωνα είχαν ληφθεί προτού ο ίδιος αναλάβει καθήκοντα (αποποιείται, δηλαδή, τις σχετικές ευθύνες, των οποίων την ύπαρξη εμμέσως αναγνωρίζει).

* O Τάσος Ι. Αβραντίνης είναι δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω, με ειδίκευση σε θέματα εταιρικού, φορολογικού και πτωχευτικού δικαίου.

https://www.liberal.gr/apopsi/apokaluptiko-arthro-gia-tin-ert/259736

Το χρέος προς την Κύπρο.

1

Συμπληρώθηκαν 45 χρόνια απο το πραξικόπημα της ελληνικής χούντας του Ιωαννίδη κατά του Μακαρίου και της Κυπριακής Δημοκρατίας που οδήγησε στην τουρκική εισβολή.
Δεν πρέπει να το ξεχνάμε, διότι η Ελλάδα είναι η κύρια υπεύθυνη της τραγωδίας που βιώνει ο κυπριακός ελληνισμός.
Βεβαίως, θα μου πείτε πως οι Ελληνες δεν συμφωνούσαν με τη δικτατορία στο συντριπτικό τους ποσοστό και αυτό είναι αλήθεια.
Ανόητοι δικτάτορες, ιδεοληπτικοί στο έπακρον, έπεσαν θύματα αμερικανών πρακτορίσκων και προέβησαν στην πλέον άφρονα ενέργεια. Ακόμη και ο πλέον αφελής αντιλαμβανόταν πως ένα πραξικόπημα εκείνη την εποχή θα άνοιγε τις πόρτες στον Αττίλα. Όπερ και εγένετο.
Ήταν ένα τουρκικό σχέδιο που οργανώθηκε αρκετά χρόνια νωρίτερα και χρειαζόταν μια αφορμή για να υλοποιηθεί. Η προσχηματική αφορμή δόθηκε.
Υποστηρικτής του σχεδίου και ο πολύς Χένρι Κίσσιγκερ, μια υπερτιμημένη προσωπικότητα που έδρασε σε βάρος του ελληνισμού και ειδικότερα του κυπριακού ελληνισμού.
Σαραπέντε χρόνια μετά δεν πρέπει να ξεχνάμε τις ελλαδικές ευθύνες και την ανάγκη διαμόρφωσης μιας πολιτικής που θα ενώσει, με μια δίκαιη λύση, το νησί.
Η Ελλάδα δεν μπορεί να είναι απούσα. Το κυπριακό πρόβλημα είναι ελληνικό πρόβλημα.
Το παραμύθι η Κύπρος αποφασίζει και εμείς βλέπουμε απο μακρυά πρέπει να σταματήσει.
Ο κυπριακός ελληνισμός είναι ένα μέρος του ευρύτερου ελληνισμού που για συγκεκριμένους λόγους έμεινε εκτός εθνικού κορμού.
Για τους κακόπιστους, δεν υποστηρίζω την Ένωση. Αλλά την ηθική και εθνική υποχρέωση να συμπαρασταθούμε επι της ουσίας στην Κύπρο.

The Limits of the Alliance Between China and Russia

0

by Yacqub Ismail  July 10, 2019 The National Interest

Though the Sino-Russian partnership is growing by the day and will continue to develop, it ultimately benefits China at the expense of Russia. But creating a strategic alliance between the two countries could challenge the current world order.

China’s President Xi Jinping recently visited Russia to attend the St. Petersburg International Economic Forum (SPIEF), a Russian economic forum that hosts various important global economic players, to discuss “the key economic issues facing Russia, emerging markets and the world as a whole.” He was also there to celebrate the seventieth anniversary of the two countries’ bilateral ties by holding talks with Russian president Vladimir Putin.

Although it was Xi’s first trip to Russia in 2019, the visit to Russia came at a time of tensions between China and the United States on multiple fronts. These include tensions over trade, technology, and freedom of navigation operations in the South China Sea and the Taiwan Strait. And, due to its tensions with Russia on some regional and strategic stability issues, the current U.S. administration has called both China and Russia “revisionist powers” that seek to challenge the preponderance of the United States. This comes at a time when China and Russia are closer to each other “than any time in the history of their relationship.” Although it is not the determinant factor, the current U.S. posture towards both China and Russia could contribute to their rapidly growing partnership.

Since 2014, when Russia annexed Crimea and the West imposed sanctions, China has not expressed any concerns publicly on the annexation of Crimea. Instead, it has improved its relations with Moscow on multiple fronts. Today, China is Russia’s largest trading partner, with a trade volume that exceeded $100 billion in 2018. Concerns over the two countries’ blossoming relationship has led some experts to raise the prospect that both countries will “join forces.” Both countries described their ties as a “Comprehensive Strategic Collaboration Partnership,” as military-to-military cooperation between the two countries is all time high, with new arms sales and joint military exercises.

Dmitri Trenin of the Carnegie Moscow Center described the new Sino-Russian partnership as a “new model for ‘major country relationship.’” This growing relationship raises a concern in Washington that the two countries could end up as a major “strategic challenge” that has “profoundly negative consequences” to the United States. Scholars and commentators have already called the potential for this growing partnership “America’s nightmare.” Zbigniew Brezinski, one of America’s greatest strategic thinkers in the twentieth century and President Jimmy Carter’s national security advisor, warned that a Sino-Russian coalition is the “most dangerous scenario” for Washington’s strategic calculation.

While the United States characterized both countries as its new “strategic competitors,” the 2019 U.S. intelligence Worldwide Threat Assessment predicts the Sino-Russian relationship “will likely strengthen” in the coming years as the two countries’ “interests and threat perceptions converge.” Today, the two countries work closely on issues that range from the Middle East to North Korea, and the two leaders (Putin and Xi) have personalized the relationship.

Despite the fact that Sino-Russian relations are significantly improving on multiple strategic domains, this does not mean that differences do not exist. Severe differences in their worldviews and interests exist, indicating that their current partnership will not necessarily lead to a new Sino-Russian alliance or a Sino-Russian-centric world order.

First, China’s growing influence has an impact on the core of what Russia considers its own sphere of influence. Russia has made an effort to diplomatically engage the post-Soviet space in both the economic and security realms through the Eurasian Economic Union and the Collective Security Treaty Organization. However, through China’s Belt and Road Initiative, Beijing is building economic clout in the region that could diminish Moscow’s long-term influence. However, to avoid alienating Russia from its Central Asian calculations, China has expressed an interest to coordinate China’s Belt and Road Initiative to the Eurasian Economic Union, and has stated it will not play a security role in the region (at least for now). But these pledges are yet to be defined, and should raise concerns in Moscow.

Another area where there is the potential for Sino-Russian cooperation and competitionin the future is the Arctic. Russia is an Arctic nation, but China’s influence there is growing, and it considers itself a “near Arctic state.” China is also collaborating with states involved in the region to “participate in the governance of the Arctic,” securing access to Arctic Sea Lanes of Communication and safeguarding its interests. But China’s ice breakers on the Northern Sea Route could raise concerns in Russia. Moscow has already rejected China’s research vessels from entering its Exclusive Economic Zone near the Arctic at least twice in the past, and there is a suspicion in Moscow about China’s endgame in the Arctic as both countries are sensitive when it comes to sovereignty issues.

A second issue is the Pacific, since both countries border this ocean, which could be a complication for both budding regional powers. In an effort to play an active role in the Asia-Pacific region, Moscow pivoted to Asia by diversifying its regional partnerships as relations with the United States and the European Union soured. Moscow normalized relations with former Cold War comrades, India and Vietnam, and nurtured new partnerships with Japan and South Korea. Although the Russian role in the region is still limited by nature—and faces challenges, especially in the economic realm due to U.S. sanctions—a number of these Asian countries have strained relations with China (India, Japan and Vietnam, for example). Additionally, Russia would not be helpful when it comes to China’s claims in the South China Sea or in the Taiwan Straits, particularly if Beijing were to decide to take the military option. On the other hand, Russia amounts to less than two percent of China’s global trade and is merely its twelfth-largest trading partner, while Russia’s pivot to Asia has not yet materialized to the extent Moscow was expecting.

Third, Zbigniew Brzezinski, in his book The Grand Chessboard, mentions the possibility of a Chinese and Russian-led coalition that is united “by complementary grievances.” He compared this partnership to the Sino-Soviet bloc from the early days of the Cold War, but noted that, this time around, “China would likely be the leader and Russia the follower.” The two countries have a shared vision of a multipolar world order, except their definition of a “multipolar” differs. For Russia, the order it is seeking entails a world with many poles, with power balanced among the major powers. But for China, a major power’s influence in the international system would be correlated to a nation’s economic heft.

Though the Sino-Russian partnership is growing by the day and will continue to develop, and though both countries have something to gain from this “cooperative-competitive” partnership, it ultimately benefits China at the expense of Russia. But creating a strategic alliance between the two countries that could challenge the current world order (or as Bobo Lo describes it, “disorder”) seems unfeasible.

For the present, China is committed to maintaining a close partnership with Russia to avoid defeat in its geopolitical competition with the United States. Russia feels similarly. Beijing knows well the limitations of what Moscow can offer to China in economic terms, and for that reason, a long-term alliance is not feasible.

Yacqub Ismail is an editor at the International Policy Digest, where he writes on international relations and security in the Asia pacific and the Middle East. You can follow him on Twitter: @yacqubismial.

Image: Reuters 

https://nationalinterest.org/feature/limits-alliance-between-china-and-russia-66406

Η διαταγή που «εκτέλεσε» την Κύπρο: Στόχος ήταν η παράδοση του νησιού στην Τουρκία

1

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

Το μνημείο για τον πρώτο πρόεδρο της Κύπρου, Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, στην Πάφο. Φωτογραφία Κική Περικλέους

JULY 15, 2019

«Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΕΙΣΗΛΘΕ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ». Αυτό ήταν το σύνθημα για την εκδήλωση του πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 1974. Τη διαταγή υπογράφει ο χουντικός αξιωματικός Γεωργίτσης. Τη διαταγή με χαρακτήρα «αστραπιαίον» που απευθυνόταν προς την Εθνική Φρουρά, που περιγράφεται ως ΕΛΔΥΚ 3. Το σήμα κοινοποιήθηκε και προς το αρχηγείο των Ελληνικών Ενόπλων στην Αθήνα, από όπου ήταν και οι διαταγές και οι σχεδιασμοί. Άλλωστε ο Γεωργίτσης ήταν ο πιστός άνθρωπος του Ιωαννίδη και της χούντας στην Κύπρο. Ημερομηνία 15-7-74 ώρα 8.17 το πρωί, αριθμός πρωτοκόλλου σήματος 49.

Η διαταγή δόθηκε, εξετελέσθη και η Κύπρος διχοτομήθηκε. Στόχος και σχεδιασμός Τo πραξικόπημα για ανατροπή του Μακαρίου και η εφαρμογή των σχεδίων για την εισβολή δεν διαμορφώθηκαν τους τελευταίους μήνες, πριν από εκείνο τον Ιούλιο του 1974. Χρόνια πριν είχαν διαμορφωθεί και προωθούνταν. Οι τελευταίοι μήνες πριν από το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου χαρακτηρίζονταν από έντονη κινητικότητα. Οι προετοιμασίες στο έπακρο. Προετοιμάζονταν στην Κύπρο αναμένοντας το πράσινο φως από την Αθήνα. Επί τούτου είχαν διαβιβασθεί κωδικοποιημένα μηνύματα για την «ασφαλή επικοινωνία». Από τηλεφώνου οι χουντικοί σε Αθήνα και Κύπρο μιλούσαν με συνθηματικά. Είχαν ενώπιόν τους, τους κωδικούς κατά τη διάρκεια της επικοινωνίας.

ΕΟΚΑ Β: Ρόβερ Λαγάκος: Λάντσια, Κόκα Κόλα: καίριο πλήγμα, αυτοκίνητο: επιχείρηση, ανταλλακτικά: απολυόμενοι στρατιώτες, αναψυκτικό: ημερομηνία απολύσεως στρατιωτών. Όπως προκύπτει από εντολές που είχαν δοθεί στους χουντικούς, η απόφαση του Ιωαννίδη ήταν να δημιουργήσει πολιτική αστάθεια στην Κύπρο.

Με βάση τις εντολές «η συνεργασία με την ΕΟΚΑ Β συνίστατο εις την ανάπτυξη αλυσιδωτών επεισοδίων σε συνεργασία με ομάδες στρατιωτών ώστε να προκληθεί αναταραχή». Η κλιμάκωση των ενεργειών θα εγίνετο κατά τη διάρκεια των πρώτων ημερών του μηνός Ιουλίου ώστε να προετοιμασθεί το έδαφος και να καταφερθεί το πλήγμα προς της 20ής Ιουλίου, όπως ήταν η εντολή από την Αθήνα με τη δικαιολογία ότι μέχρι τότε «η Εθνική Φρουρά θα διατηρούσε την ίδια μορφή, διάρθρωση και στελέχωσιν».

Ως γνωστό, στις 13 Ιουλίου 1974 συγκλήθηκε στην Αθήνα σύσκεψη υπό τον Γκιζίκη για να συζητήσει «το θέμα της Κύπρου». Δεν ολοκληρώθηκε και αποφασίσθηκε, δήθεν, να συνεχισθεί τη Δευτέρα. Τη Δευτέρα έγινε το πραξικόπημα.

Το πόρισμα του Φακέλου της Κύπρου

Η χούντα από την πρώτη στιγμή της ανάληψης της εξουσίας στην Ελλάδα επιδίωξε την αποδυνάμωση του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου με την πρόκληση αντιπαράθεσης και τη δημιουργία εσωτερικής κρίσης. Στόχος η δημιουργία έκρυθμης κατάστασης η οποία να δικαιολογεί την εκδήλωση πραξικοπήματος και την ανατροπή του Μακαρίου. Προς τον σκοπό αυτό χρησιμοποίησε διάφορους μηχανισμούς, μεταξύ των οποίων αριθμό Ελλαδιτών αξιωματικών που υπηρετούσαν στην Κύπρο και οι οποίοι διαδραμάτισαν πρωταγωνιστικό ρόλο.

Αιχμή αυτής της πολιτικής ήταν το κλιμάκιο της ελληνικής ΚΥΠ στη Λευκωσία και το 2ο ΕΓ του ΓΕΕΦ.

Μεταξύ άλλων, επισημαίνονται τα ακόλουθα:

• Απέσυρε τη Μεραρχία από την Κύπρο, αποδυναμώνοντας ουσιαστικά την άμυνα έναντι της τουρκικής επιβουλής (εάν όντως ο αντικειμενικός σκοπός της αποστολής της ήταν η άμυνα της Κύπρου).

• Επιδίωξε τη διαίρεση του λαού σε ενωτικούς και ανθενωτικούς, σε εθνικόφρονες και κομμουνιστές-συνοδοιπόρους.

• Στήριξε τη δράση της παράνομης οργάνωσης «Εθνικό Μέτωπο».

• Οργάνωσε τη δολοφονική απόπειρα εναντίον του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου τον Μάρτιο του 1970 στα πλαίσια πραγματοποίησης πραξικοπήματος (σχέδιο ΕΡΜΗΣ).

• Οργάνωσε και εκτέλεσε τη δολοφονία του Π. Γιωρκάτζη.

• Στήριξε την ίδρυση και τη δράση της ΕΟΚΑ Β, την οποία χρησιμοποίησε για την πρόκληση αστάθειας και αποδυνάμωση του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, ώστε να δικαιολογηθεί η διενέργεια του πραξικοπήματος. Απέτρεψε την πολιτικοποίηση της οργάνωσης και κατά την περίοδο πριν από το πραξικόπημα την εξώθησε σε έξαρση της εμφύλιας διαμάχης.

• Αξιοποίησε τον πόθο των Κυπρίων για ένωση, ενώ η επιλογή της ήταν η διπλή ένωση, κάτι που και επιμελώς απέκρυπτε.

• Χρηματοδότησε και καθοδήγησε μερίδα του κυπριακού τύπου σε μια πρωτοφανή προπαγάνδα εναντίον του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου και υπέρ των επιλογών της.

• Παρακίνησε τους τρεις μητροπολίτες να προχωρήσουν σε αντικαταστατική καθαίρεση του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, προκαλώντας μείζονα εκκλησιαστική κρίση και περαιτέρω διχασμό του λαού.

• Προέβη σε απειλητική υπόδειξη προς τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο (Ιανουάριος 1972) να αποχωρήσει από την προεδρία της Δημοκρατίας και από την ενεργό πολιτική.

• Σχεδίασε την πραγματοποίηση, τον Φεβρουάριο του 1972, πραξικοπήματος σε βάρος του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, το οποίο ματαιώθηκε την τελευταία στιγμή λόγω αποκάλυψης του σχεδίου στις αρχές της Κυπριακής Δημοκρατίας.

• Προχώρησε σε άτυπη συμφωνία συνεργασίας με την Τουρκία για ανατροπή του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου και επιβολή λύσης αρεστής στις δύο χώρες και τους συμμάχους τους. Από επίσημο έγγραφο του ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών επιβεβαιώνεται ότι Ελλάδα και Τουρκία, με τη σύμφωνη γνώμη, ίσως και την υποστήριξη και προτροπή, των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, είχαν συζητήσει το ενδεχόμενο συνεργασίας τους, με στόχο την ανατροπή του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου και την επιβολή νατοϊκής λύσης στο Κυπριακό. Η σύνοδος των Υπουργών Εξωτερικών της συμμαχίας στη Λισαβόνα τον Ιούνιο του 1971 φαίνεται ότι απετέλεσε κρίσιμης σημασίας γεγονός για τα όσα επακολούθησαν στο Κυπριακό.

• Προχώρησε σε σταδιακή αλλαγή του βασικού προσανατολισμού της ΕΦ. Από μηχανισμό άμυνας της Κύπρου έναντι τουρκικής επιβολής τη μετέτρεψε σε μηχανισμό εσωτερικού ελέγχου της Δημοκρατίας. Η απόφαση για την πραγματοποίηση του πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 1974 είχε ληφθεί αρκετούς μήνες πριν από την εκδήλωσή του από την τότε ηγεσία της χούντας (Ιωαννίδης, Γκιζίκης, Ανδρουτσόπουλος, Μπονάνος, Γαλατσάνος).

Χρονικά προσδιορίζεται στο φθινόπωρο του 1973, ενώ από τον Φεβρουάριο του 1974 άρχισε η συστηματική προπαρασκευή του. Τελικός στόχος του πραξικοπήματος ήταν είτε η εξόντωση του Μακαρίου είτε η βίαιη απομάκρυνσή του όχι μόνο από την εξουσία, αλλά και από την Κύπρο.

Τον Απρίλιο του 1974 ελήφθη η απόφαση για τον προσδιορισμό του χρόνου πραγματοποίησης του πραξικοπήματος και δόθηκε η εντολή στην ΕΟΚΑ Β «να κτυπά στο ψαχνό», με στόχο τη δημιουργία συνθηκών που να δικαιολογούν την πραγματοποίησή του. Την ίδια χρονική στιγμή οι τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις στην περιοχή της Μερσίνας άρχισαν τις προετοιμασίες για την εισβολή.

Τα τρία συντάγματα της 39ης Μεραρχίας πραγματοποίησαν εκ περιτροπής αποβατικές ασκήσεις στον Κόλπο της Μερσίνας, μετακινήθηκαν μονάδες, πραγματοποιήθηκαν ασκήσεις αερομεταφοράς δυνάμεων και όλες οι μονάδες εφοδιάσθηκαν με υλικό εκστρατείας.

Περί τα τέλη Μαΐου του 1974 οι τουρκικές δυνάμεις οι οποίες θα λάμβαναν μέρος στην εισβολή τέθηκαν σε κατάσταση επιφυλακής με λήψη πρόσθετων μέτρων εναντίον της κατασκοπίας.

Η πραξικοπηματική ηγεσία της ΕΦ αντιμετώπισε πλημμελώς τις διασταυρωμένες πληροφορίες τις οποίες ελάμβανε για την επικείμενη τουρκική εισβολή. Αλλά και κατά την έναρξη της εισβολής η αντιμετώπιση ήταν χλιαρή έως απαθής… (Πόρισμα Φακέλου της Κύπρου, Βουλής Αντιπροσώπων, σελίδες 134-135).

Οι ΗΠΑ θεωρούσαν το πραξικόπημα ως… πάσα για Τουρκία να εισβάλει.

Για τους Αμερικανούς, που γνώριζαν εκ των προτέρων τα διαδραματιζόμενα στην Κύπρο, η κατάσταση μετά το πραξικόπημα της χούντας και της ΕΟΚΑ Β’ παρουσίαζε τρία προβλήματα: (Department of State, Action Memorandum του Άρθρουρ Χάρτμαν στον Χένρι Κίσινγκερ, 15 Ιουλίου 1974)

Πρώτον: Την εσωτερική κατάσταση: Η Εθνική Φρουρά της οποίας ηγούνται Ελλαδίτες αξιωματικοί φαίνεται να έχει πάρει τον στρατιωτικό έλεγχο της Κύπρου. Αμφιβάλλουμε αν αυτό θα συνεχίσει χωρίς καμία πρόκληση. Η μεγάλη και καλά οργανωμένη κομμουνιστική μειονότητα (ίσως 30%) απειλείται ξεκάθαρα και θα αντισταθεί πιθανότατα σε μια απολύτως ελληνική κυριαρχία.

Η μη-κομμουνιστική αριστερά ιδιαίτερα ο Δρ Λυσσαρίδης και η παραστρατιωτική του ομάδα θα αντισταθούν ενεργά στην Εθνική Φρουρά που ηγείται από Έλληνες. Το μακαριακό κέντρο θα απομονωθεί στο ελάχιστο. Η κατάσταση είναι ώριμη για τη συνέχιση της εσωτερικής διαμάχης. Αυτό είναι σημαντικό επειδή αυτά τα αντι-χουντικά στοιχεία μπορούν να αποφασίσουν ότι ο σκοπός τους εξυπηρετείται καλύτερα με την επίθεση σε Τουρκοκύπριους ως μέσο διεθνοποίησης της παρούσας κατάστασης στην Κύπρο και προώθησης της Κύπρου στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών.

Δεύτερον: Τη σοβιετική διάσταση: Οι Σοβιετικοί είναι σίγουρο ότι βλέπουν το πραξικόπημα του ελληνικού στρατού στην Κύπρο με μεγάλη εχθρότητα. Περιμένουμε μια δυναμική διπλωματική αντίδραση από τους Σοβιετικούς ενάντια στη βίαιη αλλαγή στο επίσημα ανεξάρτητο και αδέσμευτο στάτους της Κυπριακής Δημοκρατίας. Όπως μπορεί να θυμάστε όταν βγήκαν στην επιφάνεια οι πρώτες φήμες για το ελληνικό πραξικόπημα τον Μάρτιο οι Σοβιετικοί έκαναν διάβημα προς εμάς, πληροφορώντας μας ότι είχαν προειδοποιήσει τους Έλληνες για την αντίθεσή τους σε μια επέμβαση στην Κύπρο και καλώντας την αμερικανική κυβέρνηση στο πνεύμα ύφεσης να παρακαλέσουν τους Έλληνες να αποφύγουν ανεύθυνες ενέργειες στην Κύπρο. Σε εκείνη την περίπτωση αποτρέψαμε τους Σοβιετικούς αλλά αναμένω ότι θα κάνουν ένα δυνατό διάβημα προς το μέρος μας καλώντας μας να συνεργαστούμε μαζί τους διμερώς και στο Συμβούλιο Ασφαλείας για την αποκατάσταση της σταθερότητας στην Κύπρο,

και Τρίτον: Την τουρκική άποψη: Δεν πιστεύουμε ότι ο στρατηγός Ιωαννίδης έχει συζητήσει το πραξικόπημα αυτό με την κυβέρνηση της Τουρκίας πριν από την πραγματοποίησή του. Παρά τις δηλώσεις ότι το θέμα είναι ζήτημα της Ελλάδας και ότι η νέα κυβέρνηση θα συνεχίσει τις διακοινοτικές συνομιλίες, αναμένουμε ότι η τουρκική κυβέρνηση θα δει τις τελευταίες εξελίξεις με μεγάλη καχυποψία.

Τουλάχιστον στην αρχή περιμένουμε ότι οι Τουρκοκύπριοι θα πάρουν θέσεις άμυνας μέσα στις περιοχές τους και ότι η τουρκική κυβέρνηση θα κινητοποιήσει την 29 Μεραρχία στην περιοχή Ισκεντερούν απ’ όπου θα παρακολουθούν τις εξελίξεις.

Οποιαδήποτε ενέργεια από πλευράς του Ιωαννίδη και της κυβέρνησης της Ελλάδας που να δείχνει ότι το πραξικόπημα στην Κύπρο είναι το πρώτο βήμα στον δρόμο της Ένωσης της Ελλάδας με την Κύπρο θα προκαλέσει άμεση και δυνατή αντίδραση από την κυβέρνηση της Τουρκίας που πιθανότατα να συμπεριλαμβάνει τη στρατιωτική εισβολή στην Κύπρο. …

Ο Κίσινγκερ επέμεινε σ’ όλες τις επαφές του ότι το πραξικόπημα ήταν ενέργεια προς την κατεύθυνση της ένωσης, γνωρίζοντας ότι για την Τουρκία αυτό ήταν αιτία για να προχωρήσει στα σχέδιά της. Έλεγε συνεχώς ο πολιτικός προϊστάμενος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ ότι η Τουρκία δεν μπορούσε να προχωρήσει εάν δεν προκηρύσσετο η ένωση ενώ την ίδια ώρα χαρακτήριζε ως τέτοια την πραξικοπηματική ενέργεια. (Τα μυστικά αρχεία του Κίσινγκερ, η απόφαση για τη διχοτόμηση, Μ. Ιγνατίου, Κ. Βενιζέλος).

Πηγή: Η διαταγή που «εκτέλεσε» την Κύπρο: Στόχος ήταν η παράδοση του νησιού στην Τουρκία https://hellasjournal.com/2019/07/i-diatagi-poy-ektelese-tin-kypro-stochos-itan-i-paradosi-toy-nisioy-stin-toyrkia/

Greece’s New Groove

0

Why Athens Is No Longer Europe’s Black Sheep

Greek Prime Minister Kyriakos Mitsotakis and his cabinet in Athens, July 2019Costas Baltas / Reuters

The past decade has been rough for Greece. After the global financial crisis of 2008–9, the country lost a quarter of its GDP and became the bête noire of Europe for nearly catalyzing the implosion of the eurozone. Roughly four years ago, however, Greece began a quiet recovery. Under Prime Minister Alexis Tsipras and his Syriza party, the economy inched back to positive growth, populist movements lost their momentum, and Greece’s relations with its allies and many of its neighbors improved. But Tsipras’s successes, particularly in foreign policy, didn’t translate into popularity. So on July 8, Greeks woke up to news that opposition leader Kyriakos Mitsotakis and his center-right New Democracy party had defeated Tsipras in a landslide.

Yet far from a setback for the country, Mitsotakis’ victory gives Greeks more reason to be optimistic about the future. Although Tsipras helped catalyze Greece’s recovery, Mitsotakis’s sweeping electoral mandate and impressive technocratic cabinet suggest that he is in a better position than his predecessor to build on the country’s positive momentum. Much remains to be done to reform the economy and bring back foreign investors, but Greece’s new leadership is poised to turn the page on a decade that most Greeks would prefer to forget.

GETTING BETTER ALL THE TIME

Greece’s economic crisis reached its nadir in 2015. That year, the poverty rate among pensioners surged to 45 percent (and the government nearly ran out of money to pay them) while youth unemployment reached 50 percent. Tsipras, then freshly elected, threatened to reject the austerity measures that, since 2010, heavily indebted Greek governments had accepted in exchange for emergency funding from the International Monetary Fund and European Central Bank. But he ultimately relented, accepting his creditors’ conditions in the summer of 2015 and paving the way for Greece to get back on its feet.Greece’s new leadership is poised to turn the page on a decade that most Greeks would prefer to forget.

Today, the cuts to government wages and other public spending have finally started to pay off. Greece is beginning to tackle its enormous public debt—its primary surplus, the difference between government income and spending, now hovers around three percent, up from negative nine percent in 2013. The Greek economy is expected to grow by two percent this year, one of the highest rates in Europe. And unemployment, which reached 25 percent in 2015, has fallen to 18 percent.

Investors have taken note. Major construction projects are now underway in the Athenian Riviera, the city’s hitherto neglected waterfront. In downtown Athens, Chinese visitors are snatching up cheap real estate under a special visa program that provides residence permits to foreign investors. In northern Greece, energy and infrastructure projects, including the construction of the Trans Adriatic Pipeline, a 4.5-billion-euro gas pipeline from Central Asia to western Europe, are creating jobs while enhancing Greece’s regional standing. Yields on ten-year government bonds are at record lows, indicating a return of market trust to the country, and the Athens Stock Exchange general index is up roughly 40 percent since the beginning of the year.

Tsipras deserves credit for planting the seeds of this economic recovery. The departing prime minister’s most important legacy, however, lies in foreign policy. Last year, Tsipras presided over the settlement of Greece’s 27-year naming dispute with its northern neighbor, which, as part of a deal with Athens, agreed to change its name from Macedonia to North Macedonia. The Prespa agreement, as the deal is known, paved the way for North Macedonia’s ascension to NATO. In so doing, it helped stabilize the Balkans and led Tsipras and his North Macedonian counterpart to be nominated for the Nobel Peace Prize. It also positioned Greece as a trusted interlocutor for the United States in the Balkans and the eastern Mediterranean.

But Tsipras’ diplomatic success came at a cost. “Macedonia” denotes both a modern region in northern Greece and the ancient homeland of Alexander the Great, a Greek national hero. Many Greek voters, including those on the conservative right and the extreme left, not only feel a sense of historical ownership over the name but fear future territorial encroachment by North Macedonia. These voters felt betrayed by the Prespa agreement, which they saw as a sign of weakness on the part of Tsipras. This sense of betrayal, combined with general frustration over the slow pace of economic recovery and the traumatic memory of Tsipras’ mishandling of creditor negotiations in the first six months of 2015, helped lose Syriza the election.

Mitsotakis, a U.S.-educated reformer, has already unveiled an ambitious program to digitize the government, attract foreign investment, and reform labor relations and education, among other priorities. In contrast to the previous government, his cabinet includes many technocrats with significant experience in the private sector and abroad. And unlike Syriza, which had to partner with a small right-wing party in order to form a government, New Democracy commands an absolute majority, giving it more freedom to pursue reforms. New Democracy also helped edge out the extreme right-wing group Golden Dawn, which failed to obtain parliamentary representation.

MITSOTAKIS’ TASK

It is now up to Mitsotakis to capitalize on these positive trends. His top priorities are to loosen up the country’s rigid bureaucracy and boost its economy. Greece remains one of the worst countries in Europe to do business, and its forbidding levels of taxation keep both investment and talent away. The first litmus test for the new government will be whether it is able to take on special interests, including entrenched oligarchs and unions, in order to liberalize the labor market, increase foreign investment, and fight corruption. Mitsotakis will also need to improve public infrastructure and reform Greece’s justice and educational systems.

Internationally, Mitsotakis needs to build on the Prespa agreement to further boost Greece’s global standing. Northern Greek businessmen are itching for better market access in the Balkans, and Athens has an opportunity to consolidate its reputation as force for stability in southern Europe. U.S. diplomats, for instance, are increasingly turning to Greece as an alternative to Turkey to ensure peace and stability in the eastern Mediterranean. The U.S. Senate is now considering a bill, the Eastern Mediterranean Security and Energy Partnership Act, that would enhance U.S. support for the trilateral partnership of Greece, Cyprus, and Israel around defense and energy cooperation.  Having graduated from its EU bailout program in 2018, Greece now has a chance to prove that it can solve, rather than just cause, problems on the international stage.

To do so, Mitsotakis will have to keep the nationalist elements of his party in check. In recent years, New Democracy has moved right in order to protect itself from far-right parties such as Golden Dawn and the pro-Russian Greek Solution. New Democracy has traditionally been skeptical of diversity, migration, and LGBT rights, and its fringe factions toy with nationalism, xenophobia, and racism. In the past, Mitsotakis has struggled to contain these fringe elements, but he is now showing signs of success. In a rebuke to the nationalist wing of his party, he has pledged to follow the Prespa agreement when in office, and he managed to keep extremist candidates off the New Democracy ballot in the May elections to the European Parliament.

TURNING OVER A NEW LEAF

Europe should also do its part to help Greece’s recovery. Berlin and Brussels should follow Washington’s lead and recognize that Athens is no longer a problem child. Ironically, for all the talk about the crisis in transatlantic relations, the Trump administration has engaged Greece more effectively than have the Europeans.

In fact, Greece should be showcased as an EU success story. With Brussels potentially headed for a showdown with Rome over the Italian budget this fall, Greece could offer a positive counterpoint: an EU member state that is improving its position on the continent by cooperating with Brussels on the eurozone and migration crises and, while doing so, has triumphed over populist and extremist political forces. Now, Brussels should lean on Athens to play a positive role in the western Balkans, where EU leaders have warned of growing Chinese and Russian influence. Oil and gas exploration off the shores of Greece could also provide opportunities to improve Europe’s energy independence.

All of these issues should be front and center at the next meeting between EU and Greek leaders. A change in leadership—both in Greece and at the European level—provides an opportunity for a fresh start. Ursula von der Leyen, Jean-Claude Juncker’s incoming replacement as president of the European Commission, should attempt to build positive ties with Mitsotakis. One way to start would be to make Athens one of her first stops upon assuming office.

Mitsotakis’ election is not only a positive sign for Greeks. It is cause for optimism about the EU as a whole, suggesting that sensible center-right forces can beat back populists of both the right and the left. Yet as encouraging as the election was, Greece cannot rebuild itself on its own. The country’s partners in Europe and across the West have, for the past decade, viewed Greece as a basket case. It is time for them to recognize the country’s progress and begin to create a new relationship.

https://www.foreignaffairs.com/articles/greece/2019-07-15/greeces-new-groove?utm_medium=newsletters&utm_source=fatoday&utm_content=20190715&utm_campaign=FA%20Today%20071519%20Greece%27s%20New%20Groove%2C%20Sudan%20After%20Bashir%2C%20Climate%20Change%20and%20Crisis&utm_term=FA%20Today%20-%20112017

«Ο μύθος και ο μεγαλισμός του Ερντογάν με την συγχορδία του Πούτιν»

0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου [email protected]  www.kalkis.eu

Άγκυρα και Μόσχα έχουν τον ίδιο ορίζοντα, καλώντας  σε αγώνα ενάντια στην «ηγεμονία του δολαρίου»

 
 

Αυτά τουλάχιστον, και αρκετά άλλα, αναφέρει, εμμέσως πλην σαφώς, η έγκυρη ανταποκρίτρια στην Κωνσταντινούπολη Marie Jégo του ηλεκτρονικού Le Monde στις 13-7-2019 στο άρθρο της με τίτλο : «Το στρατηγικό σημείο καμπής της Τουρκίας του Ερντογάν» (Le tournant stratégique de la Turquie d’Erdogan). Στο εν λόγω ρεπορτάζ, το οποίο συνοδεύεται και από την παραπάνω χαρακτηριστική φωτογραφία της 12ης Ιουλίου 2019 (την δημοσίευσαν το TURKISH DEFENCE MINISTERY PRESS  και το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων-AFP) που δείχνει την παράδοση των  S-400 , αναφέρει επί λέξει :  «Η δυσαρέσκεια προς τη Δύση είναι το κύριο τσιμεντάρισμα  του νέου Ρωσο-τουρκικού ειδυλλίου. Αρκεί να εξηγήσουμε την αλλαγή κατεύθυνσης που επιθυμεί ο Ερντογάν. Η Άγκυρα και η Μόσχα έχουν τον ίδιο ορίζοντα . Επικροτούν την «πολυμέρεια», καλώντας  στον αγώνα ενάντια στην «ηγεμονία του δολαρίου». Αντιτίθενται στις πνευματικές αναβιώσεις των αντίστοιχων λαών τους σε αυτό που αποκαλούν ως παρακμή του δυτικού πολιτισμού». «Η παράδοση των ρωσικών πυραύλων, ενάντια στις προειδοποιήσεις του ΝΑΤΟ, αποτελεί την κορύφωση μιας αλλαγής κατεύθυνσης που έγινε μετά την απόπειρα πραξικοπήματος το 2016 στην Τουρκία», που σήμερα εορτάζεται στη γειτονική χώρα.

Η πρώτη αποστολή των ρωσικών αντιαεροπορικών  πυραύλων S-400 αποτελεί αντικείμενο υπερηφάνειας για το τουρκικό υπουργείο Άμυνας που έδειξε τις σχετικές εικόνες, δίνοντάς της μεγάλη δημοσιότητα. Οι παραδόσεις μόλις ξεκίνησαν. Οι άλλοι πύραυλοι θα φτάσουν με πλοία κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, σύμφωνα με το πρακτορείο TASS.

Με την απόκτηση αυτών των πυραύλων, που είναι ασύμβατοι με το αμυντικό σύστημα του ΝΑΤΟ, η Άγκυρα απειλεί τη συνοχή της Συμμαχίας και εκτίθεται στις κυρώσεις του Κογκρέσου των ΗΠΑ. «Είχαμε δώσει στον Ερντογάν την διέξοδο, έκανε όμως σαφώς το λάθος», ανέφεραν σε κοινή δήλωσή τους οι αμερικάνοι γερουσιαστές Eliot Engel και Michael McFaul, Δημοκρατικός και Ρεπουμπλικάνος αντίστοιχα, στην Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής των Αντιπροσώπων. «Όταν ένας σύμμαχος του ΝΑΤΟ επιλέγει να συμμαχήσει με τη Ρωσία και τον Πούτιν, σε βάρος της Ατλαντικής Συμμαχίας και μιας στενότερης συνεργασίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες, αυτό είναι δύσκολο να γίνει κατανοητό», κατέληξαν οι γερουσιαστές.

Ανατολικός πυλώνας του ΝΑΤΟ από το 1952, η Τουρκία έσπειρε τη δυσφορία μεταξύ των συμμάχων της υπογράφοντας το 2017 σύμβαση ύψους 2,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων (2,2 δισεκατομμύρια ευρώ) με τη Ρωσία για την προμήθεια των εν λόγω αντιαεροπορικών πυραύλων που είναι ασύμβατοι  με τα συστήματα αεράμυνας της Συμμαχίας.

Δήλωση ανεξαρτησίας

Από την τουρκική πλευρά, η αγορά των  ρωσικών πυραύλων παρουσιάζεται ως δήλωση ανεξαρτησίας. «Μπορεί αυτή η προμήθεια να είναι ωφέλιμη για τη χώρα μας, την περιοχή μας και τον κόσμο», δήλωσε ο Ερντογάν στις 8 Ιουλίου, εμφανιζόμενος  ως παγκόσμιος ηγέτης, ικανός να αντέξει μεταξύ των ισχυρών. «Ο κόσμος είναι ευρύτερος από τα πέντε κράτη» (μεγαλισμός), συνηθίζει να λέει, παραπέμποντας στα μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Θέλοντας  να βάλει τη σφραγίδα του στην ιστορία, επέλεξε να αλλάξει τον άξονα ασφάλειας και εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας, πιστεύοντας ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν ήταν πλέον ο απαραίτητος εταίρος. Οδηγώντας τη χώρα του περισσότερο στην αγκαλιά της Ρωσίας, ο Ερντογάν θέλει να δείξει ότι δεν θα είναι ο ενδοτικός σύμμαχος των Δυτικών.(τσιπρισμό 1ου εξαμήνου του 2015 μας θυμίζει). Διασπά έτσι την παραδοσιακή γραμμή, αυτή της Τουρκίας που στράφηκε αποφασιστικά προς τη Δύση, το σύστημα ασφαλείας της, τις αξίες της και τις χρηματοπιστωτικές αγορές της.

Το τίμημα  που θα πληρώσει η Τουρκία θα είναι υψηλό ; ‘Η θα είναι κανένα χάδι, γιατί ο Τραμπ λειτουργεί ακόμα ως επιχειρηματίας που έχει εκεί προσωπικά συμφέροντα. Το ίδιο ερώτημα αφορά και την διαιρεμένη Ευρωπαϊκή Ένωση. Η πράξη θα μας το δείξει. Διαβάζουμε και ακούμε ότι  από το αμερικανικό Κογκρέσο και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή  έχει εκπονηθεί μια σειρά κυρώσεων, των οποίων οι επιπτώσεις, έστω και αν οι κυρώσεις είναι ελάχιστες, θα επιφέρουν ένα θανατηφόρο πλήγμα για την τουρκική οικονομία, που βρίσκεται ήδη σε κακή κατάσταση.

Ένα σημείο καμπής στη σχέση

Αδιαφορώντας για τις προειδοποιήσεις των ΗΠΑ, ο Ερντογάν επέλεξε να διαβεί τον Ρουβίκονα. Η επιλογή του είναι πολιτική πριν από όλα. Η αγορά των  S-400 δεν δικαιολογείται από την άποψη της ασφάλειας, καθώς αυτοί οι αντιαεροπορικοί πύραυλοι δεν έχουν ποτέ αποδείξει την αξία τους. Επιπλέον, για να είναι αποτελεσματική μια αεράμυνα,  πρέπει να είναι ενταγμένη και όχι αποκομμένη, όπως θα συμβεί στην Τουρκία με τους  S-400, αφενός, και τον  εξοπλισμό του ΝΑΤΟ (ειδικότερα τους αμερικανικούς Patriot) αφετέρου. Τέλος, το ερώτημα παραμένει μέχρι σήμερα για τις περιοχές στις οποίες θα εγκατασταθούν οι ρωσικοί πύραυλοι.

Η ημερομηνία παράδοσης,  3 μέρες πριν από τις εορταστικές εκδηλώσεις για την αποτυχία της προσπάθειας πραξικοπήματος στις 15 Ιουλίου 2016, δεν επελέγη τυχαία από τη ρωσική πλευρά. Θέλησε να υπενθυμίσει ότι ο  Πούτιν ήταν ο πρώτος που υποστήριξε τον πρόεδρο Ερντογάν, στην κορύφωση της απόπειρας πραξικοπήματος, σε αντίθεση με τους παραδοσιακούς συμμάχους της Τουρκίας, οι οποίοι επικρίνονται τακτικά από την Άγκυρα για έλλειψη ενσυναίσθησης. Αυτό το τηλεφώνημα μέτρησε για τον Ερντογάν, ο οποίος από τότε εκδηλώνει διαρκώς τη δυσφορία του για τους δυτικούς συμμάχους του. Το  αποτυχημένο πραξικόπημα σίγουρα σηματοδότησε μια καμπή στη σχέση τους.

Η αποτυχία της απόπειρας πραξικοπήματος, που τιμάται τη Δευτέρα 15 Ιουλίου, έγινε ο θεμέλιος  μύθος της «νέας Τουρκίας», απαλλαγμένης από το «λουρί», σύμφωνα με την έκφραση των υποστηρικτών του τουρκικού πολιτικού Ισλάμ, που η Δύση της πέρασε  στο λαιμό από την ίδρυση της Τουρκίας του Κεμάλ το 1923. Η Τουρκία του Ερντογάν είναι τελείως διαφορετική, σηκώνει κεφάλι. Έτσι, η νίκη ενάντια στην απόπειρα πραξικοπήματος συγκρίνεται με τον πόλεμο της ανεξαρτησίας (1919-1922) υπό την ηγεσία του «Ατατούρκ», ενάντια στις Δυτικές δυνάμεις που αποφάσισαν να μοιραστούν τα ερείπια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Αλλά να μη ξεχνιόμαστε. Μιλάμε για τη «δημοκρατία» τύπου Τουρκίας και Ρωσίας.  Ο στρατός, από τότε, παραμένει σε κατάσταση συνεχών εκκαθαρίσεων. «Περισσότεροι από 16.677 από τα μέλη του, από όλες τις κατηγορίες του, συμπεριλαμβανομένων, μεταξύ άλλων και των ανώτατων κλιμακίων, απολύθηκαν. Διοργανώνονται διοικητικές και δικαστικές κυρώσεις εναντίον 7.335 μελών των ενόπλων δυνάμεων. Δικαιολογούνται από την πάλη εναντίον του κινήματος του ιεροκήρυκα Fethullah Gülen, κατηγορούμενου για τη διοργάνωση της απόπειρας πραξικοπήματος. Μόλις την Τρίτη 9 Ιουλίου, το γραφείο του εισαγγελέα της Κωνσταντινούπολης εξέδωσε εντάλματα σύλληψης κατά 176 εν ενεργία στρατιωτικών, συμπεριλαμβανομένου κι ενός συνταγματάρχη», αναφέρει η Marie Jégo.

Το τραύμα αναζωπυρώνεται σήμερα από τη συντηρητική ελίτ του Ισλάμ στην εξουσία. Το γεγονός ότι τα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των Ηνωμένων Πολιτειών δεν έδειξαν την υποστήριξή τους στην Τουρκία κατά την εκδήλωση της απόπειρας πραξικοπήματος, εκτρέφει τη δυσαρέσκεια. Τα δυτικά κράτη περιγράφονται ως κακές δυνάμεις που έχουν μόνο ένα στόχο, να καταρρίψουν την Τουρκία. Αυτό το αφήγημα χρησιμεύει ως βάση για έναν εθνικό μύθο, αγαπητό στον Ερντογάν,  που φιλοδοξεί να διαμορφώσει μια νέα τουρκική ταυτότητα και να κάνει τη χώρα του μια παγκόσμια στρατιωτική δύναμη και τον ίδιο τον νέο ηγέτη του σουνιτικού μουσουλμανικού κόσμου.

Η σύγκληση της Άγκυρας και της Μόσχας έχουν τον ίδιο ορίζοντα γιατί έχουν ένα κοινό πρόβλημα. Το αδύναμο εθνικό τους νόμισμα, την λίρα και το ρούβλι αντίστοιχα. Εξ ου και καλούν  σε αγώνα ενάντια στην «ηγεμονία του δολαρίου». Αυτό τους το σοβαρότατο πρόβλημα δεν θα μπορέσουν να το επιλύσουν οι S 400 αλλά οι οικονομίες τους.

 

Με ρίσκο και… ένσημα

0
 ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ “Καθημερινή”

Η κυβέρνηση που ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας είναι διαφορετική σε σχέση με το τι είχαμε συνηθίσει μέχρι τώρα. Πολύ διαφορετική και αρκετά κοντά σε αυτό που αναζητούσε ένα σημαντικό κομμάτι του πληθυσμού. Είναι μια κυβέρνηση που, όπως φαίνεται, έχει μπει στο γήπεδο καλά προετοιμασμένη και με σχέδιο. Οχι μόνο σε σύγκριση με την εντελώς απροετοίμαστη κυβέρνηση που πήρε το τιμόνι την πιο κρίσιμη στιγμή το 2015, αλλά και με προηγούμενες που υποτίθεται ότι είχαν έμπειρα στελέχη. Γνωρίζουμε όλοι πως τα σχέδια αναιρούνται γιατί σημασία στην πολιτική έχουν τα γεγονότα που μπορούν σε μια στιγμή να ανατρέψουν τα πάντα.

Είναι επίσης η πρώτη φορά στην εποχή της κρίσης που τα προαπαιτούμενα και το επιχειρησιακό σχέδιο καθορίζονται από το Μαξίμου, όχι από την τρόικα. Τα κυβερνητικά στελέχη λειτουργούν με προϋπολογισμούς, χρονοδιαγράμματα και προθεσμίες. Πράγματα άγνωστα μέχρι τα μνημόνια, με μια μικρή παρένθεση την περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων. Και τα οποία ελπίζουμε ότι θα γίνουν κάποτε αυτονόητο και αναπόσπαστο κομμάτι του τρόπου διοίκησης της χώρας.

Ο κ. Μητσοτάκης έκανε όμως πράξη κάτι που ακουγόταν χρόνια ως αίτημα, όχι μόνο στα σαλόνια αλλά και στα καφενεία της χώρας. Επέλεξε για ορισμένες κρίσιμες θέσεις ικανά στελέχη από άλλους πολιτικούς χώρους. Και αυτό είναι πρωτόγνωρο, με εξαίρεση ίσως την τοποθέτηση του κ. Στουρνάρα στη θέση του υπουργού Οικονομικών. Ο στόχος ήταν να βρεθούν οι καλύτεροι, άσχετα από το πού ανήκαν. Γιατί και ο κ. Τσίπρας διόρισε προς το τέλος υπουργούς που ήταν πάλαι ποτέ ΠΑΣΟΚ ή ΑΝΕΛ, αλλά το κριτήριο ήταν αμιγώς πολιτικο-επικοινωνιακό.

Αισιόδοξο σημάδι είναι εξάλλου και η συμμετοχή στην κυβέρνηση ανθρώπων που προήλθαν απευθείας από τον ιδιωτικό τομέα. Προφανώς δεν επρόκειτο για μια εύκολη υπόθεση. Ο νυν πρωθυπουργός ζήτησε από πολλούς να αφήσουν τις δουλειές τους και να αναλάβουν κάποιο πόστο. Οι περισσότεροι αρνήθηκαν, για προφανείς λόγους. Το ότι βρέθηκαν αρκετοί που το έκαναν μόνο καλό μπορεί να φέρει. Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει αν οι συμπολίτες μας αυτοί θα αντέξουν ή θα λιώσουν στο καμίνι της πολιτικής. Χρειαζόμαστε όμως επειγόντως μια μαγιά ανθρώπων που έχουν κολλήσει ένσημα, έχουν νιώσει τον κίνδυνο της απόλυσης και καταλαβαίνουν από αγορά.

Οι κυνικοί και αθεράπευτα απαισιόδοξοι ανησυχούν, όπως λένε, γιατί βλέπουν στοιχεία «ΓΑΠισμού» στις εξαγγελίες περί ηλεκτρονικής παρακολούθησης του κυβερνητικού έργου και πλήρους ψηφιοποίησης του Δημοσίου. Χωρίς αμφιβολία το παλιό, φαύλο και παλαιοκομματικό DNA της κυβερνώσας παράταξης δεν θα υποχωρήσει εύκολα. Το «παλιό» θα δώσει τη μάχη του, θα ειρωνευτεί και θα λοιδορήσει κάθε καινοτόμο προσπάθεια. Ετσι έχει καταφέρει να κρατήσει τη χώρα στα μέτρα του. Συγκρούσεις θα υπάρξουν. Μπορεί εύκολα να φανταστεί κανείς τον τεχνοκράτη υπουργό ή υφυπουργό να φωνάζει σε έναν πολιτικό-υπουργό για κάποιο ανεκτέλεστο έργο και εκείνος να απαντάει: «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ; Εχω πάρει τόσες χιλιάδες σταυρούς…».

Αυτή η κυβέρνηση πρέπει όμως να πετύχει. Εχουμε μείνει πολύ πίσω ως χώρα τα τελευταία χρόνια. Μόνο με ρίσκο και άλματα μπορούμε να καλύψουμε τον χαμένο χρόνο.

“Καθημερινή”