του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ
Σε μια εποχή που δεν διακρινόταν τίποτε στον ορίζοντα, ο διευθυντής του Stratfor, (μυστικής CIA), Τζώρτζ Φρίντμαν, είχε γράψει για την αλλαγή πολιτικής των ΗΠΑ και υποστήριξης της συνεργασίας του Ισραήλ με την Ελλάδα.
Ήταν μετά την ισραηλινή επιχείρηση στο Mavi Marmara. Η Ελλάδα εισερχόταν στη γνωστή οικονομική κρίση. Μου έκανε εντύπωση το ύφος του άρθρου του Φρίντμαν. Δεν έθετε κάποιους δελεαστικούς όρους προς την Αθήνα, ως δημόσιος εκφραστής κέντρων διαμόρφωσης πολιτικής, αλλά λίγο πολύ έλεγε πως στα κακά χάλια που βρίσκεται η Ελλάδα δεν έχει άλλη επιλογή από το να δεχθεί αυτήν την πολιτική παρακαλώντας. Γενικώς, μιλούσε με απαξιωτικούς όρους για την Ελλάδα και τους Έλληνες σε βαθμό πολύ ενοχλητικό.
Και ενώ, τότε, δεν διακρινόταν τίποτε, λίγο αργότερα ο Γιώργος Παπανδρέου άρχισε την προσέγγιση με το Ισραήλ. Μια προσέγγιση που με βρίσκει σύμφωνο, υπό τον όρο να μην χαλάσουν οι σχέσεις της Ελλάδας με τους Παλαιστίνιους ούτε και η υποστήριξη ανεξάρτητου Παλαιστινιακού κράτους στα σύνορα του ’67.
Η εξέλιξη της σχέσης αυτής οδήγησε στη γνωστή τριμερή με την Κύπρο και το Ισραήλ, στην οποία προστίθενται 
και οι ΗΠΑ, ad hoc, προς το παρόν.
Άλλαζε από τότε η αμερικανική πολιτική; (μιλάμε για το 2010). Δεν μπορώ να το βεβαιώσω.
Πάντως, εκείνο που προκαλεί τη σημερινή αναφορά στο άρθρο του Φρίντμαν είναι ο περιφρονητικός τρόπος που αναφερόταν στην Ελλάδα και το γεγονός ότι θεωρούσε δεδομένη τη συνεργασία της Αθήνας, την οποία, όπως ανέφερα παραπάνω, υποστηρίζω.
Την υποστηρίζω, όμως, στη βάση μιας ισοτιμίας. Και ενός σεβασμού, από οποιονδήποτε, της χώρας μας και του λαού της.
Γενικώς, διακρίνω μια περιφρόνηση προς την Ελλάδα από κρατικούς δρώντες της περιοχής. Σε κοινωνικό επίπεδο κανείς δεν μπορεί να ελέγξει τα αισθήματα ενός λαού προς τον άλλο. Ούτε και τη δημόσια έκφρασή τους. Σε κρατικό επίπεδο, όμως, υπάρχει ένα modus vivendi μεταξύ των κυβερνήσεων.
Δείτε με πια απαξίωση αναφέρονται στην Ελλάδα και τους Έλληνες κυβερνητικοί παράγοντες της Τουρκίας. Και μη μου πείτε ότι πρόκειται για επεισόδια ενός ασύμμετρου πολέμου στα οποία δεν πρέπει να απαντήσουμε. Το ηθικό ενός λαού διαμορφώνεται και από το σεβασμό που απολαμβάνει από άλλους. Και το σεβασμό αυτό τον επιβάλουν οι κυβερνώντες του.
Πλήρης η αποτυχία στον τομέα αυτό. Είναι τέτοια η ανοχή που επιδεικνύει η Αθήνα που φτάσαμε στο σημείο όποιος επιθυμεί να κερδίσει εκλογικούς πόντους ακόμη και στα Τίρανα, να επιτίθεται κατά της Ελλάδας και των Ελλήνων. Να θυμίσω, ακόμη, το ιταμό ύφος της ανακοίνωσης του αμερικανικού ΥΠΕΞ προς την Ελλάδα όταν την προειδοποιούσε για το ιρανικό δεξαμενόπλοιο;
Δεν προτείνεται από το σχόλιο αυτό να τα βάζουμε με όλους τους γείτονες με το παραμικρό. Αλλά δεν μπορεί η Ελλάδα και οι Έλληνες να γίνονται ο σάκος του μπόξ.
Στην περίπτωση της Τουρκίας, μάλιστα, η δήλωση και του Ερντογάν και του αντιπαθέστατου υπουργού άμυνας της χώρας ότι είναι έτοιμοι να επαναλάβουν το ’22 αποτελεί απειλή πολέμου. Και οι απειλές πολέμου δεν επιτρέπονται από κράτη μέλη του ΟΗΕ. Γιατί δεν γίνεται μια προσφυγή στο διεθνή οργανισμό; Γιατί δεν καταγγέλλεται η Τουρκία στη διεθνή κοινότητα ότι παραβαίνει τις αρχές του Οργανισμού;
Όταν σχηματίστηκε η παρούσα κυβέρνηση υπήρξε μια δήλωση εβραϊκού στελέχους των ΗΠΑ κατά του υπουργού αγροτικής ανάπτυξης κ. Βορίδη για το παρελθόν του στις τάξεις του καρατζαφερικού ΛΑΟΣ.
Συμπεριφορές που επιδιώκουν να αναπαράγουν ή να υποστηρίξουν τα ναζιστικά εγκλήματα κατά των Εβραίων είναι απολύτως καταδικαστέες. Αν είχε τέτοια συμπεριφορά ο κ Βορίδης στο παρελθόν, κακώς την είχε και είναι καταδικαστέα. Αλλά τι λόγο έχουν οι Εβραίοι των ΗΠΑ να κρίνουν και να υπαγορεύσουν τα μέλη της ελληνικής κυβέρνησης.
Η δημόσια δήλωση του Βορίδη εκείνες τις ημέρες, απλώς, τον γελοιοποίησε. Και επιβεβαίωσε πως για την παραμονή του στην κυβέρνηση είχαν και άλλοι λόγο, πλην του κ. Μητσοτάκη.
Με το Ισραήλ, ως χώρα, πρέπει να αναπτύξουμε τις σχέσεις μας. Και να σεβαστούμε την ιστορία και τα δεινά που υπέστησαν οι Εβραίοι. Αλλά και αυτοί να σεβαστούν την ύπαρξή μας ως ανεξάρτητου κράτους και ως λαού.
Τι σχέση έχουν όλα αυτά με τον τίτλο του κειμένου; Τι σχέση έχουν με τον νέο διοικητή της ΕΥΠ;
Έχουν, λέει το παρασκήνιο. Ο νέος διοικητής είναι επιλογή των φίλων μας αμερικανών, πάντα κατά το 
παρασκήνιο. Μπορεί οι πληροφορίες να τον αδικούν και να αδικούν και τη στάση των ΗΠΑ. Αλλά αν έχουν βάση;
Δεν τον γνωρίζω τον άνθρωπο. Δεν γνώριζα ούτε καν την ύπαρξή του πριν προταθεί από τον πρωθυπουργό για την πιο κρίσιμη θέση. Εύχομαι να αποβεί αντάξιος της εμπιστοσύνης που του έδειξε ο κ. Μητσοτάκης, ο οποίος υπέστη και πολιτική φθορά αλλάζοντας τον σχετικό νόμο και προσαρμόζοντάς τον στα τυπικά προσόντα του νέου διοικητή.
Αλλά, η επιβολή στην κρισιμότατη αυτή θέση ενός προσώπου από δυνάμεις πέραν του πρωθυπουργού, τι εχέγγυα παρέχει; Ποιος θα ενημερώνεται πρώτος;
Ναι στις συμμαχίες, ναι στις συνεργασίες, ναι στη δυτική επιλογή. Αλλά με αξιοπρέπεια.
Το επιχείρημα ότι η Ελλάδα κινδυνεύει να απολέσει κυριαρχία ή κυριαρχικά της δικαιώματα αν δεν υπακούσει στην Ουάσιγκτον, δεν ισχύει. Τίποτε δεν έχει να χάσει η χώρα.
Στο κυπριακό προωθείται μια λύση που μόνο τα συμφέροντα της Ελλάδας και του κυπριακού ελληνισμού δεν εξυπηρετεί. Παράδοση ολόκληρης της νήσου στην Τουρκία δεν εξυπηρετεί τις ΗΠΑ.
Στα ενεργειακά της Ανατολικής Μεσογείου δεν εξαρτάται ούτε από την Ελλάδα ούτε από την Κύπρο αν θα γίνει συνδιαχείρηση ή συνεκμετάλλευση με την Τουρκία. Θα γίνει αυτό που θα θελήσουν οι ΗΠΑ.
Στο Αιγαίο, στο θέμα της επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων, οι ΗΠΑ είναι αντίθετες. Στο θέμα της ΑΟΖ η θέση της Ουάσιγκτον είναι να μη γίνει καμιά ανακήρυξη από την Ελλάδα χωρίς συνεννόηση με την Τουρκία.
Στο σκοπιανό, όταν θέλησαν να επιβάλλουν μια λύση την επέβαλαν. Επέβαλαν μια κακή λύση.
Τι θα χάσει η Ελλάδα αν απαιτήσει σεβασμό και κινηθεί με αξιοπρέπεια;
Αυτό δεν σημαίνει πως δεν θα συνεχίσουμε να συμμετέχουμε- και να προσφέρουμε σε συμμαχίες. Και στο ΝΑΤΟ και στην Ε.Ε. Αλλά ας απαιτήσει λίγο σεβασμό στην ύπαρξή μας η κυβέρνηση. Τον έχουμε ανάγκη. Χωρίς αυτοσεβασμό και σεβασμό από τους άλλους δεν μπορεί να ζήσουν ούτε οι άνθρωποι μεμονωμένα, ούτε οι κοινωνίες που διαμορφώνουν.
”Απο τα συμφραζομενα -των υπεροχων συλλογισμων σας αγαπητε κ. Σαββιδη- βγαινει αβιαστως το συμπερασμα” οτι ο νεος Διοικητης της Ελληνικης ΕΥΠ ειναι δοτος , ο οποιος θα μακροημερευσει αν κατορθωσει να αλλαξει το κλιμα -τουλαχιστον- στις Ελληνοτουρκικες και Ελληνοκυπριακες καθημερινες αντιδικιες και ”διορθωσει” τα κακως παραχωρηθεντα στα Σκοπια , με την Συμφωνια των Πρεσπων.
Εμεις προφανως ”υποχωρουμε” χαριν ανωτερων σκοπων- μη ξεχναμε οτι απο ολους τους μεγαλους γεωπολιτικους παικτες λογιζομαστε ως Νοτιοανατολικη Ευρωπη και Μεση Ανατολη-.
Και ο πληρως ενημερωμενος λογω της επι 4,5 χρονια πρωθυπουργιας του κ. Τσιπρας ”ριχνει λιγες τουφεκιες στον αερα”, ενω θα μπορουσε να προκαλεσει πανεθνικη αποφαση εστω για το ”ως εδω και μη παρεκει”- αν δεν θελει να επαναλαβει εκεινα τα go home προς παντας-,( τα οποια φυσικα δεν προικειται να επαναλαβει) ,αν δεν θελει να καταληξει σιωπηλος και αμελητεος σαν το πρωην πρωθυπουργο κ. Κωστα Καραμανλη ,που κινηθηκε με εθνικη αξιοπρεπεια για να προσδιορισει και αυτος τις διεθνεις εξελιξεις και απαιτουσε σεβασμο απο το 2004-2009.
Οι εξυπνοι μαθαινουν απο τα λαθη των αλλων και φαινεται πως οι δυο νεαροι κ.κ. Μητσοτακης και Τσιπρας -μετα τον Ιουλιο του 2015 αυτος-ειναι πολιτικως εξυπνοι.
Ελλειψει αλλης επιλογης θα περιμενουμε να τους κρινουμε οταν κληθουμε στην καλπη , ελπιζοντας οτι δεν θα υποστουμε αλλες ”μονοπλευρες” Πρεσπες , καθως επιγραφει το αρθρο του στα ΝΕΑ η επιτομη των συμβιβασμων (σε Ιμια,Μαδριτη, Οτσαλαν, Ελσινκι και Σχεδιο Αναν) πρωην πρωθυπουργος κ. Σημιτης .
O πάντοτε σοβαρός και αξιόλογος κύριος Σαββίδης φαίνεται να παραγνωρίζει στο σημερινό του άρθρο ότι η αξιοπρέπεια μιάς χώρας είναι συνάρτηση της οικονομικής και κοινωνικής ευρωστίας της και της αμυντικής ικανότητός της. Τουτέστιν όπως έγραψε και ο αείμνηστος Κονδύλης, στον οποίο έχει αφιερώσει και εκπομπές του,”καμμιά συμμαχία και καμμιά προστασία δέν κατασφαλίζει όποιον βρίσκεται μαζί της σε σχέση μονομερούς εξάρτησης.Οι σύμμαχοι αξίζουν για σένα τόσο, όσο αξίζεις εσύ γι αυτούς”. Επομένως η δίκαιη προτροπή του κυρίου Σαββίδη να μήν βρίζουν όλοι την Ελλάδα και τους Έλληνες, σε πρακτικό επίπεδο δέν έχει καμμία σημασία, αφού είμαστε μιά χώρα επαίτης. Λυπηρό μέν, αληθινό δέ.
Ακριβώς έτσι!
Το γιατί το παραγνωρίζει όμως έχει να κάνει με τη συμμετοχή στο λεγόμενο πασοκισμό του εκμαυλισμού που αναγκάζει όποιον κοιτάζει στο χθες να βλέπει τον εαυτό του στον καθρέπτη…κι αυτό ενοχλεί και είναι και αντιπαραγωγικό για τη διασφάλιση των μελλοντικών συμφερόντων!
“υπό τον όρο να μην χαλάσουν οι σχέσεις της Ελλάδας με τους Παλαιστίνιους”
Τι σχέσεις έχομε εμείς με τούς Παλαιστινίους; Επί Α. Παπανδρέου καλλιεργούνταν μάλλον μονομερώς ένα φιλοπαλαιστινιακό κλίμα, αλλά ουδέποτε μάς ανταπέδωσαν το παραμικρό, παρά τα όσα τούς προσφέραμε. Ουδέποτε μίλησαν για την ημικατεχομένη Κύπρο, ή την κατεχομένη Β. Ήπειρο, για να φέρω δύο μόνο παραδείγματα, ενώ στην Αθήνα έχουν γίνει αρκετές πορείες για την “κατεχομένη” Γάζα. Βεβαίως, ούτε αυτοί που τις έκαναν, έχουν κάνει έστω και μία για την Κύπρο. Όχι, κ. Σαββίδη, δεν έχομε ούτε σχέσεις, ούτε υποχρεώσεις έναντι των Παλαιστινίων, οι οποίοι πρόσκεινται στην Τουρκία, που δεν τούς έχει προσφέρει ούτε το παραμικρό, εν αντιθέσει προς την Ελλάδα, και θεωρούν προστάτη των τον Ερντογάν.
Ο Φρίντμαν σωστά θεωρεί δεδομένη την Ελλάδα, για δε το περιφρονητικό του ύφος, ίσως να μην ευθύνεται αυτός, αλλά εμείς, που έχομε καταντήσει, όπως καταντήσαμε. Μάς περιφρονούν οι πάντες, διότι όπως στρώσαμε κοιμόμαστε. Μετά τον Β’ΠΠ, δεν κάναμε τίποτε για να κερδίσομε τον σεβασμό κανενός. Ούτε τον σεβασμό, ούτε τον φόβο. Είμαστε άξιοι τής μοίρας μας.
Ο καθηγητής Καρυώτης γράφει και ξαναγράφει για την ΑΟΖ και την φοβία που μάς διακατέχει να την ανακηρύξομε, φέρνοντας παράδειγμα την Κύπρο.
Τέλος, για τον νέο διοικητή τής ΕΥΠ, ούτε εγώ δεν ξέρω τίποτε (πώς, άλλωστε;), πέραν τής σκανδαλώδους και βεβιασμένης αλλαγής τού νόμου, αφού δεν πληρούσε τα τεκμήρια.
“Στα ενεργειακά της Ανατολικής Μεσογείου δεν εξαρτάται ούτε από την Ελλάδα ούτε από την Κύπρο αν θα γίνει συνδιαχείρηση ή συνεκμετάλλευση με την Τουρκία. Θα γίνει αυτό που θα θελήσουν οι ΗΠΑ.”
Φοβάμαι πως η Αμερική δεν έχει πια τη δύναμη που είχε ώστε να επιβάλει την απόλυτη βούλησή της στην περιοχή. Ως γνωστόν, το Ισραήλ δεν ελέγχεται από την Αμερική. Και το μεγάλο πρόβλημα εδώ πέρα είναι η αντιπαλότητα δυο περιφερειακών δυνάμεων, της Τουρκίας από τη μια μεριά και του Ισραήλ από την άλλη, για το ποια από τις δυο θα επικρατήσει στην περιοχή. Προσωπικά, δεν θάθελα να ήμουν στη θέση του Αμερικανού Προέδρου αν χρειαστεί να πάρει θέση σε περίπτωση που η αντιπαλότητα των δυο δυνάμεων φτάσει στα άκρα.
Στο πλαίσιο αυτό, η θέση της Ελλάδος δίπλα στο Ισραήλ είναι αυτονόητη. Το παιγνίδι της Τουρκίας με το Ιράν, εξάλλου, δεν αφήνει περιθώρια στην Ελλάδα ποιο στρατόπεδο θα επιλέξει. Άλλωστε, και η πλειονότητα του Αραβικού Κόσμου επιλέγει (περιέργως; δεν νομίζω) το στρατόπεδο του Ισραήλ στην αντιπαράθεσή του με την Τουρκία και το Ιράν.
Άρα, λοιπόν, η Ελλάδα καλά κάνει και τάσσεται στο πλευρό του Ισραήλ. Όπως και η Αίγυπτος, άλλωστε. Με τους οποίους εμείς έχουμε κοινά συμφέροντα (τόσο εμείς, όσο και η Κύπρος, ένας λοιπόν λόγος παραπάνω να μην χρειάζεται να πολυσκεφτούμε με ποιον θα πάμε και ποιον θ’ αφήσουμε).
Για την Αμερική στην προκειμένη περίπτωση, η Ελλάδα είναι ένα “non issue”.
Για μας, περισσότερο από τον αραβικό κόσμο (και τους Παλαιστινίους ειδικότερα), το κρίσιμο είναι να μην παρασυρθούμε από την αντιπαλότητα Ισραήλ-Τουρκίας σε σχέση με τις δικές μας σχέσεις με την γείτονα και να μην χρησιμοποιηθούμε για λόγους που θα εκφεύγουν των δικών μας συμφερόντων. Από ποιους κινδυνεύουμε να χρησιμοποιηθούμε; Από τους Ισραηλινούς και από τους Αμερικανούς.
Αλλά αυτά έχουν να κάνουν με την ανάπτυξη μιας ανεξάρτητης δικής μας εξωτερικής πολιτικής.
Συμφωνώ με το σχόλιό σας. Ο Αραβικός κόσμος, με πρώτη την Αίγυπτο ήδη από την εποχή τού μακαρίτη Σαντάτ, έχει εγκαταλείψει τις άκαρπες προσπάθειες δήθεν υπερασπίσεως των Παλαιστινίων κι έχει αποκαταστήσει τις σχέσεις του με το Ισραήλ. Κάποια στιγμή, όλοι κοιτάζουν το συμφέρον των, παραμερίζοντας τις όποιες ιδεοληψίες. Μοναδική εξαίρεση η Ελλάδα, που κοιτάζει πάντα τα συμφέροντα των άλλων και ποτέ τα δικά της.
Δεν καταλαβαίνω τι ακριβώς εννοείτε με το να μην να μην χρησιμοποιηθούμε από Ισραηλινούς και Αμερικανούς. Πώς θα “χρησιμοποιηθούμε”, δηλαδή; Ούτε αυτό το “να μην παρασυρθούμε από την αντιπαλότητα Ισραήλ-Τουρκίας σε σχέση με τις δικές μας σχέσεις με την γείτονα” αντιλαμβάνομαι. Μάλλον χρειάζονται επεξήγηση αυτά.
Στη Μικρασία δεν μας χρησιμοποίησαν;
Όχι, εκτός κι αν εννοείτε κάτι διαφορετικό με την λέξη “χρησιμοποίησαν”. Δική μας επιθυμία δεν ήταν να πάμε εκεί; Γι αυτό δεν μπήκαμε σ’ έναν πόλεμο, που δεν ήταν δικός μας; Είχαν κάποιο όφελος από την απόβαση και τελικά καταστροφή μας εκεί; Δεν καταλαβαίνω πώς μάς “χρησιμοποίησαν”.
Ολοι πια τωρα καταλαβαν οτι μας ”χρησιμοποιησαν”, η, καλυτερα ”χρησιμοποιησαν ”τον φιλοδοξο , αντιμοναρχικο και αντιΜεταξικο μετα το 1915 Ελευθεριο Βενιζελο για να ”μας ξεκανουν” μια και καλη απο την Μ.Ασια και την Αν.Θρακη και το πετυχαν.
Ολοι οσοι ”χειροκροτουν”την αποβαση της Μεραρχιας στην Σμυρνη το 1919 , δεν συζητουν , αν ειχε την βεβαιοτητα της νικης ο κυρ.Βενιζελος οταν μας πηγε εκει , μετα την Ουκρανια ,την μεγαλη βοηθεια του Μπολσεβικου Λενιν στον ανταρτη Κεμαλ και την εγκαταλειψη του απο τους συμμαχους Ιταλους και Γαλλους.
Απλως επαιξε στα ξενα συμφεροντα την ζωη των 2,5 εκατομυριων Ελληνων της Μ.Ασιας , ενω ξεχασε με την Συνθηκη των Μουδανιων τους 350.000 Ανατολικοθρακιωτες , που τους αναγκασε να εκκενωσουν αμαχητι την πατριδα τους , λογο για τον οποιον μισηθηκαν αυτος ο Βενιζελος με τον Κινηματια και αργοτερα δικτατορα Θεοδωρο Παγκαλο , τον παππο του αριστεροΠασοκτση Θεοδωρου Παγκαλου.
Θέλω να συμπληρώσω στο προηγούμενο σχόλιό μου, ότι τόσο η δική μας πολιτική, όσο και της Κύπρου, καθόσον αφορά τα ενεργειακά στην Ανατολική Μεσόγειο πιο συγκεκριμένα, διότι περί αυτού πρόκειται κυρίως, θα πρέπει να είναι αυτή της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Τώρα, ποια πολιτική έχει στο θέμα η Ε.Ε., μη με ρωτάτε, είναι ένα άλλο, θλιβερό, κεφάλαιο. Δυστυχώς.
Στο χέρι μας είναι, όμως, να την επηρεάσουμε την πολιτική αυτή.
Μπορούμε; Βεβαίως μπορούμε. Από κοινού με την Κύπρο, μπορούμε, καθότι τής προσφέρουμε την μόνη αξιόπιστη εναλλακτική οδό τροφοδοσίας φυσικού αερίου σε σχέση με αυτήν της Ρωσίας.
Στο πλαίσιο αυτό, οι συμμαχίες μας με την Ιταλία και την Γαλλία (και τους ενεργειακούς κολοσσούς τους, ΕΝΙ και ΤΟΤΑΛ, αντίστοιχα) είναι οι πρέπουσες.
Προσκρούουμε, όμως, στην ενεργειακή πολιτική της Γερμανίας, η οποία -επειδή εξαρτάται κατά κύριο λόγο από την Ρωσία- δεν ξέρουμε ακριβώς ποια είναι. Εις τρόπον ώστε και η Ε.Ε. να εμποδίζεται στον τομέα αυτό να έχει μια ξεκάθαρη θέση, η οποία να συνιστά θέση και της κοινής εξωτερικής της πολιτικής.
Φεύγοντας η Βρετανία, που είναι σαφώς φιλότουρκη, τα πράγματα θα ξεκαθαρίσουν. Θα δούμε τότε ποια θα είναι η πολιτική της Γερμανίας, η οποία δεν συνηθίζει να απομονώνεται στο πλαίσιο της Ε.Ε.
Ας μην υποτιμούμε, λοιπόν, και την ευρωπαϊκή παράμετρο.
Για όλα αυτά, θα μιλήσουμε την Κυριακή το βράδυ στις 19:30′ στο Περίπτερο 14 της ΔΕΘ, στο πλαίσιο της εκδήλωσης “Οι ενεργειακές εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο”.
Από την μία λέτε ότι πρέπει ν’ ακολουθήσομε την πολιτική τής ΕΕ και παρακάτω παραδέχεστε ότι η πολιτική αυτή δεν είναι ξεκάθαρη. Και όντως δεν είναι.
Η Βρετανία μόνον είναι “φιλότουρκη” (τουρκόφιλη είναι η σωστή λέξη, όπως λέμε γερμανόφιλος και όχι “φιλογερμανός); Η Γερμανία, η οποία έχει τέτοιον όγκο συναλλαγών με την Τουρκία, τι είναι; Μόνο τα οπλικά συστήματα που τής πουλά να βάλετε, φθάνουν. Μην βλέπομε που την … “μαλώνει” κι αυτή, για τα όσα παράνομα κάνει στην κυπριακή ΑΟΖ. Όλα αυτά είναι για το θεαθήναι. Έπειτα, στην Γερμανία ζουν κι εργάζονται περί τα 6 εκατομμ. Τούρκων, οι οποίοι, στην πλειονότητά των, ψηφίζουν. Η μάζα αυτή κατευθύνεται από την Άγκυρα. Πώς να πάει η Γερμανία κόντρα στην Τουρκίας; Ούτε κατά διάνοιαν!
Εσείς ξέρετε κανένα κράτος, τουλάχιστον της ΕΕ (εκτός … Κύπρου, εννοείται), που να μην υποστηρίζει την Τουρκία;
Όλα αυτά που λέτε για την Γερμανία και την σχέση της με την Τουρκία είναι αξιοσημείωτα.
Θάρθει η ώρα, όμως, και όχι μόνο για τη Γερμανία, που και οι μεγάλες δυνάμεις θα πρέπει να διαλέξουν. Και πιστεύω στον φιλοευρωπαϊσμό της Γερμανίας τελικά και ότι θα διαλέξει το σωστό στρατόπεδο, το ευρωπαϊκό.
Γιατί το ευρωπαϊκό στρατόπεδο να είναι απαραιτήτως το σωστό; Εξ ορισμού; Η κάθε χώρα κάνει τις επιλογές της αναλόγως των συμφερόντων της και μέχρι στιγμής, οι πάντες επιλέγουν για διαφόρους λόγους την Τουρκία. Δεν υπάρχει αυτός ο “φιλοευρωπαϊσμός” σε κανέναν, εκτός κι αν προσδοκά περισσότερα οφέλη από την ΕΕ. Η Γερμανία τα έχει αποκομίσει κι εξακολουθεί να τ’ αποκομίζει, αφού την έχει ξεζουμίσει με το €. Καμμία άλλη χώρα δεν έχει βγει τόσο ωφελημένη απ’ αυτήν την ιστορία και η Γερμανία μάλιστα πέτυχε την ηγεμονία, που δεν κατάφερε να πάρει με δύο πολέμους.
Είναι γνωστά αυτά τα επιχειρήματα και σ’ ένα βαθμό πιστεύω ότι δεν στερούνται βάσης. Πλην όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Γερμανία είναι αταλάντευτα ευρωπαϊκή. Όσο για το αν είναι “σωστό” ή όχι το ευρωπαϊκό στρατόπεδο: συχνά δεν είναι. Είναι όμως δικό μας. Όπως και το εθνικό δεν είναι πάντοτε σωστό. Είναι όμως δικό μας. Αυτό είναι το σπίτι μας, πρέπει να το καταλάβουμε. Και δεν είναι όμορφα λόγια χωρίς ουσία αυτά που λέω. Όταν το 2010 το κράτος μας πτώχευσε, η Ευρώπη ήταν που άπλωσε ένα δίχτυ ασφαλείας από κάτω, ώστε να μην υποστούμε τις συνέπειες της πτώχευσης. Και το επανέλαβε το 2015. Μόνο που τότε χάσαμε πλέον σε τέτοιο βαθμό την αξιοπιστία μας, που -ομολογώ- η Ευρώπη αποφάσισε να σταματήσει να παίζει μαζί μας και μας αποίκησε. Μας πήρε όλη την ιδιωτική περιουσία του Ελληνικού Δημοσίου (και όχι μόνο) ως ενέχυρο για το νέο δάνειο που μας έδωσε. Σηκώνει πολύ κουβέντα το πράγμα. Αλλά δεν φταίνε μόνο οι ξένοι. Δεν πετάγομαι από το ένα θέμα στο άλλο. Το ίδιο θέμα είναι.
Τι πάει να πει “δεν στερούνται βάσης”; Είναι ή δεν είναι σωστά; Κι αν δεν είναι, πού ακριβώς διαφωνείτε; Είναι η Γερμανία ευρωπαϊκή, ή κατάντησε η Ευρώπη γερμανική; Διότι ασφαλώς για κατάντια πρόκειται, που δεν έχει καμμία σχέση με το πνεύμα των εμπνευστών τής ενωμένης Ευρώπης.
Μάς στήριξαν, αλλά πάντα με το αζημίωτο(*) και την δημοσία περιουσία μάς την υποθήκευσαν όχι από το 2015, αλλά από την αρχή με τα μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις, οι οποίες μάλιστα υπάγονται στο αγγλικό δίκαιο, αν θυμάστε.
Σπίτι μας η Ευρώπη, αλλά κανείς αξιοπρεπής λαός, ή άνθρωπος δεν θέλει να σκύβει το κεφάλι σ’ ένα αυταρχικό διευθυντήριο, όπως αυτό των Βρυξελλών, που χώνει την μύτη του παντού και το οποίο σωστά τώρα αποκαλούν Βρυξελίνο. Καλός ο φιλοευρωπαϊσμός, αλλά όχι και να εθελοτυφλούμε.
(*)Γερμανικό Ινστιτούτο εξηγεί πως η Γερμανία εξοικονόμησε 100 δις ευρώ από την ελληνική κρίση