Αρχική Blog Σελίδα 2536

Το κρίσιμο δίλημμα των ΗΠΑ στο Ιράκ

Από
anixneuseis
-
0

euro2day.gr/stratfor

Τα παράδοξα της παρουσίας αμερικανικών δυνάμεων στη χώρα και ο ρόλος του Ιράν. Τα στρατιωτικά δεδομένα στην περιοχή, η μάχη κατά του ISIS και το σενάριο παραμονής υπό την ομπρέλα «διεθνούς συνασπισμού». Οι φόβοι Ευρώπης-Καναδά.

Δημοσιεύθηκε: 2 Μαρτίου 2020 – 07:50

Η αμερικανική παρουσία στο Ιράκ ταλανίζεται από παράδοξα. Ο Ντόναλντ Τραμπ έκανε προεκλογική εκστρατεία με πλατφόρμα την ελαχιστοποίηση της παρουσίας Αμερικανών στρατιωτών στην περιοχή, αλλά αναγκάστηκε να αυξήσει τον αριθμό τους. Οι Ιρακινοί είναι διχασμένοι, κατά κύριο λόγο ταγμένοι στις τάξεις ακραίων, για το μέγεθος της παρουσίας των ΗΠΑ. Το Ιράν επί μακρόν ήθελε να αποχωρήσουν όλες οι ξένες δυνάμεις του ΝΑΤΟ που πολέμησαν τον ISIS στο Ιράκ και το Λεβάντε, με εξαίρεση τη φάση που το ISIS δυνάμωσε σε βαθμό που δεν μπορούσαν να αντιμετωπίσουν η Τεχεράνη και οι φίλιες προς αυτήν δυνάμεις.

Η μετά-2011 προθυμία των ιρακινών να φιλοξενήσουν τις ΗΠΑ είχε μεταπτώσεις: όταν ο ISIS προέλαυνε, η βοήθεια των αμερικανών ήταν ευπρόσδεκτη. Όταν η απειλή του είχε αντιμετωπιστεί η ιστορία ξαναγράφτηκε για να δείξει ότι η νίκη ήταν αποκλειστικό επίτευγμα των Δυνάμεων Λαϊκής Κινητοποίησης (σ.σ. συνασπισμός περίπου 40 ιρακινών πολιτοφυλακών, κατά κύριο λόγο Σιιτών). Ως συνέπεια, τουλάχιστον στις τάξεις των Σιιτών πολιτικών, οι Αμερικανοί ήταν πάλι ανεπιθύμητοι.

Οι επιθέσεις, κατά κύριο λόγο από πολιτοφυλακές που στηρίζει το Ιράν, είχαν σχεδιαστεί έτσι ώστε να μην ξεπεράσουν το όριο που θα προκαλούσε αντίδραση των ΗΠΑ, έως ότου στις 27 Δεκεμβρίου 2019 σκοτώθηκε Αμερικανός πολίτης και δυο ιρακινοί αστυνομικοί, ενώ τραυματίστηκαν αρκετοί Αμερικανοί και Ιρακινοί.

Σε αντίποινα, στις 29 Δεκεμβρίου ο Ντ. Τραμπ διέταξε σειρά αεροπορικών επιδρομών κατά στρατιωτικών αποθηκών και εγκαταστάσεις της Kataib Hezbollah, της ιρακινής πολιτοφυλακής που είναι πιο στενά συνδεδεμένη με το Ιράν. Αυτό ξεκίνησε ένα κύκλο χτυπημάτων και αντιποίνων που οδήγησε στην επίθεση υποστηρικτών της Kataib Hezbollah στην Πρεσβεία των ΗΠΑ στη Βαγδάτη, και την δολοφονία του στρατηγού Κασέμ Σουλεϊμανί από τις ΗΠΑ.

Στον απόηχο αυτών των στρατιωτικών κινήσεων και σε ένα εξαιρετικά πιεσμένο περιβάλλον, το οποίο οδήγησε τους περισσότερους Σουνίτες και Κούρδους βουλευτές να απέχουν από την ψηφοφορία, το ιρακινό κοινοβούλιο υπερψήφισε ένα αίτημα προς τον πρωθυπουργό της χώρας να αποσυρθεί από τις συμφωνίες που επιτρέπουν στις συμμαχικές δυνάμεις να παραμένουν στη χώρα. Αναλυτές αμφισβητούν την ισχύ αυτής της εντολής και τη νομιμότητά της, λόγω έλλειψης απαρτίας, αλλά ανεξάρτητα από αυτό, το Ιράκ είναι πολύ λιγότερο φιλόξενο περιβάλλον για τις ΗΠΑ και τις συμμαχικές δυνάμεις απ’ όσο πριν από μερικές εβδομάδες.

Το Ιράν έκτοτε διεξήγαγε ως αντίποινα ένα χτύπημα που έτυχε μεγάλης προβολής, αλλά δεν είχε ουσιαστική στρατιωτική σημασία. Αν αυτή η αντίδραση αποδειχτεί ότι δεν ήταν αρκετά ισχυρή, η Τεχεράνη πιθανότατα θα συνεχίσει να δίνει οδηγίες στους Σιίτες μέλη του κοινοβουλίου να επιδιώξουν νομοθετική παρέμβαση που θα αφορά την απόσυρση των Αμερικανών. Ταυτόχρονα, αρκετές ομάδες πολιτοφυλακών θα πρέπει να αναμένουμε ότι θα αυξήσουν τις επιθέσεις, με εκτοξεύσεις ρουκετών και νάρκες.

Καθώς προχωρούμε υπάρχουν τρία σημαντικά θέματα ασφαλείας και ένας διαρκής όρος που καθορίζουν το εάν οι ΗΠΑ και οι συμμαχικές δυνάμεις θα παραμείνουν, και αν το κάνουν, ποιες θα είναι οι δυνάμεις τους και η αποστολή.

Η πρώτη ανησυχία είναι να διατηρήσουν την δυνατότητα να πολεμά τον ISIS. Η δεύτερη να διατηρήσουν κάποια δυνατότητα να μετριάσουν την επιρροή του Ιράν. Η τρίτη να εξασφαλίσουν την επιβίωση της αυτόνομης κουρδικής περιοχής στο Ιράκ. Ο διαρκής όρος είναι η απαραίτητη προϋπόθεση να αποφευχθούν σημαντικές αμερικανικές απώλειες ή μια επίθεση σε βάση που στεγάζει προσωπικό των ΗΠΑ ή συμμαχικών χωρών, η οποία θα προκαλέσει θύματα.

Οι ΗΠΑ δεν έχουν καλές επιλογές αν τους ζητηθεί να αποσυρθούν από το Ιράκ. Ο Ντ. Τραμπ έχει ήδη κηρύξει τη νίκη επί του ISIS και μια αποχώρηση από τη χώρα θα βοηθούσε να εκπληρώσει την υπόσχεσή του στους ψηφοφόρους να μειώσει τα στρατεύματα των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή. Δεδομένων, όμως, των εχθρικών σχολίων του μετά την ψηφοφορία στο ιρακινό κοινοβούλιο, ίσως θέλει ακόμα να κρατήσει κάποιες δυνάμεις στη χώρα για να «παρακολουθούν το Ιράν» ή «να προστατεύσουν το πετρέλαιο».

Φαίνεται πως δεν έχει πρόβλημα να φύγει από μια περιοχή που προβλέπει ότι δεν θα επιστρέψει, όπως στην περίπτωση της Βόρειας Συρίας, αλλά ίσως δεν επιθυμεί να θυσιάσει βάσεις που πιθανότατα θα χρειαστεί ξανά. Ετσι, ενώ δεν φαίνεται να ανησυχεί για τις σχετικά μικρές εγκαταστάσεις που εγκαταλείπει στη Συρία, απαίτησε δημόσια αποζημίωση για τις βελτιώσεις που έκαναν οι ΗΠΑ στην αεροπορική βάση Ain al-Asad, η οποία στεγάζει σημαντικό αριθμό προσωπικού και ήταν ο βασικός στόχος της πυραυλικής επίθεσης του Ιράν ως αντίποινα για τον στρατηγό Σουλεϊμανί.

Ο έλεγχος της περιφερειακής επιρροής του Ιράν τείνει να καθοριστεί από θεολογικούς αντί για αυστηρά στρατιωτικούς όρους. Η κυβέρνηση Τραμπ μοιάζει, όπως η προηγούμενη κυβέρνηση Ομπαμα, να ασπάζεται την πεποίθηση ή την ελπίδα ότι η παρουσία των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, μαζί με την εκπαίδευση, καθοδήγηση και βοήθεια επιλεγμένων δυνάμεων ασφαλείας του Ιράκ, με κάποιο τρόπο θα εξουδετερώσει τον έλεγχο των Δυνάμεων Λαϊκής Κινητοποίησης στη δομή ασφαλείας του Ιράκ, ενώ θα αποτρέψει τις διαρκείς προσπάθειες της Τεχεράνης να δημιουργήσει μια επίγεια γραμμή επικοινωνίας μέσω του Ιράκ στη Συρία και το Λίβανο για να στηρίξει τους συμμάχους της σε αυτές τις χώρες.

Ιρακινοί στρατιωτικοί αξιωματούχοι και πολιτικοί που φοβούνται αυξανόμενη ιρανική παρέμβαση στην κυβέρνηση, τις δυνάμεις ασφαλείας και την οικονομία βλέπουν τη συνέχιση της αμερικανικής παρουσίας ως τον μόνο τρόπο να αμβλυνθεί η διμέτωπη προσπάθεια του Ιράν να αποκτήσει την εξουσία μέσω της βίας πολιτοφυλακών και της αυξανόμενης εκλογικής επιρροής.

Στο εσωτερικό των ΗΠΑ ο δικομματικός σάλος με τον οποίο έγινε δεκτή η απόφαση του Ντ. Τραμπ για απόσυρση της στήριξης των Κούρδων της Συρίας, πιθανότατα θα αποτρέψει τον πλανητάρχη από το να αφήσει τους Ιρακινούς Κούρδους, που στηρίζονται στην παρουσία των Αμερικανών από το 1991.

Παρομοίως, οι Σουνιτικές περιοχές του δυτικού Ιράκ φιλοξενούν αμερικανικές βάσεις και ο τοπικός πληθυσμός δεν εμπιστεύεται την κυριαρχούμενη από Σιίτες κυβέρνηση της Βαγδάτης, της οποίας τα λάθη ήταν σημαντικός παράγοντας για την άνοδο του ISIS. Οι κοινότητες των Χριστιανών και των Γιαζίντι ζητούσαν συχνά από τις ΗΠΑ και τις συμμαχικές δυνάμεις να αναπτυχθούν και να περιπολούν στις περιοχές τους προκειμένου να αποτρέψουν την κυριαρχία των Σιιτών και πολιτοφυλακών που συνδέονται με Σιίτες.

Γι’ αυτό ίσως υπάρχουν λύσεις για την παραμονή στρατιωτικών δυνάμεων των ΗΠΑ στο Ιράκ. Μια θα μπορούσε να είναι η υποβάθμιση της παρουσίας της υπερδύναμης σε μια λιγότερο «προκλητική» διεθνή αποστολή, όπως μια εκπαιδευτική εκστρατεία του ΝΑΤΟ.

Επιλογές, όπως μια εκπαιδευτική αποστολή του ΝΑΤΟ, θα μπορούσαν θεωρητικά να προσφέρουν νομική κάλυψη για διατήρηση κάποιας παρουσίας των ΗΠΑ στην χώρα. Της αποστολής ηγείται Καναδός στρατηγός και δεν τονίζεται η αμερικανική συμμετοχή. Ωστόσο οι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ πιθανότατα θα επιμείνουν σε σημαντική προστασία από την υπερδύναμη για να εξασφαλιστεί η ασφάλεια του προσωπικού. Η δέσμευση των συμμάχων στην αποστολή στο Ιράκ, ήταν άλλωστε εύθραυστη από την αρχή: οι χώρες που έστειλαν στρατιώτες πιθανότατα το έκαναν για όσο διάστημα υπάρχει αμερικανική παρουσία που μπορεί να προσφέρει σε περίπτωση ανάγκης στήριξη, αλλά και δυνατότητα απόσυρσης.

Η αποστολή του ΝΑΤΟ έχει αυτή τη στιγμή ανασταλεί εξαιτίας των αυξημένων κινδύνων ασφάλειας. Είναι απίθανο να επανεκκινήσει αν συνοδευτεί από σημαντική αμερικανική παρουσία. Πολλοί ηγέτες χωρών της Συμμαχίας είναι ψυχροί έναντι του Τραμπ και επιφυλακτικοί για το Ιράκ, οι ψηφοφόροι τους ακόμα περισσότερο. Είναι δύσκολο να δούμε τον Εμμανουέλ Μακρόν, τον Τζάστιν Τριντό ή την Αγκελα Μέκελ να αποδεχτούν το πολιτικό και στρατιωτικό κόστος για να προσφέρουν «φύλλο συκής» στη συνέχιση της αμερικανικής παρουσίας στο σύνολο του Ιράκ.

Εναλλακτικά θα μπορούσε να είναι πιθανό να τροποποιηθεί η υφιστάμενη δομή της συμφωνίας 17 κρατών για τη μάχη κατά του ISIS (Combined Joint Task Force — Operation Inherent Resolve) για να μειωθεί η έμφαση στον ρόλο των ΗΠΑ. Ο Καναδάς έχει μια δύναμη 250 στρατιωτών στο Ιράκ η οποία θα μπορούσε να φιλοξενήσει αμερικανικές και άλλες δυνάμεις. Ωστόσο το να υπάρξει ένα καναδικό «φύλλο συκής» για τις ΗΠΑ απαιτεί από την Οτάβα να αναλάβει σημαντικά ρίσκα για μια αποστολή που δεν είναι καθόλου δημοφιλής στον Καναδά και σχετίζεται με έναν αμερικανό πρόεδρο που είναι ακόμα λιγότερο δημοφιλής. Ιταλία, Ισπανία και Μεγάλη Βρετανία έχουν επίσης σημαντικές δυνάμεις στη χώρα, αλλά πιθανότατα θα είναι εξίσου διστακτικές στο να αναλάβουν την ηγεσία.

Το δομικό στρατιωτικό πρόβλημα για την διεθνοποίηση της όποιας παρουσίας, είναι ο μεγάλος αριθμός στρατιωτικών δυνάμεων που απαιτείται για να προστατευτούν οι αμερικανικές δυνάμεις από επιθέσεις εχθρικών πολιτοφυλακών και συμμαχικών προς το Ιράν δυνάμεων, ο οποίος υπερβαίνει τον όγκο που μπορεί να προσφέρει κάποια χώρα (ή το ΝΑΤΟ) και παράλληλα εμπεριέχει μη αποδεκτούς κινδύνους. Φυσικά, αν οι ΗΠΑ μεταφέρουν τον αριθμό των δυνάμεων που απαιτείται για την ασφαλή δράση στο Ιράκ, ο νέος οργανισμός θα φανεί ως παρουσία των ΗΠΑ με άλλη σημαία.

Τα παραπάνω οδηγούν σε μια δεύτερη πορεία δράσης: την αργή κύλιση. Η συμφωνία του 2014 που καθορίζει την παρουσία των συμμαχικών δυνάμεων στο Ιράκ περιλαμβάνει μια ρήτρα διαφυγής, με πίστωση χρόνου ενός έτους. Κατά τις συζητήσεις με την ιρακινή κυβέρνηση για τον τερματισμό της συμφωνίας, οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να περιορίσουν την παρουσία τους σε περιοχές όπου είναι πιθανό να εκδηλωθούν επιθέσεις. Θα μπορούσαν να μεταφέρουν δυνάμεις σε περιοχές στις οποίες είναι περισσότερο καλοδεχούμενες, κυρίως στη Σουνιτική Δύση και τον Κουρδικό Βορρά. Στη συνέχεια, οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να καθυστερήσουν την τελική εφαρμογή της αποχώρησης, ενώ η κυβέρνηση του Ιράκ θα μελετά τη διαδικασία και το κοινοβούλιο της χώρας θα επανεξετάζει την θέση του για το θέμα και θα διαφωνεί για την εγκυρότητα της πρώτης ψηφοφορίας. Ενα τέτοιο πλαίσιο θα προσέφερε αρκετή «ασάφεια» προκειμένου η προσωρινή παραμονή να λάβει πιο μακροπρόθεσμα χαρακτηριστικά.

Αυτή η διαδικασία «αργής κύλισης» δεν μπορεί να συνεχιστεί για πάντα, αλλά το γεγονός ότι ο υφιστάμενος πρωθυπουργός είναι υπηρεσιακός, ενώ αμφισβητείται και η νομιμότητα της απόφασης του κοινοβουλίου (κάποιοι λένε ότι ήταν μια γνωμοδοτική ψηφοφορία χωρίς απαρτία και με πολλά μέλη του κοινοβουλίου να έχουν δεχτεί απειλές από παραστρατιωτικές ομάδες) μπορεί να είναι το πρόσχημα για παρατεταμένη παραμονή. Αυτή η χρονοτριβή γύρω από την αμερικανική παρουσία θα μπορούσε να κρατήσει έως ότου το κοινοβούλιο συγκληθεί με απαρτία και αρνηθεί να επιβεβαιώσει το αίτημα για αποχώρηση ή πάρει πίσω την απόφαση, ή απλά αρνηθεί να πάρει περαιτέρω μέτρα.

Αυτή η στρατηγική έχει το πλεονέκτημα ότι εξασφαλίζει την παρουσία των ΗΠΑ σε περιοχές που υπάρχουν μικρότερες απειλές και σε μέγεθος ικανό να προστατευτεί και να συνεχίσει την παροχή εκπαίδευσης και εξοπλισμού σε ιρακινές δυνάμεις καθώς και να υποστηρίξει τις αεροπορικές επιθέσεις εναντίον του ISIS.

Με αυτό το σενάριο, οι δυνάμεις των ΗΠΑ θα μπορούν να εκτελούν τον κρίσιμο ρόλο της υποστήριξης και εκπαίδευσης των ιρακινών δυνάμεων ασφαλείας που είναι πιστές στην εκλεγμένη κυβέρνηση της Βαγδάτης, αντί να ασχολούνται απλά με την αυτοπροστασία.

Οι κίνδυνοι που υπάρχουν από την παρουσία αμερικανών στρατιωτών σημαίνει ότι είναι απίθανο οι τελευταίοι να περιοριστούν σε μικρούς αριθμούς ή ως συμπλήρωμα σε μια διεθνή αποστολή. Πρέπει να έχουν επαρκή τακτικό μέγεθος σε κάθε σημείο.

Είναι προφανές ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούν να βασιστούν σε καμία άλλη χώρα για να εξασφαλίσουν την ασφάλεια στρατιωτικών και διπλωματικών εγκαταστάσεων. Η Ιρακινή κυβέρνηση, που με αποφασιστικότητα απέτρεψε τον Οκτώβριο διαδηλωτές από το να εισβάλλουν στην Πράσινη Ζώνη, δεν μπήκε άμεσα στο δρόμο των υποστηρικτών της Kataib Hezbollah όταν οι τελευταίοι έβαλαν φωτιά στην περίμετρο της αμερικανικής Πρεσβείας στη Βαγδάτη και δοκίμασαν να εισβάλουν σε αυτή.

Η παρουσία των ΗΠΑ στη χώρα γνώρισε σημαντικές αλλαγές σε επίπεδο αποστολής, σκοπού και στρατηγικής. Η στήριξη του Ιράκ άλλοτε μειώνονταν και άλλοτε αυξάνονταν και έφερε την υπερδύναμη αντιμέτωπη με το Ιράν. Ο Ντόναλντ Τραμπ εδώ και καιρό έδειξε ότι είναι επιφυλακτικός στη διατήρηση στρατιωτικών δυνάμεων σε Ιράκ και Συρία, αλλά αν τραβήξει τις δυνάμεις του από την πρώτη, θα θέλει να το κάνει με τους όρους του.

Οι ΗΠΑ δεν έχουν ελκυστικές επιλογές, αλλά υπάρχουν λύσεις που θα δουλέψουν στην προσπάθεια να πετύχουν τους στόχους τους στο Ιράκ.

euro2day/stratfor

Benjamin Netanyahu – Στην γραμμή του Finish ή σε θέση εκκίνησης;

Από
anixneuseis
-
0

 

της Ευμορφίας Δημητρακοπούλου.

Για τρίτη φορά σε λιγότερο από ένα χρόνο το Ισραήλ οδεύει σε εκλογές σήμερα, Δευτέρα, μετά την αδυναμία των κομμάτων να προχωρήσουν σε κυβέρνηση συνεργασίας.

Σύμφωνα με δημοσκόπηση που δημοσιεύθηκε την περασμένη Δευτέρα από τον τηλεοπτικό σταθμό 13 News, το κόμμα Kahol Lavan του Benny Gantz παίρνει 32 έδρες, δηλαδή χάνει τέσσερις έδρες, έναντι του Likud που κερδίζει 33 έδρες. Επίσης, το 44% των ερωτηθέντων επιλέγει τον Benjamin Netanyahu ως τον πλέον κατάλληλο για πρωθυπουργό, έναντι 30% τον Γκάντζ. Τα κόμματα που υποστήριξαν τον Νετανιάχου στις προηγούμενες εκλογές συγκεντρώνουν συνολικά 56 έδρες – πέντε λιγότερες από τις απαιτούμενες για τον σχηματισμό κυβέρνησης, αυξάνοντας έτσι το ενδεχόμενο νέου αδιεξόδου.

Τρίτο κόμμα αναμένεται η Συμμαχία των Αραβικών κομμάτων με 14 έδρες, ακολουθούμενη  από την Αριστερή Συμμαχία Gesher-Meretz με 10 έδρες, ενώ το κόμμα Yisrael Beiteinu  του πρώην υπουργού αμύνης Avigdor Lieberman φαίνεται να παίρνει οκτώ έδρες.

Το προβάδισμα, του Νετανιάχου, αν και μικρό αποκαλύπτει την ισχυρή προσωπικότητα του, που διαμορφώνει την πολιτική της χώρας από το 1996, όταν εξελέγη ο νεότερος πρωθυπουργός. Γεννήθηκε το 1949 στο Τελ Αβίβ και σπούδασε αρχιτεκτονική στο ΜΙΤ της Μασαχουσέτης, ενώ επέστρεψε στο Ισραήλ για να λάβει μέρος στον πόλεμο του Γιομ Κιπούρ. Συνηθισμένος να μάχεται σε αυτές τις εκλογές πολεμά για την ελευθερία και την πολιτική του επιβίωση. Από το 2016, ερευνάται για διαφθορά από ισραηλινούς εισαγγελείς, ενώ το 2019, κατηγορήθηκε για απιστία, δωροδοκία και απάτη.

Εν τω μεταξύ στο Ισραήλ συζητείται έντονα η αποκάλυψη υποκλοπών από χάκερς και δείχνει το Ιράν εμπλεκόμενο στις εκλογές και τον Μπένι Γκάνζ. Η συλλογή πληροφοριών είναι σε μεγάλο βαθμό σύμφωνη με το τρίπτυχο Τακτικές, Τεχνικές και Διαδικασίες (ΤΤΡs) των ιρανικών απειλών στον κυβερνοχώρο.

Ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει όσα πέτυχε ο Νετανιάχου για το Ισραήλ κατά την περίοδο της διακυβέρνησης Τράμπ. Επίσης, κατάφερε να συνομιλεί με όλο σχεδόν τον αραβικό κόσμο, θέτοντας στο περιθώριο το παλαιστινιακό, που φαίνεται να έχει κουράσει την διεθνή κοινότητα. Ωστόσο, δυνάμεις εντός και πέριξ της χώρας συνεχίζουν τον αδιέξοδο πόλεμο φθοράς με θύματα εκατέρωθεν.

Σε μια περίοδο αυξημένων εντάσεων, στις 2 Φεβρουαρίου, η Χαμάς ανακοίνωσε ότι θα συνεχίσει να στοχεύει το Ισραήλ. Την ίδια ώρα οι ισραηλινές δυνάμεις συνεχίζουν τις αεροπορικές επιδρομές στη Λωρίδα της Γάζας, σε απάντηση στις επιθέσεις της Χαμάς. Φαύλος κύκλος, που ανατροφοδοτεί τις συγκρούσεις μεταξύ Παλαιστινίων και IDF, μετά την ανακοίνωση του ειρηνευτικού σχεδίου των ΗΠΑ για την επίλυση του Παλαιστινιακού. Όλα παραπέμπουν σε παρατεταμένη κλιμάκωση.

Ευμορφία Δημητρακοπούλου

Πατώντας σε δύο βάρκες ο Ερντογάν κινδυνεύει να πέσει στη θάλασσα

Από
anixneuseis
-
0

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
1 Μαρτίου 2020

Από το 2016, οι ΗΠΑ και ο κόσμος ολόκληρος συζητάει αν ο Τραμπ είναι πράκτορας των Ρώσων. Φυσικά, ουδείς θέτει το ερώτημα μήπως είναι πράκτορας του Νετανιάχου. Τέτοια ερωτήματα απαγορεύεται να τεθούν. Όμως, αν η πράξη συνιστά κριτήριο, ο κ. Τραμπ έχει ήδη κάνει πολύ περισσότερα και πολύ πιο ρηξικέλευθα για το Ισραήλ από όλους τους υπόλοιπους Αμερικανούς προέδρους μαζί! «Αν αφήσουμε να χαθεί αυτή η ευκαιρία (της ειδικής σχέσης με τον Τραμπ) δεν θα τη ξαναβρούμε πριν από πενήντα χρόνια, άρα ψηφίστε με», είναι ένα βασικό προεκλογικό επιχείρημα του κ. Νετανιάχου. Τώρα, ο Αμερικανός πρόεδρος είπε στον Ερντογάν ότι τον υποστηρίζει κατά της Ρωσίας και της Συρίας.

Βέβαια δεν θα στείλει Αμερικανούς στρατιώτες να τον βοηθήσουν, θα περιοριστεί σε παροχή πληροφοριών στον τουρκικό στρατό. Αν όμως με κάτι πρέπει να απορεί κανείς περισσότερο είναι με τον ίδιο τον Τούρκο πρόεδρο που δεν μοιάζει να συνειδητοποιεί ότι έχει εξαντλήσει προ πολλού τα περιθώρια διαρκών ελιγμών μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας. Προσπαθώντας να ισορροπήσει σε δύο βάρκες, το πιθανότερο είναι ότι θα πέσει τελικά στη θάλασσα.

Είναι άλλωστε βέβαιο ότι και οι ΗΠΑ και το Ισραήλ τον περιμένουν στη γωνία. Κι αν του ρίξουν τώρα σκοινί να τον βοηθήσουν κατά της Ρωσίας και της Συρίας, θα είναι το ίδιο με το οποίο θα τον κρεμάσουν στο τέλος. Ακόμα κι αν γίνει το καλύτερο παιδί αύριο, ποτέ δεν θα του συγχωρήσουν τα όσα είπε κατά του Ισραήλ –εκφράζοντας το παγκόσμιο αίσθημα για να πούμε την αλήθεια– ούτε φυσικά τα παιχνίδια με τους Ρώσους και τους S-400.

Αν παίξει τώρα το παιχνίδι τους και συγκρουστεί με τη Ρωσία, τη Συρία και το Ιράν, θα τον χρησιμοποιήσουν και θα του επιφυλάξουν τελικά μια τύχη ανάλογη με αυτή του εκλεγμένου προέδρου Μόρσι στην Αίγυπτο. Επιβάλλοντας πιθανώς τελικά μια δική τους, καθαρά φιλοαμερικανική δικτατορία στην Τουρκία, ανοιχτή ή συγκαλυμμένη, ανάλογα με τις συνθήκες, όπως έκαναν και με την υποστήριξη που παρείχαν προς τον δικτάτορα Σίσι στο Κάιρο.

Αλλά ο Ερντογάν δεν θέλει κατά τα φαινόμενα να παραιτηθεί ούτε από τους συγκεντρωμένους στο Ιντλίμπ τζιχαντιστές συμμάχους του, συμμάχους που απέκτησε κατά τη διάρκεια της συμπόρευσής του με τους δυτικούς και το Ισραήλ στους πολέμους κατά του Καντάφι και του Άσαντ. Λέγεται ότι η ΜΙΤ συνεργάστηκε στενά με τη CIA, τους Ισραηλινούς και διάφορους άλλους στη δημιουργία του ISIS. O Ερντογάν έχει, επί πλέον, και τις αυτοκρατορικές φαντασιώσεις του, που δεν αποκλείεται να του καλλιεργούν επιδέξια και όσοι θέλουν να τον καταστρέψουν, προκειμένου να ξαναφέρουν την χώρα του στο μαντρί.

Δηλώσεις όπως αυτές ότι «δεν είμαστε φιλοξενούμενοι, είμαστε αφεντικά» στην περιοχή του Ιντλίμπ, που έκανε προ ημερών, η επιθυμία να κάνει τουρκική όλη την Ανατολική Μεσόγειο κλπ., δείχνουν μια απουσία ισορροπημένης αίσθησης της πραγματικότητας, στην οποία δεν μας είχε συνηθίσει στο παρελθόν. Το 2016, όταν είδε τον χάρο με τα μάτια του και σώθηκε από τον Πούτιν, ο Τούρκος πρόεδρος φάνηκε να συνέρχεται κάπως.

Ένας καινούριος Μάχντι

Συν τω χρόνω, όμως, μοιάζει να τον συνεπαίρνει κάπως η αντίληψη ότι ίσως είναι ένας καινούριος Μάχντι, που του καλλιεργεί άλλωστε και ο μέχρι πρότινος κορυφαίος στρατιωτικός του σύμβουλος Adnan Tanrıverdi, ιδιοκτήτης της παραστρατιωτικής οργάνωσης SADAT. Ο Tanriverdi αναγκάστηκε να παραιτηθεί από σύμβουλος, λόγω των αντιδράσεων στη δήλωσή του ότι η SADAT εργάζεται για να έλθει ο Μάχντι, αλλά η παραίτηση δεν είναι βέβαιο ότι σηματοδοτεί και απώλεια επιρροής.

Ο Μάχντι είναι μια εσχατολογική μορφή του ισλαμικού κόσμου. Για την έλευσή του εργάζονταν και οι Γκιουλενιστές (δηλαδή η CIA), μόνο που αυτοί είχαν υπόψιν τους τον Γκιουλέν και όχι τον Ερντογάν. Σύμφωνα με ορισμένες ισλαμικές παραδόσεις ο Μάχντι θα εμφανισθεί και θα κυβερνήσει για πέντε, επτά, εννιά ή δεκαεννιά χρόνια πριν από την Ημέρα της Κρίσης και θα απαλλάξει τον κόσμο από το κακό.

Στο βάθος όμως όλα αυτά αντανακλούν, έστω και κατά τρόπους ενίοτε πολύ παραμορφωμένους και ένα αντικειμενικό πρόβλημα, πρόβλημα που δεν το έχει μόνο η Τουρκία αλλά και πολλές άλλες χώρες. Δεν βολεύονται μεν μέσα σε ένα δυτικό σύστημα και τον άξονα ΗΠΑ-Ισραήλ, που τους ζητάει διαρκώς και περισσότερες θυσίες των εθνικών συμφερόντων τους. Το ίδιο έκαναν και με την Ελλάδα, καθώς της ζήτησαν να αυτοκτονήσει οικονομικά και κοινωνικά και το έκανε. Τώρα πλέον μας ζητάνε περίπου να καταργηθούμε ως έθνος και κράτος, μετατρεπόμενοι σε μεγάλη αμερικανική βάση και στρατόπεδο προσφύγων και μεταναστών.

Ταυτόχρονα, όμως, οι χώρες αυτές, οι οικονομίες τους και κυρίως οι ελίτ τους, είναι βαθιά ενσωματωμένες μέσα στον δυτικό καπιταλισμό και το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα. Βρίσκονται λοιπόν σε μια τεράστια αντίφαση. Στις μέρες μας δεν υπάρχει άλλωστε και προφανής σοσιαλιστική–αντιιμπεριαλιστική λύση. Αυτό βέβαια εξηγεί εν πολλοίς γιατί οι επιθυμούσες να αντισταθούν στη νέα παγκόσμια τάξη κοινωνίες ενίοτε προσφεύγουν σε “προ-νεωτερικές” ιδεολογικές δυνάμεις, όπως η θρησκεία.

Δυο γραμμές στις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις

Όλα αυτά αντανακλώνται αναπόφευκτα και στην ίδια την κοινωνία, βαθιά διασπασμένη άλλωστε και η ίδια ανάμεσα στη βαθιά “ανατολίτικη” Τουρκία και τις ευρωπαϊκές, φιλοδυτικές ελίτ της. Οι κοινωνικές συγκρούσεις και τα στρατηγικά διλήμματα αντανακλώνται τελικά και στο ίδιο το θεμέλιο του καθεστώτος που δεν είναι άλλο από τις ένοπλες δυνάμεις.

Εκεί, δύο δυνάμεις ανταγωνίζονται για την εύνοια του Ερντογάν. Η μία είναι οι “ευρασιάτες”, “αντι-ιμπεριαλιστές” και “νέο-κεμαλιστές”, που εκφράζει ο Ντογκού Περιντσέκ και το κόμμα του “Βατάν”. Αυτοί θεωρούν ότι προέχει η διατήρηση της ενότητας της “ομάδας της Αστάνα” (Τουρκία, Ιράν, Ρωσία). Η άλλη είναι η “πανισλαμιστική” οργάνωση SADAT, ιδιοκτησίας του απόστρατου Adnan Tanrıverdi.

Ενεργός στη Λιβύη εδώ και πολλά χρόνια, έχει κατηγορηθεί για εκπαίδευση Σύρων αντικαθεστωτικών ανταρτών, για σχέσεις με τον ISIS και άλλες τρομοκρατικές οργανώσεις, για σχέσεις με την Χαμάς και ότι είναι ο προσωπικός παρακρατικός και παραστρατιωτικός βραχίωνας του Τούρκου προέδρου. Το όραμά της είναι μια μεγάλη πανισλαμική ένωση.

Δεν μπορούμε να ξέρουμε αν ο ίδιος Ερντογάν εμπνέεται όντως από τέτοια οράματα και σε ποιο βαθμό μια τέτοια μεταφυσική πίστη έχει κλονίσει τον ορθολογισμό που φάνηκε να διακρίνει μέχρι τώρα το πολιτικό του παιχνίδι και που ερμηνεύει τις αναμφισβήτητες επιτυχίες του. Καμιά φορά, οι δυσκολίες μπορούν να προκαλέσουν και μια φυγή στη μεταφυσική, ενώ αντίστροφα, ένα ισχυρό θρησκευτικό συναίσθημα, όπως και οποιοδήποτε ιδεολογικό κίνητρο, μπορούν να πολλαπλασιάσουν την ικανότητα ενός πολιτικού που παραμένει ορθολογικός στη δράση του.

Όσο για την περιοχή της Μέσης Ανατολής, αφθονούν επίσης οι διεθνείς προβοκάτορες που θα μπορούσαν ενδεχομένως να καλλιεργήσουν έντεχνα “υπερδυναμικές” φιλοδοξίες σε έναν ηγέτη, οδηγώντας τον σε υπερεπέκταση και καταστροφή.

Δημοσιεύτηκε στο slpress.gr

Η αλήθεια γύρω από το ρόλο της Τουρκίας στη Συρία.

Από
anixneuseis
-
0

Ο πρόεδρος της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν ζήτησε από το ΝΑΤΟ να ενεργοποιήσει την αμοιβαία αμυντική συμφωνία που ορίζει το άρθρο 4 του καταστατικού του, όταν σκοτώθηκαν 33 Τούρκοι στρατιώτες από ρωσικές και συριακές δυνάμεις στο Ιντλίμπ.

Το αίτημα της Τουρκίας είναι κυνικό και εξυπηρετεί την ίδια. Ο Ερντογάν πρόδωσε τη Συμμαχία, συμπλέοντας με  τη Ρωσία σε έναν πόλεμο που υπέθαλψε.

Μετά την λαϊκή εξέγερση του 2011 στη Ντάραα, που σηματοδότησε την έναρξη του εμφυλίου πολέμου της Συρίας, ο Ερντογάν αγκάλιασε την Μουσουλμανική Αδελφότητα και υποστήριξε ισλαμιστές αντάρτες που πολεμούσαν  το καθεστώς του Μπασάρ Ασάντ. Ο Ερντογάν οραματίστηκε τον εαυτό του ως τον Χαλίφη της Μεσοποταμίας, ηγούμενος της παγκόσμιας κοινότητας  των αδελφών Σουνιτών.

Η Τουρκία ήταν ο κύριος προμηθευτής  τους σε  όπλα και χρήματα, πιστεύοντας ότι η νίκη των Τζιχαντιστών  ήταν αναπόφευκτη. Ωστόσο, οι δυνάμεις του Άσσαντ άντεξαν.

Ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα υποσχέθηκε αλλαγή καθεστώτος και καθόρισε μια κόκκινη γραμμή σχετικά με τη χρήση χημικών όπλων (CW). Οι προειδοποιήσεις του ήταν κούφιες. Περισσότεροι από 1.300 άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένων εκατοντάδων παιδιών, σκοτώθηκαν στα προάστια της Δαμασκού Γκούτα, Μουανταμίγια, Έιν Τάρμα και Ζαμάλκα στις 21 Αυγούστου 2013. Ο Ομπάμα δεν είχε καμία διάθεση για στρατιωτική επέμβαση. Ισχυρίστηκε ότι η κόκκινη γραμμή ήταν μια προειδοποίηση, παρά μια πραγματική απειλή για παρέμβαση.

Ο Ερντογάν αποφάσισε να επεκτείνει την υποστήριξή του στους αντάρτες και να ανατρέψει τον Άσαντ  τον οποίον  είχε, πριν από ένα χρόνο, αγκαλιάσει ως «αγαπητό αδελφό». Η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών της Τουρκίας σύστησε  αυτοκινητόδρομο Τζιχαντιστών από τη Σανλιούρφα της Τουρκίας στη Ράκκα, πρωτεύουσα του Ισλαμικού Κράτους (ISIS), στη Συρία. Βοήθησε 40.000 ξένους Τζιχαντιστές από περισσότερες από 100 χώρες που διέρχονταν μέσω Τουρκίας  στις πρώτες γραμμές στη Συρία.

Η παρουσία Τσετσένων και άλλων ισλαμιστών από τον Νότιο Καύκασο ήταν βαθιά ανησυχητική για τη Ρωσία. Η προώθησή τους δημιουργούσε κίνδυνο για τις ρωσικές βάσεις στη Λατάκια και την  Τάρτους, απειλώντας το λιμάνι της Ρωσίας στα θερμά νερά της Μεσογείου. Απειλούσαν επίσης μέσω του Ιράκ και της Συρίας,  τον Ιρανικό  διάδρομο  προμηθειών προς  την  Χεζμπολάχ του Λιβάνου με προηγμένους πυραύλους για να επιτεθεί στο Ισραήλ.

Ο στρατηγός Κασέμ Σολειμάνι, επικεφαλής της Ιρανικής Επαναστατικής Φρουράς (IRGC) Quds Force, συναντήθηκε με τον Πούτιν στη Μόσχα. Με τους αντάρτες που υποστηρίζονταν από τους Τούρκους να προωθούνται προς τη Δαμασκό, ο Σουλειμανί ξεδίπλωσε έναν χάρτη των θέσεων των ανταρτών. Παρά την ταραχή  των Ρώσων οικοδεσποτών του, τους διαβεβαίωσε: “Δεν έχουν χαθεί όλα”.

Ρώσοι και Ιρανοί αξιωματούχοι συμφώνησαν σε ένα σχέδιο για τη διάσωση του Άσσαντ. Οι ομάδες των IRGC, της Χεζμπολάχ και άλλων σιιτικών  παραστρατιωτικών ομάδων θα αντιπαρατίθεντο  με τους Σουνίτες αντάρτες στο πεδίο της μάχης. Η Ρωσία θα παρείχε αεροπορική υποστήριξη.

Ο Πούτιν ανακοίνωσε τη στρατιωτική επέμβαση της Ρωσίας στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών στις 28 Σεπτεμβρίου 2015. Η Τουρκία και η Ρωσία βρίσκονταν στις αντίθετες πλευρές. Η Τουρκία υποστήριζε την αλλαγή του καθεστώτος και έδωσε όπλα στους αντάρτες, ενώ η Ρωσία στήριξε το καθεστώς.

Οι ρωσοτουρκικές σχέσεις κατέρρευσαν όταν ένα τουρκικό F-16 κατέρριψε ένα ρωσικό Sukhoi-24 κατά μήκος των συριακών συνόρων.

Η Τουρκία αποξενώθηκε επίσης από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι σχέσεις Ηνωμένων Πολιτειών και Τουρκίας υποβαθμίστηκαν σημαντικά  όταν ο Ερντογάν υπονόησε  την συμμετοχή της Ουάσιγκτον στο λεγόμενο πραξικόπημα του Ιουλίου του 2016. Πάντα ρεαλιστής, ο Ερντογάν προσέγγισε τον Πούτιν και σφυρηλάτησε μια συμμαχία για την  Συρία.

Η Τουρκία συνεργάστηκε με την Ρωσία τον Ιανουάριο του 2017 σε μία προσπάθεια παράλληλης διπλωματίας με την διαδικασία της Αστάνα η οποία περιθωριοποίησε τα Ηνωμένα Έθνη και απέκλεισε τις ΗΠΑ.

Ο Πούτιν συμφώνησε να κλείσει τα μάτια όταν οι υποστηριζόμενοι από την Τουρκία Τζιχαντιστές και οι Τουρκικές ένοπλες δυνάμεις κτυπούσαν τους κούρδους της Συρίας τους οποίους ο Ερντογάν αποκαλούσε «πραγματικούς τρομοκράτες».

Η Τουρκία εισέβαλε στο Αφρίν τον Ιανουάριο του 2018. Κατά την επίθεση η οποία κυνικά ονομάστηκε «Επιχείρηση κλάδου ελαίας» φονεύθηκαν εκατοντάδες Κούρδοι και μετατοπίστηκαν, σχεδόν, διακόσιες πενήντα χιλιάδες άτομα. Η Ρωσία η οποία ελέγχει τον εναέριο χώρο δυτικά του Ευφράτη υπήρξε συνένοχος.

Η Τουρκία εισέβαλε σε κουρδικά εδάφη ανατολικά του Ευφράτη τον Οκτώβριο του 2019.Εκατοντάδες φονεύθηκαν και πολλοί μετατοπίστηκαν περιλαμβανομένων Κούρδων, Αρμενίων και Χριστιανών  Συρίων. Οι υποστηριζόμενοι από την Τουρκία Τζιχαντιστές διέπραξαν φρικαλεότητες, ακρωτηριάζοντας τα σώματα των γυναικών που  μάχονταν.

Ο Ερντογάν επιδίωξε να αποτρέψει τον Πούτιν από το να επιτεθεί στην Ιντλιμπ, η οποία είναι το τελευταίο προπύργιο των Τζιχαντιστών  στην Συρία βορειοδυτικά του Ευφράτη. Παρά την επίκληση του Ερντογάν οι Συριακές δυνάμεις εδάφους  υποστηριζόμενες από αέρος από τις Ρωσικές δυνάμεις  ενίσχυσαν τις επιθέσεις τους , εκτοπίζοντας 900 χιλιάδες κόσμου από τα σπίτια τους . Η Τουρκία έκλεισε τα σύνορα της αποκλείοντας κάθε διέξοδο  στους εκτοπισμένους Σύρους .

Η Τουρκία εμφανίζει τον εαυτόν της ως θύμα της Ρωσίας και της Συρίας ενώ στην πραγματικότητα είναι η επιτιθέμενη.

Η πρόσφατη ένοπλη αντιπαράθεση μεταξύ Τουρκίας και Ρωσίας είναι αποτέλεσμα του κακώς εννοούμενου παλικαρισμού του Ερντογάν. Αποτελεί κακή στρατηγική εκτίμηση να θεωρήσει ότι η Ρωσία και η Συρία θα παραμείνουν αδρανείς στο Ιντλίμπ.

Τώρα ο Ερντογάν θέλει ανάμειξη του ΝΑΤΟ. Το άρθρο 5 του καταστατικού της Συμμαχίας ορίζει ότι η επίθεση  εναντίον ενός μέλους είναι επίθεση έναντι όλων.

Όμως η επίκληση του Ερντογάν έπεσε σε ώτα μη ακουώντων. Επί πλέον της διπλοπροσωπίας του, ο αντιαμερικανισμός  ,αντιευρωπαϊσμός και αντινατοϊσμός του Ερντογάν έχουν βαθύτατα ερεθίσει την Δύση.

Οποιαδήποτε απώλεια ζωής είναι λυπηρή. Πάντως, είναι δύσκολο  να συμπλεύσεις με τους τούρκους όταν οι ενέργειες του  Ερντογάν οδηγούν στην τουρκική καταστροφή.

Η Τουρκία ενίσχυσε τον εμφύλιο τροφοδοτώντας τους Τζιχαντιστές. Όταν ο πόλεμος εντατικοποιήθηκε και εκατομμύρια πρόσφυγες πήγαν στην Τουρκία ,ο Ερντογάν υφάρπαζε  χρήματα από την Ευρωπαϊκή Ένωση για να διαχειριστεί την προσφυγική κρίση ,την οποίαν αυτός βοήθησε να δημιουργηθεί. Η Τουρκία περιφρόνησε τα Ηνωμένα Έθνη ,με την διαδικασία της Αστάνα και απαρνήθηκε  τις Ηνωμένες Πολιτείες ξοδεύοντας 3 δις. δολάρια για την αγορά Ρωσικών οπλικών συστημάτων.

Οι ΗΠΑ  επίμονα  απέφυγαν να διαδραματίσουν ένα στρατιωτικό ρόλο στην Συρία. Πριν από χρόνια έχασαν την ευκαιρία να επέμβουν όταν η επέμβαση αυτή θα είχε σώσει την Συρία.

Παρά τις  σπαραξικάρδιες ταλαιπωρίες του κόσμου  στην Ιντλίμπ ,η κυβέρνηση του Τράμπ δεν φαίνεται να επεμβαίνει στρατιωτικά. Η Τουρκία θα πληρώσει βαρύ  τίμημα για τις κακές και  αλαζονικές  εκτιμήσεις του Ερντογάν.

ahvalnews.com

Elon Musk says Chinese economy will surpass US by 2 or 3 times: ‘The foundation of war is economics’

Από
anixneuseis
-
0

Amanda Macias@AMANDA_M_MACIAS
Jessica Bursztynsky@JBURSZ
KEY POINTS
  • Elon Musk predicted that the Chinese economy will surpass the United States’ at least two-fold.
  • The two nations already are the world’s two largest economies, although the U.S. economy is currently larger.
  • China overtaking the American economy would likely cause increased tension between the two countries, which are already at odds on issues such as trade and 5G technology.
GP: Elon Musk SpaceX CEO Elon Musk Holds Starship Launch Vehicle Update Event 1
Elon Musk, chief executive officer of Space Exploration Technologies Corp. (SpaceX) and Tesla Inc., speaks during an event at the SpaceX launch facility in Cameron County, Texas, U.S., on Saturday, Sept. 28, 2019.
Bronte Wittpenn | Bloomberg | Getty Images

ORLANDO, Fla. — Tesla and SpaceX CEO Elon Musk predicted Friday that the Chinese economy will eventually surpass the United States’ by at least two-fold – which would up the ante between the nations’ massive militaries.

“A thing that will feel pretty strange is that the Chinese economy is probably going to be at least twice as big as the United States’ economy, maybe three times,” Musk said during a fireside chat with U.S. Air Force Lt. Gen. John Thompson at the Air Warfare Symposium in Orlando, Florida.

“The foundation of war is economics,” Musk said. “If you have half the resources of the counterparty then you better be real innovative, if you’re not innovative, you’re going to lose.”

The two nations already are the world’s two largest economies. The U.S. dominates with $21.44 trillion in nominal GDP and makes up one-fourth of the world economy. China, however, is the fastest-growing trillion-dollar economy with GDP of $14.14 trillion, according to the Nasdaq.

Because China’s population is about four times larger than the United States, Musk said it would lower the barrier for China to surpass in economic size. The United States has roughly 330 million people, according to the U.S. Census, while China has more than 1.3 billion people.

“It would only require getting to a GDP per capita half the size the United States for their economy to be twice the size of ours,” Musk said.

China overtaking the American economy would likely cause increased tension between the two countries, which are already at odds on issues such as trade and 5G technology.

Throughout his conversation with Thompson, Musk repeatedly stressed the importance of innovation in the United States in order to maintain its competitive edge. When it comes to space, Musk said that the U.S. is at risk of falling behind.

“This is not something that was a risk in times past but is a risk now,” he said. “I have zero doubt that if the United States doesn’t seek innovation in space it will be second in space.” CNBC reported last week that SpaceX is seeking to raise about $250 million at a $36 billion valuation.

In order to encourage innovation, Musk called for more industry competition and specifically called out the Pentagon’s most expensive weapons system.

“The Joint Strike Fighter, there should be a competitor … that’s a controversial subject but I don’t think it’s good to have one provider,” he said, referring to Lockheed Martin’s F-35 program.

WATCH NOW
VIDEO03:44   

Subscribe to CNBC on YouTube.

Amanda Macias reported from Orlando, Fla., while Jessica Bursztynsky reported from Englewood Cliffs, N.J.

cnbc.com

Americana: A History of American Capitalism

Από
anixneuseis
-
0

 Barry Ritholtz

  Barry L. Ritholtz is co-founder, chairman, and chief investment officer of Ritholtz Wealth Management LLC. His focus has long…

February 28, 2020 8:11am by 

One of my personal indulgences is that I purchase for myself every book recommended by Masters in Business guests.

This has led to some wonderful reading discoveries. The most recent delight came via Chris Davis of Davis Funds.

The book is Americana: A 400-Year History of American Capitalism by Bhu Srinivasan. It is one of the most interesting books I’ve read in a while, detailing the history of capitalism in America by looking at a series of industries and innovations: Srinivasan tells this history through its economic growth, less chronological than based on a specific economic goods: Cotton, Canals, Steel, Railroads, Radio, etc.

Each chapter is a mini history lesson, filled with wonderful details and factoids, a dive into the specifics of both the industry and the era surrounding it. I did not know the Mayflower was essentially venture funded. Details such as that fill each of the 35 chapters. Four centuries of American enterprise, unexpectedly interconnected across eras and industries.

It is also an unblinking look at the American economy, warts and all, from Slavery to Wall Street to Suburbia. 492 pages later, I was sorry to see it end.

There are lots of ideas captured here, and a reminder that the way we perceive the world is so often a function of the era we live in.

Even though it is unabashedly pro market and pro capitalism, the role of the government in fostering these industries cannot be overstated. America’s wealth and strength comes from the combination of both private sector and the government together. In some ways, it offers a parallel perspective to Michael Lewis’s The Fifth Risk.

Strongly recommended.

Americana: A 400-Year History of American Capitalism by Bhu Srinivasan

ritholtz.com

Διεθνοποίηση και επίκληση Άρθρου 4 του ΝΑΤΟ από την Ελλάδα

Από
anixneuseis
-
3
liberal.gr
Κωνσταντίνος Λουκόπουλος
Αντιστράτηγος ε.α., επικεφαλής στο «Παρατηρητήριο Liberal»

Τέλος οι ευφραντικές φαντασιώσεις. Η Τουρκία για μία ακόμα φορά δείχνει την διεθνή ανυποληψία της καταλύοντας στην πράξη την Κοινή Δήλωση ΕΕ-Τουρκίας του Μαρτίου 2016, που συνιστά μορφή Συμφωνίας. Όχι μόνο ανοίγει «τις πύλες», όπως διακηρύττουν οι Τούρκοι Αξιωματούχοι με πρώτο τον ίδιο τον Ερντογάν, αλλά οργανώνει και διευκολύνει τις νέες ροές Μεταναστών προς την Ελλάδα. Ροές που έχουν προκληθεί και λόγω της δικής της σοβαρής εμπλοκής στην κόλαση της Συρίας.

Εδώ και δύο τρεις ημέρες, παρακολουθούμε μία «οργανωμένη μαζική επίθεση παραβίασης των συνόρων μας» όπως χωρίς περιστροφές διατύπωσε ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος μετά την έκτακτη σύσκεψη που έγινε υπό τον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη. Πρόκειται για μία επίθεση υβριδικής μορφής που απειλεί την Εθνική μας Ασφάλεια και κάθε μέρα, κάθε ώρα που περνάει όλα πλέον δείχνουν ότι αυτή η «επίθεση» οργανώνεται από το ίδιο το Τουρκικό Κράτος. Δεν είναι μόνο τα λεωφορεία και τα Στρατιωτικά Οχήματα που μεταφέρουν οργανωμένα αυτούς του δόλιους, έχουμε και την ανάρτηση της  τουρκικής κρατικής τηλεόρασης  στα αραβικά που δείχνει χάρτη με τις «διαδρομές» που οδηγούν από το τουρκικό έδαφος στην Ελλάδα και Ευρώπη.

Η Ελληνική Κυβέρνηση αντιμετωπίζει σωστά την κατάσταση σε εθνικό επίπεδο με όλα τα διαθέσιμα μέσα στον Έβρο και στα Νησιά. Όμως οι Τούρκοι θα συνεχίσουν να προωθούν πλήθη Μεταναστών και Προσφύγων προς την Ελλάδα αποσκοπώντας στην δημιουργία χάους και στην αποσταθεροποίηση της. Η απειλή για την Ασφάλεια μας είναι πλέον άμεση και άκρως σοβαρή. Η διεθνοποίηση του προβλήματος είναι επιβεβλημένη και θα πρέπει να αρχίσει… χθες! Τόσο στην ΕΕ όσο και στο ΝΑΤΟ. Αν όχι τώρα πότε; Επιτέλους θα πρέπει να «ξεμπροστιάσουμε» την Τουρκία.

Σε ό,τι αφορά στην ΕΕ, την απάθεια των πρώτων 36 ωρών ακολούθησαν κάποιες «νερόβραστες» γενικόλογες δηλώσεις του Προέδρου του Συμβουλίου και της Προέδρου της Επιτροπής. Για να πούμε την αλήθεια εκτός από κάποιους αιθεροβάμονες, δυστυχώς δεν περιμέναμε και κάτι καλύτερο. Θα δούμε βέβαια το τι θα ακολουθήσει μετά την έκτακτη σύγκληση του Συμβουλίου Εξωτερικών Υποθέσεων σχετικά με την υποστήριξη της Ελλάδος στην πράξη, σε αυτήν την δύσκολη και ιδιαίτερη κατάσταση και αν θα υπάρξουν επιτέλους κυρώσεις κατά της Τουρκίας, κυρώσεις που θα την κάνουν να αισθανθεί τις δυσμενείς συνέπειες των επιλογών της.

Να επισημάνουμε ότι σε επίπεδο κρατών μόνον η Αυστρία προσφέρθηκε ξεκάθαρα να συνδράμει με μέσα και προσωπικό ενώ η πάντα λαλίστατη κ. Μέρκελ παραμένει για τρίτη ημέρα …σιωπηλή. Με λίγα λόγια «βγάλτε τα κάστανα από την φωτιά μόνοι σας»

Πάμε τώρα στο ΝΑΤΟ μιας και πολλοί αναγνώστες που θα διάβασαν τον τίτλο θα απορήσουν! Η Ελλάδα δικαιούται και θα πρέπει να ζητήσει σήμερα, όχι αύριο …σήμερα, διαβουλεύσεις λόγω απειλών στην Ασφάλεια της, κάτω από τις προβλέψεις του Άρθρου 4 του Βορειοατλαντικού Συμφώνου. Αυτό το άρθρο επιτρέπει σε οποιαδήποτε χώρα – μέλος (έθνος κατά την νατοϊκή ορολογία) να ζητήσει διαβουλεύσεις στην Συμμαχία αν κατά την γνώμη του απειλείται η εδαφική του ακεραιότητα, πολιτική ανεξαρτησία και η ασφάλεια του!

Αυτό το άρθρο επικαλέστηκε η Τουρκία (το έχει κάνει ακόμα 2 φορές) και πήρε την πολιτική στήριξη της Συμμαχίας, σύμφωνα με την εγκεκριμένη από τα 29 κράτη – μέλη δήλωση του ΓΓ/ΝΑΤΟ όπως πληροφορηθήκατε και με το εν λόγω άρθρο. Από την στιγμή λοιπόν που υπάρχει σοβαρή απειλή για την Εθνική μας Ασφάλεια αλλά και για την κοινωνική συνοχή από αυτό το νέο μεταναστευτικό ρεύμα που διοχετεύει οργανωμένα στην χώρα μας και στην Ευρώπη η Άγκυρα η Ελλάδα νομιμοποιείται λοιπόν να ζητήσει άμεσα στην σύγκληση του Βορειοατλαντικό Συμβούλιο (North Atlantic Council-NAC). Διευκρινίζεται για όσους δεν γνωρίζουν, ότι διαφέρει από το Άρθρο 5 του Συμφώνου που συνιστά αυτό που λέμε, ρήτρα αμοιβαίας συνδρομής, δηλαδή μία επίθεση σε μέλος της Συμμαχίας να εκλαμβάνεται ως επίθεση εναντίον όλων

Αν δεν το κάνει τώρα, πότε θα το κάνει; H Ελλάδα θα πρέπει να ζητήσει την επανασυγκέντρωση και ανάπτυξη στο Αιγαίο της Νατοϊκής Ναυτικής Δύναμης SNMG2 ως «Αssurance Measure» δηλαδή ως «Μέτρο Διασφάλισης»! Κάτι που έγινε με τους Ανατολικούς ως προς την Ρωσία, αλλά και για την ίδια την Τουρκία (Tailored Assurance Measures) άλλα και για Ρουμανία και Βουλγαρία. Έτσι θα πρέπει και τώρα το ΝΑΤΟ να στηρίξει και την Ελλάδα.

Η ανάπτυξη της Δύναμης σε μία εστιασμένη επιχείρηση «Focused Operation» όπως θα είναι αυτή στο Αιγαίο, δεν συναντά επιχειρησιακές δυσχέρειες καθόσον υπάρχει ήδη Πλοίο Διοίκησης. Οι βασικοί παίκτες που μπορεί να στηρίξουν την πρόταση της Ελλάδας είναι η Γαλλία, η Ιταλία, η Ισπανία αλλά και η Γερμανία με την «ιδιαίτερη συμπάθεια» που έχει στην Τουρκία, η οποία τρέμει μία νέα έξαρση του «Μεταναστευτικού» αλλά από την άλλη μεριά όμως βολεύεται να «αποθηκεύονται» δεκάδες χιλιάδες στην Ελλάδα.

Καλά μέχρι εδώ, έρχεται όμως η σκληρή ερώτηση: «μα θα μπορούσε να πετύχει όλα αυτά τα παραπάνω η Ελλάδα;» Εξαιρετικά δυσχερές! Το πολύ-πολύ να πάρει μία γενικόλογη δήλωση ανησυχίας και υποστήριξης μιας και οι αποφάσεις λαμβάνονται με «Συναίνεση» (Consensus) και η Τουρκία δεν θα συμφωνήσει ή θα συμφωνήσει με τέτοιους όρους που θα είναι «δώρο-άδωρον»!

Τότε; Η Τουρκία σε αυτή την περίπτωση θα βρεθεί πλέον εκτεθειμένη με την πλάτη στον τοίχο και θα αποδειχθεί το ιταμό της σχέδιο να εκβιάσει την Ευρώπη και η Ελλάδα νομιμοποιείται να προβεί σε όλες αυτές τις ενέργειες για να εξασφαλίσει τα εθνικά της συμφέροντα, όπως η Εθνική της Ασφάλεια, τα οποία είναι πάνω από οποιαδήποτε κεφαλαιοποίηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τον Ερντογάν. Δεν θα φέρει ευθύνη η χώρα μας αν από εδώ και πέρα δυσκολέψει το…Consensus σε ένα ευρύ φάσμα θεμάτων.

Η κατάσταση που δημιουργείται από αυτήν την υβριδική επίθεση της Τουρκίας είναι κρίσιμη και αντιμετωπίζεται με σοβαρότητα από την Κυβέρνηση. Κακά τα ψέματα, οι Τούρκοι επιδιώκουν να υπάρξουν νεκροί, για να δικαιολογήσουν περαιτέρω ενέργειες τους. Η Ελλάδα από σήμερα, με μία συντονισμένη εκστρατεία ας προχωρήσει σε μία «σκληρή» διεθνοποίηση της κατάστασης που αντιμετωπίζει και ας θέσει προ των ευθυνών τους, Συμμάχους και Εταίρους.

Και γιατί όχι, ας εξετασθεί η προσφυγή της και στο ΣΑ/ΟΗΕ μιας και απειλείται η διεθνής ασφάλεια και η διεθνής ειρήνη και εναλλακτικά καταγγελία διεθνώς της Τουρκίας για Διακίνηση και Εμπόριο Ανθρώπων (Human Trafficking). Ας φανούμε και λίγο… «απρόβλεπτοι» στην προσπάθεια μας να διασφαλίσουμε τα εθνικά της συμφέροντα που έρχονται πάνω απ’ όλα.

liberal.gr

Τι ακολουθεί το στραπάτσο Ερντογάν στην Ιντλίμπ

Από
anixneuseis
-
0

euro2day.gr/stratfor

Ξεμένει από επιλογές η Αγκυρα και γι’ αυτό προσφεύγει στην «αξιοποίηση» των προσφύγων για να κινητοποιηθούν υπέρ της Ευρώπη και ΗΠΑ. Η αποτυχία της ανάσχεσης της συριακής επίθεσης και ο ρόλος της Ρωσίας. Η ανάλυση του Stratfor.

Δημοσιεύθηκε: 1 Μαρτίου 2020 – 08:31

Η Τουρκία πασχίζει να κρατήσει ζωντανή τη στρατηγική της στη Συρία μετά το σκληρό χτύπημα που δέχθηκε με τους 33 νεκρούς στρατιώτες. Το επεισόδιο δείχνει πως η υφιστάμενη πολιτική της αποτυγχάνει στο να περιορίσει την επέλαση του συριακού στρατού στην περιοχή, καθώς Δαμασκός, Μόσχα και Τεχεράνη όλο και περισσότερο ενθαρρύνονται να επιτίθενται κατά μέτωπο στον τουρκικό στρατό.

Τι σημαίνει για την Τουρκία

Η Τουρκία σταθερά ξεμένει από επιλογές για να περιορίσει την επίθεση του συριακού στρατού στην Ιντλίμπ και αν αποτύχει, αυτό θα σημάνει νέο κύμα προσφύγων στα νότια σύνορά της χώρας που θα προστεθούν στα περίπου 3,6 εκατομμύρια που ήδη φιλοξενεί.

Ταυτόχρονα θα ενθαρρυνθεί η Δαμασκός να προετοιμάσει στρατιωτικές εκστρατείες για να διώξει τις τουρκικές δυνάμεις και από άλλες περιοχές που ελέγχουν εντός της Συρίας. Η απώλεια της επιρροής σε αυτές τις περιοχές θέτει σε κίνδυνο τη στρατηγική της Αγκυρας κατά των Κούρδων, καθώς φοβάται ότι αν η Δαμασκός αποκτήσει τον έλεγχο των συνόρων δεν θα κάνει πολλά για να κρατήσει τους Κούρδους πολιτοφύλακες στην περιοχή από το να επιτίθενται στην ίδια την Τουρκία.

Προς ώρας, η Τουρκία χρησιμοποιεί τις στρατιωτικές της δυνάμεις για να στοχεύσει στρατεύματα της Συρίας προκειμένου να ανακόψει την επίθεση, ωστόσο αυτή είναι μια τακτική «αγοράς χρόνου» και όχι μια βιώσιμη λύση. Αυτό που χρειάζεται η Αγκυρα είναι ένα καθαρό και διαρκές σήμα από τους μεγάλους συμμάχους της αρκετά ισχυρό για να πείσει τη Ρωσία να πιέσει για αποκλιμάκωση στην περιοχή.

Ούτε η Ρωσία, ούτε η Τουρκία επιθυμούν η αντιπαράθεση στην Ιντλίμπ να εξαπλωθεί πέρα από την συγκεκριμένη επαρχία. Πράγματι, αμφότερες έχουν χτίσει στρατιωτικές σχέσεις σε άλλα σημεία της Συρίας, επιπρόσθετα των σημαντικών οικονομικών και διπλωματικών δεσμών.

Όπως όμως φάνηκε στην πρόσφατη αεροπορική επίθεση, η Μόσχα παίρνει το ρίσκο ότι μπορεί να στηρίξει την επίθεση στην Ιντλίμπ χωρίς να έρθει σε ρήξη στις σχέσεις της με την Τουρκία σε άλλα σημεία ή να πυροδοτήσει οποιαδήποτε ουσιαστική δράση από την ΕΕ ή τις ΗΠΑ.

Τι ακολουθεί

Με την Ρωσία να αυξάνει την πίεση, η Τουρκία στοχεύει τώρα να πείσει την Ευρώπη να δράσει με την επί μακρόν απειλή της χρήσης της ροής προσφύγων προς την Ευρώπη. Εστιάζει στην προσφυγική κρίση για να στείλει το μήνυμα στην Ευρώπη ότι η Ιντλίμπ είναι και δικό της πρόβλημα και ότι η Τουρκία δεν θα φιλοξενήσει πρόσφυγες για λογαριασμό της Ηπείρου χωρίς επιπλέον οικονομική και διπλωματική στήριξη στη Συρία.

Απελευθερώνοντας, όμως, τους πρόσφυγες, δημιουργεί τον κίνδυνο κλιμάκωσης των ήδη τεταμένων σχέσεων με τις Βρυξέλες από θέματα όπως η εισβολή της Αγκυρας στη βορειοανατολική Συρία το 2019, οι έρευνες πετρελαίου στην ανατολική Μεσόγειο και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Ακόμα δε και εάν οι Ευρωπαίοι προσφέρουν περισσότερη στήριξη, ίσως να μην είναι αρκετό για να υπερισχύσει της ρωσικής στήριξης στη Συρία, ούτε και να αποτρέψει περίπου ένα εκατομμύριο ανθρώπους από το να περάσουν στην Τουρκία από την Ιντλίμπ.

euro2day.gr/stratfor

Πρόεδρος κοινότητας Φερών: «Έχουμε ακήρυχτο πόλεμο – Δεν είναι πρόσφυγες αυτοί που περνάνε»

Από
pcuser
-
0

Για «ακήρυχτο πόλεμο στον Έβρο» κάνει λόγο ο πρόεδρος της κοινότητας Φερών και Πόρου του Δήμου Αλεξανδρούπολης και τονίζει ότι οι Τούρκοι περνάνε στην ελληνική πλευρά άτομα που δεν είναι πρόσφυγες.

«Υπάρχει πολύς κόσμος στο πρώην φυλάκιο. Από χθες και όλο το βράδυ, περνούν από παντού, όμως η κατάσταση είναι ελεγχόμενη και τους επαναπροωθούμε πάλι πίσω. Οι Τούρκοι τους περνάνε με βάρκες σε σημεία που δεν μπορούμε να τους ελέγξουμε. Το έχω δει με τα μάτια μου» ανέφερε ο Θανάσης Πεμούσης μιλώντας στον ΘΕΜΑ 104,6.

Πρόσθεσε χαρακτηριστικά ότι «Έχουμε έναν ακήρυχτο πόλεμο, έχουμε αγανακτήσει» καθώς και ότι είναι πολύς ο κόσμος που περνάει τα σύνορα, από διάφορες εθνικότητας.

«Είναι ψέμα ότι είναι πρόσφυγες. Το τελωνείο των Κήπων είναι ανοιχτό και η κατάσταση είναι χειρότερη. Το πρωί ήμασταν 6-7 άτομα και κοντεψαν να μας λιντσάρουν. Πρέπει να αντιδράσουμε σαν χώρα, πρέπει η κυβέρνηση να κλείσει το τελωνείο των Κήπων. Κάνω έκκληση σαν της Δημοτικής Ενότητας Φερών και Πόρου», ανέφερε.

https://www.liberal.gr/news/proedros-koinotitas-feron-echoume-akiruchto-polemo-den-einai-prosfuges-autoi-pou-pernane-/289422

The truth about Turkey’s role in Syria

Από
anixneuseis
-
0

ahvalnews.com

David Phillips
  • David Phillips
  • Feb 29 2020 10:09 Gmt+3
  • Last Updated On: Mar 01 2020 11:30 Gmt+3

Turkey’s President Tayyip Erdoğan asked NATO to exercise its mutual defence agreement stipulated by Article 5 of its charter when 33 Turkish troops were killed by Russian and Syrian forces in Idlib.

Turkey’s request is cynical and self-serving. Erdoğan betrayed the Alliance, siding with Russia in a war he helped foment.

After the 2011 popular uprising in Dara’a, which marked the beginning of Syria’s civil war, Erdoğan embraced the Muslim Brotherhood and supported Islamist rebels fighting the regime of Bashar Assad. Erdoğan envisioned himself the Caliph of Mesopotamia, leading a worldwide community of Sunni brothers.

Turkey was the major conduit for weapons and money, thinking the victory of jihadists was inevitable. However, Assad’s forces were tenacious.

Former U.S. President Barack Obama promised a regime change and drew a red line on the use of chemical weapons (CW). His warnings were hollow. More than 1,300 people, including hundreds of children, were killed in the Damascus suburbs of Ghouta, Muadhamiya, Ein Tarma, and Zamalka on 21 August 2013. Obama had no appetite for military intervention. He claimed the red line was a warning, rather an actual threat to intervene.

Erdoğan decided to expand support for the rebels and overthrow Assad he had, a year ago, hugged as ‘dear brother.’. Turkey’s National Intelligence Agency established the jihadi highway from Şanlıurfa in Turkey to Raqqa, the Islamic State (ISIS) capital in Syria. It assisted 40,000 foreign jihadists from more than 100 countries who transited through Turkey to the front lines in Syria.

The presence of Chechens and other Islamists from the Southern Caucasus was deeply unsettling to Russia. Their advances presented a risk to Russian bases in Latakia and Tartous, threatening Russia’s warm-water port on the Mediterranean. They also threatened Iran’s corridor through Iraq and Syria that was supplying Lebanon’s Hezbollah with sophisticated missiles to attack Israel.

General Qassem Soleimani, head of the Iranian Revolutionary Guard (IRGC) Quds Force, met Putin in Moscow. With Turkish-backed rebels advancing on Damascus, Soleimani unfurled a map of rebel positions. Despite the consternation of his Russian hosts, he assured them, “All is not lost.”

Russian and Iranian officials agreed on a plan to rescue Assad. The IRGC, Hezbollah, and other Shiite militias would engage Sunni rebels on the battlefield. Russia would provide air support.

Putin announced Russia’s military intervention at the U.N. General Assembly on September 28, 2015. Turkey and Russia were on opposite sides. Turkey supported regime change and gave weapons to the rebels, while Russia backed the regime.

Russian-Turkish relations collapsed when a Turkish F-16 shot down a Russian Sukhoi-24 along the Syrian border.

Turkey was also alienated from the United States. The United States and Turkey had a major falling out after Erdoğan alleged Washington’s complicity in the so-called coup of July 2015. Ever pragmatic, Erdoğan reached out to Putin and forged an alliance in Syria.

Turkey joined Russia in parallel diplomacy called the Astana process in January 2017. The Astana process marginalised the U.N. and excluded the United States.

Putin agreed to look the other way, while Turkish-backed jihadis and Turkish armed forces targeted the Syrian Kurds, who Erdoğan called the “real terrorists.”

Turkey invaded Afrin in January 2018. The offensive, cynically called “Operation Olive Branch”, killed hundreds of Kurds and displaced nearly a quarter million. Russia controlled the air space west of the Euphrates and was complicit.

Turkey invaded Kurdish lands east of the Euphrates in October 2019. Hundreds were killed and many displaced, including Kurds,

Armenians and Syriac Christians. Turkey’s jihadist proxies committed atrocities, mutilating the bodies of female fighters.

Erdoğan sought to dissuade Putin from attacking Idlib, the last rebel stronghold in Syria’s northwest. Despite Erdoğan’s appeal, Syrian ground forces backed by Russian air power intensified attacks, pushing 900,000 people from their homes. Turkey sealed its border leaving displaced Syrians with no place to go.

Turkey presents itself as the victim of actions by Russia and Syria. In fact, it is the aggressor.

The recent armed conflict between Turkey and Russia is a direct result of Erdoğan’s ill-conceived bravado. It was a strategic miscalculation to think that Russia and Syria would stand down in Idlib.

Now Erdoğan wants NATO involved. Article 5 of the North Atlantic Charter stipulates that an attack on one member of the Alliance is an attack on all members.

However, Erdoğan’s appeal has fallen on deaf ears. In addition to his duplicity, Erdoğan’s anti-American, anti-European and anti-NATO positions have deeply riled the West.

For sure, any loss of life is regrettable. It is, however, hard to side with the Turks when Erdoğan’s actions led to Turkey’s woes.

Turkey intensified the civil war by supplying jihadis. When the war persisted and millions of refugees went to Turkey, Erdoğan extorted money from the European Union to manage the refugee crisis, which he helped create. Turkey scorned the U.N., joining the Astana process, and it repudiated the U.S., spending $3 billion to buy Russian weapons.

The US assiduously avoided a military role in Syria. Years ago, it missed an opportunity to intervene when intervention could have saved Syria.

Despite the heart-wrenching suffering of people in Idlib, the Trump administration is unlikely to intervene militarily. Turkey will pay a steep price for Erdoğan’s hubris and bad judgment.

© Ahval English

The views expressed in this column are the author’s and do not necessarily reflect those of Ahval.

Το μεταναστευτικό-προσφυγικό πρόβλημα

Από
anixneuseis
-
0


του Νικολάου Γ. Ιντζεσίλογλου
Ομότιμου Καθηγητή Νομικής του ΑΠΘ
Όσο τα αίτια (πόλεμος στη Μ. Ανατολή και πείνα στην υποσαχάρια Αφρική) που κυρίως προκαλούν το σύγχρονο πρόβλημα του μεγάλου πλήθους των εισερχομένων στην Ελλάδα κατά κύματα προσφύγων και μεταναστών δεν αναιρούνται, και όσο η παρακώλυση εισόδου από τα θαλάσσια σύνορα της Ελλάδας δεν είναι αποτελεσματική (λόγω της θαλάσσιας φύσης των συνόρων σε συνδυασμό με τη νομική και ηθική υποχρέωση διάσωσης των ναυαγών), όλες οι προτεινόμενες λύσεις είναι εκ προοιμίου αναποτελεσματικές, δεδομένου και του γεγονότος ότι οι χώρες της Ενωμένης Ευρώπης είναι απρόθυμες να επωμισθούν το βάρος που τους αναλογεί.

Μένουμε, δηλαδή, ως χώρα και λαός, τουλάχιστον συγκυριακά, σχεδόν μόνοι να αντιμετωπίσουμε τις δυσμενείς συνέπειες ενός εξόχως δυσχερούς στην αντιμετώπισή του διεθνούς προβλήματος, που θα συνεχίσει να παράγει τις δυσμενείς συνέπειές του μακροχρόνια, όσο εξακολουθούν να είναι ενεργά τα ως άνω δύο κυρίως αίτια που προκαλούν το πρόβλημα. Υπό την έννοια αυτή πρέπει να το πάρουμε απόφαση ότι όσο υπάρχουν τα αίτια και κυρίως ο πόλεμος δίπλα μας, εμείς δεν μπορούμε να αξιώνουμε ή να νομίζουμε ότι θα συνεχίσουμε να ζούμε όπως προηγουμένως, σαν να μη “τρέχει” τίποτα στη διεθνή γειτονιά μας. Αυτή η συνειδητοποίηση δεν σημαίνει ότι πρέπει να δεχτούμε παθητικά τις συνέπειες του προβλήματος. Αντίθετα, πρέπει να οδηγηθούμε σε πλήρη συνειδητοποίηση των κινδύνων που εγκυμονούνται, σε επαγρύπνηση και σε αποτελεσματική δράση, προς την κατεύθυνση μιας στοιχειώδους έστω πρόληψης και σημαντικής άμβλυνσης των δυσμενών συνεπειών, που ενδέχεται να υπάρξουν για τη χώρα μας, από την αναμενόμενη στο άμεσο μέλλον επιδείνωση του μεταναστευτικού-προσφυγικού προβλήματος.

Οι συνέπειες του προβλήματος είναι, πράγματι, πολύ επιβαρυντικές και αρνητικές για τη συνοχή της ελληνικής κοινωνίας, και ευλόγως προκαλούνται ανησυχίες και αντιδράσεις στην ελληνική κοινωνία, διότι, πρώτ’ απ’ όλα, στη συγκεκριμένη περίπτωση και συγκυρία, το πλήθος των μεταναστών-προσφύγων είναι χρονικά (δηλαδή για πόσο χρόνο θα εισέρχονται στην Ελλάδα) και ποσοτικά (δηλαδή πόσοι τελικά σκοπεύουν να έλθουν) απροσδιόριστο. Αυτός ο υψηλός βαθμός απροσδιοριστίας είναι ένας σημαντικός συντελεστής, που ενεργοποιεί και θέτει σε εφαρμογή μια κοινωνική νομοτέλεια, την οποία αποκαλώ “ο σιδηρούς νόμος της ξενοφοβίας”. Σύμφωνα με αυτή την κοινωνική νομοτέλεια, που ισχύει τόσο από λογική άποψη, όσο και σύμφωνα με την κτηθείσα διεθνώς ιστορική εμπειρία:

“Όσο μεγαλύτερο είναι το μέγεθος του εισερχόμενου πληθυσμού σε μια κοινωνία υποδοχής, και όσο μεγαλύτερη είναι η ταχύτητα εισόδου (ταχύτητα εισόδου = μέγεθος εισερχομένου πληθυσμού ανά μονάδα του χρόνου), και όσο περισσότερο διαφορετικός από πολιτισμική άποψη είναι ο εισερχόμενος πληθυσμός σε σχέση με τον πληθυσμό υποδοχής, τόσο οι πιθανότητες εμφάνισης φαινομένων ξενοφοβίας στον πληθυσμό υποδοχής είναι μεγαλύτερες και τόσο η ενσωμάτωση του εισερχομένου πληθυσμού μέσα στην κοινωνία υποδοχής είναι δυσχερέστερη”.

Η ενσωμάτωση αυτή καθίσταται ακόμη δυσχερέστερη όταν όχι μόνο υπάρχει κάποια πολιτισμική διαφορά μεταξύ του εισερχόμενου πληθυσμού, αφ’ ενός, και της κοινωνίας υποδοχής, αφ’ ετέρου, αλλ’ επί πλέον όταν αυτή η πολιτισμική διαφορά είναι μια διαφορά θρησκείας, και η θρησκεία των προσφύγων και μεταναστών συμβαίνει να είναι μια θρησκεία, που ευνοεί, τουλάχιστον στην τρέχουσα ιστορική συγκυρία, την καλλιέργεια φανατισμού και φονταμενταλισμού και διέπεται από μια δυιστική κατηγοριοποίηση των ανθρώπων ανάμεσα σε πιστούς και απίστους, καθώς επίσης και από μια επιθετική νοοτροπία και τάση επέκτασης παγκοσμίως, και με όλα τα μέσα, του κόσμου των πιστών σε βάρος του κόσμου των απίστων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα τέτοιων δυσχερειών ενσωμάτωσης, παρά την ύπαρξη και επιτυχημένων αντίθετων παραδειγμάτων ενσωμάτωσης, είναι και το γεγονός ότι ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα η γαλλική κοινωνία και το ουδετερόθρησκο γαλλικό κράτος, είναι ένας αυτόβουλος διαχωρισμός (séparatisme) εντός κυρίως των μεγάλων γαλλικών πόλεων όλο και πιο εκτεταμένων θρησκευτικών κοινοτήτων, αποτελούμενων από Μουσουλμάνους κυρίως τρίτης και τέταρτης γενιάς μεταναστών, που συσπειρώνονται γύρω από τους τοπικούς θρησκευτικούς τους ηγέτες και τους δικούς τους λατρευτικούς τους χώρους, σε αναζήτηση μιας δικής τους ξεχωριστής ταυτότητας, μετά από δύο γενιές ομόθρησκών τους μεταναστών, που προσπάθησαν να ενσωματωθούν και μερικώς μόνο το επέτυχαν.

Εν όψει όλων των ανωτέρω, λόγω της φύσης του προβλήματος και της διεθνούς ιστορικής εμπειρίας και συγκυρίας, θεωρώ ότι η απαγόρευση εκ μέρους της Ελλάδας της μαζικής εισόδου μεταναστών από τα σύνορα του Έβρου, είναι προς την ορθή κατεύθυνση.  Αλλά όσον αφορά τη φύλαξη των θαλάσσιων συνόρων μας,  θα πρέπει να παύσουμε να τρωγόμαστε με τα ρούχα μας και να κατηγορεί ο ένας τον άλλο για αναποτελεσματικότητα, και να δέρνει ο ένας τον άλλο, ψάχνοντας δήθεν αποτελεσματικές λύσεις, που δεν θα είναι παρά απλές ασπιρίνες ή μάλλον προσπάθειες άμβλυνσης ως ένα βαθμό των δυσμενών συνεπειών του προβλήματος για τη συνοχή της ελληνικής κοινωνίας.

Για να μη χαθεί πλήρως ο έλεγχος της κατάστασης και για να μειωθούν στον μέγιστο δυνατό βαθμό οι δυσμενείς κοινωνικά συνέπειες, απαιτείται επειγόντως εθνική ομοψυχία και συμπεφωνημένη από όλα τα κόμματα εθνική πολιτική για το μεταναστευτικό-προσφυγικό. Ειδάλλως τα πολύ χειρότερα για την ελληνική κοινωνία έρχονται στο στενό θαλάσσιο πέρασμα μεταξύ Σκύλλας (χάους) και Χάρυβδης (αυταρχισμού).
 

Η Υποκρισία των Αμερικανών στην Ανατολική Μεσόγειο. Συνεχίζουν να υποστηρίζουν τις παρανομίες της Τουρκίας

Από
anixneuseis
-
0

Θεόδωρος Καρυώτης

Φωτογραφία: Ο υπουργός άμυνας Μάρκ Έσπερ με Αμερικανούς στρατιώτες στην Καμπούλ.

Ζώντας, για μισό σχεδόν αιώνα, στην Ουάσιγκτον παρακολουθώ από κοντά τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις και τώρα τελευταία τον μεγάλο έρωτα του Προέδρου Ντόναλτ Τραμπ με τον Ταγίπ Ερντογάν.

Ποτέ οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις δεν ήταν σε τόση άριστη κατάσταση, όπως η σημερινή. Ο έρωτάς μας με τις ΗΠΑ ξεκίνησε από τον Αλέξη Τσίπρα και συνεχίσθηκε με τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Τους δώσαμε γη και ύδωρ. Τους δώσαμε  διευρυμένη τη Σούδα, τους δώσαμε την Λάρισα, τους δώσαμε το Λιμάνι της Αλεξανδρούπολης και σίγουρα τους δώσαμε και κάτι επί πλέον, που δεν φαίνεται στα κείμενα. Όπως δεν φαίνεται στα κείμενα, τι πήραμε για αντάλλαγμα.

Εκτός εάν το αντάλλαγμα ήταν η δήλωση ανώτερης αξιωματούχου των Αμερικανικών Δυνάμεων στην Ευρώπη, που έγινε κατά τη διάρκεια ενημέρωσης on background  στην  Εθνική Λέσχη Τύπου (National Press Club) στην Ουάσιγκτον,  την Πέμπτη 27 Φεβρουαρίου.

Στην διάρκεια αυτής της ενημέρωσης ένας δημοσιογράφος την ρώτησε:

«Η Τουρκία διεκδικεί μια θαλάσσια περιοχή που εκτείνεται μέχρι το νησί της Κρήτης και αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο να διεξάγει δραστηριότητες γεώτρησης εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας. Καλείτε την Τουρκία να αποφύγει τέτοιες δραστηριότητες γεώτρησης; Και πώς αξιολογείτε τις ενέργειες και τις συμπεριφορές της Τουρκίας τόσο στο Αιγαίο όσο και στην Ανατολική Μεσόγειο από την άποψη του διεθνούς δικαίου και των αξιών του ΝΑΤΟ;»

Διαβάστε προσεκτικά την απάντησή της:

«Πιστεύω ότι ενθαρρύνουμε όλους να ακολουθήσουν τους διεθνείς νόμους και τους κανόνες ναυσιπλοΐας και την ελευθερία ναυσιπλοΐας. Νομίζω ότι είναι σημαντικό για όλους. Το δικαίωμα να πραγματοποιήσουν εξόρυξη ή να κάνουν ό,τι οι λαοί κρίνουν ότι μπορούν να κάνουν στον ανοιχτό ωκεανό, νομίζω ότι εναπόκειται στα κράτη να αποφασίσουν πως θα πράξουν αυτό που επιθυμούν και ποιά είναι η  ανάγκη γι’ αυτό. Δεν πρόκειται να σχολιάσω τι σκέφτεται ή τι κάνει η Τουρκία. Και πάλι, εμείς απλώς ενθαρρύνουμε όλους να κατανοήσουν και να ακολουθήσουν τους κανόνες ναυσιπλοΐας,  ελεύθερης ναυσιπλοΐας και του διεθνούς δικαίου. Θέλω να πω, αυτό είναι το πρότυπο για όλους – δεν έχει σημασία ποιος είσαι. Και δεν νομίζω ότι θα ήταν πρέπον για μένα να σχολιάσω τις διαμάχες της Τουρκίας με άλλες χώρες, αλλά παρακολουθούμε προσεκτικά την κατάσταση, επειδή πρόκειται για σχέσεις που έχουμε με όλες τις χώρες – την Ελλάδα, την Κύπρο και ολόκληρη την περιοχή.»

Είναι πολύ εύκολο να θυμώσει κάποιος με τους Αμερικανούς παρατηρώντας την άνεση με την οποία επιδεικνύουν την υποκριτική τους στάση με την Τουρκία από την μια πλευρά και με την Κίνα από την άλλη. Και τα δύο κράτη παραβιάζουν την UNCLOS ,αλλά αλλιώς συμπεριφέρονται οι Αμερικανοί απέναντι στα δύο κράτη. Οι Κινέζοι έχουν παραβιάσει της ΑΟΖ πέντε άλλων κρατών στην Νότια Σινική Θάλασσα και ο Πρόεδρος Τραμπ στέλνει πολεμικά πλοία στην περιοχή προειδοποιώντας του Κινέζους να σταματήσουν να παραβιάζουν το Δίκαιο της Θάλασσας.

Από την άλλη πλευρά, όταν ο φίλος του Ερντογάν παραβιάζει τις ΑΟΖ των κρατών της Ανατολικής Μεσογείου σφυρίζει αδιάφορα. Τουλάχιστον ο Αμερικανός πρέσβης στην Αθήνα Τζέφρυ Πάιατ. έκανε μια δήλωση ότι τα νησιά μας, περιλαμβανομένων των μεγάλων όπως η Κρήτη, έχουν τα ίδια δικαιώματα σε θαλάσσιες ζώνες με τις ηπειρωτικές περιοχές. Αργότερα η αμερικανική πρεσβεία πρόσθεσε σωστά «όχι μόνο τα νησιά σαν την Κρήτη».

Ο υπερκινητός κ. Πάιατ πάντως θα μπορούσε να κάνει μια κίνηση προς το State Department, που θα δημιουργούσε τις καλύτερες εντυπώσεις στον ελληνικό λαό και στην πολιτική ηγεσία μας. Θα μπορούσε να ζητήσει να ακυρωθεί η παρακάτω δήλωση που έκανε στις 27 Ιουλίου 2011, o τότε βοηθός υπουργός Εξωτερικών Φίλιπ Γκόρντον, που ισχύει μέχρι σήμερα:

«Πιστεύω ότι είναι σημαντικό να αποφεύγονται μονομερή βήματα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες αναγνωρίζουν τα δικαιώματα των χωρών για την ανακήρυξη αποκλειστικών οικονομικών ζωνών, αλλά… δεν νομίζουμε ότι θα ήταν προς το συμφέρον της Ελλάδος να το πράξει χωρίς πλήρη συνεργασία με τους γείτονές της, της Τουρκίας συμπεριλαμβανομένης».

Έτσι θα βοηθούσε αμέριστα τον νέο Έλληνα πρωθυπουργό που προσπαθεί να λύσει μερικά ακανθώδη προβλήματα, που ταλαιπωρούν την ελληνική κοινωνία. Μία άλλη χείρα  βοηθείας θα προσέφερε εάν εισηγούνταν στον Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ να τηλεφωνήσει στον επιστήθιο φίλο του Ταγίπ Ερντογάν και να του ζητήσει να υποστηρίξει τη θέση του Κυριάκου Μητσοτάκη ότι «πάμε στη Χάγη μόνο για οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ».

Πάντως εύχομαι να μην επικρατήσει στην Αθήνα το κλίμα που επικρατεί στην Λευκωσία. Όπως έγραψε ο Κώστας Βενιζέλος:

«Η αντιμετώπιση της τουρκικής επιθετικότητας, της τουρκικής επεκτατικής πολιτικής, γίνεται διά ενός φοβικού κλίματος. Δημιουργείται εν πολλοίς ένα κλίμα που βοηθά στο πλασάρισμα της θεωρίας τους, που είναι η προσαρμογή στις τουρκικές επιδιώξεις. Να υπάρξει αποποίηση δικαιωμάτων, για να μη θυμώσει η Τουρκία. Να υπάρξει εκχώρηση δικαιωμάτων στην Τουρκία με την… προσδοκία να συνεργαστεί!»

https://hellasjournal.com/2020/03/apokalipsi-i-ipokrisia-ton-amerikanon-stin-anatoliki-mesogio-sinechizoun-na-ipostirizoun-tis-paranomies-tis-tourkias/

 

1...2,5352,5362,537...3,034Σελίδα 2,536 από 3,034