Αρχική Blog Σελίδα 2583

Strategic Culture Foundation: Το ΝΑΤΟ τελείωσε αλλά ποιος θα το αντικαταστήσει;

0

bankingnews.gr

Οι Ευρωπαίοι, όπως έχει τονίσει αρκετές φορές ο Γάλλος πρόεδρος Macron, επιθυμούν διακαώς να δημιουργήσουν ένα δικό τους στρατό
Τη «χρησιμότητα» του NATO στην εποχή μας, με αφορμή την πρόσφατη συνέντευξη του Γάλλου προέδρου, Emmanuel Macron στον Economist, στην οποία, μεταξύ άλλων χαρακτηρίζει το Βορειο-Ατλαντικό Σύμφωνο ως «νεκρό», εξετάζει σε ανάλυσή του το think tank, Strategic Culture Foundation.
Όπως αναφέρει: Λίγο πριν την επόμενη σύνοδο του ΝΑΤΟ, η οποία είναι προγραμματισμένη για τις αρχές Δεκεμβρίου 2019, ο Γάλλος πρόεδρος Emmanuel Macron φρόντισε να προετοιμάσει τους πάντες για τις μεγάλες αλλαγές που μπορεί να καταφθάσουν.
Σε συνέντευξή του στον Economist ο Macron, υποστήριξε ότι ουσιαστικά οι μέρες του ΝΑΤΟ είναι… μετρημένες.
Στην πραγματικότητα τόσο η Γαλλία όσο και η Γερμανία δεν φαίνεται να έχουν κανένα πρόβλημα με τον… θάνατο του ΝΑΤΟ, καθώς ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα προωθούσε τα σχέδια για δημιουργία κοινού ευρωπαϊκού στρατού, κάτι το οποίο οι δύο χώρες θεωρούν απαραίτητο.
Ταυτόχρονα όλα δείχνουν ότι οι ΗΠΑ δεν επιθυμούν πλέον να «σηκώνουν» το βάρος της μεγαλύτερης χρηματοδότησης τους ΝΑΤΟ.
Ο Macron σε αρκετές περιπτώσεις εκφράζει απόψεις που ταιριάζουν περισσότερο σε έναν ριζοσπάστη και όχι σε έναν συντηρητικό πολιτικό, όπως για παράδειγμα η πρόσφατη δήλωσή του ότι βρισκόμαστε λίγο πριν το τέλος της «ηγεμονίας της Δύσης».
Φυσικά πίσω από τις τευτονικές αλλαγές υπάρχουν και τα πραγματικά κίνητρα, τα οποία γίνονται, κάποια στιγμή, γνωστά σε όλους.
Συχνά, αυτά είναι κρυμμένα στο υποκείμενο πλαίσιο της πολιτικής της κάθε εποχής.
Στην ουσία η διαφαινόμενη κόντρα Γαλλίας και ΝΑΤΟ αυτό που θέλει να δείξει είναι όχι ότι ο έλεγχος δεν είναι δίκαιος, αλλά ότι όσοι ασκούν τον έλεγχο δεν το κάνουν αρκετά καλά και δεν φαίνονται αφοσιωμένοι σε αυτό όσο θα έπρεπε να είναι.
Ταυτόχρονα σε οποιαδήποτε άλλη εποχή  οι προσπάθειες των ΗΠΑ να μειώσουν τις δεσμεύσεις τους μέσω του ΝΑΤΟ προς τη Δυτική Ευρώπη θα χαιρετίζονταν από τους προοδευτικούς στο Δημοκρατικό Κόμμα στις ΗΠΑ ως ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση.
Ωστόσο, τώρα σε αυτή τη συναρπαστική εποχή, στην οποία η Αμερικανική Αυτοκρατορία «μαζεύεται» και προσαρμόζεται στις πραγματικές δυνάμεις της, οι προοδευτικές δυνάμεις των ΗΠΑ δεν φαίνεται ότι θέλουν να υπάρξει μείωση της επιρροής του ΝΑΤΟ.
Κανείς δεν πρέπει να ξεχνά ότι το ΝΑΤΟ δημιουργήθηκε προκειμένου να «προστατέψει» την Ευρώπη από το ενδεχόμενο μίας σοβιετικής επικράτησης ή ακόμη και εισβολής.
Ταυτόχρονα, όμως, οι περισσότεροι αντιμετώπιζαν το ΝΑΤΟ όχι ως μία συνεργασία και ταυτόχρονα αμοιβαία προσπάθεια των ευρωπαϊκών κρατών να υπερασπιστούν την ελευθερία των αγορών τους και των δυτικών αξιών, αλλά ως μία επιβαλλομένη αμερικανική ηγεμονία στην Ευρώπη.
Στην πραγματικότητα το ΝΑΤΟ ήταν η στρατιωτική συνιστώσα του επονομαζόμενου Ατλαντισμού, αλλά από την κρίση του 2007 και μετά (σ.σ.: η οποία γεννήθηκε στις ΗΠΑ) άρχισαν να υπάρχουν ρήγματα σε αυτές τις καλές σχέσεις μεταξύ ΗΠΑ και Ευρώπης.
Οι αμερικανικές τράπεζες κατέρρευσαν, το κράτος τις ενίσχυσε, αλλά η κρίση πέρασε και στην Ευρώπη, με τους Ευρωπαίους να υποστηρίζουν ότι σημαντικό μέρος των προβλημάτων που αντιμετώπισαν και οι επονομαζόμενες χώρες PIIGS (Πορτογαλία, Ισπανία, Ιρλανδία, Ιταλία και Ελλάδα) είχαν τη ρίζα τους και στην κρίση made in USA.
Στη συνέχεια ήρθε η κυβέρνηση Trump, η οποία θέτει ως ακρογωνιαίο λίθο της πολιτικής της στην Ευρώπη την άμεση στήριξη από την ΕΕ στο ΝΑΤΟ και φυσικά σε οικονομικό επίπεδο.
Ο «θρήνος» του Macron για τον «θάνατο» του ΝΑΤΟ δεν είναι τυχαίος.
Στην ουσία αναφέρθηκε σε αλήθειες που όλοι γνώριζαν αλλά δεν ήθελαν να τις εκφράσουν: «Το ΝΑΤΟ είναι ουσιαστικά στρατιωτική κατοχική δύναμη ενάντια στην ευρωπαϊκή κυριαρχία – για να είναι η ΕΕ μια γεωστρατηγική οντότητα, πρέπει να ελέγχει τις δικές της στρατιωτικές δυνάμεις».
Αυτό ακούγεται σαν να μπορούσε να ειπωθεί από τον de Gaulle, ακόμα και το Pétain, και ενώ η ιδέα ταιριάζει εύκολα με την πλατφόρμα της Marine Le Pen, η πραγματικότητα της Γαλλίας αναγκάζει τον Macron να την εκφράσει.
Το πρόβλημα είναι ότι παρόλο που οι διατλαντικές οικονομικές συναλλαγές έχουν όλο και λιγότερα να προσφέρουν στην ΕΕ, η αμερικανική πλευρά αυτής της εξίσωσης πρέπει να διατηρήσει τη σχέση.
Ο Macron έχει τονίσει επανειλημμένα την ανάγκη δημιουργίας ενός ευρωπαϊκού στρατού.
Επέλεξε τον Economist για να το πράξει, πηγαίνοντας, φυσικά, και κόντρα στον Trump.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πριν από λίγο καιρό ο πρόεδρος της Γαλλίας είχε δηλώσει ότι η απομόνωση της Ρωσίας είναι μία λανθασμένη κίνηση, προσθέτοντας ότι η «ηγεμονία της Δύσης» έχει φθάσει στο τέλος της.
Στην ουσία αυτό που θέλει ο Macron είναι την «ηγεμονία της Δύσης» να την αντικαταστήσει η «ηγεμονία της Ευρώπης», έστω και σε περιφερειακό επίπεδο.
Οι εκκλήσεις του Trump ότι οι χώρες της ΕΕ πρέπει να αυξήσουν τη χρηματοδότηση του ΝΑΤΟ, όπως ήταν φυσικό προκάλεσε αντίδραση στην ΕΕ.
Οι ρεαλιστές στις ΗΠΑ, από τους οποίους ο Trump είναι ο πιο εμφανής εκπρόσωπος, γνωρίζουν ότι οι ΗΠΑ απλά δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά να συνεχίσουν να χρηματοδοτούν το ΝΑΤΟ.
Ταυτόχρονα οι ΗΠΑ δεν έχουν να προσφέρουν στην Ευρώπη κάτι καλύτερο από αυτό που μπορούν να της προσφέρουν άλλες δυνάμεις.
Άλλωστε οι ΗΠΑ δεν μπορούν, πλέον, να πιέζουν την Ευρώπη ούτε μέσω του δολαρίου.
Έτσι, ενώ ο Trump κρύβει ότι οι ΗΠΑ απλώς δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά τη συντήρηση του ΝΑΤΟ, κατηγορώντας την Ευρώπη ότι δεν κάνει το μερίδιό της, ο Macron κρύβει ότι η Ευρώπη πιέζει εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα για να δημιουργηθεί ένας δικός της στρατός.
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ και η ευρωπαϊκή ηγεσία φαίνεται να συμφωνούν ότι οι ημέρες του ΝΑΤΟ έχουν τελειώσει.

www.bankingnews.gr

The Road to Four Months That Changed the World

0

By George Friedman – Nov. 12, 2019 Geopolitical Future

Thirty years ago, on Nov. 9, 1989, the Berlin Wall fell. This was the beginning of a period that would change the world. When the last remnants of the wall came down in November 1991, it began four months that transformed all that had gone before. On Dec. 31, 1991, the Soviet Union ceased to exist; then on Feb. 7, 1992, the Maastricht Treaty was signed, creating the European Union. Like 1918 or 1945, this four-month period marked the end of one era and the beginning of another. It is 30 years since the beginning of this transition and its meaning is only now becoming visible.

Turning Points of the 20th Century

Europe in the 20th century had four turning points. The first came in 1918 with the end of World War I. It was also the end of Imperial Europe. The German, Austro-Hungarian, Russian and Ottoman empires all collapsed after the war, and the British Empire was not far behind. Nations like Poland that had been buried within one or more empires emerged as independent republics, some for the first time in centuries. Some were forged together into multinational states, like Yugoslavia or Czechoslovakia. The borders of others, like Hungary, were dramatically changed. Defeated Germany survived. Throughout Europe, the republican form of government took hold and, with it, supposedly liberal democracy. Emperors did not reemerge, but liberal democracy took hold only intermittently.

This was an era in which Europe as a whole was in a state of shock over what it had done to itself in World War I. The nations that were shed by the fallen empires clung to national identities from centuries before, but were not at all certain what they were now that they had reemerged into history, frequently with multiple nationalities sharing the same state.

This era ended in 1945. World War I originated in the unification of Germany. This was previously a region of fragmented duchies, which joined together under the management of Prussia and formed an empire under the House of Hohenzollern. From unified Germany’s inception, it was strong economically and militarily, but not strong enough to feel secure. With France on one side and Russia on the other, Germany could not survive a simultaneous attack from east and west, launched at a time of France’s or Russia’s own choosing. Germany was forced to conclude that it would have to launch a war at a time of its own choosing, knocking France or Russia out of the war first, then dealing with the other at its leisure. And, thus, the Schlieffen Plan was executed in 1914. It failed, leading to the end of empires.

During the interregnum between the two world wars, Germany emerged again, going from a cripple in 1932 to the dominant military power on the Continent by 1938. It faced the same strategic problem it had faced before 1914, and was defeated, as it had been in 1918. This ushered in the third epoch in 20th-century Europe: the time of Soviet-American hegemony. World War II ended with the Americans and Soviets meeting on the Elbe River and dividing Europe roughly along the lines they had conquered it. The Soviets held the band of countries from Poland to Bulgaria, and the Americans and their British allies held everything to the west.

The Era of the Iron Curtain

This was the time when Europe as a whole lost control of its fate. For Europe, ever since 1914, its fate had been war, the overriding question was whether, or more truly when, the Soviets and the United States would take Europe into war. The question of war and peace had been decided in London, Paris and Berlin. Now the question was decided in Washington and Moscow. It would be too much to say that Continental Europe constituted colonies. It would be more accurate to say that these were sovereign nations trapped in a geopolitical reality that tied their hands in relation to the world and cost them their empires. Europe was sovereign, but only in a very limited sense. The era of failed or monstrous states had put them in a position where no one, not even they themselves, trusted them to use full sovereignty wisely.

Europe was therefore divided by what British Prime Minister Winston Churchill called the Iron Curtain. Each side – the American-led NATO and the Soviet-led Warsaw Pact – prepared for a war that was fought everywhere except in Europe. As the European empires collapsed, the Americans and Soviets competed over who would inherit these empires. The issue was less who would control a country and more who would be stopped from controlling a country. The U.S. had little interest in Congo or Vietnam themselves; it had an interest in blocking the Soviets, and vice versa.

This diversion bought Europe time to recover, and it was in the interest of the United States to help it to recover. The Soviets were poor but powerful, and they controlled their region with tanks and few economic incentives. The Americans were powerful and rich, and they had far more to offer their zone, from the Marshall Plan to favorable trade relations. With these offerings Europe rebuilt itself, using American money and European intellectual capital. Germany retook its position as the most economically dynamic nation in Europe, this time abandoning strategic interests in favor of a purely economic Germany. Apart from the fear of war, which died down eventually, this was the happiest this part of Europe had been since 1914.

The other Europe, the one to the east, was less happy. Part of it was the ever-present Soviet power; the other and perhaps greater part was the penury in which this part of the Continent lived. The difference between a department store in Warsaw or Budapest and one in Frankfurt or Rome was startling. The simple fact was that the opportunities of life, from travel to luxury, ground on the Eastern Bloc, as much as ideology and freedom did.

 

The Magic of Fall Colors

0

The Atlantic

As the season progresses toward chillier days and nights, I thought it would be nice to take one last look at the colorful beauty of this autumn, seen in cities and countryside vistas across the Northern Hemisphere. Bundle up, maybe grab a mug of hot cider, and enjoy this batch of recent fall photos.  For even more autumnal goodness, check out  “Images of the Season” from earlier this year.

HINTS: View this page full screen. Skip to the next and previous photo by typing j/k or ←/→.

    • Autumn colors are visible in Naruko Gorge, photographed as a train crosses the iron bridge, in Japan’s Miyagi prefecture. 

      Muhammad Anuar bin Jamal / Shutterstock

    • Participants wearing historical costumes ride their high-wheel bicycles during the annual penny-farthing race in Prague, Czech Republic, on November 2, 2019. 

      David W Cerny / Reuters

    • A couple rests in a garden during a cold autumn day in Srinagar, Kashmir, on November 6, 2019. 

      Saqib Majeed / Barcroft Media / Getty

    • A stand of ginkgo trees, photographed in late autumn in Handan, in China’s Hebei province, on November 7, 2019 

      Costfoto / Barcroft Media / Getty

    • Swans fly over Loch Faskally, Pitlochry, Scotland, on October 24, 2019. 

      Russell Cheyne / Reuters

    • An autumn-colored leaf floats on a pond in a park in Dortmund, Germany, on October 23, 2019. 

      Ina Fassbender / AFP / Getty

    • People enjoy colorful muhly grass in Seoul, South Korea, on October 16, 2019. 

      Steve Jangs / Shutterstock

    • Champagne vineyards are pictured on October 25, 2019, near the village of Damery, France. 

      Francois Nascimbeni / AFP / Getty

    • A grove of Euphrates poplar trees grows in the Taklamakan desert in Bazhou, Xinjiang, China, on October 23, 2019. 

      Costfoto / Barcroft Media / Getty

    • A Turkish Van cat named Su is photographed after it won the International Happy Cats Tournament at the Van Cat Research and Application Center of the Yuzuncu Yil University in Van, Turkey, on November 7, 2019. 

      Ozkan Bilgin / Anadolu Agency / Getty

    • A view of leaves swirling in Yedigoller (Seven Lakes) National Park in Bolu, Turkey, on November 8, 2019. 

      Omer Urer / Anadolu Agency / Getty

    • Eldon Sylvester harvests soybeans in his field near Wamego, Kansas, on October 19, 2019. 

      Charlie Riedel / AP

    • A wild boar runs through a forest in the Taunus region near Frankfurt, Germany, on November 9, 2019. 

      Michael Probst / AP

    • Fall foliage in Central Park in Manhattan, photographed on October 28, 2019. 

      Edi Chen / Shutterstock

    • A wild squirrel in a park in Kiev, Ukraine, seen on November 2, 2019. 

      Photowalking / Shutterstock

    • Tourists take photos of a dog among the leaves of ginkgo trees in Quzhou County, in China’s Hebei province, on November 10, 2019. 

      Costfoto / Barcroft Media / Getty

    • A view in Suryeom-dong Valley on the way to Yeongsiam, in Inje County, Gangwondo, South Korea, on October 23, 2019 

      Steve Jangs / Shutterstock

    • A homemade steam train, designed by Pavel Chilin, rides on a makeshift railway in the settlement of Ulyanovka, in Russia’s Leningrad region, on November 4, 2019. 

      Anton Vaganov / Reuters

    • A view of a river and its surroundings during autumn in Amsterdam, the Netherlands, on November 7, 2019 

      Abdullah Asiran / Anadolu Agency / Getty

    • The Angel of the North is shrouded in early morning mist in Gateshead, England, on November 9, 2019. 

      Ian Horrocks / Getty

    • Autumn leaves are reflected on Loch Faskally, in Pitlochry, Scotland, on October 24, 2019. 

      Russell Cheyne / Reuters

    • Young bears are seen near Lake Nemrut in Bitlis, Turkey, on October 23, 2019. 

      Ahmet Okur / Anadolu Agency / Getty

    • Reeds in late autumn in Yichun, Heilongjiang province, China, on October 27, 2019 

      Costfoto / Barcroft Media / Getty

    • Women hold hands in a park during an autumn day in Prague, Czech Republic, on October 20, 2019. 

      David W Cerny / Reuters

    • Birds feed on branches during the first snow of the season in Tacheng, Xinjiang province, China, on November 5, 2019. 

      Costfoto / Barcroft Media / Getty

Τι σημαίνει το ταξίδι Ερντογάν στις ΗΠΑ

0

Σάββας Καλεντερίδης

Ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν θα βρίσκεται στις 13 Νοεμβρίου στην Ουάσινγκτον για επίσημη επίσκεψη και συνομιλίες με τον Αμερικανό ομόλογό του Ντόναλντ Τραμπ.

Το ταξίδι αυτό γίνεται στη σκιά των εξής γεγονότων:

Πρώτον, γίνεται υπό το βάρος της εισβολής της Τουρκίας σε μια ξένη χώρα, πρώτα με την άδεια των ΗΠΑ και μετά της Ρωσίας, υπό το πρόσχημα της τρομοκρατίας και με στόχο την εθνοκάθαρση των Κούρδων και την αποτροπή νομιμοποίησης ενός δεύτερου αυτόνομου κουρδικού κράτους, τη φορά αυτή στη ΒΑ Συρία. Σημειώνεται ότι για πρώτη φορά στην ιστορία οι πολίτες των ΗΠΑ επικρίνουν αμερικανική κυβέρνηση για απόσυρση στρατευμάτων από μια χώρα, που αποτέλεσε και το «πράσινο φως» για την εισβολή του τουρκικού στρατού και των συμμάχων του τρομοκρατών της Αλ Κάιντα, του Ισλαμικού Κράτους (ΙΚ) και άλλων τρομοκρατικών ομάδων ακραίων ισλαμιστών.

Δεύτερον, υπό το βάρος της άκρως προσβλητικής επιστολής που απέστειλε ο Ντόναλντ Τραμπ στον Ερντογάν στις 9 Οκτωβρίου 2019, δηλαδή λίγες ώρες πριν από την εισβολή του τουρκικού στρατού στη Β. Συρία. Επειδή έχει μεγάλη σημασία, παραθέτουμε το περιεχόμενο της επιστολής:

Αγαπητέ κύριε πρόεδρε,

Ας εργαστούμε για μια καλή συμφωνία! Δεν θέλεις να γίνεις υπεύθυνος για το σφαγιασμό χιλιάδων ανθρώπων και εγώ δεν θέλω να γίνω υπεύθυνος για την καταστροφή της τουρκικής οικονομίας – και θα το κάνω. Ήδη σου έχω δώσει ένα μικρό δείγμα με την υπόθεση του πάστορα Μπράνσον.

Έχω εργαστεί σκληρά για να λύσω ορισμένα από τα προβλήματά σου. Μην απογοητεύσεις όλο τον κόσμο. Μπορείς να κλείσεις μια σπουδαία συμφωνία. Ο [στρατιωτικός διοικητής των Κούρδων] στρατηγός Μαζλούμ είναι πρόθυμος να διαπραγματευθεί μαζί σου και είναι έτοιμος να κάνει υποχωρήσεις οι οποίες θα ήταν αδύνατες στο παρελθόν. Σου στέλνω εμπιστευτικώς αντίγραφο της επιστολής που μου έστειλε και την οποία μόλις παρέλαβα. Η Ιστορία θα σε κοιτάζει με ευνοϊκή ματιά αν κλείσεις αυτή την υπόθεση με τον σωστό και ανθρώπινο τρόπο. Θα σε αντικρίζει για πάντα σαν τον διάβολο αν δεν συμβούν καλά πράγματα. Μην παριστάνεις τον σκληρό. Μη γίνεσαι ανόητος!

Θα σου τηλεφωνήσω αργότερα.

Με ειλικρινή εκτίμηση,
Ντόναλντ Τραμπ.

Τρίτον, η επίσκεψη γίνεται υπό το βάρος της αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Αρμενίων από τη Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ, σχεδόν ομόφωνα, από Δημοκρατικούς και Ρεπουμπλικανούς.

Τέταρτο, υπό το βάρος της δίκης της τουρκικής τράπεζας Halkbank που είναι σε εξέλιξη στις ΗΠΑ, για παραβίαση του εμπάργκο στο Ιράν, λαθρεμπόριο χρυσού και άλλα τοιαύτα, υπόθεση στην οποία εμπλέκεται η οικογένεια και ο ίδιος ο Ταγίπ Ερντογάν. Το πρόστιμο που αναμένεται υπό κανονικές συνθήκες να επιβληθεί, σύμφωνα με δημοσιεύματα του αμερικανικού Τύπου, μπορεί να αγγίξει ακόμα και τα 10 δισ. δολάρια, όπερ σημαίνει κλείσιμο της τράπεζας και σοβαρό πλήγμα στον τουρκικό τραπεζικό τομέα και την τουρκική οικονομία.

Πέμπτο, οι ΗΠΑ συνεχίζουν να συνεργάζονται με τους Κούρδους στη ΒΑ Συρία, τα στρατεύματα που είχαν αποχωρήσει σχεδόν στο σύνολό τους επέστρεψαν και ξαναχτίζουν νέες βάσεις κοντά τις πετρελαιοπηγές, για την προστασία τους, ενώ αξιωματούχοι δηλώνουν ότι τα έσοδα από το πετρέλαιο που εξορύσσεται θα πηγαίνουν στις Δημοκρατικές Δυνάμεις της Συρίας, στις οποίες εξασφαλίζεται ειδική βίζα για είσοδο στις ΗΠΑ, με πρώτο και καλύτερο τον στρατηγό Μαζλούμ Κομπάνι, τον οποίον η Τουρκία καταζητεί ως «τρομοκράτη».

Υπάρχουν και άλλα ζητήματα που ρίχνουν τη σκιά τους στην επίσκεψη, όμως τα πέντε που προαναφέρθηκαν –και κυρίως το δεύτερο και το τρίτο– είναι τόσο σοβαρά και προσβλητικά για την Τουρκία, που υπό κανονικές συνθήκες δεν θα επέτρεπαν στον πρόεδρο της Τουρκικής Δημοκρατίας να κάνει ένα τέτοιο ταξίδι.

Όμως, όπως είπε και ο ίδιος ο Ερντογάν σε δημοσιογράφους επιστρέφοντας από επίσημη επίσκεψη στην Ουγγαρία, το ταξίδι αυτό πρέπει να γίνει για να ρυθμιστούν μια σειρά ζητήματα, όπως για παράδειγμα το θέμα της Halkbank.

Συγκεκριμένα ο Ερντογάν, εξηγώντας τους λόγους που τον ώθησαν να πραγματοποιήσει την επίσκεψη, είπε στους δημοσιογράφους: «Μετά από εκτίμηση που κάναμε με τους συνεργάτες μου, θεωρήσαμε ότι η επίσκεψη αυτή είναι σοβαρή και ότι θα είναι ωφέλιμο να κάνουμε μια πρόσωπο με πρόσωπο εκτίμηση για την πορεία της επιχείρησης “Πηγή Ειρήνης”. Το είπαμε και στον Τραμπ στην τηλεφωνική μας συνομιλία. Θα βάλουμε στο τραπέζι το θέμα της ζώνης ασφαλείας και της επιστροφής των προσφύγων. Επίσης, θα μιλήσουμε για τους S-400, τα F-35, το θέμα της ανάπτυξης των μεταξύ μας εμπορικών σχέσεων μέχρι τα 100 δις δολάρια. Θα μιλήσουμε για τον Γκιουλέν και την Halkbank».

Συνεχίζοντας ο Ερντογάν είπε: «Οι Κούρδοι δεν έχουν εγκαταλείψει την περιοχή. Συνεχίζονται αρκετά προβλήματα στο θέμα αυτό. Μας ενοχλούν σε υπερβολικό βαθμό ορισμένες εξελίξεις που δεν συνάδουν με τη στρατηγική σχέση που έχουμε με τις ΗΠΑ. Για να ξεπεραστούν αυτά, θεωρήσαμε ότι το ταξίδι αυτό είναι πολύ σημαντικό. Προσπαθούν να μας λυγίσουν με το ψήφισμα για τους Αρμενίους και το νόμο για τις κυρώσεις».

Τελειώνοντας τις δηλώσεις του είπε ότι «εμείς δεν θα εγκαταλείψουμε την περιοχή, μέχρι να φύγει από κει και ο τελευταίος τρομοκράτης. Αυτό είναι η μια διάσταση. Υπάρχει και άλλη, η παρουσία των ξένων δυνάμεων στη Συρία. Αν δεν φύγουν όλοι από κει, εμείς δεν φεύγουμε. Εμείς δεν θέλουμε το διαμελισμό της Συρίας, ίσα-ίσα θέλουμε να μείνει ενιαίο κράτος. Όμως αυτό θα πρέπει να το αποδείξουν και οι άλλες χώρες που βρίσκονται στη Συρία. Εμείς έχουμε στα χέρια μας τη Συμφωνία των Αδάνων και θα παραμείνουμε εκεί, στο πλαίσιο των δικαιωμάτων μας που πηγάζουν απ’ αυτήν».

Πάντως, παρά τις δηλώσεις Ερντογάν, δεν είναι λίγοι οι Τούρκοι αρθρογράφοι που εκφράζουν ανησυχίες για το ταξίδι Ερντογάν στις ΗΠΑ, που όπως προαναφέρθηκε, υπό άλλες συνθήκες δεν ήταν δυνατόν να πραγματοποιηθεί, ειδικά μετά την άκρως προσβλητική επιστολή Τραμπ.

Ο Φεχμί Κορού, ένας αρθρογράφος που κινείται στο χώρο του πολιτικού Ισλάμ και θα λέγαμε ότι είναι φιλικός προς τον Ερντογάν, σε πρόσφατο άρθρο του προειδοποιεί τον Ερντογάν για πιθανές εκπλήξεις που μπορεί να τον περιμένουν στην Ουάσινγκτον, υπενθυμίζοντάς του την επιστολή Τραμπ και τη «συμβουλή» του να κάνει συμφωνία με τους Κούρδους της Συρίας και τον στρατηγό Μαζλούμ Κομπάνι.

Με δεδομένο ότι ο Ερντογάν δεν είναι «εύκολος» παίκτης, και με δεδομένο το χαρακτήρα του Τραμπ, που ανά πάσα στιγμή είναι ικανός να ανατρέψει τα πάντα, το ταξίδι του Τούρκου προέδρου έχει όντως τεράστιο ενδιαφέρον, αφού από αυτό θα κριθεί η πορεία των αμερικανοτουρκικών σχέσεων, με την οποία είναι εκ των πραγμάτων συνδεδεμένη και η πορεία των ελληνοαμερικανικών αλλά και των ελληνοτουρκικών σχέσεων.

Υπομονή μέχρι τις 13-14 Νοεμβρίου.

pontos-news.gr

Η Ευρώπη βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού

0

euro2day.gr

Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος  [email protected]

Αποκαλυπτικά τα όσα είπε ο Εμ. Μακρόν σε συνέντευξή του στον «Economist». Η ανάγκη να αποκτήσει η Ευρώπη εξωτερική πολιτική και ισχυρή άμυνα. Γιατί χρειάζονται εθνικοί πρωταθλητές. Γράφει ο Αθ. Χ. Παπανδρόπουλος.

Η Ευρώπη βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού
Το βαθύτερο νόημα της συνεντεύξεως που ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν έδωσε στο περιοδικό “The Economist” είναι αυτό της ανάγκης η Ευρώπη να βρει την πολιτική και στρατηγική οντότητα που η ιστορία της υπαγορεύει, καθ’ όσον όλα δείχνουν ότι η Αμερική σε βάθος χρόνου θα έχει απομακρυνθεί από τη Γηραιά Ήπειρο.

Είναι προφανές συνεπώς ότι η Ε.Ε. πρέπει να φροντίσει για την άμυνά της και να αποκτήσει ιδίαν εξωτερική πολιτική, όχι κατ’ ανάγκη ευθυγραμμισμένη με την αντίστοιχη της Αμερικής, που σήμερα δείχνει να έχει άλλους στόχους.

«Αυτό που ζούμε είναι ο εγκεφαλικός θάνατος του NATO», δήλωσε ο πρόεδρος της Γαλλίας Εμμανουέλ Μακρόν στο περιοδικό, αποδίδοντάς τον στην αμερικανική αποδέσμευση και στη συμπεριφορά της Τουρκίας.

«Πρέπει τώρα να αποσαφηνισθεί ποιοι είναι οι στρατηγικοί στόχοι του NATO», προσθέτει ο πρόεδρος της Γαλλίας, επαναλαμβάνοντας την ανάγκη ενίσχυσης της Ευρώπης της Άμυνας, καθώς πλησιάζει η σύνοδος κορυφής της Ατλαντικής Συμμαχίας, η οποία θα διεξαχθεί στο Λονδίνο στις αρχές του Δεκεμβρίου.

«Δεν υπάρχει κανείς συντονισμός με τους εταίρους του NATO στη στρατηγική απόφαση των ΗΠΑ και είμαστε μάρτυρες μίας επίθεσης από έναν άλλο εταίρο του NATO, την Τουρκία, σε μία ζώνη όπου διακυβεύονται τα συμφέροντά μας, χωρίς συντονισμό. Αυτό που συνέβη, αποτελεί τεράστιο πρόβλημα για το ΝΑΤΟ».

Υπό τις συνθήκες αυτές, ο Εμανουέλ Μακρόν αναρωτιέται ιδιαιτέρως για το μέλλον του Άρθρου 5 της Ατλαντικής Συνθήκης, το οποίο προβλέπει στρατιωτική συνδρομή μεταξύ των χωρών-μελών της Συμμαχίας, εάν ένας από τους συμμάχους δεχθεί επίθεση.

«Τι θα είναι αύριο το Άρθρο 5; Εάν το καθεστώς του Μπασάρ αλ-Ασαντ αποφασίσει να απαντήσει στην Τουρκία, θα συνδράμουμε; Αυτό είναι μία πραγματική ερώτηση», λέει.

«Έχουμε δεσμευθεί να πολεμήσουμε κατά του Ισλαμικού Κράτους. Το παράδοξο είναι ότι η αμερικανική απόφαση και η τουρκική επίθεση και στις δύο περιπτώσεις έχουν ένα και το αυτό αποτέλεσμα: θυσιάζουν τους επί του πεδίου εταίρους μας, που πολέμησαν κατά του Ισλαμικού Κράτους, τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις».

Για τον Μακρόν, όλες αυτές οι εξελίξεις καθιστούν ακόμη περισσότερο «ουσιαστική, από τη μία πλευρά, την Ευρώπη της Άμυνας -μία Ευρώπη που πρέπει να αποκτήσει μία στρατηγική και λειτουργική αυτονομία σε στρατιωτικό επίπεδο. Και από την άλλη, επανέναρξη ενός στρατηγικού διαλόγου, χωρίς καθόλου αφέλειες, και που θα πάρει χρόνο, με τη Ρωσία».

«Η κατάσταση είναι σοβαρή γιατί στις ΗΠΑ, παρά τον σεβασμό που τρέφω προς αυτόν, υπάρχει ένας πρόεδρος, ο οποίος δεν μοιράζεται μαζί μας την ιδέα του ευρωπαϊκού σχεδίου». Υπό αυτή την έννοια, οι αμερικανικές προτεραιότητες αλλάζουν και κατά τον Γάλλο πρόεδρο, η αλλαγή αυτή είναι πρόβλημα για την Ευρώπη.

Μια Ευρώπη, η οποία, κατά τον Εμ. Μακρόν, πρέπει να ανοίξει τα μάτια της και να προετοιμαστεί για δύσκολους καιρούς, σ’ έναν κόσμο που δεν συγχωρεί λάθη και ανεπάρκειες. «Είμαστε στο χείλος του γκρεμού», προειδοποιεί ο Γάλλος πρόεδρος, που πιστεύει ότι στη βιομηχανία, τα κράτη πρέπει να αναλάβουν πρωτοβουλίες και να στηρίξουν εθνικούς πρωταθλητές.

Από την άποψη αυτή, θα πρέπει να πούμε ότι οι απόψεις του Εμ. Μακρόν, κάθε άλλο παρά θερμά έγιναν δεκτές από τη Γερμανία και άλλες χώρες-μέλη της Ε.Ε., ιδιαίτερα δε από αυτές που με μεγάλη καχυποψία βλέπουν μια οποιαδήποτε συνεργασία με τη Ρωσία.

Είναι χαρακτηριστικό έτσι το γεγονός ότι τη διαφωνία της με την άποψη του Προέδρου της Γαλλίας εξέφρασε η Καγκελάριος Άγγελα Μέρκελ, χαρακτηρίζοντας τη Συμμαχία «ακρογωνιαίο λίθο» της ευρωπαϊκής ασφάλειας.

Ένα ισχυρό NATO είναι προς το γερμανικό και το ευρωπαϊκό συμφέρον, τόνισε η κυρία Μέρκελ κατά την κοινή συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε με τον Γενικό Γραμματέα της Συμμαχίας Γενς Στόλτενμπεργκ και σημείωσε ότι δεν συμμερίζεται τον αφορισμό του Προέδρου Μακρόν.

«Ο Γάλλος πρόεδρος βρήκε έναν πολύ δραστικό όρο για να εκφράσει τις απόψεις του. Δεν είναι αυτή η άποψή μου. Δεν είναι απαραίτητη μια τόσο αφοριστική κρίση, παρότι προφανώς διαφωνούμε μεταξύ μας σε πολλά θέματα», δήλωσε η Καγκελάριος, γιο να προσθέσει: «Αλλά το NATO είναι προς το συμφέρον μας. Είναι η Συμμαχία ασφαλείας μας. Έχω πει πολλές φορές ότι πρέπει στην Ευρώπη να πάρουμε λίγο περισσότερο την κατάσταση στα χέρια μας, αλλά υπάρχουν περιοχές όπου το NATO λειτουργεί πάρα πολύ καλά. Έχει διευρύνει τη δράση του τα τελευταία χρόνια, και στο πολιτικό επίπεδο, κι αυτό πρέπει να το συνεχίσουμε και να το καλλιεργήσουμε και όπου υπάρχουν προβλήματα να τα λύσουμε».

Περί Τουρκίας πάντως, ουδείς λόγος από την κυρία Μέρκελ, η οποία βρίσκεται σε καθοδική πορεία και στη χώρα της…

Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος[email protected]

euro2day.gr

Erdogan regime’s networks in the US

0

Very informative lecture/discussion by ahmet yayla, former chief of the anti-terror department in Turkey who now resides in U.S
Watch this, very informative..about Erdogan regime’s networks in the US, and his attempt to build influence in D.C…and his connections to various islamists in the US and elsewhere…
Ν.Μ.

Djihadistes : Florence Parly ne veut pas de « retour sauvage »

0

La ministre des Armées a insisté sur le fait qu’il existait un protocole pour le renvoi de djihadistes alors qu’Ankara compte expulser 11 Français.

ΤΟ ΒΑΣΙΚΟ ΕΝΣΤΙΚΤΟ

2

Εδώ και καιρό με προβληματίζει η απουσία οποιασδήποτε σοβαρής κοινωνιολογικής ανάλυσης της ροπής της ελληνικής κοινωνίας προς τη βία και, μάλιστα, την ένοπλη βία.
Είναι θέμα αδυναμίας των κοινωνιολόγων μας, αδιαφορίας η εξοικείωσης με ένα θέμα που ταλανίζει την ελληνική κοινωνία, τουλάχιστον, απο το 1940 και εδώ.
Αφορμή για την δημόσια προβολή του ερωτήματος που με βασανίζει είναι οι συλλήψεις της ομάδας που χαρακτηρίζεται τρομοκρατική . Δεν έχω ιδίαν άμεση γνώση του τι γίνεται με την ομάδα και πριν αποφανθεί η δικαιοσύνη αποφεύγω τους χαρακτηρισμούς . Αλλά, μάλλον προς την εκδοχή της τρομοκρατία καταλήγω.
Γιατί η ελληνική νεολαία ρέπει προς ακραίες συμπεριφορές που φθάνουν ως την αφαίρεση ανθρώπινων ζωών, εν ονόματι μιας ακαθορίστου ιδεολογίας που υπέστη διαχρονική κριτική και απαξίωση;
Το επιχείρημα που επικαλείται την οικονομική κρίση και τα αδιέξοδα που προέκυψαν απο αυτήν δεν ευσταθεί διότι το φαινόμενο της τρομοκρατίας έφθασε στο αποκορύφωμά του με τη 17 Νοέμβρη όταν η ελληνική οικονομία μοίραζε χρήματα.
Κάτι άλλο συμβαίνει που η ανάλυσή του δεν επιδέχεται εύκολα συμπεράσματα.
Σε καμιά άλλη γειτονική χώρα, που πέρασαν πολύ δύσκολες στιγμές, ούτε ευρωπαϊκή δεν ευδοκιμεί, σήμερα, το είδος, όπως στην Ελλάδα.
Στην Αλβανία, για παράδειγμα, υπάρχουν εγκληματικές οργανώσεις αλλά είναι του κοινού ποινικού δικαίου. Όπως και αλλού. Δεν επικαλούνται πολιτικό και ιδεολογικό άλλοθι.
Ο Στέλιος Ράμφος, για μένα εξέχων αναλυτής, απέδωσε τη νεοελληνική συμπεριφορά στην υποσυνείδητη επίδραση της Ορθοδοξίας στον Έλληνα και αναλύει την άποψή του στα βιβλία του.
Υπάρχουν και απόψεις που διαφωνούν με τον Ράμφο, όπως του πατέρα Νικόλαου Λουδοβίκου.
Τι φταίει, λοιπόν, και το βασικό νεοελληνικό ένστικτο ρέπει προς την τρομοκρατία;
Υπάρχει κάποιος που θα αναλύσει σε βάθος το ζήτημα;
Η μεταπολίτευση εμφάνισε σημαντικούς πολιτικούς επιστήμονες
και κοινωνιολόγους που άφησαν το στίγμα τους στο δημόσιο λόγο (Ελεφάντης και άλλοι της ομάδας του, Γιανναράς,, Ράμφος κλπ). Σήμερα γιατί τέτοια ηχηρή απουσία;

Πυρηνικός Ερντογάν;

1

Οικονόμου Παντελής

Πρόεδρος Ερντογάν έθεσε πρόσφατα δημόσια την ερώτηση: «Γιατί η Τουρκία να μην έχει πυρηνικά όπλα;». Την απηύθυνε πρώτα ρητορικά στο εθνικό του ακροατήριο και την επανέλαβε στα τέλη Σεπτεμβρίου 2019, προκλητικά, στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη.

Ποια είναι όμως η βαρύτητα αυτής της πολιτικής, θα έλεγα και στρατηγικής, δήλωσης του τούρκου προέδρου; Ας δούμε πρώτα το διεθνές κλίμα που επικρατεί γύρω από το θέμα της διασποράς των πυρηνικών όπλων. Οι κυριότερες εξελίξεις που το χαρακτηρίζουν είναι:

•Η αποχώρηση των ΗΠΑ από τη συμφωνία με το Ιράν.

•Η ανεξέλεγκτη πυρηνική κρίση της Βόρειας Κορέας.

•Το κάλεσμα του προέδρου Τραμπ προς συμμαχικές του χώρες για ανάπτυξη της δικής τους πυρηνικής αποτροπής.

•Η μη-οικουμενική ισχύς της Συνθήκης Μη-Διασποράς των πυρηνικών όπλων (ΝΡΤ).

•Η μη-τήρηση από τις πέντε πυρηνικές δυνάμεις, μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, της δέσμευσής τους στην ΝΡΤ για πυρηνικό αφοπλισμό τους, και τέλος, και κυρίως,

•Το διευρυνόμενο διεθνές ρήγμα εμπιστοσύνης ανάμεσα στους λίγους «κατέχοντες» και τους πάρα πολλούς «μη-κατέχοντες» πυρηνικά όπλα.

Σε αυτό το «γκρίζο» παγκόσμιο κλίμα όσοι καλούνται να απαντήσουν στην ερώτηση του τούρκου προέδρου θα πρέπει να λάβουν επιπλέον υπόψη τους κάποιες κρίσιμες «τεχνικές» πραγματικότητες:

•Το πυρηνικό πρόγραμμα οποιασδήποτε χώρας για χρήση της πυρηνικής ενέργειας για ειρηνικούς σκοπούς, εάν περιλαμβάνει προηγμένες εγκαταστάσεις του κύκλου παρασκευής πυρηνικών καυσίμων, αυτόματα εμπεριέχει μια πιθανή στρατιωτική διάσταση. Αρκεί μια απόφαση του συγκεκριμένου κράτους για εκτροπή (break-out) για να μετατρέψει αυτόματα το ειρηνικό πρόγραμμα σε στρατιωτικό. Την εκτροπή αυτή έκανε η Βόρεια Κορέα το 2003 και αργότερα η διεθνής κοινότητα φοβήθηκε ότι θα μπορούσε να την κάνει και το πυρηνικά αναπτυγμένο Ιράν.

Η Τουρκία σήμερα δεν κατέχει αναπτυγμένο πυρηνικό πρόγραμμα και  απέχει πολύ από το ενδεχόμενο να το αποκτήσει.

Ως εκ τούτου, πόρρω απέχει από μία κρίσιμη πυρηνική εκτροπή και επομένως από την κατασκευή πυρηνικής βόμβας.

•Η «μυστική ανάπτυξη» (sneak out) στρατιωτικού πυρηνικού προγράμματος ή η παράνομη κατοχή πυρηνικών υλικών και εξοπλισμού, όπως αναφέρεται σε σοβαρά ξένα δημοσιεύματα που φέρουν την Τουρκία ως τον πιθανό «4ο πελάτη του Πακιστανού A. Q. Khan», έχουν απειροελάχιστη, προς το παρόν, αξία ενόσω σχετικές δραστηριότητες της χώρας δεν ανακαλύπτονται ή επιβεβαιώνονται από την υψηλής τεχνογνωσίας αυστηρή παρακολούθηση της χώρας από τους πυρηνικούς επιθεωρητές του Διεθνούς Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας (ΙΑΕΑ) και όχι μόνον.

•Η αγορά της βόμβας από «αδελφό κράτος» δεν είναι μια εξωπραγματική υπόθεση για, περισσότερες της μίας, χώρες στην περιοχή. Μια τέτοια πράξη θα προκαλούσε φυσικά την κατάρρευση της παγκόσμιας αρχιτεκτονικής πυρηνικής ασφάλειας, ανοίγοντας συγχρόνως το κουτί της Πανδώρας.

•Τέλος, τα αμερικανικά πυρηνικά όπλα που βρίσκονται στην Τουρκία (Ιντσιρλίκ) εκτιμάται ότι ήδη αποτελούν αιτία σοβαρής ανησυχίας στις  ΗΠΑ και όχι μόνον.

Συμπερασματικά, το θεσμικό και πολιτικό διεθνές περιβάλλον είναι εξαιρετικά ευνοϊκό για την εμφάνιση και ανάπτυξη πυρηνικών φιλοδοξιών, όχι μόνο από την Τουρκία του Ερντογάν, αλλά και από άλλες «νευρικές» ή ανήσυχες χώρες στις ασταθείς περιοχές της Μέσης Ανατολής και της Ανατολικής Ασίας.

*Ο δρ Παντελής Οικονόμου είναι πρώην πυρηνικός επιθεωρητής της Διεθνούς Υπηρεσίας Ατομικής Ενέργειας (ΙΑΕΑ) και συγγραφέας του βιβλίου «ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΥΡΗΝΙΚΗ ΑΠΕΙΛΗ» (Εκδόσεις Ι. Σιδέρης).

Το Βήμα

“Ελάτε να με βγάλετε…”

1

Δεν ξέρω αν καλώς ή κακώς εξαιρέθηκαν οι δύο βουλευτές του Συριζα απο την προανακριτική.
Αλλά απο τη στιγμή που εξαιρέθηκαν δεν μπορούν να το παίζουν μαχαλόμαγκες. (“Ελάτε να με βγάλετε” κλπ)
Για τον απλούστατο λόγο ότι και εμείς θα αναρωτηθούμε: αφού δύο βουλευτές- νομοθέτες, πρώην υπουργοί δεν υπακούουν στις αποφάσεις της βουλής, εμείς γιατί να αποδεχόμαστε και να συμμορφωνόμαστε με ό,τι ψηφίζουν;
Άλλωστε στην προανακριτική ο Συριζα διαθέτει… βαριά, ιδίως, γυναικεία ονόματα.

China in the Middle East: From Observer to Security Player

0

By November 10, 2019

BESA Center Perspectives Paper No. 1,339, November 10, 2019

EXECUTIVE SUMMARY: There is much debate both within and without China over whether or not its economic interests in the region will force it to play a more active security/military role in the Middle East. In fact, recent political and economic trends in the region indicate that a shift in China’s approach to the Middle East along these lines has already started.  

So far, most Chinese cooperation with Middle Eastern countries has focused on energy and economic relations. But things are changing. Recent developments indicate that Beijing is now strengthening its ties to Middle Eastern countries in areas such as defense, culture, and the toning down of mutual criticism.

China has concluded partnership agreements with 15 Middle Eastern countries so far, but several warrant special attention—particularly Saudi Arabia. The kingdom is now China’s largest trading partner in West Asia, and Beijing is Riyadh’s largest trading partner in the world.

This is not an isolated case. China is also the UAE’s largest trading partner. More than 200,000 Chinese nationals reside in the UAE, and the Dubai Port is a vital global shipping and logistics hub for Chinese goods.

Moreover, the UAE and Saudi Arabia recently voiced their intention to introduce Chinese-language studies into their national educational curricula. Notably, both states (as well as others in the Middle East) not only abstained from criticizing China over its alleged persecution of the Uighur population in Xinjiang but even defended it.

In the last decade, as Chinese fears have grown over the safe operation of sea lanes, the Red Sea, the Suez Canal, and the Bab al-Mandeb Strait have come under increased Chinese attention. The gaining of influence in and around geographical choke points for global trade and oil and gas shipment has become pivotal to Beijing’s foreign policy in western Eurasia.

No wonder Egypt features so strongly in China’s investment agenda. Billions of dollars have been invested by Beijing in Egypt. China is helping Egypt build a new administrative capital in the desert outside Cairo as well as a Red Sea port and industrial zone in Ain Sukhna. Egyptian president Sisi has made at least six trips to Beijing since 2014, compared to just two to the country’s traditional security partner, the US.

The growing connections between Middle Eastern states and China are sensitive for the West. The US’s evolving international position has led it to discard some of its responsibilities in Eurasia, which has had the effect of causing small countries to revisit their relationships with the US and consider the rising China.

Another interesting Middle Eastern partner for China is Iran. Tehran wishes to establish relationships with global powers to balance US pressure. Its growing partnership with Moscow fits this paradigm, as does its increasing closeness with Beijing.

Iran could prove much more important to China than other Middle East states. Its growing isolation from the West is likely to continue in the coming years, which will push it to work ever more closely with China. Iran’s strategic location and human resources, as well as its intention to serve as a civilizational center of gravity for neighboring states, could divert American military and economic capabilities away from the South China Sea, which would work in Beijing’s favor.

Iranian troops or their allies are operating in many countries around the Middle East, and the Iranian navy is active in the Persian Gulf and the Strait of Hormuz. All of this dilutes US power across the Eurasian continent. Moreover, Iran’s location can enable China’s Belt and Road Initiative to pervade the region, whether on land or sea (the Caspian and the Persian Gulf).

China publicly rejects any notion of its seeking military or security dominance in the Middle East. Beijing understands that it still lacks the knowledge, networks of contacts, and necessary authority (on a par with Western authority) to proclaim its geopolitical aims in the troublesome region. Despite this, westerners often take it for granted that China is in fact seeking domination in Eurasia. After all, why would the country want to spend billions and station hundreds of soldiers either in the Middle East or elsewhere in Eurasia?

There is a grand debate within China itself on whether Beijing’s economic interests in the Middle East could force it to become a more active security/military player in the region. Though there are hopes that this can be avoided, there are already signs pointing in this direction.

Beijing recently announced its intention to take part in anti-piracy initiatives in the Persian Gulf following incidents with oil tankers. With the US diminishing its presence in Eurasia overall, China will have to address the geopolitical vacuum. Spending billions will not solve every problem, but economic development of the region could forestall tensions for some time.

It is likely that China will have to increase its presence in Western Eurasia. Concrete steps have already been taken: Beijing opened a base in Djibouti and set up military installations on the border with Afghanistan and in Tajikistan.

As China grows its position in the region, it will need partners to manage inter-state conflicts. Russia is a likely choice, but Moscow, like Turkey and Iran, will not be particularly interested in sharing military/security positions in the Middle East that were gained by waging war in Syria and working in concert to constrain the American position.

Overall, it can be argued that Beijing will continue to be extremely careful not to become too involved in the region. As far as China is concerned, Russia and the US can keep responsibility for security in the region. What is crucial for Beijing is multipolarity, and it will pursue that principle assiduously.

But as time goes on, China will find it increasingly difficult to stay above the fray in the Middle East. It will have to become more responsive to rising challenges to its businesses and sea and land trade routes.

This will inevitably lead to greater insecurity between the US and China. Top US officials have already warned about China’s efforts to gain influence in the Middle East, which could undermine defense cooperation between the US and its traditional regional allies in the region. The Middle East is thus transforming into yet another arena of competition between the US and China.

View PDF

Emil Avdaliani teaches history and international relations at Tbilisi State University and Ilia State University. He has worked for various international consulting companies and currently publishes articles on military and political developments across the former Soviet space.

Emil Avdaliani
Emil Avdaliani

Emil Avdaliani specializes on former Soviet space and wider Eurasia with particular focus on Russia’s internal and foreign policy, relations with Iran, China, the EU and the US. He teaches history and international relations at Tbilisi State University and Ilia State University (Georgia). He has worked for various international consulting companies and regularly publishes various works with BESA on military and political developments across Eurasia. He can be reached at [email protected].

How Scientists Got Climate Change So Wrong

0

The Nwe York Times

Few thought it would arrive so quickly. Now we’re facing consequences once viewed as fringe scenarios.

By Eugene Linden

Mr. Linden has written widely about climate change.

  • Nov. 8, 2019

For decades, most scientists saw climate change as a distant prospect. We now know that thinking was wrong. This summer, for instance, a heat wave in Europe penetrated the Arctic, pushing temperatures into the 80s across much of the Far North and, according to the Belgian climate scientist Xavier Fettweis, melting some 40 billion tons of Greenland’s ice sheet.

Had a scientist in the early 1990s suggested that within 25 years a single heat wave would measurably raise sea levels, at an estimated two one-hundredths of an inch, bake the Arctic and produce Sahara-like temperatures in Paris and Berlin, the prediction would have been dismissed as alarmist. But many worst-case scenarios from that time are now realities.

Science is a process of discovery. It can move slowly as the pieces of a puzzle fall together and scientists refine their investigative tools. But in the case of climate, this deliberation has been accompanied by inertia born of bureaucratic caution and politics. A recent essay in Scientific American argued that scientists “tend to underestimate the severity of threats and the rapidity with which they might unfold” and said one of the reasons was “the perceived need for consensus.” This has had severe consequences, diluting what should have been a sense of urgency and vastly understating the looming costs of adaptation and dislocation as the planet continues to warm.

In 1990, the Intergovernmental Panel on Climate Change, the United Nations group of thousands of scientists representing 195 countries, said in its first report that climate change would arrive at a stately pace, that the methane-laden Arctic permafrost was not in danger of thawing, and that the Antarctic ice sheets were stable.

Relying on the climate change panel’s assessment, economists estimated that the economic hit would be small, providing further ammunition against an aggressive approach to reducing emissions and to building resilience to climate change.

As we now know, all of those predictions turned out to be completely wrong. Which makes you wonder whether the projected risks of further warming, dire as they are, might still be understated. How bad will things get?

So far, the costs of underestimation have been enormous. New York City’s subway system did not flood in its first 108 years, but Hurricane Sandy’s 2012 storm surge caused nearly $5 billion in water damage, much of which is still not repaired. In 2017, Hurricane Harvey gave Houston and the surrounding region a $125 billion lesson about the costs of misjudging the potential for floods.

The climate change panel seems finally to have caught up with the gravity of the climate crisis. Last year, the organization detailed the extraordinary difficulty of limiting warming to 2.7 degrees Fahrenheit (1.5 degrees Celsius), over the next 80 years, and the grim consequences that will result even if that goal is met.

More likely, a separate United Nations report concluded, we are headed for warming of at least 5.4 degrees Fahrenheit. That will come with almost unimaginable damage to economies and ecosystems. Unfortunately, this dose of reality arrives more than 30 years after human-caused climate change became a mainstream issue.