Ο κ. Τσίπρας δήλωσε ότι θα αλλάξει το κόμμα του και θα το προσαρμόσει, προφαώς, στα νέα δεδομένα αλλά  δεν νομίζω πως έχει τα χαρακτηριστικά του ανθρώπου (δεν λέω ηγέτη γιατί δεν είναι) που μπορεί να το κάνει.

Ο Τσίπρας εξέφρασε μια εποχή. Την εποχή της καρδιάς της κρίσης όταν, ήταν λογικό να καταλάβει τον κόσμο ένας μηδενισμός.

Αυτό εξέφρασε ο Τσίπρας, αλλά αυτή η εποχή παρέρχεται.

Η Ελλάδα γύρισε σελίδα.

Με πόνο και αίμα αλλά η σελίδα γύρισε.

Κάθε πολιτικό είδος αντιστοιχεί σε μια εποχή με έντονα χαρακτηριστικά.

Ο Τσώρτσιλ θεωρήθηκε ο πατέρας της νίκης στον Β!Π.Π. Αλλά στις εκλογές που έγιναν, μόλις ο πόλεμος τελείωσε, έχασε.

Ο Ανδρέας εξέφρασε την μεταπολιτευτική Ελλάδα.

Θέλουμε δεν θέλουμε, ο πολιτικός μηδενισμός βρήκε τον καλύτερο εκφραστή του στο πρόσωπο του Τσίπρα.

Ο Συριζα δύσκολα θα κρατήσει το ποσοστό που πήρε στις εκλογές.

Χρειάζεται να αρχίσει να διαμορφώνεται ένα νέο πολιτικό κόμμα.

Του ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΑΡΥΩΤΗ

Πλοία του τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού. Φωτογραφία ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΝΑΥΤΙΚΟ

Παρακολούθησα την τηλεοπτική παρουσίαση των προγραμματικών δηλώσεων της νέας ελληνικής κυβέρνησης, το Σάββατο 20 Ιουλίου 2019 και ένοιωσα μια πικρία όταν ο ικανός και ευπρεπής νέος πρωθυπουργός της πατρίδας μας ξέχασε, όταν ανέβηκε στο βήμα, ποιά ήταν η ημερομηνία στην οποία εκφωνούσε την παρθενική πρωθυπουργική ομιλία  του στην Βουλή των Ελλήνων, που προέκυψε από τις εκλογές της 7ης Ιουλίου.

Η 20η Ιουλίου 2019 σηματοδοτούσε την 45η επέτειο της εισβολής των Τούρκων στο μαρτυρικό νησί και ο Κυριάκος Μητσοτάκης ξέχασε να αναφερθεί σε αυτό το τραγικό γεγονός, που βασανίζει τον ελληνισμό για πάνω από τέσσερις δεκαετίες.

Πριν ανέβει στο βήμα ο Έλληνας πρωθυπουργός, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στο μήνυμά του, ανήμερα της επετείου της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, ανέφερε: «Ο γενναίος τουρκικός στρατός, που δεν θεωρεί την Κύπρο ως κάτι διαφορετικό από τη δική του πατρίδα, όταν είναι για τη ζωή ή την ασφάλεια των Τουρκοκυπρίων, δεν θα διστάσει να κάνει ξανά το ίδιο βήμα ξανά, που έκανε και πριν από 45 χρόνια, αν χρειαστεί. Να μην έχει κανείς αμφιβολία γι’ αυτό!»

Έτσι η απογοήτευση μεγάλωσε, όταν ο πρωθυπουργός αναφέρθηκε μόνο για δυο λεπτά στο πιο σημαντικό θέμα που απασχολεί σήμερα την Ελλάδα, που  δεν είναι άλλο από την  αυξανόμενη εχθρότητα της Τουρκίας προς την Ελλάδα και την Κύπρο. Συγκεκριμένα δήλωσε: «Σε ότι αφορά την γειτονική μας Τουρκία θα είμαι λιτός. Πυξίδα για τις σχέσεις μας παραμένει το διεθνές δίκαιο και η διάθεση φιλικής συνεργασίας χωρίς όμως ρητορικούς παροξυσμούς όπως, δυστυχώς, ακούσαμε και σήμερα και με ισχυρή εθνική αυτοπεποίθηση. Στο πλαίσιο αυτό δεν διστάζω να καλέσω τον Πρόεδρο Ερντογάν να επιχειρήσουμε μαζί ένα τολμηρό βήμα μπροστά. Είμαστε υποχρεωμένοι από την γεωγραφία να ζούμε μαζί. Η αχρείαστη ένταση, οι κούρσες εξοπλισμών στερούν και από τις δύο χώρες πολύτιμους πόρους που μπορούν να αξιοποιηθούν, τελικά, προς όφελος των πολιτών μας.»

Μέσα σε αυτή την σύντομη παρένθεση ξεχάστηκαν οι πρωτοφανείς, στις διεθνείς σχέσεις και στο διεθνές δίκαιο, παραβιάσεις της κυπριακής και ελληνικής ΑΟΖ απο την εξ Ανατολών γείτονα. Ο μόνος που μίλησε για ΑΟΖ ήταν ο Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας που δήλωσε: «Η τουρκική κυβέρνηση συνεχίζει ανεμπόδιστη γεωτρήσεις στην Κύπρο, στις συνεχείς παραβιάσεις στο Αιγαίο και αμφισβητεί ανοιχτά με τους χάρτες της γαλάζιας πατρίδας την ελληνική και κυπριακή ΑΟΖ.»

Στο τέλος τον λόγο έλαβαν και οι αρχηγοί των δυο ακραίων κομμάτων στη νέα Βουλή,  οι κύριοι Βελόπουλος και Βαρουφάκης. Ο Βελόπουλος, που για πάρα πολλά χρόνια θεωρεί τον εαυτό του έναν από τους μεγάλους και φανατικούς υποστηρικτές της ΑΟΖ,  τα έκανε μούσκεμα, όταν στην ομιλία του ανέφερε: «Ξέρετε τι περιλαμβάνει η Συμφωνία των Πρεσπών κύριε Μητσοτάκη; Περιλαμβάνει ως περίκλειστο κράτος την δυνατότητα των Σκοπίων να βγαίνουν από το Αιγαίο και να έχουν λιμενικό στον Θερμαϊκό κόλπο. Το περίκλειστο κράτος, που είναι ο κύριος Συρίγος; δικαιούται με βάση την ενδιάμεση συμφωνία, που υπέγραψε το ΠΑΣΟΚ στο παρελθόν, που είναι συνέχεια της σημερινής συμφωνίας να έχουν ναυτικό στον Θερμαϊκό κόλπο. Είναι το Άρθρο 5 κύριε Λοβέρδο. Τους επιτρέπει να έχουν ΑΟΖ κύριε Μητσοτάκη. Εγώ δεν θέλω να δω έξω από τον Λευκό Πύργο, στα 6 ν.μ. σκάφος των Σκοπίων του λιμενικού με τον ήλιο της Μακεδονίας πάνω στο σκάφος αυτό.»

Ο μεγάλος οπαδός της ΑΟΖ δεν διάβασε ποτέ το Δίκαιο της Θάλασσας και νόμισε ότι η Βουλή των Ελλήνων ήταν κάτι παρόμοιο με το ακροατήριο στις τηλεοπτικές εκπομπές του.

Ο άλλος ακραίος, ο γνωστός Γιάνης, είναι εχθρός της ΑΟΖ και κατακεραύνωσε τους συναδέλφους του με στόμφο: «Έδεσαν την χώρα στο άρμα των πολυεθνικών πετρελαίου και στο όραμα μιας Ελλάδας που θα διαπερνούν αγωγοί φυσικού αερίου στην Βόρεια Ελλάδα με την Ήπειρο σκαμμένη με fracking, το υπέδαφός της καταστραμμένο ώστε να πλουτίζουν κάποιοι ελάχιστοι ολιγάρχες. Μία Ελλάδα στην αγκαλιά του Νετανιάχου και τις αμερικανικές πολυεθνικές να νέμονται την ανατολική Μεσόγειο δίνοντας εξαιρετική ευκαιρία στον τουρκικό επεκτατισμό να πυροδοτεί εντάσεις στη Μεσόγειο.»

Κύριοι βουλευτές, Στην σημερινή Βουλή έτυχε η μοίρα να ασχοληθεί μεθοδικά και επειγόντως με την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ), αφού από το 1982 μέχρι σήμερα καμία προηγούμενη Βουλή δεν ασχολήθηκε σοβαρά με το θέμα. Θα ήταν, επομένως χρήσιμη μία «οδηγία προς ναυτιλλομένους» για τη σημασία της ΑΟΖ, που βρίσκεται στα χείλη, σχεδόν καθημερινά, όλων των Ελλήνων.

Ένα από τα πιο σημαντικά έργα της Διάσκεψης του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας ήταν η δημιουργία και κωδικοποίηση του θεσμού της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ). Έτσι δόθηκε ένα τέλος στην χαώδη κατάσταση που επικρατούσε μέχρι τότε στο Διεθνές Δίκαιο Αλιείας. Με βάση τα άρθρα 55, 56, 57 της νέας Σύμβασης του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), ως Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη ορίζεται η πέραν και παρακείμενη της αιγιαλίτιδας ζώνης περιοχή, το πλάτος της οποίας μπορεί να φθάσει τα 200 ν.μ. από τις γραμμές βάσης από τις οποίες μετράται το πλάτος της αιγιαλίτιδας ζώνης και εντός της οποίας το παράκτιο κράτος ασκεί κυριαρχικά δικαιώματα σε θέματα που έχουν σχέση με την εξερεύνηση, την εκμετάλλευση, την διατήρηση και διαχείριση των φυσικών πηγών ζώντων ή μη,  των υδάτων, του βυθού και υπεδάφους της θάλασσας, καθώς και κυριαρχικά δικαιώματα, που αναφέρονται στην εξερεύνηση και οικονομική εκμετάλλευση των ρευμάτων και των υπερκείμενων της θάλασσας ανέμων.

Εάν όλα τα παράκτια κράτη κάνουν χρήση των δικαιωμάτων τους για μια Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) 200 ν.μ., τότε η περιοχή των ωκεανών που θα ανήκει σ’ αυτά τα κράτη θα καλύπτει γύρω στα 37,7 εκατ. τετρ.  ν.μ. ή το 35,8% της παγκόσμιας θαλάσσιας επιφάνειας. Μέσα στην επικυριαρχία αυτών των ζωνών περιλαμβάνονται πάνω από το 90% της παγκόσμιας αλιείας, πάνω από το 87% του πετρελαίου και φυσικού αερίου και γύρω στο 10% των πολυμεταλλικών κονδύλων.

Επομένως, εύκολα μπορεί κάποιος να αντιληφθεί την  κρίσιμη σημασία που έχει η ΑΟΖ όχι μόνο για το Δίκαιο της Θάλασσας αλλά γενικότερα για την παγκόσμια οικονομία και τις διεθνείς οικονομικές σχέσεις.

Το άρθρο 56 της UNCLOS είναι εκείνο που περιγράφει τα δικαιώματα, τις αρμοδιότητες και τις υποχρεώσεις του παράκτιου κράτους μέσα στην ΑΟΖ. Σύμφωνα με αυτό, στην ΑΟΖ το παράκτιο κράτος έχει κυριαρχικά δικαιώματα για την έρευνα, την εκμετάλλευση, την διατήρηση και την διαχείριση των ζώντων ή μη πόρων του βυθού, του υπεδάφους και των υπερκείμενων υδάτων. Επίσης ασκεί κυριαρχικά δικαιώματα και σε άλλες οικονομικές δραστηριότητες, όπως είναι η παραγωγή ενέργειας από τα ύδατα, τα ρεύματα και τους ανέμους. Επιπλέον το παράκτιο κράτος έχει αποκλειστική αρμοδιότητα για: (α) την τοποθέτηση και χρήση τεχνητών νήσων και άλλων εγκαταστάσεων, (β) την διεξαγωγή θαλάσσιας επιστημονικής έρευνας και (γ) για την προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος από την ρύπανση.

Το άρθρο 56 αναφέρει επίσης ότι το παράκτιο κράτος έχει υποχρέωση να σέβεται τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των άλλων κρατών μέσα στην δική του ΑΟΖ πάντα βέβαια βάσει των όρων που προβλέπει η UNCLOS. Εδώ πρέπει να αναφέρουμε ότι άρθρο 56 δίνει “κυριαρχικά δικαιώματα” και όχι “κυριαρχία” στο παράκτιο κράτος σε σχέση με την ΑΟΖ. Έτσι η UNCLOS φροντίζει για τα συμφέροντα της παγκόσμιας κοινωνίας, αναγνωρίζοντας όχι μόνο ορισμένες υποχρεώσεις του παράκτιου κράτους στο οποίο ανήκει η ΑΟΖ αλλά και δικαιώματα των άλλων κρατών, όπως βέβαια συμβαίνει με διαφορετικό τρόπο και στην περίπτωση της αιγιαλίτιδας ζώνης.

Είναι ξεκάθαρο ότι στην UNCLOS έγινε μια προσπάθεια για την εξεύρεση ισορροπίας ανάμεσα στα παράκτια κράτη και στην παγκόσμια κοινωνία, για αρκετά θέματα. Μακροπρόθεσμα, με την τακτική και πρακτική των διαφόρων κρατών, θα φανεί κατά πόσον έχει διατηρηθεί αυτή η ισορροπία. Ανάμεσα στα θέματα που μπορούν να δημιουργήσουν προβλήματα είναι αυτά της αλιείας, των υδρογονανθράκων, της ναυτιλιακής έρευνας, της ναυσιπλοΐας και της προστασίας του περιβάλλοντος.

Τα τέσσερα βασικά στοιχεία – εξερεύνηση, εκμετάλλευση, διαχείριση και προστασία του περιβάλλοντος – περιλαμβάνονται όλα στα “κυριαρχικά δικαιώματα” στο άρθρο 56 της UNCLOS.

Η υποχρέωση του παράκτιου κράτους για την επιβολή μέτρων για την προστασία του περιβάλλοντος περιλαμβάνεται στο Μέρος ΧΙΙ της Σύμβασης. Το άρθρο 57 προβλέπει ότι η ΑΟΖ δεν μπορεί να υπερβαίνει τα 200 ναυτικά μίλια από τις γραμμές βάσης από τις οποίες μετράται το πλάτος της αιγιαλίτιδας ζώνης. Αυτό σημαίνει ότι το μέγιστο πλάτος της ΑΟΖ μπορεί να είναι 200 μίλια χωρίς αυτός ο αριθμός να είναι υποχρεωτικός για όλα τα παράκτια κράτη που δικαιούνται μιας ΑΟΖ.

Μέχρι τώρα όλα τα κράτη που έχουν ανακηρύξει ΑΟΖ έχουν επιλέξει τα 200 μίλια ως μέγιστο πλάτος,  από το οποίο πρέπει βέβαια να αφαιρεθεί το πλάτος της αιγιαλίτιδας ζώνης. Τα κέρδη που μπορούν να προκύψουν από μια ΑΟΖ, μπορεί να είναι τεράστια, εφόσον ένα πάρα πολύ μικρό κατοικήσιμο νησάκι βρίσκεται στρατηγικά τοποθετημένο σε απόσταση πέρα από 400 ν.μ. από οποιαδήποτε γειτονική χώρα.

Έτσι θα μπορεί να εξασφαλίσει μια αποκλειστική ζώνη για αλιεία και εκμετάλλευση του θαλάσσιου βυθού που θα ξεπερνάει τα 125.000 τετραγωνικά μίλια, δηλαδή μια έκταση μεγαλύτερη από την Γαλλία. Τέτοιου είδους περιπτώσεις παρουσιάζονται κυρίως στον Ειρηνικό Ωκεανό αλλά και στον Ατλαντικό.

Στον Νότιο Ειρηνικό υπάρχει ένα νησιωτικό κράτος, το Κιριμπάτι (πληθυσμός 60,000, που παλαιότερα είχε την ονομασία Νησιά του Γκίλμπερτ, που τώρα διαθέτει μια ΑΟΖ 770.000 τ.ν.μ. Η λέξη «αποκλειστική»πριν από “οικονομική ζώνη” δεν είναι απολύτως ακριβής, εφόσον για ορισμένα θέματα, όπως η αλιεία, η ζώνη δεν είναι εντελώς αποκλειστική.

Ο πρώτος Πρόεδρος της 2ης Επιτροπής Galino Pohl εισηγήθηκε την προσθήκη αυτής της λέξης κατά την διάρκεια της Διάσκεψης και ο όρος παρέμεινε μέχρι το τέλος. Η έννοια της αποκλειστικότητας συζητήθηκε αρκετές φορές στην Διάσκεψη, αλλά δεν υπήρξε γενική αποδοχή για το τι ακριβώς σημαίνει. Πάντως αναγνωρίζεται η προτεραιότητα που έχει το παράκτιο κράτος σε θέματα που εμπίπτουν στην οικονομική σφαίρα και που ανήκουν στα κυριαρχικά του δικαιώματα τα οποία μπορούν να αποκληθούν “οικονομική κυριαρχία”.

Το βασικό επιχείρημα στο οποίο μπορεί να βασιστεί κανείς για να αποδείξει ότι η ΑΟΖ ειναι sui generis, προκύπτει από μια ανάλυση των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων των κρατών σ’ αυτή τη ζώνη. Στην ΑΟΖ, ένα μόνο κράτος, το παράκτιο κράτος στο οποίο ανήκει η ζώνη έχει κυριαρχικά δικαιώματα για οικονομικούς σκοπούς και δικαιοδοσία για ορισμένες άλλες δραστηριότητες,  ενώ τα άλλα κράτη έχουν επίσης ορισμένα δικαιώματα και υποχρεώσεις μέσα στην ΑΟΖ. Έτσι από την μια μεριά η ΑΟΖ δεν μπορεί να ανήκει στην αιγιαλίτιδα ζώνη όχι μόνο γιατί η UNCLOS ξεκάθαρα αναφέρει ότι η ΑΟΖ αρχίζει μετά την αιγιαλίτιδα ζώνη αλλά και γιατί τα άλλα κράτη έχουν ορισμένα δικαιώματα στην ΑΟΖ που δεν θα μπορούσαν να έχουν εάν η ΑΟΖ ήταν μέρος της αιγιαλίτιδας ζώνης.

Επίσης η ΑΟΖ δεν μπορεί να ανήκει ούτε στην ανοικτή θάλασσα γιατί το νομικό καθεστώς της ανοικτής θάλασσας χαρακτηρίζεται από την συνολική επικράτηση της αρχής της ελευθερίας. Η ανοικτή θάλασσα είναι μια ζώνη στην οποία δεν υπάρχει “κυριαρχία”, δηλαδή είναι μια ζώνη κοινής χρήσης από όλα τα κράτη, κάτι βέβαια που δεν ισχύει για την ΑΟΖ.

Ένα εύλογο ερώτημα είναι γατί προτάθηκε και τελικά υιοθετήθηκε μια ΑΟΖ με πλάτος 200 ν.μ.  Δηλαδή, γιατί δεν προτιμήθηκε μια απόσταση 50 ν.μ. ή 100 ν.μ. ή 150 ν.μ. ή 500 ν.μ.; Η πιο αποδεκτή ερμηνεία είναι ότι όταν άρχισε η Διάσκεψη υπήρξαν ήδη ορισμένα κράτη που είχαν υιοθετήσει μια απόσταση 200 ν.μ. για την αιγιαλίτιδα ζώνη τους. Τα κράτη αυτά (της Λατινικής Αμερικής και μερικά της Αφρικής) δεν θα δέχονταν να περιορίσουν την κυριαρχία τους σε ένα πλάτος μικρότερο των 200 ν.μ. και πολύ σωστά πολλές αντιπροσωπείες σκέφθηκαν να προτείνουν τα 200 ν.μ. ως μια ΑΟΖ με την μεγαλύτερη πιθανότητα υιοθέτησης από την παγκόσμια κοινότητα. Επιπλέον, η έννοια της ΑΟΖ είχε γίνει κατανοητή σαν μια προστατευτική ζώνη, όπου το παράκτιο κράτος θα είχε ένα σοβαρό έλεγχο των ζώντων και μη πλουτοπαραγωγικών πηγών του.

Επίσης η απόσταση των 200 ν.μ. θα περιλάμβανε στις περισσότερες περιπτώσεις όλη την υφαλοκρηπίδα του παράκτιου κράτους που μέχρι τότε είχε ορισθεί ως μια απόσταση που το βάθος της θάλασσας φτάνει τα 200 μέτρα. Ουσιαστικά, η ΑΟΖ καλύπτει και την έννοια της υφαλοκρηπίδας, πρόβλεψη  που ενόχλησε ιδιαίτερα την Τουρκία.

Υπάρχουν μερικά γενικά μέτρα που όλα τα παράκτια κράτη πρέπει να λάβουν για μια σωστή και λογική διαχείριση.

Έτσι κάθε κράτος με ΑΟΖ πρέπει να πράξει τα ακόλουθα:

Να καθορίσει ποιές περιοχές του θαλάσσιου χώρου περιλαμβάνονται στην δική του ΑΟΖ.

Να επιχειρήσει, κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο, να εκτιμήσει τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της ΑΟΖ καθώς και τις οικολογικές ισορροπίες αυτής της ζώνης.

Να επιχειρήσει, κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο να εκτιμήσει τις διαφορετικές χρήσεις των πλουτοπαραγωγικών πηγών καθώς και την αλληλεπίδρασή τους στην ΑΟΖ.

Να επιχειρήσει την καθιέρωση στόχων και προτεραιοτήτων με μια πολιτική που θα προάγει αυτούς τους στόχους και θα ενσωματώσει αυτές τις προτεραιότητες.

Να επιχειρήσει να ρυθμίσει τις διάφορες δραστηριότητες που θα πραγματοποιηθούν στην ΑΟΖ, ώστε αυτές οι δραστηριότητες να προσαρμόζονται στις εθνικές επιλογές και δραστηριότητες.

Να καθιερώσει ένα θεσμικό μηχανισμό για την διαμόρφωση των αποφάσεων και την διαχείριση της ΑΟΖ.

Να προσδιορίζει αυτά τα προβλήματα ή τις ευκαιρίες που δεν μπορούν να επιλυθούν λόγω των περιορισμών που υφίστανται στην ΑΟΖ.

Να αναπτύξουν μια στρατηγική για να μπορέσουν να ξεπεράσουν τέτοιου είδους ατέλειες.

Οι χώρες που έλαβαν μέρος στην Διάσκεψη προσπάθησαν να δημιουργήσουν μία φόρμουλα που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την οριοθέτηση των διαφόρων θαλάσσιων ζωνών των παράκτιων κρατών. Δυστυχώς δεν τα κατάφεραν και τα άρθρα της UNCLOS απλώς απέφυγαν να λάβουν μια ξεκάθαρη θέση ανάμεσα στις δυο αντιμαχόμενες τάσεις, δηλαδή αυτής της “μέσης γραμμής” ή ίσης απόστασης (equidistance) και αυτής της επιείκειας (equity).

Έτσι βλέπουμε πολλές διαφορές να  έχουν επιλυθεί με την αρχή της ίσης απόστασης, αλλά και άλλες που έχουν επιλυθεί με την αρχή της επιείκειας. Ορισμένα κράτη πολλές φορές δέχονται και τις δύο αρχές ανάλογα με τα συμφέροντα που έχουν σε διαφορετικές θαλάσσιες  ζώνες. Έτσι οι ΗΠΑ υποστήριξαν την αρχή της επιείκειας στην διαφορά τους με τον Καναδά στον κόλπο του Maine, ενώ αντίθετα χρησιμοποίησαν την αρχή της ίσης απόστασης στην συμφωνία τους με το Μεξικό.

Αγαπητοί βουλευτές, Υπάρχουν τέσσερεις βασικές θέσεις που δεν αμφισβητεί κανείς σε σχέση με την ΑΟΖ. Καλό είναι να σας καθοδηγούν  στις κοινοβουλευτικές διαβουλεύσεις γι’ αυτό το σημαντικό για τα εθνικά μας συμφέροντα θέμα. :

Η ΑΟΖ αποτελεί πλέον, χωρίς καμία αμφιβολία, μέρος του εθιμικού διεθνούς δικαίου, αφότου η UNCLOS έχει τεθεί σε ισχύ.

Η ΑΟΖ, αντίθετα από την υφαλοκρηπίδα, δεν ανήκει στο παράκτιο κράτος ipso jure, αλλά πρέπει σαφώς να ανακηρυχθεί από το παράκτιο κράτος. Εάν δεν συμβεί κάτι τέτοιο, η ΑΟΖ απλώς δεν υφίσταται. Η θαλάσσια περιοχή (η επιφάνεια και τα υπερκείμενα ύδατα) που δεν θα ανακηρυχθεί ως ΑΟΖ, παραμένει νομικώς μέρος της ανοικτής θάλασσας. Το νομικό περιεχόμενο αυτού του νέου θεσμού του διεθνούς δικαίου, ορίζεται από το 5ο Μέρος της UNCLOS.

Τα παράκτια κράτη δεν μπορούν να υπερβαίνουν τους περιορισμούς που τους έχουν επιβληθεί σχετικά με τα δικαιώματά τους, τις δικαιοδοσίες τους και τις υποχρεώσεις τους. Έτσι “άλλα” κράτη έχουν δικαιώματα στην ΑΟΖ ενός παράκτιου κράτους και το παράκτιο κράτος δεν μπορεί να δημιουργήσει μια ΑΟΖ που υπερβαίνει τα 200 ν.μ. Κανένα κράτος ή ομάδα κρατών δεν έχει το δικαίωμα να ισχυρισθεί ότι κάποιο παράκτιο κράτος δεν μπορεί να ανακηρύξει την δική του ΑΟΖ. Αν και πότε ένα παράκτιο κράτος ανακηρύξει την ΑΟΖ του επαφίεται εντελώς στη δική του δικαιοδοσία.

Τα σχόλια που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν απαραίτητα τους συγγραφείς. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.

Πηγή: Η ΑΟΖ χάθηκε στη νέα Ελληνική Βουλή: Ένα μάθημα που πρέπει να μελετήσουυμε όλοι μας… https://hellasjournal.com/2019/07/i-aoz-sti-nea-elliniki-voyli/

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]   www.kalkis.eu

Αυτό αναφέρει στις 20-7-2019 σχετικό ρεπορτάζ του Γαλλικού Πρακτορείου Ειδήσεων (Agence France Presse-AFP) στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας Libération, δημοσιεύοντας μάλιστα και την ακόλουθη φωτογραφία που δείχνει Ρώσους διαδηλωτές (22.500 κατά την ειδικευμένη οργάνωση καταμέτρησης διαδηλωτών White Counter) να διαμαρτύρονται στο κέντρο της Μόσχας για τον αποκλεισμό υποψηφίων από τις επικείμενες τοπικές εκλογές στις 8 Σεπτεμβρίου 2019.

Κοντολογίς, οι διαδηλωτές στη Μόσχα απαίτησαν το περασμένο Σάββατο ελεύθερες και δίκαιες τοπικές εκλογές. Η αντιπολίτευση του Πούτιν διοργάνωσε αυτήν την  διαδήλωση, επειδή οι αρμόδιες εκλογικές ρωσικές αρχές απέρριψαν την εγγραφή υποψηφίων στους καταλόγους για την πιθανή εκλογή τους στο Τοπικό Συμβούλιο της πόλης της Μόσχας, στις προσεχείς εκλογές. Μεταξύ των συνθημάτων που ακούστηκαν, κατά την παραπάνω πηγή, ήταν : «Η Ρωσία θα είναι ελεύθερη!», «Ντροπή!», «Πρόκειται για την πόλη μας!». Στη διαδήλωση συμμετείχαν και οι Ρώσοι αξιωματούχοι της αντιπολίτευσης του Πούτιν, όπως ο  μπλόκερ ενάντια στη διαφθορά Alexeï Navalny, ο οποίος δήλωσε : «Αυτή ήταν  προφανώς η μεγαλύτερη αντιπολιτευτική διαδήλωση τα τελευταία χρόνια».

Οι διαδηλωτές, πλαισιωμένοι από την αστυνομία, σε μια πλατιά  λεωφόρο στο κέντρο της Μόσχας, κρατούσαν ρωσικές σημαίες και αφίσες που έγραφαν «όχι στον Πούτιν!» και «Έχω δικαίωμα ψήφου». Σε σχετική ομιλία του προς το πλήθος, ο Navalny, 43 ετών, κάλεσε τις αρμόδιες αρχές να εγγράψουν όλους τους υποψηφίους μέχρι το επόμενο Σάββατο 26-7-2019. Διαφορετικά, υποσχέθηκε μια νέα μεγάλη διαδήλωση  μπροστά από το δημαρχείο.

Η δικηγόρος Lioubov Sobol, 31 ετών, που αποκλείστηκε από τις εκλογές και συνεργάτιδα του Navalny, δήλωσε ότι ήταν πεπεισμένη για τη νίκη. «Δεν θα τα παρατήσουμε!», δήλωσε. Επίσης αποκλεισμένος από τις εν λόγω εκλογές είναι κι  ο αντιφρονών  Dmitri Goudkov  ο οποίος κατηγόρησε τις αρχές ότι κλέβουν τις ψήφους των ψηφοφόρων αλλά και το μέλλον τους. «Ζούμε σε μια κατεχόμενη χώρα εδώ και 20 χρόνια», δήλωσε ο πρώην βουλευτής.

Τι συνέβη στην πράξη ;

Μετά από μια διαδικασία ελέγχου υποψηφιοτήτων, η εκλογική Επιτροπή της Μόσχας απέκλεισε την Τετάρτη 57 υποψηφίους, συμπεριλαμβανομένων σχεδόν όλων των ανεξάρτητων αντιφρονούντων, για ελλείψεις τυπικής μορφής ή παρατυπίες, οι οποίοι τις καταγγέλλουν ως κατασκευασμένες.

Στις περιφερειακές και τοπικές εκλογές, οι Μοσχοβίτες καλούνται να ψηφίσουν στις 8 Σεπτεμβρίου για να ανανεώσουν την πενταετή θητεία των 45 βουλευτών του τοπικού κοινοβουλίου, για να επικυρώσουν τις αποφάσεις του δήμαρχου Sergueï Sobianine, πιστό στην εξουσία του Πούτιν. Σύμφωνα με το νόμο, οι ανεξάρτητοι υποψήφιοι κατόρθωσαν  να συγκεντρώσουν υπογραφές τουλάχιστον του 3% των δυνητικών ψηφοφόρων τους σε κάθε μία από τις 45 εκλογικές περιφέρειες της Μόσχας, δηλαδή περίπου 4.500 με 5.000 άτομα, για να είναι επιλέξιμες οι υποψηφιότητές τους. Όμως, οι υποψήφιοι της αντιπολίτευσης που εκπλήρωσαν αυτές τις απαιτήσεις εξοργίστηκαν από μια αδιαφανή διαδικασία ελέγχου που τους απέκλειε και ευνόησε τους φιλοκυβερνητικούς υποψηφίους.

Έχοντας στερηθεί της συμμετοχής σε πιο σημαντικές εκλογές, όπως οι προεδρικές εκλογές, η αντιπολίτευση κινητοποιήθηκε ενεργά για τις εκλογές αυτές στη Μόσχα, ελπίζοντας να έχει λόγο στη διαχείριση του τεράστιου προϋπολογισμού της ρωσικής πρωτεύουσας.

Σε ένα πλαίσιο συρρίκνωσης  των εισοδημάτων και της οικονομικής στασιμότητας της ρωσικής οικονομίας, η αντιπολίτευση θέλει να βασιστεί στην αυξανόμενη δυσαρέσκεια των Ρώσων. Τους τελευταίους μήνες, αρκετοί υποψήφιοι για την εξουσία έχουν αποδοκιμαστεί στις περιφερειακές εκλογές προς όφελος των κομμουνιστών και των εθνικιστών, ενώ το κυβερνών κόμμα, η Ενωμένη Ρωσία, καταγράφει τα χαμηλότερα αποτελέσματά του, εδώ και μια δεκαετία.

Κατά τον Ρώσο συνομιλητή μου στα αγγλικά, η πάμπλουτη σε φυσικούς και ανθρώπινους πόρους Ρωσία έχει καταντήσει τους Ρώσους κατηφείς και προβληματισμένους γιατί δεν τα βγάζουν πέρα και θεωρούν το μέλλον τους αβέβαιο. Ο Πούτιν μου λέει «δεν ενδιαφέρεται παρά μόνο για τους Ολιγάρχες φίλους του».

Κάθε ομοιότητα των δήθεν Δημοκρατιών του άξονα Ρωσίας, Τουρκίας και Ιράν, είναι κάθε άλλο παρά συμπτωματική.

Έχουν επίφαση εκλογικών διαδικασιών. Όποιος διαφωνεί με την εξουσία, ή ρίχνεται στις φυλακές ή αποκλείεται από τις εκλογές.

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου.

Η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν δικαιολογώντας την ισχνότατη πλειοψηφία με την οποία εξελέγη στην ηγεσία της Ευρωπαικής Επιτροπής (Κομισιόν) από το Ευρωκοινοβούλιο, ισχυρίστηκε ότι «μια πλειοψηφία δεν παύει να είναι πλειοψηφία στην πολιτική». Όμως δεν έχει σημασία το περιεχόμενο αυτής της πλειοψηφίας; Ποιοι έδωσαν τη δυνατότητα στην Άγκελα Μέρκελ να χειραγωγεί μέσω της εκλεχτής της το σημαντικότερο όργανο της ΕΕ; Διότι η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, επί έξη χρόνια υπουργός Άμυνας της Γερμανίας, ελέγχεται για οικονομικές ατασθαλίες αλλά και για λογοκλοπή στην εκπόνηση του διδακτορικού της ενώ η θητεία της στο υπουργείο αξιολογήθηκε ως εντελώς αποτυχημένη. Μπορεί με όσα της προσάπτουν Γερμανοί χριστιανοδημοκράτες και σοσιαλδημοκράτες να ηγηθεί της Κομισιόν ή μήπως επελέγη λόγω των αδυναμιών της ώστε να αποτελεί απλό φερέφωνο των γερμανικών συμφερόντων;

Το χειρότερο όμως είναι ότι εκλέχθηκε με την οριακή πλειοψηφία των εννέα εδρών στηριζόμενη σε ψήφους αντιευρωπαϊκών και ακροδεξιών ευρωβουλευτών.  Έγραφε συγκεκριμένα το ινστιτούτο ευρωπαϊκής πολιτικής Euro Intelligence για την εκλογή της: «Βρισκόμαστε στο σενάριο του τρόμου… Η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν εξελέγη με τη βοήθεια του πολωνικού PiS, του Φιντέζ του Βίκτορ Ορμπαν και των 5 Αστέρων του Μπεπε Γκρίλο. Αν οποιοδήποτε από τα τρία αυτά κόμματα είχε ψηφίσει όχι, δεν θα έφτανε στον στόχο των 374 ψήφων».

Όμως το ίδιο απαξιωτικό για την εκλογή της και τους πρωταγωνιστές του παρασκηνίου που προηγήθηκε, είναι το γεγονός ότι για να εκλεγεί παρακάμφθηκε ο νεοπαγής δημοκρατικός θεσμός Spitetzen – Kandidaten με βάση τον οποίο η εκλογή του προέδρου της Κομισιόν γίνεται μεταξύ των υποψηφίων προέδρων, όπως ο Μάνφρεντ Βέμπερ, ο Φρανς Τίτερμανς, ο Γκι Φερχόφσταντ, η Μαργκρέτε Βεστάγκερ, κ.α. στους οποίους δεν συμπεριλαμβάνονταν η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν;

Ήταν δηλαδή ένα πραξικόπημα. Μάλιστα ενώ στη διάρκεια της διαδικασίας εκλογής εμφανίστηκε ως επικρατέστερη επιλογή αυτή του σοσιαλιστή  Φρανς Τίτερμανς, α’ αντιπροέδρου της Κομισιόν μέχρι τότε, επιστρατεύθηκαν τα ανατολικά κράτη που διαφώνησαν με την εκλογή του διότι ήταν υπέρμαχος της προσφυγικής πολιτικής ενώ για την εκλογή της νέας προέδρου επιστρατεύθηκαν πάλι τα ανατολικά κράτη με την ψήφο τους, αποδεικνύοντας για ποιους λόγους έγινε η ένταξή τους στην ΕΕ με την διεύρυνση του 2004.

Δηλαδή για να μεθοδευτεί η εκλογή στο αξίωμα της προέδρου της συγκεκριμένης πολιτικού αξιοποιήθηκαν δύο φορές τα ανατολικά κράτη σε αντιφατικούς ρόλους, τη μια φορά ακυρώνοντας την εκλογή του Φρανς Τίτερμανς ανοίγοντας τον δρόμο στην Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και τη δεύτερη εκλέγοντάς την με την ψήφο τους.

Έτσι, ενώ η Γερμανία και άλλα ισχυρά κράτη της ΕΕ εκφράζουν με κάθε αφορμή τις δήθεν ανησυχίες τους για την άνοδο του ευρωσκεπτισμού, της ακροδεξιάς και της δύναμης των ναζιστικών μορφωμάτων στην Ευρώπη, όπως αποκάλυψε η εκλογή της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν δεν διστάζουν να επιστρατεύουν αυτές τις δυνάμεις για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους. Αυτό το συμπέρασμα αφορά βέβαια και τον πρόεδρο Μακρόν, τον αυτοπροβαλλόμενο ως μεταρρυθμιστή της Ευρωζώνης και της ΕΕ, ο οποίος στα πλαίσια της συναλλαγής του με την καγκελάριο για την τοποθέτηση της Κριστίν Λαγκάρντ επικεφαλής της ΕΚΤ αποδέχθηκε την εκλογή της ντερ Λάιεν στην Κομισιόν με ακροδεξιές και αντιευρωπαϊκές ψήφους. Εκείνο δηλαδή που απροκάλυπτα προωθείται στην ΕΕ είναι η κυριαρχία των δύο ισχυρότερων κρατών, η οποία προφανώς δεν μπορεί να επιτευχθεί με σεβασμό στις δημοκρατικές αρχές.

Όμως, δεν είναι η πρώτη φορά που η Γερμανία απέδειξε ότι η πολιτική της δεν έχει ηθικούς φραγμούς και όρια όταν πρόκειται να προωθήσει τα στενά της συμφέροντα.

Αδιάψευστο παράδειγμα η αξιοποίηση  της ουκρανικής κρίσης.. Η ανοχή της Γερμανίας τότε απέναντι στον ένοπλο φασιστικό «Δεξιό Τομέα» και το εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα «Σβόμποντα», που είχε ως σήμα παραλλαγή της σβάστικας, η συμμετοχή του τότε ΥΠΕΞ Γκίντο Βεστέβερλε στις διαδηλώσεις της πλατείας Μειντάν εναντίον της νόμιμης πολιτειακής εξουσίας(!), οι συναντήσεις της καγκελαρίου στο Βερολίνο με τους επίδοξους ανατροπείς της νόμιμης εξουσίας του Κιέβου, και εν τέλει η αποδοχή ενός πραξικοπηματικού καθεστώτος με έντονες φασιστικές αποχρώσεις μετά τη φυγάδευση του Γιαννουκόβιτς, είχαν θέσει εύλογα ερωτήματα: Μπορεί ένας πολιτικός, η καγκελάριος Μέρκελ δηλαδή, να διχάζεται σε τέτοιο βαθμό ώστε ενώ ποινικοποιεί τον φασισμό και το ναζισμό στη χώρα της, να τον χρησιμοποιεί ανενδοίαστα για την προώθηση των συμφερόντων της χωρίς να αποτελεί συστατικό στοιχείο της ιδεολογικής της  αντίληψης;

Μπορεί να εμφανίζεται ως δημοκράτης και να υιοθετεί φασιστικές πρακτικές, όπως συνέβη π.χ. στην Ουκρανία ή να συμμαχεί με ακροδεξιές δυνάμεις όπως συνέβη με την εκλογή της ντερ Λάιεν; Πόση υποκρισία εμπεριέχει η ανησυχία της καγκελαρίου για την άνοδο της ακροδεξιάς στην Ευρώπη όταν αξιοποιεί τις πλέον ακραίες εκφάνσεις της για την επίτευξη των επιδιώξεών της; Ποιο μπορεί λοιπόν να είναι το μέλλον της δημοκρατίας στα όρια μιας Γερμανικής Ευρώπης;

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

20-7-2019

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Χένρι Κίσιγκερ, που σχεδίασε το χουντικό πραξικόπημα εναντίον του Μακάριου και την τουρκική εισβολή. EPA, SHAWN THEW

JULY 22, 2019

Το Σάββατο συμπληρώθηκαν 45 χρόνια από την τουρκική εισβολή, που οδήγησε στην κατοχή του 40% περίπου του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας από την ισλαμική Τουρκία. Είχε προηγηθεί το προδοτικό πραξικόπημα εναντίον του Προέδρου της Κύπρου, του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, ο οποίος ήταν ένας ξεροκέφαλος παπάς, που πίστευε πως ήταν μεγάλος και τρανός και ηγείτο μίας χώρας μικρής, για την οποία ο ίδιος πίστευε πως ήταν ο ομφαλός της γης.

Απέναντί του είχε ένα σκληρό Αμερικανό διπλωμάτη, χωρίς το παραμικρό συναίσθημα για οποιονδήποτε, τον περίφημο Χένρι Κίσιγκερ.

Τα γεγονότα είναι γνωστά και δεν μπορεί κανείς να τα παραποιήσει. Προσπάθησαν πολλοί αλλά στο τέλος κατέληξαν στο ίδιο συμπέρασμα: ότι τον Ιούλιο του 1974, το έγκλημα ήταν διπλό: Το πραξικόπημα εκτελέστηκε από τους παρανοϊκούς δικτάτορες της Ελλάδας, που βεβαίως δεν αντιπροσώπευαν τον ελληνικό λαό, και την εισβολή πραγματοποίησαν οι Τούρκοι Αττίλες του σοσιαλιστή «ποιητή», Μπουλέντ Ετσεβίτ.

Το διπλό έγκλημα σχεδίασε η τότε Αμερική και αναφέρομαι στην τότε Αμερική διότι δεν μπορούμε να χρεώσουμε το πραξικόπημα και την εισβολή στους μετέπειτα κυβερνήτες της αμερικανικής υπερδύναμης. Όμως, οι επόμενοι ευθύνονται διότι βοήθησαν την Τουρκία να «νομιμοποιήσει» την κατοχή της Κύπρου. Και στήριξαν την ισλαμική χώρα για να επιβάλει τους όρους της στο νησί.

Τα κατεχόμενα είναι μία καθαρά τουρκική περιοχή, γεμάτη με τζαμιά και εποίκους, που ελέγχεται πλήρως από την Άγκυρα. Δεν υπάρχει η παραμικρή περίπτωση να επιχειρήσει καν ένας Τουρκοκύπριους πολιτικός να πολιτευθεί διαφορετικά από την Άγκυρα. Και η περίπτωση του κατοχικού ηγέτη Μουσταφά Ακιντζί είναι χαρακτηριστική.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ:Έγγραφα των ΗΠΑ: Πριν ακόμα από την εισβολή ο άθλιος Κίσιγκερ πρότεινε “διπλή ένωση”.

Λόγω του παρελθόντος του, που ήταν υποτίθεται φιλικό προς τους Ελληνοκύπριους, χρησιμοποιήθηκε για να εξυπηρετηθεί η κατοχική δύναμη.

Ο Πρόεδρος της Κύπρου Νίκος Αναστασιάδης, έχοντας απέναντί του τους Βρετανούς και τους Αμερικανούς, επιχείρησε να αλλάξει την ατζέντα κάνοντας στην ουσία «συμπρόεδρο» τον Ακιντζί. Ήταν μέγα το λάθος του και το πλήρωσε με εκείνη την προσωπική επίθεση του κατοχικού ηγέτη, στο Κραν Μοντανά της Ελβετίας. Πρόσβαλε τον κ. Αναστασιάδη και προσπάθησε να τον ρεζιλέψει ενώπιον και του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ, επειδή ο Κύπριος πρόεδρος θέλησε να κεράσει τους παρευρισκόμενους ένα ποτήρι ουίσκι στη διάρκεια δείπνου.

Η Κύπρος είναι θύμα εισβολής και κατοχής, χωρίς αμφιβολία. Ευθυνόμαστε εμείς που το ξεχάσαμε, ευθύνονται οι πολιτικοί της και οι εκάστοτε ελληνικές κυβερνήσεις που αποδέχθηκαν οδυνηρές παραχωρήσεις, νομίζοντας ότι με τον τρόπο αυτό θα εξημέρωναν το τουρκικό θηρίο. Οι υποχωρήσεις έμειναν και η Τουρκία, λογικό είναι, να πιέζει για περισσότερες.

Φτάσαμε σε σημείο να αποδεχθούμε λύση με την συνέχιση της παρουσίας του τουρκικού κατοχικού στρατού και να παραμείνουν σε ισχύ οι αναχρονιστικές εγγυήσεις της Τουρκίας. Απαράδεκτα πράγματα και αλλοπρόσαλλες συμπεριφορές.

Η απομάκρυνση της Τουρκίας από την Αμερική ανοίγει νέους ορίζοντες. Αν τολμήσει η Κύπρος να ενταχθεί στο νέο άξονα που ξεκινά από το Ισραήλ και καταλήγει στην Ελλάδα και αν σταματήσει να αλληθωρίζει προς την Ρωσία, που επέλεξε την Τουρκία, αντί της Κύπρου και της Ελλάδας, ίσως αλλάξει και η τύχη της. Διαφορετικά θα συνεχίσει να πελαγοδρομεί και να συμμετέχει σε διαπραγματεύσεις, που κάθε φορά που τελειώνουν βρίσκουν την Κύπρο και το λαό της σε πιο οδυνηρή θέση.

Η Αμερική είναι μία θυμωμένη χώρα και αυτό το βλέπει κανείς δια γυμνού οφθαλμού. Νιώθει προδομένη από την Τουρκία και οι σχέσεις έχουν τραυματιστεί. Μερικοί στην Ουάσιγκτον πιστεύουν ότι οι δεσμοί έσπασαν και θα περάσουν χρόνια πολλά και άλλη κυβέρνηση για να επανέλθουν οι σχέσεις με την Τουρκία στο προηγούμενο καθεστώς. Οι ΗΠΑ θα χρειαστούν συμμάχους και ξέρουν ότι θα τους βρουν στην Ελλάδα, την Κύπρο, το Ισραήλ και την Αίγυπτο. Ας το θυμούνται στην Αθήνα και τη Λευκωσία…

Πως αλλάζουν, όμως, οι καιροί. Οι Αμερικανοί σχεδίασαν το πραξικόπημα και την εισβολή για να ελέγχουν την Κύπρο και 45 χρόνια μετά φαίνεται ότι αλλάζουν γνώμη για την κατοχική δύναμη και συζητούν σοβαρά με την Κύπρο, την Ελλάδα και το Ισραήλ για σχηματισμό μίας νέας στρατηγικής συμμαχίας, με τη συμμετοχή και της Αιγύπτου. Ακόμα και αν συμβεί αυτό, που είναι πιθανό, οι Αμερικανοί χρωστάνε μία μεγάλη συγνώμη στην πράξη. Έργα, όχι λόγια…

Πηγή: Αλλάζουν οι καιροί: Το αμερικανικό διπλό έγκλημα στην Κύπρο, οι S-400 και οι νέες συμμαχίες https://hellasjournal.com/2019/07/to-amerikaniko-diplo-egklima-stin-kypro-alla-kai-pos-allazoyn-oi-kairoi-gia-tis-ipa/

stratfor.euro2day.gr

H διαμάχη για τους S-400 μπορεί να κλονίσει τις αμερικανοτουρκικές σχέσεις για πολλά χρόνια. Η αναβάθμιση των σχέσεων με τη Ρωσία και η δημαγωγία του Ερντογάν. Πως θα επηρεάσει τις εξελίξεις η εύθραυστη τουρκική οικονομία.