Αρχική Blog Σελίδα 2542

«Προσοχή ! Ο απατηλός αριστερο-δεξιός κυριαρχισμός είναι μια επικίνδυνη μεταδοτική ασθένεια». Η περίπτωση του Ηνωμένου Βασιλείου.

Από
anixneuseis
-
1

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]  www.kalkis.eu

Σύμφωνα με την Wikipedia, ο λεγόμενος «Κυριαρχισμός είναι ένα πολιτικό δόγμα που υποστηρίζει τη διατήρηση της εθνικής κυριαρχίας μιας χώρας έναντι των υπερεθνικών οργάνων», όπως π.χ. το ΝΑΤΟ, η Ευρωπαϊκή Ένωση, κλπ . «Πρόκειται για ένα πρόσφατο κίνημα που συνδέεται με την οικοδόμηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης την οποία θέλει να αποδομήσει. Οι Κυριαρχιστές (διάβαζε Εθνικιστές για να συνεννοούμαστε) αγωνίζονται  για μια «Συνομοσπονδιακή Ευρώπη», την «Ευρώπη των Εθνών», όπως ισχυρίζονται, στην οποία διατηρείται και γίνεται σεβαστή η πολιτική αυτονομία των εθνών. Εξ ου και εναντιώνονται στους οπαδούς του «ευρωπαϊκού φεντεραλισμού». Κυριαρχιστής θα μπορούσε να είναι ένας αριστερός λαϊκιστής, όπως π.χ. ο Jean-Luc Mélenchon ή ένας ακροδεξιός λαϊκιστής, όπως ο Ούγγρος Victor Orban, ο Ιταλός Matteo Salvini, η Γαλλίδα Marine Le Pin ή ο συντηρητικός Βρετανός Boris Jhonson, πρόσφατος θριαμβευτής του BREXIT. Κοινός τους παρονομαστής είναι η «ανεξαρτησία ή απελευθέρωση της πατρίδας» από τα υποτιθέμενα δεσμά κάποιων υπερεθνικών οργανισμών οι οποίοι την κάνουν να «ασφυκτιά» και να αδυνατεί να «πετάξει προς την σωτήρια ελευθερία της». Κι αυτή η απλουστευτική προσέγγιση βρίσκει ολοένα και μεγαλύτερη απήχηση, κυρίως σε ένα λαϊκό κοινό το οποίο, όπως θα δούμε παρακάτω, είναι αυτό το οποίο κυρίως θα θιγεί από τις Σειρήνες του Κυριαρχισμού.

«Όταν είμαστε κυριαρχιστές για τον εαυτό μας, δεν πρέπει να εκπλησσόμαστε αν βλέπουμε τον κυριαρχισμό να κερδίζει έδαφος και σε άλλους ανθρώπους. Κάτι το οποίο θα μπορούσε και να μη μας συμφέρει. Αυτό συμβαίνει στο όλο και λιγότερο Ηνωμένο Βασίλειο του Boris Johnson. Η θριαμβευτική  νίκη του στρατηγού με την ξανθιά κόμη φάνηκε να έθεσε τέρμα στην ατελείωτη σαπουνόπερα του Brexit. Αλλά όπως και στις επιτυχημένες σειρές, ένας μυστηριώδης {showrunner} (δρομέας του θεάματος) της βρετανικής πολιτικής έχει προγραμματίσει μια δεύτερη σεζόν», έγραψε ο
Laurent Joffrin στην «Πολιτική Επιστολή» του (La lettre politique) της ηλεκτρονικής Libération στις 10-2-2020.

Πρόκειται καταρχήν για δύσκολες διαπραγματεύσεις με την ΕΕ που θα δηλητηριάσουν περαιτέρω τη ζωή της Downing Street για τουλάχιστον ένα χρόνο (τέλος του 2020 και βλέπουμε). Στη συνέχεια, υπάρχει η ασυναίσθητη περιφρόνηση  που οι Βρετανοί Συντηρητικοί προετοιμάζονται να στείλουν στους ψηφοφόρους που τους εξασφάλισαν την έξοδο της Βρετανίας από την ΕΕ : δηλαδή ενώ οι ψηφοφόροι τους ψήφισαν υπέρ μιας μεγαλύτερης προστασίας τους από την παγκοσμιοποίηση, ο Johnson και οι συνεργάτες του δεν ασχολούνται με την προστασία αυτή. Αντίθετα, θέλουν να ανοίξουν αυτήν την νησιωτική χώρα στη μεγάλη αύρα της θάλασσας και να οικοδομήσουν μια «παγκόσμια» Βρετανία. Κυνικός υπολογισμός, αλλά λογικός υπολογισμός. Ανοίγοντας τη χώρα της στον υπόλοιπο κόσμο (λες και ήτανε εγκλωβισμένη μέχρι τώρα), η κυβέρνηση του Λονδίνου ελπίζει να ξεκινήσει μια φάση φιλελεύθερης ευημερίας, η οποία θα είναι άνευ όρων, αλλά ωφέλιμη για την οικονομία, ξαφνικά ενισχυμένη από το άνοιγμα των «ελεύθερων λιμένων» (ζώνες χωρίς δασμούς ) και με τη μείωση των περιβαλλοντικών προτύπων. Το εν λόγω μοντέλο ελεύθερου εμπορίου έχει όλα τα μειονεκτήματα, ειδικά για τις κατώτερες τάξεις, αλλά εξυπηρετεί την επιχείρηση.

Έτσι λοιπόν, η κύρια πλοκή του 2ου βρετανικού σίριαλ μάλλον θα περιλαμβάνει τις δύο κτήσεις του βασιλείου, τη Σκωτία και τη Βόρεια Ιρλανδία. Το Εθνικό Κόμμα Σκωτίας, το αντι- Brexit Scottish National Party (SNP) ζητεί ήδη ένα νέο δημοψήφισμα ανεξαρτησίας, το οποίο θα του επέτρεπε να συνδεθεί ξανά με την ΕΕ. Η κυβέρνηση Johnson έχει βέβαια τα συνταγματικά μέσα για να το αποτρέψει. Αλλά η σχετική πίεση μάλλον δεν θα χαλαρώσει.

Από την άλλη πλευρά, στη Δημοκρατία της Ιρλανδίας, το εθνικιστικό κόμμα Sinn Féin, η άλλοτε νόμιμη βιτρίνα του IRA, έκανε πρόσφατα μια θεαματική εκλογική πρόοδο. Επιστρέφοντας στις δημοκρατικές μεθόδους, εγκαταλείποντας τα όπλα, το κόμμα του Gerry Adams (τον οποίο διαδέχθηκε η Mary Lou McDonald), παρών στο Νότο και στο Βορρά της Ιρλανδίας, απαιτεί μονίμως την επανένωση αυτού του νησιού. Σχεδόν ένας αιώνας, ενίοτε αιματηρών αγώνων, δεν επέτρεψε στους Ιρλανδούς Ρεπουμπλικάνους να ικανοποιήσουν το πιο αγαπητό από τα αιτήματά τους : δηλαδή την επανένωση του νησιού, το οποίο από το 1922 μοιράστηκε μεταξύ μιας Δημοκρατίας της Ιρλανδίας – στο νότο – και των έξι κομητειών της Βόρειας Ιρλανδίας του Ηνωμένου Βασιλείου. Αλλά αυτόν τον ιστορικό στόχο που δεν επέτρεψε να επιτευχθεί ούτε ο πολιτικός και ο στρατιωτικός αγώνας ούτε η τρομοκρατία του ΙΡΑ (IRA), φαίνεται να επιταχύνει το Brexit. Η απίστευτη επιτυχία που είχε στις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές το Σιν Φέιν, ένα κόμμα του οποίου ο λόγος ύπαρξης, από την ίδρυσή του το 1905, ήταν η ανεξαρτησία ολόκληρου του νησιού από τη Μεγάλη Βρετανία.

Ο Johnson απέφυγε το χειρότερο, συμφωνώντας, κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων με την ΕΕ, να γίνουν αποδεκτά τα σύνορα στη Θάλασσα της Ιρλανδίας και όχι ανάμεσα στα δύο μέρη του νησιού. Αλλά το Sinn Féin, με ένα μάλλον τολμηρό κοινωνικό πρόγραμμα, έπεισε έναν σημαντικό και εντελώς απροσδόκητο αριθμό ψηφοφόρων στις πρόσφατες εκλογές. Κάτι που καθιστά την προοπτική της επανένωσης της μετά-Brexit Ιρλανδίας πιο πιθανή. Εάν η υπόθεση αυτή επιβεβαιωθεί, η «υπέροχη απομόνωση» που αγαπά η διπλωματία της Βρετανικής Αυτοκρατορίας θα μπορούσε να πάρει μια λιγότερο ένδοξη μορφή : αυτή στην οποία μια «παγκόσμια» Αγγλία θα μπορούσε να βρεθεί πράγματι απομονωμένη, και ακρωτηριασμένη από τα δύο ιστορικά της κοσμήματα  τη Σκωτία και την Ιρλανδία.

Άρα ο υπερήφανος κυριαρχισμός είναι μεταδοτικός κι αυτό δεν είναι το έλασσον των ελαττωμάτων του.

Ας φυλαχθούμε λοιπόν εμείς οι έλληνες από τους Λαϊκισμούς, κάθε αμφίεσης, που  υποδαυλίζουν τον κυριαρχισμό. Με έναν γείτονα σαν αυτόν που έχουμε δίπλα μας που μας απειλεί νυχθημερόν, δεν νοείται να εμφορούμαστε από τέτοιες ιδέες απομόνωσης («το ευρώ δεν είναι φετίχ») που το 1ο εξάμηνο του 2015 κόντεψαν να μας καταστρέψουν, στην παράλογη λογική : «βρε αδερφέ ας επιστρέψουμε κυριαρχικά στην ιστορική Δραχμή την οποία να κόβει η Τράπεζα της Ελλάδος, δίχως να δίνει λογαριασμό σε κανέναν!».

Το εγχείρημα του Brexit δεν έχει κριθεί ακόμα. Θα το δούμε. Θεωρητικά θα μπορούσε και να επιτύχει. Πάντως ο βρετανικός  κυριαρχισμός, που το προκάλεσε, είναι μεταδοτικός… σαν τον κινεζικό κορωναϊό.

 

 

 

 

 

 

Erdogan’s Excellent Syrian Adventure

Από
anixneuseis
-
0

What’s a political strongman to do when his economy is weak and another round of financial turbulence is on the way? When political support is languishing and a series of budget-busting construction projects has people shaking their head in dismay?

The answer is obvious: he invades another country in order to distract attention and give his poll numbers a boost. Better yet, he invades two countries and then travels to a third in order to make highly bellicose comments about a forth. Then while the press back home buzzes with excitement, he folds his hands and prays that somehow it will all work out.

That’s the situation that Turkish President Recep Tayyip Erdogan finds himself in now that various foreign adventures are going to pot. Turkey has been in economic crisis since 2018 when excessive indebtedness sent the currency plunging while Erdogan’s political standing has been on the wane ever since center-leftists seized control of the Istanbul city government last June.

But rather than meeting such challenges head on, his response has been to send troops to Libya, pour military reinforcements into Syria, and deliver a speech before a joint session of the Pakistani parliament last week in which he declared that the Muslim struggle in Indian-controlled Kashmir was comparable to Turkey’s own effort to a repel a major Allied offensive in the Dardanelles during World War I. “No distance can build a wall between the hearts of believers,” he said. “If there is torture against any believers in the world, it’s our duty to help them.”

It was a feel-good exercise for the benefit of the folks back home, but one that unlikely to do Erdogan much good in the long run. Who cares if the Pakistani parliament responded with a round of applause? The country is such a pariah these days thanks to its support of international terrorism that it’s the equivalent of a warm wet kiss from Typhoid Mary. Intervention in behalf of Libya’s beleaguered Government of National Accord was supposed to gain Turkey access to Libyan oil fields and establish it as a force to be reckoned with throughout the eastern Mediterranean. But the GNA barely controls central Tripoli, much less the vast countryside beyond, and is an international outcast as well thanks to its embrace of local Islamist forces. So Turkish intervention is a rare example of a rat entering a sinking ship rather than fleeing in the opposite direction.

Indeed, the news that the GNA’s CIA-trained opponent, Field Marshall Khalifa Haftar, had destroyed a Turkish ship loaded with arms and ammo is a sign that this adventure is not going to work out to Turkey’s benefit either.

Then there’s Syria where conditions have taken a drastic turn for the worse.

Initially, Erdogan saw the Syrian civil war as an opportunity that was all but impossible to lose. As the government in Damascus reeled and tottered beginning in mid-2011, all he had to do was to allow aid and materiel to flow to a small number of rebel groups for the country to fall into his outstretched hand like an overripe fruit. Once it did, he would be in a position to remodel it along Muslim Brotherhood-lite lines much like those of Turkey itself. Ankara would then emerge as a regional power able to deal with the US, Israel, the European Union, and Russia on equal terms.

Such was the dream. Not only did Syrian President Bashar al-Assad turn out be tougher and more popular than expected, however, but the rebels soon came under the sway of Al Qaeda-led terrorists vowing to impose shari‘a on the Sunni majority and death and enslavement on Alawites, Christians, and other religious minorities that comprise the remainder. Instead of a democratic uprising, the war turned into a bloody struggle between a secularist government and jihadi head-choppers backed by America, Britain, and the Persian Gulf oil monarchies.

Conceivably, Erdogan still had time to get out. But any number of factors drew him back in – US pressure, Sunni chauvinism, a desire to get his share of the great Syrian carve-up, plus the realization that violence would not remain confined to Syria no matter what he did, but would spill over the border instead.

Blowback was the inevitable consequence as an increasingly powerful jihadi network took aim at opponents in Turkey itself. In July 2015, an ISIS suicide bomber killed 33 members of a leftist youth group in the southern border town of Suruç and injured more than a hundred others. In October, jihadis exploded two bombs at a leftist gathering outside Ankara’s main train station, killing 109 people and injuring 500 more.

The atrocities continued, but Erdogan’s response was merely to double down. First, he turned his guns on ISIS for daring to interfere in Turkish internal affairs. But when Kurdish militias launched an anti-ISIS offensive in 2014, he then alternated between fighting Islamic State and helping ISIS fight Kurdish separatists whom he viewed as no less hostile to Turkish interests. In August 2016, with US backing, he sent Turkish forces into northern Syria in order to push the Kurds to the east. In October 2017, he invaded Idlib, a province in Syria’s extreme northwest, to repel other Kurdish units, protect pro-Turkish rebels, and establish more than two dozen observation posts from which to direct artillery fire and jet fighter attacks on Syrian troops.

Then the “correlation of forces,” to use the old Soviet phrase, began to shift once Syria launched a major offensive last April. The assault advanced with unexpected rapidity. After a three-month ceasefire, Damascus launched a second offensive in mid-December aimed at clearing out the entire region west of Aleppo. It proved so successful that, by Feb. 3, surprised Turkish troops were exchanging fire with Syrian forces along a front dozens of miles long. A week later, pro-Damascus forces elements attacked a Turkish observation post twenty-five miles or so southwest of Aleppo, killing at least five Turkish soldiers and an equal number of pro-Turkish rebels and destroying trucks, armored personnel carriers, and a tank. Warplanes destroyed a nearby Turkish convoy the same day.

Erdogan had promised Russia to weed out Salafist jihadis, leaving only “moderate” rebels behind. But he had twiddled his thumbs while Al Qaeda turned northwestern Syria into a terrorist paradise, and now he was paying the price.

“I hereby declare that we will strike [Syrian] regime forces everywhere from now on regardless of the [2018 de-escalation] deal if any tiny bit of harm is dealt to our soldiers at observation posts or elsewhere,” Erdogan declared last week. He added that he would do “whatever necessary” to push back Syrian forces if Assad didn’t retreat by the end of the month. But it was so much empty bluster. Bloomberg News reported that the Turkish president was hoping to persuade Putin to switch sides, while, in a phone call to the White House last Saturday, he tried to pressure Donald Trump to involve himself too. Both gambits seemed unlikely. Just as it is hard to imagine Vladimir Putin changing sides after years of backing Assad, it’s equally difficult to imagine Trump plunging the US into another Middle East land war.

So Erdogan’s excellent Syrian adventure is on the ropes. What will he do in response? Conceivably, he could follow through on his threat to send in more troops. But that would turn into a suicide trip once the Turkish public realizes that escalation will lead to a full-scale war that will be long and bloody with no clear end in sight.

Or he could fold and go home. But that’s no solution either since a humiliating withdrawal will send his poll numbers sinking all the more. Syria is thus a trap whether he leaves or stays put. Like a long line of strong men before him, he’s beginning to realize that foreign military adventurism is no solution to a rise tide of domestic woes and that it only makes matters worse. But by the time he wakes up to the truth, the damage will have been done. The more he retreats into his 1,100-room presidential outside of Ankara, the more isolated he will become.

Daniel Lazare is the author of The Frozen Republic: How the Constitution Is Paralyzing Democracy (Harcourt Brace, 1996) and other books about American politics. He writes a weekly column for Antiwar.com. He has written for a wide variety of publications from The Nation to Le Monde Diplomatique and blogs about the Constitution and related matters at Daniellazare.com.

Η ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΜΑΧΗ ΔΕΝ ΘΑ ΔΟΘΕΙ ΣΤΗΝ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ ΤΗΣ ΓΗΣ

Από
anixneuseis
-
0

Geopolitical Future

foto: Wikipedia.

Του Τζώρτζ Φρίντμαν.

Νέα στρατηγική και τεχνολογία των ΗΠΑ.

Ο κόσμος αντιμετωπίζει μια θεμελιώδη στρατηγική και τεχνική μετατόπιση τόσο στη γεωπολιτική του πολέμου όσο και στη δυναμική του. Η αλλαγή αυτή καθοδηγείται από την απόφαση των Ηνωμένων Πολιτειών να αλλάξουν την παγκόσμια στρατηγική στάση τους και την ωρίμανση νέων κατηγοριών όπλων που αλλάζουν τον τρόπο με τον οποίο θα διεξαχθούν οι πόλεμοι.

Η στάση των ΗΠΑ

Οι Η.Π.Α. ανακοίνωσαν δημόσια μια αλλαγή στην αμερικανική στρατηγική που αποτελείται από δύο μέρη.

Το πρώτο είναι να εγκαταλείψουν την εστίαση στους τζιχαντιστές που ξεκίνησε με την επίθεση της Αλ Κάιντα στις ΗΠΑ το 2001.

To δεύτερο, είναι η αναμόρφωση και ο επαναπροσδιορισμός των δυνάμεων για την αντιμετώπιση της Κίνας και της Ρωσίας.

Για κάποιο χρονικό διάστημα είχε υποτεθεί ότι δεν θα υπήρχαν πλέον συγκρούσεις μεταξύ ισοδύναμων  δυνάμεων, αλλά, μάλλον, εκτεταμένη μάχη κατά ελαφρού πεζικού και  συγκεκαλυμμένων δυνάμεων, όπως αυτές που έλαβαν χώρα στο Αφγανιστάν. Μετά από κάθε διεθνή αντιπαράθεση, συμπεριλαμβανομένου του Ψυχρού Πολέμου, η απουσία άμεσων απειλών από ισοδύναμες δυνάμεις οδηγεί τους στρατηγιστές στην υπόθεση ότι καμιά δεν θα προκύψει και ότι οι μελλοντικές δεσμεύσεις θα περιλαμβάνουν τη διαχείριση της αστάθειας και όχι τη νίκη των ισοτίμων. Αυτή η ψευδαίσθηση είναι η ανταμοιβή της άνεσης στις νικηφόρες δυνάμεις. Αμέσως μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, η πεποίθηση ήταν ότι το μόνο πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο κόσμος ήταν οικονομικό και ότι η στρατιωτική στρατηγική ήταν αρχαϊκή. Τα γεγονότα της 9ης Σεπτεμβρίου αλλάζουν αυτήν την αντίληψη αλλά η ιδέα των εθνικών συγκρούσεων εξακολουθούσε να θεωρείται ως υπερβολική.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες αλλάζουν, τώρα, τη στρατηγική τους για να επικεντρωθούν στη σύγκρουση μεταξύ ισοτίμων. Η σύγκρουση μεταξύ ισοτίμων δεν αφορά δύο ίσες δυνάμεις. Πρόκειται για δύο δυνάμεις που αισθάνονται όμοιες. Έτσι, ο πόλεμος στο Αφγανιστάν ήταν ανάμεσα σε μια συνδυασμένη δύναμη όπλων και μια εντελώς διαφορετική, ελαφριά δύναμη πεζικού. Όπως είδαμε στο Βιετνάμ, η τελευταία μπορεί να νικήσει μια πολύ πιο προηγμένη δύναμη, κατανοώντας καλύτερα την πολιτική διάσταση από τον αντίπαλό της. Η σύγκρουση μεταξύ ισοτίμων περιλαμβάνει δύο δυνάμεις που αντιλαμβάνονται τον πόλεμο με τον ίδιο τρόπο. Η Γερμανία εισέβαλε στην Πολωνία και ήταν μακράν η ισχυρότερη δύναμη, αλλά η Πολωνία συνέλαβε τον πόλεμο με τον ίδιο τρόπο όπως οι Γερμανοί. Με αυτή την  έννοια, ήταν ισότιμοι.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι μια παγκόσμια δύναμη. Η Ρωσία δεν μπορεί να διεξάγει πόλεμο στον Ατλαντικό ή στον Ειρηνικό. Η Κίνα δεν μπορεί να προβάλει αποφασιστική δύναμη στην Ευρώπη. Οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να κάνουν και τα δύο. Δεν είναι τόσο γεωγραφικά περιορισμένος στον πόλεμο όσο οι άλλες δύο. Αλλά αν οι Ηνωμένες Πολιτείες τους αντιμετωπίσουν μέσα στους τομείς όπου μπορούν να επιχειρήσουν, τότε το ερώτημα είναι η ποιότητα των δυνάμεων, από την άποψη της διοίκησης και της τεχνολογίας.

Το εθνικό συμφέρον της Κίνας στρέφεται στην ικανότητά της να χρησιμοποιεί θαλάσσιες γραμμές για τη διατήρηση του διεθνούς εμπορίου. Η ικανότητά της να προβάλλει την ισχύ χερσαίων δυνάμεων περιορίζεται από το έδαφος. Στα νότιά της είναι οι λόφοι, οι ζούγκλες και τα Ιμαλάια, και στα βόρεια η Σιβηρία. Θα μπορούσε να επιτεθεί δυτικά μέσω του Καζακστάν, αλλά οι υλικοτεχνικές προκλήσεις είναι τεράστιες και τα οφέλη αμφίβολα. Ως εκ τούτου, για την Κίνα, το θεμελιώδες πρόβλημα είναι ναυτικό, που απορρέει από την απειλή ότι οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τις δυνάμεις τους για να μπλοκάρουν και να καταπνίξουν την Κίνα.

Το στρατηγικό ενδιαφέρον της Ρωσίας έγκειται στην επαναφορά της ζώνης προστασίας από τη Λετονία ως τη Ρουμανία. Η απώλεια αυτών των κρατών το 1991 έσπασε την κύρια γραμμή άμυνας μιας επίθεσης από τη δύση. Ως εκ τούτου, ο πρωταρχικός στόχος της Ρωσίας είναι να ανακτήσει αυτές τις ζώνες. Δευτερεύουσα αλλά σημαντική σημασία διατηρεί ο Βόρειος Καύκασος, νότια της ρωσικής γεωργικής στρατηγικής περιοχής. Η απειλή για την περιοχή αυτή είναι η εξέγερση σε μέρη όπως η Τσετσενία και το Νταγκεστάν, ή μια αμερικανική κίνηση από τον Νότιο Καύκασο.

Ούτε ένας ναυτικός αποκλεισμός της Κίνας απο τις ΗΠΑ, ούτε μια επίθεση στη Ρωσία από τη δύση είναι πιθανά σενάρια. Αλλά η εθνική στρατηγική πρέπει να λαμβάνει υπόψη τα απίθανα αλλά καταστροφικά σενάρια, επειδή η κοινή λογική μπορεί να εξατμιστεί γρήγορα. Έτσι, οι Ρώσοι πρέπει να διατηρήσουν διαρκή πίεση κυρίως δυτικά, αλλά και προς τα νότια. Η Κίνα πρέπει να πιέσει προς τα ανατολικά, στις θάλασσες της Νότιας και Ανατολικής Κίνας, να αποδείξει το κόστος που θα επέβαλλε ένας αποκλεισμός της.

Η εστίαση στον καθένα δεν σημαίνει απαραίτητα δράση, αλλά δημιουργεί τη δυνατότητα δράσης και με τον τρόπο αυτό διαμορφώνει την πολιτική σχέση.  Ο κίνδυνος είναι ότι η κίνηση θα προκαλέσει αυτό που θεωρήθηκε ως μια παράλογη αντίδραση. Το πρόβλημα για τις Ηνωμένες Πολιτείες είναι ότι δεν μπορούν να είναι σίγουρες για την ανάγνωση των αμερικανικών προθέσεων από τη Ρωσία ή την Κίνα και, συνεπώς, πρέπει να είναι έτοιμες να αντιμετωπίσουν και τις δύο. Ο πόλεμος σπανίως αφορά  την πείνα. Αλλά το φόβο να κατακτηθείς. Για τη Ρωσία, υπάρχει ο φόβος ότι οι Η.Π.Α. θα προσπαθήσουν να επιτύχουν όσα δεν κατάφεραν να επιτύχουν ο Ναπολέοντας και ο Χίτλερ, δεδομένης της απώλειας των ζωνών ασφαλείας. Για την Κίνα, είναι ο φόβος στραγγαλισμού από αμερικανικές ναυτικές δυνάμεις. Για τις Ηνωμένες Πολιτείες, υπάρχει ο φόβος ότι η Ρωσία θα επιστρέψει με δύναμη στην Κεντρική Ευρώπη ή ότι η Κίνα θα διογκωθεί στον Δυτικό Ειρηνικό. Όλοι αυτοί οι φόβοι είναι παράλογοι μέχρι να φτάσουν σε τέτοιο σημείο που να δημιουργήσουν την πεποίθηση ότι τίποτε δεν είναι απίθανο.

Μια νέα κατηγορία όπλων

Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος διεξήχθη για πρώτη φορά μεταξύ γερμανικών αρμάτων και σοβιετικού πεζικού και στη συνέχεια έγινε πόλεμος αρμάτων κατά αρμάτων. Στον Ειρηνικό, ο αποφασιστικός πόλεμος δεν ήταν θωρηκτά εναντίον θωρηκτών, αλλά αεροπλάνων εναντίον ναυτικών σκαφών και, προς το τέλος, αεροπορικών δυνάμεων. Πολλές από τις μάχες σε νησιά όπως το Saipan και το Guadalcanal προορίζονταν και από τις δύο πλευρές για να  εξασφαλίσουν αεροπορικές βάσεις. Ο ψυχρός πόλεμος, αν μετατρεπόταν σε θερμό, σχεδιάστηκε ως αναβαθμισμένος Β ‘Παγκόσμιος Πόλεμος, αρμάτων και αεροπορικής δύναμης ενάντια σε άρματα και αεροπορική δύναμη.

Από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο μέχρι το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, η σύγκρουση μεταξύ ισοτίμων δυνάμεων επικεντρώθηκε σε τρεις κατηγορίες όπλων: τεθωρακισμένα οχήματα, αεροσκάφη και επανδρωμένα βομβαρδιστικά. Μετά το 1967 και την εισαγωγή όπλων με ακρίβεια καθοδήγησης, η σημασία αυτών των όπλων μειώθηκε και χρειάστηκαν τεράστιοι πόροι για να μπορέσουν να διατηρηθούν. Τα άρματα έπρεπε να αναβαθμίζονται συνεχώς για να ανταποκριθούν στον «ανταγωνισμό» πολύ φθηνότερων βλημάτων που ήταν απίθανο να αποτύχουν. Τα αεροπλανοφόρα έπρεπε να συνοδεύονται από ναυτικούς στόλους που περιλαμβάνουν όπλα κατά πυραύλων Κρούζ,  κατά υποβρυχίων και υποβρύχια επίθεσης, όλα ενσωματωμένα σε σύνθετα συστήματα ηλεκτρονικών υπολογιστών που θα μπορούσαν να αντισταθούν σε επιθέσεις με οπτικά καθοδηγούμενα όπλα. Τα επανδρωμένα βομβαρδιστικά που πετούν στον εναέριο χώρο του εχθρού μπορούν να αντιμετωπιστούν από εξελιγμένους πυραύλους επιφανείας-αέρα. Η λύση ήταν να προσπαθήσουμε να κατασκευάσουμε βομβαρδιστικά αόρατα για τα ραντάρ του εχθρού. Το κόστος υποστήριξης αυτών των συστημάτων που προέκυψαν απο το Β ‘Παγκόσμιο Πόλεμο αυξήθηκε καθώς το κόστος καταστροφής τους άρχισε να μειώνεται.

Υπήρχαν αναπόφευκτα όπλα αντιμετώπισης αυτών με άριστη καθοδήγηση και φτάσαμε στο κατώφλι μιας νέας κατηγορίας όπλων: υπερηχητικοί πύραυλοι. Αυτά τα όπλα, τα οποία μπορούν να έχουν την ταχύτητα του ήχου, να κάνουν ελιγμούς κατά τη διάρκεια της πτήσης και να φέρουν επαρκή εκρηκτικά, συμπεριλαμβανομένων μικρότερων οπλικών συστημάτων (μικρότερα βλήματα σχεδιασμένα για πολλαπλούς στόχους), καθιστούν όλο και πιο προβληματική την επιβίωση των τάνκς, των πλοίων επιφανείας και των επανδρωμένων βομβαρδιστικών . Η ταχύτητα, η ευελιξία και η άμυνα κατά του εντοπισμού τους μειώνουν την πιθανότητα να καταστραφούν όλοι οι εισερχόμενοι υπερηχητικοί πύραυλοι ενώ διατηρούν την ακρίβεια των προηγούμενων γενεών όπλων.

Η Ρωσία, η Κίνα και οι ΗΠΑ εργάζονται σε όλα αυτά τα όπλα. Μερικές φορές υπερβάλλουν τις περιορισμένες δυνατότητές τους, μερικές φορές ελαχιστοποιούν τις ουσιαστικές τους δυνατότητες. Αλλά όλοι τους έχουν δυνατότητες και τις αναπτύσσουν καλύτερα αν μπορούν. Και αυτό αλλάζει τον πόλεμο από τον τρόπο που σχεδιάστηκε στον Β ‘Παγκόσμιο Πόλεμο και στον Ψυχρό Πόλεμο. Ένα νέο σύστημα όπλων αρχίζει να αναδύεται.

Το κλειδί για την ανάπτυξη των υπερηχητικών είναι η εμβέλεια. Όσο μικρότερη είναι η εμβέλειά τους, τόσο πιο κοντά πρέπει να έρθει ο επιτιθέμενος. Όσο μεγαλύτερη είναι η εμβέλεια, τόσο μεγαλύτερη είναι η αβεβαιότητα σχετικά με τη θέση του και το πιο πιθανό είναι να επιβιώσει, ελισσόμενο πέραν της ικανότητας των αμυντικών συστημάτων . Έτσι στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας, δεν θα είναι τα αεροπλανοφόρα που θα αντιμετωπίσουν αεροπλανοφόρα. Θα εξουδετερωθούν από υπερηχητικούς πυραύλους. Επίσης, δεν θα είναι οι τεθωρακισμένες ταξιαρχίες. Τα τάνκς θα εξουδετερωθούν πολύ πριν αρχίσουν δράση. Ο στόχος θα είναι να εντοπιστούν και να καταστραφούν οι πύραυλοι του εχθρού πριν ξεκινήσουν και πριν μπορέσουν να προσεγγίσουν το στόχο τους.

 

Το κλειδί θα είναι η δυνατότητα εντοπισμού και παρακολούθησης υπερηχητικών πυραύλων και στη συνέχεια η καταστροφή τους. Η λύση σε αυτό είναι τα διαστημικά συστήματα. Οι Κινέζοι δεν θα ασχοληθούν με το Ναυτικό των ΗΠΑ με τα αεροπλανοφόρα τους. Θα προσπαθήσουν να το καταστρέψουν με καλά καμουφλαρισμένους πυραύλους από χερσαίες βάσεις. Για να γίνει αυτό, πρέπει να εντοπιστεί ο στόχος, ο οποίος είναι κινητός. Οι πλατφόρμες τους είναι ευάλωτες, θα βασίζονται σε διαστημική αναγνώριση. Ως εκ τούτου, η κύρια αποστολή των Ηνωμένων Πολιτειών θα είναι να καταστρέψουν τους κινεζικούς δορυφόρους, να βρουν την τοποθεσία των κινεζικών εκτοξευτών και να εκτοξεύσουν επιθέσεις, πιθανόν από το διάστημα.

Ο σύγχρονος πόλεμος, όπως κάθε πόλεμος, εξαρτάται από τις μυστικές υπηρεσίες και τη στοχοθέτηση των πληροφοριών. Τα κατευθυνόμενα όπλα ακριβείας οδηγούν παλαιότερες πλατφόρμες προς την απαξίωση, και τα υπερηχητικά “κλείνουν την πόρτα”. Η μάχη πρέπει να διεξάγεται σε μακρύτερη εμβέλεια από αυτήν που έχουν τώρα οι περισσότεροι πύραυλοι και θα εξαρτάται από ένα διαστημικό σύστημα για στόχευση. Αυτό σημαίνει ότι η νίκη στον πόλεμο θα εξαρτηθεί από την διοίκηση μέσω διαστήματος.

Σημειώστε ότι οι Η.Π.Α. έχουν πλέον καθιερώσει την Αμερικανική Διαστημική Δύναμη, στην οποία ενσωμάτωσαν τη δυνατότητα διαστημικού πολέμου άλλων υπηρεσιών σε μία. Αυτό σημαίνει την συνειδητοποίηση ότι η αντιμετώπιση των δυνάμεων των ισοτίμων εξαρτάται τώρα από την έλεγχο της διοίκησης μέσω διαστήματος. Ως εκ τούτου, η στρατηγική στροφή των Ηνωμένων Πολιτειών από τους τζιχαντιστές προς τη Ρωσία και την Κίνα συνιστά επίσης απομάκρυνση από την πρωτοκαθεδρία των παλαιότερων πλατφορμών. Μια νέα στρατηγική και η αναγνώριση της σημασίας του διαστήματος σημαίνουν ότι η αποφασιστική μάχη δεν θα δοθεί στην επιφάνεια της Γης.

Μετάφραση: Παντελής Σαββίδης

 

The new war brewing in the Mediterranean

Από
anixneuseis
-
0
gulfnews.com

If the EastMed pipeline becomes a reality, Turkey and Russia will stand to lose the most

Israel’s Tamar gas field off the Mediterranean coast. The country’s economic dominance is making other players like Turkey anxiousImage Credit: AP

Merely one month after the Israel Leviathan gasfield began pumping gas for the first time, an explosion in a pipeline that pumps Israeli gas to Egypt brought the operations to a temporary halt.

The attack on the pipeline in the northern Egypt Sinai Peninsula on February 2 was a microcosm of a much wider conflict that has been brewing for months, which is likely to escalate into an unprecedented regional power-play.

It all started with massive natural gas discoveries off the eastern coast of Israel and Palestine. Considering that Israel has robbed Palestinians of their land, it is no surprise that Palestinians are denied access to their very own natural resources.

Israel is diversifying beyond exerting regional economic dominance, to becoming a major player on the international geopolitical stage as well. The EastMed pipeline project, estimated at €6 billion (Dh23.87 billion), is expected to cover 10 per cent of Europe’s overall need for natural gas

– Ramzy Baroud

Now, Israel is working to translate the massive new discoveries to make Tel Aviv a regional energy hub.

The Middle East is already in the throes of a major geostrategic war that has the potential to become an actual military confrontation. Israel’s new gas wealth promises to be a major aspect of the region’s already existing conflicts.

“We turned Israel into an energy superpower,” Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu bragged during a cabinet meeting on January 19, in reference to Israeli Leviathan gas shipments to Jordan and Egypt, the latter being temporarily disrupted in the Sinai attack.

For years, Israel has been exploiting the discovery of massive deposits of natural gas from the Leviathan and Tamar fields — located nearly 125km and 80km west of Haifa respectively — to reconstruct regional alliances and to redefine its geopolitical centrality to Europe.

Ample supply

The Israeli strategy has, however, already created potentials for conflict in an already unstable region, expanding the power-play to Cyprus, Greece, France, Italy, and Libya, as well as Egypt, Turkey, Lebanon, and Russia.

On January 2, Netanyahu was in Athens signing a gas pipeline deal with Greek Prime Minister Kyriako Mitotakis and Cyprus President Nicos Anastasiades.

The EastMed pipeline is projected to travel from Israel to Cyprus, to Greece and, ultimately, to Italy, thus transporting eastern Mediterranean gas directly to the heart of Europe.

A few years ago, this scenario seemed unthinkable, as Israel has, in fact, imported much of its natural gas from neighbouring Egypt.

Israel’s Tamar field partly rectified Israel’s reliance on imported gas when it began production in 2003. Shortly after, Israel struck gas again, this time with far greater potential, in the massive Leviathan field. On December 31, 2019, Leviathan began pumping gas for the first time.

Leviathan is located in the Mediterranean Sea’s Levantine Basin, a region that is rich with hydrocarbons.

“Leviathan is estimated to hold over 21 trillion cubic feet of natural gas — enough to fill Israeli power-generation needs for the next 40 years, while still leaving an ample supply for export,” wrote Frank Musmar in the BESA Centre for Strategic Studies website.

Israeli diversification

Israel is diversifying beyond exerting regional economic dominance, to becoming a major player on the international geopolitical stage as well. The EastMed pipeline project, estimated at €6 billion (Dh23.87 billion), is expected to cover 10 per cent of Europe’s overall need for natural gas. This is where things get even more interesting.

Turkey believes that the deal, which involves its own regional rivals, Cyprus and Greece, is designed specifically to marginalise it economically, by excluding it from the Mediterranean’s hydrocarbon boom.

Ankara is already a massive energy hub, being the host of TurkStream which feeds Europe, with approximately 40 per cent of its needs of natural gas coming from Russia.

This fact has provided both Moscow and Ankara not only with more than economic advantages but with geostrategic leverage as well. If the EastMed pipeline becomes a reality, Turkey and Russia will stand to lose the most.

In a series of successive, and surprising moves, Turkey retaliated by signing a maritime border deal with Libya’s internationally-recognised Government of National Accord (GNA), and by committing to send military support to help Tripoli in its fight against forces loyal to General Khalifa Haftar.

“Turkey will not permit any activity that is against its own interests in the region,” Fuat Oktay, Turkey’s vice-president, told Anadolu News Agency, adding that, “any plan that disregards Turkey has absolutely no chance of success.”

Pipe dream

Although European countries were quick to condemn Ankara, the latter has succeeded in changing the rules of the game by staking a claim to vast areas that are also claimed by Greece and Cyprus, as part of their so-called exclusive economic zones (EEZ).

Not only will Turkey be drilling in Libya’s territorial waters for natural gas, but also in disputed water near Cyprus. Ankara is accusing Cyprus of violating “the equal claim to discoveries”, an arrangement that followed the military conflict between both countries in 1974.

If the issue is not resolved, the EastMed pipeline project could potentially turn into a pipe dream. What seemed like a lucrative deal with immense geopolitical significance from an Israeli point of view, now appears to be another extension of the wider Middle Eastern conflict.

While the European Union is eager to loosen Russia’s strategic control over the natural gas market, the EastMed pipeline increasingly appears unfeasible from every possible angle.

However, considering the massive deposits of natural gas that are ready to fuel struggling European markets, it is almost certain that the Mediterranean natural gas will eventually become a major source of political disputes, if not a war.

— Ramzy Baroud is a journalist and the Editor of The Palestine Chronicle. He is the author of five books. His latest is ‘These Chains Will Be Broken: Palestinian Stories of Struggle and Defiance in Israeli Prisons’ (Clarity Press, Atlanta).

gulfnews.com

Turkey embraces Russia, condemns US envoy and US peace plan

Από
anixneuseis
-
0

By SETH J. FRANTZMAN   jpost.com/

FEBRUARY 15, 2020 20:40

Turkey’s President Erdogan speaks to Trump after slamming the US, while its foreign minister seeks to work with Russia in meetings about Syria crises.

James Jeffrey, U.S. State Department special representative for Syria Engagement; testifies before a House Foreign Affairs Committee hearing on President Trump’s decision to remove U.S. forces from Syria, on Capitol Hill in Washington, U.S., October 23, 2019.
(photo credit: REUTERS/YURI GRIPAS)
Turkish President Recep Tayyip Erdogan has said US envoy to Turkey, James Jeffrey, was not convincing, despite Jeffrey describing Turkish soldiers as martyrs and saying the US supports Turkey.

Ankara appeared to mock the US envoy and call into question his credibility on Saturday even though Jeffrey gave an interview in Turkish to Turkish media and embraced Ankara last week. Turkey also slammed the US peace plan minutes before Turkey’s president spoke to US President Donald Trump. Meanwhile Turkey’s Foreign Minister Mevlut Cavusoglu met with Russian Foreign Minister Sergey Lavrov and says tensions in Idlib will not harm relations with Moscow.

Turkey has been seeking to build an alliance with Moscow  in recent years, buying its S-400 air defense system, and seeking to grow trade with the Russians. Turkey and Russia also built a pipeline called TurkStream.

A Russian-backed Syrian regime offensive in Idlib has led to half a million Syrians fleeing and Turkey ostensibly supports the Syrian opposition. Thirteen Turkish soldiers have been killed by Syrian regime shelling in Idlib and Turkey has sent hundreds  of  armored vehicles and thousands of soldiers into Idlib in the last week.

However Turkey’s real power play is merely to get a better deal with Russia.

The US administration has been seeking for a way to work with Turkey, abandoning Kurdish allies in eastern Syria and sending envoys to Ankara to beg Turkey to come back to Washington as an ally. Turkey has accused the US of training terrorists in Syria in the last years. Russia accuses Turkey of arming terrorists in Idlib, including scurrilous media reports alleging Turkey gave man-portable surface to air missiles to Syrian groups linked to extremists such as Hayat Tahrir al-Sham. Turkey is angling for more meetings with Russia this week on Monday in Moscow.

Turkey has a large delegation at the Munich Security Conference this week. It is pushing for better relations with some European countries. On January 30 Cavusoglu tweeted that “Europe’s spoiled and racist children should know their place.” Since then Turkey has gone on a charm offensive in eastern Europe with talks with Montenegro, Bulgaria, Slovenia, Slovakia and Albania. Turkey has also slammed the US peace deal for Israel and the Palestinians, hosting both Hamas and Palestinian foreign minister Riyad Maliki. Turkey has sought to work more closely with Iran as well. It also wants Germany’s support for its decision to send Syrian rebels and soldiers to fight in Libya. Yehudah Glick atentrance to holy site

The US sent James Jeffrey, a senior diplomat who is Washington’s point man on Syria and the anti-ISIS campaign to Turkey last week to encourage Turkey to take a tough stand against Syria’s regime in Idlib. Reports suggest the US urged Turkey to go “all in” and that it would get US and NATO backing. The US almost begged Turkey to leave behind Moscow and come back to work with the US. Turkey understands the power dynamic.

Washington needs Ankara more than Ankara needs the US. Some in the US administration think Turkey can be encouraged to be tough on Iran, even though Turkey wants to increase trade with Iran and work with Iran on peace talks for Syria. The US envoys said they would support Turkey’s role in Libya if Turkey could oblige on other issues. Jeffrey told Turkish media the US and Turkey have common strategic goals.

Turkey’s leaders are not impressed with Jeffrey. Erdogan demanded and got a phone call with Trump. After past phone calls the US has reversed its Syria policy to please Turkey in December 2018 and October 2019. This time they discussed Syria and a trade deal. Erdogan said prior to the conversation that Jeffrey’s comments in Turkey were not convincing.

As Turkey maneuvers between Moscow and Washington it hopes Washington will up the bid for Turkey’s role. Either way Ankara’s goal is to get a deal with Russia in Idlib.

In September 2018 the two countries signed a ceasefire deal that was supposed to stop fighting between rival Syrian groups the countries work with. The real issue is that Turkey wants the S-400s and they are supposed to be operational by April. Russia and Turkey understand power politics which is why Lavrov and Cavusoglu speak cordially and politely. Turkey bashes European countries as racist and spoiled because it knows Europe will beg Turkey to not let any more refugees go to Europe. Russia-Turkey talks are going positively, according to Turkish pro-government media.

As Turkey works with Russia it also bashes the US peace plan, claiming it endangers the region, according to Erdogan. “We expect all Islamic countries to take a clear stance against US peace plan…neither the West nor Europe or Africa accept the so-called peace plan,” Erdogan said Saturday. Turkey slammed the US and humiliated the US envoy at the same time as Erdogan spoke to Trump it appears.

The back-and-forth developments illustrate the Turkish leadership’s preference for Russia stems from a belief that Russia is actually a player in Syria and will remain in Libya. It needs Russia to get the Syrian regime to end the siege of observation posts. It needs Russia to let it use Syrian air space. That is why Turkey’s foreign minister says that the crises in Idlib won’t undermine the relationship with Moscow. It is why Lavrov also said on Saturday that even though Turkey and Russia don’t agree on everything, they can work to stabilize Syria.

Turkey, Iran and Russia all agree that none of them can work with the US to stabilize Syria and they worked to exclude the US from negotiations in Astana and Sochi. They also think the US policy is inconsistent whereas they understand each other better. Turkey’s goal in Syria is not to support the Syrian opposition forever, but to manage the defeat of the opposition so that there aren’t another million refugees. Turkey also wants the Kurdish groups linked to the Kurdistan Workers Party (PKK) defeated.

New US Strategy and Technology

Από
anixneuseis
-
1

By George Friedman  Geopolitical Future

The world is facing a fundamental strategic and technical shift in both the geopolitics of war and its dynamic. The shift is being driven by the United States’ decision to change its global strategic posture and the maturation of new classes of weaponry that change how wars will be fought.

U.S. Posture

The U.S. has publicly announced a change in American strategy consisting of two parts. The first is abandoning the focus on jihadists that began with al-Qaida’s attack on the U.S. in 2001. The second is reshaping and redefining forces to confront China and Russia. For a while, it had been assumed that there would no longer be peer-to-peer conflicts but rather extended combat against light infantry and covert forces such as was taking place in Afghanistan. After every international confrontation, including the Cold War, the absence of immediate peer threats leads strategists to assume that none will emerge, and that the future engagements will involve managing instability rather than defeating peers. This illusion is the reward of comfort to the victorious powers. Immediately after the fall of the Soviet Union, the belief was that the only issue facing the world was economic, and that military strategy was archaic. The events of 9/11 changed that, but the idea of national conflicts was still seen as farfetched.

The United States is now shifting its strategy to focus on peer-to-peer conflict. Peer-to-peer conflict is not about two equal powers fighting; it’s about two powers that field similar forces. So the war in Afghanistan was between a combined arms force and a totally different, light infantry force. As we saw in Vietnam, the latter can defeat a far more advanced force by understanding the political dimension more clearly than its opponent. Peer-to-peer conflict involves two forces conceiving of war in the same way. Germany invaded Poland and was by far the more powerful force, but Poland conceived of war the same way the Germans did. In this sense, they were peers.

The United States is a global power. Russia cannot wage war in the Atlantic or Pacific. China cannot project decisive power into Europe. The United States can do both. It is not nearly as geographically limited in its warfighting as the other two are. But were the United States to confront them within the areas where they can operate, the question then is the quality of forces, in terms of command and technology.

China’s national interest pivots on its ability to use sea lanes to sustain international trade. Its ability to project land power is limited by terrain; to its south are hills, jungles and the Himalayas, and to its north is Siberia. It could attack westward through Kazakhstan, but the logistical challenges are enormous and the benefits dubious. For China, then, the fundamental problem is naval, deriving from the threat that the U.S. could use its forces to blockade and cripple China.

Russia’s strategic interest rests in regaining the buffer zone from Latvia to Romania. The loss of these states in 1991 eroded the main defense line of an attack from the west. Russia’s primary goal, therefore, is to recover these buffers. Of secondary but still significant importance is holding the North Caucasus south of the Russian agricultural heartland. The threat to this region is insurgency in areas like Chechnya and Dagestan, or an American move from the South Caucasus.

Neither a U.S. naval blockade of China nor an attack on Russia proper from the west are likely scenarios. But national strategy must take into account implausible but catastrophic scenarios, because common sense can evaporate rapidly. Thus the Russians must maintain sustained pressure primarily to the west but also to the south. China must press eastward, in the South and East China seas, to demonstrate the costs a blockade would impose.

The focus for each is not necessarily action but creating the possibility of action and thereby shaping the political relationship. The danger is that the gesture will trigger what had been seen as an unreasonable response. The problem for the United States is that it cannot be sure of Russia’s or China’s reading of American intentions, and therefore, it must be prepared to counter both. War is rarely about hunger for conquest; it is about the fear of being conquered. For Russia, it is fear that the U.S. will try to achieve what Napoleon and Hitler failed to achieve, given the loss of its buffers. For China, it is a fear of strangulation by American naval forces. For the United States, it is fear that Russia will return with force to Central Europe, or that China will surge into the Western Pacific. All such fears are preposterous until they mount to such a point that doing nothing appears imprudent.

A New Class of Weapons

World War II was first waged between German armor and Soviet infantry, and then it became a war of armor against armor. In the Pacific, the decisive war was not of battleships against battleships, but of aircraft against naval vessels and, toward the end, airpower. Much of the battles on islands like Saipan and Guadalcanal were intended by both sides to secure them for air bases. The Cold War, had it turned hot, was conceived of as an upgraded World War II, of armor and air power against armor and air power.

From World War II until the end of the Cold War, peer-to-peer conflict focused on three classes of weapons: armored vehicles, aircraft carriers and manned bombers. After 1967 and the introduction of precision-guided weapons, the survivability of these weapons declined, and massive resources had to be allocated to allow them to survive. Armor had to be constantly upgraded to defeat far cheaper projectiles that were unlikely to miss. Aircraft carriers had to be surrounded by carrier battle groups consisting of anti-air cruisers, anti-submarine destroyers and attack submarines, all integrated into complex computer systems that could counter attacks by precision-guided weapons. Manned bombers flying into enemy airspace could be confronted by sophisticated surface-to-air missiles. The solution was to try to build bombers invisible to enemy radar. The cost of defending these systems that emerged in World War II surged as the cost of destroying them began to decline.

Counters to precision-guided weapons inevitably emerged, and we have reached the threshold of a new class of weapons: hypersonic missiles. These munitions, which can travel at five to 10 times the speed of sound, maneuver in flight and carry sufficient explosives, including sub munitions (smaller projectiles designed to hit multiple targets), make the survival of tanks, surface vessels and manned bombers increasingly problematic. Their speed, maneuverability and defenses against detection decrease the probability that all incoming hypersonic missiles can be destroyed, while they retain the precision of previous generations of weapons.

Russia, China and the U.S. are all working on these weapons. Sometimes they exaggerate their limited capabilities; sometimes they minimize their substantial capabilities. But all have them and are developing better ones if they can. And this changes war from the way it was conceived in World War II and the Cold War. A new system of weapons is beginning to emerge.

The key to the development of hypersonics is range. The shorter their range, the closer the attacker must come. The longer the range, the more uncertainty there is over its location and the more likely it is to survive and be fired, maneuvering in excess of the ability of defending system. So in the South China Sea, it will not be carriers facing carriers. They will be neutralized by hypersonic missiles. Nor will it be armored brigades engaging. The tanks will be neutralized long before they engage. The goal will be to locate and destroy an enemy’s missiles before they are launched and before they can approach their target.

The key will be the ability to locate and track hypersonic missiles and then destroy them. The solution to this is systems in space. The Chinese will not engage the U.S. Navy with its carriers. It will try to destroy them with well camouflaged missiles from land bases. To do this, they must locate the target, which is mobile. Its own platforms being vulnerable, they will rely on space-based reconnaissance. The United States’ primary mission therefore will be to destroy Chinese satellites, find the location of Chinese launchers and launch saturated attacks on them, likely from space.

Modern war, like all war, depends on intelligence and targeting information. Precision-guided munitions move older platforms toward obsolescence, and hypersonics closes the door. The battle must be at a longer range than most missiles have now, and will be dependent on a space-based system for targeting. This means that victory in war will depend on command of space.

Note that the U.S. has now established the U.S. Space Force, which integrated the space fighting capabilities of other services into one. This represents the realization that dealing with peer powers now depends on the command of space. Therefore, the United States’ strategic turn away from jihadists toward Russia and China also constitutes a shift away from the primacy of older platforms. A new strategy and the recognition of the importance of space mean that the decisive battle will not be fought on Earth’s surface.

ΟΙ ΠΕΝΤΕ ΡΩΣΙΚΕΣ ΕΛΙΤ ΣΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ Ο ΠΟΥΤΙΝ

Από
anixneuseis
-
0

carnegie.ru

Ο υπουργός Άμυνας Σεργκέι Σόιγκου και ο πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν σε επίσημη τελετή στο Κρεμλίνο. /Alexei Druzhinin/Presidential Press Service/TASS

Tatiana  Stanovaya

Ο Πρόεδρος Πούτιν έχει ξεκινήσει την ανανέωση του κυβερνώντος καθεστώτος της Ρωσίας για να διασφαλίσει ότι θα αντιμετωπίσει την πολιτική μετάβαση στο 2024 και θα διατηρήσει την προσωπική του εξουσία. Η ελίτ μπορεί να χωριστεί σε πέντε ξεχωριστές ομάδες, δύο από τις οποίες, οι «προστάτες» και οι «τεχνοκράτες» μπορεί να καταλήξουν σε μια έντονη ιδεολογική διαμάχη.

Η ανακοίνωση των συνταγματικών αλλαγών της 15ης Ιανουαρίου απο τον Βλαντιμίρ Πούτιν και ο ανασχηματισμός της κυβέρνησης ξεκίνησαν την πολυαναμενόμενη περίοδο της πολιτικής μετάβασης της Ρωσίας. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι ο Πούτιν δεν θα επιδιώξει την προεδρία το 2024, όταν τελειώσει η θητεία του. Όχι μόνο θα υποστηρίξει έναν διάδοχο που θα επιλεγεί ως πρόεδρος, αλλά θα επαναπροσδιορίσει τις εξουσίες της Προεδρίας και του κοινοβουλίου, ενώ παράλληλα θα χαράξει έναν νέο ρόλο για τον εαυτό του.

Παρά τη σταθερή προδιάθεση για συντηρητισμό, το ρωσικό καθεστώς άρχισε να τροποποιείται, θεσμικά και πολιτικά. Οι αλλαγές αυξάνουν τη σημασία της ισορροπίας μεταξύ των διαφόρων φατριών της ρωσικής ελίτ. Πράγματι, αυτή η ισορροπία θα καθορίσει μακροπρόθεσμα όχι μόνο την τύχη πολλών ηγετικών προσωπικοτήτων, αλλά και τις πηγές από τις οποίες θα διαμορφωθεί η μελλοντική ηγεσία και τελικά ο φορέας ανάπτυξης της χώρας.

Ο τρόπος με τον οποίο κυβερνάται η Ρωσία είναι συχνά παρεξηγημένος. Μία εσφαλμένη αντίληψη είναι ότι ο Πούτιν ασχολείται με τον εαυτό του και ότι τίποτα δεν αποφασίζεται χωρίς αυτόν. Άλλη είναι ότι οι δήθεν παντοδύναμοι φίλοι του Πούτι, απλά, εκτελούν στο όνομά του. Μια τρίτη γραμμή συμβατικής σοφίας υποστηρίζει ότι οι αρχηγοί των υπηρεσιών ασφαλείας, οι επονομαζόμενοι siloviki, ελέγχουν, απολύτως, τα πράγματα.

Καμία από αυτές τις εξηγήσεις δεν είναι κοντά στην πραγματικότητα. Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους οι ξένοι μπερδεύονται. Μέρος του προβλήματος είναι η μεγάλη απόκλιση μεταξύ της επίσημης διοικητικής δομής και των άτυπων πολιτικών σχέσεων. Για παράδειγμα, ο επικεφαλής μιας μεγάλης ρωσικής κρατικής εταιρείας μπορεί να έχει μεγαλύτερη επιρροή από έναν υπουργό της κυβέρνησης.

Το παρόν έγγραφο αποσκοπεί να εξηγήσει τη δυναμική της τρέχουσας μετάβασης και να παράσχει έναν τρόπο κατανόησης με τον οποίο θα αναδιαμορφωθεί το ρωσικό κατεστημένο και ο αντίκτυπος στις εσωτερικές και εξωτερικές πολιτικές της Μόσχας. Προσφέρει ένα νέο σύστημα ταξινόμησης της ρωσικής ελίτ σε πέντε επίπεδα, το καθένα με το δικό του ρόλο στη διαμόρφωση της επίσημης πολιτικής. Οι πέντε ομάδες ελίτ που εξετάζονται εδώ είναι:

-Η προσωπική ακολουθία του Πούτιν

-Οι φίλοι και συνεργάτες του Πούτιν

-Οι τεχνοκράτες της Ρωσικής Κυβέρνησης και η πολιτική ελίτ

-Οι Προστάτες του καθεστώτος

-Οι Εκτελεστές (όσοι εκτελούν, δηλαδή, τις αποφάσεις) του καθεστώτος.

Κάθε μία από αυτές τις ομάδες έχει ένα συγκεκριμένο σύνολο ρόλων και λειτουργιών στο παρόν πολιτικό καθεστώς. Κατά τη μετάβαση προς το 2024 και μετά, ορισμένοι από αυτούς τους ρόλους ενδέχεται να αλλάξουν ή να εξελιχθούν, αλλά η συνολική τους θέση στη σειρά των πραγμάτων είναι πιθανό να διαρκέσει.

Η ακολουθία του Πούτιν. Ο πιο στενός εσωτερικός κύκλος του Πούτιν είναι μια ενδιαφέρουσα ομάδα. Πρόκειται για το “αποκλειστικό πλαίσιο” στο οποίο ο Πούτιν θα γυρίσει για να διατηρήσει την επιρροή του αφού απομακρυνθεί απο την προεδρία. Αποτελείται από την προσωπική γραμματεία του Πούτιν και τους ανώτερους αξιωματικούς της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO), οι οποίοι υπηρετούν ως σωματοφύλακες του Κρεμλίνου. Αυτοί οι άνθρωποι συνεργάζονται στενά με τον πρόεδρο σε καθημερινή βάση. Πολλοί εκπρόσωποι της ομάδας έχουν προστεθεί. Μερικοί αξιωματικοί του FSO διορίστηκαν για να υπηρετήσουν ως περιφερειακοί διοικητές. Πρόσφατα, η FSO έχει βιώσει μια μορφή γενεαλογικής αλλαγής. Κοιτάζοντας μπροστά, αυτή η ομάδα είναι πιθανό να υπηρετήσει ως προσωπικό σώμα ασφαλείας του Πούτιν μετά την απομάκρυνσή του απο την προεδρία. Θα τον ακολουθήσουν στη νέα του θέση, η οποία, υπό το πρίσμα των πρόσφατων εξελίξεων, θα μπορούσε να είναι επικεφαλής του ανανεωμένου Κρατικού Συμβουλίου.

Οι φίλοι και συνεργάτες του Πούτιν. Οι φίλοι του Πούτιν, οι πληρεξούσιοι, οι μακροπρόθεσμοι συνεργάτες από προηγούμενες φάσεις της σταδιοδρομίας του και οι πρώην συνάδελφοι της KGB αποτελούσαν πάντα μια σημαντική πηγή δυναμικού του καθεστώτος. Αποτελούν επίσης το δίκτυο υποστήριξης του Πούτιν. Αυτοί οι άνθρωποι βρίσκονταν στο πλευρό του προέδρου όταν πρωτοεμφανίστηκε το 2000 και χρειάστηκε να παραγκωνίσει την ελίτ της εποχής του Γέλτσιν. Στα είκοσι χρόνια που έχουν παρέλθει από τότε, ωστόσο, η θέση τους έχει αλλάξει ριζικά. Καθώς ο Πούτιν δημιούργησε την “κατακόρυφη δύναμη” που επέβαλε πιο άκαμπτη εξουσία από ψηλά, η πλειοψηφία αυτών των συνεργατών απέκτησε μεγάλα περιουσιακά στοιχεία για να τα διαχειριστεί, ουσιαστικά, μετατράπηκε σε κρατικούς ολιγάρχες. Ωστόσο, έχοντας γίνει πλούσιοι κι σημαντικοί απο μόνοι τους, αυτή η ομάδα έχει επίσης απομακρυνθεί από την κυβέρνηση. Σε αντίθεση με την ευρέως διαδεδομένη πεποίθηση ότι αυτή η ομάδα κυριαρχεί στη διαδικασία λήψης αποφάσεων, όλο και περισσότερο επικεντρώνεται στην υπεράσπιση και προώθηση των στενότερων εταιρικών συμφερόντων της. Για τον Πούτιν, αυτά τα συμφέροντα έρχονται σε σύγκρουση με τα συμφέροντα του κράτους.

Το αποτέλεσμα είναι ότι οι συνεργάτες του Πούτιν αντικαθίστανται από πολιτικούς τεχνοκράτες. Αυτό εξυπηρετεί και τα δύο μέρη. Αφενός, οι συνεργάτες του προέδρου χαίρονται που θα αποφύγουν τις ευθύνες και τους κινδύνους της κρατικής υπηρεσίας. Από την άλλη πλευρά, ο ίδιος ο Πούτιν προτιμά να ασχολείται με νέους τεχνοκράτες, με τους οποίους είναι πολύ πιο εύκολο να δουλέψει, από ότι με όσους βλέπουν τον πρόεδρο ως παλιό φίλο.

Οι Πολιτικοί Τεχνοκράτες είναι μια διευρυνόμενη κατηγορία της ελίτ του Πούτιν. Είναι οι εργαζόμενοι του συστήματος, που χρησιμεύουν ως σταθεροποιητές και έχουν αναλάβει την εφαρμογή της κυβερνητικής πολιτικής. Αυτοί είναι οι φιγούρες που δεν ήταν κοντά στον πρόεδρο από την αρχή, αλλά έχουν κερδίσει την προσωπική του εμπιστοσύνη μέσω του επαγγελματισμού και της ιστορίας τους στην κυβέρνηση. Αυτοί οι επαγγελματίες διαχειρίζονται την εσωτερική πολιτική (πρώτος αναπληρωτής αρχηγός του Κρεμλίνου Σεργκέι Κιριένκο), αμυντική πολιτική (υπουργός Άμυνας Σεργκέι Σόιγκου) και εξωτερική πολιτική (υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ). Επίσης, είναι επιφορτισμένοι με τον έλεγχο της οικονομικής ευημερίας του κράτους (υπουργός Οικονομικών Άντον Σιλουάνοφ), την οικονομική ανάπτυξη (Αναπληρωτής Πρωθυπουργός κ. Αντρέι Μπελούσωφ) και την εποπτεία της νομισματικής πολιτικής και του τραπεζικού τομέα (Διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας Ελβίρα Ναμπιουλίνα Elvira Nabiullina). Κανένας από αυτούς τους ανθρώπους δεν έχασε τη θέση του κατά τον ανασχηματισμό του υπουργικού συμβουλίου τον Ιανουάριο, αλλά κανένας δεν είναι αναντικατάστατος.

Οι Προστάτες. Η ομάδα αυτή απαρτίζεται από τους “φύλακες” του σημερινού καθεστώτος και τους ιδεολόγους του. Το χαρακτηριστικό γνώρισμα των προστατών είναι ότι μοιράζονται μια συντηρητική, συνωμοτική, αντιδυτική ιδεολογία, υποστηρίζουν πιο κατασταλτικές πολιτικές και χρησιμοποιούν επιθετική ρητορική. Δεν πρέπει να συγχέονται με τους siloviki, μια στενότερη ομάδα που επιβλέπει τον στρατό και την ασφάλεια και το νόμο. Περιλαμβάνουν γνωστά πρόσωπα όπως ο Σεργκέι Νάρισκκιν και ο Αλεξάντερ Μπαστρίκιν, αλλά και περισσότερες γραφειοκρατικές προσωπικότητες όπως ο Νικολάι Πατρούσεφ και ο Βιτσάσελαβ Βολόντιν. Η ομάδα είναι επομένως μια ευκαιριακή συμμαχία μεταξύ εκείνων που αποτελούν το κατασταλτικό απαράτ του κράτους και εκείνων που το νομιμοποιούν μέσω νόμων. Η ιδεολογία τους γίνεται ολοένα και πιο εμφανής στον επίσημο λόγο και η πολιτική επιρροή τους αυξάνεται. Η τέταρτη προεδρική θητεία του Πούτιν υπήρξε μάρτυρας μιας αυξανόμενης συμμαχίας μεταξύ των siloviki και των αντιφιλελεύθερων προστατών που επιδιώκουν να οικοδομήσουν ένα πιο συντηρητικό και καταπιεστικό καθεστώς.

Οι Εκτελεστές. Αυτοί είναι τα εργαλεία ή τα γρανάζια του μηχανήματος. Μπορούν να προσδιοριστούν με δύο κριτήρια. Δεν έχουν ιδιαίτερη προσωπική αξία για τον Πούτιν και η θέση τους είναι αρκετά ασφαλής, εφόσον δεν κάνουν μεγάλα λάθη. Αυτοί οι τεχνοκράτες- εκτελεστές περιλαμβάνουν τους μισούς αναπληρωτές πρωθυπουργούς, καθώς και σχεδόν όλους τους υπουργούς του υπουργικού συμβουλίου και τη συντριπτική πλειονότητα των περιφερειακών διοικητών – εξαιρουμένων των βαρέων βαρών όπως ο δήμαρχος της Μόσχας Σεργκέι Σογιάνιν, ο τσετσένος ηγέτης Ραμζάν Καντίροφ και ο κυβερνήτης της Αγίας Πετρούπολης Αλεξάντερ Μπεγκλόφ, όλοι τους ανήκουν σε  ανώτερες ομάδες ελίτ. Οι περισσότεροι ομοσπονδιακοί δικαστές εμπίπτουν επίσης στην κατηγορία των εκτελεστών. Τα μέλη αυτής της βαθμίδας είναι οι κύριοι υποψήφιοι για να κινηθούν προς τα πάνω στον κύκλο των πολιτικών τεχνοκρατών.

Η Ρωσία έχει εισέλθει επίσημα σε μια περίοδο πολιτικής αλλαγής. Ο κύριος στόχος του Κρεμλίνου είναι να τροποποιήσει το πολιτικό καθεστώς και να του δώσει μια νέα πίστωση ζωής, διατηρώντας παράλληλα το πολιτικό σύστημα και ξεκινώντας από κάθε απειλή για το σύστημα αυτό από μια εσωτερική αναταραχή ή δυτική πίεση. Καθώς το Κρεμλίνο αναζητά νέους μηχανισμούς για να διασφαλίσει τη βιωσιμότητα του συστήματος εν αναμονή της αποχώρησης του Πούτιν από την προεδρία (και τελικά από την εξουσία), το ρωσικό πολιτικό καθεστώς αναπόφευκτα εξαρτάται λιγότερο από ένα άτομο. Τα περιγράμματα μιας μελλοντικής διαμόρφωσης ισχύος αρχίζουν να διαμορφώνονται. Στο νέο πολιτικό καθεστώς, το σύστημα έχει σχεδιαστεί να είναι πιο σημαντικό από τον σημερινό ηγέτη.

Ωστόσο, το σύστημα είναι επίσης δύσκολο με πολλές εσωτερικές αντιθέσεις. Από μακριά, η Ρωσία μπορεί να φαίνεται μια χώρα με ισχυρή και εδραιωμένη ελίτ, στενά πλεγμένη γύρω από τον ηγέτη της, τον Βλάντιμιρ Πούτιν. Στην πραγματικότητα, η ρωσική ελίτ γίνεται όλο και πιο κατακερματισμένη και συγκρούεται. Οι συγκρούσεις προκύπτουν όχι μόνο από ζητήματα επιρροής ή ιδιοκτησίας. Είναι ιδεολογικής φύσεως, επίσης. Αυτό αποτελεί μια πολύ σοβαρή πρόκληση για τον Πούτιν, ο οποίος οδήγησε το καθεστώς του σε μια κατάσταση στην οποία το πιο ηχηρό και ενεργό τμήμα της ελίτ έχει αποδειχθεί πιο ριζοσπαστικό από τον ίδιο.

Αυτή η έλλειψη ενότητας και ο αυξανόμενος κατακερματισμός μέσα στην ελίτ σημαίνει ότι ουσιαστικά δεν μπορούν να σχηματιστούν συνεχείς συμμαχίες. Αντ ‘αυτού, κάθε παίκτης ενεργεί σύμφωνα με τις δικές του εταιρικές ή πολιτικές προτεραιότητες. Εάν εξεταστούν οι πέντε βασικές βαθμίδες που αποτελούν την ελίτ του Πούτιν, είναι σαφές ότι μόνο μια από αυτές – οι προστάτες – αναλαμβάνει το ρόλο του κύριου εσωτερικού ερεθισμού και μια πηγή συστημικών και ιδεολογικών συγκρούσεων. Αυτή είναι η κατακόρυφη δύναμη που δεν έχει εμφανιστεί σε αυτή την κλίμακα από το 1993, κατά τη διάρκεια της περιόδου της διαμάχης μεταξύ του Προέδρου Boris Yeltsin και του κοινοβουλίου του, του Ανώτατου Σοβιέτ, η οποία τελείωσε με αιματοχυσία. Οι προστάτες είναι μια κατηγορία της οποίας η άνοδος και η ιδεολογική κυριαρχία ανησυχούν όλες σχεδόν τις άλλες ομάδες επιρροής, είτε πρόκειται για μακροπρόθεσμους συνεργάτες του Πούτιν όπως ο Σεργκέι Τσεμέζοφ, επικεφαλής της Rostec, είτε για τον κεντρικό μοχλό της κρατικής πολιτικής, όπως τον πρώην πρόεδρο και πρωθυπουργό Ντμίτρι Μεντβέντεφ (ο οποίος θα κατέχει πλέον νεοσύστατη θέση ως αντιπρόεδρος του Συμβουλίου Ασφαλείας) και την επικεφαλής της κεντρικής τράπεζας Elvira Nabiullina.

Το  σχίσμα μεταξύ των ελιτ διαμορφώνεται κατά μήκος μίας κύριας διαχωριστικής γραμμής: ανάμεσα στο όλο και πιο τεχνοκρατικό πολιτικό τμήμα της ελίτ – δηλαδή εκείνους που αναγκάζονται να παραμείνουν πολιτικά ουδέτεροι αλλά εξακολουθούν να είναι υπεύθυνοι για τον εκσυγχρονισμό της χώρας – και τους συντηρητικούς, αντι- Δυτικούς “προστάτες” που καταλαμβάνουν το κενό που έμεινε στη δημόσια πολιτική. Πρόκειται για κλιμάκωση των διαφωνιών σχετικά με τη συντήρηση και την πρόοδο, την καταστολή κατά της φιλελευθεροποίησης, την πίεση έναντι του διαλόγου και την επιθετικότητα έναντι της συμφιλίωσης. Το καθεστώς θα πρέπει να αντιμετωπίσει αυτές τις συγκρούσεις κατά την εφαρμογή οποιουδήποτε σεναρίου για τη μεταβίβαση της εξουσίας. Ανεξάρτητα από το αν ο Πούτιν παραμένει ο βασικός παίκτης ακόμα και μετά το 2024 ή επιτρέπει σε έναν επιλεγμένο διάδοχο να κυβερνήσει πραγματικά τη χώρα, είναι αναπόφευκτη η εμβάθυνση αυτού του σχίσματος. Εν τω μεταξύ, οι ενέργειες της ηγεσίας γίνονται όλο και λιγότερο συντονισμένες και πιο διαχωρισμένες.

Το εξωτερικό πολιτικό πλαίσιο θα συνεχίσει να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο που θα επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό τις αλλαγές της εσωτερικής πολιτικής στη Ρωσία. Όσο πιο συγκρουσιακό είναι το εξωτερικό περιβάλλον και όσο πιο αδιάλλακτες είναι οι θέσεις που λαμβάνει το καθεστώς όσον αφορά τη Δύση, τόσο πιο πολιτικά πλεονεκτήματα θα έχουν οι Προστάτες, μαζί με την ηθική δικαιολογία για σφίξιμο των βιδών και μια αδιάκοπη μάχη κατά των ξένων και των εγχώριων απειλών. Ταυτόχρονα, σήμερα υπάρχει μικρή ελπίδα για ένα εσωτερικό λιώσιμο των πάγων, ακόμη και σε περίπτωση υποθετικής βελτίωσης των σχέσεων με τη Δύση. Οποιαδήποτε μείωση στην πολύ προωθημένη ξένη απειλή είναι απίθανο να είναι σε θέση να σταματήσει τη δυναμική του συνεχιζόμενου συντηρητισμού και της κρατικής καταστολής. Μπορεί να επιβραδύνει αυτή τη διαδικασία, αλλά δεν μπορεί να την σταματήσει εντελώς.

Καθώς ξεκινά η δεκαετία του 2020, η Ρωσία εισέρχεται σε μια φάση όπου μόνο κάποια εσωτερική κρίση μπορεί να σπάσει τον συσσωρευμένο αντίκτυπο της πολιτικής αδράνειας. Αυτό θα μπορούσε να προκληθεί από σοβαρά χοντρά λάθη από τις αρχές, μια μεγάλη αποτυχία να αντιμετωπιστεί ένα τεράστιο εθνικό πρόβλημα ή ένα σημείο θραύσης όταν η αποξένωση των αρχών από την κοινωνία γίνεται τόσο μεγάλη ώστε το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού αρνείται να διατηρήσει την πίστη του στο υπάρχον σύστημα . Ακριβώς αυτή η εγχώρια δυναμική μπορεί τελικά να οδηγήσει στη δημιουργία μιας ελίτ μη Πούτιν, η οποία θα ήταν αρχικά άμορφη, αλλά θα μπορούσε σταδιακά να οριστεί σαφέστερα. Ο πυρήνας αυτής της εναλλακτικής ελίτ θα αποτελείται κατά πάσα πιθανότητα από την ίδια τάξη τεχνοκρατών εκσυγχρονιστών, οι οποίοι θα έχουν εμπειρία και θα απογοητευθούν από την υπηρεσία τους στο καθεστώς του Πούτιν.

Παραδόξως, το γεγονός ότι το σύστημα του Πούτιν περιστρέφεται όλο και λιγότερο γύρω από έναν άνθρωπο, τον ίδιο τον Βλαντιμίρ Πούτιν, το καθιστά σταθερό. Οι νέες ελίτ της Ρωσίας είναι προσαρμόσιμες και δίνουν μεγαλύτερη δύναμη στην υπεράσπιση του ίδιου του καθεστώτος παρά στη διατήρηση του δημιουργού του. Ωστόσο, αυτή η κατάσταση διαρκεί μόνο όσο η ίδια η χώρα είναι σταθερή. Σε περίπτωση κρίσης, θα εκθέσει τις ρωγμές στις ελίτ, και το καθεστώς θα μπορούσε ξαφνικά να φαίνεται πολύ πιο εύθραυστο.

Μετάφραση: Παντελής Σαββίδης

carnegie.ru

 

Διάσκεψη για την Ασφάλεια – Ομολογία ήττας και πολλαπλών στρατηγικών αδιεξόδων

Από
anixneuseis
-
0

του Κ.ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Είναι ίσως η πρώτη φορά που δεν είναι απαραίτητο να καταβληθεί ιδιαίτερη προσπάθεια, προκειμένου να αποκωδικοποιηθούν τα κυρίαρχα ζητήματα που απασχόλησαν την 56η Διάσκεψη του Μονάχου για την Ασφάλεια, που πραγματοποιήθηκε το διήμερο 14 – 16 Φεβρουαρίου 2020…

Τα συμπεράσματα της έκθεσης άλλωστε που φιγουράρουν υπό τον γενικό τίτλο ‘’WESTLESSNESS” δηλαδή «ΕΛΛΕΙΜΜΑ ΔΥΤΙΚΟΤΗΤΑΣ», συνιστούν από μόνα τους ομολογία ήττας και μη αναστρέψιμων στρατηγικών αδιεξόδων.

Η ίδια η Διάσκεψη, ήταν ομφαλοσκόπηση της ήττας, και επί της ουσίας επισφράγισε και τυπικά, την οδυνηρή για το παραδοσιακό τμήμα των συμμετεχόντων διαπίστωση που σχετίζεται με την πολυπολική φυσιογνωμία του σύγχρονου κόσμου, τον εκτεταμένο δομικό του μετασχηματισμό, τον επανακαθορισμό των παγκόσμιων ισορροπιών και την ταυτότητα των παραμέτρων που τις συνθέτουν.

Το δεύτερο πράγμα που επιβεβαίωσε, είναι την περαιτέρω όξυνση των εγγενών αντιθέσεων μεταξύ των συνιστωσών του παραδοσιακού Δυτικού κόσμου, πολλές από τις οποίες προσλαμβάνουν πλέον χαρακτήρα εξόχως συγκρουσιακό, ενώ είναι πλέον εμφανή τα αποσυνθετικά φαινόμενα και οι φυγόκεντρες τάσεις που εκδηλώνονται στις γραμμές τους, με περισσότερο χαρακτηριστική την μη αναστρέψιμη Ευρωαμερικανική ρήξη, αλλά και την καθ’ όλα υπολογίσιμη διαρκή και ανακυκλούμενη σύγκρουση στο σύστημα εξουσίας ακόμη και στο εσωτερικό των ΗΠΑ

Ιδιαίτερη θέση σε αυτόν τον ασταθή και εξόχως ανταγωνιστικό καμβά της παραδοσιακής Δυτικής γεωστρατηγικής μορφολογίας, κατέχει η κρίση συνεννόησης, το ειδικό βάρος των ανταγωνιστικών συμφερόντων στην διαμόρφωση της τακτικής, και εν τέλει η κρίση στρατηγικής, άρα και η εδραίωση της μη ενιαίας αντιμετώπισης, των παραδοσιακών δυτικών πυλώνων (ΗΠΑ, Γερμανίας, Γαλλίας, Βρετανίας) έναντι των κυρίαρχων στρατηγικών ανταγωνιστών (Ρωσία, Κίνα) αλλά και των ανερχόμενων ισχυρών περιφερειακών δρώντων (Ιράν, Τουρκία).

Ο Αμερικανός ΥΠΕΞ βέβαια, ο κ. Πομπέο, προσπάθησε με εργαλείο το χιούμορ να διασκεδάσει τις παραπάνω διαπιστώσεις, εγκωμιάζοντας των γοητεία που ασκούν έναντι των τρίτων οι παραδοσιακές Δυτικές «κατακτήσεις και επιτεύγματα», αλλά αυτή η προσπάθεια υπήρξε προκλητικά ατυχής…

  • ΚΑΙ διότι επιχείρησε να καταδείξει υπεροχή, καταφεύγοντας σε αξιολογικά «εργαλεία» τριτεύουσας σημασίας, αλλά… 
  • ΚΑΙ διότι ως μέτρο της υποτιθέμενης «Υπεροχής», επιστρατεύτηκε η συμπεριφορά και οι επιλογές των μεταναστευτικών ρευμάτων στον πλανήτη, και αυτή η προσπάθεια στην καλύτερη περίπτωση συνιστά μεθοδολογικό ξεπεσμό.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, η φετινή Διάσκεψη, ΔΕΝ θύμιζε την παραδοσιακή φιλική συνεύρεση προηγούμενων εποχών, αφού λειτούργησε αντικειμενικά ως μια παράθεση χαρακωμάτων σε συνθήκες προσωρινής εκεχειρίας, όπου ο καθένας από τους συμμετέχοντες αναζητά ρόλο και λόγο, ακόμη και σε βάρος ή στον αντίποδα των συμφερόντων και των επιλογών που ιεραρχούν οι παραδοσιακοί του σύμμαχοι. Έτσι…

  • Η ενιαία γεωπολιτική υπόσταση της «Δύσης» με τον παραδοσιακό της προσδιορισμό φθείρεται, ξεφτίζει και η φθορά αυτή καταγράφει μια δυναμική που ΔΕΝ είναι αναστρέψιμη…
  • Η ενιαία στάση απέναντι στους νέους ανταγωνιστές (κεντρικούς και περιφερειακούς δρώντες) δεν είναι καν ζητούμενο, αφού καταγράφονται από ασυμβίβαστα συγκρουσιακές συμπεριφορές και διαθέσεις μέχρι και ειδικοί προσεταιρισμοί με καταφανή τα στρατηγικά χαρακτηριστικά στις πλείστες των περιπτώσεων…
  • Η παραδοσιακή Δυτική «Ηγεμονία» αμφισβητείται και αυτή η αμφισβήτηση προσλαμβάνει πλέον ΚΑΙ επιθετικά χαρακτηριστικά στην σύγχρονη γεωστρατηγική και διπλωματική σκακιέρα.

Το κλίμα είναι φανερό ότι επιδεινώνεται έτι περαιτέρω, αφού σε όλα τα παραπάνω έρχονται να προστεθούν, και ορισμένα κρίσιμα συμπεράσματα, που σχετίζονται με τομείς που αφορούν ακόμη και στην ίδια την φυσιογνωμία του παραδοσιακού Δυτικού Συνασπισμού. Έτσι…

  • Ισχυροί εσωτερικοί ανταγωνισμοί, εφαρμοσμένες ανταγωνιστικές στρατηγικές μεταξύ παραδοσιακών συμμάχων, αλλεπάλληλες στρατηγικές ήττες (Αραβική Άνοιξη, Αφγανιστάν, Ιράκ κλπ), το αρνητικό απολογιστικό ισοζύγιο πολλών πολέμων, αλλά και η καταφανής ενδυνάμωση των ιστορικών αντιπάλων σε συνδυασμό με την διάχυση των στρατηγικών τους συμφερόντων, έχουν επιβάλει ντε φάκτο μια ιδιότυπη αναστολή στην παραδοσιακή «Ελευθερία» με την οποία πραγματοποιούνταν κατά το παρελθόν οι ανεξέλεγκτες στρατιωτικές και άλλες επεμβάσεις.
  • Η υπεροχή στην στρατιωτική τεχνολογία, αποτελεί πλέον παρελθόν. Γνωστά και άγνωστα τεχνολογικά επιτεύγματα, κεντρικές αλλά και περιφερειακές εξοπλιστικές στρατηγικές, μικροί αποφασισμένοι δρώντες (Β. Κορέα), κατάρρευση εξοπλιστικών μορατόριουμ, διάχυση πυρηνικής τεχνολογίας, είναι μερικές μόνο παράμετροι που έχουν αναμορφώσει πλήρως το διεθνές εξοπλιστικό αποτύπωμα, και στην ούγια του πλέον, οι σφραγίδες είναι πολύ περισσότερες της μιάς.

Από την άλλη, οι νέες δυνάμεις που έχουν «εισβάλει» αμετάκλητα στο βάθρο των πρωταγωνιστών, είτε έχουν εξουδετερώσει ή ελέγχουν επαρκώς τις συγκρούσεις και απειλές που ανέκυψαν την τελευταία δεκαετία του προηγούμενου αιώνα στο ζωτικό τους περιβάλλον (Ρωσία), είτε συμβιώνουν ακόμη με αντιθέσεις σε περιβάλλον συγκρουσιακό παρά την αποφασιστική τους ενδυνάμωση (πχ Κίνα – Χονγκ Κονγκ).

Τα πράγματα ωστόσο είναι χειρότερα για την παραδοσιακή Δυτική συνοχή, αφού…

  • Οι κλιμακούμενες εσωτερικές αντιθέσεις και συγκρούσεις στα κέντρα εξουσίας των ΗΠΑ, ενδέχεται πάρα πολύ σύντομα να καταστούν μη διαχειρίσιμες…
  • Οι Ευρωαμερικανικές αντιπαραθέσεις -παρά τα προσχήματα- τείνουν να προσλάβουν χαρακτήρα δομικό που απειλεί την συνοχή της παραδοσιακής δυτικής αρχιτεκτονικής…
  • Η Ευρώπη κλυδωνίζεται όχι μονάχα από την αδυναμία της να διασφαλίσει στρατηγική συναίνεση απέναντι στις σύγχρονες προκλήσεις, αλλά και εξ αιτίας της ρήξης που βρίσκεται σε εξέλιξη στο εσωτερικό της, μεταξύ της Γερμανίας και της Γαλλίας, ενώ η αρνητική δυναμική που διαμορφώνεται στην μετά BREXIT εποχή, συνιστούν παράγοντες που προσδίδουν στην Ευρώπη, τα χαρακτηριστικά του αδύναμου κρίκου για την δυτική αρχιτεκτονική στο σύνολό της.

Σε αυτόν τον γκρίζο απολογισμό, η φετινή Διάσκεψη για την Ασφάλεια, επιβεβαίωσε την στρατηγική αδυναμία των πρωταγωνιστών της, να διαχειριστούν τις κρίσιμες προκλήσεις της σύγχρονης εποχής, και από δυο ακόμη ζητήματα:

  • Από την απόφασή τους να συμβιβαστούν (ή την ανικανότητά τους να επιδιώξουν να τροποποιήσουν) με το σημερινό κατ’ εξοχήν ανασφαλές σύστημα υποτιθέμενης Διεθνούς Ασφαλείας. Και…
  • Από την ιστορική τους ακαταλληλότητα, να επεξεργαστούν μια νέα αντίληψη για τις διεθνείς σχέσεις και τις πολυμερείς συνεργασίες, που να είναι ικανή να ακυρώσει ή να περιορίσει τους σύγχρονους κινδύνους στην νέα εποχή.

Προφανώς τα παραπάνω, δεν συνιστούν διαχειριστική ανεπάρκεια, αλλά στοιχείο που καταδεικνύει τον ιστορικά ξεπερασμένο ρόλο του συστήματος αντιλήψεων από το οποίο εμφορούνται, και αυτό είναι μια κρίσιμη διαπίστωση που παραχωρεί χώρο στους μικρούς και τυπικά «ασήμαντους» δρώντες, για ν αναλάβουν ρόλο και να τροποποιήσουν δραματικά τους κανόνες του παιχνιδιού…

  • Καληνύχτα Ελλάδα… Όλα τα παραπάνω, ούτε σαν σκέψη δεν απασχολούν το δουλοπρεπές πολιτικό προσωπικό που διαχειρίζεται τις τύχες σου στην πιο κρίσιμη ιστορική εποχή… Αυτοί κυνηγούν «επενδύσεις», ενώ η πατρίδα μας χάνεται κάτω από τα πόδια των παροπλισμένων πολιτών…

 

Turkey Nearly Killed Off Its Own Air Force

Από
anixneuseis
-
0

by Michael Peck
The National Interest

Fighter pilots aren’t cheap. The U.S. Air Force estimates that training a new pilot to fly a plane like the F-35 costs $11 million. And that doesn’t count the priceless experience of a veteran pilot who has been flying for years. That’s why the U.S. Air Force is willing to offer half-million-dollar bonuses to retain experienced fighter pilots.

So a nation that throws its fighter pilots in jail is not just wasting money, but also an extremely valuable resource. Yet in the name of politics, Turkey’s government has purged its air force so badly that it can barely fly its F-16 fighters.

The trouble began on July 15, 2016, when members of Turkey’s military “allegedly” launched a coup to topple the Islamist government of President Recep Tayyip Erdogan. The word allegedly is used for a reason. Despite being pros at overthrowing civilian governments (with four successful coups between 1960 and 1997), the 2016 effort was laughable. Soldiers attempted to isolate Istanbul by erecting roadblocks on the Bosporus Bridge—but only blocked the lanes in one direction. YouTube video showed soldiers with Leopard tanks surrendering to police and civilians. As Erdogan was flying back to Istanbul from vacation, two Turkish Air Force F-16s had his aircraft in their sights—but failed to shoot it down.

And the vaunted Turkish military was supposed to be NATO’s Cold War southern bulwark against the Soviets? If so, it’s a wonder that the Kremlin never seized the Bosporus.

All of which had skeptics wondering whether the coup was actually a false-flag operation by the Turkish government, aimed at providing (or provoking) an excuse to quash secular Turkish generals and covert followers of exiled cleric Fethullah Gülen. Either way, the coup fizzled in less than an hour, and then Erdogan’s government took its revenge.

Numerous senior and field-grade officers were purged. More than 300 F-16 pilots were dismissed. This defanged the Turkish military as a political threat, and strengthened the increasingly authoritarian rule of Erdogan and his neo-Ottoman Justice and Development Party, which has imprisoned many journalists. But it left a gaping question: who would be left to fly Turkey’s jet fighters?

With war raging in Syria, and Turkish forces grabbing parts of northern Syria, Turkey’s military is keeping busy (including an F-16 that shot down a Russian plane over Syria—the Turkish pilot who did it was one of those purged). It hardly seems a propitious time to decimate your pilot cadre.

The Turkish government has been looking overseas to make up the shortfall. However, Washington has rebuffed a request to send over U.S. flight instructors, though Turkish pilots are receiving basic flight training in the United States. Turkey has also sought assistance from Pakistan—which also flies F-16s—though training Turkish pilots could violate U.S. arms export rules. In a sign of desperation, “the Turkish government has issued a decree that threatens 330 former pilots with the revocation of their civil pilot license, unless they return to Air Force duty for four years,” notes an Atlantic Council report.

“It is unclear how the decision to compel a return to service will impact unit morale,” the report added.

Now, enter Russia—a traditional enemy of Turkey for centuries, and one of whose jets was shot down by the Turks over Syria. Yet Turkey is seeking to buy Russia’s S-400 long-range anti-aircraft missiles, which only ratchets up tensions between Washington and Ankara over Syria and other issues.

Turkey has also signed an agreement with Franco-Italian missile maker Eurosam to develop a long-range anti-aircraft missile. And why is Turkey suddenly so interested in surface-to-air missiles? “In aftermath of 15 July, with the operations against the Turkish Armed Forces, there was a reduction in the number of F-16 pilots, creating a need to develop our air defense,” said Turkish analyst Verda Ozer. “This is the reason for the S-400 purchase.”

But even the S-400 wouldn’t totally solve Turkey’s air defense travails. “Since the Russian S-400 system cannot be integrated into NATO infrastructure, it cannot be used to protect against missile defense,” Ozer notes. Hence, Turkey needs two systems: the S-400 to shoot down hostile aircraft, and a Eurosam weapon to intercept ballistic missiles.

Perhaps it would have been easier not to get rid of those F-16 pilots.

Michael Peck, a Middle East Forum writing fellow, is a defense and historical writer based in Oregon. His work has appeared in Foreign Policy, WarIsBoring, and many other fine publications.

Οι προβλέψεις του Stratfor για την τρέχουσα δεκαετία

Από
anixneuseis
-
0

euro2day.gr/stratfor

Η ανάδυση νέων ανταγωνιστικών πόλων εξουσίας και οι πιο «ρευστές» συμμαχίες και συνεργασίες. Πώς θα εξελιχθεί η παγκοσμιοποίηση, τα μέτωπα στις σχέσεις Κίνας-Ρωσίας και τα όρια των ΗΠΑ. Ποιο ρόλο θα παίξει η τεχνολογία.

Δημοσιεύθηκε: 16 Φεβρουαρίου 2020 – 08:09

Τα πιθανά και αληθοφανή ενδεχόμενα για την επόμενη δεκαετία αναπτύσσει το Strafor στη νέα πρόβλεψή του για τη δεκαετία 2020-2030. Όπως επισημαίνει, η πρόβλεψη ξεκινά με μια σύντομη περίληψη των βασικών γραμμών του παγκόσμιου συστήματος -των πολιτικών και οικονομικών συνιστωσών, καθώς και της συνιστώσας της ασφάλειας- και στη συνέχεια εξετάζονται οκτώ κρίσιμοι παράγοντες που θα διαμορφώσουν τη δεκαετία (σ.σ. θα παρουσιαστούν σε επόμενο άρθρο).

Οπως επισημαίνει το αμερικανικό think tank, αναγνωρίζει πως ο κατάλογος αυτός είναι πολύ μικρός για να συμπεριλάβει όλες εκείνες τις δυνάμεις που διαμορφώνουν τον περίπλοκο κόσμο μας, ωστόσο είναι αντιπροσωπευτικός των κρίσιμων τάσεων.

Προς έναν πολυπολικό κόσμο

Στην αυγή της νέας δεκαετίας, το παγκόσμιο σύστημα κινείται προς μια πιο «φυσιολογική» κατάσταση, χωρίς να επιστρέφει στα διπολικά μπλοκ του Ψυχρού Πολέμου ή στο σύντομο ηγεμονικό ιντερλούδιο που ήρθε μετά. Αυτό που βλέπουμε είναι μάλλον μια επιστροφή σε έναν κόσμο με αρκετούς ανταγωνιστικούς πόλους εξουσίας, μικρούς και μεγάλους, με λιγότερο καθορισμένες και περισσότερο ρευστές συμμαχίες και συνεργασίες.

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας αυτής, οι ΗΠΑ και η Κίνα –ενισχυμένες από την οικονομική, πολιτική, στρατιωτική και κοινωνική τους δύναμη- θα είναι οι σημαντικότεροι πόλοι, με τη Ρωσία και την Ευρώπη να παίζουν σημαντικό, αλλά λιγότερο ισχυρό ρόλο. Επίσης, θα αναδυθούν πολλές μικρότερες συμμαχίες και ευθυγραμμίσεις, με περιφερειακό ή τοπικό επίκεντρο, που θα επιδιώξουν να χρησιμοποιήσουν τα κοινά τους συμφέροντα και τους κοινούς πόρους για να ελιχθούν καλύτερα μεταξύ των μεγαλύτερων δυνάμεων.

Οι ΗΠΑ, σε ολιστικούς όρους, θα παραμείνουν η μοναδική μεγαλύτερη δύναμη καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας, ωστόσο το συγκριτικό μερίδιο εξουσίας τους φθίνει. Η Κίνα θα συνεχίσει να επεκτείνει τον παγκόσμιο ρόλο της, όμως τα εσωτερικά της ζητήματα θα περιορίσουν την γενικότερη προσοχή και εξουσία της.

Η Ρωσία έρχεται αντιμέτωπη με όλο και πιο σοβαρά δημογραφικά και οικονομικά προβλήματα, και μέχρι το τέλος της δεκαετίας η ρωσοκινεζική σχέση πιθανότατα θα πιεστεί σημαντικά, καθώς η ισορροπία δυνάμεων θα γείρει προς την πλευρά του Πεκίνου. Εν τω μεταξύ, η Ευρώπη θα προσπαθήσει σκληρά να σφυρηλατήσει μια νέα ταυτότητα, καθώς είναι όλο και πιο εμφανές πως το όνειρο μιας πανεθνικής Ευρώπης δεν συνάδει με την πραγματικότητα των διαφορετικών κοινωνικών, οικονομικών και πολιτικών μοντέλων που υπάρχουν σε όλη την ήπειρο.

Τα βάσανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που βρίσκονται σε κοινή θέα από τότε που ξέσπασε η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση, αποτελούν προάγγελο του μέλλοντος για μεγάλο μέρος του κόσμου. Οι προκλήσεις που δημιουργεί η εξάπλωση των τεχνολογιών, η αναβίωση του οικονομικού εθνικισμού και οι πιέσεις που προκαλούν οι οικονομικές προσδοκίες, πιθανότατα θα οδηγήσουν σε αύξηση των τοπικών και περιφερειακών συγκρούσεων.

Ελλείψει μια παγκόσμιας ηγεμονίας ή ενός διπολικού συστήματος που θα μπορούσαν να προσπαθήσουν να επιβάλουν τη σταθερότητα, οι μεταβαλλόμενες συμμαχίες ανά τον κόσμο, η αλλαγή των εμπορικών διακανονισμών και ροών και η αυξανόμενη κοινωνική και πολιτική αστάθεια, θα δημιουργήσουν κατά τη διάρκεια αυτής της δεκαετίας έναν πιο ρευστό και εριστικό κόσμο.

Εν μέσω αυτής της αστάθειας, θα αναδυθούν θύλακες οικονομικής ευκαιρίας και ανάπτυξης. Η Νοτιοανατολική Ασία, η Ανατολική Αφρική και η Νότιος Αμερική είναι ορισμένες από τις περιοχές όπου η αύξηση του πληθυσμού, η αυξανόμενη αστικοποίηση, η ανάπτυξη υποδομών και οι αυξανόμενες κοινωνικές προσδοκίες, θα δώσουν τις προαναφερόμενες ευκαιρίες. Αν μπορέσουν να αξιοποιήσουν τις τεχνολογικές τάσεις και δεν παρακαμφθούν, οι περιοχές αυτές είναι σε θέση να αποτελέσουν «μηχανές» παγκόσμιας ανάπτυξης.

Αντίθετα, στον Βορρά, ο πληθυσμός γηράσκει και υπάρχει στασιμότητα ή ακόμα και μείωσή του, με αποτέλεσμα να επιβραδύνεται ο ρυθμός της κατανάλωσης και τα διαθέσιμα κεφάλαια. Η δημογραφική διχοτόμηση θα αναζωπυρώσει το εθνικιστικό αίσθημα, παρά το ότι η μετανάστευση μπορεί να είναι αυτό ακριβώς που χρειάζεται για να αμβλυνθούν τα κοινωνικά βάρη τόσο στον Βορρά, όσο και στον Νότο.

Είναι μια δεκαετία κατά την οποία η αντίσταση στα ιδανικά της ακραίας παγκοσμιοποίησης θα είναι ακόμα πιο έκδηλη και η διεκδίκηση εθνικών και τοπικών ιδιοτελών συμφερόντων θα έρθει σε σύγκρουση με τις τάσεις του ρεζιοναλισμού και του παγκοσμισμού. Εν μέσω των δημογραφικών και οικονομικών προκλήσεων, η τάση θα είναι ο κόσμος να σκέφτεται και να δρα τοπικά, πάρα την παραδοχή πως τα προβλήματα είναι παγκόσμια.

Πολιτικό πλαίσιο: τα όρια των συμμαχιών

Χωρίς την ύπαρξη ενός μοναδικού παγκόσμιου ηγεμόνα ή ξεκάθαρα προσδιορισμένων ανταγωνιστικών μπλοκ, τα έθνη θα έχουν μεγαλύτερη ελευθερία να επιδιώξουν σχέσεις που θα ωφελήσουν τα μοναδικά τους συμφέροντα, κάτι που θα οδηγήσει σε μια πιο χαλαρή ευθυγράμμιση χωρών, αντί για ολοκληρωμένες συμμαχίες. Τα έθνη θα προτιμήσουν την ευελιξία αντί της σύναψης μοναδικών σχέσεων σε πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό επίπεδο και σε επίπεδο ασφάλειας. Θα είναι πιο σύνηθες να υπάρχουν οικονομικές σχέσεις με έναν εταίρο και σχέσεις ασφαλείας με άλλον, με αλληλοεπικάλυψη των ανταγωνιστικών μεγαλύτερων δυνάμεων. Παρά τις εκκλήσεις για περιφερειακές και παγκόσμιες λύσεις, το έθνος ή ακόμα και ο υποεθνικισμός θα είναι η κυρίαρχη έκφραση κατά τη διάρκεια αυτής της δεκαετίας.

Οι ΗΠΑ και η Ευρώπη θα συνεχίσουν να αποκλίνουν, καθώς η δεύτερη θα προσπαθεί να διατηρήσει τη δική της εσωτερική συνοχή και η πρώτη θα κινείται προς μια κατεύθυνση λιγότερο παρεμβατική. Αυτό δεν θα εξελιχθεί μόνο σε επίπεδο ΝΑΤΟ και στρατιωτικής δραστηριότητας, αλλά επίσης στα εμπορικά και φορολογικά μοντέλα, στις παγκόσμιες πρωτοβουλίες για το κλίμα, στις πολιτικές για τον κυβερνοχώρο, καθώς και σε άλλες πτυχές της παγκόσμιας διακυβέρνησης.

Εν τω μεταξύ, στο πρώτο ήμισυ της δεκαετίας, η ρωσοκινεζική συνεργασία θα συνεχίσει να επεκτείνεται στη στρατιωτική, οικονομική και τεχνολογική σφαίρα. Όμως η Κίνα και η Ρωσία θα συνεχίσουν να είναι επιφυλακτικές μεταξύ τους ως προς τη δύναμη και τα κίνητρα τους.

Η Ρωσία, μέχρι το δεύτερο ήμισυ της δεκαετίας, θα αρχίσει να αντιστέκεται στις πρωτοβουλίες της Κίνας, καθώς η Μόσχα προετοιμάζεται για ένα σημαντικό δημογραφικό πρόβλημα την δεκαετία του 2030 και βλέπει την κινεζική υποδομή και διασυνδεσιμότητα να εκτείνεται σε όλη την παλαιά Σοβιετική Κεντρική Ασία και την Ανατολική Ευρώπη, μέσω της λεκάνης του Ινδικού Ωκεανού και βόρεια στην Αρκτική, δημιουργώντας έναν τριπλό κλοιό στην πρώην σφαίρα επιρροής της.

Οικονομικό πλαίσιο: τα όρια της παγκοσμιοποίησης

Οι δημογραφικές, οικονομικές και τεχνολογικές εξελίξεις δημιουργούν τις πιέσεις και τα περιθώρια για αναδιαμόρφωση των παγκόσμιων εμπορικών μοτίβων που αποτελούσαν τον κανόνα από τα τέλη της δεκαετίας του 1980. Αν και η παγκοσμιοποίηση δεν θα φύγει και οι περίπλοκες αλυσίδες προμήθειας θα παραμείνουν, ωστόσο θα υπάρξουν κινήσεις επιστροφής προς περισσότερο περιφερειακές και τοπικές αλυσίδες προμήθειας και ένα αυστηρότερο διαπεριφερειακό εμπόριο.

Οι ολοκληρωμένες πολυμερείς εμπορικές συμφωνίες έχουν φτάσει στα όριά τους λόγο της περιπλοκότητας και ακαμψίας τους και θα αντικατασταθούν από διμερείς και ολιγομερείς εμπορικές συμφωνίες. Σε συνδυασμό με τις εξάρσεις οικονομικού εθνικισμού, αυτό θα αποδειχθεί πως είναι ένα πιο περίπλοκο περιβάλλον για τις μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες, που θα πρέπει αναγκαστικά είτε να πλοηγηθούν σε πολλαπλά συστήματα, ή να επιλέξουν να λειτουργήσουν μόνο σε ένα.

Το Stratfor προβλέπει μια βραδύτερη συνολικά οικονομική ανάπτυξη την επόμενη δεκαετία, καθώς θα εξελίσσονται οι δομές του εμπορίου και η δημογραφική δυναμική, αν και θα υπάρξουν τοπικοί θύλακες υψηλής ανάπτυξης σε λιγότερο αναπτυγμένες περιοχές. Η ευρύτερη οικονομική στασιμότητα θα έχει κοινωνικές επιπτώσεις, καθώς οι προσδοκίες για μια διαρκή άνοδο της ευημερίας παραμένουν ανεκπλήρωτες και οι νέοι θεωρούν πως η απασχόληση είναι δυσεύρετη και η ανέλιξη κάτι το άπιαστο, είτε λόγω της διόγκωσης του πληθυσμού στα νότια ή του γηράσκοντος πληθυσμού στα βόρεια που δεν ανοίγει θέσεις για νέους εργαζόμενους.

Το αμερικανικό δολάριο είναι απίθανο να  χάσει την πρωτοκαθεδρία του στο διεθνές σύστημα κατά τη διάρκεια της επόμενης δεκαετίας, αν και η κεντρική του σημασία θα συνεχίσει να διαβρώνεται. H Κίνα δεν είναι προετοιμασμένη να αναλάβει το κόστος και τον κίνδυνο της προώθησης του γουάν ως του παγκόσμιου αποθετικού νομίσματος, ενώ οι ενδοευρωπαϊκές προκλήσεις θα συνεχίσουν να επιβαρύνουν το ευρώ. Εκεί που η Κίνα και η Ρωσία μπορεί να σημειώσουν πρόοδο, θα είναι στους συναλλαγματικούς μηχανισμούς, καθώς δημιουργούν εφεδρείες και παρακάμψεις για να αμβλύνουν τη δύναμη των αμερικανικών κυρώσεων.

Πλαίσιο ασφάλειας: τα όρια της δύναμης των ΗΠΑ

Οι προσπάθειες των ΗΠΑ να στραφούν από την αντιτρομοκρατία προς τον ανταγωνισμό μεταξύ ομοτίμων και σχεδόν ομοτίμων, θα σημειώσουν μερική μόνον επιτυχία την επόμενη δεκαετία, καθώς η τρομοκρατία, με πηγή έμπνευσης είτε τα παγκόσμια ιδανικά, είτε τα τοπικά ζητήματα (ή έναν συνδυασμό των δυο), δεν θα εξαφανιστεί. Όμως, ακόμα και οι ΗΠΑ έχουν πεπερασμένους πόρους και θα πρέπει να μπουν προτεραιότητες.

Το Stratfor αναμένει οι ΗΠΑ, είτε ενεργητικά, είτε εξ ορισμού, να ενθαρρύνουν τους τοπικούς και περιφερειακούς παράγοντες να αναλάβουν ευθύνες στον τομέα της ασφάλειας, με την Ουάσινγκτον να παρεμβαίνει περιστασιακά μόνο εκεί που θεωρείται στρατηγικά σημαντικό.

Μια αλλαγή στη θέση των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή και τη Νότια Ασία, και οι αλυσιδωτές αντιδράσεις που θα προκαλέσει κάτι τέτοιο στην Κεντρική Ασία, θα αναγκάσουν τελικά τη Ρωσία και την Κίνα να ακολουθήσουν μια πιο ενεργητική προσέγγιση, αναγκάζοντας το Πεκίνο να ξεπεράσει τις επιφυλάξεις του ως προς τη χρήση των στρατιωτικών του δυνάμεων στο εξωτερικό.

Οι τεχνολογικές εξελίξεις θα κατανείμουν τις ικανότητες, μειώνοντας τη στρατιωτική κυριαρχία των «μεγάλων δυνάμεων». Τα αυτοματοποιημένα συστήματα, οι επιχειρήσεις πληροφόρησης, οι κινήσεις στον κυβερνοχώρο με κινητικές συνέπειες και οι εξελίξεις στον τομέα των επικοινωνιών, θα διευκολύνουν τις ενέργειες ακόμα και μικρότερων κρατών και μη κρατικών παραγόντων.

Οι μεγάλες και οι μικρότερες δυνάμεις θα επιταχύνουν τον ανταγωνισμό για τη διαστημική κυριαρχία και τα πολυαναμενόμενα προηγμένα συστήματα, περιλαμβανομένων των hypersonic και ενεργειακών όπλων, θα φτάσουν σε επιχειρησιακά στάδια.

Ακολουθώντας το παράδειγμα της Βόρειας Κορέας, το Stratfor αναμένει επίσης περαιτέρω διάβρωση του περιορισμού των πυρηνικών αυτή την δεκαετία.

euro2day.gr/stratfor

Erdogan’s Long-Coming Reality Check:

Από
anixneuseis
-
0

by Ghassan Kadi for The Saker Blog

February 14, 2020 

It is hard to say if Erdogan is running out of choices, friends, time, or all of the above; and his stands on various issues and the contradictions he ploughs through are making his situation increasingly untenable.

For the benefit of readers who haven’t heard this before; Erdogan is juggling being a Turkish Muslim reformer who parades under the photos of Turkish secular anti-Muslim nation-builder Mustafa Kemal; an EU-aspiring member and also an aspiring global Sunni leader; an ally of Israel as well as Hamas; an Islamist who is also at odds with the Wahhabi Islamists; a nationalist Turk who wants to curb Kurdish aspirations not only in Syria and Iraq but also in Turkey; a Sunni leader who wants to restore the Sultanate and Caliphate and the fundamentalist Sunni version of anti-Shiite Islam but is also a friend of Shiite Iran; a NATO member with a special relationship with America, and a special friend and ally of Russia.

Ironically, despite all the contradictions and conflicts of interest, he has thus far managed to get away with wearing not only all those hats, but also turbans and fezzes in between. Clearly however, this maneuvering cannot last forever and, sooner or later, he is going to end up painted into a tight corner. I certainly would like to believe that he is already in this space.

Erdogan however believes that he has a mandate from God. Following his November 2015 election win, in an article titled “Erdogan the Trojan Horse of Terror” (https://thesaker.is/erdogan-the-trojan-horse-of-terror/), I wrote: “With this win, Erdogan felt invincible. For an Islamist, and this is what Erdogan is, feeling invincible takes on a whole new meaning.

This is a simplistic translation of a Quranic verse: “If God is by your side, no one can defeat you” (Quran 3:160).

Erdogan believes he is invincible because he believes that he is on a mission and that God is by his side. If he had any reason to doubt this divine role he believes he has, the November election results put that doubt to rest.”

Ironically, Erdogan is able to comprehend the contradictions of others. Whilst America for example does not give two hoots about the Syrian Kurds and is only using some vulnerable leaders to dig a wedge between the Syrian Government and the Syrian Kurdish population, Erdogan has most vehemently stated to both the Obama and Trump administrations that America cannot be an ally of Turkey and the Kurds at the same time.

Yet, this same Erdogan justifies for himself the supplying of Idlib terrorists with state-of-the-art weaponry to attack not only Syrian Army units with, but also the Russian Hmeimim Air Base. The Russians have thus far thwarted countless attempted drone attacks on the base, and if Turkey did not directly supply the weapons, it definitely facilitated their transport.

Remember that the Idlib area that is controlled by Tahrir al-Sham (formerly known as Al-Nusra) lies between the Syrian-Army controlled area and the Turkish border. It has an open highway to Turkey where all arms and fighters move freely from Turkey into Syria.

And even though Erdogan has signed an agreement with Russia to end the terrorist presence in Idlib, according to veteran Palestinian journalist Abdul Bari Atwan, he does not want to understand why Russia is fed up with him and his antics and why President Putin is refusing to meet with him. In his article written in Raialyoum https://www.raialyoum.com/index.php/لماذا-يرفض-بوتين-لقاء-قمة-مع-اردوغان-لح/, Atwan argues that the Russians refuse Erdogan’s call for a new disengagement negotiation meeting and that Turkey must adhere to the existing Sochi agreement; which it has broken on several occasions by Erdogan.

Atwan adds that:

Firstly: “the Turkish gamble and reliance on Syrian opposition and the Free Syria Army in particular have failed because those forces abandoned their positions and the Syrian Army entered the towns of Khan Sheikhoun and Maarra Al-Numan unopposed without suffering a single casualty

Secondly: The 12 Turkish surveillance posts that were established in the Idlib district have turned into a liability because seven of them are under siege by the Syrian Army with a hundred Turkish soldiers trapped in each and can easily be destroyed by the Syrian Army in case Turkey launches a major offensive against Syria.

Thirdly: Russian support to the Syrian Army has reached an unprecedented level after the Russians shot down two drones launched by Tahrir Al-Sham yesterday” (ie the 10th of February 2020).

In addition, according to Atwan, “Erdogan missed a golden opportunity when he refused the (recent) Iranian initiative proposed to him by Iranian FM, Zarif, to find a political resolution for the impasse with Syria, and this was perhaps the last opportunity to reach a diplomatic resolution before a direct open confrontation with Syria”

In a Financial Times article titled “Testing Times for Erdogan and Putin” https://www.ft.com/content/cbe31640-4726-11ea-aeb3-955839e06441, the author is a tad short of saying that the relationship between Erdogan and Putin is irreconcilable. According to him, “If Turkey’s president Recep Tayyip Erdogan was looking for a way to convey his anger at Russia over the death of eight of his country’s troops in Syria, a visit to Ukraine provided the perfect opportunity.

At a guard of honour at the presidential palace in Kyiv on Monday, Mr Erdogan shouted “Glory to Ukraine”, a nationalist slogan deeply associated with anti-Russia sentiment and the country’s fight for independence after the collapse of the Soviet Union.

His carefully chosen words — to an army battling Russia-backed separatists in eastern Ukraine — were a clear rebuke to President Vladimir Putin”.

In all of this, what Erdogan needs more than anything, is a long-coming reality check, and it seems more forthcoming than ever.

He may believe that he is a president for life who deserves the purportedly one thousand room palace he built for himself. He may hope to rebuild the Ottoman Empire and resurrect the Caliphate. He may imagine that, having been able to build up the Turkish economy to a level that has earnt a position in the G20, he has become the leader of a super power; but he has not. Turkey is at best a regional power, but it is only powerful if it has more powerful friends and allies to back it up. For as long as Turkey has to literally beg the Russians and/or the Americans to buy state-of-the-art weapons to defend itself with, then it is not in a position that allows it to stand on its own feet; not in the manner that Erdogan wishes it to stand. He should take heed and look at history. Mehmet Al-Fatih built his own guns to breakdown the defence walls of Constantinople. Even though the engineer who built them was from the Balkans, but they were Mehmet’s guns and they were the biggest in the world at the time.

I am not advocating that Erdogan should build his own nuclear arsenal, fighter jets and defence and attack missiles. In the ideal world, no one should. But to add to his list of contradictions, if Erdogan wants to wear the Turban of the Sultan, huff and puff at Russia, he cannot be riding Don Quixote’s donkey at the same time.

And if he thinks that he can now make a U-turn and be the loyal NATO leader and dump Russia, he will find himself again facing the same impasse he had with the Americans over the Kurdish issue. Furthermore, what will this do to his trade deals with Russia and his gas supplies?

And if Erdogan also thinks that America would come forward to save him in Idlib, one would have to remember that the illegal American presence in North East Syria is hundreds of kilometres away from Idlib and separated by the Russian-backed Syrian Army. Why would America, even Trump’s America, risk a confrontation with Russia to save his hide?

Erdogan has thus far evaded Karma because he has been hedging his bets in all directions, working up his enemies and allies against each other. But unless one is powerful enough to stand on his own feet when he needs to, then such a strategy in the long run can only leave one with no friends, a long list of enemies and a hoard of untrusting onlookers.

Above all, what do Turkish people want from the Turkish presence in Syria? Turkey hasn’t been at war for a whole century. The leader that once promised “zero problems” with neighbours is digging in his heels and seems determined to engage in an all-out war with Syria. The average Turkish citizen may ask why and to what end?

Erdogan has hopefully finally wedged himself into a corner that he cannot weasel his way out of without losing face. He will either have to bolster his military presence in Syria and fight the Syrian Army and Russia, or back off. If he takes the former option, he will not find any international supporters, and possibly the support of his own people will become questionable. But if the psychopathic, megalomaniac feels that he has to retreat, he will be scrambling for a face-saving exit, and the options are running out.

Russia was prepared to put the deliberate Turkish downing of the Su-24 in November 2015 behind and move forward. A lifeline was given to Erdogan back then, based on the promises he made and the later agreements he signed. But time proved that he was only looking for buying time, and that window with Russia is up.

Body bags have already been sent to Turkey and there are unconfirmed figures of how many Turkish soldiers have been killed defending Al-Nusra fighters. What is pertinent here is that, in the event of an all-out war with Syria, Syrians will be fighting an existential battle, aided by Russia and regional allies. Turkey however, will be fighting a different type of existential battle; one for Erdogan, not for Turkey itself.

Turkey has no reason for having a military presence and fight in Syria. It is only Erdogan’s ego and dreams that do.

Σχέσεις ΗΒ και ΕΕ στον τομέα Άμυνας – Ασφάλειας μετά το διαζύγιο!

Από
anixneuseis
-
0
Δευτέρα 17 Φεβρουαρίου 2020, 00:03

Ένα από τα κρίσιμα ερωτήματα που προκύπτουν μετά την αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι το αν… και πώς θα διαμορφωθεί μία σχέση συνεργασίας στα θέματα Άμυνας και Ασφάλειας, τόσο μεταξύ τους ως βασικών μερών, όσο και μεταξύ ΗΒ και κρατών – μελών της Ένωσης σε διμερές επίπεδο. Με άλλα λόγια ποια θα είναι η αναγκαστική «επικοινωνία» μετά το …διαζύγιο, μιας και αναμφίβολα δημιουργούνται νέα δεδομένα, τα οποία κανένα μέρος για λόγους που θα αναφέρουμε παρακάτω, δεν επιθυμεί να προκαλέσουν προβλήματα στα ίδια αλλά και στην υφιστάμενη Ευρωπαϊκή Αρχιτεκτονική Ασφαλείας.

Αναντίρρητα η διαχρονική στάση του Λονδίνου απέναντι στην ενίσχυση του αμυντικού χαρακτήρα της ΕΕ στα πλαίσια της Κοινής Πολιτικής Εξωτερικών και Ασφάλειας (CSFP) και ιδιαίτερα της Κοινής Πολιτικής Άμυνας και Ασφάλειας (CSDP) ήταν αρνητική. Εύλογο λοιπόν το ερώτημα «μα γιατί οι Βρετανοί να θέλουν τότε να συνεχίσουν να συνεργάζονται με την ΕΕ στον τομέα αυτό»; Κατ’ αρχήν μην ξεχνάμε ότι η Συμφωνία του St Malo την 4 Δεκ 1998, μεταξύ Σιράκ και Μπλαίρ ήταν αυτή που αποτέλεσε το «εναρκτήριο λάκτισμα» της Ευρωπαϊκής Πολιτικής Άμυνας και Ασφάλειας (ESDP). Κάτι που σημαίνει ότι οι Βρετανοί ήθελαν την ΕΕ στρατιωτικά ικανή … «τόσο…όσο»!

Με την συγκρότηση του δεύτερου πυλώνα της ΕΕ, όπως μέχρι το 2009 τον αποκαλούσαμε, οδηγηθήκαμε στην ανάπτυξη δομών και δυνατοτήτων για να φθάσουμε και στο Άρθρο 42 της Συνθήκης της ΕΕ (Συνθήκης της Λισαβώνας) και όσα μετά έχουν γίνει. Δεν δημιουργήθηκε όμως «Ευρωστρατός», όπως αρκετοί λανθασμένα στην Ελλάδα ακόμα αφελώς πιστεύουν. Από την στιγμή που οι φιλοδοξίες της Ένωσης για «Στρατηγική Αυτονομία» δεν προκαλούσαν υποβάθμιση του ΝΑΤΟ, που διατηρεί την πρωταρχική ευθύνη της Άμυνας και της εδαφικής προστασίας των κρατών-μελών, οι Βρετανοί συμμετείχαν σε όλες τις δραστηριότητες και προγράμματα ιδιαίτερα των σχετιζομένων με την Αμυντική Βιομηχανία τους.

Το ΗΒ ως Δύναμη Μεσαίου Μεγέθους, αλλά με πλανητικά γεωστρατηγικά συμφέροντα, εκτιμά ότι αυτά θα υποστηριχθούν καλύτερα μέσω κάποιας ειδικής συνεργασίας με την ΕΕ, αλλά και άλλης στενότερης με τα βασικά μέλη της σε διμερές ή ακόμα σε πολυμερές επίπεδο. Το κομμάτι αυτό είναι διαφορετικό από το εμπόριο που εκ φύσεως είναι ανταγωνιστικό και ως διακυβερνητικό βρίσκεται εκτός του υπερεθνικού πυρήνα της ΕΕ που προκαλεί «αλλεργία» στην πλειονότητα των Βρετανών. Επιπροσθέτως υπάρχει βασική συναντίληψη απέναντι στις προκλήσεις ασφαλείας που αντιμετωπίζει η Ευρωπαϊκή Ήπειρος και η γειτονιά της.

Από την άλλη μεριά η ίδια η ΕΕ και τα περισσότερα μέλη της, επιθυμούν «την επικοινωνία» αν όχι και την στενή συνεργασία με το ΗΒ ως Τρίτη χώρα στον τομέα της Άμυνας και της Ασφάλειας, μέσα στο πλαίσιο που έχει καθοριστεί στην Κοινή Διακήρυξη ΝΑΤΟ-ΕΕ ( NATO-EU Joint Declaration) των γνωστών 11 σημείων του Ιουλίου 2018. Οι αμυντικοί «μύες» της ΕΕ αναμφίβολα αδυνατίζουν σημαντικά με την αποχώρηση του ΗΒ από την ΕΕ και η πλήρης απομάκρυνση θα εξασθενούσε ακόμα περισσότερο την παγκόσμια θέση της, πέρα από τα άλλα δομικά και …υπαρξιακά προβλήματα που αντιμετωπίζει η ίδια. Το ΗΒ ήταν μέχρι σήμερα η πέμπτη χώρα σε συνεισφορά σε αποστολές της ΕΕ μετά την Γαλλία, Ιταλία Γερμανία και Ισπανία. Δοθείσης αυτής της ευκαιρίας να θυμίσουμε ότι οι αποστολές που μπορεί να αναλάβει η ΕΕ στα πλαίσια της ΚΠΑΑ περιορίζονται σε αποστολές ανθρωπιστικής βοήθειας, πρόληψης συγκρούσεων και επιχειρήσεις διατήρησης ειρήνης, επιχειρήσεις αφοπλισμού, στρατιωτικών συμβούλων και λοιπής στρατιωτικής βοήθειας και επιχειρήσεις σταθεροποίησης μετά από πολεμική σύγκρουση. Δεν μιλάμε δηλαδή για πολεμικές επιχειρήσεις υψηλής εντάσεως όπως αυτές που μπορεί να αναλάβει το ΝΑΤΟ.

Κρίνεται λοιπόν σκόπιμο να επισημανθεί ότι στην Πολιτική Διακήρυξη της ΕΕ-ΗΒ της 28 Νοεμβρίου 2018 (Άρθρα 92-104) έχει ήδη συμφωνηθεί το πλαίσιο των αρχών πάνω στο οποίο θα εδράζεται η συνεργασία των δύο μερών στο τομέα Άμυνας και Ασφάλειας. Ουδόλως όμως πρόκειται για πολιτική ευθυγράμμιση στο θέμα της ΚΠΑΑ. Είναι βέβαιο ότι θα αναζητηθεί μία ειδική σχέση, ίσως με το καθεστώς ενός προνομιακού παρατηρητή κατά περίπτωση (ad hoc) στην Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων (FAC) και στην Επιτροπή Πολιτικής και Ασφάλειας (PSC) όταν υφίσταται θέμα που πρέπει να συνεξετασθεί. Επίσης το Λονδίνο θα ήθελε μία επίσης προνομιακή σχέση στο Ευρωπαϊκό Ταμείο για την Άμυνα (EDF) στο οποίο υπάρχει πρόβλεψη 13 δισ. ευρώ για την περίοδο 2020-2027. Το ίδιο και με τον Ευρωπαϊκό Αμυντικό Οργανισμό (EDA) που είναι το βασικό εργαλείο που προωθεί την αμυντική συνεργασία σε επίπεδο δυνατοτήτων και τεχνολογίας. Και βέβαια έχουμε και την Μόνιμη Διαρθρωμένη Συνεργασία (Permanent Structured Cooperation-PESCO) που περιλαμβάνει όλα τα μέλη της ΕΕ πλην Δανίας και Μάλτας και για την οποία συζητείται η συμμετοχή τρίτων χώρων, αλληθωρίζοντας προς τους Βρετανούς οι οποίοι κατά αξιοπερίεργο τρόπο τώρα βλέπουν πιο θετικά μιας μορφής συμμετοχής από όταν ήταν μέλη της ΕΕ.

Σε κάθε περίπτωση το ΗΒ παραμένει σήμερα μία σημαντική Πολιτική και Στρατιωτική Δύναμη με πυρηνικό οπλοστάσιο, είναι Μόνιμο Μέλος του ΣΑ/ΟΗΕ και για αυτόν τον λόγο καθίσταται σημαντικός εταίρος σε οποιαδήποτε στρατηγική αμυντική συνεργασία. Προσανατολίζεται λοιπόν σε διμερείς ή πολυμερείς στρατηγικές σχέσεις σχετικά με την Ευρώπη, από την οποία όπως όλοι οι Βρετανοί αξιωματούχοι τονίσουν δεν φεύγουν αν και αποχώρησαν από την ΕΕ.

Το Λονδίνο δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στην στρατιωτική συνεργασία με την Γαλλία που βασίζεται στην Συμφωνία του Lancaster House της 2 Νοεμβρίου 2010 (Κάμερον – Σαρκοζύ) και ενισχύθηκε τον Ιανουάριο 2018 από την Τερέζα Μέι και τον Εμμανουέλ Μακρόν. Η Γαλλοβρετανική αυτή αμυντική συνεργασία εστιάζεται σε τρία βασικά πεδία. Στο επιχειρησιακό, στο βιομηχανικό και στο πεδίο της πυρηνικής αποτροπής, περιλαμβάνει συνοπτικά λοιπόν Διακλαδική Εκστρατευτική Δύναμη, Βιομηχανική Συνεργασία για μείζονα κοινά εξοπλιστικά προγράμματα και Τεχνολογική Συνεργασία στον εκσυγχρονισμό του Πυρηνικού Οπλοστασίου. Αξίζει να μνημονεύσουμε ότι η Γαλλία διαθέτει 203 χιλ. ενεργές ΕΔ ενώ το ΗΒ 150 χιλ., οι αμυντικές δαπάνες στην Γαλλία ανέρχονται σε 41 δις, ενώ στο ΗΒ 47 δις με 300 πυρηνικές κεφαλές έναντι 215 πυρηνικές κεφαλές το ΗΒ.

Πέρα όμως από την Στρατηγική Αμυντική Συνεργασία με την Γαλλία η οποία πλέον αναδεικνύεται ως ισχυρός πόλος της Ευρώπης στον τομέα αυτό, το Βρετανικό Αμυντικό «Κατεστημένο» βλέπει θετικά και τις δραστηριότητες της Ευρωπαϊκής Πρωτοβουλίας Επέμβασης (European Intervention Initiative-Ε2Ι) στο οποίο ήδη συμμετέχει. Σε αυτή την Πρωτοβουλία η οποία είναι εκτός δομών ΝΑΤΟ και ΕΕ συμμετέχουν πλέον 14 χώρες, (Βέλγιο, Δανία, Εσθονία, Φιλανδία, Γαλλία, Γερμανία, Ολλανδία, Νορβηγία, Πορτογαλία, Ισπανία, Ιταλία, Ηνωμένο Βασίλειο, Σουηδία και Ρουμανία) και σύμφωνα με πληροφορίες ενδιαφέρεται (και πολύ σωστά θεωρώ) να ενταχθεί και η χώρα μας. Χωρίς θεσμοθετημένες δομές και δυνάμεις ακόμα, την βλέπουμε κατ’ αρχήν ως μία «Λέσχη» την οποία τα μέλη τους θα ήθελαν να την μετασχηματίσουν σε κάτι παραπάνω (σημ. Θα δημοσιευτεί σύντομα στο Liberal ειδικό άρθρο-ανάλυση για αυτή την Πρωτοβουλία).

Τέλος ας μην ξεχνάμε ότι η Γαλλία και η Γερμανία έχουν αρχίσει να ομιλούν για ένα Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Ασφαλείας (European Security Council), σχετιζόμενο με τις προκλήσεις ασφαλείας της Ευρώπης και το οποίο σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις «καλοβλέπει» και το Λονδίνο. Αν και απέχει πολύ από το να πάρει σάρκα και οστά αυτή η ιδέα, οι Ε3 δηλαδή το ΗΒ, η Γαλλία και η Γερμανία την βλέπουν ως μία νέα πανευρωπαϊκή συνεργασία που θα κρατήσει το ΗΒ συνδεδεμένο με την Ευρωπαϊκή Ασφάλεια. Ίσως να αποτελέσει και ένα θεσμικό μέσο όπου θα μπορούσαν να συνεργαστούν τα μέλη της με το ΗΒ εκτός του πλαισίου της ΕΕ. Υπάρχουν όμως πολλές επιφυλάξεις από τους άλλους Ε3 λιγότερο μεγάλους όπως η Πολωνία, η Ιταλία και η Ισπανία. Και αυτό το θέμα θα αναλυθεί λόγω του υψηλού ενδιαφέροντος στο Liberal πολύ σύντομα.

Οι απειλές και οι κίνδυνοι για την Ευρωπαϊκή Ασφάλεια είναι πλέον προσδιορισμένοι και επί δεκαετίες έχει διαμορφωθεί σε ΕΕ και ΗΒ μία συναντίληψη αντιμετώπισής τους με τις στρατηγικές προτεραιότητες να βρίσκονται σε μεγάλη σύγκλιση.

Αναζητούνται λοιπόν τρόποι τόσο από την ΕΕ και τις μεγάλες Ευρωπαϊκές χώρες όσο και από το ΗΒ για μία συνεργασία στον τομέα Άμυνας και Ασφάλειας η οποία θα είναι χαλαρή και ad hoc με την Ένωση και πιο στενή μέσω διμερών και πολυμερών εναλλακτικών πρωτοβουλιών όπως οι προαναφερθείσες. Τελικά είναι άλλο πράγμα η Στρατηγική Αυτονομία της ΕΕ και άλλο η Στρατηγική Αυτονομία της Ευρώπης για την οποία το Λονδίνο διάκειται ευνοϊκά εκτιμώντας ότι με αυτόν τον τρόπο υποστηρίζει και τα δικά του συμφέροντα.

liberal.gr

1...2,5412,5422,543...3,034Σελίδα 2,542 από 3,034