Αρχική Blog Σελίδα 2639

Τα τέσσερα προβλήματα της Ελλάδας

Από
anixneuseis
-
0

του Αναστάσιου Λαυρέντζου.

Η νέα ελληνική κυβέρνηση παραλαμβάνει μια χώρα η οποία αντιμετωπίζει μια σειρά από σοβαρά προβλήματα: Έχει ήδη συμπληρώσει μια δεκαετία αφ’ ότου χρεοκόπησε, πληθυσμιακά έχει εισέλθει σε φάση συνεχούς δημογραφικής συρρίκνωσης, απέναντί της έχει μια όλο και πιο απειλητική Τουρκία και παράλληλα δέχεται ένα μεγάλο μέρος από τις μεταναστευτικές ροές που στο εξής θα καταφθάνουν στην Ευρώπη.

Δημογραφική κατάρρευση

Από τις παραπάνω διεργασίες, η σημαντικότερη είναι σίγουρα η εν εξελίξει δημογραφική κατάρρευση, διότι αυτή οδηγεί τον ελληνισμό στον βιολογικό του αφανισμό. Σχετικά, αρκεί να αναφερθεί ότι το 2019 θα είναι η ένατη συνεχόμενη χρονιά μείωσης του ελληνικού πληθυσμού εξ αιτίας της υστέρησης των γεννήσεων έναντι των θανάτων. Μέσα σε αυτά τα χρόνια έφυγαν επίσης στο εξωτερικό μισό εκατομμύριο νέοι Έλληνες. Δηλαδή στην πράξη η χώρα υπέστη έναν δημογραφικό ακρωτηριασμό και μια μείωση του παραγωγικού της δυναμικού που μόνο μια βαριά πολεμική ήττα θα μπορούσε να προκαλέσει. Ζητούμενο είναι σήμερα τα κόμματα να αντιληφθούν το μέγεθος και τη σοβαρότητα του προβλήματος, ώστε να εκπονήσουν και να εφαρμόσουν μια μακρόπνοη και πολυδιάστατη δημογραφική στρατηγική.

Οικονομική στασιμότητα

Στο οικονομικό πεδίο τα διαρθρωτικά προβλήματα που οδήγησαν στη χρεοκοπία, αλλά και οι μετέπειτα χειρισμοί, προκάλεσαν στην οικονομία μια βαριά καθίζηση που τελικά μονιμοποιήθηκε. Την κατάσταση αυτή επιβάρυνε σημαντικά η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, η οποία μέσω της περιβόητης «διαπραγμάτευσης» του 2015 επέφερε τεράστια ζημιά στην οικονομία. Επιπλέον υπέγραψε ένα 3ο βαρύτατο μνημόνιο, εκχώρησε τη δημόσια περιουσία για 99 χρόνια, οδήγησε τις τράπεζες σε νέα κεφαλαιοποίηση και δεσμεύτηκε για υπερβολικά δημοσιονομικά πλεονάσματα έως το 2060. Σε «αντάλλαγμα» πήρε μια ανεπαρκή διευθέτηση χρέους, η οποία δεν το καθιστά βιώσιμο, αλλά απλώς μεταθέτει το πρόβλημα στο μέλλον. Σε αυτό το πλαίσιο, υπό καθεστώς υποχρηματοδότησης και υπερφορολόγησης, οι επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά παλεύουν σήμερα να επιβιώσουν.

Με την αλλαγή κυβέρνησης αναμένεται ότι θα υπάρξει μια ανοδική αντίδραση της οικονομίας. Ωστόσο, θα ήταν λάθος να αναμένει κανείς ότι αυτή η αντίδραση μπορεί να έχει διάρκεια, χωρίς την εφαρμογή ενός στρατηγικού σχεδίου για την παραγωγική ανασύνταξη της χώρας. Ενός σχεδίου που θα αξιοποιεί τα πλεονεκτήματα της σε διάφορους τομείς (τουρισμός, ναυτιλία, ναυπηγοεπισκευαστική βιομηχανία, γεωγραφική θέση, παιδεία, νέες τεχνολογίες). Κυρίως όμως θα αξιοποιεί το σημαντικότερο περιουσιακό στοιχείο της χώρας που είναι το ανθρώπινο της δυναμικό.

Τουρκική αποθράσυνση

Σε αυτή τη φάση η προκλητικότητα της Τουρκίας απέναντι στην Ελλάδα εντείνεται. Αυτό είναι συνέπεια της διευρυνόμενης διαφοράς γεωπολιτικού δυναμικού μεταξύ των δύο χωρών και ειδικότερα της ανατροπής της μεταξύ τους στρατιωτικής ισορροπίας. Πράγματι, στην περίοδο των «παχιών αγελάδων» τα ελληνικά κόμματα απέφυγαν «πάση θυσία» τη δημιουργία μιας ισχυρής εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας, ενώ στην περίοδο των μνημονίων περιέκοψαν δραστικά τις αμυντικές δαπάνες. Η συνέπεια είναι η μη ανανέωση του αμυντικού υλικού και τελικά η σταδιακή υποβάθμιση της αποτρεπτικής ισχύος των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων. Την ίδια ώρα με ποσοστό εγχώριας παραγωγής που ξεπερνά το 50% η Τουρκία προχωρά σε φαραωνικούς εξοπλισμούς, διευρύνοντας την υπεροχή της στον κρίσιμο τομέα των αεροναυτικών δυνάμεων. Τα αποτελέσματα είναι ορατά: η Τουρκία κάνει έναν θαλάσσιο Αττίλα ΙΙΙ στην Κύπρο, με γεώτρηση εντός της ΑΟΖ της, και από την άλλη μεριά η Ελλάδα σιωπά ή αναμένει την αντίδραση της ΕΕ.

Η Ελλάδα πρέπει να πάψει ως άλλο Βυζάντιο να αναζητά την αντιμετώπιση της Τουρκίας από τη Δύση και να αναλάβει η ίδια το ιστορικό φορτίο της υπεράσπισης των δικαίων της. Αυτό σημαίνει οτι απαιτείται η διαμόρφωση μιας σθεναρής εθνικής πολιτικής και η δημιουργία των υλικών προϋποθέσεων ώστε η χώρα να καταστεί ικανή για κάτι τέτοιο. Βασικό βήμα προς αυτή την κατεύθυνση είναι η οικοδόμηση μιας σύγχρονης εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας, η οποία θα προσφέρει οφέλη τόσο στην άμυνα όσο και στην οικονομία. Εν τω μεταξύ το πρώτο και άμεσο μέτρο που πρέπει να ληφθεί είναι η αύξηση της στρατιωτικής θητείας.

Μεταναστευτική εισβολή

Τα τελευταία χρόνια η αύξηση των μεταναστευτικών ροών δημιούργησε μια ανερχόμενη «οικονομική δραστηριότητα»: δεκάδες χοτ-σποτ κατασκευάστηκαν στα νησιά του Αιγαίου και στην ενδοχώρα, εταιρείες σίτισης «προσφύγων-μεταναστών» ιδρύθηκαν, εκατοντάδες ΜΚΟ λειτουργούν ανεξέλεγκτα, άφθονα κονδύλια διατίθενται για προγράμματα επιδότησης ενοικίων, παροχής μετρητών σε «πρόσφυγες» κλπ.

Παράλληλα όμως με την οικονομική διάσταση υπάρχει και η πολιτική: η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ μέσα από τη διευκόλυνση εισόδου και εγκατάστασης στη χώρα εκατοντάδων χιλιάδων παράνομων μεταναστών, είχε ως απώτερο σκοπό να προσποριστεί ψηφοφόρους μέσω μαζικών «ελληνοποιήσεων». Έτσι όμως διευκόλυνε τον τουρκικό σχεδιασμό, ο οποίος μέσω των μεταναστευτικών ροών επιδιώκει να δημιουργήσει στην Ελλάδα ένα θρησκευτικό και πολιτικό προγεφύρωμα. Ένα προγεφύρωμα, το οποίο αργότερα η Τουρκία θα χρησιμοποιήσει για να επηρεάζει τις εσωτερικές εξελίξεις στην Ελλάδα και εν τέλει να την δορυφοροποιήσει γεωπολιτικά.

Στη βάση των παραπάνω διαπιστώσεων απαιτείται η εφαρμογή μιας πολιτικής, η οποία θα ελέγξει τις μεταναστευτικές ροές και θα αποκαταστήσει την εθνική κυριαρχία. Έτσι θα γίνουν σεβαστά τα δικαιώματα του ελληνικού λαού, θα ακυρωθούν οι σχεδιασμοί τρίτων χώρων και η Ελλάδα θα μπορέσει να ενσωματώσει εκείνους τους αλλοδαπούς που έχουν τις προϋποθέσεις και την πρόθεση να ενταχθούν στην ελληνική κοινωνία.

Ανυπαρξία εθνικού σχεδιασμού

Τα παραπάνω τέσσερα ζητήματα είναι υπαρξιακής σημασίας για την Ελλάδα. Δηλαδή, καθένα από αυτά μπορεί να απειλήσει την ύπαρξή της ή να μεταβάλει ριζικά τη φυσιογνωμία της. Κάθε σοβαρή χώρα που θα βρισκόταν εν όψει τέτοιων εξελίξεων, θα είχε διαμορφώσει μια εθνική στρατηγική για την αντιμετώπισή τους. Δυστυχώς, όμως αυτό δεν συμβαίνει.

Ο λόγος είναι ότι το πολιτικό σύστημα αδυνατεί να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων ή ότι αντιλαμβάνεται τον ρόλο του ως εξαιρετικά περιορισμένο στο πλαίσιο των διαφόρων σχέσεων εξάρτησης. Σε κάθε περίπτωση όμως, είναι σαφές ότι για να μπορέσει ο ελληνισμός να συνεχίσει να υπάρχει ως αυτοκυρίαρχο πολιτικό υποκείμενο, απαιτείται ένα νέο συλλογικό όραμα. Ένα συλλογικό όραμα πατριωτικού εκσυγχρονισμού που θα είναι πολύ πιο ρωμαλέο και ριζοσπαστικό από τα ευχολόγια και τις αποσπασματικές επιδιώξεις που κατά κανόνα συνθέτουν την πολιτική ατζέντα. Αυτό είναι το ζητούμενο και από τη νέα κυβέρνηση ΝΔ, η οποία καλείται να ανταποκριθεί σε αυτή την ιστορική απαίτηση.

 

Pushing Turkey Out of NATO Is a Terrible Idea

Από
anixneuseis
-
0
By

The purchase of a Russian missile defense is a severe blow to the alliance, but losing a key member would be worse.
Those were better days.
Those were better days.

Photographer: Michael Reynolds/Getty Images

The U.S. and other NATO partners have three legitimate objections to the Turkish purchase of the S-400. First and most obvious is the potential compromise of NATO security if the S-400 is integrated into the alliance’s broader air-defense systems. It is impossible to know what intelligence collection mechanisms or cyber backdoors are built into the Russian system. Second, the alliance is justly concerned about having the U.S.-produced F-35 fighter, a fifth-generation stealth aircraft, routinely operating under the surveillance of a Russian-built system. A detailed knowledge of how the S-400 “sees” the stealth built into the F-35 would be a huge intelligence coup for Moscow. Finally, it sends a bad geopolitical message when a key NATO member makes an arms purchase from an adversary who is constantly testing and challenging the alliance.

While President Trump has been somewhat ambivalent in his criticism of Turkey’s purchase – saying at one point that sanctions would be “unfair” – he halted sales of the F-35 to Turkey on Wednesday. The Pentagon is strongly in favor of kicking Turkey out of the F-35 program entirely, as both purchaser and supplier of parts. Congress is also incensed, and will likely call for sanctions based on the bipartisan Countering America’s Adversaries Through Sanctions Act of 2017. The Senate Armed Services Committee issued a bipartisan statement holding that it was a “troubling signal” of Turkey’s increasing “strategic alignment” with Russia. The lawmakers are spot on.

All of this occurs against a backdrop of further Turkish disagreements with the U.S. and the European Union. Turkey disagrees strongly with U.S. support for Kurdish fighters in northeastern Syria, who they say have links to Kurdish terrorist separatist groups operating in Turkey. It is also pushing forward with controversial seabed oil and gas exploration in the Eastern Mediterranean, alleging that it is authorized by the Turkish-aligned government of so-called Northern Cyprus – a nation not recognized by any other country. And finally, President Recep Tayyip Erdogan’s continuing oppression of the media, judiciary and opposition groups raises legitimate concerns about authoritarianism.

How serious is this rift? And what can be done to salvage the relationship?

Yet Turkey has long been a valuable operational member of the alliance – the Turkish forces under my command were highly professional and part of our efforts in Afghanistan, Libya and the Balkans, as well as against piracy on the high seas. Losing the nation with the second-largest army in the alliance would be a significant geopolitical mistake. It would also set a terrible precedent to see a nation feel it was driven out by sanctions. So the West needs to work toward an outcome that, at a minimum, keeps Turkey a functioning, contributing member of NATO.

A second key is to shift the debate away from its current context of a U.S.-Turkish dispute, and center the conversation in Brussels at NATO headquarters.  There are 29 nations in NATO, and a 30th member – North Macedonia – will probably enter later this year or early next. A united alliance voice is needed to help persuade Turkey that the S-400 purchase is a mistake, but not the end of Turkey’s participation in NATO. It is vital to bend the arc of Turkish behavior away from Russia without managing to break it entirely.

Third, NATO allies should be thinking more creatively about how to address the specific concerns about the system. For example, there may be technical solutions to “wall off” the S-400 from the rest of NATO’s air-defense system, which is operated out of Ramstein Air Base in Germany (where I spent many days analyzing not only the efficacy of the system but the high degree of integration). Or should NATO consider encouraging the Turks to keep the S-400s in mothballs, and then selling them another high-end air defense system, perhaps at a discounted rate, to meet their legitimate defense needs? Trump has offered Patriot missiles, and there are other good systems available that do not have the baggage of the Russian S-400. And in terms of selling Turkey F-35s, could it not be delayed (instead of canceled under sanctions) while NATO works out the problems?

Finally, it wouldn’t hurt to increase the level of engagement on other key fronts – from very senior exchanges of delegations to encouraging larger Turkish contributions in other NATO missions to personal conversations – for example, the Turkish minister of defense, former General Hulusi Akar, is a friend of mine, and is well known and respected in the Pentagon. More diplomatic and operational integration outside the relatively narrow ambit of air defense could be helpful.

Life is full of choices – for both individuals and nations. If Turkey chooses to go forward with the entire S-400 purchase, both sides in this dispute must work to create an acceptable outcome that doesn’t shatter alliance unity but also maintains the integrity of NATO air defenses and the stealth technology of the F-35.  It can be done, but it will take a lot of work and willingness to compromise.

This column does not necessarily reflect the opinion of the editorial board or Bloomberg LP and its owners.

To contact the author of this story:
James Stavridis at [email protected]

To contact the editor responsible for this story:
Tobin Harshaw at [email protected]

https://www.bloomberg.com/opinion/articles/2019-07-18/kicking-turkey-out-of-nato-would-be-a-gift-to-putin

Εισβολή στην Κύπρο – Όσο η Ελλάδα επιβραβεύει τους προδότες και τιμωρεί τους ήρωες…

Από
anixneuseis
-
0

  • Το Προεδρικό Μέγαρο της Κύπρου μετά το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974

Τις μέρες αυτές βιώνουμε και επαναφέρουμε στη μνήμη μας τα τραγικά γεγονότα της εισβολής στην Κύπρο το 1974, που αποτελεί την τελευταία εθνική τραγωδία. Όμως για να φθάσουμε στην 20ή Ιουλίου, τότε που άνοιξαν οι μπουκαπόρτες του Αττίλα στις ακτές της Κερύνειας, είχε προηγηθεί το προδοτικό πραξικόπημα και οι μεθοδεύσεις που οδήγησαν στην εξουδετέρωση μέσω διαταγών της Εθνικής Φρουράς, για να πατήσει σχεδόν ανεμπόδιστος ο Αττίλας τα ιερά χώματα της Κύπρου.

Από το βιβλίο Νικόλαος Κατούντας – Ο Λεωνίδας της Κερύνειας, που περιέχει μαρτυρίες συμμαχητών του για τον ηρωικό θάνατο του Αχαιού λοχαγού στις 22 Ιουλίου 1974, του οποίου είχα την τιμή να αναλάβω τη συγγραφή, παραθέτω υπό μορφή ημερολογίου ορισμένα γεγονότα που οδήγησαν στο προδοτικό πραξικόπημα:

Φεβρουάριος 1974
Λαμβάνεται σε πολιτικό επίπεδο η τελική απόφαση ανατροπής του Μακαρίου από τους Φαίδωνα Γκιζίκη (Πρόεδρο της Δημοκρατίας), Αδαμάντιο Ανδρουτσόπουλο (πρωθυπουργό), Γρηγόριο Μπονάνο (αρχηγό Ενόπλων Δυνάμεων), ταξίαρχο Δημήτριο Ιωαννίδη (ουσιαστικό αρχηγό της χούντας).

26 Ιουνίου 1974
Ο διευθυντής του 2ου Επιτελικού Γραφείου του ΓΕΕΦ Κώστας Μπούρλος επισκέπτεται την Αθήνα και μεταφέρει στην Κύπρο ειδικό κώδικα συνθηματικής επικοινωνίας με την Αθήνα.


Το εξώφυλλο του βιβλίου

30 Ιουνίου 1974
Οι Ιωαννίδης-Μπονάνος αποφασίζουν την ανατροπή του Μακαρίου ορίζοντας ως ημερομηνία του πραξικοπήματος την 15η Ιουλίου 1974.

1 Ιουλίου 1974
Την 1η Ιουλίου 1974 με εντολή του ΑΕΔ στρατηγού Γρ. Μπονάνου δίδεται φύλλο πορείας για να παρουσιαστούν στην Αθήνα ο ταξίαρχος Μιχαήλ Γεωργίτσης και ο ταξίαρχος Παύλος Παπαδάκης, ο οποίος μέχρι και τις αρχές Ιουνίου του 1974 υπηρετούσε στη θέση του Επιτελάρχη του ΓΕΕΦ. Η εντολή προς Γεωργίτση δόθηκε απευθείας στον ίδιο με παράκαμψη του ΓΕΕΦ και του αρχηγού του, αντιστράτηγου Γ. Ντενίση.

2 Ιουλίου 1974
Ο διοικητής Καταδρομών Κύπρου συνταγματάρχης Κομπόκης και ο ταξίαρχος Γεωργίτσης παρουσιάζονται για να συμμετάσχουν σε σύσκεψη στο γραφείο του τότε αρχηγού των Ενόπλων Δυνάμεων Γρ. Μπονάνου. Στη σύσκεψη αυτή ο Μπονάνος ενημέρωσε τους παρευρισκόμενους για την απόφαση ανατροπής του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου με στρατιωτικό πραξικόπημα, που, όπως τους είπε, ελήφθη από την κυβέρνηση και τη στρατιωτική ηγεσία. Παράλληλα καθόρισε ως χρόνο εκδήλωσης του πραξικοπήματος την 15η Ιουλίου 1974, ώρα 19:30, και όρισε τον Γεωργίτση αρχηγό και τον Κομπόκη υπαρχηγό.

Ο Μπονάνος τόνισε στους συμμετέχοντες στη σύσκεψη ότι δεν πρέπει να ανησυχούν, γιατί υπήρχαν διαβεβαιώσεις ότι δεν πρόκειται να επέμβει κανένας διότι «υπήρχε κάλυψη». Δεν προσδιοριζόταν μεν από ποιον είχε παρασχεθεί η κάλυψη, αλλά φαινόταν ότι ήταν από τις ΗΠΑ.

6 Ιουλίου 1974
Επιστρέφει στην Κύπρο ο Γεωργίτσης.

7 Ιουλίου 1974
Επιστρέφει στην Κύπρο ο Κομπόκης.

9 Ιουλίου 1974
Γεωργίτσης και Κομπόκης καλούν σε σύσκεψη επιτελείς και διοικητές μονάδων για τον καθορισμό των λεπτομερειών αναφορικά με την υλοποίηση του πραξικοπήματος. Στη σύσκεψη αυτήν μετά από συζήτηση κρίθηκε ομόφωνα ότι το πραξικόπημα δεν θα έπρεπε να πραγματοποιηθεί, για τους παρακάτω λόγους:

  • Πρώτον, υπήρχε κίνδυνος εσωτερικών ταραχών στην Κύπρο.
  • Δεύτερον, οι μονάδες ήταν ουσιαστικά διαλυμένες.
  • Τρίτον, η προετοιμασία ήταν ελλιπής.
  • Τέταρτον –και το κυριότερο–, υπήρχε κίνδυνος στρατιωτικής επέμβασης της Τουρκίας.

10 Ιουλίου 1974
Ο ταγματάρχης Κοντώσης, που υπηρετούσε στην Εθνική Φρουρά ως σύνδεσμος με το ΑΕΔ, μεταφέρει στην Αθήνα στους Ιωαννίδη και Μπονάνο τους φόβους και τους ενδοιασμούς που εκφράστηκαν στη σύσκεψη. Πλην όμως η απάντηση ήταν ότι οι ενδοιασμοί και τα αιτήματά τους για αναβολή του πραξικοπήματος απορρίπτονται. Είναι διαταγή του Αρχηγού Ενόπλων Δυνάμεων και της κυβέρνησης να προχωρήσουν στην εκτέλεση της απόφασης για την ανατροπή του Μακαρίου.

11 Ιουλίου 1974
Στις 11 Ιουλίου οι Γεωργίτσης και Κομπόκης, αφού ενημερώθηκαν από τον Κοντώση για την επιμονή των Ιωαννίδη-Μπονάνου να γίνει το πραξικόπημα, έδωσαν εντολές και οδηγίες στους επικεφαλής των μονάδων που προσδιόρισαν ότι θα λάβουν μέρος στις επιχειρήσεις για την κατάληψη των προεπιλεγμένων στόχων.

13 Ιουλίου 1974
Λευκωσία: Συνεργασία των Γεωργίτση, Κομπόκη, Παπαγιάννη (ΕΛΔΥΚ) και Γιαννακοδήμου, με σκοπό τον καθορισμό των τελευταίων λεπτομερειών του πραξικοπήματος.

15 Ιουλίου 1974
Ώρα 05:00
Ο αρχηγός του πραξικοπήματος ταξίαρχος Γεωργίτσης, ο οποίος αντικαθιστούσε τον αρχηγό του ΓΕΕΦ Ντενίση που απουσίαζε στην Αθήνα, είχε μεταβεί στο στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ για να συντονίσει την επιχείρηση. Το αρχηγείο για την εκτέλεση του πραξικοπήματος είχε εγκατασταθεί στον συγκεκριμένο χώρο για λόγους ασφάλειας, δεδομένου ότι το ΓΕΕΦ συστεγαζόταν με το Αρχηγείο της Αστυνομίας και γειτνίαζε με το στρατόπεδο του Εφεδρικού Σώματος, που ήταν υπό τον έλεγχο του Μακαρίου.

Στη σύσκεψη στην αίθουσα επιχειρήσεων της ΕΛΔΥΚ παρευρίσκονταν μεταξύ άλλων ο υποδιοικητής της ΕΛΔΥΚ αντισυνταγματάρχης Κωνσταντίνος Παπαγιάννης (ο διοικητής βρισκόταν στην Αθήνα για τη σύσκεψη «συσκότισης» που πραξικοπήματος) και ο συνταγματάρχης Σωτήριος Λιανάς, ο οποίος προοριζόταν να αναλάβει τη διοίκηση της ΙΙΙ ΑΤΔ.

Ώρα 05:30
Ανώτεροι αξιωματικοί της Εθνικής Φρουράς έχουν μεταβεί στο ΓΕΕΦ και συμμετέχουν σε σύσκεψη στην αίθουσα επιχειρήσεων. Στο ΓΕΕΦ βρίσκονται επίσης στρατιώτες που υπηρετούν στο 2ο ΕΓ, καθώς και οι οδηγοί των επιτελών.

Ώρα 08:17
Ο Γεωργίτσης με σήμα του προς το Γραφείο του Αρχηγού Ενόπλων Δυνάμεων (ΑΕΔ) και με χαρακτηρισμό Άκρως Απόρρητον (ΕΧ) και Αστραπιαίο ενημερώνει την Αθήνα για την έναρξη του πραξικοπήματος.

Ώρα 08:20
Άρματα μάχης, τεθωρακισμένα οχήματα και καταδρομείς εφορμούν εναντίον του Προεδρικού Μεγάρου αρχικά από την είσοδο και στη συνέχεια από την έξοδο που βρίσκεται στην ανατολική πλευρά επί της λεωφόρου Δημοσθένη Σεβέρη.

Ταυτόχρονα εκδηλώνονται και οι επιθέσεις εναντίον του Αρχηγείου Αστυνομίας, του στρατοπέδου του Εφεδρικού και του ΡΙΚ, καθώς και του διεθνούς αεροδρομίου Λευκωσίας…

Όλα τα παραπάνω είναι καταγεγραμμένα (εκτός από το βιβλίο «Νικόλαος Κατούντας – Ο Λεωνίδας της Κερύνειας») και στον Φάκελο της Κύπρου, που εξέδωσε σε τόμους η Βουλή των Αντιπροσώπων της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Ως αποτέλεσμα εκείνου του προδοτικού πραξικοπήματος χάθηκε η μισή Κύπρος, ενώ κατά την εκδήλωσή του σκοτώθηκαν 91 άτομα ενώ καταγράφηκαν 250 τραυματίες.

Όσο και αν φαίνεται παράξενο, κανείς από τους πρωταιτίους του πραξικοπήματος στην Κύπρο δεν δικάστηκε για το συγκεκριμένο έγκλημα. Και όχι μόνο αυτό, αλλά αντί να δικαστούν για την καταφανή προδοσία, οι πρωταγωνιστές αξιωματικοί του πραξικοπήματος επιβραβεύθηκαν μετά το 1974.

Σαν να υπήρχε ένα αόρατο χέρι που τους προστάτεψε και τους επιβράβευσε για τις πράξεις τους, που εξυπηρετούσαν στόχους ξένων δυνάμεων. Τώρα, το αν υπάρχει κάποια ομοιότητα με την επιβράβευση Μαυρωτά στη θέση του ΓΓ Αθλητισμού, ο οποίος παρά τις προειδοποιήσεις συμμετείχε στην επικύρωση της προδοτικής συμφωνίας των Πρεσπών, το αφήνω στην κρίση σας.

Κατά τα άλλα, καληνύχτα Ελλάδα.

http://www.pontos-news.gr/article/197044/eisvoli-stin-kypro-oso-i-ellada-epivraveyei-toys-prodotes-kai-timorei-toys-iroes

Pourquoi la maladie de Lyme n’est pas une « expérimentation secrète du Pentagone »

Από
pcuser
-
0

 Cette théorie du complot a été reprise par de nombreux médias. Un chercheur américain nous explique pourquoi elle est scientifiquement absurde

A New, Pro-Israel Government in Athens

Από
anixneuseis
-
0

By July 19, 2019

Kyriakos Mitsotakis, photo via European People’s Party Flickr CC

BESA Center Perspectives Paper No. 1,231, July 19, 2019

EXECUTIVE SUMMARY: The right-wing conservative New Democracy party’s accession to office in Greece will not weaken the country’s close ties with Israel and could even strengthen them, despite the presence in the government of a minister with an allegedly antisemitic past.

The June 30 Greek general elections brought about a dramatic change. Syriza, the radical-left party that had ruled the country for the past four years, was removed from office and replaced by the right-wing conservative New Democracy party. PM Aleksis Tsipras was replaced by Kyriakos Mitsotakis.

Over the past decade, ever since their country suffered a severe economic crisis, Greeks have followed this pattern: they fall for the promises made in election campaigns, are immediately disillusioned after the elections, and replace the government a few years later. The crisis began when the Socialist PM George Papandreou was in office. After a few years he was replaced by the right-wing leader Antonis Samaras. Three years after that (in 2015), Samaras was replaced by the left-wing Tsipras, and now the right-wing Mitsotakis has taken the helm.

Kyriakos Mitsotakis (51) comes from a major Greek political dynasty. His father, Konstantinos, was also a prime minister. His sister, Dora Bakoyannis, was foreign minister and mayor of Athens, and his nephew Kostas Bakoyannis – Dora’s son – is the current Athens mayor.

The election results were unequivocal: the conservatives got 39.85% of the vote and Syriza only 31.53%. Greece has a rather unusual law by which the winning party gets a bonus of 50 members of parliament (out of 300) so as to ensure governmental stability. Mitsotakis thus attained a solid majority in parliament – 158 seats to Tsipras’s 86. The rest of the seats were divided among several small parties. (The minimum voting age in Greece is 17.)

Mitsotakis did not need to form a coalition and was able to move swiftly. He was sworn in as PM the day after the elections, and a day after that, he had already presented his government, which includes many of his party’s senior figures and a number of technocrats.

The tasks facing the new PM are not simple. Over the past decade, the EU and the IMF have provided the Greeks with three rescue plans totaling almost 300 billion euros, but the economic crisis refuses to disappear. Unemployment remains very high and the economy is not recovering. Against this backdrop, with the elections decided, the public will now demand results. Mitsotakis has promised to lower taxes, create jobs, trim the huge public sector, and work in tandem with lenders to rehabilitate the economy. The burden of proof is now upon him.

As far as Israel is concerned, Greek-Israeli relations have been greatly upgraded since 2010 and are now at their peak despite the frequent changes of government in Athens. There is no doubt that these relations, which include significant security cooperation, will improve even more in the era of Mitsotakis, who also has a relevant family background.

It was his father who, as PM in 1990, raised ties with Israel to the ambassadorial level. The younger Mitsotakis visited Israel last year and publicly vowed to enhance relations even more if he were to be elected PM. He also met with PM Netanyahu and made similar statements. The new FM, Nikos Dendias, formerly defense minister and internal security minister, is likewise known as a great friend of Israel.

Another welcome development is that the neo-Nazi Yellow Dawn party, which had 18 members in the outgoing parliament, did not pass the minimum threshold (3%) and will be left without representation in parliament. The party is demanding a recount, but the chances of that happening are very small.

The new government does include one member with a problematic past: the minister of agricultural development and food, Makis Voridis.

When younger, Voridis was an activist in far-right student organizations in Athens and London. Subsequently he was involved in far-right parties and in 1994 established the Hellenic Front, a group that mainly acted against illegal immigrants. Later he joined LAOS and in 2007 was elected to parliament on its list. LAOS was a far-right party whose leaders included known antisemites such as Konstantinos Plevris, author of the book The Jews – The Whole Truth.

In 2012 Voridis was appointed minister of infrastructure and transportation, and a short time later he left LAOS and joined New Democracy, the new ruling party. He advanced rapidly in his new party and after two years was appointed minister of health. Jewish organizations and leftists protested the appointment to no avail. Now, as mentioned, he has again been appointed a minister. Voridis denies the antisemitism claims against him and defines himself as a “national liberal.”

It can reasonably be assumed that Voridis’s presence in the government will have a negligible effect, if any, on the close and intensifying relations between Greece and Israel.

View PDF

This is an edited version of an article that was published in Israel Hayom on July 11.

Ambassador Arye Mekel, a senior research associate at the Begin-Sadat Center for Strategic Studies, served as Israel’s envoy to Greece from 2010 to 2014. He was also deputy Israeli ambassador to the UN, diplomatic advisor to Prime Minister Shamir, consul general in New York and Atlanta, and spokesman and deputy director general of the Israel Ministry of Foreign Affairs.

«Η αυταπάτη της ηθικοποίησης της πολιτικής ζωής»

Από
anixneuseis
-
0

Του ΑλκηΚαλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]  www.kalkis.eu

Η περίπτωση των πολλαπλών εκτροχιασμών συνεργατών του Μακρόν που τον αμαυρώνουν και τον φθείρουν

Θα ήθελα να θυμίσω στους αναγνώστες μου ότι από τις στήλες των Ανιχνεύσεων έχω αναφερθεί, προ δυο ετών, τρεις φορές στο καυτό ζήτημα της «ηθικοποίησης της γαλλικής πολιτικής ζωής», όπως :

@ στις 09-07-2017 : http://www.anixneuseis.gr/?p=170927

@ στις 15-07-2017 : http://www.anixneuseis.gr/?p=171209

@ στις 3-08-2017 : http://www.anixneuseis.gr/?p=172314

Μάλιστα στο τελευταίο άρθρο μου είχα βάλει τον τολμηρό τίτλο :  «Η ανάκτηση της αξιοπιστίας της γαλλικής πολιτικής ζωής μάλλον θα είναι πολύ δύσκολη υπόθεση». Κι αυτή η πικρή αλήθεια αποδεικνύεται περίτρανα, μέχρι στιγμής τουλάχιστο, μέσα από την τελευταία υπόθεση (κι όχι μόνο) του υπουργού Νο 2 της κυβέρνησης του Μακρόν, του François de Rugy, ο οποίος αναγκάστηκε να παραιτηθεί κάτω από το ασήκωτο βάρος των δικών του ηθικών παρεκτροπών. Για περισσότερες λεπτομέρειες αυτής της υπόθεσης, βλέπε σχετικό άρθρο μου στις Ανιχνεύσεις στις 13-7-2019 :

http://www.anixneuseis.gr/%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CE%B4%CE%B5%CE%B9%CE%B3%CE%BC%CE%B1-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%82-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CF%86%CF%85%CE%B3%CE%AE%CE%BD-%CE%B7-%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%AF%CF%80%CF%84%CF%89%CF%83/?fbclid=IwAR0ttWjsfdRTdG07qS5w52vjG4QhCa9O91pA4mzRPteQIZjmKeCrhuJLzkw

Ποιες ήταν οι υποθέσεις που αμαύρωσαν το φανταχτερό προφίλ του Μακρόν μέσα στα 2,5 χρόνια της πενταετούς θητείας του ; Τις έχουν συνοψίσει περιεκτικά οι δημοσιογράφοι Maxime Vaudano και Jérémie Baruchο στον ηλεκτρονικό Le Monde σε σχετικό άρθρο τους στις 12 Ιουλίου 2019, με τίτλο : «Οι υποθέσεις που κλονίζουν την πενταετή θητεία του Μακρόν» (Les affaires qui ébranlent le quinquennat d’Emmanuel Macron).

Ο François de Rugy  : Οι κατηγορίες που τον βαρύνουν

Όταν ήταν Πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης, ο Υπουργός Οικολογίας διοργάνωσε μαζί με τη σύζυγό του τουλάχιστον εννέα «ανεπίσημα δείπνα» στην επίσημη κατοικία του εκάστοτε προέδρου που λέγεται  l’hôtel de Lassay. Το προσωπικό της Εθνοσυνέλευσης τέθηκε στην υπηρεσία του για αυτά τα βραδινά, καθώς και τα πιατικά και τα εκλεκτά εδέσματα από τις κουζίνες και το κελάρι της Εθνοσυνέλευσης. Επιπλέον, ο ιστόπος  του Mediapart (που έκανε τις αποκαλύχεις) αναφέρει επίσης την ανακαίνιση των διαμερισμάτων του ζευγαριού στο Υπουργείο Οικολογίας για αρκετές δεκάδες χιλιάδες ευρώ δημόσιου χρήματος, καθώς και την ευνοϊκή μίσθωση σύμφωνα με τον ευνοϊκό νόμο Scellier ενός διαμερίσματος στα προάστια της πόλης Νάντης. Τέλος, ο Mediapart αποκάλυψε ότι, ως βουλευτής, ο De Rugy είχε χρησιμοποιήσει το επίδομα εξόδων γραφείου του (IRFM) για να πληρώσει μέρος των συνδρομών του στο κόμμα του, την «Ευρώπη-Οικολογία–οι Πράσινοι». Ποσά που στη συνέχεια αφαιρέθηκαν από τους φόρους εισοδήματός του.

Ο Alexandre Benalla : Οι κατηγορίες που τον βαρύνουν

Ο Alexandre Benalla, υπεύθυνος ασφαλείας στο  προεδρικό μέγαρο Elysée, συνοδεύει την αστυνομία ως παρατηρητής  κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων της 1ης Μαΐου 2018 στο Παρίσι. Βιντεοσκοπείται, χωρίς να το ξέρει, στην πλατεία της  Contrescarpe, να βιαιοπραγεί σε δύο διαδηλωτές ενώ φορούσε κι ένα περιβραχιόνιο της αστυνομίας, χωρίς να είναι αρμοδιότητά του. Την επομένη αυτής της σκηνής, αναφέρθηκε ότι απολύθηκε από τον  Μακρόν. Θα κατηγορηθεί τέσσερις ημέρες μετά την αποκάλυψη της υπόθεσης από την εφημερίδα Le Monde, στις 18 Ιουλίου 2018. Έκτοτε, οι αποκαλύψεις έπεσαν βροχή επί αυτού  του αμφιλεγόμενου προσώπου που είχε την πλήρη εμπιστοσύνη του Προέδρου της Δημοκρατίας. Κατηγορείται, μεταξύ άλλων : ότι παραβίασε τον δικαστικό του έλεγχο, ότι είχε μη εξουσιοδοτημένη κατοχή όπλου κατηγορίας Β, ότι είχε ψευδομαρτυρήσει στην επιτροπή έρευνας της Γερουσίας, ότι υπέγραψε μια σύμβαση ασφαλείας με ένα κολλητό του Πούτιν, υπόπτου για διασυνδέσεις με τη μαφία της Μόσχας (Iskander Makhmudov), ότι απέκτησε και χρησιμοποίησε αδικαιολόγητα διπλωματικά διαβατήρια …

Ο Ismaël Emelien : Οι κατηγορίες που τον βαρύνουν

Όταν ξέσπασε η υπόθεση Benalla στις 18 Ιουλίου 2018, ο Ismaël Emelien, ειδικός σύμβουλος του Macron, φέρεται να κατέχει εικόνες από βιντεοσκόπηση της Place de la Contrescarpe κατά τις διαδηλώσεις της 1ης Μαΐου 2018. Στη συνέχεια, επιχειρεί να δημιουργήσει  ένα  «αντιπυρικό μέτωπο» στην υπόθεση που αγγίζει το μέγαρο του Elysée, μεταδίδοντας μέσω των κοινωνικών δικτύων τις βιντεοσκοπημένες εικόνες παρακολούθησης  καθώς και ένα μοντάζ αποσκοπώντας  να απαλλάξει τον υπεύθυνο προστασίας του Elysee.

Ο François Bayrou, η Sylvie Goulard και η Marielle de Sarnez : Οι κατηγορίες που τους βαρύνουν

Αυτοί οι τρεις πυλώνες του κεντρώου κόμματος του συνεργαζόμενου με τον Μακρόν MoDem,  υπουργοί της πρώτης κυβέρνησης του Edward Philippe, αναγκάστηκαν να παραιτηθούν μετά από ένα μήνα από την ανάληψη των καθηκόντων τους, αφού είχαν εμπλακεί σε μια παλιά υπόθεση. Είναι ύποπτοι ότι έχουν οργανώσει ή επωφεληθεί από ένα σύστημα εικονικών  κοινοβουλευτικών βοηθών στο Ευρωκοινοβούλιο, παρόμοιο με εκείνο που αφορά και τον Εθνικό Συναγερμό (πρώην Εθνικό Μέτωπο-FN).

Ο Alexis Kohler : Οι κατηγορίες που τον βαρύνουν

Αυτός ο στενός φίλος και συνεργάτης του Μακρόν εμπλέκεται από την άνοιξη του 2018 σε υποψίες σύγκρουσης συμφερόντων που χρονολογούνται από την εποχή που κατείχε διάφορες θέσεις στο υπουργείο οικονομικών-το Bercy – στην  Εταιρεία συμμετοχών του Κράτους, στη συνέχεια στο πολιτικό γραφείο του Pierre Moscovici και του Macron. Μετά την επίβλεψη της συμμετοχής του κράτους στο λιμάνι της Χάβρης και του ναυπηγείου Saint-Nazaire, ο Αλέξης Κόλερ εγκατέλειψε τη διοίκηση το 2016 για να καταλάβει την οικονομική διεύθυνση του πλοιοκτήτη MSC – ο οποίος συνυπήρχε με την  Rafaela Aponte, πρώτη ξαδέλφη της μητέρας του. Ο όμιλος είναι ο κύριος πελάτης των ναυπηγείων του Saint-Nazaire, του οποίου ήταν ένας από τους διοικούντες, ως εκπρόσωπος του κράτους.

Ο Richard Ferrand : Οι κατηγορίες που τον βαρύνουν

Προερχόμενος από  το Σοσιαλιστικό Κόμμα και όντας ένα από τα πρώτα μεγάλα στηρίγματα του Μακρόν, ο Richard Ferrand  πήρε για λίγο το Υπουργείο Εδαφικής Συνοχής στην αρχή της πενταετούς θητείας, πριν υποχρεωθεί να παραιτηθεί μετά από αποκαλύψεις της εφημερίδας Canard enchaîné  και της εφημερίδας Le Monde. Οι περισσότερες από τις υποψίες αφορούσαν  την εποχή που διοικούσε τις Δομές Αλληλεγγύης της περιοχής της Βρετάνης : κατηγορήθηκε ότι ευνόησε τις δύο συντρόφους του διαδοχικά από μια συναλλαγή επί ακινήτων και από αμφισβητούμενες συμβάσεις, αλλά και από το γεγονός ότι βρισκόταν σε κατάσταση σύγκρουσης συμφερόντων,  υπερασπιζόμενος  ως βουλευτής  μια πρόταση νόμου για τις  Δομές αυτές (mutuelles),  διατηρώντας παράλληλα μια θέση σε αυτή τη δομή. Επίσης, δεν είχε δηλώσει ορισμένους από τους κοινοβουλευτικούς βοηθούς του.

Η Françoise Nyssen : Οι κατηγορίες που την βαρύνουν

Η πρώην υπουργός πολιτισμού θεωρείται ύποπτη για παρατυπίες κατά τη διάρκεια εργασιών που έκανε στον εκδοτικό της οίκο Actes Sud στο Παρίσι και στην πόλη Αρλ , το 2011 και το 2012. Σύμφωνα με πληροφορίες, παρέλειψε να δηλώσει τα έργα στο δημαρχείο, στην Εφορία και στην πολεοδομία της Γαλλίας, παραβιάζοντας τους κανόνες του πολεοδομικού σχεδιασμού και εξοικονομώντας μέρος των φόρων ιδιοκτησίας.

Η Laura Flessel : Οι κατηγορίες που την βαρύνουν

Η πρώην υπουργός Αθλητισμού παρέλειψε να δηλώσει ποσά στην Εφορία σχετικά με μια εταιρεία που διαχειρίζεται τα δικαιώματα εικόνας της, Flessel & Co, την οποία κατέχει με τον σύζυγό της. Τα ποσά αυτά ανέρχονται σε αρκετές δεκάδες χιλιάδες ευρώ σε τρεις οικονομικές χρήσεις. Αυτά τα ποσά ελήφθησαν από τους λογαριασμούς της εταιρείας και καταβλήθηκαν παράνομα στους προσωπικούς λογαριασμούς του ζευγαριού.

Η Muriel Pénicaud : Οι κατηγορίες που την βαρύνουν.

Στα τέλη του 2015, ο φορέας  Business France, ένας δημόσιος οργανισμός βιομηχανικού και εμπορικού χαρακτήρα, στον οποίο  ήταν τότε γενική διευθύντρια η Muriel Pénicaud, υπέγραψε σύμβαση αξίας περίπου 400.000 ευρώ με την επιχείρηση Havas Paris για να διοργανώσει ένα βραδινό με τον  Macron, τότε υπουργό οικονομικών, στα πλαίσια ενός Σαλονιού  Τεχνολογικών Καινοτομιών στο Λας Βέγκας. Η σύμβαση υπογράφηκε χωρίς προηγούμενο ανοικτό διαγωνισμό  υποβολής προσφορών, ενώ ήταν υποχρεωτικός για την ανάθεση δημοσίων συμβάσεων, όταν πρόκειται για τέτοια μεγάλα ποσά.

Ο Benjamin Griveaux : Οι κατηγορίες που τον βαρύνουν

Ο περί ου ο λόγος, πρώην κυβερνητικός εκπρόσωπος, έλαβε πρόσφατα το χρίσμα υποψηφιότητας του κόμματος του Μακρόν για το Δήμο του Παρισιού στις επόμενες δημοτικές εκλογές του 2020. Κατηγορήθηκε πριν δυο μέρες ότι έβρισε χυδαία τους κομματικούς συν-υποψηφίους του κατά τη φάση της ακολουθηθείσας αμφιλεγόμενης προκριματικής ενδοκομματικής φάσης, μετά από αποκάλυψη του γαλλικού περιοδικού Point.  Συγκεκριμένα τους αποκάλεσε «ηλιθίους». Για τον έναν από αυτούς, τον Hugues Renson, φέρεται να είπε : «είναι π… γιος,  το ξέρουμε από την πρώτη μέρα». Για τον Mounir Mahjoubi, «Καλά … ουδέν σχόλιο». Για τον Cédric Villani, «Δεν έχει τις πλάτες να κάνει μια προεκλογική εκστρατεία αυτού του είδους. Θα κλατάρει!». Βέβαια, μόλις αποκαλύφθηκαν οι ύβρεις του που συνιστούν την αποθέωση της αλαζονείας της εξουσίας, τους ζήτησε συγνώμη και τους κάλεσε να συστρατευθούν στον κοινό δημοτικό αγώνα. Όμως οι υβρισθέντες δεν παρέστησαν χθες στην εναρκτήρια προεκλογική εκδήλωση που έκανε στο Παρίσι.

Όλες οι παραπάνω υποθέσεις δεν συνιστούν κατανάγκη ποινικές υποθέσεις που έχουν τελεσιδικήσει ενώπιον των αρμόδιων γαλλικών δικαστηρίων. Όμως έπληξαν καθοριστικά την δημοτικότητα του Μακρόν διότι οι Γάλλοι, όπως και κάθε Λαός, θέλουν άψογους τους πολιτικούς τους. Τους θέλουν νόμιμους αλλά και υποδειγματικούς.

Η υποδειγματικότατα της κυβέρνησης Μακρόν είναι ακόμα το μεγάλο ζητούμενο. Κι έχει διανύσει περίπου το ήμισυ της θητείας του. Και θέλει να κάνει την μεγάλη μεταρρύθμιση του μη βιώσιμου συνταξιοδοτικού συστήματος της Γαλλίας με τα 42 διαφορετικά καθεστώτα (!) των προνομιούχων Συντεχνιών.

Πώς θα επιτύχει όμως ο Μακρόν (ο πρόεδρος που θέλει να μαζέψει όλα τα ελλείμματα για να εξυγιάνει την γαλλική οικονομία), όταν η σημερινή ειδησεογραφία αναφέρει ότι ο προϋπολογισμός 2018 του προεδρικού μεγάρου έπεσε έξω κατά 3,8 εκατ. ευρώ, σύμφωνα με το γαλλικό Ελεγκτικό Συνέδριο ; Πού είναι λοιπόν η «Υποδειγματικότητα» (l’exemplarité) και η «ηθικοποίηση της πολιτικής ζωής» ;

Μήπως ήταν οι αυταπάτες του «νέου γαλλικού πολιτικού κόσμου» σε σχέση με τον «παλιό» ;

Που κι εμείς γνωρίσαμε στην πράξη για 4,5 χρόνια μέσα από το δήθεν «ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς»;

 

 

Τρικυμία στο Λευκό Οίκο για τον Ερντογάν: Ο κ. Τραμπ έχει χάσει τα αυγά και τα πασχάλια

Από
anixneuseis
-
0

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ Hellas Journal

Ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ και η Πρώτη Κυρία Μελάνια Τραμπ φιλοξένησαν στο Λευκό Οίκο αθλητές και αθλήτριες των Special Olympics. EPA, Olivier Douliery / POOL

JULY 19, 2019

Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, είναι φανερό πια από τις αντιδράσεις του, πως βρίσκεται εν μέσω τρικυμίας, που δημιούργησε ο ίδιος, υμνώντας τον αυταρχικό ηγέτη της Τουρκίας και υποσχόμενος ότι δεν θα επέβαλλε κυρώσεις στην κατοχική δύναμη εάν παραλάμβανε, όπως και έπραξε, το ρωσικό σύστημα S-400.

Η διστακτικότητα του να επιβάλει κυρώσεις στην Τουρκία αποδεικνύει ότι ο Ταγίπ Ερντογάν ορθώς τα έλεγε στην Οσάκα, αλλά και στην Άγκυρα, ότι δηλαδή ο κ. Τραμπ τον διαβεβαίωσε ότι δεν είχε πρόβλημα με την αγορά του ρωσικού υπερόπλου. Και εμείς τον βγάλαμε …τρελό τον Ερντογάν!

Η υπόσχεση αυτή παραβιάζει τους αμερικανικούς νόμους και ο κ. Τραμπ δεν έχει κανένα, μα κανένα δικαίωμα, να μην επιβάλει κυρώσεις στην Τουρκία. Χθες, όπως θα διαβάσετε σε άλλες στήλες (ΕΔΩ), τα έκανε σαλάτα. Αρχικά είπε ότι η κυβέρνησή του δεν εξετάζει προς το παρόν το ενδεχόμενο να επιβάλει κυρώσεις σε βάρος της Άγκυρας για την αγορά του ρωσικού αντιπυραυλικού συστήματος. ‘Ηταν σε πλήρη σύγχυση διότι κάτι τέτοιο προφανώς δεν συζητείται καν στο Λευκό Οίκο. Άλλο η επιθυμία του, άλλο η πραγματικότητα.

Οι κυρώσεις είναι αναπόφευκτες. Και αν επιχειρήσει να τις αναβάλει, θα δεχθεί την οργή του Κογκρέσου, ακόμα και φιλικών του βουλευτών και γερουσιαστών.

Στη συνέχεια ο Λευκός Οίκος έσπευσε να διευκρινίσει ότι άλλο εννοούσε ο Πρόεδρος της Αμερικής. Του υποβλήθηκε η ερώτηση αν θα επιβάλετε κυρώσεις στην Τουρκία. Και απάντησε ως εξής: «Εξετάζουμε το θέμα, το βλέπουμε, είναι πολύ δύσκολη η κατάσταση για πολλούς λόγους. Τα πράγματα θα μπορούσαν να είχαν γίνει καλύτερα από την προηγούμενη κυβέρνηση. Η προηγούμενη κυβέρνηση έκανε κάποια πολύ μεγάλα λάθη σε σχέση με την Τουρκία και ήταν πολύ άσχημο. Οπότε το βλέπουμε. Και βλέπουμε τι κάνουμε. Δεν έχουμε κάνει ανακοινώσεις ακόμα“.

Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι όλοι οι βασικοί του συνεργάτες, εκτός ίσως του γαμπρού του, υποστηρίζουν με πάθος τις κυρώσεις: ο σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας του Λευκού Οίκου, Τζον Μπόλτον, και οι υπουργοί Εξωτερικών, Άμυνας και Οικονομικών, οι κ. Μαικ Πομπέο, Μαρκ Έσπερ και Στίβεν Μνούτσιν.

Ο τελευταίος ετοίμασε τρία πακέτα κυρώσεων και τα άφησε πάνω στο γραφείο του Αμερικανού προέδρου, στο Όβαλ Όφις. Πρέπει να επιλέξει το ένα από τα τρία… Τα ψέματα τελείωσαν και το ξέρει. Δεν μπορεί, ως πρόεδρος της υπερδύναμης, να εναντιώνεται στα συμφέροντά της και να υποστηρίζει ένα ηγέτη, τον Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος προτίμησε να αγοράσει το ρωσικό σύστημα και όχι τους αμερικανικούς Patriot.

Και δεν είναι καν δικαιολογία αυτή που προτάσσει ότι ευθύνεται δήθεν ο Μπάρακ Ομπάμα. Ο πρώην πρόεδρος δεν έδωσε τους Patriot στην Τουρκία επειδή αρνήθηκε να της παραχωρήσει την αμερικανική τεχνολογία. Το ίδιο έκανε και η δική του κυβέρνηση, τον Δεκέμβριο.

Ο κ. Τραμπ βρίσκεται σε ένα κλουβί, διότι μπήκε μέσα και το κλείδωσε απ’ έξω. Υπάρχει τρόπος να βγει και να τιμήσει τα συμφέροντα της Αμερικής. Οι κυρώσεις είναι μονόδρομος και πρέπει να τον ακολουθήσει. Διαφορετικά θα μείνει στην ιστορία ως ο ηγέτης που εξυπηρέτησε τα συμφέροντα μίας άλλης χώρας, της Τουρκίας, και μέσω αυτής της Ρωσίας, που αποτελεί τον μεγαλύτερο εχθρό της Αμερικής.

Στην Ουάσιγκτον κυκλοφορούν πολλά και διάφορα για την ακατανόητη στάση του κ. Τραμπ, που δεν μπορούμε να τα πιστέψουμε. Διότι δεν μπορούμε να δεχθούμε ότι ένας πρόεδρος της Αμερικής σκέφτεται τα επιχειρηματικά και οικονομικά του συμφέροντα, αν υπάρχουν τέτοια, διότι αποδείξεις δεν έχουμε…

Πηγή: Τρικυμία στο Λευκό Οίκο για τον Ερντογάν: Ο κ. Τραμπ έχει χάσει τα αυγά και τα πασχάλια https://hellasjournal.com/2019/07/trikymia-sto-leyko-oiko-gia-ton-erntogan-o-k-tramp-echei-chasei-ta-ayga-kai-ta-paschalia/

Γιατί το Στενό του Ορμούζ εξακολουθεί να είναι το πιο σημαντικό στενό του κόσμου

Από
anixneuseis
-
0

Και γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να εγγυηθούν την ασφάλειά του
Allen James Fromherz  foreignaffairs,gr
18/07/2019
Περίληψη:

Καμία άλλη δύναμη εκτός των ΗΠΑ δεν μπορεί να κρατήσει το Στενό του Hormuz καθαρό από παρεμβολές και καμία άλλη δύναμη δεν έχει την δυνατότητα να σταματήσει το παιχνίδι από να πάει πάρα πολύ έξω από τα όρια είτε από τη μια είτε από την άλλη πλευρά. Χωρίς διαιτητή, τα παιχνίδια μπορούν γρήγορα να μετατραπούν σε πολέμους που κανείς δεν θέλει.

Ο ALLEN JAMES FROMHERZ είναι καθηγητής Ιστορίας και διευθυντής του Κέντρου Σπουδών Μέσης Ανατολής στο Πανεπιστήμιο της Γεωργίας. Είναι ο συγγραφέας του βιβλίου με τίτλο Qatar: A Modern History.

Το Στενό του Ορμούζ συνδέει την πλειοψηφία των ανθρώπων του κόσμου που ζουν κατά μήκος των ακτών της Ασίας και της Ανατολικής Αφρικής με την καρδιά της Μέσης Ανατολής. Πολύ πριν από την ανακάλυψη του πετρελαίου, ήταν η καρωτιδική αρτηρία του κόσμου. Κόψτε την παροχή αίματος σχεδόν οπουδήποτε αλλού και ο κόσμος θα προσαρμοστεί. Εδώ, όμως, μια διακοπή θα μπορούσε να είναι θανατηφόρα: Το 90% του πετρελαίου που εξάγεται από τον Κόλπο, περίπου το 20% της παγκόσμιας προσφοράς, περνάει από το Hormuz. Η ναυτιλία μέσω του στενού, που είναι μόλις πλάτους 21 ναυτικών μιλίων στο πιο στενό σημείο του, είναι συγκεντρωμένη και επικίνδυνη. Στο Musandam, τον θύλακα του Ομάν στη νότια πλευρά του στενού, μπορείτε να ακούτε το περσικό ραδιόφωνο από το Ιράν τόσο συχνά όσο και τα αραβικά. Κατά μήκος των βραχωδών ακτών, νησάκια και χερσόνησοι υψώνονται απότομα στον ουρανό. Η θερμότητα, η υγρασία και ένας καυτός άνεμος καθιστούν το κλίμα αφιλόξενο˙ πολλές οροσειρές και κοιλάδες κοντά στο Ορμούζ παραμένουν αραιά κατοικημένες.

18072019-1.jpg

Ένα σκάφος του ιρανικού ναυτικού αντιμετωπίζει πυρκαγιά σε δεξαμενόπλοιο μετά από επίθεση που υπέστη στον Κόλπο του Ομάν, τον Ιούνιο του 2019. REUTERS
————————————————————————

Αν και η Περσία προσπάθησε να το διεκδικήσει, καμιά ομάδα δεν έχει ποτέ ελέγξει το σύνολο του Στενού του Ορμούζ. Στο Μοσαντάμ, οι ορεσίβιες ομάδες Shihuh και οι ψαράδες Dhahoori έχουν ιστορικά διατηρήσει κάποια αυτονομία από τη Μουσκάτ. Στην βόρεια, περσική πλευρά, το Ιράν είναι τόσο ευάλωτο σε διαταραχές όπως είναι και πολλά από τα πλοία που διέρχονται από το στενό. Το Ιράν έχει εδράσει τον πετρελαϊκό τερματικό σταθμό του στο Νησί Larak, μέσα στο στενό, αφότου το Ιράκ επιτέθηκε στην προηγούμενη εγκατάστασή του στο νησί Kharg που είναι ακόμα πιο μέσα στον Κόλπο. Το Λάρακ, το Ορμούζ, το νησί Qeshm και οι ιρανικές ακτές του Περσικού Κόλπου κατοικούνται από ένα μείγμα Περσών και Σουνιτών αραβόφωνων που μετανάστευσαν εκεί από την Αραβική Χερσόνησο πριν από την χάραξη των διεθνών θαλάσσιων ορίων, και που διαφέρουν από τον πλειοψηφικό πληθυσμό στο Ιράν. Από καιρό σιγοβράζουν προβλήματα για το Ιράν στους λόφους. Οι Βαλουχίς κατοικούν στα κοντινά βουνά και οι Makran Jundallah (Στρατιώτες του Θεού), ένα αποσχιστικό κίνημα σουνιτών Βαλουχί, έχουν προκαλέσει θανατηφόρες επιθέσεις εναντίον του Ιράν, συμπεριλαμβανομένης της δολοφονίας 15 μελών του Σώματος της Ισλαμικής Επαναστατικής Φρουράς σε βομβιστική επίθεση το 2009. Η ποικιλομορφία στην ξηρά σκιάζεται μόνο από τον απέραντο αριθμό και την ποικιλία των πλοίων που διέρχονται από το στενό. Χωρίς μια ενιαία δύναμη ελέγχου, είναι προς το συμφέρον των Ηνωμένων Πολιτειών, ως η πρώτιστη ναυτική δύναμη στον κόσμο, να λειτουργήσει ως ο τελικός εγγυητής του εμπορίου μέσω του Hormuz.

Ιστορικά, αυτό σήμαινε την αποτροπή της υπερβολικής αιώρησης του εκκρεμούς προς τη μια ή την άλλη κατεύθυνση. Το 1987, οι Ηνωμένες Πολιτείες παρενέβησαν στον πόλεμο Ιράν-Ιράκ για να αποτρέψουν επιθέσεις κατά των κουβεϊτιανών πλοίων. Το 1988, οι Ηνωμένες Πολιτείες βύθισαν ιρανικά πολεμικά πλοία και περιπολικά σκάφη κατά την διάρκεια του επονομαζόμενου πολέμου των δεξαμενόπλοιων. Μόλις λίγα χρόνια αργότερα, οι Ηνωμένες Πολιτείες άρχισαν τον πρώτο πόλεμο του Κόλπου για να σταματήσουν το Ιράκ από το να κατακτήσει το Κουβέιτ. Το Ιράν διδάχθηκε από την ιστορία αυτή, συνειδητοποιώντας ότι η πιο αποτελεσματική στρατηγική, στην προσπάθειά του να κερδίσει μια καλύτερη διαπραγματευτική θέση και να τερματίσει τις αυστηρές κυρώσεις, δεν είναι η απόλυτη σύγκρουση αλλά τα τεχνάσματα. Έχει αρχίσει να στέλνει μικρά, ελαφρά σκάφη για να παρενοχλεί και να επιτίθεται σε τεράστια δεξαμενόπλοια και πλοία μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων.

Τα στοιχήματα στο στενό σήμερα είναι πολύ υψηλότερα από ό, τι στην δεκαετία του 1980 και του 1990, καθώς η αντιπαράθεση για τη ναυτιλία θα μπορούσε να οδηγήσει σε έναν πλήρη πόλεμο μεταξύ του Ιράν και των Ηνωμένων Πολιτειών, έναν [πόλεμο] που θα μπορούσε να γίνει μέχρι και πυρηνικός. Αντί να εξασφαλίσουν την ασφάλεια της περιοχής, ωστόσο, οι Ηνωμένες Πολιτείες επιδιώκουν βραχυπρόθεσμα οφέλη, πουλώντας όπλα σε εταίρους του Κόλπου και διαλέγοντας πλευρά σε γενικώς άκαρπες διαμάχες εντός του Κόλπου, οδηγώντας εταίρους όπως το Κατάρ προς το Ιράν και επιτρέποντας στους Σαουδάραβες να πάρουν πάρα πολλά ρίσκα, όπως με το να παρέμβουν στον εμφύλιο πόλεμο της Υεμένης.

Ένας λόγος για αυτόν τον αποσταθεροποιητικό οπορτουνισμό μπορεί να είναι η λανθασμένη υπόθεση των υπεύθυνων χάραξης της πολιτικής των ΗΠΑ ότι το Δόγμα Carter, σύμφωνα με το οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες δεσμεύθηκαν να χρησιμοποιήσουν στρατιωτική ισχύ για την προστασία των συμφερόντων τους στον Κόλπο, δεν έχει πλέον εφαρμογή. Καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες καταναλώνουν λιγότερο πετρέλαιο από τη Μέση Ανατολή, όπως λέει το επιχείρημα, μειώνεται επίσης η ανάγκη τους να διασφαλίσουν την ασφάλεια της περιοχής. Αυτό, ωστόσο, αποτυγχάνει να κατανοήσει τόσο την ιστορία όσο και τη γεωπολιτική. Οι Ηνωμένες Πολιτείες εξαρτώνται από την ασφάλεια του Κόλπου για περισσότερα [πράγματα] από το πετρέλαιο. Πρώτον, και το πιο σημαντικό, η αυξανόμενη πιθανότητα πυρηνικών συγκρούσεων, καθώς το Ιράν άρχισε γρήγορα να εμπλουτίζει το ουράνιο μετά την αποχώρηση των Ηνωμένων Πολιτειών από την πυρηνική συμφωνία, άλλαξε την δυναμική ασφάλειας στην περιοχή. Η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ενδιαφέρονται τώρα περισσότερο να αποκτήσουν πυρηνική τεχνολογία και να έχουν καλύτερη πρόσβαση σε αυτήν, και μέχρι κι οι Ηνωμένες Πολιτείες τούς έχουν παράσχει ευαίσθητα πυρηνικά υλικά και τεχνογνωσία. Η ασφάλεια του στενού έχει σημασία όχι μόνο λόγω του εμπορίου˙ μια σύγκρουση στο Ορμούζ θα μπορούσε να προκαλέσει μια καταιγίδα που θα μπορούσε να εξαπλωθεί γρήγορα πέρα από τον Κόλπο. Δεύτερον, το μέγεθος του εμπορίου που περνάει από το Hormuz έχει αυξηθεί ραγδαία με την άνοδο των πλουσίων πετρελαϊκών κρατών κατά μήκος του Κόλπου. Τέλος, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν επενδύσει βαριά σε ναυτικές βάσεις, στο Μπαχρέιν, στο Κατάρ και αλλού, οι οποίες είναι προσβάσιμες δια θαλάσσης μόνο μέσω του Hormuz. Το Στενό του Ορμούζ θα παραμείνει το πιο πολύτιμο και ευάλωτο εμπορικό και ναυτιλιακό στενό, ανεξάρτητα από το πόσο θα μειωθούν οι τιμές του πετρελαίου.

Είναι δύσκολο για πολλούς Αμερικανούς να αποδεχτούν την εμμονή της αμερικανικής δέσμευσης στην περιοχή. Δεδομένου του πόσες πολλές ζωές και πόσα πολλά χρήματα έχουν θυσιάσει οι Ηνωμένες Πολιτείες στη Μέση Ανατολή, πολλοί Αμερικανοί στην δεξιά και στην αριστερά θέλουν να εγκαταλείψουν εντελώς την περιοχή. Αλλά ανεξάρτητα από το πόσο πετρέλαιο εξορύσσουν οι Αμερικανοί και οι Καναδοί παραγωγοί, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα εξακολουθούν να βρίσκονται αγκιστρωμένες στην ασφάλεια του Κόλπου. Το παγκόσμιο σύστημα εμπορίου από το οποίο εξαρτάται η ευημερία των ΗΠΑ απλά δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς την ασφαλή διέλευση πλοίων μέσω των στενών του Hormuz και [χωρίς] την πρόληψη οποιασδήποτε περαιτέρω πυρηνικής κλιμάκωσης στην περιοχή.

Το Δόγμα Carter είναι, συνεπώς, ακόμη απαραίτητο, αλλά δεν είναι τέλειο. Αν και οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν τον ισχυρότερο στρατό στην περιοχή, συχνά δεν λαμβάνουν υπόψη τους την σύνθετη ανθρώπινη γεωγραφία του στενού. Σε αντίθεση με το Ηνωμένο Βασίλειο, το οποίο εξασφάλισε τις εμπορικές οδούς του Κόλπου από το 1820 έως το 1970, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν βαθιές σχέσεις με μη κρατικούς φορείς. Αυτό ισχύει και για τις δύο πλευρές του στενού. Στον νότο, το Ομάν, η «Ελβετία του Κόλπου», έχει λειτουργήσει ως ένας κρίσιμος μεσάζων μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών, της Σαουδικής Αραβίας και του Ιράν. Αλλά ο νυν σουλτάνος, Qaboos bin Said, είναι 78 ετών και δεν έχει σαφή διάδοχο. Οι Βρετανοί κρατούσαν έναν τηλεγραφικό σταθμό στο Musandam και η χερσόνησος εξακολουθεί να είναι πιθανώς μια θέση παρακολούθησης για το Ομάν, το οποίο πιθανώς το μοιράζεται με συμμάχους συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών. Η Ουάσιγκτον θα ήταν σοφό να κατανοήσει καλύτερα την σύνθετη πολιτική και κοινωνική δυναμική της χερσονήσου Musandam στην απίθανη περίπτωση που δεν υπάρχει ομαλή μετάβαση μετά τον θάνατο του σουλτάνου Qaboos. Είναι απίθανο, αλλά δυνατό, ότι πολλές φράξιες και ομάδες στο Ομάν και το Μουσαντάμ θα μπορούσαν να αρχίσουν να υποστηρίζουν κάποιο είδος αυτονομίας εάν η μετάβαση οδηγήσει σε αναταραχές. Η Ουάσινγκτον μπορεί να προετοιμαστεί για την εποχή μετά τον Qaboos προωθώντας και υποστηρίζοντας άλλους πιθανούς εταίρους για διαπραγμάτευση, όπως το Κουβέιτ, και συμφωνώντας περαιτέρω να υποστηρίξει τον διάδοχο του Qaboos εάν συμφωνήσει να συνεχίσει τις τρέχουσες πολιτικές του σουλτάνου σχετικά με τα στενά. Η σταθεροποιητική και σοφή ηγεσία του Qaboos δεν θα αντικατασταθεί εύκολα. Η Ουάσινγκτον δεν πρέπει να το θεωρήσει δεδομένο.

Όταν πρόκειται για την βόρεια, ιρανική πλευρά του Στενού, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να αναπτύξουν μια πιο ξεχωριστή κατανόηση των πολλών φατριών και ρηγμάτων που διαιρούν το Ιράν. Οι άκαμπτες πολιτικές των ΗΠΑ προς τον ιρανικό λαό ενδέχεται να οδηγήσουν εκείνους που αντιτίθενται στο καθεστώς [να στραφούν] προς την Τεχεράνη. Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις ξένων απειλών, όπως ο πόλεμος Ιράν-Ιράκ, που βοήθησαν στην εδραίωση της κυριαρχίας των Αγιατολάχ, όταν διάφοροι Ιρανοί ενώθηκαν ενάντια σε έναν εξωτερικό επιτιθέμενο. Η επίθεση στο Ιράν κατά μήκος της ακτής του Κόλπου ή στην στρατιωτική βάση του νησιού Larak και στον πετρελαϊκό τερματικό σταθμό όπου πολλοί πολίτες του Ομάν μετανάστευσαν στο παρελθόν, και όπου ένα μείγμα Αράβων και Περσών Ιρανών ζουν και εργάζονται, ενδέχεται να μετατρέψουν δυνητικούς αντιφρονούντες στις ακτές σε υποστηρικτές της Τεχεράνης.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν ενδιαφέρονται πολύ για να επαναλάβουν τον ρόλο της βρετανικής αυτοκρατορίας ή τα προτεκτοράτα που δημιούργησε με τις χώρες του Κόλπου ξεκινώντας το 1853 και τελειώνοντας στην δεκαετία του ’70. Αλλά έχουν κάθε συμφέρον να συνεχίσουν, μαζί με τους εταίρους τους, τον ρόλο του διαιτητή. Η τεταμένη ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών με το Ιράν σημαίνει ότι δεν θα δουν όλοι στην περιοχή την Ουάσινγκτον ως αμερόληπτο διαιτητή. Αλλά καμία άλλη δύναμη δεν μπορεί να κρατήσει το Στενό του Hormuz καθαρό από παρεμβολές και καμία άλλη δύναμη δεν έχει την δυνατότητα να σταματήσει το παιχνίδι από να πάει πάρα πολύ έξω από τα όρια είτε από τη μια είτε από την άλλη πλευρά. Χωρίς διαιτητή, τα παιχνίδια μπορούν γρήγορα να μετατραπούν σε πολέμους που κανείς δεν θέλει. Οι περισσότεροι παίκτες στον Κόλπο, από το Κατάρ ως την Σαουδική Αραβία και μέχρι το Ιράν, μοιράζονται την επιθυμία να αποφύγουν να χαθεί ο έλεγχος του παιχνιδιού. Παρά τις συντριπτικές κυρώσεις, το Ιράν γνωρίζει ότι δεν θα επωφεληθεί από έναν πόλεμο. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η Τεχεράνη έχει συχνά αρνηθεί έντονα την ευθύνη για τις πρόσφατες επιθέσεις στην Δυτική ναυτιλία στο στενό. Ωστόσο, το να αποφευχθεί η κλιμάκωση την τελευταία στιγμή, όπως έκανε ο πρόεδρος Donald Trump όταν ορθώς ανακάλεσε μια επίθεση εναντίον του Ιράν ως αντίδραση στην κατάρριψη ενός αμερικανικού μη επανδρωμένου αεροσκάφους, δεν αρκεί. Το Hormuz χρειάζεται έναν σταθερό εγγυητή ασφάλειας, ακόμα και έναν ατελή.

Copyright © 2019 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/2019-07-17/why-strait-hormuz-sti…

Μπορείτε να ακολουθείτε το «Foreign Affairs, The Hellenic Edition» στο TWITTER στην διεύθυνση www.twitter.com/foreigngr αλλά και στο FACEBOOK, στην διεύθυνση www.facebook.com/ForeignAffairs.gr και στο linkedin στην διεύθυνση https://www.linkedin.com/company/foreign-affairs-the-hellenic-edition

Τύρνοβο: Βαλκανική εξέγερση κατά των Τούρκων με πρωτεργάτη έναν Έλληνα

Από
pcuser
-
0

Παντελής Καρύκας

Η εξέγερση στο Τύρνοβο της Βουλγαρίας που ξέσπασε το 1598 ήταν μια διαβαλκανική προσπάθεια. Βασικός οργανωτής της ήταν ο επίσκοπος της πόλης Διονύσιος Ράλλης, ο Βούλγαρος βογιάρος Τεοντόρ Μπαλίνα από τη Νικόπολη, ο Κροάτης Πάβελ Ντόρτιτς από τη Ραγούζα (σημερινό Ντουμπρόβνικ), οι επίσκοποι Θεοφάνης, Ιερεμίας, Μεθόδιος και Σπυρίδων και οι Σέρβοι αδελφοί Σορκόσεβιτς.

Το 1595 ο ηγεμόνας της Βλαχίας Μιχαήλ Καντακουζηνός, ο «Γενναίος», είχε συντρίψει τους Τούρκους στην περίφημη μάχη στο Καλουγκαρένι γεμίζοντας ελπίδες όλους του υπόδουλους των Βαλκανίων. Κατόπιν κατάφερε να εξασφαλίσει την υποστήριξη του Αψβούργου αυτοκράτορα Ροδόλφου. Έτσι εισέβαλε στην τουρκοκρατούμενη Βουλγαρία και σημείωσε σημαντικές προόδους.

Παράλληλα Έλληνες και Βούλγαροι επαναστάτησαν και επιτέθηκαν στους Τούρκους στην Σόφια. Όμως οι Οθωμανοί εξαπέλυσαν εναντίον του τους Τατάρους και ο Μιχαήλ υποχρεώθηκε να υποχωρήσει και η επανάσταση κατεστάλη. Πάντως ο Ντόρτις ήρθε σε επαφή με τον Μιχαήλ με σκοπό να οργανωθεί η κάθοδός του στα νότια Βαλκάνια.

Στο πλαίσιο αυτό προετοιμάστηκε η εξέγερση με κέντρο το Τύρνοβο, παλαιά πρωτεύουσα της Βουλγαρίας. Οι Διονύσιος, Μπαλίνα και Ντόρτις είχαν επαφές και με τους Αψβούργους – συναντήθηκαν με τον αυτοκράτορα στην Πράγα – αλλά και τον ηγεμόνα της Τρανσυλβανίας Μπατόρι σε μια προσπάθεια συντονισμού μιας ευρύτερης συμμαχίας κατά των Τούρκων. Το 1597 στη Βιέννη καταρτίστηκαν και τα σχετικά σχέδια που όμως έμειναν σχέδια.

Το 1589 ο Μιχαήλ επανήλθε στη Βουλγαρία δίνοντας το σύνθημα της εξέγερσης. Ο επίσκοπος Διονύσιος προερχόταν από τις ιστορικές οικογένειες των Ράλληδων και των Παλαιολόγων και ήταν συγγενής των Καντακουζηνών και του Μιχαήλ του Γενναίου. Ο Διονύσιος είχε επαφές με τον Μιχαήλ, όπως μαρτυρούν σωζόμενες επιστολές, ζητώντας του βοήθεια προς απελευθέρωση από τους Τούρκους.

Σε μια από τις επιστολές ο Διονύσιος αναφέρει ότι ενήμερος για τις επαναστατικές κινήσεις ήταν και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Μελέτιος Πηγάς. Αλλού ανέφερε ότι με την εμφάνιση του στρατού του Μιχαήλ και του Αψβούργου αυτοκράτορα τα Βαλκάνια θα ξεσηκώνονταν και πως 200.000 άνδρες μπορούσαν να συγκεντρωθούν.

Υπ’ αυτές οι συνθήκες ξέσπασε η επανάσταση με κάποιον απόγονο βουλγαρικής βασιλικής δυναστείας – πιθανότατα τον Μπαλίνα – να ανακηρύσσεται βασιλιάς με την ονομασία Σισμάν Γ’. Οι επαναστάτες απελευθέρωσαν την πόλη και συγκέντρωσαν μια δύναμη 12.000 ανδρών. Η επανάσταση εξαπλώθηκε από το Τύρναβο μέχρι την Αχρίδα, την Σόφια και τη Νις της Σερβίας.

Ωστόσο οι Τούρκοι αντέδρασαν ταχύτατα και επιτέθηκαν με ισχυρές δυνάμεις κατά των επαναστατών. Αν και οι πληροφορίες είναι συγκεχυμένες η επανάσταση πνίγηκε στο αίμα καθώς ο Μιχαήλ δεν κατάφερε να προχωρήσει και να ενωθεί με τους επαναστάτες και υποχρεώθηκε να υποχωρήσει και να υπογράψει συνθήκη ειρήνης με τους Τούρκους (1599).

Η εξέγερση καταπνίγηκε με την συνήθη τουρκική θηριωδία και χιλιάδες χριστιανοί αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους για να σωθούν. Τουλάχιστον 50.000 άνθρωποι πέρασαν στη Βλαχία για να σωθούν και παρέμειναν εκεί. Τα κινήματα αυτά ενέπνευσαν έναν άλλον Έλληνα, τον επίσκοπο Διονύσιο, τον λεγόμενο από τους εχθρούς του «Σκυλόσοφο», ο οποίος οργάνωσε επανάσταση στη Θεσσαλία (1600) και κατόπιν στα Ιωάννινα (1611).

slpress.gr/istorimata/tyrnovo-valkaniki-exegersi-kata-ton-toyrkon-me-protergati-enan-ellina/

 

Secret US Nuke Locations In Europe Accidentally Dumped Online By NATO Committee

Από
pcuser
-
0

A NATO affiliate body called the Defense and Security Committee of the NATO Parliamentary Assembly published a draft report last April entitled, “A new era for nuclear deterrence? Modernization, arms control and allied nuclear forces,” specifically authored by a Canadian senator. In an egregious accidental leak, the document actually identified the locations of American nuclear weapons sites across Europe, which is considered highly classified information.

Though the leaked information was quickly deleted after it came to the attention of NATO officials, the Belgian newspaper De Morgen picked up on the mistake, after which its reporting went viral. The Belgian headline in De Morgen stated: “Finally in black and white: There are American nuclear weapons in Belgium.”

The document revealed secretive information related to the locations of some 150 US nuclear weapons at various bases, “specifically B61 gravity bombs.”

The report identified in a section titled, “NATO’s Nuclear Posture,” subsequently republished by De Morgen, the following classified information:

“These bombs are stored at six US and European bases — Kleine Brogel in Belgium, Büchel in Germany, Aviano and Ghedi-Torre in Italy, Volkel in The Netherlands, and Incirlik in Turkey.”

Flight test of a B61-12 guided nuclear bomb at the Nevada Test and Training Range. Image source: Screengrab of US Air Force Video.

The sanitized version of the final edition of the document was republished last week, with the nuclear weapons site information deleted.

Interestingly, Italy is estimated to maintain the largest stockpile of US nuclear bombs – somewhere between 60 and 70 – with Turkey and Germany also housing a large amount, which is worrisome in the case of Turkey given rising tensions over its Russian S-400 deal.

Such an extensive US nuclear arsenal on European soil is a remnant and continuation of the historic Cold War build-up, when Washington was locked in battle to deter Soviet expansion in Europe, which also allowed US allies to not have to pursue their own nukes.

Via Statista: “The B61 is a low to intermediate-yield strategic and tactical thermonuclear gravity bomb which deatures a two-stage radiation implosion design. It is capable of being deployed on a range of aircraft such as the F-15E, F-16 and Tornado. It can be released at speeds up to Mach 2 and dropped as low as 50 feet where it features a 31 second delay to allow the delivery aircraft to escape the blast radius.”

European newspapers this week ran shocking and alarming headlines over the revelation. Indeed it reveals a dangerous situation given the recent collapse of one crucial Cold War era treaty which kept warhead delivery systems and missiles out of Europe, the Intermediate-Range Nuclear Forces Treaty (INF).

According to a NATO official statement in The Washington Post, the document did not originate within NATO itself, but by the group’s parliamentary assembly, specifically from one of the alliance’s founding members, Canada. The NATO statement to the Post said, “We do not comment on the details of Nato’s nuclear posture.”

www.zerohedge.com/news/2019-07-17/us-nuclear-secret-sites-europe-accidentally-dumped-online-nato-committee

Στόχος Μητσοτάκη-Αναστασιάδη να είναι η οριοθέτηση ΑΟΖ Ελλάδας-Κύπρου στις 29 Ιουλίου

Από
anixneuseis
-
17

Του ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΑΡΥΩΤΗ

Πλοία του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού στο Αιγαίο. Φωτογραφία υπουργείο Άμυνας της Ελλάδας

Πρέπει να προλάβουμε, με κάθε δυνατό τρόπο, την ανακήρυξη και οριοθέτηση των ΑΟΖ ανάμεσα στην Τουρκία και την Λιβύη. Αυτή την στιγμή η καλύτερη ημερομηνία για μας είναι η 29η Ιουλίου 2019, όταν ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας Κυριάκος Μητσοτάκης θα επισκεφθεί την Κύπρο. Εκείνη την ημέρα οι δυο κυβερνήσεις της Ελλάδας και της Κύπρου πρέπει να αναγγείλουν ότι τα δυο κράτη οριοθέτησαν τις Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες τους, με βάση το Άρθρο 74 της UNCLOS του 1982, και αμέσως μετά να κατατεθούν στα Ηνωμένα Έθνη οι γεωγραφικές συντεταγμένες αυτής της οριοθέτησης.

Άρθρο 74 Οριοθέτηση της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης μεταξύ κρατών με έναντι ή προσκείμενες ακτές Η οριοθέτηση της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης μεταξύ κρατών με έναντι ή προσκείμενες ακτές πραγματοποιείται κατόπιν συμφωνίας με βάση το διεθνές δίκαιο όπως ορίζεται στο άρθρο 38 του καταστατικού του διεθνούς δικαστηρίου, με σκοπό την επίτευξη δίκαιης λύσης.

Ταυτόχρονα, την ίδια ημέρα στην Αθήνα, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος θα πρέπει να υπογράφει το Προεδρικό Διάταγμα ανακήρυξης της ελληνικής ΑΟΖ όπως έπραξε ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ρόναλντ Ρέιγκαν, στις 10 Μαρτίου 1983.

ΧΑΡΤΗΣ ΟΡΙΟΘΕΤΗΣΗΣ ΑΟΖ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΚΥΠΡΟΥ

Πρόσφατα, ο επιτελάρχης του τουρκικού ΓΕΝ Τζιχάτ Γιαϊτζί, εκπόνησε μια μελέτη στην οποία εξηγεί το σκεπτικό ανακήρυξης ΑΟΖ από την Τουρκία στην ανατολική Μεσόγειο και οριοθέτησης της με αυτή της Λιβύης. Έτσι, η Ελλάδα για να προλάβει την οριοθέτηση ανάμεσα στην Τουρκία και την Λιβύη πρέπει να προβεί άμεσα σε οριοθέτηση με την Κύπρο.

Η Τραγωδία της Λευκωσίας

Η κυβέρνηση της Λευκωσίας περιμένει για 15 χρόνια την κυβέρνηση των Αθηνών για να οριοθετήσουν την ΑΟΖ τους, αλλά η Ελλάδα δεν ανταποκρίθηκε, δέσμια του φοβικού συνδρόμου, που μας διακατέχει για πολλές δεκαετίες. Ο αείμνηστος Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Τάσσος Παπαδόπουλος ανακήρυξε ΑΟΖ το 2004 χωρίς να πτοηθεί από τις απειλές της Τουρκίας, η οποία περιορίστηκε σε ανακοίνωση ότι δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή ΑΟΖ.

Αντιθέτως, οι ΗΠΑ και η Ευρωπαϊκή Ένωση την αποδέχτηκαν.

Κύριε πρωθυπουργέ, μην αφήσετε το μαρτυρικό νησί να περιμένει άλλα 15 χρόνια. Βιαστείτε γιατί ο Ερντογάν παραμονεύει και έτσι και σας προλάβει θα τρέχετε και δεν θα φτάνετε. Αντιλαμβάνομαι ότι το βάρος της πρωθυπουργίας σας είναι τεράστιο αλλά ο Ρουβίκωνας, η ΔΕΗ, τα Εξάρχεια, ο ΕΝΦΙΑ μπορούν να περιμένουν λίγο.

Πιστέψτε με η ΑΟΖ είναι πολύ πιο σημαντική από όλα τα θέματα που αντιμετωπίζει σήμερα η ελληνική κοινωνία. Σήμερα, διαθέτετε στην κοινοβουλευτική σας ομάδα τον καθηγητή Άγγελο Συρίγο, τον κορυφαίο Έλληνα ειδικό στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Διαβάστε με προσοχή όσα έγραψε πρόσφατα, στην εφημερίδα Καθημερινή:

«Όλος ο κόσμος γνωρίζει με ακρίβεια τι διεκδικεί η Τουρκία στην περιοχή. Η Ελλάδα εξακολουθεί να μην έχει προσδιορίσει ποια θεωρεί ότι είναι τα ακριβή όρια της υφαλοκρηπίδας της στην Ανατολική Μεσόγειο. Απλώς διαμαρτύρεται στις τουρκικές ενέργειες…».

Πρέπει να δείξετε τόλμη και αποφασιστικότητα. Πρέπει να προλάβετε την Τουρκία που θέλει να μας κλέψει την θάλασσά μας, που έχει δοξάσει την χώρα από αρχαιοτάτων χρόνων. Εάν ο Ερντογάν μας αποκόψει από την Κύπρο, την Αίγυπτο και την Λιβύη θα βρεθούμε αντιμέτωποι σε μια μεγάλη εθνική τραγωδία.

Τα σχόλια που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν απαραίτητα τους συγγραφείς. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.

Επίσης ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΔΙΑ ΝΟΜΟΥ η αναδημοσίευση των σχολίων χωρίς τη γραπτή έγκριση της ιστοσελίδας.

Πηγή: Στόχος Μητσοτάκη-Αναστασιάδη να είναι η οριοθέτηση ΑΟΖ Ελλάδας-Κύπρου στις 29 Ιουλίου https://hellasjournal.com/2019/07/stochos-mitsotaki-anastasiadi-na-einai-i-oriothetisi-aoz-elladas-kyproy-stis-29-ioylioy/

Bloomberg: Η Τουρκία εγκατέλειψε τη Δύση. Στα τσακίδια.  

Από
anixneuseis
-
0

Δε …μασάει τα λόγια του το editorial του αμερικανικού, ειδησεογραφικού μέσου.
Στο editorial του το Bloomberg αναφέρεται στις πρόσφατες εξελίξεις στις σχέσεις της Τουρκίας με τη Δύση και επισημαίνει ότι για έναν όλο και περισσότερο αμφιλεγόμενο σύμμαχο δεν αξίζει πια κανείς να ρισκάρει. Υπό τον εύγλωττο τίτλο «Turkey has abandoned the West. Good Riddance» επισημαίνεται ότι τα τελευταία χρόνια, ο Τούρκος πρόεδρος έχει στραφεί κατά των ΗΠΑ, της Ευρώπης και του ΝΑΤΟ, με την αμερικανική εξωτερική πολιτική να επιδεικνύει ανοχή.
Οι βολές του Ερντογάν, που γίνονταν κυρίως για εσωτερική κατανάλωση, θεωρούνταν ένα μικρό μειονέκτημα, ασφαλώς όχι αρκετό για να εγκαταλείψει η Δύση την Τουρκία. Όμως, ήρθε η ώρα για την παραδοχή ενός μεγαλύτερου μειονεκτήματος: η Τουρκία, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, εγκατέλειψε τη Δύση. Πλέον οι ενέργειες του Ερντογάν συνάδουν με τη ρητορική του, με αποκορύφωμα την απόφασή του να αγοράσει τους ρωσικούς S-400. Ταυτόχρονα κλιμάκωσε την ένταση με την Ευρώπη αποστέλλοντας πλοία για εξόρυξη φυσικού αερίου σε χωρικά ύδατα για τα οποία εγείρει αξιώσεις η Κύπρος.
Σκόπιμες προκλήσεις από Άγκυρα
Το Bloomberg εκτιμά ότι πρόκειται για σκόπιμες προκλήσεις. Αν και η Τουρκία θα μπορούσε να είχε προτιμήσει αντίστοιχα νατοϊκά οπλικά συστήματα, έκρινε ότι τα συμφέροντά της σε θέματα ασφάλειας εξυπηρετούνται καλύτερα από μία συμμαχία με τη Ρωσία και ότι ο Τραμπ θα του επιτρέψει κάτι τέτοιο. Επίσης, θεωρεί ότι η Ευρώπη δεν θα επιδείξει πυγμή να επιβάλει κυρώσεις. Τώρα πρέπει να αντιμετωπίσει τις συνέπειες. Το δημοσίευμα αναφέρεται στις κυρώσεις που έλαβε η Ε.Ε. κατά της Τουρκίας, επισημαίνοντας ότι θα πρέπει να προχωρήσει σε αυστηρότερες εις βάρος των τουρκικών εταιρειών που εμπλέκονται στις γεωτρήσεις στην ανατολική Μεσόγειο.
Οι ΗΠΑ, από την πλευρά τους, πρέπει να προχωρήσουν περαιτέρω, πέραν του αποκλεισμού της Τουρκίας από το πρόγραμμα των F-35. Έχουν στη διάθεσή τους ευρύ φάσμα κυρώσεων, όπως πάγωμα των περιουσιακών στοιχείων υψηλών αξιωματούχων, διακοπή δανεισμού προς την Τουρκία και ολοκληρωτική αποκοπή της από το αμερικανικό οικονομικό σύστημα. Το Bloomberg καταλήγει: Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Ερντογάν έκανε την επιλογή του σε αυτή την αντιπαράθεση. Η Δύση πρέπει να πιστέψει τις δηλώσεις του και να προχωρήσει χωρίς αυτόν.
ΠΗΓΗ: lawandorder.gr
1...2,6382,6392,640...3,033Σελίδα 2,639 από 3,033