Η περίπτωση της Λιβύης και οι επιπτώσεις της στις ελληνοτουρκικές σχέσεις

Από

March 1, 2020

Του Δρ. Άρεφ Αλομπέιντ*

Ο γεωγραφικός χώρος της Λιβύης για να διαμορφωθεί ως το σημερινό κράτος πέρασε διάφορα στάδια σε διάφορες περιόδους. Η πρώτη ήταν η Οθωμανική περίοδος μεταξύ 1552-1911, και έπειτα κατέλαβαν οι Ιταλοί τη χώρα από το 1911 μέχρι το 1951. Το 1952 και μέχρι το 1969 η χώρα αυτή πήρε την ανεξαρτησία της και κηρύχθηκε Βασίλειο υπό την ηγεσία του Βασιλιά Αλ Σανούσι. Ο τελευταίος ανατράπηκε από τον Καντάφι που κατάργησε το βασίλειο και ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας χωρίς σύνταγμα και βουλή μέχρι το 2011.

Κατά την περίοδο (2011-2013) ο Λίβυος δικτάτορας ανατράπηκε με τη βοήθεια του ΝΑΤΟ και για πρώτη φορά διεξήχθησαν εθνικές εκλογές στις οποίες η νίκη των κοσμικών ήταν συντριπτική. Ωστόσο η ήττα των ισλαμικών παρατάξεων και η απόρριψή τους όπως κατέδειξαν τα αποτελέσματα των εκλογών άνοιξαν τον ασκό του Αιόλου. Επιπλέον, οι παρεμβάσεις της Σαουδικής Αραβίας, των Αραβικών Εμιράτων και της Αιγύπτου στις εσωτερικές υποθέσεις της Λιβύης επιδείνωσαν την πολιτική κατάσταση.

Σημαντικές εξελίξεις πραγματοποιήθηκαν το 2014 όπως η απόρριψη από το Ανώτατο Δικαστήριο των συνταγματικών τροποποιήσεων, που θεσπίστηκαν από τη νομοθετική εξουσία, γεγονός που έχει ως επακόλουθο τη διάλυση της βουλής της Βεγγάζης. Στην πορεία, η έκρυθμη πολιτική κατάσταση οδήγησε στην υπογραφή του γνωστού Σύμφωνου Σχιράτ (Skhiraτ) στο Μαρόκο το 2015, υπό την αιγίδα του ΟΗΕ και της ΕΕ. Από το εν λόγω σύμφωνο προέκυψε η σημερινή αναγνωρισμένη, διεθνώς, Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας της Λιβύης.

Οι σχέσεις Τουρκίας – Λιβύης

Ο Καντάφι διατηρούσε ισορροπημένες σχέσεις με την Άγκυρα και θεωρούσε τους Τούρκους, σωτήρες στην Κύπρο το 1974. Ωστόσο, κήρυξε βέτο στην ένταξη του ψευδοκράτους στον Οργανισμό της Ισλαμικής Συνδιάσκεψης (Ο.Ι.Σ). το 1983. Είναι γεγονός ότι η Τουρκία ήταν από τις πρώτες χώρες του κόσμου που αναγνώρισε το Εθνικό Λιβυκό Μεταβατικό Συμβούλιο το 2011 μετά την πτώση του Λίβυου δικτάτορα, επίσης δεν δίστασε να αναγνωρίσει Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας της Τρίπολης το 2016 του Αλ Σαράτζ.

Σήμερα, η Λιβύη αποτελεί πεδίο σύγκρουσης μεταξύ Τουρκίας και χωρών που στήριξαν το πραξικόπημα του 2016 κατά του πολιτικού πολιτεύματος του προέδρου Ερντογάν. Επιπρόσθετα, το ενδιαφέρον της Τουρκίας για τη Λιβύη δεν παύει και το ενδιαφέρον αυτό κορυφώθηκε με την υπογραφή του μνημονίου μεταξύ Τρίπολης-Άγκυρας τον Δεκέμβριο του 2019.

Η πολιτική της Ελλάδας στη Λιβύη

Το 2011 η Ελλάδα συμμορφώθηκε με την πολιτική της ΕΕ και του ΝΑΤΟ και τα μαχητικά αεροσκάφη απογειώνονταν από τη Κρήτη κατά του καθεστώτος Καντάφι. Επίσης έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη θεραπεία Λίβυων τραυματιών του πολέμου. Η Νέα κατάσταση που διαμορφώθηκε στην αραβοαφρικανική αυτή χώρα έσπρωξε την ελληνική κυβέρνηση στην τοποθέτηση του Κυριάκου Αμοιρίδη ως πρέσβη της Ελλάδας στην Τρίπολη κατά την περίοδο (2012-2013).

Κυριάκος Αμοιρίδης. Ο τελευταίος πρέσβης της Ελλάδας στη Λιβύη. Βρήκε τραγικό θάνατο στη Βραζιλία.

Ο εν λόγω πρέσβης ήταν γνώστης του θέματος και προσπάθησε σκληρά για σύσφιξη των σχέσεων μεταξύ των δυο χώρων. Όμως οι διενέξεις που προέκυψαν οδήγησαν στην ανάκληση του Αμοιρίδη από την Αθήνα. Αν και η Ελλάδα αναγνώρισε επίσημα το 2016 την κυβέρνηση εθνικής ενότητας του Αλ Σαράτζ, ωστόσο, θα μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει την περίοδο (2014-2018) ως αδράνεια – αδιαφορία για τις εξελίξεις στη Λιβύη εκ μέρους των Ελλήνων. Το γεγονός αυτό ή το κενό που δημιουργήθηκε έδωσε στην Τουρκία έδαφος να εισχωρεί στις υποθέσεις της Λιβύης καταλήγοντας στην υπογραφή του αμφισβητούμενου μνημονίου. Από τις συνέπειες του οποίου ήταν η απέλαση του Λίβυου πρέσβη από την Ελλάδα τέλος του 2019. Ο Λίβυος υπουργός των εξωτερικών Μοχάμεντ Σιγιάλα (ήταν υφυπουργός των εξωτερικών του καθεστώτος Καντάφι) χαρακτήρισε απαράδεκτη την απέλαση του πρέσβη και έτσι ξεκίνησε ένας νέος φάκελος στις σχέσεις Ελλάδας – Λιβύης. Η Αθήνα που θεωρεί το μνημόνιο ως απειλή για τα εθνικά της συμφέροντα στη Μεσόγειο προχώρησε στην εντατικοποίηση των σχέσεων της με τη Βεγγάζη και επένδυσε στην πτώση της κυβέρνησης της Τρίπολης από τις δυνάμεις του Χάφταρ ως λύση !!

Ποιος είναι ο Χάφταρ;

Ο Χάφταρ αρχικά ανήκε στην κοντινή ομάδα του Καντάφι, συνελήφθη από τις δυνάμεις του Τσάντ, λίγο αργότερα, αφού συνάντησε το πρόεδρο του Τσάντ, προσπάθησε να δημιουργήσει στρατιωτικό μέτωπο με άλλες δυνάμεις της αντιπολίτευσης με σκοπό την εισβολή στη Λιβύη αλλά απέτυχε και κατέληξε στις ΗΠΑ. Σήμερα, πολεμάνε δίπλα του αρκετές ξένες μισθοφορικές ομάδες όπως, Κίνημα για τη Δημοκρατία και Δικαιοσύνη του Τσάντ (MDJT), Το Μέτωπο Συμφωνίας για την Αλλαγή (Τσάντ), το Στρατιωτικό Συμβούλιο για τη Σωτηρία της Δημοκρατίας του Τσάντ (CCMSR), η Συγκέντρωση των δυνάμεων για την Αλλαγή στο Τσάντ (RFC), το κίνημα Δικαιοσύνης και Ισότητας (Σουδάν) του οποίου οι μαχητές κυμαίνονται μεταξύ 5000 και 6000 Σουδανών, οι Επαναστατικές Δυνάμεις για την Έρημο – FARS, (Νίγηρας), κάποιοι Σύριοι μισθοφόροι υπέρ Χάφταρ, οι ρωσικές παραστρατιωτικές ομάδες (Wagner) και τέλος πολεμάνε δίπλα στο Χάφταρ η παραστρατιωτική ομάδα της Σαλαφιστικής Ενοποίησης (ακραίων μουσουλμάνων).

Το μνημόνιο Άγκυρας –Τρίπολης οι επιπτώσεις του

Στις 27.11.2019 υπογράφηκε το μνημόνιο μεταξύ του προέδρου Ερντογάν και του Αλ Σαράτζ, το οποίο συμπεριλαμβάνει δύο σκέλη. Το πρώτο αναφέρεται στην οριοθέτηση των θαλάσσιων συνόρων μεταξύ Τουρκίας και Λιβύης και το δεύτερο περιλαμβάνει σαφή στρατιωτική συνεργασία. Η κυβέρνηση της Τρίπολης ισχυρίζεται ότι στο πλαίσιο του μνημονίου αυτού θα διαθέτει νόμιμη στήριξη από τρίτες χώρες όπως η Τουρκία για την αντιμετώπιση των δυνάμεων του Χαφταρ για να προστατέψει την πρωτεύουσα.

Eίναι γεγονός ότι το μνημόνιο αυτό τοποθετεί την αιγυπτιακή κυβέρνηση και συγκεκριμένα το στρατηγό Αλ Σίσι σε δύσκολη θέση γιατί παρέχει στη Αίγυπτο 15.000 τ.χ. από την ελληνική ΑΟΖ & 11.500 τ.χ. από την Κυπριακή.

Επίσης, μπορεί ο Χάφταρ, σε μια υποτιθέμενη επικράτησή του, να ακυρώσει και τα δύο σκέλη του εν λόγω μνημονίου; Δεν θα υπάρξουν συνέπειες; Αν καταργήσει ειδικά το πρώτο σκέλος δεν είναι πολύ πιθανό να κατηγορηθεί για προδοσία;

Το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας

Στην Ελλάδα θα πρέπει να προσδιορίσουμε ποια έννοια θέλουμε να υιοθετούμε στις συναλλαγές ή διαπραγματεύσεις με τις τρίτες χώρες της Μεσογείου της Υφαλοκρηπίδας ή της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ). Σύμφωνα με το άρθρο 56 το μήκος της ΑΟΖ δεν υπερβαίνει τα 200 μίλια όπου απολαμβάνει το κάθε παράκτιο κράτος κυριαρχικά οικονομικά δικαιώματα. Ενώ, το Άρθρο 121 αναφέρει με σαφή τρόπο τα δικαιώματα των νησιών στη απόκτηση ΑΟΖ. (το πρώτο νομικό έρεισμα υπέρ της Ελλάδας)

Επίσης, ζητήματα οριοθέτησης ηπειρωτικών και θαλάσσιων συνόρων δεν γίνεται να διεξαχθούν από ένα μέλος που πάσχει από πολέμους ή εσωτερική ένοπλη σύγκρουση ή άλλες έκτακτες εσωτερικές συνθήκες, όπως στην περίπτωση της Λιβύης (το δεύτερο νομικό έρεισμα υπέρ της Ελλάδας)

Οι θέσεις των κρατών για τη περίπτωση της Λιβύης

Οι ΗΠΑ, αν και έχουν υπογράψει πρωτόκολλο αμυντικής συνεργασίας όπως και η Μ. Βρετανία, Ιταλία, Αλγερία και Τουρκία, συμβουλεύουν την Ελλάδα να προχωρήσει σε διαπραγμάτευση με την Τουρκία. Επιπλέον, επιδιώκουν την ενοποίηση όλων των δυνάμεων ασφάλειας και άμυνας της Λιβύης σε θεσμικό πλαίσιο και όχι στα χέρια του Χάφταρ. Ο πρώην πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα Νικόλαος Μπερνς είπε χαρακτηριστικά: «λυπάμαι που το λέω, αλλά αν η Ελλάδα χρειαστεί την στήριξη των ΗΠΑ σε ένα θερμό επεισόδιο με Τουρκία, δεν νομίζω ότι θα την έχει από τον πρόεδρο Τραμπ. Επίσης τι θα γινόταν αν ο ΗΠΑ αποδέχονταν την πρόταση της κυβέρνησης της Τρίπολης για τη δημιουργία στρατιωτικής βάσης σε λιβυκό έδαφος; Ενώ, η δήλωση του ισραηλινού πρέσβη στην Αθήνα Γιόσι Αμράνι ήταν σαφής «η Ελλάδα πρέπει να στηριχθεί στις δικές της δυνατότητες»

Από τη Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) δεν υπάρχει αποτελεσματική υποστήριξη προς την Ελλάδα, για το Μνημόνιο Τουρκίας – Λιβύης, πλην Γαλλίας.

Η Ρωσία θεωρεί τον αγωγό East Med μια απειλή για τα ζωτικά της συμφέροντα διότι θα αντικαταστήσει το ρωσικό φυσικό αέριο στην ευρωπαϊκή αγορά, συνεπώς δεν αποκλείεται να είναι πιο κοντά στην Τουρκία για να εξυπηρετήσει τα δικά της συμφέροντα. Ωστόσο, η Τουρκία δεν έχει φυσικό αέριο ή πετρέλαιο για εξαγωγή.

Η τουρκική κοινή γνώμη είναι υπέρ της οριοθέτησης των θαλάσσιων συνόρων σύμφωνα με το μνημόνιο αλλά είναι κατά της αμυντικής συνεργασίας και αποστολής τουρκικών στρατευμάτων στη Λιβύη.

Θα πρέπει να ληφθούν υπόψη από την Αθήνα οι θέσεις της Τυνησίας και Αλγερίας που θεωρούν κόκκινη γραμμή την Τρίπολη που σημαίνει δεν θα επιτρέψουν την πτώση της από το Χαφταρ, που τους απείλησε με εισβολή μετά την κατάληψη της πρωτεύουσας από τις δυνάμεις του.

Η δήλωση του Αιγύπτου υπουργού των εξωτερικών «το μνημόνιο δεν θίγει τα εθνικά συμφέροντα της Αιγύπτου αλλά άλλων χωρών της Μεσογείου» αποδεικνύει ότι μπορεί να υπάρχουν πολλές ανατροπές στη στάση του Καΐρου.

Συμπεράσματα -Προτάσεις

Είναι γεγονός ότι οι δυο πλευρές της σύγκρουσης στη Λιβύη είναι διεφθαρμένες, και ενδιαφέρονται περισσότερο για την εξουσία παρά για τα προβλήματα της χώρας. Πρόκειται για επίσημη συμφωνία μεταξύ Τουρκία και Λιβύης και όχι μνημόνιο. Η συμφωνία αυτή είναι προϊόν των περιφερειακών εξελίξεων και σκληρού ανταγωνισμού για τον πλούτο της Μεσογείου (οικονομική διάσταση). Στη μάχη για την εξουδετέρωση της συμφωνίας του μνημονίου διαπιστώνουμε την αναποτελεσματική στήριξη του «στρατηγικού σύμμαχου» της Ελλάδας (Ισραήλ).

Είναι γεγονός ότι η συμφωνία αυτή ανατρέπει το συσχετισμό δυνάμεων στο λιβυκό πεδίο και ταρακουνάει τα νερά της Ανατολικής Μεσόγειου. Επιπρόσθετα, θα μπορούσε να αυξήσει την ένταση στην περιοχή που χρειάζεται ειρήνη και ασφάλεια για την εξόρυξη των φυσικών πόρων από τα ενδιαφερόμενα κράτη. Επίσης, σε περίπτωση εφαρμογής του μνημονίου ενδέχεται να χρειαστεί η έγκριση της Τουρκίας για να περάσει ο αγωγός East Med προς την Ευρώπη. Έτσι τα ελληνοτουρκικά κρίνονται σήμερα και στη Λιβύη.

Η πολιτική των συμμαχιών απέδειξε, διαχρονικά, ότι δεν αποδίδει στην Μέση Ανατολή, για αυτό η περιοχή έχει ανάγκη από Διεθνές Συνέδριο με τη συμμετοχή όλων των εμπλεκόμενων μελών για τη διευθέτηση όλων των ζητημάτων. Όλες οι χώρες πρέπει να κάνουν υποχωρήσεις για να βρεθεί μια διπλωματική ικανοποιητική λύση.

Η κυβέρνηση της Τρίπολης επιθυμεί τη δικαιοδοσία της Χάγης και την εφαρμογή των άρθρων 56 και 121 του διεθνούς δικαίου της θάλασσας. Έτσι, μια πιθανή θετική απόφαση του δικαστηρίου της Χάγης υπέρ της Ελλάδας θα μπορούσε να οδηγήσει στη κατάρρευση της συμφωνίας Λιβύης-Τουρκίας και στην χάραξη νέων θαλάσσιων συνόρων μεταξύ των δυο χωρών

Τέλος, η Ελλάδα πρέπει να παίξει αποτελεσματικό ρόλο στην ειρήνη και την ασφάλεια της Λιβύης και να παραμένει σύμβολο υπεράσπισης της δημοκρατίας και ελευθερίας των λαών.

Ο Άρεφ Αλομπέιντ είναι Διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης και ιστορίας , ειδικός σε θέματα Μέσης Ανατολής

Πηγή: “Μακεδονία” 29.02.20

Το διακύβευμα της Τουρκίας στην Ιντλίμπ

Από

anixneuseis

February 29, 2020

euro2day.gr/Financial Times
της Laura Pitel (Άγκυρα)

Η Αγκυρα έχει πολλούς στόχους στον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας, ορισμένοι από τους οποίους είναι αντικρουόμενοι. Το τελεσίγραφο για την Ιντλίμπ και το πρόβλημα των προσφύγων. Η ένταση στις ρωσοτουρκικές σχέσεις και οι ΗΠΑ.

Δημοσιεύθηκε: 29 Φεβρουαρίου 2020 – 08:41

Η διορία του τέλους Φεβρουαρίου που έδωσε ο πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν για να αποσυρθούν οι δυνάμεις του Συριακού καθεστώτος από τμήματα της μαστιζόμενης από τον πόλεμο επαρχίας Ιντλίμπ, απειλεί να παρασύρει την Τουρκία ακόμα βαθύτερα στον εννεαετή εμφύλιο πόλεμο της γειτονικής της χώρας.

«Οπωσδήποτε θα απωθήσουμε το (Συριακό) καθεστώς πίσω από τα σύνορα που έχουμε ορίσει και θα επιτρέψουμε τον κόσμο να επιστρέψει στα σπίτια του», δήλωσε την Τετάρτη ο κ. Ερντογάν.

Πολλοί Τούρκοι στρατιώτες έχουν σκοτωθεί στη Συριακή επαρχία της Ιντλίμπ τις τελευταίες εβδομάδες, καθώς οι προσκείμενες στον πρόεδρο Μπασάρ αλ Άσαντ δυνάμεις έχουν εντείνει τις προσπάθειές τους να ανακαταλάβουν τον ανταρτοκρατούμενο θύλακα.

Ο κ. Ερντογάν έχει απαντήσει στέλνοντας ενισχύσεις και διατάσσοντας επιθέσεις ως αντίποινα. Ο Τούρκος πρόεδρος δεν έχει πολλές καλές επιλογές, καθώς εξετάζει από τη μία τους κινδύνους μιας κλιμάκωσης της σύγκρουσης με τη Συρία και τη Ρωσία, και από την άλλη την πολιτική αναγκαιότητα να αποφύγει να δεχθεί ένα νέο κύμα προσφύγων.

Τι θέλει ο Ερντογάν στη Συρία;

Η Τουρκία έχει πολλαπλούς στόχους στον σχεδόν δεκαετή εμφύλιο πόλεμο, ορισμένοι από τους οποίους είναι αντικρουόμενοι. Ο κ. Ερντογάν στήριξε τις Αραβικές εξεγέρσεις που εξαπλώθηκαν στη Μέση Ανατολή το 2011 και διοχέτευσε στήριξη στους Σύριους αντάρτες που επεδίωκαν την ανατροπή του κ. Άσαντ.

Μετά από χρόνια μαχών, ο κ. Ερντογάν εξακολουθεί να θέλει να στηρίξει τα τελευταία απομεινάρια της συριακής αντιπολίτευσης, θέλει όμως επίσης να περιορίσει την αυτονομία που θα δοθεί στις Συριακές Κουρδικές Ομάδες που διοικούν μεγάλο μέρος της βορειοανατολικής Συρίας αλλά θεωρούνται ως απειλή για την εθνική ασφάλεια της Άγκυρας.

Η πιο άμεση προτεραιότητα της Τουρκίας είναι να αποτρέψει την εισροή ενός νέου κύματος προσφύγων από τα σύνορα Τουρκίας-Συρίας. Η επίθεση του Συριακού καθεστώτος στην επαρχία της Ιντλίμπ έχει προκαλέσει τον μεγαλύτερο εκτοπισμό ανθρώπων από τότε που ξεκίνησε ο πόλεμος το 2001, σύμφωνα με τον ΟΗΕ, με 948.000 ανθρώπους να αναγκάζονται να διαφύγουν σε λιγότερο από τρεις μήνες.

Η Τουρκία, που μοιράζεται σύνορα με την Ιντλίμπ, ήδη φιλοξενεί 3,6 εκατ. Σύριους και η αυξανόμενη λαϊκή δυσαρέσκεια έχει αναγκάσει τον κ. Ερντογάν να κηρύξει πως η χώρα του δεν μπορεί να δεχθεί άλλους.

Πώς έχει αντιδράσει η Τουρκία στην τελευταία επίθεση;

Ο κ. Ερντογάν έστειλε τον περασμένο μήνα όλο και αυστηρότερες προειδοποιήσεις προς τη Μόσχα και τη Δαμασκό πως καταρρέει συμφωνία του Σότσι, μια συμφωνία ανακωχής για την Ιντλίμπ για την οποία μεσολάβησαν Τουρκία και Ρωσία το 2018. Όταν σκοτώθηκαν οκτώ Τούρκοι στρατιωτικοί από της δυνάμεις του Συριακού καθεστώτος στις αρχές Φεβρουαρίου, ο Τούρκος πρόεδρος διέταξε επιθέσεις ως αντίποινα και έστειλε στρατιωτικές ενισχύσεις στην Ιντλίμπ, όπου η Τουρκία έχει ήδη 12 στρατιωτικά παρατηρητήρια στο πλαίσιο της συμφωνίας Σότσι (σ.σ. το ίδιο έκανε και μετά την επίθεση που άφησε πίσω της 33 Τούρκους νεκρούς).

Ο κ. Ερντογάν έχει απειλήσει με μια πολύ μεγαλύτερη επιχείρηση αν οι δυνάμεις του κ. Άσαντ δεν ανακόψουν την επίθεσή τους και επιστρέψουν στις προηγούμενες θέσεις τους. Η Τουρκία θέλει η Συρία να εγκαταλείψει τα εδάφη που κέρδισε προσφάτως και να αποσυρθεί προς τα σύνορα που έχουν οριστεί με τη συμφωνία Σότσι.

Η Ρωσία, που κατηγορεί την Άγκυρα ότι δεν τήρησε την υπόσχεσή της να ελέγξει τους τζιχαντιστές που κυριαρχούν στις ένοπλες ομάδες της Ιντλίμπ, έχει απορρίψει αυτή την ιδέα. Αντιθέτως, την περασμένη εβδομάδα φέρεται να πρόσφερε στην Άγκυρα μια συμφωνία που θα αφήνει το 60% της Ινλτίμπ στον έλεγχο των δυνάμεων του κ. Άσαντ, με τον τουρκικό στρατό να αναγκάζεται να υποχωρήσει σε μια μικρή περιοχή που οριοθετείται από δυο βασικούς αυτοκινητόδρομους. Τούρκοι αξιωματούχοι έχουν απορρίψει την πρόταση αυτή, λέγοντας πως θα άφηνε τους 3 εκατομμύρια κατοίκους της Ιντλίμπ «στο έλεος του καθεστώτος (Άσαντ)».

Θα αποτελέσουν ευκαιρία για τις ΗΠΑ οι εντάσεις στις σχέσεις Τουρκίας-Ρωσίας;

Έχοντας παρακολουθήσει με αγωνία την Τουρκία, ένα μέλος του ΝΑΤΟ, να έρχεται πιο κοντά στη Μόσχα, ορισμένοι αξιωματούχοι των ΗΠΑ διαβλέπουν ευκαιρίες στις κλιμακούμενες εντάσεις μεταξύ Τουρκίας και Ρωσίας. Όμως την Τετάρτη ο κ. Ερντογάν είπε στους δημοσιογράφους που τον συνόδευαν από το Αζερμπαϊτζάν, πως οι υποσχέσεις για αμερικανική στήριξη δεν υλοποιήθηκαν. Και Τούρκοι αξιωματούχοι δεν έχουν δείξει σημάδια προθυμίας να εγκαταλείψουν την αγορά των ρωσικών συστημάτων αεράμυνας S-400 –ένα βασικό σημείο αντιπαράθεσης στις σχέσεις Τουρκίας-ΗΠΑ.

«Η τουρκική σχέση με τη Μόσχα είναι συναλλακτική και διορατική», ανέφερε Ευρωπαίος διπλωμάτης που αμφισβητεί πως θα υπάρξει διαρκής βλάβη στις ρωσοτουρκικές σχέσεις. «Ο πόλεμος στη Συρία είναι απλώς ένα στοιχείο εδώ, δεν είναι απαραίτητο πως θα αλλάξει τον ευρύτερο υπολογισμό».

Ποια ήταν η εσωτερική αντίδραση στην Τουρκία;

Τα κόμματα της τουρκικής αντιπολίτευσης επικρίνουν έντονα την πολιτική του κ. Ερντογάν στη Συρία. Ερωτούν για ποιον λόγο πεθαίνουν Τούρκοι στρατιώτες στην Ιντλίμπ. Ωστόσο, αντιτίθεται επίσης σθεναρά και στην υποδοχή περισσοτέρων προσφύγων. Όπως και η Ρωσία, τα κόμματα της αντιπολίτευσης θέλουν η Άγκυρα να αναγνωρίσει το καθεστώς Άσαντ. Την ίδια ώρα, ο κ. Ερντογάν δέχεται πιέσεις από του υπερεθνικιστή Ντεβλέτ Μπαχτσελί, τον de facto κυβερνητικό του εταίρο, που καλεί τον Τουρκο πρόεδρο να τηρήσει σκληρή στάση έναντι της Μόσχας και της Δαμασκού.

Αυτές οι αντικρουόμενες απαιτήσεις φέρουν τον κ. Ερντογάν σε δύσκολη θέση. «Η πλήρης αποχώρηση (από την Ιντλίμπ), το να επιτραπεί στους πρόσφυγες να έρθουν στην Τουρκία και το να αφήσει τον Άσαντ να καταλάβει τον χώρο εκείνο, δεν είναι μια ιδέα που θα έχει απήχηση στην Τουρκική κοινωνία», σύμφωνα με την Nigar Goksel, διευθύντρια Τουρκίας του think tank International Crisis Group. «Αλλά δεν είμαι σίγουρη πως υπάρχει τόση αποδοχή της προσπάθειας απώθησης του καθεστώτος και μάλιστα αυτό να συμβαίνει με κόστος τις ζωές Τούρκων στρατιωτών. Δεν υπάρχουν καλές λύσεις».

Τι θα μπορούσε να συμβεί στη συνέχεια;

Καθώς πλησιάζει η διορία που έχει δώσει ο κ. Ερντογάν για την υποχώρηση των Σύριων στρατιωτών, αυξάνεται η προοπτική μιας μεγαλύτερης τουρκικής επίθεσης εντός των ημερών. Όμως ο κ. Ερντογάν ελπίζει επίσης να πραγματοποιηθεί σύνοδος με τη Ρωσία και το Ιράν την επόμενη εβδομάδα.

Ο Soner Cagaptay, διευθυντής του Τουρκικού Ερευνητικού Προγράμματος του Ινστιτούτου Ουάσινγκτον για την Πολιτική της Εγγύς Ανατολής, εκτιμά πως στο τέλος ο κ. Ερντογάν θα πρέπει να κάνει πίσω, εκτός και αν αναμένει κάποια ισχυρή αμερικανική στήριξη. «Νομίζω πως θα δούμε ένα αποτέλεσμα όπου ο Άσαντ θα πάρει πολλά εδάφη και η Τουρκία θα καταλήξει με πολλούς πρόσφυγες σε αυτό που θα γίνει η ‘Λωρίδα της Γάζας’ της βορειοδυτικής Συρίας», εκτίμησε.

Άλλοι όμως προειδοποιούν πως η Τουρκία είναι πρόθυμη να διακινδυνεύσει μια κλιμάκωση που θα μπορούσε να έχει ευρείες επιπτώσεις όχι μόνο στη Συρία, αλλά και στη Λιβύη, όπου η Τουρκία και η Ρωσία επίσης στηρίζουν αντίπαλες πλευρές σε έναν εμφύλιο πόλεμο. «Αν αποτύχουν όλα τα άλλα, τότε νομίζω πως η Τουρκία θα βάλει στο στόχαστρο το (Συριακό) καθεστώς», σύμφωνα με τον Galip Dalay, συνεργάτη του Brookings Doha Center.

«Το πώς θα εξελιχθεί το σπιράλ της βίας, παραμένει άγνωστο».

© The Financial Times Limited 2020. All rights reserved.
FT and Financial Times are trademarks of the Financial Times Ltd.
Not to be redistributed, copied or modified in any way.
Euro2day.gr is solely responsible for providing this translation and the Financial Times Limited does not accept any liability for the accuracy or quality of the translation

NATO Secretary General Jens Stoltenberg following the North Atlantic Council meeting at Turkey’s request for Article 4 consultations on the situation in Syria

Από

pcuser

February 29, 2020

Ambassadors of all 29 NATO Allies met in the North Atlantic Council on Friday (28 February 2020), following a request by Turkey to hold consultations under Article 4 of the Washington Treaty on the situation in Syria.

Under Article 4 of the Treaty, any Ally can request consultations whenever, in the opinion of any of them, their territorial integrity, political independence or security is threatened. Allies offered their deepest condolences for the death of Turkish soldiers near Idlib. They also condemned the indiscriminate air strikes by the Syrian regime and its backer Russia in Idlib province, and called on them to stop their offensive, to respect international law and to back UN efforts for a peaceful solution. NATO Secretary General Jens Stoltenberg stressed that NATO stands in strong solidarity with Turkey and will continue to support Turkey with a range of measures, including augmenting its air defences.

Read the Secretary General’s press point

Good afternoon.

The North Atlantic Council has just met, following a request by Turkey to hold consultations under article 4 of NATO’s founding Washington Treaty on the situation in Syria.

Under article 4 of the Treaty, any Ally can request consultations whenever, in the opinion of any of them, their territorial integrity, political independence or security is threatened.

I spoke to the Turkish foreign minister Mevlut Cavusoglu last night about the situation in Syria.

And he requested these consultations. Today Turkey briefed on the serious security situation in Syria.

Allies offer their deepest condolences for the death of Turkish soldiers in last night’s bombing in Idlib. And expressed their full solidarity with Turkey.

Allies condemn the continued indiscriminate air strikes by the Syrian regime and Russia in Idlib province.

I call on them to stop their offensive. To respect international law. And to back UN efforts for a peaceful solution.

This dangerous situation must be deescalated and we urge an immediate return to the 2018 ceasefire. To avoid further worsening of the horrendous humanitarian situation in the region. And to allow urgent humanitarian access for those trapped in Idlib.

Today’s meeting is a clear sign of solidarity with Turkey. Turkey is a valued NATO Ally and Turkey is the NATO Ally most affected by the terrible conflict in Syria, which has suffered the most terrorist attacks, and which hosts millions of refugees.

NATO continues to support Turkey with a range of measures. Including by augmenting its air defences. This helps Turkey against the threat of missile attacks from Syria.

I thank Turkey for briefing Allies regularly on the situation in Syria.

Allies will continue to follow developments on the South-eastern border of NATO and to consult very closely.

And with that, I’m ready for your questions.

Moderator: We will start with NTV

NTV Turkey – Can you on one hand tell us what was the support given by member states in light of the briefing given by the Ambassador, and do you think that it’s also – because you mentioned tailored assurance measures for Turkey – do you think it’s an opportunity to at least fulfil all the gaps, because you are just delivering 40% of it and there is still a gap of 60 %? Thank you.

NATO Secretary General – So NATO Allies expressed their deepest condolences to those who have lost their loved ones, to family members and to the people of Turkey.

We also stated very clearly that we call on Russia and the Assad regime to stop the attacks, to stop the indiscriminate air attacks and also to engage and support UN-led efforts to find a lasting peaceful solution to the crisis in Syria. And we also call on Russia and Syria to fully respect international law. Because we have seen bombing of civilian targets, we have seen increased humanitarian suffering and hundreds of thousands of people have been forced to leave their homes. NATO Allies provide support for Turkey today. We augment their air defences, we have AWACS planes helping to patrol the skies, and we also have port visits and provide support in other ways. But Allies are constantly looking into what more they can do to provide further support for Turkey.

Moderator: Anadolu

Anadolu – Mr. Secretary General, Yusuf Hatip from Anadolu Agency. Could we expect any more concrete steps from NATO as the situation in Syria is worsening, the humanitarian situation especially? There are 3 million civilians waiting on the border of Turkey. Could we expect any concrete steps to attacks on Turkey soon, and if yes can you inform us if it was discussed during the meeting?

NATO Secretary General – NATO provides strong political support and we also provide practical support. We provide practical support with different assurance measures and we are constantly assessing, and Allies are looking at what more they can do and that was also expressed clearly in the meeting today. We are of course also constantly monitoring and following the situation very closely. And Turkey is regularly updating NATO Allies. And I also spoke with the Turkish foreign minister late last night when he requested this meeting. And just the meeting we had today is a clear demonstration of NATO solidarity and expression of support from all the NATO Allies to our NATO Ally Turkey. We are strongly supporting and NATO Allies are engaged in trying to move forward in efforts, in the UN-led efforts to find a peaceful solution and we call Turkey, we call on Syria and Russia to fully engage in such UN-led efforts to find a peaceful solution.

Moderator – Kabul Times, last question

Kabul Times – Thank you very much. Secretary General I know that you are talking about Syria but the situation in Afghanistan is also very important. And tomorrow the US and Taliban will sign an agreement and also the Afghan government with US, renew their base.

What will be the next step for NATO, and also will you also reduce troops if the US decides to reduce their troops from Afghanistan?

NATO Secretary General – We are closer to a peace agreement than ever before in Afghanistan. And NATO will continue to support the efforts to find a peaceful and negotiated solution. We have seen a significant reduction in violence in Afghanistan over the last days. And therefore we are also very close to signing of an agreement between the United States and the Taliban. This will be only the first, but very important first step towards a lasting peace agreement in Afghanistan. Because the only way to find a lasting sustainable peaceful solution to the conflict in Afghanistan is to have an inter-Afghan process, inter Afghan negotiations, and an Afghan-led and Afghan-owned peace process. And that’s the next step. And the road to peace will be long and hard. And there will be setbacks and there is a risk always for spoilers. But the thing is that we are committed, the Afghan people are committed to peace and we will continue to provide support. We will support the Afghan security forces with training, with funding. Because we have to send a clear message to the Taliban that they will never win on the battlefield.They have to sit down at the negotiating table and make real compromises. So we will continue to support them because that’s the best way we can create the conditions for a peaceful negotiated solution in Afghanistan.And I also would like to commend the Afghan security forces. Because they have made enormous progress, we have helped them, but they are now on the front line, and they are providing security for the country and we will continue to provide support because that is the best way to support a peaceful solution.

Moderator: Thank you very much, this concludes this press point.

https://www.nato.int/cps/en/natohq/opinions_173931.htm

Τελευταία κατάσταση. Son durum

Από

anixneuseis

February 29, 2020

Murat Belge

[email protected]

O Τούρκος αναλυτής Murat Belge για την τρέχουσα κατάσταση στη γείτονα

Δεν νομίζω πως το κυβερνών κόμμα του Ερντογάν πρόκειται να παραιτηθεί από αυτήν την συνεχή στάση πείσμωσης προς τον έναν και τον άλλον. Γι’αυτό και δεν χρειάζεται να’ναι κανείς μάντης για να καταλάβει πως το να πάμε προς κάποια κατεύθυνση όπου θα μπορέσουμε να ανασάνουμε είναι απίθανο.

Τα αναμενόμενα έχουν συμβεί. Και θα συμβούν ακόμη περισσότερα!

Είναι πολύς καιρός τώρα που η εξωτερική πολιτική είχε γίνει μια προέκταση της εσωτερικής και, μάλλον, είχε γίνει μια πατερίτσα αυτής. Με τις διάφορες κόντρες προς διάφορες κατευθύνσεις στο εξωτερικό δείχναμε στον ψηφοφόρο το πόσο τολμηροί είμαστε. Αλλά η εξωτερική πολιτική είναι μια σοβαρή υπόθεση και θα πρέπει να αντιμετωπίζεται μέσα από τους δικούς της όρους. Αυτό δεν έγινε. Και τώρα βρήκαμε τους εαυτούς μας στην παρούσα κατάσταση.

Με το που ήρθαν οι ειδήσεις για τον θάνατο πολλών στρατιωτών μας τρέξαμε στο ΝΑΤΟ για να αντιδράσει υπέρ μας. Είπαμε ‘η Τουρκία είναι χώρα του ΝΑΤΟ και υπέστη επίθεση’. Αλλά όλα δείχνουν πως το ΝΑΤΟ δεν βλέπει τα πράγματα όπως τα βλέπουμε εμείς. Διότι η επίθεση δεν συνέβη εντός των συνόρων μας. Συνέβη εντός των συνόρων της Συρίας. Και από ποιούς ήταν η επίθεση; Από Σύριους!

Ζητήσαμε εμείς από το ΝΑΤΟ άδεια για να επιχειρήσουμε εντός ξένων εδαφών; Απ’όσο ξέρω όχι. Και δεν θα’ταν δυνατόν να ζητήσουμε μια τέτοια άδεια διότι ο πρόεδρός μας ποτέ δεν θα’θελε να φανεί ταπεινωμένος ζητώντας τέτοιες άδειες.

Με την αγορά των S-400 το τρίγωνο των σχέσεων Τουρκίας, Ρωσίας και Αμερικής μπήκε σε μια ιδιάζουσα φάση. Ο Πούτιν επωφελούμενος από το ασίγαστο μένος του Ερντογάν εναντίον της Χριστιανικής Δύσης έβαλε αμέσως μπρος μια στρατηγική διαίρεσης και αποδυνάμωσης του ΝΑΤΟ. Γι’αυτό και έφτασε να κάνει τα στραβά μάτια ακόμη και απέναντι στο προ κάποιων ετών επεισόδιο εκείνο της κατάρριψης ρωσικού αεροσκάφους εκ μέρους του τουρκικού στρατού.

Τώρα όμως που τα πράγματα, στις σχέσεις μας με τους Ρώσους, έχουν αλλάξει αρχίζουμε να στέλνουμε χαμόγελα προς τους Αμερικανούς. Και τώρα κάνει η Αμερική τα όσα έκανε προηγουμένως η Ρωσία: προσπαθεί να αποκόψει την Τουρκία από την Ρωσία και να την επανεντάξει στην τροχιά της. Πράττει, δηλαδή, ό,τι μπορεί για να χαλάσουν οι σχέσεις μας με τους Ρώσους. Έτσι αρχίζει την ρητορική του ‘είμαστε στο πλευρό της ΝΑΤΟικού συμμάχου μας’. Όμως μέχρι ενός σημείου. Διότι έχει απαιτήσεις: όταν της ζητάμε πυραύλους Patriot*, φέρει αμέσως –με ‘ευγενικό’ τρόπο- το θέμα των S-400 επί τάπητος.

Και τώρα που τα πράγματα έχουν πάρει μια τέτοια τροπή, η κυβέρνηση Ερντογάν ως έσχατη λύση-καταφύγιο αρχίζει να λέει πως παραιτείται από την συγκράτηση των προς Ευρώπη μεταναστευτικών ροών και ανοίγει τα σύνορά της χώρας. Άλλωστε, οι μετανάστες ήταν εδώ και καιρό το εκβιαστικό ‘χαρτί’ της Τουρκίας (της σημερινής κυβέρνησης της Τουρκίας για την ακρίβεια). Τώρα ανοίγει τα σύνορα της Αδριανούπολης για να δείξει πόσο ‘‘δίκιο’’ έχει που επιμένει να παραμένουν τα στρατεύματά της σε συριακό έδαφος.

Αλλά όπως έχουν πει και αρκετοί άλλοι αναλυτές, οι χώρες που θα υποστούν την μεγαλύτερη ζημιά από το άνοιγμα αυτό των συνόρων είναι χώρες του ΝΑΤΟ. Οπότε πως να περιμένει κανείς στήριξη εκ μέρους αυτών όταν αυτό που γίνεται είναι ένας ξεκάθαρος εκβιασμός;

Επιπλέον, αυτοί που θα περάσουν από τα ανοιχτά σύνορα που θα πάνε; Οι συνοριακές αυτές πύλες ανοίγουν προς Ελλάδα και Βουλγαρία. Τι περιμένουμε; Να πουν, οι χώρες αυτές, ‘καλώς ήρθατε, σας περιμέναμε’ στα μεταναστευτικά αυτά πλήθη; Το πιθανότερο που θα συμβεί είναι να πουν ‘μέχρι εδώ, θα γυρίσετε πίσω’. Τι θα κάνουν, λοιπόν, όλα αυτά τα πλήθη, τα γυναικόπαιδα, που έχουν μαζευτεί στα σύνορα; Το αποτέλεσμα είναι πως θα ξεσπάσει μια νέα ανθρωπιστική καταστροφή η οποία θα έχει λάβει χώρα με εντολές δοσμένες από την κυβέρνηση Ερντογάν!

Οι πολιτικοί αναλυτές αναρωτιούνται για τους στόχους της κυβέρνησης. ‘Που στοχεύετε να έχει φτάσει η χώρα μετά από δέκα χρόνια’ λένε. Προσωπικά δεν νομίζω να’ναι αυτό το ερώτημα που θέτει στον εαυτό της η παρούσα κυβέρνηση. Το ερώτημα που θέτει αυτή στον εαυτό της αφορά το πως θα εξασφαλιστεί η εξουσία της για άλλα δέκα χρόνια.

*Εννοεί τους πυραύλους που έχει ανάγκη επειγόντως ο τουρκικός στρατός για να αντιμετωπίσει τις εναντίον του αεροπορικές επιθέσεις στο συριακό έδαφος. Δεδομένου του ότι ο εναέριος χώρος της Συρίας είναι σφραγισμένος εκ μέρους του ρωσικού στρατού και η τουρκική πολεμική αεροπορία δεν μπορεί να καλύψει τις χερσαίες της δυνάμεις, συνθήκη που κάνει όλο το εγχείρημα της εκεί παραμονής τους αυτοκτονικό.

https://t24.com.tr/yazarlar/murat-belge/son-durum,25716

Ελεύθερη απόδοση στα ελληνικά από Δ.Λ.:

Το Πεντάγωνο και ο απεσταλμένος του Στέιτ Ντηπάρτμεντ συγκρούονται για την αποστολή πυραύλων Patriot στην Τουρκία.

Από

anixneuseis

February 29, 2020

politico.com

Ο Τζέιμς Τζέφρεϊ πιέζει το Υπουργείο Άμυνας να στείλει πρόσθετο στρατιωτικό εξοπλισμό στην Τουρκία για να την βοηθήσει να αποκρούσει την επίθεση της συριακής κυβέρνησης στην επαρχία Ιντλίμπ. Αλλά το Πεντάγωνο αντιστέκεται.

Ένας ανώτερος αξιωματούχος του υπουργείου Εξωτερικών είναι σε αντίθεση με το Πεντάγωνο στο θέμα του να σταλεί πρόσθετος στρατιωτικός εξοπλισμός για να βοηθηθεί η Τουρκία να πολεμήσει εναντίον των δυνάμεων της συριακής κυβέρνησης που υποστηρίζονται από τη Ρωσία, τέσσερα άτομα που γνωρίζουν το θέμα λένε στο POLITICO.

Ο Τζέιμς Τζέφρευ , ειδικός εκπρόσωπος των ΗΠΑ για τη Συρία, πιέζει το υπουργείο Άμυνας να στείλει Patriot στην Τουρκία για να την βοηθήσει να αποκρούσει την επίθεση της συριακής κυβέρνησης στην επαρχία Ιντλίμπ της Συρίας. Αλλά οι αξιωματούχοι του Πενταγώνου ανησυχούν για τις παγκόσμιες συνέπειες μιας κίνησης που βλέπουν ως απερίσκεπτη.

Η εσωτερική διαφωνία είναι η τελευταία απεικόνιση του τρόπου με τον οποίο οι Η.Π.Α. προσπάθησαν να αντιμετωπίσουν τη μακρόχρονη, πολυσύνθετη σύγκρουση στη Συρία, η οποία έχει περιλάβει μια σειρά χωρών και τρομοκρατικών ομάδων.

Ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τράμπ προσπάθησε επανειλημμένα να μειώσει τον αμερικανικό ρόλο στις χώρες με αραβική πλειοψηφία για να συμφωνήσει, μόνο, με τα αιτήματα βοήθειας να μην αποσυρθούν πλήρως οι αμερικανικές δυνάμεις.

Υποστηριζόμενες από τη ρωσική αεροπορία, οι συριακές κυβερνητικές δυνάμεις προσπαθούν να καταλάβουν το εναπομείναν, τελευταίο, έδαφος που ελέγχουν οι δυνάμεις της συριακής αντιπολίτευσης που υποστηρίζονται απο την Τουρκία. Τουλάχιστον 33 Τούρκοι στρατιώτες σκοτώθηκαν στις αεροπορικές επιδρομές της κυβέρνησης της Συρίας στην επαρχία που ελέγχει η αντιπολίτευση, την Πέμπτη, σηματοδοτώντας μια δραματική κλιμάκωση μιας σύγκρουσης που οδήγησε σχεδόν ένα εκατομμύριο ανθρώπους να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, τους τελευταίους τρεις μήνες.

Η Τουρκία, μέλος του ΝΑΤΟ, ζήτησε από τις ΗΠΑ να αναπτύξουν δύο συστοιχίες Patriot στα νότια σύνορά της. Ο Τζέφρευ, ο οποίος διετέλεσε πρέσβης στην Τουρκία, ζητά απο το Πεντάγωνο να αποδεχθεί το αίτημα και, ενδεχομένως, να δημιουργήσει μια ζώνη απαγόρευσης πτήσεων, δήλωσε ένας από τους ανθρώπους που γνωρίζουν το θέμα.

Ωστόσο, η ηγεσία του αμερικανικού ΓΕΕΘΑ και το Γραφείο του Υπουργού Άμυνας αντιστέκονται στην πρόταση του Τζέφρι, σύμφωνα με αξιωματούχους του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και του Υπουργείου Άμυνας και δύο επιπλέον άτομα που είναι εν γνώση των συνομιλιών. Αξιωματούχοι του υπουργείου άμυνας πιστεύουν ότι η κίνηση θα δημιουργήσει ένα κακό προηγούμενο και δεν θα αλλάξει τους ρωσικούς ή συριακούς υπολογισμούς στη σύγκρουση, δήλωσε ο αξιωματούχος του υπουργείου Εξωτερικών.

Οι αξιωματούχοι του υπουργείου άμυνας “αντιστέκονται σε ανόητα πράγματα με πραγματικές παγκόσμιες διακλαδώσεις”, δήλωσε ο αξιωματούχος του υπουργείου Εξωτερικών. “Αυτό ήταν και παραμένει μια κακή ιδέα”, είπε ένας από τους ανθρώπους που γνωρίζουν το θέμα.

Η Τουρκία και οι Η.Π.Α. έχουν ιστορικό προηγούμενο στο θέμα των Patriot. Πέρα από τις αντιρρήσεις της Ουάσινγκτον, η Άγκυρα, πέρυσι, παρέλαβε ένα προηγμένο ρωσικό σύστημα αντιπυραυλικής άμυνας, τους S-400, το οποίο οι ΗΠΑ θεωρούν απειλή για το αεροσκάφος F-35 και την άμυνα του ΝΑΤΟ. Οι Η.Π.Α. προσέφεραν τα Patriot ως εναλλακτική λύση, αλλά η Τουρκία έχει δεσμευτεί στο ρωσικό σύστημα. Ως αποτέλεσμα, η Ουάσιγκτον απέκλεισε την Τουρκία από το πρόγραμμα F-35, στο οποίο συμμετείχε και ως πελάτης και ως συνεργάτης παραγωγής.

Εκπρόσωπος του υπουργείου άμυνας αρνήθηκε να σχολιάσει.

Εκπρόσωπος του Τζέφρευ ανέφερε στο POLITICO δήλωση του υπουργού Εξωτερικών Μάικ Πομπέο, ο οποίος την περασμένη Παρασκευή καταδίκασε την επίθεση και κάλεσε τη συριακή κυβέρνηση και τους Ρώσους και Ιρανούς υποστηρικτές της να σταματήσουν την επίθεσή τους στο Ιντλίμπ. Σημείωσε ότι οι ΗΠΑ “επανεξετάζουν επιλογές για να βοηθήσουν την Τουρκία ενάντια σ αυτήν την επιθετικότητα”.

“Είμαστε δίπλα στη σύμμαχό μας στο NATO Τουρκία μετά την αποτρόπαια και αυθάδη επίθεση της 27ης Φεβρουαρίου στις τουρκικές δυνάμεις στο Ιντλίμπ, η οποία είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο δεκάδων τούρκων στρατιωτών”, ανέφερε ο Pompeo. “Οι Ηνωμένες Πολιτείες καταδικάζουν αυτή την επίθεση με τον ισχυρότερο δυνατό τρόπο”.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες σκοπεύουν να παράσχουν επείγουσα βοήθεια στην Τουρκία στην επαρχία Ιντλίμπ με τη μορφή ανταλλαγής πληροφοριών και εξοπλισμού, ανέφερε ανώτερος αξιωματούχος του υπουργείου Εξωτερικών σε δημοσιογράφους την Παρασκευή. Ο αξιωματούχος απέκλεισε τις «στρατιωτικές κινήσεις των αμερικανικών μονάδων», αλλά είπε ότι «υπάρχουν άλλοι τρόποι που μπορούμε να τους υποστηρίξουμε».

Η κ. Κέλλυ Κράφτ, πρεσβευτής των ΗΠΑ στα Ηνωμένα Έθνη, ζήτησε άμεση κατάπαυση του πυρός στη βορειοδυτική Συρία και παρότρυνε τη Μόσχα να κρατήσει στο έδαφος τα πολεμικά αεροπλάνα.

“Όπως δήλωσε ο Πρόεδρος Τράμπ, το καθεστώς Άσσαντ, η Ρωσία και το Ιράν πρέπει να σταματήσουν την επίθεσή τους πριν σκοτωθούν και εκτοπισθούν περισσότεροι αθώοι πολίτες”, δήλωσε η Κράφτ.

Μετάφραση: Π.Σαβ.

politico.com

Ο ιός και η στρατιωτικοποίηση της κρίσης. Του Raúl Zibechi

Από

anixneuseis

February 29, 2020

27 Feb, 2020

Θεματικές:

Ο φόβος εξαπλώνεται με πολύ μεγαλύτερη ταχύτητα από τον κορωναϊό. Το είδαμε, με εντυπωσιακές εικόνες, κυρίως στην κινεζική επαρχία Hubei, όπου 60 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν κλειστεί σε μια περιοχή, η οποία έχει γίνει με πολλούς τρόπους παρόμοια με εκείνη που θα μπορούσε να είναι ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης υψηλής τεχνολογίας της εποχής μας. Ποτέ μέχρι τώρα δεν είχαν απομονωθεί εκατομμύρια υγιείς άνθρωποι με αυτόν τον τρόπο.

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην commune-info.net -Μετάφραση στα ελληνικά Καλλιόπη Ράπτη

Στη συνέχεια, ο απόλυτος έλεγχος της ελεύθερης κυκλοφορίας επεκτάθηκε σε ολόκληρη τη χώρα και κατόπιν εξαπλώθηκε αλλού, μέχρι να φτάσει σε μεγάλες ζώνες της ιταλικής επικράτειας. «Είναι δικαιολογημένη από το εύρος των απειλών για την παγκόσμια υγεία μια τόσο δραστική αντίδραση;» αναρωτιέται ο Vageesh Jain, γιατρός στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου σε άρθρο που γράφτηκε για το BBC.

Το Ευρωπαϊκό Εργαστήριο Πολιτικής Πρόβλεψης ισχυρίζεται ότι αντιμετωπίζουμε ένα νέο κοινωνικό μοντέλο διαχείρισης κρίσεων, το οποίο μπορεί επίσης να βασίζεται στη συναίνεση της Δύσης. Ο Raúl Zibechi, σε πλήρη συμφωνία με τον Giorgio Agamben, διαπιστώνει κάποιες συνέπειες από την οπτική γωνία των αντι-συστημικών κινημάτων. Η Κίνα είναι η μελλοντική ηγεμονική δύναμη στον πλανήτη και οι μορφές ελέγχου που εφαρμόζει έχουν μεγάλο ενδιαφέρον και χρησιμότητα για τις κυρίαρχες τάξεις κάθε χώρας.

Δεν πρόκειται μόνο για την περίπτωση άλλων μελλοντικών “φυσικών” επιδημιών ή καταστροφών, αλλά κυρίως για την αντιμετώπιση των μεγάλων κοινωνικών εκρήξεων, ικανών να προκαλέσουν καταστροφικές πολιτικές κρίσεις για εκείνους που κυριαρχούν στους πληθυσμούς οι οποίοι ενδέχεται να επαναστατήσουν, όπως συνέβη πρόσφατα στη Χιλή και τον Ισημερινό. Σε αυτή την πολύ πιο ανησυχητική ανάγνωση, η επιδημία γίνεται μια τεράστια άσκηση, ένα εργαστήριο κοινωνικής μηχανικής, το οποίο αρχίζει με τη στρατιωτικοποίηση των κρίσεων σε κάθε τόπο και σε ολόκληρη την κοινωνία. Δεν ξέρουμε πού μπορεί να καταλήξει αυτό ή πώς θα το αντιμετωπίσουν.

Πρέπει να επιστρέψουμε στην εποχή του ναζισμού και του σταλινισμού, πριν από περίπου έναν αιώνα, για να βρούμε παραδείγματα τόσο εκτεταμένου ελέγχου του πληθυσμού όσο εκείνα που λαμβάνουν χώρα στην Κίνα με το πρόσχημα του κοροναϊού. Ένα γιγαντιαίο στρατιωτικό πανοπτικόν, το οποίο περιορίζει τον πληθυσμό, αναγκάζοντάς τον να ζει κλειδωμένος και υπό διαρκή επιτήρηση. Οι εικόνες της καθημερινής ζωής που μας φθάνουν από μεγάλες περιοχές της Κίνας, όχι μόνο από την πόλη του Wuhan και την επαρχία Hubei, όπου ζουν 60 εκατομμύρια άνθρωποι, δίνουν την εντύπωση ενός τεράστιου υπαίθριου στρατόπεδου συγκέντρωσης εξαιτίας της επιβολής καραντίνας για όλους τους κατοίκους.

Ερημωμένες πόλεις από όπου διέρχεται μόνο το προσωπικό ασφαλείας και υγείας. Μετράται η θερμοκρασία για κάθε άτομο που εισέρχεται σε ένα σούπερ μάρκετ, στα εμπορικά κέντρα και τα οικιστικά συγκροτήματα. Εάν υπάρχουν μέλη μιας οικογένειας σε καραντίνα, μόνο ένας από αυτούς έχει το δικαίωμα να βγαίνει κάθε δύο ημέρες για να αγοράσει τρόφιμα.

Σε ορισμένες πόλεις, όσοι δεν χρησιμοποιούν μάσκες μπορεί να καταλήξουν στη φυλακή. Συνιστάται η χρήση γαντιών μίας χρήσης και μολύβια για την πίεση των κουμπιών του ανελκυστήρα. Οι πόλεις της Κίνας μοιάζουν με πόλεις-φαντάσματα, μέχρι που, σχεδόν, δεν συναντάς ανθρώπους στο δρόμο στην πόλη Γουχάν.

Η συνηθισμένη πρακτική στην ιστορία είναι να απομονώνονται οι μολυσμένοι άνθρωποι, ποτέ δεν έχουν απομονωθεί εκατομμύρια υγιείς άνθρωποι με αυτόν τον τρόπο. Ο Vageesh Jain, ένας γιατρός και ακαδημαϊκός στο Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Παγκόσμιας Υγείας του Λονδίνου, αναρωτιέται: “Υπάρχει δικαιολογία για μια τέτοια δραστική αντιμετώπιση; Τι συμβαίνει με τα δικαιώματα των υγιών ανθρώπων; “.

Σύμφωνα με τον ΠΟΥ, κάθε άτομο που έχει μολυνθεί από κοροναϊό μπορεί να μολύνει δύο άτομα ακόμα, ενώ ένας ασθενής ιλαράς μπορεί να μολύνει μεταξύ 12 και 18. Για το λόγο αυτό, ο Jain διαβεβαιώνει, ότι πάνω από το 99,9% των κατοίκων της επαρχίας Hubei δεν είναι μολυσμένο και ότι ” η μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού που παγιδεύεται στην περιοχή δεν είναι άρρωστη και είναι απίθανο να μολυνθεί “.

Το Δελτίο 142 του Ευρωπαϊκού Εργαστηρίου Πολιτικής Πρόβλεψης (LEAP) έκανε αυτήν την παρατήρηση: «Η Κίνα εξαπέλυσε ένα σχέδιο έκτακτης ανάγκης, πρωτόγνωρου μεγέθους, μετά από μόλις 40 θανάτους σε πληθυσμό ενός δισεκατομμυρίου και 200 χιλιάδων ανθρώπων, γνωρίζοντας ότι η γρίπη σκοτώνει 3.000 άτομα στη Γαλλία κάθε χρόνο». Το 2019, η γρίπη σκότωσε 40.000 ανθρώπους στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η ιλαρά σκοτώνει 100.000 ανθρώπους το χρόνο παγκοσμίως και επηρεάζει μισό εκατομμύριο.

Το LEAP υποστηρίζει ότι αντιμετωπίζουμε ένα νέο κοινωνικό μοντέλο διαχείρισης των κρίσεων, το οποίο μπορεί να υπολογίζει στη συγκατάθεση της Δύσης. Η Ιταλία ακολούθησε αυτό το μονοπάτι απομονώνοντας δέκα περιοχές με 50.000 κατοίκους, όταν υπήρχαν μόνο μερικές δεκάδες άνθρωποι που είχαν πληγεί από τον ιό.

Η Κίνα ασκεί έναν εξελιγμένο έλεγχο του πληθυσμού, από την βίντεο-παρακολούθηση με 400 εκατομμύρια κάμερες στους δρόμους μέχρι το σύστημα «σημείων κοινωνικής πίστης», με τα οποία ρυθμίζει τη συμπεριφορά των πολιτών. Ο έλεγχος τώρα πολλαπλασιάζεται, συμπεριλαμβανομένης της επί τόπου επιτήρησης με ταξιαρχίες των «εθελοντών» πολιτών σε κάθε γειτονιά.

Θα ήθελα να κάνω μερικές σκέψεις, όχι από την άποψη της υγείας αλλά από αυτό που αφορά τη διαχείριση αυτής της επιδημίας τα αντι-συστημικά κινήματα.

Η πρώτη είναι ότι, καθώς η Κίνα είναι η μελλοντική παγκόσμια ηγεμονική εξουσία, οι πρακτικές του κράτους της απέναντι στον πληθυσμό αποκαλύπτουν τον τύπο της κοινωνίας που οι ελίτ θέλουν να οικοδομήσουν και να προτείνουν στον κόσμο. Οι μορφές ελέγχου που εφαρμόζει η Κίνα είναι εξαιρετικά χρήσιμες για τις κυρίαρχες τάξεις ολόκληρου του πλανήτη, προκειμένου να κρατήσουν στο περιθώριο τους από κάτω, σε περιόδους όπου τον καπιταλισμό συνταράσσουν βαθιοί και ορμητικοί, οικονομικο-κοινωνικοί και πολιτικοί κραδασμοί.

Η δεύτερη είναι ότι οι ελίτ χρησιμοποιούν την επιδημία ως εργαστήριο κοινωνικής μηχανικής, με σκοπό να κλείσουν στο δίχτυ τον πληθυσμό με διπλό πλέγμα, σε μακροκλίμακα και σε μικροκλίμακα, συνδυάζοντας τον σχολαστικό έλεγχο σε τοπική κλίμακα με έναν άλλο, γενικό και εκτεταμένο ως λογοκρισία στο Διαδίκτυο και βιντεο-παρακολούθηση.

Είμαστε, μάλλον, αντιμέτωποι με μια μελετημένη πρόβα για το τι θα εφαρμοστεί σε κρίσιμες καταστάσεις, όπως οι φυσικές καταστροφές ή το τσουνάμι και οι σεισμοί. Τι θα εφαρμοστεί, κυρίως, απέναντι στις μεγάλες κοινωνικές εκρήξεις, οι οποίες, εν δυνάμει, μπορεί να προκαλέσουν καταστροφικές πολιτικές κρίσεις για τους από πάνω. Με λίγα λόγια, οι ελίτ προετοιμάζονται για ενδεχόμενες προκλήσεις, που θα αμφισβητήσουν την κυριαρχία τους.

Η τρίτη σκέψη είναι ότι εμείς δεν γνωρίζουμε ακόμα πώς θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε αυτούς τους ισχυρούς μηχανισμούς ελέγχου μεγάλων πληθυσμών, μηχανισμοί που συνδυάζονται με τη στρατιωτικοποίηση της κοινωνίας ενόψει των ταραχών και των εξεγέρσεων, όπως συμβαίνει π.χ. στον Ισημερινό.

πηγή: https://comune-info.net/il-virus-e-la-militarizzazione-della-crisi/?fbclid=IwAR04o1jcrbWGE9WLEBMXJXGeiZM1ZxaKy9X0PKISyoImaF08ri_Hc6BH61o

Pentagon, State Department envoy clash over sending Patriot missiles to Turkey

Από

anixneuseis

February 29, 2020

politico.com

EXCLUSIVE

James Jeffrey has been pressing DoD to send additional military equipment to Turkey to help it repel the Syrian government’s assault in Idlib province. But the Pentagon is resisting.

James Jeffrey, the U.S. special representative for Syria engagement. | Alex Wong/Getty Images

By LARA SELIGMAN and NAHAL TOOSI

02/28/2020 07:18 PM EST

A senior State Department official is at odds with the Pentagon over sending additional military equipment to help Turkey fight against Russian-backed Syrian government forces, four people familiar with the matter tell POLITICO.

James Jeffrey, the U.S. special representative for Syria engagement, has been pressing the Defense Department to send Patriot missile defense batteries to Turkey to help it repel the Syrian government’s assault in Syria’s Idlib province, the people said. But Pentagon officials are worried about the global ramifications of a move they see as reckless.

The internal disagreement is the latest illustration of how the U.S. has struggled to tackle the long-running, multi-sided conflict in Syria, which has drawn in a range of countries and terrorist groups. President Donald Trump has on multiple occasions tried to reduce the American role in the Arab-majority country, only to agree to aides’ requests not to fully pull out.

Backed by Russian air power, Syrian government forces are attempting to seize the last remaining territory there held by Turkish-backed Syrian opposition forces. At least 33 Turkish soldiers were killed in Syrian government air raids in the opposition-held province on Thursday, marking a dramatic escalation of a conflict that has driven nearly a million people from their homes in the past three months.

Turkey, a fellow member of NATO, has asked the U.S. to deploy two Patriot batteries on its southern border. Jeffrey, who is also a former ambassador to Turkey, is urging the Pentagon to follow through with the request and potentially to establish a no-fly zone, one of the people familiar with the matter said.

But senior leaders at the Joint Staff and the Office of the Secretary of Defense are resisting Jeffrey’s proposal, according to State Department and DoD officials and two additional people familiar with the discussion. Defense officials believe the move would set a bad precedent and would not change Russian or Syrian calculations in the conflict, the State Department official said.

DoD officials are “resisting doing foolish things with real global ramifications,” the State Department official said.

“This was and remains a bad idea,” said one of the people familiar with the discussions.

Turkey and the U.S. have a history when it comes to the Patriot. Over Washington’s objections, Ankara last year received an advanced Russian S-400 missile-defense system that the U.S. considers a threat to the F-35 fighter jet and NATO air defenses. The U.S. had offered the Patriot as an alternative, but Turkey has committed to the Russian system. As a result, Washington kicked Turkey out of the F-35 program, for which it was both a customer and manufacturing partner.

A DoD spokesperson declined to comment. A spokesperson for Jeffrey referred POLITICO to a statement from Secretary of State Mike Pompeo, who on Friday condemned the attack and called on the Syrian government and its Russian and Iranian backers to cease their assault on Idlib. He noted that the U.S. is “reviewing options to assist Turkey against this aggression.”

“We stand by our NATO Ally Turkey in the aftermath of the despicable and brazen February 27 attack on Turkish forces in Idlib, which resulted in the death of dozens of Turkish soldiers,” Pompeo said. “The United States condemns this attack in the strongest possible terms.”

The United States is looking to provide urgent assistance to Turkey in Idlib province in the form of information sharing and equipment, a senior State Department official told reporters on Friday. The official ruled out “military moves by American units,“ but said “there are other ways we can support them.”

Kelly Craft, the U.S. ambassador to the United Nations, called for an immediate ceasefire in northwest Syria and urged Moscow to ground its warplanes.

“As President Trump has made clear, the [Bashar] Assad regime, Russia, and Iran must halt their offensive before more innocent civilians are killed and displaced,” Craft said in a statement.

politico.com

Even NATO is unwilling to touch Turkey’s Idlib mess with a ten-foot pole

Από

anixneuseis

February 29, 2020

rt.com

Scott Ritter

is a former US Marine Corps intelligence officer. He served in the Soviet Union as an inspector implementing the INF Treaty, in General Schwarzkopf’s staff during the Gulf War, and from 1991-1998 as a UN weapons inspector. Follow him on Twitter @RealScottRitter

28 Feb, 2020 15:47 / Updated 17 hours ago

Even NATO is unwilling to touch Turkey’s Idlib mess with a ten-foot pole

Turkish Armed Forces’ soldiers continue to conduct fortification and transition activities in Idlib, de-escalation zone in Syria on February 20, 2020 © Getty Images / Ibrahim Hatib / Anadolu Agency

Having been hit by the Syrian Air Force in Idlib, Turkey has called on NATO’s protection, but as much as the alliance would like a fight with Assad and his ally Russia, it’s refused to back Ankara’s questionable adventure.

Turkey engaged NATO in Article 4 consultations, seeking help regarding the crisis in Syria. The meeting produced a statement from NATO condemning the actions of Russia and Syria and advocating for humanitarian assistance, but denying Turkey the assistance it sought.

The situation in Idlib province has reached crisis proportions. A months-long military offensive by the Syrian Army, supported by the Russian Air Force and pro-Iranian militias, had recaptured nearly one-third of the territory occupied by anti-Assad groups funded and armed by Turkey. In response, Turkish President Recep Tayyip Erdogan dispatched thousands of Turkish soldiers, backed by thousands of pieces of military equipment, including tanks and armored vehicles, into Idlib to bolster his harried allies.

ALSO ON RT.COMNATO offers Turkey condolences & solidarity, but no additional military aid amid Idlib crisisThe result has been a disaster for Turkey, which has lost more than 50 soldiers and had scores more wounded due to Syrian air attacks. For its part, Russia has refrained from directly engaging Turkish forces, instead turning its attention to countering Turkish-backed militants. Faced with mounting casualties, Turkey turned to NATO for assistance, invoking Article 4 of the NATO charter, which allows members to request consultations whenever, in their opinion, their territorial integrity, political independence or security is threatened.

Dangerous precedents

Among the foundational principles of the NATO alliance, most observers focus on Article 5, which declares that an attack against one member is an attack against all. However, throughout its 75-year history, Article 5 has been invoked only once – in the aftermath of 9/11 – resulting in joint air and maritime patrols, but no direct military confrontation. The wars that NATO has engaged in militarily, whether in Kosovo, Afghanistan, Libya or Iraq, have all been conducted under Article 4, when NATO made a collective decision to provide assistance in a situation that did not involve a direct military attack on one of its member states.

With that in mind, Turkey’s decision to turn to Article 4 was a serious undertaking. For additional leverage, Ankara linked the NATO talks with a separate decision to open its borders to refugees seeking asylum in Europe, abrogating an agreement that had been reached with the European Union to prevent uncontrolled migration into Europe through Turkish-controlled territory and waters. Through this humanitarian blackmail, Turkey sought to use the shared economic and political costs arising from the Syrian situation as a bargaining chip for NATO support.

Syria has every right to fight terrorists in Idlib and Russia can’t interfere – Moscow

A failed gamble

The best Turkey could get from its Article 4 consultation, however, was a lukewarm statement by Jens Stoltenberg, the NATO secretary general, condemning Syria and Russia while encouraging a diplomatic resolution to the fighting in Syria that focused on alleviating the unfolding humanitarian crisis regarding refugees. This is a far cry from the kind of concrete military support, such as the provision of Patriot air defense systems or NATO enforcement of a no-fly zone over Idlib, Turkey was hoping for.

The provision of military support under Article 4 is serious, involving as it does the entire weight of the NATO alliance. This was underscored by recent comments made by the Supreme Commander of Allied Forces in Europe, US General Tod Wolters, which linked NATO’s nuclear deterrence posture to current Article 4 NATO operations in Afghanistan and Iraq. At a time when NATO is focused on confronting Russia in the Baltics, opening a second front against the Russians in Syria is not something the alliance was willing to support at this time.

While the US was vocal in its desire to support Turkey at the consultations, NATO is a consensus organization, and the complexities of Turkey’s Syrian adventure, which extend beyond simple Russian involvement to include issues involving the legality of Turkey’s presence inside Syria, and the fact that many of the armed groups Turkey supports in Idlib are designated terrorist organizations, precluded a NATO decision to intervene on Turkey’s behalf. Having failed in its effort to get NATO support in Syria, Turkey is now left with the Hobson’s choice of retreating or doubling down. Neither will end well for Turkey, and both will only further exacerbate that humanitarian disaster taking place in Idlib today.

Think your friends would be interested? Share this story!

The statements, views and opinions expressed in this column are solely those of the author and do not necessarily represent those of RT.

Μεταναστευτικό: σαν να μην πέρασε μία μέρα.

Από

anixneuseis

February 29, 2020

Δημήτρης Ιωάννου

(Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε τον Μάιο του 2011, με διαφορετικό τίτλο. Δημοσιεύεται και πάλι εδώ σαν μικρό δείγμα της πλήρους αδράνειας και αδυναμίας της ελληνικής κοινωνίας και της ελληνικής Πολιτείας να καθορίσουν τους όρους με τους οποίους κάποιος αλλοδαπός εισέρχεται και τους κανόνες με τους οποίους πρέπει να συμπεριφέρεται εντός της επικράτειάς τους. Πραγματικά τίποτα δεν έχει αλλάξει και είναι σαν να μην πέρασε μία μέρα).

Ι. Υπάρχει ένα ερώτημα το οποίο ουδέποτε έχει τεθεί ευθέως, τουλάχιστον εντός των πλαισίων της «θεσμικής» πολιτικής και του «θεσμικού» δημόσιου διαλόγου, παρ’ ότι έχει τεθεί και απαντηθεί –με λάθος τρόπο- από κάποιες ακραίες δυνάμεις του πολιτικού φάσματος. Το ερώτημα είναι το εξής: έχουν όλες οι εθνο-φυλετικές, πολιτισμικές, κοινωνικές και οικονομικές ομάδες που βρίσκονται σήμερα επάνω στο έδαφος της Ελλάδας τα ίδια συλλογικά δικαιώματα; Πρέπει να σταθμίζονται οι ανάγκες και οι επιδιώξεις όλων αυτών των ομαδοποιήσεων με τον ίδιο συντελεστή όταν χαράσσεται (ή δεν χαράσσεται) η πορεία της χώρας και όταν λαμβάνονται (ή δεν λαμβάνονται) οι αποφάσεις που θα κρίνουν το μέλλον της; Εκείνος που σχίζει και πετάει στην θάλασσα όλα τα χαρτιά του και καταστρέφει όλα τα αποδεικτικά στοιχεία της ταυτότητάς του, της εθνικότητάς του και της προέλευσής του, πριν εισέλθει στον ελληνικό εθνικό χώρο, έχει τα ίδια δικαιώματα με εκείνον ο οποίος, όχι λόγω του «δικαίου του αίματος» αλλά λόγω του «δικαίου του βιώματος και της μνήμης», έχει συνδέσει την ύπαρξη του, αμετάκλητα και αποκλειστικά, με την πορεία της χώρας που λέγεται Ελλάδα;

Η απάντηση στο εν λόγω ερώτημα είναι απλή και ξεκάθαρη: όχι. Ο άνθρωπος χωρίς ταυτότητα, προέλευση και πατρίδα, που εάν οι δουλέμποροι είχαν διαφορετικό δρομολόγιο μπορεί και να βρισκόταν στην Μάλτα, στην Ιταλία ή στην Ισπανία, έχει βεβαίως το αναφαίρετο δικαίωμα στην ζωή και στην αξιοπρέπεια. Όμως οι ανάγκες του, οι στοχεύσεις του και οι επιδιώξεις του, όσο θεμιτές και ανθρώπινα κατανοητές και αν είναι, δεν μπορούν να υπερκαθορίζουν την μοίρα κάποιου άλλου, δηλαδή εκείνου ο οποίος επέλεξε να έχει όνομα, επώνυμο και πατρίδα, και επέλεξε επίσης να απαντήσει στο ερώτημα της ύπαρξης, (να «ζήσει προς τον θάνατο»), παραμένοντας στον γενέθλιο τόπο του. Η αναζήτηση «μιας καλύτερης ζωής», μακριά από την πατρίδα τους, εκ μέρους μεγάλων πληθυσμιακών ομάδων, δεν είναι δυνατόν να γεννά αυτομάτως την υποχρέωση σε άλλες ομάδες ανθρώπων, (οι οποίες μάλιστα σε ουδέν ευθύνονται για την δύστηνο μοίρα των πρώτων), να υπονομεύσουν το δικό τους μέλλον και να υποβαθμίσουν την δική τους πραγματικότητα στον τόπο που γεννήθηκαν αλλά και που επέλεξαν να συνεχίσουν να ζουν. Με κριτήριο ακόμη και την πιο στοιχειώδη έννοια δικαίου, τα ηθικά δικαιώματα των δύο ομάδων δεν μπορεί παρά να είναι ετεροβαρή και άνισα: σε μία δημοκρατική κοινωνία που εδράζεται στις αρχές του ανθρωπισμού, το σύνολο των δικαιωμάτων που απολαμβάνει το κάθε μέλος της (αλλά και κάθε ομαδοποιημένο άθροισμα μελών της) πρέπει απαραιτήτως να αντισταθμίζεται από ένα ισοδύναμο και ισομεγέθες σύνολο υποχρεώσεων και δεσμεύσεων. Όπου το ισοζύγιο αυτό ανατρέπεται, δημιουργούνται οι γνωστές δυσπλασίες είτε της αναρχίας (εκεί που επικρατούν τα δικαιώματα), είτε της τυραννίας (εκεί που επικρατούν οι υποχρεώσεις). ¨Όσοι έχουν «πλεονασματικό» ισοζύγιο δικαιωμάτων και υποχρεώσεων μοιραία ζουν εις βάρος των υπολοίπων από τους οποίους κατ’ ουσίαν έχουν σφετεριστεί τα πλεονάζοντα αυτά δικαιώματα. Πράγμα που συμβαίνει και στην σημερινή Ελλάδα, στο κέντρο της Αθήνας και αλλού: έστω και αν διαβιούν στην έσχατη αθλιότητα, οι παράνομοι μετανάστες, («πρόσφυγες» κατά μία άλλη ορολογία^[1]) χρώμενοι, σε καταχρηστικό μάλιστα βαθμό, τις υποδομές και τον οικονομικό ιστό μίας πόλης για την οποία δεν έχουν δουλέψει και δεν έχουν φορολογηθεί ποτέ στο παρελθόν, αλλά και τις «δουλείες» και προβλέψεις ενός -έστω και καχεκτικού- Κράτους-Προνοίας για το οποίο δεν έχουν αγωνισθεί και δεν έχουν καταβάλει τίμημα αίματος, δημιουργούν τόσο σημαντικές οχλήσεις που ουσιαστικά υπεξαιρούν από τους «νόμιμους» κατοίκους -κυρίως γηγενείς αλλά επίσης και αλλοδαπούς- σειρά θεμελιωδών δικαιωμάτων, όπως είναι η αίσθηση της ασφάλειας και της ευταξίας, η δυνατότητα οικονομικής βιοποριστικής δραστηριότητας αλλά επίσης και η απρόσκοπτη διαβίωση στον οικείο διαπροσωπικό, πολιτισμικό και κοινωνικο-οικιστικό χώρο -απολύτως απαραίτητες προϋποθέσεις της ατομικής και της συλλογικής ψυχικής ισορροπίας, και του ειρηνικού βίου.

Εκτός από τα παραπάνω, όμως, υπάρχει και κάτι άλλο που αφορά το δίκαιο της «συλλογικότητας». Όπως η έννοια του «έθνους» δεν είναι ισοδύναμη με την έννοια του «λαού», γιατί η πρώτη εκφράζει ένα διαχρονικό φαινόμενο στην ολότητά του ενώ η δεύτερη σηματοδοτεί ένα απλό σημείο στο άνυσμα της εξέλιξης του, δηλαδή μία στιγμιαία, μονο-πρισματική αποτύπωσή του, έτσι και το συλλογικό «δίκαιο» των απατρίδων ή έστω προσφύγων δεν μπορεί να είναι ισοδύναμο με το συλλογικό δίκαιο της ιστορικής ταυτότητας και της πολιτισμικής ιδιοπροσωπίας. Μπορεί κάποιος να είναι καθαρόαιμος Αρβανιτολιάπης, ή αυθεντικός Dravidian traveler αλλά, εν τούτοις να θέλει να πιστεύει τον εαυτό του ως εξ αίματος και εξ ευθείας γραμμής απόγονο του Αλκιβιάδη. Είναι δικαίωμα του, όπως δικαίωμα των λαών είναι να κατασκευάζουν εθνικούς μύθους και να τους χρησιμοποιούν ως αστρολάβους για να ζουν και να πορεύονται δια μέσου των ατραπών της Ιστορίας, υπό την μοναδική προϋπόθεση ότι η αφοσίωσή τους στο δικό τους συμβολικό και μυθικό σύστημα αξιών δεν αποτελεί απειλή για τα θεμελιώδη δικαιώματα όσων ομνύουν πίστη σε αλλότριους Θεούς. Οι εν λόγω μύθοι, όπως και οι κοινωνίες που οικοδομούνται επάνω τους, δημιουργούν τις υπαρξιακές συντεταγμένες εντός των οποίων εξελίσσεται το ανθρώπινο πνεύμα και ανελίσσεται ο πολιτισμός. Ταυτόχρονα προσφέρουν σε κάθε μεμονωμένο μέλος της εθνικής κοινότητας την αίσθηση του «ανήκειν», απαραίτητη συνθήκη ψυχολογικής ισορροπίας και υπαρξιακής ασφάλειας για την μεγάλη, τουλάχιστον, πλειοψηφία των ανθρώπων. Συνεπώς, ένα έθνος είναι κάτι πολύ περισσότερο από το άθροισμα των μελών του, όσων δηλαδή έτυχε να το απαρτίζουν σε μία ορισμένη χρονική στιγμή, αλλά και κάτι πολύ περισσότερο από το άθροισμα των βιοτικών αναγκών των μελών του. Ο ανθρώπινος πολιτισμός στηρίζεται, μεταξύ άλλων και, στο ότι αναγνωρίζει το έθνος ως μία αυθύπαρκτη οντότητα η οποία, παρά τον «άυλο», «συμβολικό», «φαντασιακό» ή οποιοδήποτε άλλο χαρακτήρα θα αρεσκόταν να της αποδώσει κανείς, παράγει πολύ απτά, συγκεκριμένα και σχεδόν «υλικά» αποτελέσματα: πλαισιώνει, σταθεροποιεί και νοηματοδοτεί τις ανθρώπινες ζωές που το επιλέγουν ως βασικό σύστημα αναφοράς τους, χωρίς όμως να αποτελεί απλό λογιστικό αντίκρισμά τους. Η διαχρονία του εθνικού φαινομένου αποτελεί υπέρτερη αξία και άλλης τάξης αγαθό από τις συγκυριακές και εφήμερες προσλήψεις, απεικονίσεις και μορφοποιήσεις του, και τούτο γιατί αφορά όχι μόνο τους παρόντες εκπροσώπους του αλλά και εκείνους που πρόκειται να έρθουν στο μέλλον.

Βεβαίως η «μετοχή» στην εθνική κοινότητα γίνεται σε καθαρά εθελοντική βάση, και είναι προϊόν του γνωστού καθημερινού «δημοψηφίσματος» των πολιτών. Ο αρνησίπατρις, ο άπατρις, ο «πολίτης του κόσμου», καθώς και ο εθνο-πολιτισμικός πλάνης ή μέτοικος έχει κάθε δικαίωμα –σε μία δημοκρατική κοινωνία- να απεκδυθεί και να αποτάξει –συνειδησιακά- την εθνική του (ή και κάθε εθνική) ταυτότητα. Σε αντάλλαγμα όμως αυτής της ελευθερίας και διακριτικής ευχέρειας που απολαμβάνει, υποχρεούται να αποδεχθεί και ο ίδιος πως οι «μέτοχοι» του έθνους δικαιούνται με την σειρά τους –πάντα υπό την προϋπόθεση ότι δεν απειλούν ή δεν περιορίζουν αντίστοιχα αλλότρια θεμελιώδη δικαιώματα- να υπερασπίζουν το σύστημα αξιών που έχουν κληρονομήσει και έχουν αποδεχθεί. Επιπλέον, μάλιστα, το «ελεύθερο εθνικής δέσμευσης» άτομο, οφείλει και το ίδιο να υπερασπίζεται το δικαίωμα ύπαρξης εθνικών υποκειμένων, ως απαράβατη συνθήκη της κοινής ελευθερίας. Εάν επικρατούσε η άποψη ότι το εθνικό φαινόμενο δεν είναι παρά μία συλλογική παραίσθηση και ότι το αίτημα του σεβασμού της συλλογικής εθνικής συνείδησης ουδεμία διαθέτει νομιμοποίηση «υπεροχής» έναντι εξωθεσμικών κινημάτων αμφισβήτησης του ή ακόμη και «αντίπαλων» συγκυριακών ομαδοποιήσεων, ο κόσμος θα γινόταν πολύ διαφορετικός, και πολύ πιο δύσκολος, ως πεδίο συνεχούς και αδιάκοπης πολεμικής διαμάχης. Αυτό σημαίνει ότι είναι καταχρηστικός και δεν ευσταθεί ο ισχυρισμός μιας μερίδας ριζοσπαστών «συνηγόρων» της παράνομης μετανάστευσης, ότι οι ‘Έλληνες πολίτες δεν δικαιούνται να απαιτούν προνομιακή πρόσβαση και σχέση με τον ελλαδικό χώρο και με τον επ’ αυτού συσσωρευμένο πλούτο, διότι αμφότερα αποτελούν κτήμα όλης της ανθρωπότητας και, συνεπώς, ανήκουν εξ ίσου και στον μετανάστη που βρίσκεται πλέον επί ελληνικού εδάφους, έστω και παράνομα. Είναι καταχρηστικός ο ισχυρισμός αυτός όχι μόνο, ή κυρίως, για την κατά συρροήν συνοπτική συμβολική διαγραφή δεκάδων αναπαλλοτρίωτων δικαιωμάτων των γηγενών Ελλήνων, όπως το δικαίωμα της ιδιοκτησίας, αλλά κυρίως διότι αρνούμενος την νομιμοποίηση του εθνικού φαινομένου και των δικαιωμάτων που προκύπτουν εξ αυτού, και επιχειρώντας να τα υποκαταστήσει με ένα αυθαίρετα οριζόμενο πλάσμα (φυσικού) δικαίου που λέγεται «ανθρωπότητα», στην πραγματικότητα επιχειρεί να αποκόψει τον κατ’ ελεύθερη επιλογή ¨Έλληνα πολίτη από τις συμβολικές αξίες και τα βιοτικά μέσα που τον οικειώνουν με τον κόσμο και με την ίδια την ύπαρξή του. Με άλλα λόγια, στο όνομα μιας αυθαίρετης ιδέας «ανθρωπισμού», επιδιώκει την πραγματοποίηση, και την νομιμοποίηση, μιας ψυχο-πολιτισμικής γενοκτονίας του ελληνικού έθνους καθώς και μιας λεηλασίας του υλικού του πλούτου.

ΙΙ. Υπάρχουν δύο πράγματα που δεν γίνονται κατανοητά όσον αφορά την παράνομη μετανάστευση στην Ελλάδα, και ο λόγος είναι πως ο σχετικός διάλογος λαμβάνει χώρα σε ένα πλαίσιο που το καθορίζουν ασφυκτικά αφ’ ενός οι ιδεολογικές παρωπίδες μιας ψευδώνυμης «προοδευτικής» σκέψης και αφ’ ετέρου η ιδεολογική τρομοκρατία που ασκούν οι επαγγελματίες της «πολιτικής ορθότητας». Φυσιολογική συνέπεια είναι ότι η πλαστογράφηση της εικόνας του προβλήματος έχει, σε ένα μεγάλο βαθμό, καταστεί επίσημη κρατική ιδεολογία καθώς και ότι ένας πολύ μεγάλος αριθμός εντίμων ανθρώπων διερωτάται μήπως είναι πολύ εγωιστικό το γεγονός ότι σιωπηρά εύχεται να άλλαζε η ανυπόφορη κατάσταση που αντικρίζει γύρω του.

Η πρώτη συσκότιση και διαστροφή της πραγματικότητας έχει σχέση με την, άλλοτε ρητά εκπεφρασμένη και άλλοτε υπόρρητα συμπαραδηλούμενη, στο όνομα κάποιου ασαφούς «ανθρωπισμού», διεκδίκηση ενός πλαισίου «ανεκτικότητας» όσον αφορά την παραβατικότητα των παρανόμων μεταναστών (και «προσφύγων»), διότι πρόκειται για «βασανισμένες ψυχές» που απλά αναζητούν «ένα καλύτερο αύριο». Στην πραγματικότητα μάλιστα δεν πρόκειται καν για διεκδίκηση αλλά για ιδεολογική νομιμοποίηση δεδομένου ότι αυτό το εξαιρετικά ελαστικό εύρος «ανεκτικότητας» υφίσταται ήδη στην πράξη, τόσο λόγω της γνωστής παθογένειας του κρατικού μηχανισμού, όσο και λόγω της πολυσχιδούς δραστηριότητας των «προοδευτικών» δυνάμεων. ‘Έτσι όμως, ό,τι στ’ αλήθεια συμβαίνει είναι πως ενεργοποιούνται και ενισχύονται διαδικασίες που βλάπτουν τους πάντες, συμπεριλαμβανομένης και της πλειοψηφίας των μεταναστών, εκείνων δηλαδή οι οποίοι δεν έχουν ροπή στην παραβατικότητα αλλά, πράγματι, απλά και μόνο αναζητούν ένα καλύτερο αύριο. Και τούτο διότι η αποδοχή μιας περιοχής, ακριβώς στο κέντρο των Αθηνών, ως περιοχής στην οποία οι κανόνες Δικαίου βρίσκονται σε αναστολή, δημιουργεί μια «αυτόνομη επικράτεια παραβατικότητας», με διεθνή εμβέλεια και αυτοτροφοδοτούμενη δυναμική.

Εάν κάποιος είναι, κατά κυρία απασχόληση, κλέφτης και δολοφόνος σε μία χώρα της Ασίας ή της Αφρικής με μέσο κατά κεφαλήν ΑΕΠ 2.000 δολλαρίων τον χρόνο, και πληροφορηθεί από έγκυρη πηγή ότι κάπου στην Ευρώπη, σε μία χώρα με κατά κεφαλήν ΑΕΠ 20.000 τον χρόνο, υπάρχει μία περιοχή στην οποία μπορεί ανενόχλητος να συνεχίσει την επαγγελματική του δραστηριότητα, τι θα κάνει; Ποια είναι η ορθολογική, από οικονομική άποψη, επιλογή; Να καθίσει εκεί που κάθεται; Ή να μεταναστεύσει, ώστε να εξασφαλίσει και αυτός ένα «καλύτερο μέλλον»; Φυσικά το δεύτερο. Με τον τρόπο αυτό, όμως, δίπλα στην «φυσιολογική», δηλαδή με βιοποριστικά κίνητρα, μετανάστευση δημιουργείται και μία παράλληλη «μετανάστευση παραβατικότητας», η δυναμική της οποίας απλά ανατροφοδοτεί και ενισχύει τον ήδη υπάρχοντα χαρακτήρα της «αυτόνομης παραβατικής επικράτειας».^[2] (Μάλιστα, είναι διασκεδαστικό να σκεφτεί κανείς ότι οι μόνοι παράνομοι μετανάστες που βλέπουν την Ελλάδα σαν τελικό προορισμό και όχι σαν αναγκαστικό ενδιάμεσο σταθμό είναι όσοι ανήκουν σε αυτήν την δεύτερη κατηγορία). Αποτέλεσμα δεν είναι μόνο η ορατή εγκληματικότητα η οποία πλήττει τους νόμιμους κατοίκους των Αθηνών, συμπεριλαμβανομένων και των αλλοδαπών, και η οποία συγκεντρώνει επάνω της τα φώτα της δημοσιότητας. Είναι επίσης και μία, ενδεχομένως πολύ ευρύτερη, αφανής εγκληματικότητα που έχει σαν θύμα της την μεγάλη μάζα των «κανονικών» παράνομων μεταναστών, οι οποίοι ουσιαστικά διαβιούν σε συνθήκες δουλοκτησίας υφιστάμενοι μία αδιανόητη εκμετάλλευση από διάφορους «υπεργολάβους» ομοεθνείς τους, από προαγωγούς, από εκβιαστές, απαγωγείς κλπ. Ή εκτεταμένη αυτή, και εξαιρετικά σκληρή, εγκληματικότητα, της οποίας εικόνες ή απεικάσματα φθάνουν στην κοινή γνώμη παρεμπιπτόντως και περιστασιακά όταν κάποιος διαμελισμένος Αφρικανός βρεθεί στην χωματερή των Λιοσίων ή κάποια κατατεμαχισμένη Ασιάτισσα σε ένα βαρέλι στον Κηφισό, παραδόξως δεν φαίνεται να απασχολεί τους εγχώριους αυτόκλητους υπερασπιστές των μεταναστών. Κάτι που μπορεί να το αποδώσει κανείς στο γεγονός ότι το ενδιαφέρον τους δεν είναι πρωτογενώς αυθεντικό αλλά διαμεσοποιημένο και έμμεσο, εφ’ όσον οι μεν «προοδευτικοί» βλέπουν τον μεταναστευτικό κόσμο απλά ως ένα εργαλείο που θα τους βοηθήσει στην εξουσιαστική ονείρωξή τους για κατάληψη των «χειμερινών ανακτόρων», ενώ κάποιες ΜΚΟ (όχι φυσικά όλες) ως ένα μέσον για την ικανοποίηση πολύ πιο πεζών επιδιώξεων. Επειδή όμως δεν ευαισθητοποιούνται για την εσωτερική βία του μεταναστευτικού χώρου οι υποτιθέμενοι υπερασπιστές του, δεν σημαίνει ότι είναι επιτρεπτό να την παραβλέπει και η συντεταγμένη πολιτεία. Όλως αντιθέτως μάλιστα: ένα κράτος Δικαίου έχει κάθε υποχρέωση να επιδεικνύει μηδενική ανοχή έναντι της «συστημικής» παραβατικότητας της παράνομης μετανάστευσης και αυτό όχι μόνο για να ανακουφίσει τους γηγενείς κατοίκους της πόλης από τον εφιάλτη μέσα στον οποίο ζουν, αλλά επίσης και για να απαλλάξει τον μεγάλο όγκο των παρανόμων μεταναστών από τα σχεδόν δουλοκτητικά δεσμά που έχουν χαλκεύσει γι’ αυτούς οι εγκληματικοί μηχανισμοί ομοεθνών τους, που τους ακολούθησαν ως εδώ με τελείως συγκεκριμένο σκοπό.

Η δεύτερη διαστροφή της πραγματικότητας σχετίζεται με το ατυχές και ψευδεπίγραφο ιδεολόγημα της «πολύ-πολυτισμικότητας». Είναι ατυχές όχι μόνο γιατί οι επικεφαλής των τριών μεγαλύτερων χωρών της Ευρώπης, που το δοκίμασαν, δήλωσαν καθαρά ότι το πείραμα απέτυχε, αλλά γιατί στην πραγματικότητα είναι ανιστορικό και αναχρονιστικό, θέλοντας να επιστρέψει την ανθρωπότητα στον προ-νεωτερικό κόσμο, και ιδιαίτερα στην Οθωμανική αυτοκρατορία όπου οι άνθρωποι προσδιορίζονταν με βάση την θρησκευτική (και εμμέσως εθνοτική) παράμετρο, και όπου τα μιλιέτ συνυπήρχαν αρμονικά, πλην όμως σε σαφή ιεραρχική διάταξη την οποία επέβλεπε και συντηρούσε η αμείλικτη οθωμανική σπάθη. Είναι ψευδεπίγραφο διότι στην πραγματικότητα δεν αναφέρεται στην συνύπαρξη πολιτισμικών προτύπων συμπεριφοράς και διαβίωσης, αλλά στην σχετικοποίηση των κριτηρίων που αφορούν τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ο μετα-νεωτερικός άνθρωπος της Δύσης έχει, σε γενικές γραμμές, ομοιόμορφη στάση απέναντι στην ζωή, πράγμα που είναι ταυτόχρονα και θετικό και αρνητικό. Αρνητικό γιατί ίσως έτσι εξαλείφονται ή ατονούν ορισμένα από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της πολιτισμικής ιδιοπροσωπίας των εθνών. Θετικό, όμως, γιατί η εν λόγω ομογενοποίηση πηγάζει από την κοινή αποδοχή της πρωτοκαθεδρίας ενός ισχυρού πυρήνα ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Έλληνες και Πολωνοί μπορεί να μιλούν διαφορετική γλώσσα, να ακούν διαφορετική μουσική και να τρώνε διαφορετικά φαγητά. Οι βασικοί άξονες, όμως, της κοινωνικής συμπεριφοράς τους, απέναντι στις γυναίκες, στα παιδιά, στους συμπολίτες τους, στις μοιχαλίδες, στους ομοφυλόφιλους, στους αλλόπιστους, είναι ενιαίοι, αν όχι και ταυτόσημοι, και για τον λόγο αυτό είναι δυνατόν να συνυπάρξουν σε ένα κοινό δίκτυο σχέσεων δίχως τριβές, και δίχως καν να είναι απαραίτητο να χαρακτηρίσει κανείς τον χώρο της κοινής τους συμβίωσης «πολυ-πολιτισμικό». Αντίθετα, μία μεγάλη πολιτισμική ομάδα, αυτή του μουσουλμανισμού, συγκροτείται επάνω σε ένα τελείως διαφορετικό σώμα αξιών, καθαρά προ-νεωτερικών, και ως εκ τούτου η συνύπαρξή της με τους ανθρώπους του σύγχρονου δυτικού πολιτισμού είναι δύσκολη, ενώ η ενσωμάτωσή της στις κοινωνίες τους από προβληματική έως αδύνατη.

Όλοι οι ψυχολογικά ευσταθείς και ισορροπημένοι ‘Έλληνες που διαπνέονται από φιλελεύθερες και δημοκρατικές απόψεις αισθάνθηκαν προ ολίγων ετών μεγάλη απειλή και ενόχληση από την έφοδο εναντίον των δημοκρατικών θεσμών και ελευθεριών που επεχείρησαν οι δυνάμεις ενός εγχώριου θεοκρατικού ιεροκρατικού σκοταδισμού. Όμως, στο όνομα του «πολύ-πολιτισμού» οι άνθρωποι της ελληνικής κοινωνίας καλούνται να αποδεχθούν έναν πολλαπλάσια επικίνδυνο θεοκρατικό σκοταδισμό και να ανεχθούν ως φυσιολογικές τις κλειτοριδοεκτομές, την σαρία, τους εξαναγκαστικούς γάμους 12χρονων, τα «δικαιολογημένα» εγκλήματα τιμής, τις μασκοφόρες γυναίκες κλπ. Τους ζητείται δηλαδή να σχετικοποιήσουν την αφοσίωσή τους στα ανθρώπινα και δημοκρατικά δικαιώματα, στο όνομα του σεβασμού της «διαφορετικότητας», και με την απειλή του χαρακτηρισμούς τους ως “ισλαμοφοβικών” αν αρνηθούν να το κάνουν! Αυτό όμως -δηλαδή η πλήρης ιδεολογική επικράτηση του φιλοϊσλαμοφασισμού- δεν πρέπει να γίνει, και δεν πρόκειται να γίνει διότι η ελληνική κοινωνία, παρά την πνευματική εξαθλίωση και την ηθική παρακμή της, έχει κάποιες ύστατες γραμμές αμύνης και, ευτυχώς, απαιτεί ως ελάχιστο κοινό παρονομαστή για την ένταξη στους κόλπους της του όποιου αλλογενούς, τον εκ μέρους του πλήρη και απόλυτο σεβασμό του θεμελιώδους πυρήνος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, πράγμα το οποίο ο μουσουλμανισμός από την ίδια την συγκροτησιακή του συνθήκη αδυνατεί να πράξει. Το τεράστιο χάσμα αξιών που υφίσταται, πάντως, οι καλοκάγαθοι, κατά τα άλλα, πρόμαχοι του «πολύ-πολιτισμού», υποκρίνονται ότι δεν το έχουν αντιληφθεί, σφυρίζοντας αδιάφορα-και υποκριτικά.

Ο σκοπός άλλωστε δεν είναι μόνο να αποφύγουμε τον «πολύ-πολιτισμό» της σαρία. Ο σκοπός, που δεν τον κατανοούν όσοι έχουν τόσο πολύ ανοιχτούς ορίζοντες ώστε δυσκολεύονται να δουν ακριβώς μπροστά από την μύτη τους, είναι επίσης να αποφύγουμε έναν αχρείαστο πόλεμο πολιτισμών επί ελληνικού εδάφους. Και αυτός δεν αποφεύγεται με την εθελοτυφλία, την αφέλεια και την αδράνεια.

ΙΙΙ. Η Ελλάδα σήμερα βρίσκεται στο πιο κρίσιμο σταυροδρόμι της ιστορίας της. Η χρονική σύμπτωση της βαθειάς οικονομικής κρίσης, από την μία, και της ανεξέλεγκτης εισροής μεταναστών που «παγιδεύονται» και παραμένουν στην επικράτειά της, από την άλλη, δημιουργεί έναν εκρηκτικό συνδυασμό από μείζονες κινδύνους, που αν δεν αντιμετωπισθούν άμεσα και αποφασιστικά είναι πιθανόν να οδηγήσουν το νεοελληνικό κρατικό μόρφωμα στην εξ ων συνετέθη διάλυσή του και την ελληνική κοινωνία σε μία αδιανόητη τραγωδία. Έναντι και των δύο προβλημάτων, βεβαίως, αντιπαρατασσεται απραξία και αδράνεια, με μία όμως μεγάλη διαφορά: στην περίπτωση της οιονεί χρεοκοπίας, τουλάχιστον, η αδράνεια αντισταθμίζεται από το ευτύχημα της υπάρξεως ξένων δανειστών οι οποίοι, αναγκασμένοι όντες να προσπαθήσουν για την διασφάλιση των κεφαλαίων τους, πιέζουν για την υιοθέτηση λύσεων που δεν μπορεί παρά να είναι, μεσο-μακροπρόθεσμα, ευεργετικές για την ελληνική οικονομία. Δυστυχώς, στην περίπτωση του μεταναστευτικού δεν ισχύει κάτι παρόμοιο. Επειδή στο ζήτημα αυτό η Ευρώπη όχι μόνο δεν απειλείται αλλά, τουναντίον, εξυπηρετείται τα μέγιστα από την μετατροπή του ελλαδικού χώρου σε αποθετήριο παράνομων μεταναστών, φροντίζει να μην πράξει τίποτα το ουσιαστικό για να τροποποιήσει την όλη κατάσταση, περιοριζόμενη σε συμβολικές χειρονομίες (τύπου FRONTEX) και σε υποκριτικές παραινέσεις και επιπλήξεις για τον τρόπο μεταχείρισης των μεταναστών από τις ελληνικές αρχές. Συνεπώς η Ελλάδα είναι μόνη της στο συγκεκριμένο πεδίο· κανείς δεν πρόκειται να την στηρίξει και να την βοηθήσει εάν δεν τον εξαναγκάσει η ίδια με αποφασιστικές πράξεις και επιλογές. Αντί τούτου όμως αναλώνεται σε κλαψοπομφόλυγες περί «ευρωπαϊκού» προβλήματος, περιμένοντας –ξανά- την λύση να έλθει από την Ευρώπη. (Απ’ όπου, φυσικά, δεν πρόκειται να έρθει ποτέ),

Εάν η χώρα είχε 60 εκατομμύρια γηγενείς κατοίκους, η παράνομη μετανάστευση με τις διαστάσεις που έχει λάβει και πάλι θα της δημιουργούσε σοβαρό πρόβλημα, όπως συμβαίνει με την Ιταλία και την Γαλλία. Επειδή όμως έχει μόνο 10 εκατομμύρια γηγενείς κατοίκους, δεν αντιμετωπίζει απλά πρόβλημα ευρυθμίας από την πλημμυρίδα των μεταναστών, αλλά απειλή άμεσου αφανισμού της. Η μικρόψυχη, αερολόγα και στρουθοκαμηλική αντίδραση που έχει εκδηλωθεί εκ μέρους της ελληνικής κοινωνίας, και της πολιτικής της ηγεσίας, για το όλο θέμα είναι, συνεπώς, καθαρά αυτοκτονική. Επειδή δε σε 10 χρόνια, που θα καταρρέουν τα πάντα, οι σημερινοί, αλλά και χθεσινοί, υπεύθυνοι που άφησαν το πρόβλημα να γιγαντωθεί χωρίς να αντιδράσουν, δεν θα βρίσκονται εδώ για να τους ζητηθούν ευθύνες, θα όφειλαν να σπεύσουν να αντιδράσουν σήμερα, πριν να είναι πολύ αργά. Εάν στερούνται των απαραιτήτων δυνάμεων και δυνατοτήτων καλό θα είναι να το δηλώσουν και να αποχωρήσουν για να αφήσουν τον χειρισμό του θέματος σε εκείνους που μπορούν και θέλουν κάτι να πετύχουν, όποιοι και αν είναι αυτοί. Η Ελλάδα πρέπει να συγκρουστεί με την απειλή που αντιμετωπίζει, και όχι να εγκαταλειφθεί στην παθητική αναμονή του μοιραίου, ομνύοντας στην αδελφοσύνη των λαών, στην ΕΕ και στην «πολύ-πολυτισμικότητα». Το μεταναστευτικό δεν είναι, κατά κύριο λόγο, πρόβλημα χωροταξίας και αστυνόμευσης. Οι ρυθμίσεις στα επίπεδα αυτά, βεβαίως, είναι απαραίτητες για να απομειώσουν τις φορτίσεις και την υποβάθμιση του επιπέδου ζωής, όμως ούτε οι υπαίθριες αγορές αφρικανο-ασιατικής αγγειοπλαστικής, ούτε και η 24ωρη φύλαξη κάθε Αθηναίου πολίτη από ένα προσωπικό σωματοφύλακα, εάν ήταν εφικτή, θα έδιναν την λύση. (Μάλλον σε αυτή την δεύτερη περίπτωση θα κινδύνευαν και οι δύο μαζί). Το μεταναστευτικό δημιουργείται από τις παγκόσμιες γεωπολιτικές ανακατατάξεις και είναι αναγκαίο ή ελληνική πλευρά να αντιληφθεί με ενάργεια τις διεργασίες που το τροφοδοτούν ώστε να ενεργήσει προς την σωστή κατεύθυνση, διότι μέχρις σήμερα, οι ενέργειές της όχι μόνο είναι εξαιρετικά μικρόπνοες και αναιμικές αλλά επίσης –πράγμα πολύ σοβαρότερο- στρέφονται και προς εντελώς λάθος κατεύθυνση.

Τα σύγχρονα μεταναστευτικά ρεύματα, από την Αφρική και την Ασία προς την Ευρώπη έχουν έναν καθαρά «τεκτονικό» χαρακτήρα. Οφείλονται στην σύγκρουση δύο «πολιτισμικών» πλακών, εκείνης του μάλλον επιτυχούς μετα-νεωτερικού εγχειρήματος στην Δύση, με το ατυχές και τελικά αδιέξοδο εγχείρημα οικοδόμησης μίας νέο-παραδοσιακής κοινωνίας στον μετα-αποικιακό κόσμο, και δή στις κοινωνίες που ο πολιτισμικός τους χαρακτήρας τις απέτρεψε ακόμη και από το να επιχειρήσουν να «εισάγουν» την νεωτερικότητα. Οι άνθρωποι εγκαταλείπουν αυτόν τον μετα-αποικιακό αλλά προ-νεωτερικό κόσμο αντιλαμβανόμενοι ότι η προοπτική του είναι κατιούσα, αλλά κυρίως διότι η σύγκριση με τον κόσμο της ανεπτυγμένης κεφαλαιοκρατικής οικονομίας και του κοινοβουλευτισμού είναι καταλυτική. Ενίοτε βεβαίως τον εγκαταλείπουν και εξ αιτίας των ανθρωπιστικών τραγωδιών που οι κοινωνίες αυτές «παράγουν» σχεδόν νομοτελειακά, ως φυσική συνέπεια της λειτουργικής τους ακαμψίας. Έτσι δημιουργείται ένα σύνολο μεταναστευτικών ροών που έχει χαρακτηριστικά φυσικού φαινομένου. Στην γεωγραφική πορεία των μεγάλων μετακινήσεων τυχαίνει, όμως, να βρίσκεται και η Ελλάδα, έστω και αν οι μεταναστευτικές μάζες την αγνοούν και στην πραγματικότητα αδιαφορούν γι’ αυτήν. Το δυστύχημα είναι πως η καθαρά πρακτική πλευρά των πραγμάτων αναγκάζει έναν πολύ μεγάλο αριθμό ατόμων να εγκλωβισθεί στο ελληνικό έδαφος, επιβαρύνοντας την χώρα με ένα άχθος που ξεπερνά τις αντοχές της και απειλώντας την με πλήρη καταβύθιση, σαν μία σύγχρονη Ατλαντίδα.

Εδώ υπεισέρχεται ένα απλό ερώτημα: η Ελλάδα βρίσκεται στο δρομολόγιο των μεταναστευτικών ρευμάτων για καθαρά γεωγραφικούς λόγους, ή υπάρχει κάτι άλλο, κάτι που υπερκαθορίζει ακόμη και το γεωγραφικό κριτήριο; Η απάντηση είναι εξ ίσου απλή: το γεωγραφικό κριτήριο δεν είναι το μείζον. Μείζον είναι ότι η Ελλάδα θεωρείται ως τμήμα της Ευρώπης, δηλαδή του «χώρου Schengen» και η είσοδος σε αυτήν εκλαμβάνεται ως άφιξη στην «ήπειρο της επαγγελίας», άσχετα εάν κάτι τέτοιο στην πραγματικότητα δεν ισχύει. Μόνο που την συγκεκριμένη εντύπωση των μεταναστευτικών ρευμάτων την ενισχύει η ολοκληρωτικά λανθασμένη τακτική των ελληνικών αρχών, οι οποίες ζητούν, ικετεύουν και ζητιανεύουν από την ΕΕ, με διάφορους τρόπους όπως η κατάργηση της συμφωνίας «Δουβλίνο ΙΙ», να την απαλλάξουν από «έναν ορισμένο αριθμό» μεταναστών. Στην πραγματικότητα βέβαια η στάση των ελληνικών αρχών λειτουργεί ως πολλαπλασιαστής του προβλήματος: η εικόνα που διατηρείται στο προσκήνιο και καταγράφεται στην συλλογική συνείδηση των ενδιαφερομένων είναι ότι εάν κάποιος καταφέρει να φθάσει μέχρι την ελληνική επικράτεια το πρόβλημα του εν μέρει έχει λυθεί διότι η υπόθεσή του στην συνέχεια θα αναληφθεί από τις ίδιες τις ελληνικές αρχές που θα παρακαλούν και θα εκλιπαρούν τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες να επιτρέψουν την περαιτέρω προώθηση του προς αυτές. Άλλωστε, οι επίδοξοι μετανάστες αντιλαμβάνονται ότι ακόμη και αν η Ελλάδα αποτύχει στην προς όφελός τους μεσίτευση, υπάρχει πάντα και η δυνατότητα της παράνομης διαπεραίωσής τους προς την Ιταλία, εφ’ όσον η φύλαξη των ελληνικών δυτικών συνόρων είναι από πλημμελής έως ανύπαρκτη. Έτσι, με τον τρόπο αυτό, η όλη ελληνική στάση και ρητορεία λειτουργεί ως ανοιχτή πρόσκληση για λαθρομετανάστευση.

Επειδή λοιπόν πρόκειται για ένα τεκτονικό πρόβλημα, απαιτείται και μία τεκτονικού χαρακτήρα λύση η οποία θα ορθώσει ένα αδιαπέραστο ανάχωμα και θα θέσει την Ελλάδα οριστικά εκτός της κοίτης των μεταναστευτικών ροών. Αυτή η λύση περιλαμβάνει δύο απλά βήματα, τα οποία όμως χρειάζονται αποφασιστικότητα και καλώς εννοούμενο δυναμισμό, αντί της σημερινής αδράνειας και μοιρολατρίας.

Πρώτο βήμα είναι η άμεση αποχώρηση της Ελλάδας από την Συνθήκη Schengen. Οι δυστυχείς θεράποντες της θρησκείας του «Μεγάλου Ευρωπαίου», βέβαια, θα κραυγάσουν με φρίκη στο άκουσμα μίας παρόμοιας βλασφημίας, αφού η δική τους πραγματική ζωή άρχισε εκείνο το μαγικό μαγιάτικο απόγευμα του 1979 στο Ζάππειο, και έκτοτε φροντίζουν να ζουν ευρωπαϊκή αδεία και να αναπνέουν αποκλειστικά με ευρωπαϊκούς πνεύμονες. ¨Όμως το συγκεκριμένο βήμα δεν είναι και τόσο ανατρεπτικό, όσο ίσως ακούγεται. Η Ελλάδα ήταν μέλος της ΕΕ και πριν τεθεί σε ισχύ η Συνθήκη Schengen, και θα παραμείνει μέλος της ΕΕ και μετά την αποχώρησή της από αυτήν. Άλλωστε η υλοποίηση της αποχώρησης δεν χρειάζεται να είναι ολοσχερής: δεν υπάρχει κανένας λόγος να ελέγχονται οι αφικνούμενοι στον ελληνικό χώρο εξ Ευρώπης, και η είσοδος τους από τον «χώρο Schengen» μπορεί να συνεχίσει να γίνεται όπως και σήμερα. Εκείνο όμως που πρέπει να κάνει η Ελλάδα είναι να καταργήσει, οριστικά, την ελεύθερη κίνηση στην αντίθετη κατεύθυνση, καταργώντας έτσι, τόσο σε συμβολικό επίπεδο όσο και στην πράξη, και τον χαρακτήρα της ως «ενδιάμεσου σταθμού» της λαθρομετανάστευσης προς την Ευρώπη. Για πετύχει κάτι τέτοιο θα πρέπει, να κάνει γνωστό προς όλες τις κατευθύνσεις, χρησιμοποιώντας κάθε δυνατό συμβολισμό και μέσο δημοσιότητας, πως όχι μόνο επαναφέρει τους ελέγχους στην έξοδο από την χώρα προς την Ευρώπη, αλλά και πως δεσμεύεται ότι δεν θα επιτρέψει ποτέ, σε καμμία περίπτωση και για κανέναν λόγο, άτομο που έχει εισέλθει παράνομα στον ελληνικό χώρο να προωθηθεί προς την Ευρώπη. Ακόμη και εάν οι ίδιες οι χώρες της Ευρώπης ζητήσουν να υποδεχθούν ή να φιλοξενήσουν συγκεκριμένα άτομα ή ομάδες ατόμων, αυτά θα πρέπει να μεταβούν από την Ελλάδα στην Τουρκία, στην Λιβύη, στην Αίγυπτο ή οπουδήποτε αλλού εκτός του «χώρου Schengen» και μόνο από εκεί να διαπεραιωθούν, στην συνέχεια, στον προορισμό τους. Στο ίδιο, επίσης, πνεύμα η Ελλάδα θα πρέπει να αναβαθμίσει άμεσα την φρούρηση των δυτικών θαλάσσιων συνόρων της μην επιτρέποντας σε κανέναν να κινηθεί πέραν αυτών χωρίς τα απαιτούμενα ταξιδιωτικά έγγραφα. Επειδή δε οι ελληνικές υπηρεσίες, παρ’ ότι άριστες κατά τα άλλα, έχει αποδειχθεί ότι σε συγκεκριμένα καθήκοντα όπως η φύλαξη των συνόρων δεν είναι ιδιαίτερα αποδοτικές, ο έλεγχος σε όλα τα σημεία εξόδου προς την Ευρώπη, σε αεροδρόμια και λιμάνια, θα πρέπει να γίνεται από κοινού με τελωνειακούς και αστυνομικούς από τις ενδιαφερόμενες χώρες, όπως η Ιταλία, η Γερμανία, η Γαλλία κλπ. (Κάτι δηλαδή που συμβαίνει και όσον αφορά την μετάβαση από τα ευρωπαϊκά αεροδρόμια προς τις ΗΠΑ, όπου ο έλεγχος γίνεται από Αμερικάνους τελωνειακούς επί ευρωπαϊκού εδάφους). Η συγκεκριμένη λεπτομέρεια είναι πολύ μεγάλης σημασίας, όχι μόνο γιατί θα κατοχυρώσει την αποτελεσματικότητα του μέτρου, αλλά και διότι θα αποτελέσει έναν εξαιρετικά ισχυρό συμβολισμό, για την αποφασιστικότητα της Ελλάδας να αποτινάξει δια παντός την ιδιότητά της ως προγεφυρώματος της παράνομης μετανάστευσης προς την Δυτική Ευρώπη. (Και φυσικά όσοι ισχυρισθούν ότι η εκχώρηση δικαιώματος ελέγχου σε Ιταλούς ή Γάλλους τελωνειακούς αποτελεί πράξη εκχώρησης κυρίαρχου εθνικού δικαιώματος, θα πουν –και πάλι- ψέματα: πρόκειται για το ακριβώς αντίθετο, δηλαδή για πράξη υπεράσπισης και κατοχύρωσης της εθνικής κυριαρχίας, που σήμερα δοκιμάζεται σοβαρότατα από την παράνομη μετανάστευση).

Η αυτόβουλη έξοδος από την Συνθήκη Schengen, συνεπώς, είναι το πρώτο, και ίσως σημαντικότερο βήμα για την αναχαίτιση της προϊούσας νόσφισης του εθνικού χώρου και της εθνικής κυριαρχίας. Μεσοπρόθεσμα θα μειώσει σε σημαντικό βαθμό το ρεύμα εισόδου στην Ελλάδα. Πλην όμως δεν αρκεί από μόνο του για να εξαφανίσει το πρόβλημα. Κάποιοι θα συνεχίσουν να έρχονται, είτε γιατί δεν θα γνωρίζουν τις εξελίξεις, είτε γιατί θα είναι πείσμονες, είτε γιατί δεν θα έχουν την δυνατότητα να προσπαθήσουν την είσοδο στην Ευρώπη από άλλη πρόσβαση, είτε γιατί δεν θα κινούνται με το θεμιτό κριτήριο της αναζήτησης έντιμων συνθηκών διαβίωσης αλλά με το κριτήριο της εισόδου στην «αυτόνομη επικράτεια παραβατικότητας» του κέντρου των Αθηνών, όσο τουλάχιστον η κατάσταση εκεί θα παραμένει αναλλοίωτη. Επίσης θα συνεχίσουν να υπάρχουν και όσοι είναι ήδη εγκλωβισμένοι εδώ. Ως εκ τούτου απαιτείται και ένα δεύτερο βήμα, το οποίο είναι εξ ίσου απαραίτητο, αλλά πολύ πιο δύσκολο και δαπανηρό: η τοποθέτηση όλων όσων βρίσκονται παράνομα στην Ελλάδα, σε χώρους φιλοξενίας προσφύγων, σε περιοχές μακριά από μεγάλες πληθυσμιακές συγκεντρώσεις. Οι λόγοι για τους οποίους οι «χώροι υποδοχής» δεν πρέπει να γειτνιάζουν με αστικά κέντρα είναι πολλοί, κυριότερος όμως είναι πως έτσι θα καταπολεμηθεί η «εσωτερική εγκληματικότητα» που πλήττει τον παράνομο μεταναστευτικό χώρο δεδομένου ότι τα δουλεμπορικά κυκλώματα των «υπεργολάβων», προαγωγών και κάθε είδους εκβιαστών λειτουργούν ως διαμεσολαβητές μεταξύ των, σε κατάσταση οιονεί δουλείας ευρισκομένων, παρανόμων μεταναστών και των Ελλήνων «αγοραστών» των «υπηρεσιών» τους. Η καταστολή αυτής της συναλλαγής, αλλά και η δυνατότητα πλήρους ελέγχου των μεταναστών σε καλά οργανωμένους «χώρους υποδοχής» θα δώσει τέλος στην ανεξέλεγκτη «εμπορία ανθρωπίνων ψυχών» που απευθύνεται στις αγορές του αγοραίου έρωτα και αδήλωτης εργασίας, στο λαθρεμπόριο και στο παραεμπόριο. Θα δώσει επίσης τέλος στους εκβιασμούς, στις απαγωγές και όλα τα σχετικά. Αρνητική πτυχή, βέβαια, για τους μετανάστες είναι πως έτσι θα χάσουν τα ισχνά εισοδήματα που, έστω και υφιστάμενοι συνθήκες δουλεμπορίου, αποκομίζουν, και με τα οποία πολλοί από αυτούς ενισχύουν τις οικογένειες που έχουν αφήσει πίσω στην πατρίδα τους. Δεν υπάρχουν όμως ιδανικές λύσεις με μηδενικές παρενέργειες. Από την άλλη πλευρά, άλλωστε, αυτό ακριβώς θα είναι και ένα από τα πολλά αντικίνητρα που το συγκεκριμένο μέτρο θα δημιουργήσει ως προς το να συνεχίσουν να παραμένουν στην Ελλάδα. Χωρίς να εκληφθεί ως ειρωνεία: το πιο πιθανό είναι ότι ο όλος συνδυασμός αντικινήτρων θα ωθήσει το μεγαλύτερο ποσοστό από αυτούς να ξαναβρούν τα χαρτιά που «έχασαν» κατά την είσοδό τους στην χώρα μας και να αποχωρήσουν.

Βεβαίως, ένα τέτοιο εγχείρημα όπως η εγκατάσταση όλων των παράνομων μεταναστών σε «χώρους υποδοχής», μοιάζει, και είναι, εγχείρημα κολοσσιαίων διαστάσεων. Όπως επίσης θα είναι και εξαιρετικά δαπανηρό. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι σε κλίμακα μεγέθους θα αντιστοιχεί στην αποκατάσταση των Μικρασιατών προσφύγων στην Ελλάδα κατά την δεκαετία του 1920. Ποια είναι όμως η εναλλακτική επιλογή; Να συμβιβασθούμε οριστικά και δια παντός με το γεγονός ότι η πρωτεύουσα της χώρας έχει καταληφθεί από τον ισλαμισμό και δεν θα ανήκει πλέον στην ελληνική επικράτεια; Να δεχτούμε δηλαδή κάτι που νομοτελειακά οδηγεί στην, σε ορατό χρονικό ορίζοντα, αποσύνθεση της νεοελληνικής κοινωνίας και διάλυση του νεοελληνικού κρατικού μορφώματος; Αυτό θα αποτελούσε πραγματικά μία παγκόσμια τραγωδία βιβλικών διαστάσεων την οποία, με εξαίρεση κάποια γείτονα χώρα και –ίσως- και την Al Qaeda, δεν θα ήθελε κανείς άλλος σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων ακόμη και όσων, υπό κανονικές συνθήκες, υποβλέπουν και υπονομεύουν την σύγχρονη Ελλάδα. Θα το αφήσουμε λοιπόν να συμβεί εμείς μόνο και μόνο διότι για να το αποφύγουμε θα χρειαζόταν ίσως να προχωρήσουμε στο αδιανόητο βήμα να ιδιωτικοποιήσουμε εν συνόλω την ΔΕΗ (για παράδειγμα) και να χρησιμοποιήσουμε τις προσόδους όχι για αποπληρωμή μέρους του δημόσιου χρέους μας^[3] αλλά για την χρηματοδότηση της δημιουργίας οργανωμένων χώρων φιλοξενίας των παράνομων μεταναστών; Ή, πάλι, θα το αφήσουμε να συμβεί μόνο και μόνο γιατί θα φοβηθούμε τους κακοήθεις ονειδισμούς εκ μέρους των εγχώριων και αλλοδαπών φασιστών του «προοδευτισμού» και της «πολιτικής ορθότητας», που θα μας καταγγέλλουν για δημιουργία «στρατοπέδων συγκεντρώσεως» και για αναβίωση των «εξοριών»; (Κάτι που φυσικά θα είναι ψέμα και συκοφαντία γιατί η δημιουργία χώρων για ανθρώπινη, και ελεγχόμενη, διαβίωση των παράνομων μεταναστών θα τους απαλλάξει από την βάρβαρη εγκληματικότητα της οποίας είναι θύματα στις συνθήκες που ζουν σήμερα. Και βέβαια, είναι προφανές πως οι συγκεκριμένοι χώροι δεν θα έχουν σε καμμία περίπτωση παρεμφερή χαρακτήρα με πρακτικές του παρελθόντος που συμβολίζουν την βίαιη απόσπαση ατόμων από το οικογενειακό, κοινωνικό και επαγγελματικό τους περιβάλλον και τον εγκλεισμό τους σε κέντρα βασανιστηρίων και κακοποίησης με σκοπό να αποκηρύξουν τα φρονήματά τους-κάτι άλλωστε που οι περισσότεροι υπερασπιστές της «πολιτικής ορθότητας» δεν κρύβουν ότι ονειρεύονται και αυτοί να επιβάλλουν σε όσους διαφωνούν με τις απόψεις τους και σε όσους αντιστρατεύονται τις πρακτικές τους). Θα φοβηθούμε να πράξουμε όλα αυτά τα αναγκαία και επιβαλλόμενα και θα προτιμήσουμε αντί τούτου να αναλάβουμε συλλογικά, αλλά και ο κάθε ένας μόνος του, την ευθύνη για την επερχόμενη καταστροφή της χώρας;

Φυσικά δεν πρέπει να το κάνουμε και δεν θα το κάνουμε. Η, κατά τα άλλα σε ελεεινή και άθλια κατάσταση ευρισκόμενη, ελληνική κοινωνία, είναι –παραδόξως- σχεδόν ανεπίληπτη στον τομέα της ουσιαστικής ανθρωπιστικής συμβολής στους λαούς των κοινωνιών που γνωρίζουν ή γνώρισαν ανθρωπιστική κρίση: κανείς δεν έχει το δικαίωμα να παραβλέψει ότι υπάρχουν χώρες που θα είχαν αποδεκατισθεί πληθυσμιακά από τον λιμό, εάν δεν υπήρχαν τα από την Ελλάδα αποστελλόμενα εμβάσματα. Επίσης, με τον αριθμό των νόμιμα εγκαταστημένων εδώ μεταναστών, που το ποσοστό τους στον συνολικό πληθυσμό είναι ένα από τα υψηλότερα στον δυτικό κόσμο, (εάν όχι και το υψηλότερο), έχει εκπληρώσει το ανθρωπιστικό καθήκον της κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο και έχει αναλάβει, αναλογικά, ένα από τα μεγαλύτερα βάρη, παγκοσμίως, «της δυστυχίας του κόσμου». Δικαιούται συνεπώς να μεριμνήσει και για την δική της επιβίωση, χωρίς να βαρύνεται από αισθήματα ενοχής γι’ αυτό και χωρίς να χρειάζεται να ζητάει «συγνώμη για την άμυνα». Η επόμενη μεγάλη συνεισφορά της στην ανθρωπότητα θα πρέπει να είναι η λήψη των αναγκαίων μέτρων που θα σώσουν και την ίδια από την καταστροφή που την απειλεί. Μάιος 2011

ΥΓ. Ο Αλέξανδρος Σπαρτίδης, μαθητής του Λεοντείου Λυκείου, (και συμμαθητής του υπογράφοντος), δεν είχε κλείσει τα 16 χρόνια του το 1973, και δεν επρόκειτο να τα κλείσει ποτέ. Στις 17 Νοέμβρη η ζωή του τελείωσε απότομα, από τις σφαίρες των οργάνων της δικτατορίας, στην οδό Κότσικα.

Η οδός Κότσικα είναι ένας μικρός δρόμος, στο πλάι της τότε ΑΣΟΕΕ και νυν Οικονομικού Πανεπιστημίου, ο οποίος ενώνει την Πατησίων με την Μαυρομματαίων, απέναντι από το κτίριο του ΟΤΕ, στην οροφή του οποίου ενδεχομένως βρίσκονταν και οι δολοφόνοι ελεύθεροι σκοπευτές, που έκοψαν το νήμα της ζωής του Αλέξανδρου. Του Αλέξανδρου ο οποίος δεν ήταν ένα «θύμα» της δικτατορίας. Ήταν, και είναι, ένας ήρωας της ελευθερίας και της δημοκρατίας.

Ο διαβάτης που περνάει στις μέρες μας από την διασταύρωση των οδών Πατησίων και Κότσικα, και βλέπει όσα συμβαίνουν γύρω του, δεν μπορεί παρά να αναρωτηθεί: εάν ο Αλέξανδρος Σπαρτίδης δεν είχε πεθάνει ηρωικά εκείνο το πρωινό του 1973 αλλά είχε ζήσει, όπως ζήσαμε όλοι εμείς οι υπόλοιποι, θα μπορούσε άραγε σήμερα να περπατήσει με ησυχία και ασφάλεια, όπως θα είχε κάθε δικαίωμα, οποιαδήποτε ώρα του 24ωρου, στην περιοχή; Θα μπορούσε να είναι ήρεμος και ήσυχος στην σκέψη ότι τα παιδιά του ή τα ανίψια του, ή ακόμη και τα εγγόνια του, μετακινούνται στο κέντρο της Αθήνας, μετά τις 6 το απόγευμα; Θα μπορούσε να προσπεράσει αδιάφορα -χωρίς να αισθάνεται την οργή και την θλίψη εκείνη που αισθάνεται κάθε έντιμος άνθρωπος όταν αδυνατεί να σταματήσει μία τραγωδία- το θέαμα των 12χρονων Αφρικανίδων που απελπισμένα αναζητούν τον έναντι 10 ευρώ «αγοραστή» τους, προκειμένου να συγκεντρώσουν το ποσό που απαιτεί ο «λαθρέμπορας ανθρωπίνων ψυχών» και ιδιοκτήτης τους, ως αποζημίωση για την διαπεραίωσή τους στην «Ευρώπη»;

Φυσικά όχι. Δεν θα μπορούσε. Οι συνθήκες που επικρατούν σήμερα στο κέντρο της Αθήνας, προσβάλλουν την μνήμη του Αλέξανδρου Σπαρτίδη και όλων των Ελλήνων που πρόσφατα η παλαιότερα έδωσαν την ζωή τους για μία καλύτερη πατρίδα σε έναν καλύτερο κόσμο. Όποιος αισθάνεται την ανάγκη να τιμήσει την μνήμη τους και την προσφορά τους, αλλά επίσης να προφυλάξει από τον ευτελισμό και τα δικά του βιώματα και την δική του προσωπική ιστορία, οφείλει να αντιδράσει.

^[1] Που όμως δεν είναι ακριβής. Είναι πράγματι «πρόσφυγας» κάποιος που εγκαταλείπει την εστία του για να περισώσει το ύψιστο αγαθό της ζωής. ¨Όσο όμως απομακρύνεται από εκεί και διέρχεται, χωρίς να σταματά καθόλου, μέσα από πολιτείες και χωριά, χώρες και βασίλεια, στα οποία θα μπορούσε να παραμείνει και να ζήσει ασφαλής, κατευθυνόμενος αποκλειστικά είτε στο Champs Elysées είτε στην Unter den Linden, και ισχυριζόμενος ότι μόνο εκεί μπορεί να αισθανθεί προστατευμένος τότε η ιδιότητά του σταδιακά μεταλλάσσεται, και τελικά από την κατηγορία του «πρόσφυγα» μεταπίπτει πλήρως σε εκείνην του «παράνομου οικονομικού μετανάστη».

^[2] Και είναι απορίας άξιο γιατί ο πολύς Bin Laden είχε την αφέλεια να πιστεύει πως οι μυστικές υπηρεσίες της γνωστής μεγάλης ασιατικής χώρας θα ήταν σε θέση να τον προστατεύσουν αποτελεσματικά. Αν αντί αυτού του σφάλματος είχε την διορατικότητα να επιλέξει για κρησφύγετό του το χαλιφάτο του κέντρου των Αθηνών, ουδείς θα τον είχε ανακαλύψει και ουδείς θα είχε τολμήσει να στραφεί εναντίον του.

^[3] Αυτό το μικρό ποσοστό, στο κάτω-κάτω, ας το πληρώσουν εν μέρει –μέσω της «αναδιάρθρωσης»- οι Ευρωπαίοι εταίροι μας, τους οποίους μέχρι σήμερα εξυπηρετήσαμε σε μέγιστο βαθμό μετατρέποντας την χώρα μας σε αποθετήριο ανθρωπίνων ψυχών που οι ίδιοι, καλώς ή κακώς, αρνούνται να δεχθούν στις επικράτειές τους.

Τουρκικές κουτοπονηριές για εμπλοκή ΝΑΤΟ και εκβιασμοί στην ΕΕ!

Από

anixneuseis

February 29, 2020

Κωνσταντίνος Λουκόπουλος

Αντιστράτηγος ε.α., επικεφαλής στο «Παρατηρητήριο Liberal»

Χθες Παρασκευή 28 Φεβρουαρίου συνήλθε το Βορειοατλαντικό Συμβούλιο (North Atlantic Council), το Συμβούλιο όπως σε συντομία συνηθίζεται να λέγεται, σε επίπεδο Μονίμων Αντιπροσώπων (Πρέσβεις των χωρών-μελών) μετά από αίτημα της Τουρκίας, σύμφωνα με τις προβλέψεις του Άρθρου 4 του Βορειοατλαντικού Συμφώνου. Επειδή ακούστηκαν και γράφτηκαν αρκετά που δεν ευσταθούν, κρίνεται σκόπιμο να διευκρινιστεί ότι αυτό το Άρθρο επιτρέπει σε οποιαδήποτε χώρα – μέλος (έθνος κατά την νατοϊκή ορολογία) να ζητήσει διαβουλεύσεις στην Συμμαχία αν κατά την γνώμη του (ακριβής μετάφραση) «απειλείται η εδαφική του ακεραιότητα, πολιτική ανεξαρτησία και η ασφάλεια του»(!). Επισημαίνεται εμφατικά ότι διαφέρει από το Άρθρο 5 του Συμφώνου που συνιστά αυτό που λέμε, ρήτρα αμοιβαίας συνδρομής, δηλαδή μία επίθεση σε μέλος της Συμμαχίας να εκλαμβάνεται ως επίθεση εναντίον όλων.

Η Τουρκία έχει επιχειρήσει και άλλες δύο φορές στο παρελθόν να εμπλέξει το ΝΑΤΟ επ’ ωφελεία της στο στρατηγικό πόκερ που παίζει στην Συρία ιδιαίτερα όταν έχει την Ρωσία απέναντι και όχι δίπλα της! Μετά την προέλαση των Δυνάμεων του Άσαντ στην περιοχή Ιντλίμπ, τις τελευταίες εβδομάδες με την Ρωσική αεροπορική και όχι μόνο υποστήριξη, ο Τούρκος Πρόεδρος βλέπει ότι «δεν του βγαίνει το παιχνίδι» εκεί και δεν εισακούεται από τον «πρόσκαιρο» φίλο του Πούτιν. Οι μάλλον μεγάλες απώλειες, κατά εκτιμήσεις ξένων αναλυτών έχουν φθάσει τους 40 νεκρούς έκαναν την Άγκυρα να απευθυνθεί στην Συμμαχία που «αγνοεί». Θα ήταν όμως αφελές να υποστηριχθεί ότι ο Ερντογάν …παραπαίει στην Συρία. Μπορεί να μην έχουν επιτευχθεί όλοι οι στρατηγικοί του στόχοι, αλλά έχει ήδη πετύχει πολλά και το πιο βασικό καμία μελλοντική πολιτική λύση δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς την Τουρκία ενώ δεν αναμένεται στο εγγύς μέλλον σύγκρουση με την Ρωσία.

Από την στιγμή που ο Γάλλος Πρόεδρος Μακρόν τον περασμένο Δεκέμβριο στην Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ είχε ξεκαθαρίσει ότι δεν μπορεί να υπάρξει κανένα είδος στρατιωτικής συνδρομής προς την Τουρκία στην Συρία καθόσον είναι επιτιθέμενη σε ξένη χώρα, κάτι που είχε βρει σύμφωνους και άλλους Συμμάχους στην χθεσινή έκτακτη συνάντηση του Συμβουλίου τα κράτη-μέλη δεν αποφάσισαν οποιαδήποτε μορφή πρακτικής υποστήριξης. Και αναφέρω «τα κράτη-μέλη» διότι το Συμβούλιο είναι ένα Διακυβερνητικό Όργανο διαβούλευσης όπου οι αποφάσεις λαμβάνονται με συναίνεση (Consensus) και όχι κάποια υπερεθνική Εκτελεστική Επιτροπή, όπως λανθασμένα κάποιοι νομίζουν, η οποία αποφασίζει χωρίς να λαμβάνει υπόψη τις «Πρωτεύουσες». Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι για μία κοινή απόφαση κάθε μέλος πρέπει να συμφωνεί ή τουλάχιστον να μην… διαφωνεί!

Ας δούμε την αλήθεια κατάματα και ας σταματήσουν τα μυθεύματα περί διεθνούς απομόνωσης της Τουρκίας. Μπορεί να μην πέτυχε χθες να έχει την υποστήριξη που αναζητούσε σε πρακτικό στρατιωτικό επίπεδο αλλά κέρδισε μία καλή θα έλεγα για αυτήν πολιτική υποστήριξη και μάλιστα με την συναίνεση της Ελλάδος, που συνοψίζεται στην δήλωση που έκανε ο ΓΓ/ΝΑΤΟ κ. Στολτενμπεργκ: «Οι Σύμμαχοι της στο ΝΑΤΟ, εξέφρασαν τα βαθειά συλλυπητήρια για τον θάνατο των Τούρκων Στρατιωτικών και καταδίκασαν τις αεροπορικές προσβολές του Συριακού Καθεστώτος με την υποστήριξη της Ρωσίας. Ζητούν οι Συριακές Δυνάμεις να σταματήσουν τις επιθετικές επιχειρήσεις τους (σημ. οι οποίες όμως κατευθύνονται εναντίον των ακραίων ισλαμιστικών ανταρτικών ομάδων) και να σεβαστούν το Διεθνές Δίκαιο (σημ. δηλαδή η Τουρκία το σέβεται;) και να υποστηρίξουν τις προσπάθειες του ΟΗΕ για ειρηνική επίλυση. Το ΝΑΤΟ εκφράζει την ισχυρή αλληλεγγύη προς την Τουρκία και την συνέχιση της υποστήριξης της».

Φαίνεται ότι καμία Ευρωπαϊκή χώρα μέλος του ΝΑΤΟ και πρώτα απ’ όλα η άμεσα ενδιαφερόμενη η Ελλάδα δεν «ενοχλήθηκε» από την ανακοίνωση-εκβιασμό της Τουρκίας, ένα βράδυ πριν, την Πέμπτη 27/2, ότι παύει να εμποδίζει (γιατί θα μού πείτε μέχρι τώρα εμπόδιζε;) την ροή προσφύγων και μεταναστών προς την Ευρώπη έτσι ώστε να υπάρχουν αστερίσκοι αν όχι διατυπώσεις, που να θέτουν προ των ευθυνών και την Άγκυρα. Ένας εκβιασμός όμως που αναγκάζει την χώρα μας από χθες να βρίσκεται σε συναγερμό και o οποίος στην ουσία καταλύει ολοσχερώς την Συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας 2016 για το «Προσφυγικό-Μεταναστευτικό» μιας και ουδέποτε την σεβάστηκε. Όχι μόνον δεν εμποδίζει αλλά διευκολύνει Πρόσφυγες και Μετανάστες να κινηθούν με ναυλωμένα λεωφορεία Δυτικά προς την Ελλάδα.

Πολύ σωστά ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης δήλωσε ότι «Η Ελλάδα δεν φέρει καμία ευθύνη για τα τραγικά γεγονότα στη Συρία και δεν θα υποστεί τις συνέπειες των αποφάσεων άλλων» αλλά αυτή η δήλωση έγινε δυστυχώς αφού o Πρέσβης Μόνιμος Αντιπρόσωπος της Ελλάδος στο Συμβούλιο είχε πάρει προφανώς την εντολή από το ΥΠΕΞ (αποκλείεται να ενήργησε μόνος) να συμφωνήσουμε στο να σταθεί το ΝΑΤΟ πολιτικά και χωρίς αστερίσκους όπως προαναφέρθηκε στο πλευρό της Τουρκίας. Μία Τουρκία όμως που διαρκώς απειλεί την Πατρίδα μας και της δημιουργεί προβλήματα ασφαλείας.

Η πλαδαρή και άνευρη ΕΕ η οποία από χθες βράδυ δεν έχει αντιδράσει, ούτε με μία δήλωση έστω για την τιμή των όπλων, στον καταφανή ωμό τουρκικό εκβιασμό που καταλύει τα συμπεφωνηθέντα μεταξύ αυτής και της Τουρκίας το 2016, δεν δικαιούται πλέον να εγκαλέσει την Ελλάδα για οποιαδήποτε μέτρα ανάγκης λάβει η χώρα μας στο «Μεταναστευτικό». Η Ελλάδα αντιμετωπίζει από χθες το πρωί σημαντικά αναβαθμισμένο και σε οξεία μορφή το μεταναστευτικό πρόβλημα, ένα σημαντικό πρόβλημα που άπτεται πλέον και της Εθνικής μας Ασφάλειας και για αυτό απαιτείται πλέον πανεθνική προσπάθεια με όλα τα μέσα που διαθέτουμε. Είναι μεν πρωτίστως ελληνικό πρόβλημα αλλά με πανευρωπαϊκές διαστάσεις. Και αυτό αν δεν το έχουν αντιληφθεί Εταίροι και Σύμμαχοι θα πρέπει να τους κάνει να το αντιληφθούν ο Πρωθυπουργός ο οποίος πολύ σωστά, το διεθνοποιεί ξανά και να τους θέσει προ των δικών τους ευθυνών!

liberal.gr

ΕΠΙ ΤΕΛΟΥΣ, ΑΣ ΞΥΠΝΗΣΟΥΝ

Από

anixneuseis

February 29, 2020

Το ελληνικό veto, ή καλύτερα η εκδήλωση της πρόθεσης να μην υποστηριχθεί το ψήφισμα που ετοίμαζε το ΝΑΤΟ υπέρ της Τουρκίας, είναι μια πολύ καλή αρχή σκλήρυνσης της ελληνικής στάσης απέναντι σε έναν αμετροεπή πρόεδρο, τον Ερντογάν, που όσο δεν αντιδράς κλιμακώνει τις επιθέσεις του.
Το veto τέθηκε απο ελληνικής πλευράς επειδή δεν συμπεριελήφθη στο ψήφισμα η ελληνική θέση να τηρήσει ο Ερντογάν τις συμφωνίες για τους μετανάστες.
Επιτέλους, δεν θα δίνουμε, πλέον, αλλά θα παίρνουμε. Επαινώ τη στάση της κυβέρνησης και του Μητσοτάκη.
Την επαινώ, πολύ περισσότερο διότι πήραν αυτήν τη θέση παρόλο που απέναντι είχαν την Βρετανία, τη Γαλλία, τη Γερμανία και τις ΗΠΑ.
Επειδή δεν πιστεύω πως η ελληνική διπλωματία μπορεί να κάνει κάτι σε αντίθεση με την αμερικανική βούληση, τα ενδεχόμενα είναι τα εξής:
1.-Πίσω απο την Ελλάδα να κρύβονται όλες οι προαναφερθείσες δυνάμεις. Να την αφήνουν, δηλαδή, να βάλει αυτή βέτο και οι ίδιες να κάνουν τις καλές.
2.-Να πληρώσει ο Μητσοτάκης το τίμημα όπως ο Καραμανλής στο Βουκουρέστι αν και το ενδιαφέρον της Ουάσιγκτον σήμερα είναι πολύ διαφορετικό απο ό,τι τότε. Θα είναι μια κακή εξέλιξη αλλά δεν πιστεύω πως είναι το πιο δυνατό σενάριο.
3.-Να εντάσσεται η υπόθεση σε έναν γενικότερο πολιτικό ελιγμό που ξεπερνά την πολιτική της Αθήνας.
Φεισμπουκικός φίλος, τώρα, που συναντήθηκε τις προηγούμενες ημέρες με βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας που ήξερε τι έλεγε, μου μετέφερε πως:
-Η Χάγη δεν έχει πιθανότητες για τις επιλογές Μητσοτάκη.
-Παίρνει έξοσετ για τα Mirage.-Τορπίλες για τα υποβρύχια.
-Πιέζει για επιτάχυνση των Bellhara.
-Ανέμενε αφορμή για να κλείσει τα σύνορα και του την έδωσε ο Ερντογαν.
Είναι ένα πλαίσιο πολιτικής με το οποίο ΔΕΝ διαφωνώ. Να το δούμε στις λεπτομέρειές του και, κυρίως, πως θα αναπτυχθεί και εξελιχθεί.
Με τέτοια πολιτική θα μπορούσε να κερδίσει και πόντους στην κοινωνική αποδοχή αν δεν έκανε τα λάθη με τους νησιώτες.

Και κάτι προς τη Μόσχα. Το ελληνικό βέτο που δεν προήλθε απο διάθεση της Αθήνας να ικανοποιήσει τη Ρωσία αλλά λόγω ελληνικού συμφέροντος, δείχνει πως υπάρχουν περιπτώσεις που, αντικειμενικά, τα συμφέροντα των δύο χωρών μπορεί να συμπέσουν. Καλόν είναι, λοιπόν, η Μόσχα να σταματήσει τη σκληρή πολιτική της απέναντι στην Αθήνα. Κάπως δύσκολο για την ανελαστικότητα της Μόσχας αλλά ας ελπίσουμε πως θα αλλάξουν πολιτική.

Russia Sends Warships to Syria, Blames Ankara for Killing of 33 Turkish Troops

Από

pcuser

February 28, 2020

Meanwhile, NATO calls on Russia and Syria to halt Idlib offensive as Putin and Erdogan discuss situation by phone, agree to ease tensions and normalize the situation

Russia on Friday said it was sending two warships armed with cruise missiles to waters off the Syrian coast and blamed Ankara for the killing of 33 Turkish soldiers in Syria’s Idlib region the previous day.

The killing of the Turkish soldiers on Thursday and the wounding of 32 others, announced by the governor in Turkey’s Hatay province bordering Syria, raised the Turkish military death toll in the region to 54 this month.

NATO’s secretary-general called on Russia and Syria on Friday to halt the offensive in Idlib and said, after a meeting of the alliance’s ambassadors, that NATO stood in solidarity with Turkey.

“We call on Russia and the Syria regime to stop the attacks, to stop the indiscriminate air attacks … we also call on Russia and Syria to fully respect the international law,” Jens Stoltenberg told a news conference.”We call on Syria and Russia to fully engage in UN-led efforts to find a peaceful solution for the conflict in Syria.”

NATO ambassadors met on Friday to hold consultations about developments in Syria under Article 4 of the alliance’s treaty at Turkey’s request, NATO Secretary General Jens Stoltenberg said, after the killing of 33 Turkish soldiers in a Syrian air strike in the Idlib region.

A protest in support of the Turkish army and Turkey backed Syrian rebels at the Bab el-Salam border crossing in Syria, February 25, 2020. — Khalil Ashawi/ REUTERS

Russian President Vladimir Putin and Turkish President Tayyip Erdogan agreed during a phone call on Friday on the need for new measures to be put in place to ease tensions and normalize the situation in northwest Syria, the Kremlin said.

In a readout of the phone call, the Kremlin said Putin and Erdogan agreed to organise a top-level meeting to address the situation in Syria’s Idlib province that the presidents said was a matter of “serious concern”.

https://www.haaretz.com

1...2,5362,5372,538...3,034 Σελίδα 2,537 από 3,034

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Η περίπτωση της Λιβύης και οι επιπτώσεις της στις ελληνοτουρκικές σχέσεις

Το διακύβευμα της Τουρκίας στην Ιντλίμπ

Τι θέλει ο Ερντογάν στη Συρία;

Πώς έχει αντιδράσει η Τουρκία στην τελευταία επίθεση;

Θα αποτελέσουν ευκαιρία για τις ΗΠΑ οι εντάσεις στις σχέσεις Τουρκίας-Ρωσίας;

Ποια ήταν η εσωτερική αντίδραση στην Τουρκία;

Τι θα μπορούσε να συμβεί στη συνέχεια;

NATO Secretary General Jens Stoltenberg following the North Atlantic Council meeting at Turkey’s request for Article 4 consultations on the situation in Syria

Τελευταία κατάσταση. Son durum

Murat Belge

Το Πεντάγωνο και ο απεσταλμένος του Στέιτ Ντηπάρτμεντ συγκρούονται για την αποστολή πυραύλων Patriot στην Τουρκία.

Ο ιός και η στρατιωτικοποίηση της κρίσης. Του Raúl Zibechi

Pentagon, State Department envoy clash over sending Patriot missiles to Turkey

Even NATO is unwilling to touch Turkey’s Idlib mess with a ten-foot pole

rt.com

Μεταναστευτικό: σαν να μην πέρασε μία μέρα.

Τουρκικές κουτοπονηριές για εμπλοκή ΝΑΤΟ και εκβιασμοί στην ΕΕ!

ΕΠΙ ΤΕΛΟΥΣ, ΑΣ ΞΥΠΝΗΣΟΥΝ

Russia Sends Warships to Syria, Blames Ankara for Killing of 33 Turkish Troops