Αρχική Blog Σελίδα 2541

Turkey’s ‘lawfare’ is destabilising Mediterranean, U.S. policy adviser says

Από
anixneuseis
-
0

Feb 21 2020 12:18 Gmt+3

  • Last Updated On: Feb 21 2020 12:21 Gmt+3

Turkey’s government is conducting so-called “lawfare” in the Mediterranean and Balkans, rendering the country a destabilising force in the region, said Andrew Carpenter, former foreign policy adviser to U.S. Vice President Joe Biden.

Turkey is flouting international norms by exploring for hydrocarbons off Cyprus, signing a maritime deal with Libya that includes Greek islands, and extraditing opposition figures from the Balkans via extrajudicial means, said Carpenter, senior director of the Penn Biden Center for Diplomacy and Global Engagement.

“In various different areas Turkey is being more a cause of the problem than a source of solutions, and that is why I think the relationship between the U.S. and Turkey is so fraught right now,” Carpenter told Greek newspaper Kathimerini.

Turkey is disrupting the rule of law by denying Cyprus the right to explore for hydrocarbons and by sending its own drill ships close to the island, Carpenter said. The tactic is creating animosity between Greek and Turkish Cypriots on the ethnically divided island and hinders forward movement on a political settlement to reunite the communities, he said.

The maritime agreement with Libya is another example of Turkey’s “lawfare” and a source of regional tension, Carpenter said.

Turkish plans to explore for hydrocarbons off the Greek island of Crete, citing a map drawn up with Libya as part of the maritime deal, is also increasing regional instability. While Greek-Turkish tensions over territory are long-standing, these latest moves should not be underestimated, Carpenter said.

“I think what it takes is the U.S. stepping in and having some very frank conversations, especially with the Turks,” he said. “Because, frankly, as I see the situation, it’s Turkey that is being more and more detached from the international normative system that has held for the last several decades.”

 

Turkey becoming ‘more of a challenge to US,’ Biden Center director tells Kathimerini, Katerina Sakou | KathimeriniThe senior director of the Penn Biden Center for Diplomacy and Global Engagement Michael Carpenter tells Kathimerini in an interview that US-Greece ties are one of the “very few bright spots” in transatlantic relations at the moment.

ahvalnews.com

Αλλού τα κακαρίσματα κι αλλού γεννούν οι κότες!

Από
anixneuseis
-
1
Του Σάββα Καλεντερίδη

Το τελευταίο διάστημα το σημαντικότερο ζήτημα της εξωτερικής μας πολιτικής δεν παίζεται στην Αν. Μεσόγειο, την Λιβύη ή το Αιγαίο.

Παίζεται αλλού.

Την 1η Φεβρουαρίου τζιχαντιστές, σύμμαχοι του Ερντογάν, σκότωσαν σε περιοχή βορείως του Χαλεπίου, τέσσερις Ρώσους αξιωματικούς των ειδικών δυνάμεων, που ανήκαν στην υπηρεσία πληροφοριών FSB.

Η Ρωσία «χρέωσε» τη δολοφονία στην Τουρκία και απάντησε με πυρά πυροβολικού του στρατού της Συρίας νοτίως του Ιντλίμπ. Οκτώ Τούρκοι στρατιώτες νεκροί.

Η Τουρκία ανταπάντησε με πυρά πυροβολικού εναντίον θέσεων του στρατού της Συρίας, με άγνωστο αριθμό θυμάτων.

Η Συρία ανταπάντησε με πυρά πυροβολικού, με πέντε Τούρκους στρατιώτες νεκρούς, τις 10 Φεβρουαρίου.

Όλο αυτό το διάστημα ο στρατός της Συρίας προήλαυνε και απελευθέρωνε περιοχές που ήταν υπό την κατοχή των τζιχαντιστών από το 2012 και της Τουρκίας από το 2018, μετά την υπογραφή της συμφωνίας Πούτιν-Ερντογάν, στο Σότσι.

Σημειώνεται ότι η όλη επιχείρηση του συριακού στρατού υποστηριζόταν από πυρά της ρωσικής πολεμικής αεροπορίας.

Εν τω μεταξύ, όσο ο στρατός της Συρίας απελευθέρωνε εδάφη, με την υποστήριξη της Ρωσίας, ο Ερντογάν έστελνε στρατεύματα σε ξένη χώρα, στην επαρχία Ιντλίμπ, ενώ ζήτησε και εξασφάλισε λεκτικά την υποστήριξη των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ.

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, στο έδαφος της Συρίας, στην περιοχή Ιντλίμπ, βρίσκονται πάνω από δέκα χιλιάδες Τούρκοι στρατιώτες και πάνω από δύο χιλιάδες άρματα μάχης, τεθωρακισμένα οχήματα, πυροβόλα και άλλα στρατιωτικά οχήματα.

Όλο αυτό το διάστημα οι ρωσοτουρκικές σχέσεις επιδεινώνονται, με το Ιντλίμπ να αποτελεί τον «Γόρδιο Δεσμό» στις σχέσεις των δύο χωρών.

Όλο αυτό το σκηνικό μοιάζει με μια παγίδα που έστησαν στον Πούτιν και τον Ερντογάν και έχει στόχο τις ρωσοτουρκικές σχέσεις. Το ποιοι έστησαν αυτήν την παγίδα, το γνωρίζουμε, αλλά δεν είναι της παρούσης.

Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, ο Ερντογάν παρασυρόμενος από τον χαρακτήρα του, δηλώνει ότι θα αρχίσει επιχείρηση εναντίον του συριακού στρατού, αν μέχρι το τέλος του μήνα δεν αποσυρθεί από τα εδάφη που απελευθέρωσε από τους τρομοκράτες ισλαμιστές, συμμάχους της Τουρκίας.

Το συμπέρασμα απ’ όλα αυτά είναι ότι ο Ερντογάν και η Τουρκία, μετά από ένα βραχυχρόνιο ειδύλλιο με τον Πούτιν και τη Ρωσία, μάλλον ξαναγυρνά στη… ζεστή αγκαλιά της Δύσης, του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ.

Και ακριβώς αυτό είναι που κάνει τα τεκταινόμενα στο Ιντλίμπ, το σημαντικότερο εν εξελίξει ζήτημα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.

Γιατί, άλλη η αξία της Ελλάδας και της Κύπρου για τις ΗΠΑ, με την Τουρκία σφιχταγγαλιασμένη με τη Ρωσία και άλλη με την Τουρκία στο «μαντρί» του ΝΑΤΟ.

Και άλλες οι σχέσεις των ΗΠΑ με τη χώρα μας στην πρώτη περίπτωση και άλλες στη δεύτερη.

Άλλωστε, ο Ερντογάν γυρνώντας στο μαντρί, μπορεί να ζητήσει ανταλλάγματα.

Πάντως, το θέμα αυτό, ούτε καν συζητήθηκε στο Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής του συνήλθε τις 10 Φεβρουαρίου.

Πάλι ένα επεισόδιο πίσω είμαστε.

Τέλος, αντί για αντάλλαγμα, ένας Αμερικανός διανοούμενος μας λέει κάτι που θα έπρεπε να πουν Έλληνες πολιτικοί και διπλωμάτες.

Ας δούμε τι λέει, να διδασκόμεθα:

Η Τουρκία πρέπει να πληρώσει ακριβό αντίτιμο επιστροφή της

Του Μάικλ Ρούμπιν*, 19 Φεβρουαρίου 2020.

Ο Πρόεδρος της Τουρκίας Ρ.Τ. Ερντογάν απειλεί να πολεμήσει απευθείας με το συριακό στρατό εάν ο Σύρος Πρόεδρος Μπασάρ Ασάντ δεν σταματήσει την επίθεσή του στο Idlib, την τελευταία σημαντική ζώνη που ελέγχεται από τη Συριακή Αντιπολίτευση. Ενώ ο Ερντογάν φαντάστηκε τον εαυτό του ως δάσκαλο της τακτικής, μαθαίνει τώρα ότι ήταν ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν που τον έπαιζε στα δάχτυλά του. Ο Ερντογάν απέρριψε συμμαχία δεκαετιών με τις Ηνωμένες Πολιτείες για μια σύντομη σχέση, μόνο για να ανακαλύψει ότι η επαγγελματική προσφορά αγάπης του Πούτιν ήταν για πιο περιορισμένους στόχους.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Ερντογάν έχει βρεθεί εκτός παιχνιδιού. Αλλά, αφού σκόπιμα απορρίπτει τη σχέση της Τουρκίας με τις Η.Π.Α., είναι ώρα η Ουάσινγκτον να παίξει σκληρά. Εκείνοι που λένε ότι πέρα από τον Ερντογάν, η Τουρκία είναι πολύ σημαντική για τις ΗΠΑ για να της γυρίσουν την πλάτη, πιθανότατα υποτιμούν τον διαβρωτικό αντίκτυπο 17 χρόνων Ερντογανισμού, την υποκίνηση και την κατήχηση που μεταδίδονται μέσω των μηνυμάτων ή τη διδασκαλία στα σχολεία της Τουρκίας και τη δημογραφική αλλοίωση.

Αν ο Ερντογάν κάνει έναν ρεαλιστικό υπολογισμό ότι δεν μπορεί πλέον να εμπιστευτεί τη Μόσχα και θέλει μεγαλύτερη εξισορρόπηση με την Ουάσινγκτον, τότε ο Λευκός Οίκος, το Κογκρέσο και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ θα πρέπει να εξετάσουν το ενδεχόμενο να επιτρέψουν στην Τουρκία να γυρίσει πίσω στην ομάδα αλλά μόνο με ένα αντίτιμο.

Έχουν περάσει περισσότερα από 45 χρόνια από τότε που οι τουρκικές δυνάμεις εισέβαλαν στην Κύπρο. Ο στόχος της Τουρκίας ήταν να εμποδίσει την κυπριακή κυβέρνηση και το ελληνικό στρατιωτικό καθεστώς να σχεδιάσουν την Ένωση, που θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο την εθνική τουρκική μειονότητα της Κύπρου. Ακόμα κι αν αυτό το κίνητρο ίσχυε, η κρίση πέρασε σύντομα. Η ελληνική χούντα κατέρρευσε και η Ελλάδα πέρασε στη δημοκρατία το Νοέμβριο του 1974. Οποιοσδήποτε λόγος για να παραμείνουν στην Κύπρο οι τουρκικές δυνάμεις εξέλειπε.

Ωστόσο, η Τουρκία είχε άλλα σχέδια.

Αυτό που ξεκίνησε ουσιαστικά ως αποστολή διάσωσης μιας πολιορκημένης μειονότητας, μετατράπηκε σε μια ανοικτή και ιμπεριαλιστική αρπαγή γης που σήμερα χαρακτηρίζεται από τη μεταφορά μη Κύπριων εποίκων στην τουρκική ζώνη, αυτοανακηρυγμένης ως ανεξάρτητη Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου, την οποία μόνο η Άγκυρα αναγνωρίζει και την κλοπή των κυπριακών πόρων που, εάν αφεθούν στα κυπριακά χέρια, θα μπορούσαν να ωφελήσουν και να ενώσουν όλους τους Κύπριους, ανεξαρτήτως θρησκείας και εθνότητας.

Δυστυχώς, τα ιμπεριαλιστικά σχέδια της Τουρκίας στην Κύπρο έχουν γίνει κανόνας και όχι εξαίρεση.

Οι τουρκικές δυνάμεις έχουν εισβάλει στο Ιράκ και αρνούνται να φύγουν. Και τα τελευταία δύο χρόνια, η Τουρκία κατέλαβε, επίσης, ευρείες περιοχές συριακής επικράτειας, πρώτα στην Αφρίν και πιο πρόσφατα ανατολικά του Ευφράτη.

Σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς της τουρκικής κρατικής τηλεόρασης, ο Ερντογάν δεν διέταξε τις τουρκικές δυνάμεις να μπουν στη Συρία για να καταπολεμήσουν την τρομοκρατία. Εξάλλου, δεν μπορούσε να παράσχει αποδείξεις ότι είχε ξεκινήσει κάποια τρομοκρατική επίθεση από περιοχές που ελέγχονταν από τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις αφού, πράγματι, οι συριακές κουρδικές δυνάμεις είχαν διασφαλίσει τα σύνορα και εμπόδιζαν την τρομοκρατία.

Αντίθετα, ο Ερντογάν θέλησε:

Πρώτον να κάνει εθνοκάθαρση στην περιοχή των Κούρδων και να λεηλατήσει τους πόρους τους,

Δεύτερον, να προκαλέσει στους Τούρκους έντονα και παθιασμένα εθνικά αισθήματα για να αποσπάσει την προσοχή του κοινού από την ύφεση και,

Τρίτον, να διεκδικήσει τον τίτλο του στρατιωτικού ήρωα, προκειμένου να εδραιώσει την κληρονομιά του πιο μεγάλου ηγέτη από την εποχή του Μ. Κεμάλ, ο οποίος ίδρυσε τη σύγχρονη Τουρκία πριν από περίπου έναν αιώνα.

Ήταν ένα κυνικό σχέδιο και ο Ερντογάν δεν έχει κανέναν άλλον να κατηγορεί παρά μόνο τον εαυτό του για την αποτυχία του.

Το στρατιωτικό αντίτιμο της αποτυχίας αυτής θα είναι δύσκολο για όλους τους Τούρκους να το καταβάλλουν.

Όπως η Σαουδική Αραβία ανακάλυψε με την Υεμένη ότι είναι πολύ πιο εύκολο να στείλει δυνάμεις παρά να τις απομακρύνει.

Και όπως οι Η.Π.Α. έχουν ανακαλύψει στο Βιετνάμ, το Ιράκ, το Αφγανιστάν και αλλού, ότι δεν υπάρχει σε αυτές τις περιπτώσεις εύκολη επιτυχία.

Το διπλωματικό τίμημα θα πρέπει επίσης να είναι υψηλό.

Αμερικανοί διπλωμάτες, όπως ο πρώην πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Άγκυρα Jim Jeffrey, λένε ότι η Αμερική χρειάζεται την Τουρκία.

Στην πραγματικότητα, τα πράγματα έχουν αντιστραφεί: Η Τουρκία χρειάζεται την Αμερική.

Ωστόσο, το τίμημα οποιασδήποτε διπλωματικής υποστήριξης θα πρέπει να είναι υψηλό:

Τίποτα λιγότερο από την πλήρη απόσυρση όλων των τουρκικών δυνάμεων και των εποίκων από την Κύπρο, το Ιράκ και τη Συρία.

*Ο Μάικλ Ρούμπιν είναι συνεργάτης του Washington Examiner’s Beltway Confidential blog, μόνιμος υπότροφος  στο American Enterprise Institute και πρώην αξιωματούχος του Πενταγώνου.

H μετάφραση από τα αγγλικά είναι του Παντελή Σαββίδη

Δημοσιεύεται στην εφημερίδα δημοκρατία και το pontos-news

“Συμφιλίωση ΗΠΑ-Άγκυρας μόνο με αποχώρηση τουρκικού στρατού-εποίκων από Κύπρο»

Από
anixneuseis
-
1

Η όποια συμφιλίωση με την ΗΠΑ-Τουρκίας πρέπει να έρθει μόνο με μια  να τίμημα και γιατί όχι η Ουάσινγκτον  να   απαιτήσει την πλήρη αποχώρηση από την Κύπρο του τουρκικού στρατού και των εποίκων, γράφει σε πρόσφατη ανάλυσή του ο  Μάικλ Ρούμπιν είναι συνεργάτης του Washington Examiner’s Beltway Confidential blog, μόνιμος υπότροφος  στο American Enterprise Institute και πρώην αξιωματούχος του Πενταγώνου

Ακολουθεί ολόκληρη μετάφραση του άρθρου

Ο Πρόεδρος της Τουρκίας Ρ.Τ. Ερντογάν απειλεί να πολεμήσει απευθείας με το συριακό στρατό εάν ο Σύρος Πρόεδρος Μπασάρ Ασάντ δεν σταματήσει την επίθεσή του στο Idlib, την τελευταία σημαντική ζώνη που ελέγχεται από τη Συριακή Αντιπολίτευση. Ενώ ο Ερντογάν φαντάστηκε τον εαυτό του ως δάσκαλο της τακτικής, μαθαίνει τώρα ότι ήταν ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν που τον έπαιζε στα δάχτυλά του. Ο Ερντογάν απέρριψε συμμαχία δεκαετιών με τις Ηνωμένες Πολιτείες για μια σύντομη σχέση, μόνο για να ανακαλύψει ότι η επαγγελματική προσφορά αγάπης του Πούτιν ήταν για πιο περιορισμένους στόχους.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Ερντογάν έχει βρεθεί εκτός παιχνιδιού. Αλλά, αφού σκόπιμα απορρίπτει τη σχέση της Τουρκίας με τις Η.Π.Α., είναι ώρα η Ουάσινγκτον να παίξει σκληρά. Εκείνοι που λένε ότι πέρα από τον Ερντογάν, η Τουρκία είναι πολύ σημαντική για τις ΗΠΑ για να της γυρίσουν την πλάτη, πιθανότατα υποτιμούν τον διαβρωτικό αντίκτυπο 17 χρόνων Ερντογανισμού, την υποκίνηση και την κατήχηση που μεταδίδονται μέσω των μηνυμάτων ή τη διδασκαλία στα σχολεία της Τουρκίας και τη δημογραφική αλλοίωση.

Αν ο Ερντογάν κάνει έναν ρεαλιστικό υπολογισμό ότι δεν μπορεί πλέον να εμπιστευτεί τη Μόσχα και θέλει μεγαλύτερη εξισορρόπηση με την Ουάσινγκτον, τότε ο Λευκός Οίκος, το Κογκρέσο και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ θα πρέπει να εξετάσουν το ενδεχόμενο να επιτρέψουν στην Τουρκία να γυρίσει πίσω στην ομάδα αλλά μόνο με ένα αντίτιμο.

Έχουν περάσει περισσότερα από 45 χρόνια από τότε που οι τουρκικές δυνάμεις εισέβαλαν στην Κύπρο. Ο στόχος της Τουρκίας ήταν να εμποδίσει την κυπριακή κυβέρνηση και το ελληνικό στρατιωτικό καθεστώς να σχεδιάσουν την Ένωση, που θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο την εθνική τουρκική μειονότητα της Κύπρου. Ακόμα κι αν αυτό το κίνητρο ίσχυε, η κρίση πέρασε σύντομα. Η ελληνική χούντα κατέρρευσε και η Ελλάδα πέρασε στη δημοκρατία το Νοέμβριο του 1974. Οποιοσδήποτε λόγος για να παραμείνουν στην Κύπρο οι τουρκικές δυνάμεις εξέλειπε.

Ωστόσο, η Τουρκία είχε άλλα σχέδια.

Αυτό που ξεκίνησε ουσιαστικά ως αποστολή διάσωσης μιας πολιορκημένης μειονότητας, μετατράπηκε σε μια ανοικτή και ιμπεριαλιστική αρπαγή γης που σήμερα χαρακτηρίζεται από τη μεταφορά μη Κύπριων εποίκων στην τουρκική ζώνη, αυτοανακηρυγμένης ως ανεξάρτητη Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου, την οποία μόνο η Άγκυρα αναγνωρίζει και την κλοπή των κυπριακών πόρων που, εάν αφεθούν στα κυπριακά χέρια, θα μπορούσαν να ωφελήσουν και να ενώσουν όλους τους Κύπριους, ανεξαρτήτως θρησκείας και εθνότητας.

Δυστυχώς, τα ιμπεριαλιστικά σχέδια της Τουρκίας στην Κύπρο έχουν γίνει κανόνας και όχι εξαίρεση.

Οι τουρκικές δυνάμεις έχουν εισβάλει στο Ιράκ και αρνούνται να φύγουν. Και τα τελευταία δύο χρόνια, η Τουρκία κατέλαβε, επίσης, ευρείες περιοχές συριακής επικράτειας, πρώτα στην Αφρίν και πιο πρόσφατα ανατολικά του Ευφράτη.

Σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς της τουρκικής κρατικής τηλεόρασης, ο Ερντογάν δεν διέταξε τις τουρκικές δυνάμεις να μπουν στη Συρία για να καταπολεμήσουν την τρομοκρατία. Εξάλλου, δεν μπορούσε να παράσχει αποδείξεις ότι είχε ξεκινήσει κάποια τρομοκρατική επίθεση από περιοχές που ελέγχονταν από τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις αφού, πράγματι, οι συριακές κουρδικές δυνάμεις είχαν διασφαλίσει τα σύνορα και εμπόδιζαν την τρομοκρατία.

Αντίθετα, ο Ερντογάν θέλησε:

Πρώτον να κάνει εθνοκάθαρση στην περιοχή των Κούρδων και να λεηλατήσει τους πόρους τους,

Δεύτερον, να προκαλέσει στους Τούρκους έντονα και παθιασμένα εθνικά αισθήματα για να αποσπάσει την προσοχή του κοινού από την ύφεση και,

Τρίτον, να διεκδικήσει τον τίτλο του στρατιωτικού ήρωα, προκειμένου να εδραιώσει την κληρονομιά του πιο μεγάλου ηγέτη από την εποχή του Μ. Κεμάλ, ο οποίος ίδρυσε τη σύγχρονη Τουρκία πριν από περίπου έναν αιώνα.

Ήταν ένα κυνικό σχέδιο και ο Ερντογάν δεν έχει κανέναν άλλον να κατηγορεί παρά μόνο τον εαυτό του για την αποτυχία του.

Το στρατιωτικό αντίτιμο της αποτυχίας αυτής θα είναι δύσκολο για όλους τους Τούρκους να το καταβάλλουν.

Όπως η Σαουδική Αραβία ανακάλυψε με την Υεμένη ότι είναι πολύ πιο εύκολο να στείλει δυνάμεις παρά να τις απομακρύνει.

Και όπως οι Η.Π.Α. έχουν ανακαλύψει στο Βιετνάμ, το Ιράκ, το Αφγανιστάν και αλλού, ότι δεν υπάρχει σε αυτές τις περιπτώσεις εύκολη επιτυχία.

Το διπλωματικό τίμημα θα πρέπει επίσης να είναι υψηλό. Αμερικανοί διπλωμάτες, όπως ο πρώην πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Άγκυρα Jim Jeffrey, λένε ότι η Αμερική χρειάζεται την Τουρκία.

Στην πραγματικότητα, τα πράγματα έχουν αντιστραφεί: Η Τουρκία χρειάζεται την Αμερική. Ωστόσο, το τίμημα οποιασδήποτε διπλωματικής υποστήριξης θα πρέπει να είναι υψηλό:

Τίποτα λιγότερο από την πλήρη απόσυρση όλων των τουρκικών δυνάμεων και των εποίκων από την Κύπρο, το Ιράκ και τη Συρία.

(H μετάφραση από τα αγγλικά είναι του Παντελή Σαββίδη).

sigmalive.com

Το τραύμα της “τουρκοκρατίας” στη Βουλγαρία

Από
anixneuseis
-
0

Μια σχεδιαζόμενη βουλγαρική έκθεση στο Λούβρο δημιούργησε σκάνδαλο και μάλλον θα ματαιωθεί. Φέρνει στο προσκήνιο ιστορικά τραύματα του παρελθόντος. Ήταν η τουρκοκρατία περίοδος σκλαβιάς ή όχι;

Μια βουλγαρική έκθεση στο Λούβρο για την τέχνη και τον πολιτισμό στην Βουλγαρία μεταξύ του 16ου και του 18ου αιώνα προκάλεσε μεγάλο σκάνδαλο στη γειτονική χώρα. Περίπου εξήντα εκθέματα από διαφορετικά πεδία θα παρουσιάζονταν. Ωστόσο, ενώ είχε προγραμματιστεί να ξεκινήσει το καλοκαίρι του 2020 είναι πλέον μάλλον απίθανο να πραγματοποιηθεί, αφότου έγινε γνωστό ότι τα εκθέματα θα τοποθετηθούν σε αίθουσα στο τμήμα Ισλαμικής Τέχνης του Λούβρου

Στις 20 Ιανουαρίου 2020 η Ιερά Σύνοδος της Βουλγαρικής Ορθόδοξης Εκκλησίας απαγόρευσε την έκθεση στο Λούβρο εικόνων και λειτουργικών βιβλίων που φυλάσσονται στη Μονή Μπαχκοβού, στο Εθνικό Ιστορικό και Αρχαιολογικό Μουσείο της Εκκλησίας και στο Ινστιτούτο Ιστορίας και Αρχείων της Εκκλησίας του Βουλγαρικού Πατριαρχείου.

Σύμφωνα με τον Επίσκοπο Γερασίμ, Γενικό Γραμματέα της Ιεράς Συνόδου, η θέση της Εκκλησίας, βασισμένη σε μία απόφαση του 2004, απαγορεύει να εκτίθενται στο εξωτερικό αντικείμενα που ανήκουν στην Εκκλησία.

Αλλά δεν είναι μόνο η Ορθόδοξη Εκκλησία που βρίσκει τη συγκεκριμένη έκθεση προβληματική. Πολλοί πιστεύουν ότι το σκάνδαλο έχει εθνικιστικές διαστάσεις. Μεταξύ 1396-1878 η Βουλγαρία ήταν υπό την κυριαρχία των Οθωμανών. Για χρόνια στην επίσημη ιστοριογραφία, στα σχολεία και τα πανεπιστήμια, η περίοδος χαρακτηριζόταν ως “οθωμανική δουλεία”. Επιπλέον, δόθηκε ιδιαίτερη βαρύτητα στις αγριότητες των Τούρκων εναντίον των oρθοδόξων Βουλγάρων. Αυτή η ρητορική εντάθηκε ιδιαίτερα από το Κομμουνιστικο Κόμμα κατά τη διάρκεια μιας σκληρής πολιτικής κατά της μεγάλης μειονότητας των Τούρκων και των Πομάκων στη Βουλγαρία τη δεκαετία του ’80.

Τα ιστορικά βιβλία σήμερα είναι πάντως πιο ισορροπημένα. Έννοιες όπως «οθωμανική κυριαρχία» και «τουρκικός ζυγός» συνεχίζουν ωστόσο να διχάζουν.

Το παρελθόν ρίχνει τη σκιά του στο σήμερα

Ιστορικά τραύματα και προκαταλήψεις στη ΒουλγαρίαΙστορικά τραύματα και προκαταλήψεις στη Βουλγαρία

Η Βουλγαρία είναι μια πολυεθνική χώρα: σύμφωνα με την απογραφή του πληθυσμού του 2011, οι Τούρκοι είναι περίπου 9% και οι Ρομά (οι περισσότεροι από τους οποίους είναι και μουσουλμάνοι) αποτελούν περίπου το 5% του πληθυσμού. Τρία λαϊκιστικά ριζοσπαστικά κόμματα (IMRO, NFSB και Ataka) είναι εταίροι του κόμματος της κεντροδεξιάς GERB στην κυβέρνηση.

Σύμφωνα με τον Χρίστο Ματάνοφ, καθηγητή Ιστορίας στο πανεπιστήμιο της Σόφιας «δεν υπήρχε σκλαβιά με την κλασική έννοια του όρου». Πιστεύει ότι πρόκειται για ένα ιδεολόγημα των κομμουνιστών που ήθελαν να πιστεύουν ότι η Ρωσία απελευθέρωσε τη Βουλγαρία δυο φορές: μια φορά από τους Τούρκους και μια φορά από τον καπιταλισμό.

Ποιός είναι λοιπόν ακριβώς ο ρόλος του Λούβρου στο σκάνδαλο;

Μετά από κριτική επιστημόνων και όχι μόνο, ο υπουργός Πολιτισμού Μπόιλ Μπάνοφ έπρεπε να δικαιολογήσει δημόσια τις «προθέσεις του». Ανέφερε ότι η διοργάνωση της έκθεσης αποφασίστηκε το 2012 -όταν ένας άλλος υπουργός Πολιτισμού ασχολήθηκε με το θέμα- και το σημαντικότερο ήταν ότι το Λούβρο ήταν εκείνο που ζήτησε τέχνη από την ‘προβληματική’ περίοδο μεταξύ του 16ου και του 18ου αιώνα.

Η ιστορικός τέχνης Κλεμένα Αντόνοβα πιστεύει πάντως ότι το μουσείο δεν είχε σκοπό να προσβάλει κανέναν. Το σκάνδαλο, σύμφωνα με την ίδια, καταδεικνύει «ότι οι άνθρωποι στη Βουλγαρία προσβάλλονται εύκολα. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι πρόκειται για μια συνολική παρεξήγηση της ιστορίας και του πολιτισμού της Βουλγαρίας εκ μέρους του Λούβρου».

Ο υπουργός Μπάνοφ πρότεινε ως συμβιβασμό μια έκθεση που θα παρουσίαζε μια άλλη, λιγότερο “προβληματική” περίοδο της βουλγαρικής ιστορίας. Ωστόσο, λόγω του αυστηρού χρονοδιαγράμματος του Λούβρου, μια τέτοια έκθεση είναι απίθανο να πραγματοποιηθεί μέχρι τα τέλη του 2020, αφού δεν έχουν γίνει καν σχετικές διαπραγματεύσεις.

Σε κάθε περίπτωση, το σκάνδαλο της έκθεσης φωτίζει τα ιστορικά τραύματα και ίσως αναδεικνύει κάποια συμπλέγματα που υπάρχουν ακόμη στη βουλγαρική κοινωνία.

Πέτερ Χολάκοβ 

Επιμέλεια: Μαρία Ρηγούτσου

dw.com

Οι φήμες πραξικοπήματος και ο Ερντογάν

Από
anixneuseis
-
0
“Καθημερινή”

  • gkat_03_2002_page_1_image_0001

    Η έκθεση της RAND επισημαίνει ότι η απόφαση της τουρκικής κυβέρνησης να αποπέμψει εκατοντάδες αξιωματικούς του στρατού, μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα του 2016 στην Αγκυρα, προκάλεσε τεράστια δυσαρέσκεια στις ένοπλες δυνάμεις της χώρας.

Φήμες πραξικοπήματος πυροδότησε η έκθεση του αμερικανικού think tank RAND σχετικά με την εξωτερική πολιτική της Τουρκίας, που φέρει τον χαρακτηριστικό τίτλο «Η εθνικιστική πορεία της Τουρκίας – συνέπειες για τη στρατηγική συνεργασίας ΗΠΑ – Τουρκίας και τον αμερικανικό στρατό», αφού, μεταξύ άλλων, αναφέρεται στο σενάριο μιας νέας απόπειρας ανατροπής της συνταγματικής τάξης, παρόμοιας με εκείνην του 2016.

Η έκθεση επισημαίνει ότι η απόφαση της τουρκικής κυβέρνησης να αποπέμψει εκατοντάδες αξιωματικούς του στρατού μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα του 2016 προκάλεσε δυσαρέσκεια στις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις. «Ο Ερντογάν μοιάζει να λαμβάνει πολύ σοβαρά υπόψη μια τέτοια απειλή», αναφέρεται. Ο Τούρκος πρόεδρος έσπευσε να εργαλειοποιήσει το κείμενο και τα υποθετικά σενάρια που παραθέτει το RAND, εξαπολύοντας νέο κύμα διώξεων: μόλις προχθές Τούρκοι εισαγγελείς διέταξαν τη σύλληψη σχεδόν 700 ανθρώπων, συμπεριλαμβανομένων στρατιωτικών και εργαζομένων στο υπ. Δικαιοσύνης. Επιπλέον, ενώ την Τρίτη αφέθηκαν ελεύθεροι ο ακτιβιστής επιχειρηματίας Οσμάν Καβαλά και άλλα οκτώ πρόσωπα που κατηγορούνταν ότι «αποπειράθηκαν να ανατρέψουν την κυβέρνηση», επειδή είχαν υποστηρίξει τις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις του 2013 που έγιναν γνωστές ως το κίνημα του Γκεζί, λίγες ώρες αργότερα ο Καβαλά συνελήφθη εκ νέου με την κατηγορία ότι συμμετείχε στο πραξικόπημα του 2016. Χωρίς να τον κατονομάσει, ο Ερντογάν συνέκρινε χθες τον Καβαλά με τον ουγγρικής καταγωγής Αμερικανό δισεκατομμυριούχο Τζ. Σόρος, ο οποίος είναι το «μαύρο πρόβατο» αυταρχικών ηγετών σε όλο τον κόσμο.

Αν και διάχυτη ήταν η αίσθηση ότι τα σενάρια περί νέας απόπειρας ανατροπής του πολιτεύματος είναι φήμες, πολλοί αξιωματούχοι στην Αγκυρα πραγματοποίησαν τις τελευταίες ημέρες σειρά κεκλεισμένων των θυρών συναντήσεων για να προετοιμαστούν για ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Τις ανησυχίες υποδαύλισαν Τούρκοι αρθρογράφοι, όπως ο Χασάν Μπασρί Γιαλτσίν της «Σαμπάχ», ο οποίος κάλεσε τους πάντες να λάβουν σοβαρά υπόψη τους την έκθεση, αφού το RAND συνεργάζεται στενά με το αμερικανικό υπ. Αμυνας. Ο Ερντογάν εκμεταλλεύεται το κλίμα για να ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς του με την αξιωματική αντιπολίτευση, αφού η πόλωση συσπειρώνει την εκλογική του βάση. Χθες είπε πως το μεγαλύτερο κόμμα της τουρκικής αντιπολίτευσης θα πρέπει να ερευνηθεί για πιθανούς δεσμούς με τον ιερωμένο Γκιουλέν, ο οποίος έχει την έδρα του στις ΗΠΑ και κατηγορείται ότι ενορχήστρωσε την απόπειρα πραξικοπήματος του 2016. Ο Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου, επικεφαλής του αντιπολιτευόμενου Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP), είχε δηλώσει την περασμένη εβδομάδα πως ο Ερντογάν είναι η «πολιτική πτέρυγα» του δικτύου Γκιουλέν, κατηγορώντας τον ότι επέτρεψε σε χιλιάδες γκιουλενιστές να εισχωρήσουν στις τάξεις του κράτους. Τα σχόλιά του προκάλεσαν την έντονη αντίδραση του Ερντογάν, που με τη σειρά του κατηγόρησε τον Κιλιτσντάρογλου ότι εμπλέκεται στο δίκτυο του Γκιουλέν, το οποίο η Αγκυρα αποκαλεί FETO. «Τον είχα συναντήσει (τον Γκιουλέν) στο παρελθόν, δεν υπάρχει λόγος να το κρύβω», δήλωσε ο Ερντογάν. «Δέχομαι ότι πασχίσαμε πολύ για να εξηγήσουμε την απειλή που προέρχεται από αυτή τη δομή, ακόμη και στους δικούς μας κύκλους. Ομως είμαστε οι μόνοι που πολεμήσαμε πραγματικά και ακατάπαυστα το FETO», δήλωσε.

Τα τέσσερα σενάρια για το μέλλον της γείτονος

Η έκθεση του ινστιτούτου RAND περιγράφει τέσσερα εναλλακτικά σενάρια για τον μελλοντικό γεωστρατηγικό προσανατολισμό της Τουρκίας, χωρίς να προβαίνει σε εκτιμήσεις ως προς το ποιο είναι το πιθανότερο.

1. Δύσκολος σύμμαχος. Η Τουρκία παραμένει μέλος του ΝΑΤΟ, έστω και ως δύσκολος εταίρος, και εξακολουθεί να δεσμεύεται από την πολιτική της συλλογικής ασφάλειας της συμμαχίας. Οι σχέσεις της με την Ε.Ε. και τις ΗΠΑ είναι σχέση συναλλαγής και οι διαφορές ρυθμίζονται χωρίς μεγάλα προβλήματα.

2.  Δημοκρατία που ανακάμπτει. Ο Ερντογάν χάνει τις εκλογές του 2023 από κάποιον πολιτικό ή συμμαχία πολιτικών δυνάμεων που κατορθώνουν να αναστρέψουν τις συνταγματικές αλλαγές του δημοψηφίσματος του 2017. Επίσης, επαναφέρουν την εξωτερική πολιτική σε φιλοδυτικό προσανατολισμό, συμβάλλοντας στην ενίσχυση της αμερικανοτουρκικής και ευρωτουρκικής αμυντικής συνεργασίας. Επίσης, βελτιώνονται οι σχέσεις της Τουρκίας με το Ισραήλ και τις αραβικές χώρες και σημειώνονται πρόοδοι στο Κουρδικό και στο Κυπριακό.

3. Στρατηγικός ισορροπιστής. Η Τουρκία προχωρεί πιο ανοικτά σε ασκήσεις ισορροπίας ανάμεσα στους εταίρους της του ΝΑΤΟ και τους νέους συμμάχους της στην Ευρασία, ειδικά τη Ρωσία, το Ιράν και την Κίνα. Κάποιες φορές υποστηρίζει τις θέσεις της Δύσης και άλλες σχηματίζει μεταβαλλόμενες συμμαχίες, όπως περιέγραψε ο Ερντογάν στο προεκλογικό πρόγραμμα του 2018. Η επιλογή αυτή υποκρύπτει κάποιους κινδύνους για την Τουρκία, ενώ περιπλέκει την πολιτική ανάσχεσης και αποτροπής που ακολουθούν οι ΗΠΑ και η Ευρώπη απέναντι στη Ρωσία, το Ιράν και την Κίνα. Αυτό το σενάριο είναι πιο πιθανό αν δεν επιλυθούν οι εκκρεμείς διαφορές με τις ΗΠΑ και τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις.

4. Ευρασιατική δύναμη. Η αμοιβαία καχυποψία και οι διαφορές πολιτικής με την Ευρώπη και τις ΗΠΑ ξεπερνούν τα όρια, η Τουρκία αποχωρεί επισήμως από το ΝΑΤΟ και ενισχύει τη συνεργασία της με χώρες της Ευρασίας και της Μέσης Ανατολής. Οι σχέσεις γίνονται πιο ανταγωνιστικές και υπάρχει κίνδυνος στρατιωτικών επεισοδίων.

Παραμένει η οξεία κρίση στις σχέσεις με το Ισραήλ

Επειτα από δεκαετίες στενής και πολυεπίπεδης συνεργασίας, οι σχέσεις ανάμεσα στην Τουρκία και στο Ισραήλ πέρασαν οξεία κρίση την περίοδο 2010-2016, από την οποία δεν έχουν ανακάμψει. Οι δύο χώρες παραμένουν διχασμένες σε κεντρικά ζητήματα όπως το Παλαιστινιακό, η ανεξαρτησία του ιρακινού Κουρδιστάν και η Συρία, ενώ ανάμεσα στον Τούρκο πρόεδρο Ερντογάν και τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Νετανιάχου επικρατεί κλίμα έντονης δυσπιστίας.

Το βασικό κίνητρο για τη μερική επαναπροσέγγιση, το 2016, ήταν η πιθανότητα ενεργειακής συνεργασίας, μέσω της εξαγωγής στην Τουρκία φυσικού αερίου από το ισραηλινό κοίτασμα Λεβιάθαν. Ομως, η κατάρρευση των συνομιλιών για το Κυπριακό το 2017 επέτεινε τα πολιτικά εμπόδια για την κατασκευή αγωγού διασύνδεσης Τουρκίας – Ισραήλ, ενώ το Ισραήλ προσανατολίζεται στην ενεργειακή συνεργασία με την Κύπρο και την Ελλάδα μέσω του αγωγού EastMed.

Οι δεσμοί στον τομέα της ασφάλειας και της άμυνας αποτελούσαν ιστορικά τον βασικό κορμό των σχέσεων Τουρκίας – Ισραήλ, αλλά η συνεργασία στους δύο αυτούς τομείς είναι τώρα περιορισμένη εξαιτίας της διάστασης συμφερόντων των δύο χωρών στο Παλαιστινιακό, για τη Συρία, το Ιράν και την Ανατ. Μεσόγειο. Οι δεσμοί του Ερντογάν με τη Χαμάς προβληματίζουν το Ισραήλ, ενώ δεδομένων των εντάσεων που επικρατούν στις διμερείς σχέσεις, οι κοινές στρατιωτικές ασκήσεις δεν αναμένεται να αρχίσουν ξανά σύντομα. Αυτό δεν αποτελεί μεγάλη απώλεια για τις ένοπλες δυνάμεις του Ισραήλ, εφόσον διενεργούν κοινές στρατιωτικές και αεροναυτικές ασκήσεις με την Κύπρο και την Ελλάδα. Επίσης, Ελλάδα και Κύπρος έχουν αντικαταστήσει την Τουρκία ως κοντινοί οικονομικοί τουριστικοί προορισμοί. Κάθε έξαρση του Παλαιστινιακού επιδεινώνει τις σχέσεις Τουρκίας – Ισραήλ, καθώς ο Ερντογάν έχει έντονη συναισθηματική εμπλοκή με το παλαιστινιακό ζήτημα, ενώ, αντιθέτως, μια συμφωνία Ισραήλ – Παλαιστινίων θα είχε τη δυνατότητα να «ξεμπλοκάρει» τις σχέσεις της Αγκυρας με το Ισραήλ.

Εκτός στρατεύματος το 46% των ανώτατων αξιωματικών

Η έκθεση της RAND έχει εκτενή αναφορά στην κατάσταση που επικρατεί στις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις (ΤΕΔ), ιδιαίτερα μετά την απόπειρα πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 2016. Σύμφωνα με στοιχεία τα οποία επικαλούνται οι συγγραφείς της μελέτης, 46% των ανώτατων αξιωματικών σε αεροπορία, στρατό, ναυτικό έχουν είτε αποταχθεί είτε υποχρεωθεί σε παραίτηση. Πριν από το τέλος του 2017 απολύθηκαν από τις σχολές της αεροπορίας, του ναυτικού και του στρατού ξηράς 16.409 δόκιμοι. Επισημαίνεται ότι η κυβέρνηση στοχεύει στην πρόσληψη 43.000 νέων στελεχών, με σκοπό να καλύψει τις ανάγκες αλλά και να διαλύσει την αντίληψη που υπάρχει στις ΤΕΔ σχετικά με τον ρόλο διαφύλαξης του κοσμικού χαρακτήρα που έχουν στην Τουρκία. Ενδεικτικό των επιπτώσεων που είχαν στην ιεραρχία οι εκκαθαρίσεις που έκανε ο Ερντογάν, στην προσπάθεια να διώξει τους γκιουλενιστές από τις ΤΕΔ, είναι το γεγονός ότι, για παράδειγμα, το τουρκικό ναυτικό έμεινε με έναν αρχηγό νεότερο σε αρχαιότητα σε σύγκριση με όλους τους υπόλοιπους επικεφαλής των κλάδων των ΤΕΔ. Και τούτο, παρά το γεγονός ότι σε συνολικούς αριθμούς το τουρκικό ναυτικό υπέστη τις αριθμητικά και ποσοτικά μικρότερες εκκαθαρίσεις.

Οι διώξεις είχαν μεγαλύτερες επιπτώσεις στην αεροπορία, κάτι που, όπως σημειώνεται, θα μπορούσε να «καθυστερήσει τις προσπάθειες του αμυντικού μετασχηματισμού της Τουρκίας». Πριν από την απόπειρα πραξικοπήματος, υπήρχε αναλογία δύο πιλότων για καθένα από τα τουρκικά μαχητικά. Τον Σεπτέμβριο του 2017, μετά την εκδίωξη 280 πιλότων, η αναλογία έπεσε κάτω από τον ένα πιλότο ανά αεροσκάφος, ενώ, με βάση κάποιες τουρκικές ανοικτές πηγές που επικαλείται η RAND, η αναλογία βρίσκεται στο 1,2 ανά αεροσκάφος. Οι συγγραφείς επισημαίνουν μια, κατά την άποψή τους, αδυναμία των αμερικανοτουρκικών σχέσεων, που είναι η έλλειψη συνεργασίας ανάμεσα στους στρατούς ξηράς ΗΠΑ και Τουρκίας. Υφίσταται, τέλος, ιδιαίτερη αναφορά στην πολύ στενή συνεργασία που έχουν αναπτύξει στην Ανατ. Μεσόγειο οι ναυτικές δυνάμεις Ρωσίας και Τουρκίας.

Κίνδυνος σύγκρουσης από τις διεκδικήσεις

Οι διεκδικήσεις της Τουρκίας σε θαλάσσιες ζώνες στην Ανατολική Μεσόγειο και στο Αιγαίο έναντι της Ελλάδας και της Κύπρου, που έχουν ενταθεί το τελευταίο διάστημα, γίνονται αντιληπτές ως σημεία «αντικρουόμενων συμφερόντων» με την Ευρωπαϊκή Ενωση αλλά και το ΝΑΤΟ.

Μάλιστα, ως προς τη Βορειο-ατλαντική Συμμαχία, τονίζεται ότι οι «επιθετικές τουρκικές προκλήσεις στις ελληνικές και κυπριακές θαλάσσιες διεκδικήσεις δημιουργούν κίνδυνο σύγκρουσης».

Είναι ενδιαφέρον ότι για τους συγγραφείς της έκθεσης οι διαφορές ανάμεσα στην Τουρκία, στην Ελλάδα και στην Κύπρο δεν αντιμετωπίζονται ως προβλήματα που πρέπει να επιλυθούν, αλλά ως ένα από τα πολλά προβλήματα που πρέπει να ξεπεραστούν προκειμένου να επιτραπεί η ευκολότερη προσέγγιση ανάμεσα στην Τουρκία από τη μια πλευρά και την Ευρωπαϊκή Ενωση και το ΝΑΤΟ από την άλλη.

Οι συγγραφείς της έκθεσης  RAND επισημαίνουν ότι η τρέχουσα κατάσταση και η πολύ σαφής στάση που έχει η Αγκυρα απέναντι στην Ευρώπη λειτουργούν ως εμπόδιο για την πιθανή ανάπτυξη των σχέσεων ανάμεσα στο ΝΑΤΟ και στην Ευρωπαϊκή Ενωση.

Επ’ αυτού παραπέμπουν και στα προβλήματα που παρουσιάζονται κάθε φορά που γίνεται συζήτηση για ανανέωση της νατοϊκής δραστηριότητας στο Αιγαίο για την παρακολούθηση των προσφυγικών ροών (SNMG-2), τη διακοπή της οποίας ζητούν διαρκώς οι Τούρκοι από τις Βρυξέλλες.

Στη μελέτη της RAND υπάρχει και εκτενής αναφορά στην τακτική της Αγκυρας να χρησιμοποιεί τις προβλέψεις της Συνθήκης του Μοντρέ (1936) προκειμένου να περιορίσει την ανάπτυξη τρίτων ναυτικών δυνάμεων (προφανώς ακόμη και συμμαχικών) στη Μαύρη Θάλασσα.

Σε γενικές γραμμές, η παρουσία του τουρκικού στόλου στη Μαύρη Θάλασσα, ιδιαίτερα στο πλαίσιο εξισορρόπησης της ρωσικής παρουσίας, επισημαίνεται με πολύ επιτακτικούς όρους από τους συγγραφείς της έκθεσης.

“Καθημερινή”

A letter from Albert Einstein to his daughter:

Από
anixneuseis
-
1

“on The Universal Force of Love”

[Albert Einstein (14 March 1879 – 18 April 1955) is perhaps best known for being a theoretical physicist and for receiving the 1921 Nobel Prize in Physics “for his services to Theoretical Physics”].

“When I proposed the theory of relativity, very few understood me, and what I will reveal now to transmit to mankind will also collide with the misunderstanding and prejudice in the world.

I ask you to guard the letters as long as necessary, years, decades, until society is advanced enough to accept what I will explain below.

There is an extremely powerful force that, so far, science has not found a formal explanation to. It is a force that includes and governs all others, and is even behind any phenomenon operating in the universe and has not yet been identified by us. This universal force is LOVE.

When scientists looked for a unified theory of the universe they forgot the most powerful unseen force. Love is Light, that enlightens those who give and receive it. Love is gravity because it makes some people feel attracted to others. Love is power, because it multiplies the best we have, and allows humanity not to be extinguished in their blind selfishness. Love unfolds and reveals. For love we live and die. Love is God and God is Love.

This force explains everything and gives meaning to life. This is the variable that we have ignored for too long, maybe because we are afraid of love because it is the only energy in the universe that man has not learned to drive at will.

To give visibility to love, I made a simple substitution in my most famous equation. If instead of E = mc2, we accept that the energy to heal the world can be obtained through love multiplied by the speed of light squared, we arrive at the conclusion that love is the most powerful force there is, because it has no limits.

After the failure of humanity in the use and control of the other forces of the universe that has turned against us, it is urgent that we nourish ourselves with another kind of energy…

If we want our species to survive, if we are to find meaning in life, if we want to save the world and every sentient being that inhabits it, love is the one and only answer.

Perhaps we are not yet ready to make a bomb of love, a device powerful enough to entirely destroy the hate, selfishness and greed that devastate the planet.

However, each individual carries within them a small but powerful generator of love whose energy is waiting to be released.

When we learn to give and receive this universal energy, dear Lieserl, we will have affirmed that love conquers all, is able to transcend everything and anything, because love is the quintessence of life.

I deeply regret not having been able to express what is in my heart, which has quietly beaten for you all my life. Maybe it’s too late to apologize, but as time is relative, I need to tell you that I love you and thanks to you I have reached the ultimate answer! “.

Your father,

Albert Einstein

 

 

 

 

ΤΟ “ΠΑΙΧΝΙΔΙ” ΠΑΙΡΝΕΙ ΜΟΡΦΗ.

Από
anixneuseis
-
4

Δεν ξέρω αν το διακρίνετε αλλά το παιχνίδι άρχισε να παίρνει μορφή.
1.-Η Τουρκία θα επιστρέψει στις δυτικές αγκάλες. Θα της κάνει και μερικά χατήρια η Αμερική.
2.-Θα πληρώσει κάποιο αντίτιμο. Ποιό; Ίσως κάποια λύση στην Κύπρο, όπου τα ήθελε όλα δικά της. Όχι τίποτε σπουδαίο, για να μην έχουμε αυταπάτες. Στη λογική Ανάν, όπως είναι όλα όσα μέχρι σήμερα συμφωνήθηκαν. Αλλά, πλέον, η Τουρκία ούτε τη λογική Ανάν δεν θέλει.
3.-Η Τουρκία θα προσκληθεί για συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο και, κυρίως, στην Ανατολική Μεσόγειο.Άλλο συνεκμετάλλευση, άλλο συνδιαχείριση.
4.- Τι θα πάρει η Αθήνα; Τα καλά λόγια του Πάιατ ότι τα νησιά έχουν υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ και ένα νέφος ότι η διαχείριση όσων θα συνεκμεταλλευτούμε θα ανήκει στην Ελλάδα. Τι σημαίνει αυτό; Τίποτε. Για να μην ξευτελιστούμε εντελώς.
5.-Η πρόσκληση Πάιατ προς την Τουρκία να συμμετάσχει στον EastMed αποκαλύπτει περίτρανα αυτό που έχω γράψει εδώ και καιρό και συνεχίζω να υποστηρίζω.
Η Αθήνα δεν μπορεί να διαμορφώσει πολιτική στην Ανατολική Μεσόγειο. Η πολιτική που παρακολουθούμε είναι αμερικανική.
6.-Θα μου πείτε τι να κάνουμε; Τίποτε. Τίποτε δεν μπορούμε να κάνουμε. Η Ελλάδα είναι χώρα μειωμένης κυριαρχίας.

Π.Σαβ.

Allemagne : neuf morts dans deux fusillades

Από
pcuser
-
0

Les faits se sont déroulés à Hanau, près de Francfort, devant des bars à chicha. Un suspect a été retrouvé mort. Plusieurs personnes sont gravement blessées.

Deux fusillades ont eu lieu mercredi soir à Hanau, ville située dans le Land de Hesse, à une vingtaine de kilomètres de Francfort. Au moins neuf personnes ont été tuées et l’auteur présumé a été retrouvé mort à son domicile, selon la police. Ces fusillades ont visé des bars à chicha et fait également plusieurs blessés graves, selon des médias locaux. « À ce stade, la police peut seulement confirmer que huit personnes ont été mortellement blessées », ont indiqué dans la nuit les autorités dans un communiqué. Une personne grièvement blessée a succombé jeudi matin, portant le bilan de ces fusillades à neuf tués, selon un porte-parole. Une personne soupçonnée d’être l’auteur de la tuerie a été retrouvée morte quelques heures plus tard, aux côtés d’un autre corps non identifié. « L’auteur présumé a été trouvé sans vie à son domicile à Hanau. Les forces d’intervention spéciale de la police y ont de plus découvert un autre corps. L’enquête se poursuit. Actuellement il n’y a pas d’indication selon laquelle il y aurait d’autres auteurs », a écrit sur Twitter la police du sud-est du Land de Hesse, où se trouve Hanau.

Άμυνα στη νέα δεκαετία: το ΝΑΤΟ προετοιμάζεται για τις νέες απειλές

Από
anixneuseis
-
0
 
Με τη συμπλήρωση 70 ετών ύπαρξης, η Συμμαχία εισέρχεται σε μια νέα δεκαετία αναγνωρίζοντας πως το πρόσωπο του πολέμου έχει αλλάξει σημαντικά.

“Σήμερα αντιμετωπίζουμε νέες απειλές και τηρώντας τις παραδόσεις μας πρέπει να συνεχίσουμε να προσαρμοζόμαστε”, δήλωσε ο Βρετανός υπουργός Αμύνης, Ben Wallace στην ομιλία του κατά τη συνάντηση NATO Engages τον Δεκέμβριο στο Λονδίνο.

“Ο παραδοσιακός τρόπος μάχεσθαι έχει αλλάξει”, συνέχισε, “οι απειλές δεν είναι πλέον μόνο συμβατικές, δεν είναι πλέον εμφανείς. Οι εχθροί μας βάλλουν από το σκοτάδι.

Εκμεταλλεύονται τακτικές που μας διαιρούν και μας αποσταθεροποιούν, νέες τεχνολογίες που υπερπροβάλουν την αβεβαιότητα σε έναν αβέβαιο κόσμο και υπονομεύουν τον τρόπο ζωής μας”.

Η συμμαχία που άντεξε για 70 χρόνια, μεταξύ άλλων τον Ψυχρό Πόλεμο, την πτώση του Τείχους του Βερολίνου και πιο πρόσφατα τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας, πλέον πρέπει να αντιμετωπίσει όχι έναν στατικό, συμβατικό αγώνα αλλά τη διάδοση του ανταγωνισμού στο διάστημα και στον κυβερνοχώρο, στο σκοτάδι της παραπληροφόρησης και δολοφονιών σε έναν κόσμο που οι κανόνες του πολέμου δεν ήταν ποτέ τόσο γκρίζοι, πρόσθεσε ο Wallace.

Οι Σύμμαχοί μας στις Βαλτικές χώρες, στην Ουκρανία και στη Γεωργία έχουν γνωρίσει καλά τί σημαίνει αυτό αλλά πλέον συμβαίνει παντού. Συμβαίνει εδώ ακριβώς μέσα στη Βρετανία. Κυβερνοεπιθέσεις, διασπορά ψευδών ειδήσεων, δολοφονίες, διαφθορά, όλα διαδίδονται αστραπιαία ως αποτέλεσμα των ανοιχτών και φιλελευθέρων κοινωνιών.

Η άνοδος της Κίνας και της υπερηχητικής απειλής
To NATO εξετάζει τώρα τρόπους με τους οποίους οι νέες και αναδυόμενες τεχνολογίες θα αλλάξουν το χάρτη των απειλών, από τους υπερ-υπερηχητικούς πυραύλους στο πώς μπορούμε να μειώσουμε το χρόνο λήψης απόφασης έναντι μιας επίθεσης, συνέχισε ο Wallace.

To λόγο πήρε ο Γ.Γ. Jens Stoltenberg καθώς αναφέρθηκε στην Κίνα, για πρώτη φορά που το ΝΑΤΟ κατονομάζει ξεκάθαρα τη χώρα ως πιθανή απειλή. “Πριν λίγες εβδομάδες η Κίνα παρουσίασε ένα νέο διηπειρωτικό βλήμα ικανό να φτάσει στην Ευρώπη και τη Βόρειο Αμερική. Έκαναν επίδειξη υπερ-υπερηχητικών βλημάτων, βλήματα ανεμοπορίας, έχουν αναπτύξει εκατοντάδες πυραύλους μέσου βεληνεκούς που ΘΑ παραβίαζαν την συνθήκη IMF, εάν φυσικά η Κίνα συμμετείχε στη συνθήκη.

Το υπερ-υπερηχητικό βλήμα Dongfeng-17, που παρουσιάστηκε επίσημα στην παρέλαση της Εθνικής Εορτής της Κίνας το 2019, απειλεί να ανατρέψει την ισορροπία στην περιοχή της Άπω Ανατολής και είναι ένα από τα πρώτα βλήματα του τύπου που εισέρχεται σε αρχική φάση επιχειρησιακής ετοιμότητας. Οι πύραυλοι ταξιδεύουν τόσο γρήγορα που θα είναι δύσκολο να τους αναχαιτίσουμε και αλλάζουν έτσι τους κανόνες της αντι-αεροπορικής άμυνας.

Η ΝΑΤΟϊκή προσέγγιση στην Κίνα ωστόσο δεν προκρίνει την αντιπαράθεση αλλά την προσοχή και την κατανόηση. Δεν επιδιώκει να δημιουργήσει έναν εχθρό στην περιοχή αλλά να παρακολουθήσει από κοντά τις εξελίξεις και να εργαστεί προς το σκοπό του ελέγχου εξοπλισμών. Όπως χαρακτηριστικά λέει ο Stoltenberg: “Δεν θέλουμε να φέρουμε το ΝΑΤΟ στη Νότια Κινεζική θάλασσα αλλά να φέρουμε την Κίνα πιο κοντά σε μας”.

Μια άλλη παράμετρο των κινεζικών κινήσεων επισήμανε ο Robert Vass, ιδρυτής του think tank Globsec: η Κίνα έχει επενδύσει σημαντικά στην Ευρώπη και συνεχίζει με αλματώδεις ρυθμούς. Χτίζει την πρωτοβουλία Belt and Road και δένει όλο και πιο στενά τις εμπορικές σχέσεις με τη Δύση. Δεν λέμε πως είναι καλό ή κακό αλλά πρέπει να το λάβουμε υπόψιν.

Πρόκειται για οικονομική αλλά και πολιτική πρωτοβουλία που φέρνει την κινεζική επιρροή στην Ευρώπη. “Δεν πρέπει τώρα να υψώσουμε Σινικά τείχη. Αυτό δεν είναι καλή λύση” σημειώνοντας πως δεν πρέπει να εμπλακούμε σε αντιπαράθεση με την Κίνα ή να τροφοδοτήσουμε την καχυποψία. Οι πρωτοβουλίες των ΗΠΑ που ζητούν να μην χρησιμοποιούμε κινεζικά προϊόντα σε στρατηγικά προγράμματα δεν βρίσκουν σύμφωνη την Ευρώπη.

Stoltenberg και Wallace συμφωνούν πως πρέπει να αντιμετωπίσουμε το φαινόμενο Κίνα ενωμένοι αλλά διαφωνούν ακόμα ως προς την προσέγγιση.

Κυβερνοχώρος, διάστημα και Υπερ-Πόλεμος
Κυβερνοχώρος και διάστημα έχουν μπει πλέον στο μικροσκόπιο του ΝΑΤΟ. Στη διακήρυξη του Δεκεμβρίου 2019 έλεγε: “Διακηρύσσουμε πως το διάστημα είναι ένα πεδίο επιχειρήσεων για το ΝΑΤΟ, αναγνωρίζοντας την σημασία του στο να μας κρατά ασφαλείς και να αποκρούει τις απειλές ενώ τηρεί το διεθνές δίκαιο”.

Ως προς τις κυβερνοεπιθέσεις το ΝΑΤΟ “αυξάνει τα εργαλεία αντίδρασης στις κυβερνοεπιθέσεις και ενισχύουμε την ικανότητά μας να αμυνθούμε έναντι των υβριδικών μορφών πολέμου που υποσκάπτουν την άμυνα και την κοινωνική μας συνοχή”.

Με την τελευταία προσθήκη το ΝΑΤΟ αναγνωρίζει πως ο πόλεμος κινείται σε νέα πεδία. Μια τοπική σύγκρουση κάπου στον κόσμο μπορεί να διαχυθεί μέσω του διαστήματος και του διαδικτύου σε όλον τον κόσμο επηρεάζοντας από σπίτια μέχρι κυβερνητικά κτίρια και υποδομές.

Ο Vass μίλησε για τον “Υπερ”πόλεμο, έναν συνδυασμό παραδοσιακών και αναδυόμενων τρόπων πολέμου. “Περνάμε από την παραδοσιακή σύγκρουση στην κυβερνοασφάλεια και την παραπληροφόρηση, ακόμα και στον ‘υπερ-πόλεμο’ θα μπορούσα να πω”. “Η έκταση και δυνατότητες αυτού του νέου πολέμου θα είναι απίστευτες”, πρόσθεσε.

Ο Wallace συνέχισε περιγράφοντας το δόγμα Gerasimov, που προτείνει τη χρήση στρατιωτικών, τεχνολογικών, πληροφοριών, διπλωματικών, οικονομικών, πολιτιστικών και άλλων τακτικών για να επιτύχει κανείς στρατηγικά κέρδη. “Με τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης και τον κυβερνοπόλεμο, το δόγμα Γερασίμωβ είναι εδώ για να μείνει”.

Αντιδρώντας στις εξελίξεις, το ΝΑΤΟ φέρνει τον κυβερνοπόλεμο και το διάστημα στο παιχνίδι δίπλα στον κατά ξηρά, αέρα και θάλασσα αγώνα, γεγονός που το βοηθά να αναπτύξει τις αντοχές του σε επιθέσεις, να ισχυροποιηθεί και να χτίσει τις άμυνές της περισσότερο επιθετικά.

Η αιώνια διχογνωμία των επενδύσεων στην άμυνα έχει κάνει του Ευρωπαίους και Καναδούς να ρίξουν άλλα 400 δις δολάρια στην άμυνα ως το 2024, περισσότερα από όσα υπολογίζεται να δαπανά η Κίνα ετησίως για τον ίδιο σκοπό. Το παραπάνω ενισχύεται από την επένδυση στην καινοτομία, όπως δήλωσε ο Stoltenberg, για το ποσοστό 20% των εξοπλισμών που δίνεται στην Έρευνα και Ανάπτυξη.

Το ΝΑΤΟ έκλεισε 70 χρόνια, μια περίοδος κατά την οποία επέδειξε αντοχή, συνεργασία και προσαρμοστικότητα στις αλλαγές. Η στιγμή είναι κατάλληλη να εξασκήσει ξανά αυτές τις αρετές και οι συνθήκες δείχνουν πως θα το κάνει.

πηγή: www.ptisidiastima.gr

Ο Πούτιν απολύει τον Σουρκόφ, τον ιδεολόγο του «πουτινισμού»

Από
anixneuseis
-
0

Άρθρο που υπογράφεται από τον Salvatore Santangelo και δημοσιεύτηκε στον ιταλικό  διαδικτυακό χώρο GEOPOLITICA Info, ένα Κέντρο Μελετών Γεωπολιτικής και Διεθνών Σχέσεων.

Επιμέλεια: Ιωάννης Χρυσάφης*.

Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν απέλυσε τον στενό βοηθό του και ιδεολόγο Βλαντισλάβ Σουρκόφ. Στις 18 Φεβρουαρίου στον ιστότοπο του Κρεμλίνου δημοσιεύτηκε το διάταγμα για την απομάκρυνση του Σουρκόφ ο οποίος, ως πιστό στέλεχος του Κρεμλίνου, ήταν υπεύθυνος από την πλευρά της Ρωσίας για την επίτευξη των ειρηνευτικών συμφωνιών ανάμεσα στο Κίεβο και τους υποστηρικτές της απόσχισης από την Ουκρανία που στηρίζονται από την Ρωσία στις περιοχές του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ.

Ο Βλαντισλάβ «Σλάβα» Σουρκόφ είναι ένα πρόσωπο – κλειδί στο πολιτικο-πολιτιστικό σύστημα της Ρωσίας, ο ιδεολόγος, ο Ρισελιέ του Κρεμλίνου, ο “spin doctor” του Ρώσου προέδρου. Αρχικά απομακρύνθηκε από τον Πούτιν τον Μάιο του 2013, επανήλθε στον «μαγικό κύκλο» της εξουσίας ένα χρόνο μετά και απολύθηκε οριστικά μόλις πριν από λίγες ημέρες.

Ο Σουρκόφ, άτομο με οξύτατη σκέψη και με άριστες ικανότητες επικοινωνίας, είχε προαχθεί ήδη στα 35 του στο ρόλο του υποδιευθυντή της προεδρικής ομάδας του Μπόρις Γιέλτσιν για να συνεχίσει την καριέρα του με τον Πούτιν και τον Μεντβέντεφ μέχρι την πρόσφατη απόλυσή του που λέγεται ότι προέκυψε και από μια διάσταση απόψεων για τη «διαχείριση» των δυνάμεων της αντιπολίτευσης. Είχε ήδη μια λαμπρή θητεία στο παρελθόν στο μάρκετινγκ των εταιρειών του μεγιστάνα Μιχαήλ Χοντορκόφσκι [ο οποίος πρόσφατα αποφυλακίστηκε, με τον Σουρκόφ να επιμελείται των συμφερόντων της οικογένειάς του] και υπήρξε επίσης υπεύθυνος των δημοσίων σχέσεων της κρατικής τηλεόρασης.

Ένα στιγμιότυπο από το στούντιό του στο Κρεμλίνο αποκάλυψε ότι δίπλα στο πορτραίτο του Πούτιν αυτός ο «μαίτρ της επικοινωνίας» είχε πάνω στο γραφείο του μια φωτογραφία του Τσε.

Θεωρείται η «φαιά προσωπικότητα» του Κρεμλίνου και ο αρχιτέκτονας του σημερινού πολιτικού συστήματος της Ρωσίας. Ένας Μακιαβέλι που συμβούλευε με απροκάλυπτη ωμότητα τον πρίγκιπά του. Ο «Σλάβα» για τον Πούτιν επινόησε την αντίληψη της «κυρίαρχης δημοκρατίας», σχεδίασε το κόμμα «Ενωμένη Ρωσία», το νεολαιίστικο κίνημα “Nashi” και δάμασε τα ΜΜΕ.

Υπάρχουν κάποιες σκοτεινές ζώνες στην επίσημη βιογραφία του, σύμφωνα με την οποία λέγεται ότι γεννήθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου 1964 στην περιοχή Λιπέτσκ, όπου όμως εγκαταστάθηκε μόλις το 1969 με τη Ρωσίδα μητέρα του η οποία του έδωσε και το επώνυμό της μετά την εγκατάλειψη από τον σύζυγό της. Όλα αυτά τα αποκάλυψε ο ίδιος σε μια σπάνια συνέντευξή του στο “Der Spiegel”, προσθέτοντας ότι γεννήθηκε στο τσετσένικο χωριό Duba-Yurt. Τσετσένος φέρεται να ήταν και ο πατέρας του, ο Ανταρμπέκ Ντανιλμπέκοβιτς Ντουντάιεφ και τσετσένικο το όνομά του, Ασλαμπέκ, που αντιστοιχεί με το ρωσικό Βλαντισλάβ.

Ένα άλλο σκοτεινό σημείο είναι η στρατιωτική του θητεία: Σε μονάδες σοβιετικού πυροβολικού στην Ουγγαρία, από το 1983 μέχρι το 1985. Αλλά το 2006 ο τότε υπουργός Άμυνας της Ρωσίας, ο Σερκέϊ Ιβάνοφ, υποστήριξε ότι ο Σουρκόφ είχε υπηρετήσει στις γραμμές των στρατιωτικών μυστικών υπηρεσιών “GRU”. Οι σπουδές του δεν είχαν σταθερή συνέχεια: Παρακολούθησε στη Μόσχα πρώτα το Ινστιτούτο Επεξεργασίας Χάλυβα και μετά το Ινστιτούτο Πολιτισμού, όπου σπούδασε θέατρο, αλλά τελικά πήρε πτυχίο οικονομίας μόλις στα τέλη της δεκαετίας του 1990 από το Διεθνές Πανεπιστήμιο της Μόσχας.

Αυτή η προσωπικότητα περιγράφεται ως δημιουργική και γεμάτη ειρωνεία, καλλιεργώντας πάθη και ενδιαφέροντα που θυμίζουν μποέμ: Αγαπά Allen Ginsberg, γράφει διηγήματα, ποιήματα και στίχους τραγουδιών για το συγκρότημα ροκ «Agata Kristi». Και είναι επίσης συγγραφέας ενός σουρεαλιστικού μυθιστορήματος, με τίτλο “Quasi Zero”, που μιλάει για έναν εκδότη, τον Γιεγκόρ Σαμοχόντοφ, που βασικά ασχολείται με τις δημόσιες σχέσεις [όπως ο Σουρκόφ στα νιάτα του] για να βελτιώσει με ύπουλα μέσα την εικόνα  και τη δημοτικότητα διεφθαρμένων πολιτικών και βουλευτών. Σε ένα σημείο του βιβλίου του μια αντιπολιτευόμενη δημοσιογράφος [η Άννα Πολιτκόφσκαγια;] του λέει ότι μισεί εκείνους της «εξουσίας», εκείνο το «λιγδερό πλήθος» υπουργών, βουλευτών και μυστικών πρακτόρων.

Της απαντάει ο πρωταγωνιστής του βιβλίου: «Δεν είναι η εξουσία που μισείς, αλλά η ζωή» και συνεχίζει εξηγώντας σε αυτήν ότι οι αδικίες και η αυθαίρετη χρήση της ισχύος αποτελούν μέρος της ίδιας της ζωής και ότι με αυτά πρέπει να συμβιώσεις μη μπορώντας να τα συντρίψεις.

«Όλοι βλέπουν πως φαίνεσαι, ελάχιστοι αισθάνονται πως είσαι», είναι ένα από τα αγαπητά του τσιτάτα. Το έγραψε ο ίδιος ο Μακιαβέλι, τον οποίο ο Σουρκόφ παραθέτει ως μία από τις προσωπικότητες που τον εμπνέουν, μαζί με τους Ντοστογιέφσκι, Ναμπόκοφ και Νίτσε.

Μετάφραση/Απόδοση

Ιωάννης Ε. Χρυσάφης

Δημοσιογράφος

[email protected]

 

Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΣΕ ΡΕΥΣΤΟΤΗΤΑ. ΕΙΝΑΙ ΕΤΟΙΜΗ Η ΕΛΛΑΔΑ;

Από
anixneuseis
-
1

Τις προηγούμενες ημέρες κυκλοφόρησαν φήμες για προετοιμασία ενός νέου πραξικοπήματος στην Τουρκία κατά του Ερντογάν. Αφορμή αποτέλεσε ανάλυση της Rand Corporation μιας σημαντικής Δεξαμενής Σκέψης των ΗΠΑ, για την κατάσταση του τουρκικού στρατού. Όπως γράφηκε η ανάλυση προοριζόταν για τις ανάγκες του αμερικανικού στρατού.
Πιστεύω τα εξής:
1.-Η δυσαρέσκεια στους κόλπους του τουρκικού στρατεύματος κατά του Ερντογάν είναι γνωστή. Βεβαίως, ο Ερντογάν με τα τόσα χρόνια στην εξουσία δημιούργησε και δικό του σώμα αξιωματικών αλλά ούτε ο κεμαλισμός ούτε ο γκιουλενισμός είναι δυνατόν να εξαλειφθούν πλήρως.
2.-Η δυσαρέσκεια υπάρχει και για το κλίμα φοβίας που έχει επιβάλλει ο Ερντογάν στο στρατό και για τις εκκαθαρίσεις αλλά, πιστεύω, και για τις περιπέτειες στις οποίες ωθεί τη χώρα. Οι στρατιωτικοί περισσότερο απο κάθε άλλον αντιλαμβάνονται πως ο Ερντογάν απλώθηκε περισσότερο απο τις αντοχές του. Αυτό θα φανεί στη Συρία και στη Λιβύη. Δύο μέτωπα απο τα οποία θα εξέλθει λαβωμένος. Απο το τρίτο (με την Ελλάδα) άρχισαν ήδη να δημιουργούνται οι προϋποθέσεις με την τρομοκράτηση της κοινής γνώμης) για ελλαδικές υποχωρήσεις. Κεκαλυμμένες στη μορφή, απροκάλυπτες στην ουσία.
3.- Όταν μια χώρα βρίσκεται σε συνεχείς πολεμικές αναμετρήσεις αυξάνεται ο ρόλος του στρατού και, ως ένα βαθμό αποδυναμώνεται ο ρόλος της πολιτικής εξουσίας. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Ακάρ διαδραματίζει έναν τέτοιο σημαντικό ρόλο. Η αρχική μου εκτίμηση ήταν ότι ο Ακάρ ανήκε στους τούρκους ευρασιατιστές. Οι τελευταίες κινήσεις του δείχνουν πως είναι σε επαφή με το ΝΑΤΟ. και πρέπει να τα έχει βάλει με τους ευρασιατιστές. Όσο οι σχέσεις της Τουρκίας με τη Ρωσία πήγαιναν καλά, οι ευρασιατιστές είχαν το πάνω χέρι. Τώρα που η Τουρκία αναζητά την υποστήριξη ΝΑΤΟ και ΗΠΑ οι ευρασιατιστές υποχωρούν και κερδίζουν πόντους οι δυτικιστές.
4.-Η συγκυρία είναι κατάλληλη για τους αμερικανούς να επαναφέρουν την τουρκία στο δυτικό άρμα. Οι υποσχέσεις για υποστήριξη στη Συρία (με ποιά μορφή άραγε), οι παράξενες κινήσεις του Ακάρ (όσοι τον παρακολουθούν θα το έχουν διαπιστώσει), τα twitts του τούρκου ΥΠΑΜ, οι διαπιστώσεις της Rand Corporation είναι όλα στην κατεύθυνση χειραγώγησης ενός, αδύναμου, πλέον, Ερντογάν.
5.-Πιστεύω πως θύλακες στον τουρκικό στρατό και ευρύτερα για την προετοιμασία ενός πραξικοπήματος, υπάρχουν. Και πως το σύστημα Ερντογάν που βασιζόταν στους ευρασιατιστές σιγά σιγά αποδομείται.
6.-Θα αντέξει το ευρασιατικό σύστημα; Θα συγκρουστεί και με ποιά μορφή με το Δυτικό και τους γκιουλειστές; Ποιά θέση θα πάρει ο ίδιος ο Ερντογάν; Μήπως αρχίζουν να τελειώνουν οι ημέρες του; Βρέθηκε ο διάδοχός του; είναι ο Ακάρ;
Είναι ερωτήματα τα οποία θα απασχολήσουν το επόμενο διάστημα την Τουρκία αλλά και την ευρύτερη περιοχή.
7.-Με βάση την ανάλυση αυτή, η Τουρκία θα περάσει μια μεγάλη ρευστότητα. Η Ελλάδα πρέπει να είναι έτοιμη για δύο κινήσεις
-Επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια
– Ανακήρυξη και οριοθέτηση ΑΟΖ με την Κύπρο.
Θα της το επιτρέψουν οι σύμμαχοι και οι εσωτερικές δυνάμεις που έχουν ενεργοποιηθεί πολύ τελευταία;

Π.Σαβ.

US think tank report ignites concerns over new military coup in Turkey

Από
anixneuseis
-
0

RAND Corporation report for the US army says Turkish defence minister is particularly close to American military

Turkish Defence Minister Hulusi Akar chats with his US counterpart Mark Esper at NATO headquarters in Brussels last week (AFP)
By 

Ragip Soylu

in

Istanbul
Published date: 18 February 2020 10:21 UTC | Last update: 1 day 2 hours ago

A US think tank report on Turkey’s foreign policy has caused controversy in the country after it suggested a new military coup attempt was plausible and that the Turkish defence minister was extremely close to the US military.

Released last month, the report by the RAND Corporation for the US army alleges that the Turkish government’s decision to expel hundreds of officers after a failed coup attempt in 2016 caused huge discontent in the Turkish military.

“Mid-level officers are reported to be extremely frustrated with the military leadership and concerned about being removed in the continuing post-coup purges,” the report said.

“This discontent could even lead to another coup attempt at some point, and [Turkish President Recep Tayyip] Erdogan appears to take the threat seriously.”

Police still routinely carry out raids targeting coup suspects, with Turkish prosecutors ordering the arrest of nearly 700 people, including military and justice ministry personnel, on Tuesday.

Since the report’s release, several officials have deliberated in closed-door meetings on the possibility of such a coup, but the overwhelming feeling in Ankara was that it was just a rumour, nothing more.

However, several pro-government columnists have taken the report’s findings seriously and fired off articles saying that a coup might be in the making.

Hasan Basri Yalcin, an academic columnist at Turkey’s Sabah newspaper, wrote on Monday that everyone needed to take the report seriously because Rand was working directly for the US Defense Department.

“No one should look at this issue as a conspiracy theory,” he said. “If you don’t see how all of these are finely scripted and coordinated from one single centre, I have nothing to add. Don’t get surprised if a coup attempt emerges.”

Yusuf Kaplan, a conservative writer at Turkey’s Yeni Safak newspaper, predicted on Monday that instead of being undertaken by followers of the Pennsylvania-based cleric Fethullah Gulen, the next coup would be perpetrated by Kemalist and secularist groups within the military.

Gulen is accused of masterminding the coup on 15 July 2016, a charge he denies. Kemalists uphold the values of Mustafa Kemal Ataturk, who founded the secularist Turkish republic and was the country’s first president.

Defence minister in awkward situation

Erdogan, too, delved into the issue over the weekend. Without directly talking about the report, the president said that the Turkish people’s resistance to the 2016 coup attempt should be a lesson for everyone.

“Our people have earned a great and serious experience,” he told journalists accompanying him on a visit to Pakistan on Saturday.

Turkey ramps up Gulen crackdown with nearly 700 arrests

Read More »

“Next time they won’t even question whether to go out [to resist]. Everyone will pour out to the squares.”

In a speech at a party event on Sunday, Erdogan pointed out that his ruling Justice and Development Party (AKP) had the highest number of members in Turkey with 10 million people.

Ferhat Unlu, a government-aligned writer, said on Twitter: “Isn’t it meaningful that Erdogan highlighted his party’s membership number as coup rumours are heightened by the RAND report?”

The report also put Turkish Defence Minister Hulusi Akar in an awkward spot by describing him as the go-to person for US-Turkey relations in a country where around 90 percent of the population currently hold anti-American views.

“Throughout this turmoil, Hulusi Akar has remained a key interlocutor for the US and other foreign militaries,” the report said.

“His retention of his position as TGS (Turkish General Staff) chief in 2017 and subsequent appointment as minister of defence in July 2018 in the first presidential decree under the new executive presidential system suggest that he will continue to be the leading figure in Turkish defence affairs for some time.”

In a statement released earlier this month, after several weeks of silence, the Turkish defence ministry said the report was unreasonably ambiguous and the comments referring to the Turkish military were baseless and unserious.

“We are saddened to see that some expressions in the report have been consciously, or unconsciously, twisted and used in the country,” the statement said.

Turkish military’s ‘insular culture’

The report also claimed that the Erdogan government had established the National Defence University as the ultimate educational body for the military after the coup attempt in order “to break down the Turkish military’s insular culture as guardians of secularism”.

In response, the defence ministry said the Turkish military and its units were following the country’s laws and regulations, and its commander-in-chief, the president.

In what was seen as a further attempt to address the criticism, Akar himself talked about the issue last week.

“I received the [RAND] report with sadness that the statements [in the report] about myself, the Turkish military and the National Defence University were scripted disingenuously to be used by circles to put a wedge between us,” he told a Turkish newspaper.

Some have claimed the whole debate was started in order to control the narrative within the Turkish media and public as the government battles domestic and foreign problems such as the economy and war in Syria.

“New coup allegations are scripts written by the government to save itself from its woes,” said Alican Uludag, a reporter on legal affairs at the secularist Cumhuriyet daily.

“Yes, this government will leave. However with an election, in a democratic way.”

middleeasteye.net

1...2,5402,5412,542...3,034Σελίδα 2,541 από 3,034