Αρχική Blog Σελίδα 2622

Τρία ερωτήματα για το «εμβληματικό έργο ανάπλασης της ΔΕΘ» στον απόηχο της ορκωμοσίας του νέου Περιφερειακού Συμβουλίου

Από
anixneuseis
-
3

Του Παναγιώτη Γκλαβίνη

Καθηγητή Διεθνούς Οικονομικού Δικαίου της Νομικής Σχολής ΑΠΘ

Παραβρέθηκα το Σάββατο το βράδυ στην ορκωμοσία του νέου Περιφερειακού Συμβουλίου της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας (φωτο), και άκουσα με ενδιαφέρον τις δηλώσεις τόσο του παρισταμένου Υπουργού των Εσωτερικών κ. Τ. Θεοδωρικάκου, όσο και του επανεκλεγέντος από τον πρώτο γύρο με τη συντριπτική πλειοψηφία του 62% Περιφερειάρχη κ. Απ. Τζιτζικώστα, σχετικά με το «εμβληματικό έργο της ανάπλασης της ΔΕΘ».

Ο κ. Θεοδωρικάκος ανέφερε ότι ο Πρωθυπουργός θα εξαγγείλει στην 84η ΔΕΘ «ένα ολοκληρωμένο επιχειρησιακό στρατηγικό σχέδιο για τη Θεσσαλονίκη, τη Μακεδονία και τη Βόρεια Ελλάδα. Ένα πρόγραμμα έργων, δράσεων και παρεμβάσεων με το πιο εμβληματικό αυτών να είναι η ανάπλαση της ΔΕΘ, σε συνδυασμό με την απόδοση δεκάδων στρεμμάτων στην πόλη για πράσινο και αναψυχή. Το χρωστάει η Πολιτεία στην αληθινή Μακεδονία αυτό το σχέδιο. Στην περιοχή που έχει τεράστια συγκριτικά πλεονεκτήματα, με το μεγαλύτερο να είναι η ίδια η Θεσσαλονίκη, με το λιμάνι της και τη γεωστρατηγική θέση της, που πρέπει να γίνει κέντρο των Βαλκανίων και η οικονομική καρδιά της χώρας μας, ο πυλώνας ανάπτυξης της Ελλάδας».

Στη συνέχεια, ο κ. Τζιτζικώστας επιβεβαίωσε ότι η Περιφέρεια θα χρηματοδοτήσει το έργο ανάπλασης της ΔΕΘ, με κονδύλια του ΕΣΠΑ απ’ ό,τι καταλαβαίνουμε. Είπε μάλιστα ότι είναι διασφαλισμένη η χρηματοδότηση του έργου αυτού.

Έχω καταθέσει μια εναλλακτική πρόταση για την ανάπτυξη της Θεσσαλονίκης με επίκεντρο την ΔΕΘ, την οποία είχαν την καλοσύνη να φιλοξενήσουν πρώτες οι Ανιχνεύσεις στις 28.7.2019, λίγες ημέρες αφότου άκουσα τον Πρωθυπουργό να ανακοινώνει στις προγραμματικές δηλώσεις το έργο αυτό ως κεντρική επιλογή της Κυβέρνησης για την ανάπτυξη της Θεσσαλονίκης.

Και επειδή δεν υπάρχει ωραιότερος ρόλος σε μια Πολιτεία από αυτόν του Πολίτη, είπα να καταθέσω την πρόταση αυτή τόσο στην κοινή γνώμη και την Κυβέρνηση, όσο και σε όλους ανεξαιρέτως τους αρμόδιους παράγοντες, κεντρικούς και τοπικούς.

Η εναλλακτική πρόταση

Εν ολίγοις, εγώ προτείνω την εισφορά στο μετοχικό κεφάλαιο μιας κοινής θυγατρικής της ΔΕΘ, της ΓΑΙΑΟΣΕ και του ΑΠΘ του δικαιώματος εκμετάλλευσης τριών ακινήτων:

(α)   μιας έκτασης του Αγροκτήματος που ανήκει στο ΑΠΘ και βρίσκεται δίπλα στο αεροδρόμιο και πλάι στη θάλασσα,

(β)   του οικοπέδου της ΔΕΘ και

(γ)    του ακινήτου του Σιδηροδρομικού Σταθμού Θεσσαλονίκης επί του οποίου σχεδιάζεται από την ΓΑΙΑΟΣΕ η κατασκευή μιας ανωδομής τύπου mall.

Με τον ιδρυτικό νόμο της κοινής εταιρίας, νόμος που χρειάζεται εν προκειμένω για πολλούς λόγους, θα μπορεί να παραχωρηθεί και το management της εταιρίας αυτής στο Υπερταμείο, του οποίου τόσο η ΔΕΘ όσο και η ΓΑΙΑΟΣΕ αποτελούν θυγατρικές.

Στη συνέχεια, το Υπερταμείο, με τα μέσα και την τεχνογνωσία που διαθέτει, θα μπορεί να αναπτύξει τρία έργα:

(α)   ένα Expo Centre δίπλα στο αεροδρόμιο, όπου θα μετεγκατασταθεί η ΔΕΘ, με την ταυτόχρονη δημιουργία μιας μεγάλης μαρίνας για τη διενέργεια και ναυτιλιακών εκθέσεων,

(β)   ένα Trade Centre στον χώρο όπου βρίσκεται σήμερα η ΔΕΘ, με τη δημιουργία ενός εμβληματικού αρχιτεκτονήματος για τη Θεσσαλονίκη του 21ου αιώνα, το οποίο θα αποσκοπεί να προσελκύσει πολυεθνικές εταιρίες να εγκατασταθούν στη συμπρωτεύουσα και να επιχειρήσουν από αυτήν, κτίζοντας πάνω στην αναβάθμιση του αεροδρομίου, από τη μια μεριά, και του λιμανιού, από την άλλη, και τέλος

(γ)    ένα Research Centre για το ΑΠΘ, που θα μπορεί να κατασκευαστεί στο ακίνητο του Σιδηροδρομικού Σταθμού για να στεγάσει τα άστεγα Τμήματά του και ν’ αναπτυχθεί. Με τον τρόπο αυτό, θα αναβαθμιστεί και η υποβαθμισμένη αυτή περιοχή της Δυτικής Θεσσαλονίκης.

Η ανάπτυξη των τριών έργων, που θα μπορούν να υλοποιηθούν από ισόποσες θυγατρικές της κοινής εταιρίας, θα γίνει μέσω της προσέλκυσης επενδυτών στο μετοχικό τους κεφάλαιο, κατόπιν διεθνών διαγωνισμών που θα διενεργήσει το Υπερταμείο.

Εξάλλου, τα τρία έργα συνδέονται με το Μετρό, του οποίου η επέκταση στο αεροδρόμιο δεν είναι σήμερα δεδομένη από άποψη βιωσιμότητας, ενώ με την πρόταση αυτή, η επέκταση καθίσταται βιώσιμη.

Οι αρμόδιοι παράγοντες της πόλης έπεισαν τη νέα Κυβέρνηση να υιοθετήσει την ανάπλαση του οικοπέδου της ΔΕΘ με ταυτόχρονη παραμονή της Helexpo στον χώρο που βρίσκεται σήμερα. Ένα μεγάλο μέρος του οικοπέδου δε, προβλέπεται να γίνει «μητροπολιτικό πάρκο», το οποίο ούτως ή άλλως θα μπορεί να γίνει και στην περίπτωση της εναλλακτικής πρότασης, αν φύγει η ΔΕΘ από το χώρο και στη θέση της δημιουργηθεί ένα Trade Centre. Άρα, λοιπόν, δεν είναι επιχείρημα το «μητροπολιτικό πάρκο» για την επιλογή της μιας λύσης. Μπορεί κάλλιστα να δημιουργηθεί και με την εναλλακτική πρόταση.

Τρία ερωτήματα

Από την απόφαση, στην οποία φαίνεται να συμπίπτουν τόσο η κεντρική εξουσία όσο και οι τοπικοί παράγοντες, προκύπτουν ορισμένα ερωτήματα, τα οποία θέτω υπόψη των αρμοδίων:

1)  Πώς συμβιβάζεται η διακηρυγμένη πρόθεση της νέας Κυβέρνησης να προσελκύσει επενδύσεις, και μάλιστα ξένες, με την προώθηση ενός έργου, το οποίο:

α) θα χρηματοδοτηθεί από δημόσιους πόρους (ΕΣΠΑ) και δανεισμό, όπως ακούγεται, από την ΕΤΕπ και, ενδεχομένως, από εμπορικές τράπεζες;

β) προεξοφλεί την παραμονή της ΔΕΘ στην ιδιοκτησία του Ελληνικού Δημοσίου ως ΔΕΚΟ που είναι σήμερα; Δεν διαφωνώ να παραμείνει ο εθνικός εκθεσιακός φορέας στην ιδιοκτησία του Δημοσίου, πλην όμως να βγούμε και να το πούμε ευθέως ότι εγκαταλείπουμε κάθε προσπάθεια προσέλκυσης επενδυτή, που θα μπορούσε εν προκειμένω να υλοποιήσει ένα μεγάλο έργο EXPO δίπλα στο αεροδρόμιο και πλάι στη θάλασσα, με την ταυτόχρονη δυνατότητα δημιουργίας μαρίνας για την διενέργεια ναυτιλιακών εκθέσεων. Και ν’ αφήσει χώρο στο νυν οικόπεδο της ΔΕΘ για τη δημιουργία ενός (επιπλέον) έργου – γι’ αυτό προτείνω ένα Trade Centre.

2) Η Ελληνική Εταιρία Συμμετοχών και Περιουσίας Α.Ε., το λεγόμενο «Υπερταμείο», διαθέτει τα μέσα εκείνα, προκειμένου να ιδιωτικοποιεί εταιρίες που ανήκουν στο Δημόσιο, προσελκύοντας επενδύσεις για το σκοπό αυτό, και μάλιστα ξένες όταν το εγχώριο κεφάλαιο αδυνατεί να ανταποκριθεί. Το Υπερταμείο, λοιπόν, πέραν όλων των άλλων, που μπορεί να γεννούν εύλογους προβληματισμούς σχετικά με το ρόλο του ως εγγυητή τού Ελληνικού Δημοσίου για την αποπληρωμή τού δανείου του στον ESM, τους οποίους έχω αναδείξει προσωπικά (και νομίζω πως ήμουν ο μόνος), είναι και ένας μηχανισμός «αποπολιτικοποίησης» της αναπτυξιακής διεργασίας μέσω ιδιωτικοποιήσεων κρατικών εταιριών διά της προσέλκυσης (ξένων κυρίως) επενδυτών στο κεφάλαιό τους. Όταν δεν υπάρχει άλλη πρόταση και συμφωνούν όλοι οι παράγοντες γι’ αυτό, εύλογα δεν μπορεί κανείς να κατηγορήσει το Υπερταμείο γιατί επιτρέπει την υλοποίηση μιας πρότασης, εγκαταλείποντας το σχέδιο προσέλκυσης επενδυτή μέσω της ιδιωτικοποίησης της θυγατρικής του ΔΕΘ. Όταν, όμως, υπάρχει κι άλλη πρόταση, όπως συμβαίνει τώρα, γιατί δεν αφήνουμε το Υπερταμείο να την εξετάσει και να αποφασίσει αυτό ποια πρόταση θα προωθήσει τελικά ως συμφερότερη; Διότι, το Υπερταμείο έχει τώρα την ευκαιρία να διενεργήσει ένα soft market test μεταξύ των μεγάλων διεθνών εκθεσιακών φορέων και να τους ρωτήσει, αρχίζοντας από την Fraport που είναι δίπλα και που θα μπορούσε να έχει ιδέες σχετικά: θέλετε να αγοράσετε την ΔΕΘ και να σας παραχωρήσουμε κι ένα τμήμα του Αγροκτήματος του ΑΠΘ δίπλα στο αεροδρόμιο και πλάι στη θάλασσα, όπου θα δημιουργήσετε τους χώρους μιας EXPO και θα μπορείτε να κατασκευάσετε και μια μαρίνα για να κάνετε και ναυτιλιακές εκθέσεις; Πόσα θα μας δίνατε γι’ αυτό; Και πόσα θα ήσασταν έτοιμοι να επενδύσετε; Γιατί, αντ’ αυτού, πολιτικοποιούμε το ζήτημα και αποφασίζουμε ότι αυτό το έργο θα γίνει, ενώ τώρα υπάρχει κι άλλη πρόταση, την οποία δεν αφήνουμε τους μηχανισμούς που διαθέτουμε να την ερευνήσουν αν είναι καλύτερη ή όχι κι αν αξίζει να προωθηθεί αυτή αντί της άλλης;

3) Διαβάζοντας τις δηλώσεις του Υπουργού κ. Θεοδωρικάκου, τις οποίες παραθέτω στην αρχή, αν κάποιος δεν γνωρίζει για τί μιλούσε, μένει με την εντύπωση ότι θα πρόκειται για κανένα «Ελληνικό Νο 2». Στην πραγματικότητα, πρόκειται για ένα έργο ασήμαντο, που ωραιοποιείται με τρόπο δυσάρεστο για τους Θεσσαλονικείς που το ακούνε και γνωρίζουν για τι πρόκειται. Αυτό το έργο «χρωστάει η Πολιτεία στην αληθινή Μακεδονία»; Μ’ αυτό το έργο αξιοποιεί τα «τεράστια συγκριτικά πλεονεκτήματα» που έχει η Θεσσαλονίκη; Μ’ αυτό το έργο θα «γίνει κέντρο των Βαλκανίων», «οικονομική καρδιά της χώρας μας» και «πυλώνας ανάπτυξης της Ελλάδας»; Το ελαφρυντικό που αναγνωρίζω στον κ. Θεοδωρικάκο και στην κεντρική εξουσία, είναι ότι οι τοπικοί παράγοντες θέλησαν πρώτοι το έργο αυτό, ελλείψει πειστικής εναλλακτικής πρότασης είναι αλήθεια. Το πρόβλημα είναι γιατί τώρα εμμένουν σε αυτό, όταν υπάρχει εναλλακτική πρόταση, την οποία καλώς γνωρίζουν. Όλοι τους. Έχω δε συνομιλήσει κατ’ ιδίαν με πολλούς εξ αυτών και με ακόμη περισσότερα στελέχη τους. «Ωραία πρόταση», μου λένε, «αλλά καθυστερημένη». Είναι το μόνο που έχουν να πούνε, όσοι δεν διστάζουν να αναγνωρίσουν ευθέως (πλην κατ’ ιδίαν και αυτοί) την πολλαπλάσια προστιθέμενη αξία της. Γιατί «καθυστερημένη», πατριώτες; Κτίσατε κανένα πύργο στη ΔΕΘ και σάς ζητώ να τον γκρεμίσετε; Βρίσκεται καμιά μπουλντόζα στην είσοδο της Έκθεσης και την εμποδίζω να μπει μέσα; Τι το σημαντικό έχει γίνει και δεν μπορεί να ξεγίνει, για να ξέρω δηλαδή. Μήπως η ανακοίνωση του Πρωθυπουργού στις προγραμματικές δηλώσεις κλείδωσε για κάποιους τ’ όνειρό τους; Μήπως αυτό καθιστά τελικά την εναλλακτική πρόταση «καθυστερημένη»;

Μπορεί, και είναι το πιθανότερο, τα ερωτήματα αυτά να μείνουν αναπάντητα. Αναπάντητο, όμως, δεν μπορεί να μείνει το αίτημα για ανάπτυξη μιας περιοχής, η οποία τα τελευταία χρόνια σπάει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο στην ανεργία των νέων, που θέλουν δουλειές να δουλέψουν κι όχι πάρκα για να κάνουν βόλτες. Έχει πάρκα η Θεσσαλονίκη για βόλτες, δουλειές δεν έχει. Το πάρκο της ΔΕΘ δεν έλειψε από κανέναν. Οι δουλειές λείψανε.

Πονοκέφαλος για ΗΠΑ η εγκατάσταση πυραύλων στον Ειρηνικό

Από
anixneuseis
-
0

euro2day.gr/stratfor

Η εγκατάλειψη της συνθήκης INF για τα πυρηνικά και γιατί η υπερδύναμη σπεύδει να αναπτύξει νέα συστήματα στην περιοχή. Οι γεωγραφικοί και πολιτικοί περιορισμοί. Με τακτική «μαστίγιο και καρότο» αναμένεται να αντιδράσουν Ρωσία και Κίνα.

Δημοσιεύθηκε: 31 Αυγούστου 2019 – 08:15

Αυτοί οι συλλογισμοί, ωστόσο, είναι η μισή αλήθεια: αντιμετωπίζοντας την απροθυμία τοπικών συμμάχων που ανησυχούν ότι θα γίνουν στόχος της Κίνας και της Ρωσίας, καθώς και εξαιτίας της προσέγγισης «μαστίγιο και καρότο» των δυο αυτών δυνάμεων προκειμένου να εξασφαλίσουν ότι αυτά τα όπλα δεν θα εμφανιστούν κοντά στις ακτές τους, οι ΗΠΑ θα έχουν πολύ δύσκολο έργο στο να αναπτύξουν πυραύλους στην περιοχή.

Η αναζήτηση οικοδεσπότη

Η απόφαση των ΗΠΑ να αποτραβηχτούν από την Συνθήκη INF προέρχεται εν μέρει από την απουσία της Κίνας από την συγκεκριμένη Συνθήκη, κάτι που επέτρεψε στο Πεκίνο να αποκτήσει ένα τεράστιο και εξελιγμένο οπλοστάσιοεπίγειων πυραύλων μέσου βεληνεκούς. Ετσι δεν προκαλεί έκπληξη πως, απελευθερωμένη από την Συνθήκη, η Ουάσιγκτον θέλει να αναπτύξει τους δικούς της επίγειους πυραύλους στην περιοχή για να αντιμετωπίσει το πλεονέκτημα της Κίνας εν μέσω του επιταχυνόμενου ανταγωνισμού μεταξύ των δυο χωρών.

Οι πρώτοι τύποι πυραύλου που θέλουν να αναπτύξουν οι ΗΠΑ είναι παραλλαγές υφιστάμενων συστημάτων, όπως ο BGM-109 Tomahawk και, δυνητικά οι JASSM-ER πύραυλοι cruise. Αυτοί οι τύποι, ωστόσο, έχουν σχετικά περιορισμένη εμβέλεια (του Tomahawk είναι περίπου 1.600 χιλιόμετρα). Μακροπρόθεσμα οι ΗΠΑ πιθανότατα θα αναπτύξουν ευρύτερη ποικιλία συστημάτων τα οποία θα έχουν μεγαλύτερη εμβέλεια και θα είναι πιο δύσκολο να αναχαιτιστούν.

Αρχικά τουλάχιστον, οι ΗΠΑ θα κινηθούν ώστε να αναπτύξουν τους πυραύλους σε περιοχές που είναι απίθανο να αντιμετωπίσουν πολύ αντίσταση, όπως είναι η Γκουάμ, το αμερικανικό έδαφος στον Δυτικό Ειρηνικό. Το νησί είναι το ευκολότερο μέρος από πλευράς εγκατάστασης, αλλά η σημαντική του απόσταση από τις κινεζικές ακτές σημαίνει ότι όλη η χώρα θα είναι εκτός ακτίνας δράσης των αρχικών τύπων πυραύλων που θα αναπτύξουν οι ΗΠΑ.

Ενώ οι ΗΠΑ εν τέλει θα αναπτύξουν στη Γκουάμ πυραύλους μέσου βεληνεκούς που θα μπορούν να φτάσουν κινεζικούς στόχους, το νησί είναι πολύ μικρό για να αποτελέσει απειλή για τον ασιατικό γίγαντα. Για την Κίνα ο απώτερος στόχος είναι να εξασφαλίσει ότι οι αμερικανικοί πύραυλοι θα παραμείνουν εγκλωβισμένοι σε σχετικά περιορισμένη γεωγραφική περιοχή, όπως η Γκουάμ, κάτι που καθιστά ευκολότερο την στοχοποίησή τους, αλλά και την αναχαίτησή τους, καθώς είναι γνωστή η κατεύθυνση από την οποία θα πετάξουν. Ταυτόχρονα, η μεγάλη απόσταση εξασφαλίζει ότι οι πύραυλοι θα πρέπει να έχουν μεγάλη ακτίνα, κάτι που τους καθιστά ακριβότερους, αλλά και ποιο περιορισμένους αριθμητικά.

Εν τω μεταξύ, ο άλλος μεγάλος ανταγωνιστής των ΗΠΑ στην περιοχή, η Ρωσία,δεν θα είναι εντός ακτίνας των πρώτων πυραύλων που θα εγκατασταθούν, αν και εν τέλει μακρύτερης εμβέλειας συστήματα θα μπορούν να πλήξουν από την Γκουάμ τα ανατολικά της χώρας.

Ως αποτέλεσμα αν οι ΗΠΑ θέλουν να μεγιστοποιήσουν την χρηστικότητα των πυραύλων της, θα πρέπει να βρει κάποιο έδαφος πιο κοντά για να τους εγκαταστήσει. Γι’ αυτό οι βασικοί υποψήφιοι είναι οι κύριοι σύμμαχοί της στην Ασία και τον Ειρηνικό: Νότια Κορέα, Ιαπωνία και, δυνητικά, ακόμα και οι Φιλιππίνες. Θα βρει ωστόσο σοβαρά πολιτικά εμπόδια για να πείσει την Σεούλ, το Τόκιο και τη Μανίλα να φιλοξενήσουν τέτοιους πυραύλους.

Η Νότια Κορέα έχει ήδη αποκλείσει το ενδεχόμενο, όπως και η Αυστραλία(παρότι η Ουάσιγκτον δεν έχει επισήμως προσεγγίσει την τελευταία για το θέμα). Εν τω μεταξύ το Τόκιο αντέδρασε έντονα στην απόσυρση των ΗΠΑ από την INF, κάτι που σημαίνει ότι η Ουάσιγκτον θα πασχίσει για να πείσει την Ιαπωνία να υποδεχτεί τους πυραύλους, δεδομένου και του προβληματισμού για κινεζικά αντίποινα, όπως και τις αντιδράσεις της κοινής γνώμης.

Στις Φιλιππίνες η εικόνα είναι ανάλογη. Οι ΗΠΑ είχαν κάποιες επιτυχίες σε ότι αφορά το να πειστεί η χώρα να αυξηθεί η στρατιωτική παρουσία της υπερδύναμης, αλλά αυτό απέχει πολύ από το να δεχτεί πυραύλους, ειδικά τώρα που οι σχέσεις της με την Κίνα βελτιώνονται.

Το μαστίγιο και το καρότο

Προκειμένου να εξασφαλίσουν το ότι οι πύραυλοι μεσαίου βεληνεκούς θα παραμείνουν σε σχετικά μακρινή απόσταση, στη Γκουάμ, κινέζοι και ρώσοι πιθανότατα θα ακολουθήσουν μια στρατηγική «μαστίγιου και καρότου» έναντι των χωρών που δυνητικά θα μπορούσαν να τους φιλοξενήσουν, όπως η Ιαπωνία και η Νότια Κορέα.

Σε όρους «καταναγκασμού» το βασικό «όπλο» των δυο είναι να απειλήσουν ότι οποία χώρα φιλοξενήσει αμερικανικά συστήματα μεσαίου βεληνεκούς θα γίνει πρώτος στόχος για πυραυλικές επιθέσεις. Πράγματι, η Ρωσία ήδη χρησιμοποίησε αυτή την προσέγγιση κατά ευρωπαϊκών κρατών για να τα αποθαρρύνει από παρόμοιες κινήσεις. Επιπλέον η Μόσχα δήλωσε ότι θα αναπτύξει αντίστοιχα συστήματα στα ανατολικά της, αν οι ΗΠΑ τοποθετήσουν πυραύλους μεσαίου βεληνεκούς σε σημείο από το οποίο μπορούν να πλήξουν τα εδάφη της.

Εν τω μεταξύ, η Κίνα μπορεί να απειλήσει με οικονομικά αντίποινα κατά χωρών όπως η Νότια Κορέα και η Ιαπωνία αν δεχτούν αμερικανικούς πυραύλους. Αυτή η στρατηγική έχει αποτύχει στο παρελθόν σε χώρες που πιστεύουν ότι η αποδοχή τους είναι κρίσιμη για την ασφάλειά τους. Παράδειγμα ευρωπαϊκές χώρες ή η Νότια Κορέα που δέχτηκε την εγκατάσταση του αμυντικού συστήματος THAAD, παρά τις αντιδράσεις του Πεκίνου.

Ωστόσο η αντίδραση Ρωσίας και Κίνας μπορεί να είναι αρκετή για να εξασφαλίσει ότι οι ανατολικοί γείτονές τους θα αρνηθούν το αίτημα των ΗΠΑ, δεδομένου ότι αυτό είναι πρωτίστως προτεραιότητα της υπερδύναμης.

Ταυτόχρονα Μόσχα και Πεκίνο ίσως δελεάσουν τις χώρες της περιοχής αναδεικνύοντας τα οφέλη από την συνεργασία. Η Κίνα, για παράδειγμα, είναι ο βασικός εμπορικός εταίρος σχεδόν όλων των εμπλεκόμενων χωρών, περιλαμβανομένων Ιαπωνίας, Νότιας Κορέας, Φιλιππίνων και Αυστραλίας. Η Κίνα θα μπορούσε να επιδιώξει πιο «μαζεμένη» προσέγγιση σε καυτά θέματα, όπως η διαμάχη με την Κίνα για τα νησιά Senkaku, προκειμένου να αποφύγει το να σπρωχτεί η Ιαπωνία πιο κοντά στις ΗΠΑ.

Οποια επιλογή και αν κάνουν Κίνα και Ρωσία, αμφότερες θα χρησιμοποιήσουν διάφορα εργαλεία για να αποτρέψουν τις χώρες του Ειρηνικού από το να αποδεχτούν αμερικανικά συστήματα στο έδαφός τους. Ετσι, εκτός αν η Ουάσιγκτον καταφέρει να αλλάξει τα μυαλά σε πρωτεύουσες όπως το Τόκιο, η Σεούλ και η Μανίλα, η Γκουάμ μπορεί να είναι το πιο κοντινό σημείο που θα φτάσει απέναντι από τους ανταγωνιστές της σε ότι αφορά τους πυραύλους μέσου βεληνεκούς.

https://www.euro2day.gr/specials/topics/article/1695978/ponokefalos-gia-hpa-h-egkatastash-pyraylon-ston-ei.html

Περί Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας

Από
anixneuseis
-
0
1/9/19
Αλέκος Μαρκίδης
Τον Φεβρουάριο του 2014 ο Πρόεδρος Αναστασιάδης μου ζήτησε να του υποβάλω σχόλια για το επικείμενο να εκδοθεί τότε Κοινόν Ανακοινωθέν. Ως αποτέλεσμα του υπέβαλα υπόμνημα ημ. 10 Φεβρουαρίου, 2014. Το υπόμνημα θίγει τα αξιοσημείωτα τμήματα του εν λόγω Ανακοινωθέντος. Δημοσιεύω σήμερα ένα άλλο απόσπασμα από το εν λόγω υπόμνημα, το οποίο και δίδει αρκετές απαντήσεις σε σχόλια και παρατηρήσεις, που είχε προκαλέσει το προηγούμενο σημείωμά μου για την ΔΔΟ. Απευθυνόμενος προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Νίκο Αναστασιάδη, μεταξύ άλλων, έγραψα: 

«Έχοντας παρακολουθήσει την όλη προσπάθεια που έχει καταβληθεί, προκειμένου να υπάρξει κατάληξη στο κείμενο του ανακοινωθέντος, που αποτέλεσε προϋπόθεση επανέναρξης των από πολλού αναμενομένων συνομιλιών, πιστεύω ότι το συμφέρον της Κύπρου δεν εξυπηρετείται από εξεζητημένες ερμηνείες, που το μόνον που κατορθώνουν είναι να ενσπείρουν διεθνώς αμφιβολίες κατά πόσο οι πολιτικές ηγεσίες της πλευράς μας πράγματι έχουν στόχο τη «δικοινοτική διζωνική ομοσπονδία… α) Θεωρούσα πάντοτε και θεωρώ παρατραβηγμένη την άποψη ότι η Τουρκία θα αποδεχθεί λύση του Κυπριακού, με σχέδιο να παρασπονδήσει την επαύριο, έτσι ώστε οι Τουρκοκύπριοι να αποχωρήσουν παίρνοντας μαζί το δικό τους «κράτος», το οποίο και δήθεν θα αναγνωρισθεί από την διεθνή κοινότητα. Ο φόβος αυτός παραγνωρίζει εντελώς το διεθνές κλίμα μη αναγνώρισης αποσχιζομένων οντοτήτων. Παραγνωρίζει ακόμα ότι η Ε.Ε δεν μπορεί να δεχθεί να είναι μέλος της μια τέτοια αποσχισμένη οντότητα. Αυτό φαίνεται και από το ότι παρά την κατοχή και την αδυναμία της νόμιμης Κυβέρνησης της Κυπριακής Δημοκρατίας να εφαρμόζει το ευρωπαϊκό κεκτημένο στα κατεχόμενα, η Ε.Ε στην Κοπεγχάγη το 2002 δέχθηκε ότι μέλος της θα γίνει η Κυπριακή Δημοκρατία, με τη μία νομική της προσωπικότητα και με ολόκληρη την εδαφική της επικράτεια, ελεύθερη και κατεχόμενη.

(β) Το κείμενο του ανακοινωθέντος ρητά αναφέρει ότι η «ένωση όλης ή μέρους (της Κύπρου) με οποιανδήποτε άλλη χώρα ή οποιασδήποτε μορφής διχοτόμηση ή απόσχιση ή οποιαδήποτε άλλη μονομερής αλλαγή της υφιστάμενης κατάστασης πραγμάτων (state of affairs) θα απαγορευθεί (will be prohibited)».Πρόκειται για σαφέστατη φράση, που δεν επιδέχεται διαφορετικών ερμηνειών.
Ενόψει συνεπώς των υπό (α) και (β) ανωτέρω ο κίνδυνος, στον οποίο προαναφέρθηκα σμικρύνεται μέχρι εξαφανίσεως».
Σε σχέση τώρα με την Ιθαγένεια, παραθέτω το ακόλουθο απόσπασμα (από το υπόμνημα πάντοτε).
«Πολύς λόγος έχει γίνει για την Ιθαγένεια. Η φράση στο κείμενο είναι: Θα υπάρχει μία ιθαγένεια της Ενωμένης Κύπρου, την οποία θα ρυθμίζει ομοσπονδιακός νόμος. Όλοι οι πολίτες της Ενωμένης Κύπρου θα είναι επίσης πολίτες είτε του Ελληνοκυπριακού, είτε του Τουκοκυπριακού συνιστώντος κράτους, αλλά δεν θα αντικαθιστά καθ’ οποιονδήποτε τρόπο την ιθαγένεια της Ενωμένης Κύπρου.
Με άλλα λόγια: Ουδείς μπορεί να αποκτήσει «εσωτερική ιθαγένεια» είτε του ενός είτε του άλλου συνιστώντος κράτους, εκτός αν είναι πολίτης της Ενωμένης Κύπρου, σύμφωνα με ομοσπονδιακό νόμο, δηλαδή νόμο της Ενωμένης Κύπρου. Το σύστημα αυτό ενθυμίζει το ισχύον τώρα Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ουδείς μπορεί να γίνει μέλος είτε της Ελληνικής είτε της Τουρκικής κατά το Σύνταγμα κοινότητας, εκτός αν είναι πολίτης της Κυπριακής Δημοκρατίας και ουδείς πολίτης της Κυπριακής Δημοκρατίας μπορεί να επιλέξει να μην ανήκει σε μίαν από τις δύο κοινότητες.
Η πιο πάνω διευθέτηση στο κείμενο του ανακοινωθέντος δεν πρέπει να ξενίζει. Εφόσον το κράτος θα είναι ομοσπονδιακό με δύο μέλη, υποχρεωτικά πρέπει να υπάρχει τρόπος διαπίστωσης αν ένας πολίτης υπάγεται στο ένα ή το άλλο συνιστών κράτος. Αυτό το status, όπως λέγει και το κείμενο, θα είναι εσωτερικό. Και δεν υποβαθμίζει, ούτε και υπονομεύει την έννοια της μίας ιθαγένειας».
Φιλελεύθερος

Syrian ‘Rebels’ Feel Left Behind – Burn ‘Traitor’ Erdogan’s Picture

Από
pcuser
-
0

Since 2011 the Turkish President Recep Tayyip Erdogan has used Syrian ‘rebels’ and Islamist Jihadis as proxy forces against the Syrian government. These forces are now mostly confined to Idleb governorate next to the Turkish border. The Syrian army has recently made progress against the Jihadis. Turkey has not come to their help. That their resistance is futile has begun to dawn on them. Syria will recover the whole governorate and those who resist will be eliminated. The ‘rebels’ fear that their punishment is coming and they now want to flee to Turkey. Unfortunately Turkey does not want them

Today about a thousand ‘rebels’ tried to cross through the Al-Bab border station into Turkey. Videos show a long line of cars of fleeing people. At the front several hundred men managed to enter Turkish ground. They were pushed back by Turkish army forces with water cannon trucks, tear gas and finally with gunfire. At least two ‘rebels’ were killed.

People shouted “Traitor traitor traitor, Turkish army is traitor”. They burned pictures of Erdogan while screaming takbir and allahu akbar.

Since the beginning of the war on Syria the ‘rebels’ had hoped that the Turkish army would come to their help or at least protect them. Last week’s meeting between Erdogan and President Putin of Russia finally convinced them that this will never be the case. Since Russia entered the war on the Syrian side Putin has managed to turn Erdogan from an enemy into a tamed dog. Erdogan was in Moscow to check out the airplanes Russia will sell him and Putin bought him ice cream.

After much resistance Erdogan has finally given up on Idleb. While Russia had agreed to a ceasefire in Idleb, Erdogan failed to deliver his part of the deal. The Jihadis in Idleb, supplied by Erdogan, continued to attack Russian forces and Syrian civilians. The Syrian and Russian forces responded with an intense and well targeted bombing campaign and by taking back more and more land. Eleven days ago Turkey made a last attempt to stop the Syrian army by sending a convoy of troops to prevent the recapture of Khan Shaykhun. The convoy was bombed and Khan Shaykhun fell.

That was the moment Erdogan gave up. Five of his generals, two responsible for the Turkish observation posts in Idleb, asked for their retirement. Erdogan traveled to Moscow and made some deal. Syria will regain Idleb and Erdogan got an ice cream.

The pressure of people who want leave Idleb after their years of fighting against the Syrian state will not end. Turkey’s economy is in a downturn. The people have become wary of refugees. There is nothing to win for Erdogan by letting more people in.

The Syrian army campaign continues. The next bigger target will be Maarrat al-Numan with a pre-war population of 80,000 people. Most of them have no reason to fear the Syrian government. But many will want to flee the fighting. Each assault will push more people to leave.

There will be more incidents at the border and within Turkey. The ‘rebels’ and Jihadis will want to take revenge on the Turkish traitors who pushed them to fight the Syrian government only to leave them behind when they failed to win. The soldiers in the Turkish observation posts in Idleb are now hostages of the Jihadis. They may need the help of Russian bombers to fight their way out or will have to sit still until the Syrian army liberates the region around them.

https://www.moonofalabama.org

Erdogan accused of orchestrating deadly bomb attacks in Turkey

Από
pcuser
-
0
STEVE SWEENEY
TURKISH President Recep Tayyip Erdogan and his allies have been accused of orchestrating a series of deadly bomb attacks which targeted opposition parties and trade unions in 2015.

Peoples’ Democratic Party (HDP) vice-president Fatma Kurtulan has tabled a motion demanding a commission of enquiry into remarks made by former prime minister Ahmet Davutoglu on Friday.

He alleged senior figures from Mr Erdogan’s ruling Justice and Development Party (AKP) and the leader of coalition partners, the Nationalist Movement Party (MHP) were implicated in bombings in Suruc and Ankara.

Investigations into the bombings have consistently been rejected by the Turkish government.

But in a speech leaked on Friday Mr Davutoglu said: “If the terror-related cases are investigated, many people will not be able to go out to face the public … Do you know why? When Turkish history is written in the future, the period between June 7 and November 1 will be one of the most critical times.”

He was the country’s prime minister during this period. It followed a general election which saw 80 lawmakers elected from the HDP for the first time, ending the AKP’s majority.

As Mr Erdogan’s party struggled to form a coalition a series of bomb attacks hit opposition rallies, bringing an end to a fragile peace process between the government and Kurdish forces.

In Suruc, 33 young people were killed in a blast as they prepared a solidarity trip to help rebuild the Syrian city of Kobane.

And in the country’s most deadly terror attack, at least 109 people were killed at a peace rally in the capital Ankara.

An EU intelligence report last year suggested that “forces within the AKP commissioned the Da’esh operatives” to carry out the Ankara suicide bombing.

It said that with the snap election looming on November 1, “the last thing Erdogan really wants at this juncture is a Kurdish peace.”

Ankara’s links to Isis were exposed in the Star earlier this month with a report claiming former fighters were commanding Turkish-backed brigades in northern Syria and had been helped crossing the border by Turkish intelligence services.

MPs and relatives of the victims have demanded Mr Davutoglu explain his comments in which he also implicated the fascist MHP leader Devlet Bahceli.

Suruc Aileleri — an initiatve set up by relatives of the Suruc bombing victims — said: “For what reason did we die and become wounded?”

https://morningstaronline.co.uk/article/w/erdogan-accused-orchestrating-deadly-bomb-attacks-turkey

Η νέα Γιάλτα και το μέλλον της Τουρκίας

Από
anixneuseis
-
3

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

Οι μεταπολεμικές σταθερές που διαμόρφωσαν, ως το 1989, την Ευρώπη και την ευρύτερη περιοχή μας συνεχίζουν να αμφισβητούνται και δεν θα διαμορφωθούν νέες πριν περάσουν αρκετά χρόνια.

Ο καταλύτης των εξελίξεων είναι οι νέες τεχνολογίες, η εξέλιξη των οποίων δεν έχει ορατό τέλος. Ο κόσμος που διαμορφώνουν είναι πολύ διαφορετικός από αυτόν που γνωρίσαμε.

Ο Μαρξ θεωρούσε πως η αλλαγή των μέσων παραγωγής (δηλαδή των μέσων που διαμορφώνουν οι νέες τεχνολογίες) θα οδηγήσει και σε αλλαγή των παραγωγικών σχέσεων, άρα και σε αμφισβήτηση της ιδιοκτησίας τους. Εν μέρει επαληθεύτηκε. Οι σύγχρονες, μεγάλες παραγωγικές μονάδες δεν κατέχονται από έναν επιχειρηματία, αλλά η μαρξική πρόταση της κοινωνικής ιδιοκτησίας τους απέτυχε παταγωδώς.

Σίγουρα, όμως, οι τεχνολογικές αλλαγές θα αμφισβητήσουν τη δομή και τα όρια των εθνικών κρατών. Το εθνικό κράτος ήταν σύμφυτο των πρώτων φάσεων της αστικής επανάστασης και του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Ο νέος τρόπος παραγωγής θα απαιτήσει νέες κρατικές διαμορφώσεις.

Υπάρχει μια αντίδραση σ’ αυτό, όπως διαφαίνεται στην Ιταλία, την Ουγγαρία, την Πολωνία, τη Μεγάλη Βρετανία, ακόμη και στις ΗΠΑ. Αλλά και στις ηγετικές ομάδες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αντίδραση λογική διότι οι κοινωνίες βλέπουν να αμφισβητείται ό,τι έχει διαμορφώσει μέχρι σήμερα το βίο τους.

Η αντίφαση μεταξύ απαιτήσεων των νέων τεχνολογιών και της κοινωνικής αντίδρασης δεν θα αρθεί παρά μόνο αν υπάρξει αξιόπιστη πρόταση που θα την ξεπερνά. Μέχρι τότε η αντίφαση θα δημιουργεί κρίσεις. Σ’ αυτές βρισκόμαστε.

Οι κρίσεις δεν είναι μόνο οικονομικές και κοινωνικές. Είναι και εθνικές. Τις τελευταίες ίσως τις εκτονώσει μια Νέα Γιάλτα, η οποία δεν βρίσκεται ακόμη κοντά. Άρα θα παραταθούν.

Από τις ΗΠΑ, τη Ρωσία, την Κίνα, την Ευρωπαϊκή Ένωση, έως τη Βρετανία, την Τουρκία, το Ισραήλ, το Ιράν, ακόμη και την Ελλάδα, οι χώρες αναζητούν μια νέα τοποθέτηση στη νέα παγκόσμια αρχιτεκτονική.

Σ’ αυτήν τη διαμάχη η Ελλάδα βρίσκεται στο επίκεντρο της αντιπαράθεσης. Τόσο στα Βαλκάνια όσο και στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο η Ελλάδα αποτελεί μια παράμετρο η οποία δεν είναι αυτόνομη και αυτοδύναμη, αλλά η εκάστοτε ηγεσία της θα πρέπει να φροντίσει με τους κατάλληλους ελιγμούς και συμμαχίες να μην απολέσει και άλλα η χώρα (ήδη μια απώλεια την είχε με τη Συμφωνία των Πρεσπών).

Η Αθήνα δεν έχει πολλά περιθώρια να αποκλίνει στα μεγάλα αυτά γεωπολιτικά ζητήματα από την πολιτική των ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όταν ακόμη και για τη συγκρότηση της κυβέρνησής της έχουν λόγο η Ουάσινγκτον, οι Βρυξέλλες αλλά και το Ισραήλ, αντιλαμβάνεστε πως το ζήτημα της συνεκμετάλλευσης των ενεργειακών πόρων στην Ανατολική Μεσόγειο δεν καθορίζεται από την Αθήνα ή τη Λευκωσία, αλλά την Ουάσινγκτον.

Η Αθήνα αναζήτησε νέες συμμαχίες την περίοδο της κρίσης αλλά έπεσε πάνω στο ρωσικό και το κινεζικό τείχος. Η περιπέτεια αυτή επιβεβαίωσε πως δεν υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις, και πως η χώρα θα πρέπει να προσαρμοστεί ώστε να λάβει μια καλή θέση στον μεταπολεμικό χώρο που τοποθετήθηκε.

Στο πλαίσιο αυτό μια ικανή πολιτική και τεχνοκρατική ηγεσία θα δημιουργούσε περιθώρια ευελιξίας.

Ο βαλκανικός χώρος λίγο-πολύ πήρε μια μορφή με την κυριαρχία των ΗΠΑ έναντι της Ρωσίας. Η Τουρκία επιχείρησε, επίσης, και επιχειρεί να διαδραματίσει κάποιον ρόλο, αλλά όσο και να προβάλλεται, τα περιθώρια είναι περιορισμένα. Η Τουρκία έχει οθωμανικό παρελθόν στην περιοχή που δεν την ευνοεί στις ευρύτερες κοινωνικές μάζες των βαλκανικών χωρών, όσο και αν υπάρχουν δικοί της θύλακες και αργυρώνητες ηγεσίες που παίζουν προσωρινά το παιχνίδι της. Χαρακτηριστική περίπτωση αποτέλεσαν οι αντιδράσεις στο μνημείο που στήθηκε στην Αλβανία για τα θύματα του πραξικοπήματος στην Τουρκία, το 2016, αλλά και άλλα γεγονότα τα οποία περνούν στα ψιλά των μέσων ενημέρωσης.

Επιμένω στην Τουρκία διότι μας αφορά άμεσα, ως απειλή. Στο Αιγαίο, την Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή, η Άγκυρα επιχειρεί να τονίσει την καταλυτική παρουσία της διεκδικώντας ρόλο περιφερειακής δύναμης για να αποφύγει το διαμελισμό της από τον κουρδικό παράγοντα και τη συμμετοχή της στο ενεργειακό παιχνίδι από το οποίο κινδυνεύει να αποκλειστεί. Και τα δύο τα αντιμετωπίζει ως υπαρξιακά ζητήματα.

Τον ίδιο ρόλο περιφερειακής δύναμης διεκδικεί και το Ισραήλ, το οποίο έχει την υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών. Το ποιος θα κερδίσει δεν είναι δύσκολα προβλέψιμο.

Για να αντιμετωπίσει τον κουρδικό κίνδυνο η Τουρκία επιχείρησε να εμπλέξει τη ΝΑΤΟ στη διαμάχη της, στα πρώτα στάδια της συριακής κρίσης, με τη Ρωσία, καταρρίπτοντας ρωσικό στρατιωτικό αεροπλάνο. Η αποτυχία της την οδήγησε στην αγκαλιά της Μόσχας διότι συνειδητοποίησε πως τόσο οι ΗΠΑ όσο και το Ισραήλ επιδιώκουν τη δημιουργία κουρδικής οντότητας, στην αρχή, και κουρδικού κράτους στη συνέχεια. Η αμερικανική υπόσχεση για δημιουργία κουρδικού κράτους χρονολογείται από την εποχή του Γούντροου Ουίλσον.

Η εμμονή της Άγκυρας στην αποτυχημένη συριακή πολιτική της δεν έχει να κάνει με την αναζήτηση επιρροής ή ενεργειακών πηγών, αλλά με έλεγχο των Κούρδων. Και εκεί αποτυχαίνει. Το παιχνίδι είναι περίπλοκο και η Άγκυρα έχει βρεθεί μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας, δυνάμεις οι οποίες στο τέλος της διαδρομής θα έρθουν σε μια μεταξύ τους συμφωνία. Ποια θα είναι η μοίρα της Τουρκίας; Τα περιθώρια πάντως ελιγμών της στενεύουν, όπως έδειξε και ο βομβαρδισμός από τη ρωσική αεροπορία τουρκικού κονβόι που μετέφερε όπλα και άλλες ενισχύσεις στους τρομοκράτες συμμάχους της στο Ιντλίμπ. Η Τουρκία αναζητά από Αμερικανούς και Ρώσους μια ζώνη ασφαλείας στη βόρεια Συρία την οποία είναι αμφίβολο αν θα της προσφέρουν.

Στην Ανατολική Μεσόγειο η Τουρκία βρίσκεται με την ενθάρρυνση της Ρωσίας, η οποία επίσης επιδιώκει παιχνίδι στην περιοχή. Εδώ θα δοθεί μια άλλη κρίσιμη μάχη. Με την παρότρυνση των ΗΠΑ η Ελλάδα συμμετέχει σε τριμερή συνεργασία με Κύπρο και Ισραήλ από τη μια και Κύπρο και Αίγυπτο από την άλλη. Στην πρώτη συνεργασία συμμετέχουν και οι ΗΠΑ αλλά είναι άδηλο ως πού θα επεκταθεί. Θα εξαρτηθεί από την Τουρκία και τη συμπεριφορά της, αλλά και το γενικότερο μοίρασμα στη Νέα Γιάλτα.

Εν κατακλείδι, η Τουρκία, όπως η Οθωμανική Αυτοκρατορία, δεν αποκλείεται να απασχολήσει σοβαρά τις ισχυρές δυνάμεις όταν συνέλθουν στη Νέα Γιάλτα. Κίνδυνοι, βεβαίως, υφίστανται και για τον ελληνισμό. Μετά τις Πρέσπες, μια κακή συμφωνία στο Κυπριακό είναι επίσης ορατή.

10 Most Expensive Colleges in the U.S.

Από
anixneuseis
-
0

10 Most Expensive Colleges in the U.S.

10

Most Expensive Colleges in the U.S.

According to the Chronicle of Higher Education, the highest college tuition rates are now upwards of $55,000 per year. Students might be shocked by these sticker prices especially when tuition costs do not include room and board. These are the most expensive colleges in the U.S.

 

Vassar College, New York

Vassar College, New York

Credit: fdastudillo/iStock

Located in Poughkeepsie, New York, Vassar College set the standard for women’s education during the 1860s. Highly selective, the co-educational college provides 2,456 students a liberal arts education in a diverse environment. Ranked #17 by Forbes Top 25 Liberal Arts Colleges (2018), Vassar College inspires individuals to lead productive lives with thorough education.

Tuition & Fees: $56,960

Room & Board: $13,550

TFRB Cost: $70,510

Bard College at Simon’s Rock, Massachusetts

Bard College at Simon's Rock, Massachusetts

Credit: nancykennedy/iStock

Bard College at Simon’s Rock, “the Early College,” is a place for exceptionally motivated students to blaze their own trail. Bard’s liberal arts education was given a 92 out of 99 academic rating by Princeton Review. The college’s 400 undergraduates study under prestigious professors with advanced research and a global consortium of civic, science, and arts organizations. For extra inspiration, the college is located in the stunning Berkshire Mountains.

Tuition & Fees: $55,732

Room & Board: $14,916

TFRB Cost: $70,648

Northwestern University, Illinois

Northwestern University, Illinois

Credit: BSPollard/iStock

Committed to exceptional teaching and innovative research, Northwestern brings 21,000 students into a diverse learning environment across three campuses. Along the shores of Lake Michigan located in Evanston, Northwestern’s main campus is just the beginning of an intellectual and personal journey. Composed of nine undergraduate programs and ten highly-ranked graduate programs including management, engineering, social policy, and biological sciences, Northwestern is highly ranked in U.S. News and World Report’s evaluation of national universities.

Tuition & Fees: $54,567

Room & Board: $16,626

TFRB Cost: $71,193

Southern Methodist University, Texas

Southern Methodist University, Texas

Credit: freelancing/iStock

Originally founded by the United Methodist Church, Southern Methodist University offers a non-secular education. SMU’s proximity to Dallas affords 12,000 students unique opportunities to bring their innovations to life in a dynamic, fast-paced environment. The university has earned a distinguished reputation for science research yet it upholds liberal arts traditions.

Tuition & Fees: $54,493

Room & Board: $16,845

TFRB Cost: $71,338

Trinity College, Connecticut

Trinity College, Connecticut

Credit: clu/iStock

Founding figures of religious and academic freedom began a timeless, educational institution in Hartford. Today, Trinity College provides 2,117 students with a real-world liberal arts experience. Defying standard definitions, Trinity College encourages students to pursue their love of art and science to create individualized, unique major areas of study. Ranked #38 in Best Value Schools by U.S. News and World Report (2019).

Tuition & Fees: $56,910

Room & Board: $14,750

TFRB Cost: $71,660

Scripps College, California

Scripps College, California

Credit: Thomas De Wever/iStock

One of the esteemed Claremont Colleges, Scripps Women’s College provides a liberal arts education with a rigorous interdisciplinary curriculum. Women scholars share a commitment to diversity and inclusion. Of the 2019 graduating class, 35% of graduates pursued a STEM (science, technology, engineering, mathematics) major, making Scripps a college with one of the highest proportion of female STEM majors in the country. Students also enjoy a beautiful campus that has been listed in the National Register of Historic Places.

Tuition & Fees: $55,024

Room & Board: $16,932

TFRB Cost: $71,956

Barnard, New York

Barnard, New York

Credit: FG Trade/iStock

When founded in 1889, Barnard was the only college in New York City where women could receive a higher level education. Today, 2,635 women attend this world-renowned college where they complete a rigorous and challenging curriculum. Barnard offers students an undergraduate liberal arts degree with more than 50 major areas of study available. Students extend their classroom with access to innovative academic centers. Collaboration with Columbia University and study abroad opportunities in 65 countries diversify students’ experiences. Barnard is the only women’s college that affords student athletes the ability to participate in NCAA Division I athletics.

Tuition & Fees: $55,032

Room & Board: $17,225

TFRB Cost: $72,257

Columbia University, New York

Columbia University, New York

CreditL 4×6/iStock

The fifth oldest educational institution in the United States, Columbia University has an extensive history closely intertwined with New York City. Just over 6,000 undergraduate students attend Columbia and the Fu Foundation School of Engineering and Applied Science. The college also provides graduate programs and global outposts, distinguished learning environments to promote global advancement of knowledge and technology. Columbia University is ranked #3 on the Best National Universities list (tied with Massachusetts Institute of Technology) by U.S. News and World Report (2019).

Tuition & Fees: $59,985

Room & Board: $14,016

TFRB Cost: $74,001

University of Chicago, Illinois

University of Chicago, Illinois

Credit: peterspiro/iStock

An extensive list of accolades have been heaped on the University of Chicago, an educational leader. More than 90 alumni are Nobel Prize winners. Rigorous academics and research challenge 15,775 undergraduate and graduate students to excel.

Tuition & Fees: $58,230

Room & Board: $16,350

TFRB Cost: $74,580

Harvey Mudd College, California

Harvey Mudd College, California

Credit: Laser1987/iStock

Ranked the #1 Best Undergraduate Engineering Program by U.S. News and World Report (tied with Rose-Hulman), Harvey Mudd has an exceptional reputation for producing highly qualified graduates with science degrees. Located in Claremont, the college’s 886 students have access to an array of extracurricular activities, club sports, and NCAA Division I athletics programs in addition to a strenuous academic curriculum. Harvey Mudd has achieved high rankings and various accolades for college performance.

Tuition & Fees: $56,876

Room & Board: $18,127

TFRB Cost: $75,003

https://www.traveltrivia.com/expensive-colleges-in-the-u-s/

 

 

«H αντιπολίτευση του Πούτιν συνέχισε να διαδηλώνει στη Μόσχα ενάντια στις πολιτικές καταπίεσης μια βδομάδα πριν τις εκλογές»

Από
anixneuseis
-
0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]   www.kalkis.eu

Αυτή είναι η είδηση που μετέδωσαν σήμερα Σάββατο 31-8-2019 ο ηλεκτρονικός Le Monde και το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων (AFP). Αυτό το κίνημα διαμαρτυρίας είναι το πιο σημαντικό μετά την επιστροφή του Βλαντιμίρ Πούτιν στο Κρεμλίνο το 2012.

Η φιλελεύθερη ρωσική αντιπολίτευση άρχισε να συγκεντρώνεται στη Μόσχα το Σάββατο (31 Αυγούστου) για να διαμαρτυρηθεί ενάντια στις «πολιτικές καταστολής». Αυτή είναι η τελευταία δράση ενός σημαντικού κινήματος διαμαρτυρίας που συγκλονίζει την πρωτεύουσα, μια εβδομάδα πριν από τις αμφιλεγόμενες τοπικές εκλογές. Η πορεία διαμαρτυρίας πραγματοποιήθηκε μετά από πρόσκληση του βασικού αντιπάλου του Κρεμλίνου, του Alexei Navalny, που αποφυλακίσθηκε πρόσφατα. Οι αρχές κάλεσαν τους συμμετέχοντες να διαλυθούν, με την απειλή ότι «θα φέρουν ακέραια την ευθύνη».

Παρόμοιες διαδηλώσεις έλαβαν χώρα σχεδόν κάθε Σαββατοκύριακο στη Μόσχα από τα μέσα Ιουλίου για να διαμαρτυρηθούν οι Ρώσοι ενάντια στον αποκλεισμό των υποψηφίων της αντιπολίτευσης από τις εκλογές του Κοινοβουλίου της Μόσχας που θα γίνουν στις 8 Σεπτεμβρίου.

Μη αδειοδοτημένες, οι περισσότερες από τις διαδηλώσεις αυτές κατεστάλησαν άγρια από την αστυνομία, προκαλώντας περίπου 2.700 συλλήψεις και την έναρξη πολλών δικών για «μαζικές αναταραχές» και για

 

«βιαιότητες κατά της αστυνομίας». Οι περισσότεροι ηγέτες της αντιπολίτευσης εξέτισαν  σύντομες ποινές φυλάκισης για τις εκκλήσεις τους σε διαδηλώσεις, όπως του  Ilia Iachine, φυλακισμένου για πέμπτη φορά την περασμένη Τετάρτη. Μια άλλη φωνή της αντιπολίτευσης, η νεαρή δικηγόρος Lioubov Sobol, ψεκάστηκε με λάσπη την περασμένη Πέμπτη κοντά στο σπίτι της. Η οργάνωση του Alexei Navalny, το Ταμείο για την Καταπολέμηση της Διαφθοράς, ελέγχεται με έρευνα για  «ξέπλυμα μαύρου χρήματος».

Το κίνημα διαμαρτυρίας άρχισε μετά την απόρριψη, επισήμως για τυπικές παραλείψεις, περίπου 60 ανεξάρτητων υποψηφίων για τις επικείμενες εκλογές του Κοινοβουλίου της Μόσχας. Αρμόδιου για την έγκριση του τεράστιου προϋπολογισμού (38 δις δολαρίων) της πρωτεύουσας. Το εν λόγω αυτοδιοικητικό σώμα αποτελείται από  φιλο-πουτινικούς πιστούς στον απερχόμενο δήμαρχο της Μόσχας, τον Sergueï Sobianine.

Αυτές οι εκλογές, καθώς και οι λοιπές περιφερειακές και τοπικές εκλογές που θα διεξαχθούν παράλληλα στη Ρωσία, προβλέπονται δύσκολες για τους φιλοκυβερνητικούς υποψηφίους, σε ένα πλαίσιο κοινωνικής

 

αναταραχής και διαμαρτυρίας, λόγω της υφιστάμενης οικονομικής στασιμότητας στη χώρα και της αύξησης της φτώχειας. Αυτό είπε το άρθρο του Benoît Vitkine στον ηλεκτρονικό Le Monde στις 1-8-2019 με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Η Ρωσία μετράει 500.000 νέους φτωχούς εδώ κι έναν χρόνο» (La Russie compte 500 000 nouveaux pauvres depuis un an), με τη χαρακτηριστική διπλανή φωτογραφία του MLADEN ANTONOV / AFP σε έναν δρόμο της Μόσχας στις 27-12-2018. Σύμφωνα με το Ινστιτούτο Rosstat, το 14,3 % του ρωσικού πληθυσμού είναι φτωχό. Κάτι που αντανακλά την χειροτέρευση της κατάστασης της εθνικής οικονομίας.

Και μια μαρτυρία προσωπική.

Πολύ πρόσφατα ο Πούτιν πήγε και βρήκε τον Μακρόν στην επίσημη προεδρική εξοχική κατοικία, 5 ημέρες πριν τη σύνοδο του G7, στο Brégançon. Εκεί έδωσαν μια κοινή συνέντευξη τύπου την οποία παρακολούθησα απευθείας στο γαλλικό ειδησεογραφικό κανάλι BFM TV. Μια από τις ερωτήσεις που έγιναν, απευθύνθηκε στον Πούτιν και είχε σχέση με τις παραπάνω επαναλαμβανόμενες ρωσικές διαδηλώσεις. Ο Πούτιν παρέπεμψε τη Γαλλίδα δημοσιογράφο που έθεσε το ερώτημα στις βίαιες γαλλικές διαδηλώσεις των «Κίτρινων Γιλέκων», κατά τις οποίες όπως είπε «διέκρινε πολλούς τραυματίες στο μάτι από τα πυρά της γαλλικής αστυνομίας». Εκεί παρενέβη ο Μακρόν, λέγοντας : «ναι αλλά εμείς δεν αποκλείσαμε τους Κιτρινογελεκάδες να θέσουν υποψηφιότητα στις ευρωεκλογές του Μαΐου, ούτε θα τους αποκλείσουμε να βάλουν υποψηφιότητα στις επόμενες δημοτικές εκλογές που θα γίνουν μέσα στο 2020».

Η διαφορά μιας δυτικής αστικής Δημοκρατίας και μιας πουτινικής
«Δημοκρατίας».

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Με αφορμή το διορισμό νέου διοικητή της ΕΥΠ

Από
anixneuseis
-
15

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

Σε μια εποχή που δεν διακρινόταν τίποτε στον ορίζοντα, ο διευθυντής του Stratfor, (μυστικής CIA), Τζώρτζ  Φρίντμαν, είχε γράψει για την αλλαγή πολιτικής των ΗΠΑ και υποστήριξης της συνεργασίας του Ισραήλ με την Ελλάδα.

Ήταν μετά την ισραηλινή επιχείρηση στο Mavi Marmara. Η Ελλάδα εισερχόταν στη γνωστή οικονομική κρίση. Μου έκανε εντύπωση το ύφος του άρθρου του Φρίντμαν. Δεν έθετε κάποιους δελεαστικούς όρους προς την Αθήνα, ως δημόσιος εκφραστής κέντρων διαμόρφωσης πολιτικής, αλλά λίγο πολύ έλεγε πως στα κακά χάλια που βρίσκεται η Ελλάδα δεν έχει άλλη επιλογή από το να δεχθεί αυτήν την πολιτική παρακαλώντας. Γενικώς, μιλούσε με απαξιωτικούς όρους για την Ελλάδα και τους Έλληνες σε βαθμό πολύ ενοχλητικό.

Και ενώ, τότε, δεν διακρινόταν τίποτε, λίγο αργότερα ο Γιώργος Παπανδρέου άρχισε την προσέγγιση με το Ισραήλ. Μια προσέγγιση που με βρίσκει σύμφωνο, υπό τον όρο να μην χαλάσουν οι σχέσεις της Ελλάδας με τους Παλαιστίνιους ούτε και η υποστήριξη ανεξάρτητου Παλαιστινιακού κράτους στα σύνορα του ’67.

Η εξέλιξη της σχέσης αυτής οδήγησε στη γνωστή τριμερή με την Κύπρο και το Ισραήλ, στην οποία προστίθενται και οι ΗΠΑ, ad hoc, προς το παρόν.

Άλλαζε από τότε η αμερικανική πολιτική; (μιλάμε για το 2010). Δεν μπορώ να το βεβαιώσω.

Πάντως, εκείνο που προκαλεί τη σημερινή αναφορά στο άρθρο του Φρίντμαν είναι ο περιφρονητικός τρόπος που αναφερόταν στην Ελλάδα και το γεγονός ότι θεωρούσε δεδομένη τη συνεργασία της Αθήνας, την οποία, όπως ανέφερα παραπάνω, υποστηρίζω.

Την υποστηρίζω, όμως, στη βάση μιας ισοτιμίας. Και ενός σεβασμού, από οποιονδήποτε, της χώρας μας και του λαού της.

Γενικώς, διακρίνω μια περιφρόνηση προς την Ελλάδα από κρατικούς δρώντες της περιοχής. Σε κοινωνικό επίπεδο κανείς δεν μπορεί να ελέγξει τα αισθήματα ενός λαού προς τον άλλο. Ούτε και τη δημόσια έκφρασή τους. Σε κρατικό επίπεδο, όμως, υπάρχει ένα modus vivendi μεταξύ των κυβερνήσεων.

Δείτε με πια απαξίωση αναφέρονται στην Ελλάδα και τους Έλληνες κυβερνητικοί παράγοντες της Τουρκίας. Και μη μου πείτε ότι πρόκειται για επεισόδια ενός ασύμμετρου πολέμου στα οποία δεν πρέπει να απαντήσουμε.  Το ηθικό ενός λαού διαμορφώνεται και από το σεβασμό που απολαμβάνει από άλλους. Και το σεβασμό αυτό τον επιβάλουν οι κυβερνώντες του.

Πλήρης η αποτυχία στον τομέα αυτό. Είναι τέτοια η ανοχή που επιδεικνύει η Αθήνα που φτάσαμε στο σημείο όποιος επιθυμεί να κερδίσει εκλογικούς πόντους ακόμη και στα Τίρανα, να επιτίθεται κατά της Ελλάδας και των Ελλήνων. Να θυμίσω, ακόμη, το ιταμό ύφος της ανακοίνωσης του αμερικανικού ΥΠΕΞ προς την Ελλάδα όταν την προειδοποιούσε για το ιρανικό δεξαμενόπλοιο;

Δεν προτείνεται από το σχόλιο αυτό να τα βάζουμε με όλους τους γείτονες με το παραμικρό. Αλλά δεν μπορεί η Ελλάδα και οι Έλληνες να γίνονται ο σάκος του μπόξ.

Στην περίπτωση της Τουρκίας, μάλιστα, η δήλωση και του Ερντογάν και του αντιπαθέστατου υπουργού άμυνας της χώρας ότι είναι έτοιμοι να επαναλάβουν το ’22 αποτελεί απειλή πολέμου. Και οι απειλές πολέμου δεν επιτρέπονται από κράτη μέλη του ΟΗΕ. Γιατί δεν γίνεται μια προσφυγή στο διεθνή οργανισμό; Γιατί δεν καταγγέλλεται η Τουρκία στη διεθνή κοινότητα ότι παραβαίνει τις αρχές του Οργανισμού;

Όταν σχηματίστηκε η παρούσα κυβέρνηση υπήρξε μια δήλωση εβραϊκού στελέχους των ΗΠΑ κατά του υπουργού αγροτικής ανάπτυξης κ. Βορίδη για το παρελθόν του στις τάξεις του καρατζαφερικού ΛΑΟΣ.

Συμπεριφορές που επιδιώκουν να αναπαράγουν ή να υποστηρίξουν τα ναζιστικά εγκλήματα κατά των Εβραίων είναι απολύτως καταδικαστέες. Αν είχε τέτοια συμπεριφορά ο κ Βορίδης στο παρελθόν, κακώς την είχε και είναι καταδικαστέα. Αλλά τι λόγο έχουν οι Εβραίοι των ΗΠΑ να κρίνουν και να υπαγορεύσουν τα μέλη της ελληνικής κυβέρνησης.

Η δημόσια δήλωση του Βορίδη εκείνες τις ημέρες, απλώς, τον γελοιοποίησε. Και επιβεβαίωσε πως για την παραμονή του στην κυβέρνηση είχαν και άλλοι λόγο, πλην του κ. Μητσοτάκη.

Με το Ισραήλ, ως χώρα, πρέπει να αναπτύξουμε τις σχέσεις μας. Και να σεβαστούμε την ιστορία και τα δεινά που υπέστησαν οι Εβραίοι. Αλλά και αυτοί να σεβαστούν την ύπαρξή μας ως ανεξάρτητου κράτους και ως λαού.

Τι σχέση έχουν όλα αυτά με τον τίτλο του κειμένου; Τι σχέση έχουν με τον νέο διοικητή της ΕΥΠ;

Έχουν, λέει το παρασκήνιο. Ο νέος διοικητής είναι επιλογή των φίλων μας αμερικανών, πάντα κατά το παρασκήνιο. Μπορεί οι πληροφορίες να τον αδικούν και να αδικούν και τη στάση των ΗΠΑ. Αλλά αν έχουν βάση;

Δεν τον γνωρίζω τον άνθρωπο. Δεν γνώριζα ούτε καν την ύπαρξή του πριν προταθεί από τον πρωθυπουργό για την πιο κρίσιμη θέση. Εύχομαι να αποβεί αντάξιος της εμπιστοσύνης που του έδειξε ο κ. Μητσοτάκης, ο οποίος υπέστη και πολιτική φθορά αλλάζοντας τον σχετικό νόμο και προσαρμόζοντάς τον στα τυπικά προσόντα του νέου διοικητή.

Αλλά, η επιβολή στην κρισιμότατη αυτή θέση ενός προσώπου από δυνάμεις πέραν του πρωθυπουργού, τι εχέγγυα παρέχει; Ποιος θα ενημερώνεται πρώτος;

Ναι στις συμμαχίες, ναι στις συνεργασίες, ναι στη δυτική επιλογή. Αλλά με αξιοπρέπεια.

Το επιχείρημα ότι η Ελλάδα κινδυνεύει να απολέσει κυριαρχία ή κυριαρχικά της δικαιώματα αν δεν υπακούσει στην Ουάσιγκτον, δεν ισχύει. Τίποτε δεν έχει να χάσει η χώρα.

Στο κυπριακό προωθείται μια λύση που μόνο τα συμφέροντα της Ελλάδας και του κυπριακού ελληνισμού δεν εξυπηρετεί. Παράδοση ολόκληρης της νήσου στην Τουρκία δεν εξυπηρετεί τις ΗΠΑ.

Στα ενεργειακά της Ανατολικής Μεσογείου δεν εξαρτάται ούτε από την Ελλάδα ούτε από την Κύπρο αν θα γίνει συνδιαχείρηση ή συνεκμετάλλευση με την Τουρκία. Θα γίνει αυτό που θα θελήσουν οι ΗΠΑ.

Στο Αιγαίο, στο θέμα της επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων, οι ΗΠΑ είναι αντίθετες. Στο θέμα της ΑΟΖ η θέση της Ουάσιγκτον είναι να μη γίνει καμιά ανακήρυξη από την Ελλάδα χωρίς συνεννόηση με την Τουρκία.

Στο σκοπιανό, όταν θέλησαν να επιβάλλουν μια λύση την επέβαλαν. Επέβαλαν μια κακή λύση.

Τι θα χάσει η Ελλάδα αν απαιτήσει σεβασμό και κινηθεί με αξιοπρέπεια;

Αυτό δεν σημαίνει πως δεν θα συνεχίσουμε να συμμετέχουμε- και να προσφέρουμε σε συμμαχίες. Και στο ΝΑΤΟ και στην Ε.Ε. Αλλά ας απαιτήσει λίγο σεβασμό στην ύπαρξή μας η κυβέρνηση. Τον έχουμε ανάγκη.  Χωρίς αυτοσεβασμό και σεβασμό από τους άλλους δεν μπορεί να ζήσουν ούτε οι άνθρωποι μεμονωμένα, ούτε οι κοινωνίες που διαμορφώνουν.

 

The U.S. Presence in Syria Blocks Iranian, Russian, and Turkish Gains

Από
pcuser
-
0

Eastern Syria sits at the crossroads of critical policy decisions in Washington. The region is at the center of an escalating crisis in U.S.-Turkey relations, while maintaining America’s presence there blocks Iranian and Russian gains in Syria. It also is key to keeping ISIS defeated. Washington should see eastern Syria as one of the most important strategic pieces of “real estate” to emerge out of the last half-decade of conflict in the Middle East.

The area of northeast Syria where the U.S. today plays a critical role, roughly the size of West Virginia, is now a kind of Gordian Knot. While American adversaries, such as Russia or Iran, have a clear goal in Syria, keeping the Bashar al-Assad regime in power and entrenching their influence, the U.S. policy goal is less clear.

Turkey, a historic U.S. ally, recently threatened to launch a military operation into eastern Syria against key U.S. partners who helped defeat the so-called Islamic State, leaving Washington with a devil’s bargain: leave eastern Syria and watch five years of fighting ISIS and working with local forces collapse, or continue to fuel a crisis with Turkey. The U.S. chose a temporary solution, telling Ankara it would work on a “safe zone” along the Syria-Turkey border.

Partly by accident and mission creep, the U.S. sits astride the most important real estate in the Middle East.

Is eastern Syria just a sunk cost for Washington? The reality is that the U.S., partly by accident and partly by mission creep, has found itself sitting astride the most important nexus of four foreign policy axes connecting the Middle East and the world. One is Iran’s regional strategy, another is Russia’s plans and a third is Turkey’s goals. Lastly, the area keeps ISIS contained. It’s because it ties in to so many agendas that this triangle of land is so important, and so combustible.

It didn’t begin this way. Northeast Syria was a poor, neglected part of the country for most of the 20th century. The Obama administration deepened U.S. involvement in the Syrian conflict initially through support for anti-Assad rebels but shifted to focus on defeating Islamic State after 2015. Eventually a coalition of 75 countries signed on to fight ISIS in Iraq, with a handful supporting U.S. anti-ISIS operations in Syria.

ISIS lost its last Syrian foothold in March, but thousands of its fighters have formed covert cells.

It was an open-ended war with a mandate to defeat the extremists, morphing into supporting the Syrian Democratic Forces as the central partner on the ground fighting ISIS. The Pentagon wanted a “by, with and through” approach that implied a small U.S. footprint, backing mostly Kurdish fighters. President Donald Trump decided to withdraw from Syria in December 2018, then slowed down. ISIS lost its last major foothold in March 2019 but thousands of its former fighters formed sleeper cells.

A Pentagon report released on Aug. 6 says the U.S. has completed a partial withdrawal at a time when the SDF “needed training and equipping to respond to ISIS resurgent cells.” Efforts at stabilization and security, which foresee the training of 110,000 local forces, are continuing but are strained by contradictory policies. U.S. efforts to get the U.K., Germany or France to commit troops to backfill the slow U.S. withdrawal and support a safe zone have come to naught. Leaving eastern Syria now means creating a vacuum and giving ISIS breathing space. It would also mean abandoning partners on the ground, reducing U.S. influence.

A second U.S. policy in Syria emerged in the fall of 2018. Although the Trump administration ended support for the rebels, National Security Adviser John Bolton said the U.S. would remain in Syria until Iran left. Officials realize that controlling a swath of Syria, including a military base at Tanf near the Jordanian border, puts pressure on Iran’s support for the Syrian regime and its entrenchment in Syria. America’s presence stymies the Islamic Revolutionary Guard Corps, keeping it from expanding its activities across Iraq and Syria. This is a key concern for Israel which has carried out more than 1,000 airstrikes on Iranian targets in Syria to interdict Iranian support to Hezbollah.

Turkey has slammed the U.S. role in Syria, accusing it of training terrorists linked to the Kurdistan Workers Party (PKK) and creating a “terrorist corridor” that threatens Ankara. Washington attempted to assuage Ankara’s anger, putting a bounty on three PKK leaders in 2018 and agreeing to work jointly with Turkey on a safe zone along the Syrian border. But the tensions with Turkey include other, perhaps larger problems, such as Ankara’s acquisition of the Russian S-400 air defense system.

Turkey has carried out two unilateral ground offensives into northern Syria in recent years.

Some of these contretemps stem in part from Turkey’s dim view of U.S. policy in eastern Syria. In the process, Russia and Turkey have grown closer. Iran also now boasts of its growing ties with Turkey.

Ankara has threatened repeatedly over the last year to launch a military operation into eastern Syria where U.S. forces are based, even saying it has informed Moscow of its intentions.

The U.S. warned it against unilateral action on August 6 and promised to do more to create a “safe zone” for Turkey.

Such solutions are short-term, and Washington has been cagey about playing a grander role, despite its influence on the ground. Meanwhile Iran, Russia and Turkey regularly meet in the framework of the Astana peace talks on Syria, excluding the U.S.

Eastern Syria is now a hinge on which the door to U.S. influence in the region opens or shuts.

Eastern Syria is now a hinge on which the door to U.S. influence in the region opens or shuts. It is intricately linked to stability in the Kurdistan Regional Government in Iraq, which is a close U.S. partner.

American allies such as the United Arab Emirates, whose regional policies tend to be at odds with Turkey and Qatar, oppose Turkey’s desire to launch an operation. “There is no excuse for Turkish control of Syrian land,” The National in the UAE argued on August 8, building on a similar editorial on July 14. But come what may, the White House doesn’t want another “forever war” like Afghanistan.

Areas from Raqqa to Qamishli in Syria are no longer just an area to be stabilized against the resurgence of ISIS, or a region used as a bargaining chip with Iran. It is too combustible for either simple mission. Moscow, Tehran and Damascus are eager for American humiliation and seeking to exploit U.S.-Turkey tensions. Washington allies, from the Gulf to Israel, would see a setback if the U.S. withdraws suddenly. That means the U.S. also has leverage over these allies and could encourage more buy-in from Riyadh or Abu Dhabi, to support stabilization and reconstruction. They also oppose Iran’s growing influence, and are at odds with Turkey, so for them northeast Syria is important.

Recognizing eastern Syria as more than the sum of its parts is the best way to understand the long-term challenge there. It is the strategic real estate in the Middle East upon which the ambitions of four powers rest, and where U.S. strategy is made or broken

by Seth Frantzman
The Daily Beast

Seth Frantzman is The Jerusalem Post’s op-ed editor, a Writing Fellow at the Middle East Forum, and a founder of the Middle East Center for Reporting and Analysis.

Originally published under the title “America’s Key to Keeping ISIS Defeated.”

https://www.meforum.org

Μύθοι και αλήθειες για την τουρκική εξωτερική πολιτική – Το παράδειγμα της Συρίας

Από
anixneuseis
-
0

Σάββας Καλεντερίδης

Ένα εξαιρετικά σοβαρό πρόβλημα στη χάραξη στρατηγικής, αλλά και τη διαχείριση της πολιτικής πραγματικότητας με την γείτονα Τουρκία, ήταν –και εν μέρει παραμένει– η αδυναμία σωστής ανάγνωσης των προθέσεων, των σχεδιασμών και της πραγματικής δύναμης (πολιτικής και στρατιωτικής) της Τουρκίας.

Το πρόβλημα αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι επί δεκαετίες δεν μεταφράζονταν από τα τουρκικά τα ιδεολογικά κείμενα, μελέτες, βιβλία και άρθρα, τα οποία είτε εμπνέουν τους Τούρκους πολιτικούς για να σχεδιάσουν την τουρκική στρατηγική είτε την αντικατοπτρίζουν. Τα περισσότερα άρθρα Ελλήνων δημοσιογράφων που αναφέρονται στην Τουρκία στηρίζονταν μέχρι πριν από λίγα χρόνια σε αγγλική, γαλλική ή γερμανική αρθρογραφία-ανάλυση, και λιγότερο ρωσική, στην οποία όμως αντικατοπτρίζονται και τα συμφέροντα της κάθε χώρας.

Αναφέρω παραπάνω ότι η αδυναμία αυτή παραμένει εν μέρει, γιατί τα τελευταία χρόνια –ευτυχώς για εμάς, γιατί δυστυχώς συνεχίζουμε να κοιμόμαστε τον ύπνο του δικαίου– οι Τούρκοι αρχίζουν και δημοσιεύουν βιβλία, μελέτες, αναλύσεις και άρθρα στα αγγλικά, άρα οι αγγλόφωνοι Έλληνες δημοσιογράφοι και αναλυτές (ναι, υπάρχουν και τέτοιοι) απέκτησαν τη δυνατότητα πρωτογενούς μελέτης των ιδεών που επεξεργάζονται και δημοσιεύουν Τούρκοι αναλυτές, αρθρογράφοι και πολιτικοί επιστήμονες.

Όλη αυτή η κατάσταση που περιεγράφη παραπάνω δημιούργησε και προκάλεσε την αδυναμία δημοσιογράφων και πολιτικών να κατανοήσουν τους στρατηγικούς σχεδιασμούς της Τουρκίας, το μέγεθος της απειλής, το μέγεθος της πολιτικής, διπλωματικής και στρατιωτικής της ισχύος, με αποτέλεσμα όποτε εμφανίζονταν διεκδικήσεις ή απειλές της Τουρκίας στο Αιγαίο, οι πολιτικοί μας –και μάλιστα υπουργοί Εξωτερικών και Άμυνας– να βρίσκουν την εύκολη λύση: «Η Τουρκία απειλεί την Ελλάδα και θέλει να προκαλέσει ένταση, για να κάνει εξαγωγή των εσωτερικών της προβλημάτων».

Ναι, αυτήν την ουρανομήκη ανοησία την ακούσαμε χρόνια τώρα από επίσημα ελληνικά χείλη και δυστυχώς την ακούμε μέχρι σήμερα, παρότι η απειλή στην Αν. Μεσόγειο, το Καστελόριζο και το Αιγαίο είναι πλέον κάτι παραπάνω από ορατή και προφανής.

Για τους παραπάνω λόγους, θα αποπειραθούμε και σήμερα, με τη μετάφραση ενός έγκριτου Τούρκου αρθρογράφου, να παρουσιάσουμε στοιχεία της αποτελεσματικότητας της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής και της εξάρτησής της από τις μεγάλες δυνάμεις. Πρόκειται για το άρθρο του Γκιοκχάν Μπατζίκ, που δημοσιεύτηκε στην ηλεκτρονική εφημερίδα ahvalnews, με τίτλο «Bir bozgunun anatomisi» (Η ανατομία μιας ήττας).

Ακολουθεί η μετάφραση:

Αν κάναμε ανάλυση της πολιτικής που ακολούθησε η Τουρκία στο θέμα της Συρίας με βάση την κατάσταση που επικρατεί σήμερα, θα μπορούσαμε να την συμπυκνώσουμε σε τέσσερις τίτλους:

  • Η Τουρκία δεν κατόρθωσε να ανατρέψει τον Άσαντ, όπως είχε σχεδιάσει και περίμενε. Όλες οι ένοπλες ομάδες που υποστήριξε, στο τέλος απέτυχαν.
  • Ο καβγάς για την αλλαγή καθεστώτος στη Συρία οδήγησε στη γέννηση μιας πολιτικής κουρδικής οντότητας.
  • Ο στόχος της Τουρκίας να καταστεί σε βάθος χρόνου παράγοντας που θα επηρεάζει τις εξελίξεις στη Συρία, απέτυχε. Η Τουρκία υπάρχει στην περιοχή, όμως ακόμα και το παραμικρό βήμα των στρατιωτικών της μονάδων που είναι στη Συρία, γίνεται κατόπιν αδείας των ΗΠΑ και της Ρωσίας, οι οποίες καθορίζουν τα πάντα.
  • Τελικά, η κατάσταση που τείνει να διαμορφωθεί στη Συρία δημιουργεί ένα πρόβλημα σε βάθος χρόνου για την Τουρκία, που θα προκαλέσει μεγάλη απώλεια ενέργειας και πόρων σε τομείς όπως είναι η οικονομία, η ασφάλεια και πολλοί άλλοι.

Όλα αυτά σημαίνουν ότι η Τουρκία στην κρίση της Συρίας είναι αντιμέτωπη με μια μεγάλη ήττα. Αν θέλουμε δε να αναζητήσουμε τις βαθιές ρίζες της ήττας, θα τις εντοπίσουμε σε δύο βασικές αιτίες: Τις επιλογές των ισλαμιστών στα θέματα εξωτερικής πολιτικής και στη θεσμική κρίση που σοβεί στις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις (ΤΕΔ).

Με άλλα λόγια, πίσω από την ήττα στη Συρία κρύβεται η αποτυχία και αναποτελεσματικότητα των πολιτικών και των ενόπλων δυνάμεων.

Όσον αφορά την πολιτική, για πρώτη φορά οι ισλαμιστές παρέκκλιναν της παραδοσιακής εξωτερικής πολιτικής των κεμαλιστών, παραβιάζοντας δύο βασικές αρχές της.

Όπως έχει αναφέρει και ο Baskın Oran, πρόκειται για τις βασικές αρχές της στατικότητας [σ.τ.μ.: σεβασμού των συνόρων] και του προσανατολισμού προς τη Δύση. Οι ισλαμιστές που χάραξαν την εξωτερική πολιτική της Τουρκίας στην κρίση της Συρίας εφάρμοσαν μια αναθεωρητική και αντιδυτική πολιτική. Εγκατάλειψαν την πολιτική της στατικότητας και προσπάθησαν να ανατρέψουν τον Άσαντ, εφαρμόζοντας μια ριζοσπαστική αναθεωρητική πολιτική.

Αυτό ήταν μια μεγάλη ανατροπή, αφού η Τουρκία για πρώτη φορά προσπάθησε να ανατρέψει την κυβέρνηση μιας γειτονικής χώρας χρησιμοποιώντας διπλωματικά μέσα και στρατιωτικά τμήματα.

Την ίδια στιγμή, εγκατάλειψε την φιλοδυτική και προσπαθεί να εφαρμόσει μια φιλορωσική πολιτική. Η ανατροπή αυτή στην πολιτική της Τουρκίας στη Συρία έγινε γιατί οι ισλαμιστές πάντα θεωρούσαν ότι η εξωτερική πολιτική της Άγκυρας είναι ευπροσάρμοστη, αποκομμένη από τον ισλαμικό κόσμο και υπό την επιρροή των δυνάμεων της Δύσης.

Οι ισλαμιστές άδραξαν την ευκαιρία μετά την Αραβική Άνοιξη και έκαναν βήματα με βάση τη θεωρία που είχαν στο κεφάλι τους: Με βάση αυτήν υποστήριξαν διάφορες ομάδες ενόπλων από τη Λιβύη μέχρι τη Συρία. Η Τουρκία πλέον είναι –διά της τεθλασμένης ή απευθείας– εμπόλεμο μέρος σε πολλές περιοχές.

Αν εξεταστούν όλα αυτά, τότε προκύπτει ότι στη Συρία η Τουρκία εφάρμοσε την πολιτική των ισλαμιστών.

Η δεύτερη βασική αιτία της ήττας της Τουρκίας είναι η κρίση στις ΤΕΔ. Η πιο σημαντική παράμετρος αυτής της κρίσης είναι ιδεολογική κρίση. Όλοι οι στρατοί ενεργούν με βάση το σύνταγμα της κάθε χώρας, έχουν όμως και ένα ιδεολογικό κίνητρο. Οι στρατοί δεν είναι οργανισμοί που δημιουργήθηκαν απλώς για να πολεμούν καλά, αλλά οργανισμοί που πρέπει να διαπαιδαγωγούνται με βάση ορισμένα εθνικά και επιχειρησιακά δόγματα. Σήμερα είναι ακαθόριστο το ιδεολογικό κίνητρο των ΤΕΔ.

Από την άλλη πλευρά, όλος αυτός ο καβγάς για την αποκεμαλοποίηση των ΤΕΔ, προκάλεσε ένα σχίσμα στο σώμα.

Το σχίσμα και οι ομαδοποιήσεις έχουν επηρεάσει τις προαγωγές και τις μεταθέσεις των αξιωματικών. Και όπως είναι φυσικό, το σχίσμα οδηγεί στην περιθωριοποίηση μιας μερίδας ικανών στελεχών των ΤΕΔ. Από την άλλη, ο καβγάς που έχει αρχίσει στις ΤΕΔ για το ποιος θα επικρατήσει, σε συνδυασμό με τα όσα επακολούθησαν του πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 2016, τις έχουν οδηγήσει σε μια κατάσταση αναπηρίας. Κι αυτό είναι φανερό από την απογοητευτική εικόνα που εκπέμπουν οι ΤΕΔ στην κοινή γνώμη.

Και η πιο σημαντική πλευρά στην σοβούσα κρίση στις ΤΕΔ, είναι ο τρόπος που χρησιμοποιήθηκαν στη Συρία, ως αποτέλεσμα πολιτικών αποφάσεων, χωρίς να ληφθούν υπ’ όψιν επιχειρησιακά δεδομένα.

Οι ΤΕΔ στην κρίση της Συρίας χρησιμοποιήθηκαν ως όχημα για πολιτικούς σκοπούς. Έτσι, η συμμετρική και ασύμμετρη στρατηγική που ακολουθήθηκε τα τελευταία πέντε χρόνια, ήταν αποτέλεσμα πολιτικών υπολογισμών, ορισμένες φορές ρομαντικών.

Φυσικά και η εμπλοκή των ΤΕΔ στο παρελθόν σε κινήματα εναντίον των πολιτικών είναι κατακριτέα. Όμως στη νέα Τουρκία χάθηκε το μέτρο, και οι ΤΕΔ κατάντησαν εξ ολοκλήρου ένα όχημα των πολιτικών για την άσκηση εξωτερικής πολιτικής.

Μια Τουρκία με κοινωνία που την πιο σοβαρή εξέλιξη την ξεχνά μέσα σε δύο ημέρες μπορεί να μην αντιλαμβάνεται το μέγεθος της ήττας, όμως αυτή η ήττα στη Συρία είναι η πρώτη σημαντική ήττα της μετά την ίδρυσή της, το 1923, και όσο περνάει ο καιρός θα γίνονται ορατές σε όλους μας οι αρνητικές της συνέπειες.

http://www.pontos-news.gr/article/198661/mythoi-kai-alitheies-gia-tin-toyrkiki-exoteriki-politiki-paradeigma-tis-syrias

Δεν φταίνε τα ΜΜΕ Αλέξη. Απλώς πέρασε ο καιρός σας

Από
anixneuseis
-
0

Του Γιάννη Σιδέρη  Σάββατο 31 Αυγούστου 2019, 00:02 liberal.gr

Όταν χάνεις τον χρυσοποίκιλτο μανδύα της εξουσίας σε εγκαταλείπουν αυτοί που σου έκαναν τεμενάδες. Σύνηθες από καταβολής κόσμου, αλλά οι αψίκοροι νεαροί της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ τώρα το μαθαίνουν, και προβληματίζονται λέει  για το τοπίο στα Μέσα Ενημέρωσης που είναι εχθρικό.

Κατ’ αρχάς  και μόνο  ο προβληματισμός δείχνει ότι η αξιωματική αντιπολίτευση νιώθει τρωτή και έχει περιέλθει  σε φάση ανημποριάς. Έχουμε πλειστάκις υπενθυμίσει ότι τα ΜΜΕ είναι μια «χάρτινη τίγρης» που έλεγε και ο σύντροφος  Μάο για τον Ιμπεριαλισμό, τα τσιτάτα του οποίου αρέσουν στον σύντροφο Αλέξη.

Από την προχουντική εποχή που οι οπαδοί της Ένωσης Κέντρου έκαιγαν εφημερίδες του Λαμπράκη…

Από την εποχή του Αντρέα στη μακρινή δεκαετία του 70, όπου το σύνολο του Κεντροαριστερού τύπου στήριζε αρχικά  τον Γεώργιο Μαύρο αλλά αναγκάστηκε να ακολουθήσει τον Αντρέα όταν αυτός «πήρε κεφάλι» στις εκλογές του 1977…

Από την εποχή του 1993 όπου ο άρρωστος Αντρέας επανήλθε τροπαιοφόρος, έχοντας πάρει την ψήφο σχεδόν του ενός των δύο ψηφοφόρων ( 46,88%),  παρόλο που το σύμπαν των ΜΜΕ τον είχε κυνηγήσει, καθημάξει, κατασπιλώσει, σε συνδυασμό (οι  δεξιές εφημερίδες) και με την ηθικολογική απέχθεια για το «παράνομο αίσθημα»…

Από την εποχή του «καταλληλότερου»  Σημίτη που τον στήριζε το μηντιακό σύμπαν,  αλλά οι δημοκοπήσεις του έδειξαν το δρόμο της αναχώρησης,  αφού ο μικρός Καραμανλής προηγείτο και τελικά έγινε πρωθυπουργός…

Από την εποχή της εσωτερικής διαμάχης στο ΠΑΣΟΚ  για τη αρχηγία, όπου το σύνολο των κεντροαριστερών Μήντια στήριξε Βενιζέλο αλλά ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ αντέδρασε γι αυτή την χοντροκομμένη παρέμβαση και έβγαλε αρχηγό τον Γιώργο…

Από την εποχή των πρώτων μνημονίων όπου ο ΣΥΡΙΖΑ λοιδορείτο για τα απερίσκεπτα εφηβικά που έλεγε, αλλά παρόλα αυτά έγινε κυβέρνηση… Από το  τραγελαφικό δημοψήφισμα  όπου τα ΜΜΕ στήριξαν «ναι» (και δικαιώθηκαν από την κωλοτούμπα Τσίπρα), ο ΣΥΡΙΖΑ «όχι», πρόδωσε το όχι, αλλά τον ξαναψήφισαν… Διαπιστώνουμε:

Τα ΜΜΕ δεν διαμορφώνουν το κλίμα στην ελληνική πολιτική πραγματικότητα. Αυτή διαμορφώνεται  ερήμην τους και στην συνέχεια τα Μήντια σπεύδουν να τεθούν επικεφαλής  και δήθεν να καθοδηγήσουν. Ουσιαστικά δεν καθοδηγούν τίποτα. Απλώς όσοι εκ των επικυρίαρχων των Μέσων έκαναν δουλειές με το Δημόσιο, εξυπηρετούσαν τους αρμόδιους υπουργούς με πρόσθετη δημοσιότητα (μέχρι και στα κεντρικά δελτία βλέπαμε ζεϊμπεκιές στο σαλόνι υπουργού Δημοσίων έργων  κατά την ονομαστική του εορτή).  Αυτό σαφώς  απεικόνιζε διαπλοκή προσώπων αλλά δεν καθόριζε και δεν κατηύθυνε  τις εκλογικές συμπεριφορές της κοινωνίας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, από ιδεολογική αφέλεια και ιδεοληπτική μονομέρεια, έπεσε θύμα της ίδιας του  της μυθοπλασίας. Η ανωτέρω ιστορική εμπειρία  του διέφυγε και προσέδωσε στα ΜΜΕ υπερβολικές, σχεδόν…  υπερβατικές  ιδιότητες. Νόμισε πως αν τα καθυποτάξει θα διαιωνίσει την πολιτική του επικυριαρχία. Εξ  ου και τα βραδινά ραντεβού του Αλέξη με τον ορκισμένο εχθρό του ΣΥΡΙΖΑ ενώπιον της γάτας των Ιμαλαίων, εξ ου και η κακότεχνη (αλλά φαντασμαγορική στις εντυπώσεις) διαδικασία  του διαγωνισμού τηλεοπτικών αδειών, ο εγκλεισμός στο κτίριο της Γραμματείας Ενημέρωσης και ο ύπνος  στα ράντζα, μέσα σε ατμόσφαιρα Ζεράρ Ντε βιλιέ,  με τις διαδικασίες ενός νόμου που εν τέλει κηρύχτηκε αντισυνταγματικός (μια τρύπα στο νερό δηλαδή).

Στις προηγούμενες κυβερνήσεις υπήρχε διαχωρισμός κάποιων δημοσιογράφων σε «δικούς μας»  ή όχι. Ήταν ελαχιστότατοι, παρά  τα όσα φαντάζεται η καχύποπτη κοινή γνώμη. Άλλωστε  η συντριπτικότατη πλειοψηφία των δημοσιογράφων  δεν είναι «διαμορφωτές γνώμης». Υπηρετούν πιστά το ρεπορτάζ, μέσα  στις εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες που συνεπάγεται το επάγγελμα, και αγνοεί ο κόσμος.

Ο ΣΥΡΙΖΑ άλλαξε πίστα. Εισήγαγε την εχθροπάθεια.  Οσοι δεν ήταν μετ΄ αυτού, ήταν κατ’ αυτού. Επρεπε να στοχοποιηθούν, να καθυβριστούν, να απολέσουν κάθε υποψία εγκυρότητας. Ηδη από το πρώτο μνημόνιο, εξαπέλυσε από τα υπόγεια της Κουμουνδούρου, με εντεταλμένα  troll, πογκρόμ κατά  μη αρεστών δημοσιογράφων, με  στόχο το «character assassination».

Ήταν οι στοχοποιούμενοι τα μίσθαρνα όργανα της μνημονιακής προπαγάνδας,  τα τσιράκια των αφεντικών, τα φερέφωνα, που δεν είχαν μια στάλα αξιοπρέπεια. Αντιθέτως όσοι μετέφεραν τη γραμμή του (πρώτη φορά τόσο απροκάλυπτα στη μεταχουντική Ελλάδα) ήταν αξιοπρεπείς, και τιμούσαν το επάγγελμά τους!

Αυτό ωστόσο  είχε ευρύτερες συνέπειες. Έδωσε το έναυσμα για γενική απαξίωση των ΜΜΕ. Σε συνδυασμό  και με την νοοτροπία του Έλληνα που δεν διαβάζει εφημερίδες («ενημερωμένος από τον Κακαουνάκη» που τραγουδούσε ο Νιόνιος), εμπεδώθηκε η άποψη ότι τα ΜΜΕ είναι το βασίλειο της ψευτιάς.

Τώρα, στον καιρό της ήττας ανακαλύπτουν αυτό που συνέβαινε και πριν πάρουν την εξουσία: Το τοπίο στα ΜΜΕ είναι εχθρικό. Θα απασχολήσει τον ΣΥΡΙΖΑ και σε επίπεδο Πολιτικής Γραμματείας ακόμη, ενώ  ο νέος εκπρόσωπος  Τύπου Αλ. Χαρίτσης προτίθεται να αρχίσει επαφές με ηγετικά στελέχη των ΜΜΕ.

Ε και; Κάποτε υπερίσχυσαν του εχθρικού τοπίου και έγιναν κυβέρνηση γιατί ήταν ελπιδοφόροι. Τώρα και να τους χαϊδέψουν τα ΜΜΕ ο καιρός τους πέρασε για κάποια χρόνια. Και δεν φταίνε τα ΜΜΕ για αυτό. Φταίνε οι ίδιοι που πλέον δεν τους ακούει η κοινωνία. Όταν θα είναι πρόθυμη να τους ξανακούσει δεν θα έχουν την ανάγκη φίλιων Μέσων.

https://www.liberal.gr/politics/den-ftaine-ta-mme-alexi-aplos-perase-o-kairos-sas/264706

1...2,6212,6222,623...3,033Σελίδα 2,622 από 3,033