Αρχική Blog Σελίδα 2529

German Election Scandal Reflects Europe’s Changing Landscape

0
Thomas Kemmerich. Photo: Getty Images    
There is little reason to expect that the far-right Alternative for Germany party will become a leading political force. Yet the political landscape will inevitably take on a different form, as Merkel-era centrism gives way to growing ideological polarization.

What has happened in German politics was considered impossible, but was in fact inevitable. Earlier this month, the federal state of Thuringia elected a new state premier: Thomas Kemmerich, the candidate for the pro-business Free Democratic Party (FDP). The only problem was how he was elected. He had the backing of the center-right Christian Democratic Union (CDU), but what really swung the vote in his favor was support from the far-right Alternative for Germany party (AfD). Those parties had chosen to support the FDP candidate in order to unseat the leftist incumbent Bodo Ramelow.

This apparent joining of mainstream and far-right forces prompted outrage, and people took to the streets to protest against what they saw as liberals becoming complicit in the resurrection of Nazism. It didn’t help that the AfD branch in Thuringia is considered to be its most extreme. Kemmerich was forced to resign a day after his election, amid calls for new elections.

The problem is that new elections may not resolve the situation. Indeed, they may make it worse: the parties to benefit from the outcry will be the two extremes, AfD and the Left Party.

What is happening in Germany is of far more than regional or even national importance. It was clear even back at the start of the 2000s, when far-right parties started gaining in popularity in Europe (first in Austria, where the Freedom Party entered government in 2000, and then in France, where Jean-Marie Le Pen made it through to the second round of the 2002 presidential election), that the time to talk about a major swing in European politics would come when such a party appeared in the Bundestag.

The anti-immigration and Euroskeptic AfD, established in 2013, had a key victory in 2017, when it won about 13 percent of the vote in federal elections, making it the country’s third biggest political force, after the CDU and Social Democratic Party. Those two parties eventually formed a grand coalition at the federal level, and agreed never to enter into any kind of relationship with the AfD, though the nationalist party increased its share of the vote in regional parliament elections across the country.

What’s happening in Germany is not unique to that country: mainstream parties are losing ground all over Europe as the structure of society changes and more and more people feel that none of the usual parties represent them. The domination of centrism as a response to the ideological battles of the Cold War meant that parties had become almost indistinguishable from one another, leading voters to feel that there was no real choice.

The fragmentation of the political landscape, which is unavoidable as the large parties wane, means it has become much harder to form sturdy coalitions. Attempts to escape this deadlock through new elections will either produce the same result, or an even worse one (as Israel, Spain, and many other countries have recently shown).

Accordingly, what happened in Thuringia will be seen elsewhere, too. The far right has too big a presence in Germany (and several other EU states: Italy, Austria, and now Sweden. too) for it to simply be ignored, despite impassioned pleas against the socialization of xenophobic forces.

Germany is beginning a very complex transformation period, and this will inevitably lead to the transformation of the EU as a whole. European integration was born out of the need to bring Germany—the source of war and upheaval for many decades—into a larger structure, to avoid further cataclysms. As Germany grew, first economically and then politically, the EU was what kept in check the fears of Germany’s neighbors with regard to its outsized influence.

The debt crisis of 2010–2013, the migrant crisis of 2015, the need to react to Brexit in 2016, and the United States’ changed rhetoric under President Donald Trump all rocked the EU, but Germany—and particularly Chancellor Angela Merkel—were still seen as the only possible leader of change.

Today, as Germany faces its own challenges, Merkel is preparing to step down, and is no longer seen as the architect of a future Europe. At the same time, the relationship between various powers in the EU is changing. The withdrawal from the EU of the UK, which had acted as a necessary counterbalance to the continent on many issues, creates the need for a new balance between major countries, above all Germany and France, which have different ideas about how the EU should be developing.

The momentum for disintegration within the EU is exacerbating Germany’s fears of once again being left alone with its inner demons and neighbors’ troubles. There is little cause to expect that AfD will become a leading political force: historical constraints are still in place, and the far right is still lacking in political skill. Yet the political landscape will inevitably take on a different form, as Merkel-era centrism gives way to growing ideological polarization. People across Europe want to see clear views from politicians that correspond to their needs and demands. They could be divided into progressives and national conservatives.

The Europe conceived after the disasters and suffering of the first half of the twentieth century is coming to an end. This is primarily because the conditions that enabled it to exist (both external, such as the Cold War, and internal, such as a clear societal structure) are no longer in place. The vaccine against the maladies that led to the tragedies of the twentieth century had been considered indefinite, but there are more and more signs that that vaccine has an expiry date. European harmony is giving way to uncertainty, and as was always the case in the Old World, these changes will not pass without upheaval.

This material is part of the Russia-EU: Promoting Informed Dialogue project, supported by the EU Delegation to Russia.

carnegie.ru

Γιατί ο κορονοϊός θερίζει στην Ιταλία

0
apopseis.com
Το Κολοσσαίο. Φωτογραφία ΕΡΤ

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΔΕΛΗΟΛΑΝΗ

Το Σάββατο 7 Μαρτίου μπήκα στο Tweeter και αντίκρισα μια συγκλονιστική εικόνα. Δεκάδες ιταλικά account εξέφραζαν την αγανάκτησή τους για το πλήθος των ανθρώπων στην Ιταλία που αδιαφορούσαν για τις υποδείξεις των αρχών κι έβγαιναν για βόλτα καθώς και για τις μεγάλες παρέες που κάθονταν ανέμελα στις καφετέριες. Εξέφραζαν συνάμα την αγανάκτησή τους και για όσους γέμιζαν τα εστιατόρια, για τις ουρές στα χιονοδρομικά κέντρα των ιταλικών Άλπεων και τα κατάμεστα παραθαλάσσια θέρετρα της Λιγουρίας.

Κάποιοι είχαν αναρτήσει δημοσίευμα που ανέφερε την περίπτωση ζευγαριού από το Κοντόνιο, την κωμόπολη έξω από το Μιλάνο, όπου αντιμετωπίστηκαν τα πρώτα κρούσματα. Είχαν αποδράσει από τον αποκλεισμό της πόλης και πήγαν στο Τρέντο για σκι. Και βεβαίως, στο Τρέντο νοσηλεύτηκαν για κορονοϊό. Πολλά ήταν τα βίντεο με γιατρούς και νοσηλευτές σε απόγνωση: «μείνετε στο σπίτι σας», έλεγαν σχεδόν δακρύζοντας, «αλλιώς θα πεθάνετε, ακόμη κι αν είστε νέοι και υγιείς, διότι τα νοσοκομεία θα γεμίσουν κόσμο και δεν θα μπορούν να σας περιθάλψουν».

Είχε περάσει σχεδόν ενάμισης μήνας από τότε που η κυβέρνηση είχε αναγγείλει την αναστολή των απ’ ευθείας πτήσεων από και προς την Κίνα και είχαν ληφθεί έκτακτα μέτρα. Η πρώτη περίπτωση Ιταλού ασθενούς καταγράφηκε στις 20 Φεβρουαρίου. Είχα μόλις μιλήσει με συγγενείς και φίλους στην Ιταλία και δεν μου είχαν μεταφέρει κανένα κλίμα ανησυχίας για τον κορονοϊό. Γιατί άραγε ο κόσμος έδειχνε τόση αδιαφορία;

Ένας πρώτος παράγοντας φαίνεται να είναι ότι η επιδημία ξεκίνησε από το Μιλάνο, την πρωτεύουσα της πλούσιας Λομβαρδίας, που μάλλον δυσκολεύτηκε πολύ να χωνέψει ότι ο ιός είχε ανατρέψει το παραδοσιακό, κομψό και μοδάτο lifestyle της. Σαν να επικρατούσε η πεποίθηση ότι το υψηλό ΑΕΠ μπορούσε να λειτουργήσει ως ασπίδα απέναντι στον ιό! Η απάντηση, όμως, που δίνουν οι φίλοι Ιταλοί δημοσιογράφοι είναι πιο σύνθετη και αφορά σοβαρά προβλήματα πληροφόρησης. Όχι έλλειμμα, αλλά το αντίθετο: υπερβολική πληροφόρηση, που –όπως επαναλάμβανε συχνά ο Ουμπέρτο Έκο– είχε ακριβώς τα αντίθετα από τα επιθυμητά αποτελέσματα.

Κινδυνολογία και υψηλοί τόνοι

Ήδη από τα πρώτα κρούσματα στη Γουχάν, οι ιταλικές τηλεοράσεις, περιλαμβανομένης και της δημόσιας RAI, υιοθέτησαν αμέσως εκείνο που θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε “ελληνικό μοντέλο”: επίμονη παρακολούθηση του φαινομένου, συνεχής παρουσία λοιμωξιολόγων στο στούντιο, υψηλοί τόνοι, κινδυνολογία, εντυπωσιασμός. Ένα μοντέλο που δεν συνηθίζεται στις ιταλικές τηλεοράσεις. Κάποιοι απλώς κουράστηκαν κι έκαναν ζάπινγκ, αρκετοί όμως ενεργοποίησαν το γνωστό ιταλικό πνεύμα αντιλογίας και αποφάσισαν να κάνουν ακριβώς το αντίθετο απ’ ό,τι έλεγαν τα κανάλια.

Αυτή την τελευταία αντίδραση επηρέασε κι ένας σημαντικός πολιτικός παράγοντας. Στα τελευταία χρόνια η Ιταλία ζει την “αντιμνημονιακή” της περίοδο, όπως έγινε εμφανές στις εκλογές του 2018, με την αλματώδη άνοδο δύο κομμάτων διαμαρτυρίας, της Λέγκας του Σαλβίνι και του “Κινήματος 5 Αστέρων” του Μπέπε Γκρίλο. Οι Ιταλοί βρίσκονται σε φάση έντονης αμφισβήτησης όχι μόνον των media, αλλά και των κομμάτων, του πολιτικού τους συστήματος, της Ευρωζώνης και των πολιτικών λιτότητας.

Είναι μια αμφισβήτηση που εκφράζεται με τρόπο διαφορετικό απ’ ό,τι εκφράστηκε στην Ελλάδα. Ο Ιταλός προτιμά να χλευάζει, να επιδεικνύει αδιαφορία, απειθαρχία και περιφρόνηση, αναμένοντας την ώρα να τιμωρήσει τους πολιτικούς στην κάλπη. Σε αυτό το κλίμα, ήταν εύκολο να αναπτυχθεί σχεδόν αυθόρμητα ένα πνεύμα διαδεδομένης απαξίωσης του συναγερμού για τον ιό, καθώς προερχόταν από μέσα ενημέρωσης τα οποία το κοινό θεωρεί αναξιόπιστα και συστημικά. Συνεισέφεραν όμως σημαντικά και οι αδέξιοι χειρισμοί του επικεφαλής του γραφείου Τύπου της ιταλικής πρωθυπουργίας.

Χρησιμοποιείται πολιτικά ο κορονοϊός

Ο Ρόκο Καζαλίνο είναι πρώην παίκτης του ιταλικού Big Brother, ο οποίος κατάφερε να κερδίσει τη συμπάθεια του Μπέπε Γκρίλο και να αναδειχθεί στην ιεραρχία του “Κινήματος 5 Αστέρων”. Ο Καζαλίνο δεν έχει ιδέα από επικοινωνία, αλλά έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του: η αγαπημένη του ενασχόληση είναι να υβρίζει και να εκβιάζει τους δημοσιογράφους, στους οποίους ενίοτε διοχετεύει ψευδείς ειδήσεις.

Η αλαζονεία της άγνοιας οδήγησε τον υπεύθυνο επικοινωνίας της ιταλικής πρωθυπουργίας να θεωρήσει πολύ καλή ιδέα να χρησιμοποιηθεί πολιτικά ο κορονοϊός. Ξεκίνησαν έτσι οι ειρωνείες για τον περιφερειάρχη Λομβαρδίας (της Λέγκας) που κυκλοφόρησε βίντεο ενώ φορούσε μάσκα και τα άστοχα σχόλια για τις δημαγωγικές τοποθετήσεις του Σαλβίνι –«Τον ιό τον φέρνουν οι λαθρομετανάστες». Παράλληλα, ο επικοινωνιολόγος-τηλεαστέρας προσπάθησε να προστατεύσει τον Τζουζέπε Κόντε, περιορίζοντας στο ελάχιστο τις δημόσιες δηλώσεις του για το θέμα.

Ως αποτέλεσμα αυτής τη ευφυούς στρατηγικής για την αντιμετώπιση του κορονοϊού, η κυβέρνηση εμφανίστηκε να υποβαθμίζει το πρόβλημα. Παράλληλα δημιουργήθηκε κατά κάποιον τρόπο η εντύπωση ότι όποιος ακολουθούσε τις υποδείξεις των αρχών ήταν οπαδός της κυβέρνησης, ενώ όποιος αδιαφορούσε έδειχνε πως ήταν “εξεγερμένος” οπαδός της δεξιάς αντιπολίτευσης.

«Διώξτε τον Καζαλίνο, αλλιώς η κυβέρνηση δεν θα γίνει ποτέ αξιόπιστη» τιτλοφόρησε το οργισμένο άρθρο του σε ενημερωτική ιστοσελίδα ο Πεπίνο Καλνταρόλα, πρώην διευθυντής της ιστορικής κομμουνιστικής εφημερίδας L’ Unità. Ας σημειωθεί ότι σε αναλογία με τον πληθυσμό, ο ιός είχε σκοτώσει περισσότερους στην Ιταλία παρά στην Κίνα. Ο δημοσιογράφος σχολιάζει ότι αυτό θα σήμαινε σύγκρουση του Δημοκρατικού Κόμματος με τον Γκρίλο. Ποιος ξέρει αν οι σύντροφοι του Καλνταρόλα στην κυβέρνηση θα το τολμήσουν, στη δίνη της επιδημίας.

apopseis.com

2015: Mια νέα Ιερά Συμμαχία συντρίβει την Ελλάδα

0

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Σε δύο προηγούμενα άρθρα μας (βλέπε εδώ και εδώ) εξετάσαμε το “πρόγραμμα διάσωσης” της Ελλάδας, πρόγραμμα εισόδου μιας ολοκληρωτικής, αντιδημοκρατικής και απάνθρωπης τάξης πραγμάτων στην Ευρώπη. Πρόγραμμα που ήταν για την ευρωπαϊκή ήπειρο η “γενική δοκιμή” της επίθεσης του ολοκληρωτισμού των Αγορών κατά της δημοκρατίας και του κοινωνικού κράτους σε όλη την ήπειρο, με τον ίδιο τρόπο που  ο ισπανικός εμφύλιος (1936-39) μας εισήγαγε στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η βασική διαφορά είναι ότι εκείνοι οι πόλεμοι διεξάγοντας με στρατιωτικά μέσα, οι τωρινοί διεξάγονται με οικονομικά και πολιτικά.

H εμφανώς σαδιστική προσωπικότητα του Γερμανού Υπουργού Οικονομικών, του κ. Σόιμπλε, είναι πολύ επιτυχής στο πλασάρισμα και στη νομιμοποίηση της νέας αρχής “το χρέος πρέπει να πληρωθεί», έστω και αν καταστρέψουμε μια χώρα. Και, αντιστρόφως, η φύση του “έργου” που πρέπει να εκπληρωθεί, ζητάει ανθρώπους σαν τον κ. Σόιμπλε και τους συναδέλφους του στο Eurogroup. Η προσωπικότητά του είναι ένα θαυμάσιο σύμβολο της μετάβασης από το σύμπαν του δημοκρατικού ανθρωπισμού στον τοκογλυφικό ολοκληρωτισμό. Ο Σόιμπλε δίνει την εντύπωση στον εαυτό του και τους Γερμανούς ότι, επιτέλους, αποκαθιστά τη θέση που αξίζει να έχει η χώρα τους στην Ευρώπη και τον κόσμο.

Νομιμοποιεί την εκδήλωση των κυριαρχικών-εξουσιαστικών ενστίκτων που απώθησε, αλλά δεν θεράπευσε, η μεταπολεμική κατοχή της Γερμανίας από τους Αμερικανούς και τους Σοβιετικούς. Ο καταναγκασμός των Γερμανών σε διαρκείς μετάνοιες, που δεν περιείχαν, όμως, ούτε αυτοψυχανάλυση, ούτε επισήμανση των ευθυνών του ευρωπαϊκού καπιταλισμού για τις τραγωδίες του 20ου αιώνα (το Βερντέν προηγήθηκε και του Γκουλάγκ και του Νταχάου).

Στην πραγματικότητα, μετατρεπόμενη σε όργανο των τραπεζιτών, αρκετοί από τους οποίους έχουν σοβαρότατους λόγους να την μισούν, η Γερμανία αυτοκαταστρέφεται, ως δυνάμει ηγέτης της Ευρώπης και επαναλαμβάνει, με πολιτικο-οικονομικά μέσα, αυτά που δοκίμασε να κάνει με στρατιωτικά το 1914 και το 1939. Μόνο καταστροφή και υποδούλωση της Ευρώπης από εξωευρωπαϊκές δυνάμεις μπορεί να προκύψει από όλα αυτά, όπως μας μαθαίνει η ευρωπαϊκή ιστορία.

Το Eurogroup καταργεί συμπόνια και λογική

Η αμφισβήτηση των προειλημμένων αποφάσεων του Eurogroup θεωρείται αφ’ εαυτής παράλογη. Αυτό είναι το νόημα της φράσης που εκστομίζει προς τον Βαρουφάκη η Λαγκάρντ και που έδωσε τον τίτλο στην ταινία του Γαβρά: «σε αυτό το δωμάτιο είμαστε όλοι ενήλικες». Η Κυρία Λαγκάρντ πιθανώς δεν έχει διαβάσει Πλάτωνα και Μαρξ, και δεν γνωρίζει ότι ‘Ελληνες αεί παίδες. Όπως και οι άλλοι κατέχοντες παρόμοιες θέσεις, έχει απεκδυθεί στην πραγματικότητα της ανθρώπινης ιδιότητας, προτού γίνει δεκτή στα ανώτερα δώματα των εκτελεστών μιας άρχουσας τάξης, της οποίας τα ήθη, τα έθιμα και την ψυχολογία αποθανάτισε στο μεγαλοφυές έργο του “Μάτια Ερμητικά Κλειστά”, ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ.

Τη συναισθηματική της έρημο, η Κριστίν Λαγκάρντ την φανέρωσε μια μέρα όταν είπε ότι θα λυπηθεί τους Έλληνες όταν φτάσουν στο επίπεδο του Νίγηρα ή κάτι παρόμοιο. Πάντως, η Λαγκάρντ ορίζει την ενηλικίωση και τη συμμετοχή στο Eurogroup ως υποταγή στην αόρατη “υπέρτερη αρχή” και ως μη αμφισβήτηση των προειλημμένων αποφάσεων. Κάτι προσπαθεί κάποια στιγμή να πει και η ίδια, που διαφωνεί με το ελληνικό πρόγραμμα, αλλά δεν επιμένει. Ξέρει ότι δεν εναπόκειται στους Υπουργούς να συζητήσουν και να αποφασίσουν.

Ο Βαρουφάκης ρωτάει κάποια στιγμή τον Σόιμπλε αν εκείνος θα δεχόταν το πρόγραμμα που του προτείνει να δεχτεί για την Ελλάδα. Ο Γερμανός είναι ειλικρινής: «Εγώ ως πατριώτης δεν θα το έκανα», του λέει. Ομολογεί δηλαδή ξετσίπωτα ότι προτείνει κάτι κακό για την Ελλάδα και ότι στη φάρμα της ΕΕ, όπως και σε αυτή του ‘Οργουελ, όλα τα ζώα είναι ίσα, μερικά όμως είναι πιο ίσα από τα άλλα.

Η οργάνωση της ανισότητας των μελών της ΕΕ είναι αποτέλεσμα του νεοφιλελευθερισμού, είναι όμως και αναγκαία για δύο λόγους. Πρώτον για να εκπαιδεύονται στη σκληρότητα και τον εγωισμό οι ευρωπαϊκοί λαοί και, δεύτερο, για να μπορεί να επιβάλλεται η Αυτοκρατορία του Χρήματος στους Ευρωπαίους. Δημιουργεί μια εσωτερική ιεραρχία που εμποδίζει τα ευρωπαϊκά έθνη να ενωθούν εναντίον της, στην περίπτωση που θα έμπαιναν σε τέτοιο πειρασμό.

Αυτά που δεν λένε Γαβράς και Βαρουφάκης

Η ταινία του Γαβρά, όπως και ο Βαρουφάκης, σε όσα έχει πει και έχει γράψει, έχουν ένα σημαντικό μειονέκτημα. Δεν κάνουν ούτε μια νύξη για τον ρόλο των μεγάλων διεθνών τραπεζών, αλλά και των ΗΠΑ. Θυμίζουμε ότι ήταν η Goldman Sachs που οργάνωσε με την κυβέρνηση Σημίτη τα λεγόμενα swaps, δηλαδή έφτιαξε και μετά έσκασε την ελληνική φούσκα χρέους, κατά τη συνήθη πρακτική αυτής της τράπεζας–βαμπίρ, εδώ και έναν αιώνα. Βρίσκει κανείς τους ανθρώπους αυτής της τράπεζας σε όλες τις θέσεις οικονομικής και πολιτικής εξουσίας τόσο στις ΗΠΑ, όσο και στην Ευρώπη.

Απουσιάζει επίσης από την ταινία οποιαδήποτε αναφορά στις ΗΠΑ, παρόλο που η Ουάσινγκτον έχει καθοριστική επιρροή στο ΔΝΤ και δικαίωμα βέτο, ενώ επ’ αυτής έχει καθοριστική επιρροή και πάλι η Goldman Sachs και τα άλλα γιγαντιαία χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, που αποτελούν το κέντρο της παγκόσμιας εξουσίας. H κυβέρνηση Παπανδρέου, που έβαλε την Ελλάδα στο πρόγραμμα, ήταν η πιο φιλοαμερικανική κυβέρνηση που είχε η Ελλάδα μετά την πτώση της δικτατορίας. Η βασική στρατηγική επιλογή και του Τσίπρα και του Βαρουφάκη ήταν εξάλλου να στηριχτούν στις ΗΠΑ εναντίον της Γερμανίας και το αποτέλεσμα που είχαν δεν είναι προφανώς άσχετο με αυτή την επιλογή.

Ειρήσθω εν παρόδω, αυτές οι ελλείψεις της ταινίας διευκολύνουν και μια παραμένουσα μεγάλη σύγχυση γύρω από το ελληνικό πρόβλημα. Πολλοί προτιμούν να βλέπουν σε αυτό το ζήτημα μόνο ένα “κατασκευαστικό” πρόβλημα της ΕΕ και να περιγράφουν την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη ή και την ΕΕ ως θαυματουργό πανάκεια. Δεν καταλαβαίνουν (ή δεν θέλουν να καταλάβουν) ότι τα προβλήματα της Ελλάδας είναι εκδήλωση παγκόσμιων και όχι αποκλειστικά ευρωπαϊκών τάσεων.

Μερικοί έκαναν κριτική στον Γαβρά γιατί δεν μπήκε στο θέμα των ευθυνών της ελληνικής κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ–Αν.Ελλ. Οι ευθύνες είναι προφανείς και τεράστιες, αλλά ούτε αυτό είναι το θέμα της ταινίας, ούτε ασφαλώς οι ευθύνες αυτές ή η αξιοθρήνητη ποιότητα της ελληνικής αντίστασης, δικαιολογούν το έγκλημα που διεπράχθη εναντίον της Ελλάδας και των αξιών του ανθρωπισμού.

Δημοσιεύτηκε στο slpress.gr

Είμαστε, άραγε ήδη, σε τροχιά πολέμου με την Τουρκία;  

0

του Σήφη Βαλυράκη, Πρώην Υπουργού.

Η Ελλάδα χαρακτήρισε τα πρόσφατα επεισόδια στον Έβρο ως «Ασύμμετρη Απειλή», δηλαδή ασυμμετρία μέσων που χρησιμοποιούνται και αποτελεσμάτων που προκαλούνται.   Η Τουρκία κατευθύνει παράνομους μετανάστες, ως τακτικό όπλο της αναθεωρητικής της στρατηγικής, με σκοπό την παραβίαση της Ελληνικής Συνοριογραμμής. Στοχεύει στην ψυχολογική αποδυνάμωση της Ελληνικής Κοινωνίας και στην οργανωτική αποσύνθεση της Ελλάδας ως «κράτους-στόχου»

Είναι εμφανές επίσης πως η Τουρκία επιδιώκει περιφερειακή ηγεμονία στη Μέση Ανατολή και την Ανατολική Μεσόγειο. Εισβάλει σε Συρία, Ιράκ, και επεμβαίνει στη Λιβύη.  Επιμένει στα «τετελεσμένα» και επιδιώκει να κυριαρχήσει ολοκληρωτικά στην Κύπρο. Διενεργεί παράνομες έρευνες στην Ανατολική Μεσόγειο και εκτοξεύει δηλώσεις για αναθεώρηση συνθηκών όπως αυτή της Λωζάννης.

Το μνημόνιο με την Λιβύη επιχειρεί να ακυρώσει την Ελληνική ΑΟΖ. Η Τουρκία απειλεί με πόλεμο την Ελλάδα εάν αυτή εφαρμόσει το διεθνές δίκαιο επεκτείνοντας τα χωρικά της ύδατα και τον εθνικό της εναέριο χώρο στα 12 μίλια. Οι  Τουρκικές  στοχεύσεις  είναι δεδομένο ότι κινούνται σε βάση μακρόπνοου σχεδιασμού.  Το ερώτημα σήμερα είναι κατά πόσο οι  Τουρκικές πρακτικές  εντάσσονται στο πλαίσιο των στρατηγικών σχεδιασμών των υπερδυνάμεων και άλλων εμπλεκόμενων κρατών και αν αυτό  διαμορφώνει  επιπλέον  αρνητικούς συσχετισμούς σε βάρος μας.

Ο πόλεμος αποτελεί εξέλιξη που ξεκινά από προθέσεις και κλιμακώνεται με απειλές, κρίσεις χαμηλής έντασης και έτσι καταλήγει τελικά σε ένοπλη σύρραξη. Τίθεται λοιπόν εύλογα το ερώτημα: είμαστε άραγε ήδη «σε τροχιά πολέμου με την Τουρκία;»  Η Ελλάδα βρίσκεται σε θέση άμυνας. Το ενδεχόμενο πολέμου με την Τουρκία και η αποτυχία αποτροπής του αποτελεί απειλή απέναντι στην κυριαρχία της και στοιχίζει με απώλειες σε ανθρώπινες ζωές.

Ψίθυροι και κραυγές για «συνεκμετάλλευση» και φρούδες ελπίδες ότι θα «αποφύγουμε» τον πόλεμο με λογικές «παραχωρήσεις» δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Υποχωρητικές λογικές κατευνασμού  είναι  αναποτελεσματικές, οδηγούν σε αδιέξοδα και αυξάνουν τις πιθανότητες ένοπλης σύρραξης.  Η Τουρκική απειλή χαρακτηρίζεται ως «απέραντη απειλή», δεν έχει σαφή προσδιορισμό και όριο και ταυτόχρονα δεν περιορίζεται σ’ έναν μόνο στόχο.  Οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις είναι αυτές που εξασφαλίζουν τη γενική αποτροπή. Όταν όμως ο αντίπαλος σχεδιάζει επίθεση, απαιτείται άμεση κινητοποίηση ώστε ως αμυνόμενοι να είμαστε πάντα σε θέση  ανταπόδοσης για να αποτρέψουμε την πραγματοποίηση της.

Είναι σωστή η διεθνοποίηση του προβλήματος, καθώς και η επίκληση της ταύτισης ελληνικών εθνικών συνόρων με τα εξωτερικά σύνορα της Ε.Ε. Παρόλα αυτά, δεν επιτρέπονται όμως αυταπάτες και εφησυχασμός για την αποτροπή της τουρκικής απειλής από την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη ή την ανάσχεση του εφοδιασμού της Τουρκίας με πολεμικό υλικό από ευρωπαϊκές ή άλλες χώρες.

Η Ελλάδα πρέπει να ενισχύσει τις άμυνες της ανάλογα, ώστε να επιτύχει την μεγαλύτερη δυνατή εξασφάλιση ελέγχου μιας κλιμάκωσης και να οργανωθεί απέναντι στο ενδεχόμενο Ελληνοτουρκικού πολέμου, εάν η Τουρκία επιλέξει ανοικτή σύγκρουση.

Η Ελλάδα χρειάζεται ολοκληρωμένη στρατηγική με σαφή γνώση των δεδομένων, και ξεκάθαρες εναλλακτικές τακτικές για να αντιμετωπιστούν πιθανές μελλοντικές ενέργειες ή δράσεις της Τουρκίας σε βάρος μας. Τα Υπουργεία Άμυνας, Εξωτερικών, Προστασίας του Πολίτη καθώς και οι υπηρεσίες πληροφοριών οφείλουν ανά πάσα στιγμή να είναι σε ετοιμότητα με σχέδια που θα καλύπτουν κάθε ενδεχόμενο.

Πιστεύω πως οι Τουρκικές ενέργειες υπερκέρασαν στην πράξη την αποτελεσματικότητα της όποιας αποτροπής εφαρμόσαμε μέχρι σήμερα.  Πολύ φοβάμαι ότι βρισκόμαστε στο ξεκίνημα μιας κρίσης που ενδέχεται να κλιμακωθεί στο μέτωπο του Έβρου, στη συνέχεια να εξελιχθεί σε δυναμική αμφισβήτηση κυριαρχίας και κυριαρχικών δικαιωμάτων μας στο Αιγαίο.

Το ζητούμενο λοιπόν είναι ευρύτερη εθνική συνεννόηση για μια νέα επίκαιρη εθνική στρατηγική αποτροπής της κλιμακούμενης τουρκικής επιθετικότητας και διασφάλισης της ειρήνης στην περιοχή μας.

Σήφης Βαλυράκης

Πρώην Υπουργός

Άγγελος Συρίγος: Ο Ερντογάν επιδιώκει «θερμό» επεισόδιο – Ψάχνει σωσίβιο για τις ήττες

0
liberal.gr
Συνέντευξη:  Άγγελος Συρίγος
Καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και της Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, Βουλευτής Α’ Αθηνών με τη Νέα Δημοκρατία

Ο Ερντογάν έχει υποστεί δύο απανωτές ήττες σε Συρία και Έβρο και αναζητεί σωσίβιο για να μη θεωρηθεί πως έχει αποτύχει η πολιτική του και στο πλαίσιο αυτό ένα επεισόδιο ακόμη και θερμό θα αποτελέσει αντίβαρο για τον ίδιο στο εσωτερικό και στο εξωτερικό τονίζει στον liberal.gr ο Άγγελος Συρίγος με αφορμή τα επεισόδια που λαμβάνουν χώρο στα χερσαία και θαλάσσια σύνορα. Ταυτόχρονα σημειώνει η όποια προβοκάτσια επιχειρήσει θα αποτύχει αφού έχει χάσει το στοιχείο του αιφνιδιασμού.

Σύμφωνα με τον βουλευτή της ΝΔ και καθηγητή Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, ο πρόεδρος της Τουρκίας δεν θα επιλέξει την αποκλιμάκωση εν όψει της τριμερούς στην Κωνσταντινούπολη αφού θέλει να δείξει ότι παραμένει ισχυρός και να πιέσει την Ευρώπη με την απειλή του μεταναστευτικού παρότι έχει χάσει αυτή τη δυνατότητα.

Επίσης αναφέρει ότι θα συνεχίσει την πίεση στον Έβρο με στόχο την καταπόνηση της ελληνικής πλευράς ενώ αντιθέτως στα νησιά θα τηρήσει στάση ανάλογη με αυτή που ήδη τηρεί με ελεγχόμενες ροές προκειμένου να δείξει οτι τηρεί τη συμφωνία του Μαρτίου του 2016 για το προσφυγικό μεταναστευτικό. Και αυτό διότι η συγκεκριμένη συμφωνία αφορούσε μόνο τα νησιά όπου τότε είχαν δεχθεί το βάρος των ροών.

Ο κ. Συρίγος αναφέρει ακόμη η ελληνική αντίδραση στον Έβρο ανέκοψε τις επιλογές του Ερντογάν και ως εκ τούτου θα στραφεί σε μεθόδους που για τον ίδιο είναι αποδεκτές όπως για παράδειγμα ένα θερμό επεισόδιο.

Συνέντευξη στον Τάσο Ευαγγελίου

Βλέπουμε μια κλιμάκωση στις κινήσεις της Τουρκίας. Ακταιωρός εμβολίζει σκάφος του λιμενικού, τουρκικά αεροσκάφη κάνουν υπέρπτηση στον Έβρο, ο Ερντογάν συνεχίζει να απειλεί. Δεν είναι λίγοι αυτοί που κάνουν λόγο ακόμη και για ενδεχόμενο θερμού επεισοδίου.

Ο Ερντογάν έχει υποστεί δύο ήττες. Η μια στον Έβρο που ήταν και διπλή αφού έχασε τη δυνατότητα να απειλεί την Ε.Ε. μέσω του μεταναστευτικού και απέτυχε στην προσπάθεια να αποσταθεροποιήσει την Ελλάδα. Η δεύτερη ήταν στη Συρία όπου απειλούσε να κάνει πόλεμο, λέγοντας πως οι Σύροι στρατιώτες θα χάσουν τα κεφάλια τους αν αρχίσει η επίθεση και τελικά υποχρεώθηκε να αποδεχθεί όλες τις περιοχές που ο Άσαντ είχε κερδίσει αλλά και να «καθαρίσει»

μια μεγάλη ζώνη στις περιοχές που ελέγχουν τζιχαντιστές και η Τουρκία από βαριά όπλα. Επομένως οι δύο βαριές ήττες σημαίνουν πως ο Ερντογάν αναζητεί εναγωνίως κάποιο σωσίβιο στο να δείξει ότι δεν έχει αποτύχει η πολιτική του. Φοβούμαι ότι αναζητεί το σωσίβιο σε επιθετικές ενέργειες έναντι της Ελλάδας ή και της Κύπρου.

Ενόψει της τριμερούς, ίσως και τετραμερούς στην Κωνσταντινούπολη θα περίμενε κανείς ότι θα αποκλιμακώσει τις ενέργειές τους;

Αυτή είναι η παραδοσιακή σκέψη. Ο Ερντογάν αρέσκεται να πηγαίνει σε αυτές τις συναντήσεις από θέσεως ισχύος. Να επιδεικνύει τη δύναμή του και να δείχνει ότι είναι ο ισχυρός με τον οποίο οι άλλοι πρέπει να διαπραγματευθούν διότι αυτό είναι προς το συμφέρον τους.

Γι αυτό επέλεξε την Κωνσταντινούπολη.

Γι αυτό κάνει τη συνάντηση στην Τουρκία. Διότι αυτό που έγινε με τον Πούτιν, ο οποίος τον έσυρε στη Μόσχα – δεν είχε περιθώρια ο Ερντογάν – και τον έβαλε σε ένα σκηνικό γεμάτο συμβολισμούς. Σε έναν χώρο με το άγαλμα της Μεγάλης Αικατερίνης, με τους Ρώσους να νικούν τους Οθωμανούς. Και επειδή θέλει να ελέγχει το χώρο φρόντισε αυτή η συνάντηση να γίνει στην Κωνσταντινούπολη σε δικό του έδαφος.

Ολα αυτά τα επεισόδια που συμβαίνουν μπορεί να καταλήξουν σε κάποιο ατύχημα; να συμβεί δηλαδή αυτό που απευχόμαστε; Θα το πάει στα άκρα;

Πρέπει να έχουμε στο νου μας πάντα ότι μπορεί η Τουρκία να θέλει η μάλλον να αποδέχεται ότι η στάση της θα οδηγήσει σε θερμό επεισόδιο, αλλά δεν θέλει πόλεμο. Επομένως κινείται σε αυτή τη λογική: Απειλώ μέχρι εκεί που πιστεύω ότι μπορώ να ελέγξω την κατάσταση. Η παρούσα φάση η Τουρκία αποδέχεται τη λογική επεισοδίου μετά τις δύο τελευταίες ήττες που υπέστη και το οποίο κατά την άποψη της θα οδηγήσει σε μια διεθνή διάσκεψη.

Ειπώθηκε πως επεισόδιο ανάλογο με αυτό με τα δύο μαχητικά στον Έβρο δεν έχει ξανασυμβεί.

Νομίζω πως είχε συμβεί στις αρχές τη δεκαετία του 1990, σε κάθε περίπτωση έχει να συμβεί τουλάχιστον τα τελευταία 24 χρόνια. Κατά καιρούς έχουν περάσει πάντως φωτογραφικά αεροσκάφη.

Με δεδομένο ότι στον Έβρο η κατάσταση παραμένει έκρυθμη αν και έχει δείξει μια τάση αποκλιμάκωσης, υπάρχει ενδεχόμενο να δώσει ο Ερντογάν βάρος για να πιέσει περαιτέρω τις επόμενες ημέρες;

Σαφώς ο στόχος του είναι στον Έβρο να μας καταπονήσει όσο πιο πολύ γίνεται. Δηλαδή έχουμε περάσει στη φάση την οποία μάλλον δεν θα κινηθεί στα νησιά περαν των συνηθισμένων ροών, ώστε να εμφανίζεται πως σέβεται τη συμφωνία ΕΕ Τουρκίας του Μαρτίου του 2016. Η συμφωνία αφορά μόνο τα νησιά. Στον Έβρο λοιπόν θα έχει δυνατότητα να πιέζει και να καταπονεί την ελληνική πλευρά και αυτό θα κάνει.

Το ότι η συμφωνία αφορά μόνο τα νησιά και όχι και τον Έβρο έγινε ευρέως γνωστό αυτό το διάστημα. Και για ποιο λόγο δεν συμπεριελήφθη;

Όταν έγινε η συμφωνία το πρόβλημα ήταν στα νησιά. Έγινε τον Μάρτιο του 2016. Προηγήθηκαν ροές προσφύγων άνω των 1400000 από Τουρκία στα νησιά και από τα νησιά προς την Ευρώπη. Οπότε η συμφωνία έγινε για τα νησιά και μόνο. Οι ροές στον Έβρο ήταν υψηλές το 2011. Γι αυτό και χτίστηκε ο φράχτης. Πριν τον φράχτη από εκείνο το σημείο είχε περάσει το 90% των προσφύγων που κατευθύνθηκε τότε και στην Ευρώπη. Και θέλω να υπενθυμίσω ότι η κατασκευή του φράχτη δεν είχε υποστηριχθεί οικονομικά από την Ευρώπη η οποία δεν συμφωνούσε με αυτή την απόφαση.

Θεωρείτε πως η ελληνική πλευρά ανταποκρίθηκε;

Με εξέπληξε. Και ξεχνάω τη βουλευτική μου ιδιότητα. Οφείλω να επισημάνω πως ο Ερντογάν έκανε λάθος να επιλέξει τον Έβρο. Είναι το καλύτερα φυλασσόμενο σημείο. Επίσης η ελληνική πλευρά είχε ήδη πάρει τα μέτρα της, αφού δύο μήνες πριν είχε φτιαχτεί ένα κοινό στρατηγείο της ΕΛΑΣ με τον ελληνικό στρατό. Δυο ημέρες πριν ο Ερντογάν δώσει εντολή να ανοίξουν τα σύνορα είχε αποφασιστεί από την ελληνική πλευρά να γίνουν πιο «σφιχτοί» οι έλεγχοι στα σύνορα. Τέλος με το που άρχισε η έλευση των μεταναστών, που ήταν άμαχοι, η ελληνική πλευρά έστειλε αμέσως την ελληνική αστυνομία. Τι σημαίνει αυτό; ότι δεν θα υπάρχουν νεκροί. Και ένα συμπτωματικό στοιχείο ήταν το γεγονός πως δεν υπήρχε το εορταστικό χαλαρό κλίμα των εορταστικών εκδηλώσεων αφού εξ αιτίας του κορονοϊού είχαν ακυρωθεί οι καρναβαλικές εκδηλώσεις.

Το θέμα είναι να θα γίνει προβοκάτσια;

Ναι, πράγματι. Αλλά δεν θα είναι αιφνιδιασμός. Το τριήμερο της Καθαράς Δευτέρας η ελληνική κυβέρνηση απέφυγε τον αιφνιδιασμό. Ο στόχος του Ερντογάν ήταν να βάλει στην Ελλάδα κάποιες χιλιάδες πρόσφυγες για να μας αποσταθεροποιήσει πολιτικά και στη συνέχεια να μπούμε σε μια διαδικασία κατά τη οποία η Ελλάδα θα ήταν σε πολιτική περιδίνηση και να στείλει μήνυμα στην Ευρώπη με τους πολλούς μετανάστες που μπορώ να στείλω. Η αντίδραση μας είχε ως αποτέλεσμα και η χώρα να προστατευθεί και η Ευρώπη να μην γίνει έρμαιο στους εκβιασμούς του Ερντογάν. Έχασε ο Ερντογάν την απειλή του. Και εξ αιτίας αυτού έχει υποστεί ήττα.

liberal.gr

Erdogan’s pyrrhic victory cannot hide the fact he has come home empty-handed

0

After a meeting in Moscow that lasted nearly 6 hours, the conclusion is simple: Turkish President Recep Tayyip Erdogan returned home empty-handed, having learnt the bitter lesson that his mid-size country has to bend before the iron will of Russian President Vladimir Putin.

The symbols of the meeting, as reflected by pictures and videos, spoke for themselves: A weary Erdogan suppressing his usual angry self before Putin as his team of ministers and security officials lined up, standing as if they were Kremlin sycophants, at the legs of the mighty statue of Catherine the Great, the victor against the Ottomans in the late 19th century.

Back home, all Erdogan is left with is a fragile ceasefire, the future of which is as uncertain as ever, leaving Russia and its protectorate, Syria, free to move ahead to capture whatever is left of Idlib.

“The deal establishes a security corridor on each side of Idlib’s key east-west M4 highway, along which joint Russian-Turkish patrols will begin on March 15,” Reuters reported. “The corridor stretches 6km to the north and 6km to the south of the M4 — effectively advancing Russia’s presence further north into Idlib.”

Gone are the loud threats uttered by Erdogan, who threatened a broader assault on Syrian positions in Idlib if his deadline was not met. The absence of any agreement on what will happen with the Turkish military observation posts also points to continued vulnerability of Turkish Armed Forces personnel.

The apparent humiliation for the Turkish delegation was that Commander-in-Chief Erdogan, with the burden of the massacre of 36 soldiers — unofficial figures mention at least 50 — on his shoulders, had to go all the way to Putin’s office only to find himself returning with the same bitter load. He may know he has been defeated in his latest battle and probably will go on to lose the war.

I have repeatedly argued that Putin would not blink in the face of  Erdogan’s gamble and that he would make sure that his Syria — and regional — strategy remained unshattered and that the West, which had hoped that Turkey would start turning to NATO and the European Union, would be proven to be delusional.

In a move whose choreography could only be described as a show of master diplomatic craftsmanship, Putin reasserted his authority, manoeuvring in a way that would not totally alienate Erdogan and his team while simultaneously signalling to the rest of the world who was boss.

As summarised by Maxim Suchkov, a non-resident expert at the Russian International Affairs Council, Moscow won based on a tripartite negotiating strategy:

“First, demonstrate empathy on issues that are sensitive and important to Turkish security. Second, clearly outline your own red lines and a corridor of opportunities for future cooperation on these issues. Third, take advantage of mistakes made by the other parties whose position is important to Ankara — the United States — and use the contrast to your advantage,” he said.

The result of the Moscow meeting: Erdogan was offered a straitjacket, doomed to watch further Syrian-Russian advances according to whatever timetable they like. After his tete-a-tete with Putin, the Turkish president has become even more deeply dependent on Russia.

He may, however, be content for the time being for the conflict to remain, given that this is part of his “survival by crisis” strategy but time is slowly running out for Erdogan. Reliable domestic polls indicate a decline of support for his Syria and Libya policies. It means he will face growing resistance in Turkey, leaving him, possibly, with only one option: become even more of a hardliner at home.

Another takeaway from the Moscow meeting was the underlying fact of how defining Russian mistrust towards the ruling Turkish clique has become. Deep down, Putin has been reminded about how slippery and deceitful Erdogan can be and how intact his jihadist inner core remains. It will be on Syria that Erdogan’s dreams of Neo-Ottoman irredentism, as well as his aspiration to become the supreme leader of the Ikhwan line, will end.

As Marc Champion, writing for Bloomberg News, astutely pointed out: “Erdogan has now doubled down to apply military force where diplomacy failed in both Syria and Libya, only to find the field crowded with other external powers. Meanwhile, he has alienated traditional allies in the West and made enemies of Arab leaders wary of his support for the Muslim Brotherhood.”

In this context, Erdogan’s impulsive weaponising of poor refugees as a show of fierce confrontation with the European Union proves itself to be another huge erratic move. It results in the joint mobilisation of the United States and the European Union to draw a line along the north-eastern and Aegean border of Greece, adding to the solitude of Ankara, which finds itself more or less on its own — rudderless and irrational.

The opinions expressed in this column are those of the author and do not necessarily reflect those of Ahval.

Ο κορονοϊός θα αλλάξει την παγκοσμιοποίηση προς το καλύτερο

0

Τρίτη 10 Μαρτίου 2020 02:15 

Το 2008, ο πλανήτης κατάφερε να ενωθεί για να αντιμετωπίσει την απειλή της οικονομικής κατάρρευσης. Το 2020, απέναντι στην απειλή μιας παγκόσμιας πανδημίας, κάθε χώρα κάνει το δικό της. Δεν έχει διεξαχθεί μια διεθνής σύνοδος ηγετών υπό την αιγίδα της ΠΟΥ. Γίνονται διάφορες προσπάθειες να δημιουργηθεί ένα εμβόλιο, χωρίς να εξασφαλίζεται ότι αν τελικά βρεθεί και παραχθεί σε ικανές ποσότητες, θα διοχετευθεί στις χώρες που το έχουν περισσότερη ανάγκη.

Αντί γι’αυτό, βλέπουμε εθνικές απαγορεύσεις εξαγωγών ζωτικών προϊόντων όπως ιατρικά εφόδια. Αλλά και οι οδηγίες για την αντιμετώπιση του ιού διαφέρουν πολύ από χώρα σε χώρα.

Η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας, που δεν χρηματοδοτείται όπως πρέπει εδώ και δεκαετίες και απειλείται από τον πρόεδρο Τραμπ με ακόμη μεγαλύτερες περικοπές, προσπαθεί να χαράξει μια κοινή πολιτική, αλλά υπονομεύεται και αγνοείται από τα ίδια τα μέλη της. Η Κίνα ασκεί τεράστια πίεση για να μην αμφισβητούνται οι αριθμοί που δίνει. Ο Τραμπ απορρίπτει τις προειδοποιήσεις για επικείμενη πανδημία επειδή δεν ταιριάζουν με το «ένστικτό» του ότι οι κίνδυνοι έχουν διογκωθεί.

Τα χρηματιστήρια ανησυχούν επίσης για την ύφεση που πλησιάζει. Αλλά οι κυβερνήσεις και οι κεντρικές τράπεζες δεν συντονίζουν τις απαντήσεις τους. Όταν ηFed μείωσε τα επιτόκια κατά μισή ποσοστιαία μονάδα, οι άλλες τράπεζες δεν ακολούθησαν. Ο υπουργός Οικονομικών της Βρετανίας ετοιμάζει τον προϋπολογισμό του υπό την αυστηρή επιτήρηση του Ντόμινικ Κάμινγκς, και όχι στο πλαίσιο μιας διεθνούς οικονομικής πολιτικής.

Σε όλο τον κόσμο κυριαρχούν οι αξίες του εθνικισμού και του αντι-Διαφωτισμού. Κι έτσι, ο Μπόρις Τζόνσον, επικεφαλής του εθνικιστικού και αντι-Διαφωτιστικού προγράμματος που λέγεται Brexit, έδωσε μια συνέντευξη Τύπου την περασμένη εβδομάδα όπου αρνήθηκε να ταχθεί υπέρ μιας συντονισμένης παγκόσμιας πολιτικής. Ο Γκόρντον Μπράουν, σε αντίστοιχες συνθήκες, είχε κάνει ακριβώς το αντίθετο. Η Βρετανία θα συγκρατήσει, θα καθυστερήσει, θα ερευνήσει και θα μετριάσει τον ιό μόνη της, είπε ο Τζόνσον. Η χώρα δεν θα παραδοθεί. Θα πολεμήσει μόνη τον ξένο εισβολέα.

Κι όμως ο κορωνοϊός δεν κάνει διάκριση ανάμεσα στο Leave και το Remain, ανάμεσα στους ιμάμηδες και τους κινέζους γιατρούς, ούτε σέβεται τα εθνικά σύνορα. Μόνο η επιστήμη και η λογική μπορούν να τον αντιμετωπίσουν. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος.

  • η αλαζονεία της προσέγγισης του Τζόνσον έρχεται σε αντίθεση με την επιστημονική πληρότητα του επικεφαλής ιατρικού αξιωματούχου της κυβέρνησης, καθηγητή Κρις Γουίτι, και του επικεφαλής επιστημονικού συμβούλου σερ Πάτρικ Βάλανς. Εκείνοι μιλούν με τους συναδέλφους τους σε όλο τον κόσμο και συντονίζουν τις ενέργειές τους. Ηδη αποκωδικοποιήθηκε το γονιδίωμα του Covid-19. Εμβόλια θα δοκιμαστούν σύντομα σε ανθρώπους. Γίνονται κλινικές δοκιμές διαφόρων θεραπειών. Υπάρχει μια συναίνεση για τους κινδύνους προσβολής, για το ποσοστό θνησιμότητας και για την αποτελεσματικότητα διαφόρων στρατηγικών ανάσχεσης.

Είναι φανερό ότι μια μορφή ανεξέλεγκτης παγκοσμιοποίησης που δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τις κρίσεις και τις πανδημίες πεθαίνει. Και γεννιέται μια άλλη μορφή, που αναγνωρίζει τις αλληλεξαρτήσεις και την ανάγκη για συλλογική δράση που βασίζεται σε στοιχεία. Θα υπάρξουν κι άλλες πανδημίες, που θα αναγκάσουν τις κυβερνήσεις να επενδύσουν στη δημόσια υγεία και να σεβαστούν την επιστήμη. Καθώς δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς την παγκοσμιοποίηση, θα βρούμε τρόπους να την ελέγξουμε και να τη διαχειριστούμε.

Αυτή η κατάσταση έκτακτης ανάγκης θα ανοίξει τον δρόμο για περισσότερη, όχι λιγότερη, παγκόσμια διακυβέρνηση.

(*) O Γουιλ Χάτον είναι αρθρογράφος της Observer

(Πηγή: The Observer)/  ΑΠΕ-ΜΠΕ

Will COVID-19 Kill Globalization?

0

 

Photograph Source: CDC/Dr. Fred Murphy – Public Domain

At a dinner party in mid-February, an architect told me that he was having a problem finishing his building projects. It was the carpets.

Most wall-to-wall carpeting for big construction projects in the United States, he explained, comes from China. The coronavirus outbreak in Wuhan — and the subsequent shutdown of many Chinese factories — was having a ripple effect across the global economy all the way down to the carpeting in U.S. buildings.

The global spread of a new pathogen has exposed the fragility of modern life. As it moves around the world, the coronavirus has compromised the circulatory system of globalization, dramatically reducing the international flow of money, goods, and people. The disease has done so rather economically, by infecting fewer than 100,000 people so far. Extrapolation and fear have done most of the work for it.

In the world of things, the coronavirus has infected the global supply chains that connect manufacturers and consumers. Port traffic in Los Angeles, the largest U.S. port, declined by 25 percent in February. Container traffic in general was down over 10 percent last month.

Manufacturers that depend on the sourcing of components in far-off countries had already been rethinking their participation in the global assembly line because of tariffs, the costs of transport, and increased automation. This “reshoring” will get a boost from the disruptions of the coronavirus.

People, too, are not moving around as much. Airline service in and out of emerging hot spots — South Korea, Italy — has been cancelled. Airline ticket sales last week were down 10 percent over the same period last year. The cruise industry, after outbreaks on a couple big ships, has taken a major hit.

After blithely ignoring the coronavirus outbreak in China for most of February, markets took a major dive in the final week of the month. The stock market lost $6 trillion in value last week, its worst showing since the financial crisis of a decade ago. This is testament to both the persistence of the disease and the incompetence of certain national leaders, notably Donald Trump. Despite the intervention of the Federal Reserve and other central banks, market volatility continues.

It might seem ridiculous to expect that a pathogen, even one that spreads at the rate of a pandemic, could reverse an economic trajectory that’s more than a century in the making. But the coronavirus outbreak coincides with attacks on economic globalization from many different quarters.

Environmentalists, for instance, have long been skeptical of unrestrained global economic growth. The threat of climate change has sharpened that critique and placed it squarely in the middle of mainstream debate.

Meanwhile, worsening economic inequality has called into question the capacity of economic globalization to lift all boats in a rising tide. Even the IMF has acknowledged the pernicious impact of this inequality (but without engaging in the necessary institutional overhaul to address the problem).

Finally, a slowing of global economic integration over the last decade suggests that the world may already have passed peak globalization.

On top of these systemic challenges, a rising political populism has targeted the global economic elite as the enemy of “the people.” Donald Trump challenged this elite and their orthodoxy of free trade by imposing tariffs on allies and adversaries alike and by withdrawing U.S. participation in big trade pacts, like the Trans Pacific Partnership.

The trade war he began with China has had perhaps the greatest impact. It has hit both economies hard, with job loss, higher bills for consumers, and lost markets for manufacturers and farmers. The recent agreement between Beijing and Washington notwithstanding, most of the tariffs remain in place.

Meanwhile, the UK finally pulled out of the European Union this year, which was a victory for economic nationalists. Populists elsewhere have railed against what Steve Bannon calls the “Davos class.” Neoliberal orthodoxy has given way to pronouncements of America First, Brazil First, and the like.

Such a setback is not necessarily fatal. Globalization has been challenged before by financial crises, pandemics like the Hong Kong Flu, even the specter of Y2K.

This time around, however, the failure of the global community to establish new rules of the road for the economy, the environment, and health care is creating a perfect storm of international disfunction. If something with a relatively low mortality rate like the coronavirus — between one percent and four percent, compared to 50 percent for Ebola — can do such a number on the global economy, perhaps the patient was already suffering from some pretty dire underlying conditions.

Pandemic

When people travel, they bring all sorts of luggage, including pathogens.

Thus was the great era of exploration also the dismal era of genocide. Explorers to the New World brought a panoply of diseases like smallpox and measles that were new to the indigenous communities. The colonial invaders subjected the Americas to war and slavery. But it was those diseases that were largely responsible for a catastrophic reduction in populations up and down the Americas. As many as 56 million people, or 10 percent of the world population at the time, died by the beginning of the 1600s. The mortality rate for the indigenous communities was an astonishing 90 percent.

In exchange, the explorers returned to their native countries with syphilis, a horrible disease to be sure, but it didn’t radically depopulate Europe.

Pandemics are closely associated with the movement of traders and soldiers. Roman soldiers returning from Mesopotamia were responsible for the plague that ravaged the empire in the second century AD, one of several pandemics that helped end Rome’s global dominance. The bubonic plague of the fourteenth century began in China and reached Europe via merchant ships carrying flea-infested rats. In the modern era, soldiers returning home from fighting in World War I spread the Spanish flu, killing up to 50 million people.

This last pandemic was one of the factors behind the collapse of the first wave of modern globalization. Prior to the outbreak of World War I in 1914, the world had never been more tightly connected with steamships, trains, and the telegraph serving as the connective tissue. Trade as a proportion of GDP stood at 14 percent on the eve of the war.

The devastation of World War I followed by the flu epidemic dealt a heavy blow to world trade and economic integration. The global economic depression of the 1920s, the rise of various types of nationalism, and a second world war ensured that, by 1945, trade as a proportion of GDP had dropped to a mere 5 percent.

Modern globalization is made possible by modern medicine. A couple of pandemics have broken out since 1945, but they haven’t disrupted the global circulatory system. In the ancient Akkadian language, the word for epidemic disease meant “certain death.” Only recently have medical professionals been able to handle outbreaks of disease on such a scale.

Thanks to a second wave of globalization, trade would rise again to the levels it registered in 1914 — but only by the late 1980s. With the collapse of the Soviet bloc, a third wave of globalization removed more barriers to the movement of goods and money. Even China, a nominally Communist country, joined the World Trade Organization at the end of 2001. It has since offered its own version of globalization through the Belt and Road initiative that places China at the center of a burgeoning network of trade and finance.

The coronavirus, by itself, will not put an end to this most recent wave of globalization. Like the flu pandemic of 1918, it could contribute to a trend of greater fragmentation. Or, by serving as a reminder of how the health of humanity has been mutually dependent across borders for millennia, the latest outbreak could prompt a rethinking of how the world works together.

Things Fall Apart?

China will prove pivotal in determining which direction the world heads.

At the moment, economic pundits in the West are exhibiting a degree of schadenfreude at Beijing’s difficulties. Kenneth Rapoza, for instance, argues in Forbes that “The new coronavirus Covid-19 will end up being the final curtain on China’s nearly 30 year role as the world’s leading manufacturer.” The global assembly line was already shifting away from Chinese sources as a result of Trump’s tariffs, so the pandemic only reinforces this trend.

China could still come out a winner in all of this. No longer dependent on low-end manufacturing, it could invest its surplus capital into an even greater push toward higher value-added production, particularly in the digital sphere. This shift could facilitate a major reduction in the country’s carbon footprint as well.

Much depends on the U.S.-China relationship. Long before the coronavirus crisis, the U.S. policy elite had already moved away from supporting engagement with China. China was already prepared for disengagement. It had laid the groundwork for an alternative globalization, denominated in the renminbi and financed by the country’s considerable trade surpluses. Many countries in China’s vicinity opted to participate in the Belt and Road Initiative and receive financing from the Asian Infrastructure Investment Bank.

At the very moment that China and the United States need to forge a new consensus on economy and environment, the two countries are heading in different directions. And that will make it very difficult for the international community, such that it is, to come up with global solutions to what are increasingly global problems such as climate change and pandemics.

Because of the coronavirus, China has rediscovered how dependent it is on the rest of the world — to buy Chinese products, to supply Chinese consumers, to provide raw materials for Chinese business, to service Chinese tourists.

China’s projected growth rate for 2020 has been revised down from 6 percent to 5 percent, but it might drop even further. Sociologist Walden Bello has long argued that the Chinese economy is in fact quite fragile — with overcapacity in the manufacturing sector, a real-estate bubble, high rates of debt, and growing inequality.

With the Belt and Road Initiative, Beijing was hoping it could grow its way out of these problems. That strategy depends on a number of unknown variables, which in the short term include the persistence of the pandemic and the results of the upcoming presidential election in the United States.

The coronavirus is a wake-up call for both Beijing and Washington. The new status quo of a revived Cold War between the two hegemons is unworkable. It’s time for another wave of globalization, but this time one that reduces carbon emissions, proceeds more equitably, and strengthens the capacity of international institutions to fight pandemics.

It won’t happen without U.S.-China cooperation. And that won’t happen without a different U.S. president and a different approach in Beijing.

More articles by:

John Feffer is the director of Foreign Policy In Focus, where this article originally appeared.

counterpunch.org

Μπάιντεν κατά Τραμπ στην εποχή του κοροναϊού

0

του Edward Luce (*)

Τετάρτη 11 Μαρτίου 2020, 11:26:49

Είναι πολύ νωρίς για να πει κανείς ότι η μάχη για το χρίσμα των Δημοκρατικών τελείωσε. Ο Μπέρνι Σάντερς δεν έχει πει ακόμη την τελευταία του λέξη. Αλλά μετά τη νίκη του Τζο Μπάιντεν σε τουλάχιστον τέσσερις από τις έξι πολιτείες που ψήφισαν χθες στη «μίνι Super Tuesday», το προβάδισμά του είναι καθαρό.
Αν κερδίσει και την ερχόμενη εβδομάδα στη Φλόριντα, μια πολιτεία που «δίνει» πολλούς εκλέκτορες, η επικράτησή του θα είναι σχεδόν οριστική. Το ερώτημα είναι πόσον καιρό θα χρειαστεί ο Σάντερς για να το παραδεχθεί, και με ποιους όρους. Εκεί θα κριθεί η ενότητα του Δημοκρατικού Κόμματος.
Το μυαλό της Αμερικής είναι στραμμένο όμως εδώ και ημέρες στον κορωνοϊό. Την ώρα που η πολιτική τάξη μιλούσε για τις επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις, οι Αμερικανοί ασχολούνταν με το κλείσιμο σχολείων, με την τηλεργασία, με ακυρώσεις πτήσεων και με τη νέα έννοια της «κοινωνικής αποστασιοποίησης».
Η ιταλοποίηση της αμερικανικής απάντησης στον ιό έχει σχεδόν ακυρώσει το ζωντανό στοιχείο της εκστρατείας των υποψηφίων του Δημοκρατικού Κόμματος. Τόσο ο Μπάιντεν όσο και ο Σάντερς έχουν ματαιώσει τις επόμενες συγκεντρώσεις τους. Το επόμενο ντιμπέιτ τους – το πρώτο που θα γίνει μόνο ανάμεσα σε αυτούς τους δύο – θα διεξαχθεί την Κυριακή χωρίς κοινό.
Το ερώτημα κατά πόσον η Αμερική πρέπει να υιοθετήσει ιταλικού τύπου μέτρα ανάσχεσης του ιού εκτοπίζει τα άλλα θέματα. Ο Μπάιντεν θα εκφωνήσει λόγο την Πέμπτη με θέμα πώς θα αντιμετώπιζε εκείνος τον ιό. Ο Ντόναλντ Τραμπ τροφοδοτεί θεωρίες συνωμοσίας σύμφωνα με τις οποίες οι Δημοκρατικοί διογκώνουν το ζήτημα του ιού για να προκαλέσουν ύφεση. Λίγο μετά την ανακοίνωση του Μπάιντεν ότι ματαιώνει τις συγκεντρώσεις του, ο Τραμπ ανήγγειλε δική του συγκέντρωση αυτό το Σαββατοκύριακο στο Μιλγουόκι.
Πριν από δύο μόλις εβδομάδες, ο Τραμπ είπε στον αμερικανικό λαό ότι ο αριθμός των μολύνσεων από τον κορωνοϊό θα έπεφτε πιθανότατα στο μηδέν. Τότε τα κρούσματα ήταν 15. Σήμερα έχουν επιβεβαιωθεί 984. Αν οι Ηνωμένες Πολιτείες ήλεγχαν τους πολίτες τους όπως άλλες χώρες, οι επιδημιολόγοι λένε ότι ο πραγματικός αριθμός θα μπορούσε να είναι 20.000. Το χάσμα ανάμεσα σε αυτά που λέει ο Τραμπ και στην πραγματικότητα δεν μπορεί να γεφυρωθεί στο Twitter.
Το δεύτερο ζήτημα είναι ένας εξαιρετικά δυσάρεστος διάλογος για την πνευματική υγεία. Ο Τραμπ λέει ότι ο Μπάιντεν «δεν ξέρει τι του γίνεται». Ο Ρούντι Τζουλιάνι, ο προσωπικός του δικηγόρος, είπε ότι ο Μπάιντεν έχει «άνοια». Δεν υπάρχει καμιά ένδειξη ότι ο Μπάιντεν πάσχει από οτιδήποτε άλλο εκτός από γήρας, σε συνδυασμό με ένα παλιό τραύλισμα. Για να ελαχιστοποιήσουν τις γκάφες του – ή τους «Μπαϊντενισμούς» του -, οι σύμβουλοί του έχουν περιορίσει τις ομιλίες του σε λίγα λεπτά.
Το επιτελείο του Τραμπ δεν ασκεί τέτοιο έλεγχο. Ο ισχυρισμός του Αμερικανού προέδρου όμως ότι γνωρίζει περισσότερα για τις επιδημίες από τους ειδικούς – επειδή ο θείος του ήταν επιστήμονας – θέτει σαφώς εν αμφιβόλω τη δική του πνευματική υγεία.
Ο «διάλογος» αυτός γίνεται εν μέσω μιας επιδημίας που θα μπορούσε να οδηγήσει σε ύφεση. Το Bloomberg δίνει πιθανότητες άνω του 50% για κάτι τέτοιο. Η ύφεση θα αποτελέσει τεράστιο πλήγμα στην εκστρατεία επανεκλογής του Τραμπ και το ίδιο θα συμβεί αν αποδειχθεί ότι υποτίμησε την επιδημία.
Υπάρχει επίσης πάντα ο κίνδυνος ο Τραμπ, ο Μπάιντεν ή ο Σάντερς να προσβληθούν οι ίδιοι από τον ιό. Ανταλλάσσουν άλλωστε πολύ περισσότερες χειραψίες από τον μέσο Αμερικανό. Και η ηλικία τους είναι άλλος ένας επιβαρυντικός παράγων.
Καλώς ήλθατε στην πολιτική την εποχή του κορωνοϊού.

(*) Ο Εντουαρντ Λιους είναι αρθρογράφος των Financial Times

(Πηγή: Financial Times)

 ΑΠΕ-ΜΠΕ

Τι έδωσε και τι πήρε ο Ερντογάν στις Βρυξέλλες

0

euro2day.gr

Αγγελική Παπαμιλτιάδου[email protected]

Με τις ευλογίες του Βερολίνου η πρόταση για διορισμό ειδικού διαμεσολαβητή για το προσφυγικό. Η πύρρειος νίκη του Τούρκου προέδρου και η στάση της ΕΕ. Γιατί δεν θα κληθεί ο Μητσοτάκης στην Κωνσταντινούπολη.

Η επίσκεψη Ερντογάν στις Βρυξέλλες τη Δευτέρα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως το «τέταρτο ναυάγιο» μεταξύ της ηγεσίας της ΕΕ και της Τουρκίας για το προσφυγικό. Ήδη έχουμε γράψει για τις πρώτες τρεις αποτυχημένες προσπάθειες.

Φεύγοντας από τις Βρυξέλλες ο Ερντογάν συνέχισε τις απειλές ότι τα σύνορα θα μείνουν ανοικτά, δείχνοντας ότι τίποτα δεν άλλαξε. Υψηλά ιστάμενοι αξιωματούχοι της ΕΕ που συνομίλησαν με το Euro2day.gr, όμως, σημειώνουν ότι τα δεδομένα είναι πλέον διαφορετικά.

Στην αίθουσα ήταν μόνο οι τρεις πρόεδροι: Ερντογάν, Φον ντερ Λάιεν (Κομισιόν) και Σ. Μισέλ (Ευρωπαϊκό Συμβούλιο). Οι αρμόδιοι επίτροποι έμειναν εκτός. Κάπως έτσι ξεδιπλώνεται το κουβάρι της «ιδέας» ότι το πρόβλημα είναι τόσο έντονο, που χρειάζεται να διοριστεί ειδικός διαμεσολαβητής για το μεταναστευτικό μεταξύ της ΕΕ και της Τουρκίας.

Η ιδέα ξεκίνησε από τον κ. Ερντογάν, που είχε διαμηνύσει σε όλους τους τόνους ότι δεν «καταδέχεται» να συνομιλεί με τον αρμόδιο επίτροπο που είναι Έλληνας. Τον Μαργαρίτη Σχοινά, δηλαδή, με τον οποίο είχε συναντήσεις τον περασμένο Δεκέμβριο και ο οποίος έχει την εποπτεία της κατάρτισης του νέου σχεδίου της Κομισιόν για το προσφυγικό μαζί με την Ιλβα Γιόχανσον.

Και ενώ η Κομισιόν και ιδιαίτερα η πρόεδρός της έπρεπε να χτυπήσει το χέρι στο τραπέζι και να δηλώσει στον κ. Ερντογάν ότι οι επίτροποι είναι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι, υπηρετούν την ΕΕ και όχι τις χώρες προέλευσής τους, η κα Φον ντερ Λάιεν φαίνεται να ακολούθησε τις προτροπές του Βερολίνου να εξετάσει το «θέμα». Κάπως έτσι αναμένεται να μπει «από το παράθυρο» ειδικός διαμεσολαβητής και να γίνει ένα χατίρι στον Ερντογάν.

Η ΕΕ θα μπορούσε να λήξει το θέμα την Δευτέρα, διαμηνύοντας στον Ερντογάν τις επίσημες θέσεις, προσθέτοντας ότι θα μπορούσε να συνεχίσει τις συνομιλίες με την προϋπόθεση η Τουρκία να κλείσει τις ροές. Σε επίπεδο επικοινωνίας αυτό συνέβη και η χώρας μας πήρε αυτό που ήθελε. Ωστόσο αυτό είναι η μια όψη των πραγμάτων.

Γιατί ο κ. Ερντογάν, εκτός της «απομάκρυνσης» Σχοινά από το προσφυγικό θέμα (ο ίδιος είναι αντιπρόεδρος της Κομισιόν και έχει πολλά χαρτοφυλάκια να διαχειριστεί) έχει καταφέρει να σπάσει την συνοχή της ΕΕ και διαπραγματευτεί και πάλι μόνο με Γερμανία και Γαλλία. Με τις ευλογίες των Βρυξελλών βέβαια που φαίνεται πως θέλουν και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο. Και βεβαίως με αυτό τον τρόπο ξαναδημιουργούνται υπό-ομάδες εντός της ΕΕ, εθνικοποίηση της εξωτερικής πολιτικής και… χαλασμένο τηλέφωνο.

Γιατί ενόχλησε Τουρκία και Βερολίνο ο Μαργαρίτης Σχοινάς

Πηγές κοντά στον επίτροπο ανέφεραν ότι ο ίδιος ο κ. Σχοινάς ζήτησε να μπει ειδικός μεσολαβητής, προκειμένου «να μην ελληνοποιηθεί το προσφυγικό». Υπάρχουν, όμως, διαφορετικές πληροφορίες. Ο αντιπρόεδρος της Κομισιόν, με σειρά ενεργειών (πέρασαν αποφάσεις από το Συμβούλιο Εσωτερικών Υποθέσεων την περασμένη εβδομάδα, ασκήθηκε πίεση να μεταβεί η κα Φον ντερ Λάιεν στην Ελλάδα για να επιθεωρήσει το μέγεθος του προβλήματος στον Έβρο), εξόργισε όχι μόνο τον Τούρκο πρόεδρο αλλά και τη Γερμανία, που είχε διαμηνύσει από καιρό τις Βρυξέλλες να χαμηλώσουν οι τόνοι απέναντι στην Τουρκία.

Και ας ήταν στο Βερολίνο ο κ. Σχοινάς την Καθαρά Δευτέρα για επαφές. Η γερμανική πολιτική είναι πάντοτε διττή: ακούει τις προτάσεις της επίσημης Κομισιόν, όμως ταυτοχρόνως σπρώχνει υπογείως -και στα κατάλληλα πρόσωπα- τη δική της εξωτερική πολιτική γραμμή, που τώρα «συγκρούεται» με το σχέδιο της Κομισιόν για το προσφυγικό.

Το διπλό πρόσωπο της Ευρώπης

Είναι ένα έργο που η χώρα μας το ζει συνεχώς την περίοδο της κρίσης. Πηγές επισημαίνουν ότι είναι κάτι άλλο οι επαφές με Βερολίνο, Παρίσι, Χάγη, ΕΕ και Κομισιόν και διαφορετικό μια Σύνοδος Κορυφής για το προσφυγικό που θα σφράγιζε επισήμως την ευρωπαϊκή στάση.

Πληροφορίες αναφέρουν ότι στο Βερολίνο ο Έλληνας πρωθυπουργός «υπέστη» το καθιερωμένο μασάζ, ώστε να αποφύγει να ζητήσει έκτακτη Σύνοδο Κορυφής. Πήρε δηλώσεις συμπαράστασης περισσότερο από το Παρίσι και λιγότερο από το Βερολίνο και άκουσε την ηγεσία της ΕΕ και της Κομισιόν να διακηρύττουν ότι παραμένει η απόφαση για το προσφυγικό του 2016 και ότι οι ευρωπαϊκοί κανόνες και οι αποφάσεις δεν αλλάζουν.

Κάποιος όμως μπορεί να διερωτηθεί: Αφού οι συνομιλίες ΕΕ-Τουρκίας για το προσφυγικό ναυάγησαν τέσσερις φορές σε δύο μήνες και αφού τόσο η Τουρκία όσο και οι Βρυξέλλες εμμένουν στις θέσεις τους, γιατί μεταβαίνει στην Τουρκία για νέο γύρο συνομιλιών τόσο η κα Μέρκελ όσο και ο κ. Μακρόν;

Και τα ερωτήματα συνεχίζονται: δεν υπάρχει κοινή γραμμή της ΕΕ; Υποτίθεται υπάρχει. Δεν υπάρχουν αρμόδιοι επίτροποι που χειρίζονται το προσφυγικό θέμα; Υπάρχουν. Δεν υπάρχουν αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου που να καλύπτουν τα όσα μπορεί να πουν οι κκ Μέρκελ και Μακρόν στον Ερντογάν; Υπάρχουν.

Τότε προς τι η νέα συνάντηση;

Η απάντηση είναι πλέον αυτονόητη. Στην Ευρώπη -όπου η ηγεσία της Κομισιόν και του Ευ. Συμβουλίου θεωρείται «αδύναμη»-, τη γραμμή εξακολουθεί να χαράσσει η Γερμανία και η Α. Μέρκελ που, παρά την πολιτική της αποδυνάμωση, παραμένει στην κορυφή της Ευρώπης. Με βάση τα σημερινά δεδομένα, η ανησυχία είναι ότι μπορεί να διαρραγεί το ενιαίο μέτωπο στην ΕΕ και η διαπραγμάτευση να γίνει μόνο με Γερμανία και Γαλλία.

Με τις ευλογίες των Βρυξελλών βέβαια, που φαίνεται πως θέλουν «και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο». Και βεβαίως με αυτό τον τρόπο ξαναδημιουργούνται υπο-ομάδες εντός της ΕΕ, εθνικοποίηση της εξωτερικής πολιτικής και… χαλασμένο τηλέφωνο.

Θα ήταν έκπληξη ο κ. Μητσοτάκης να προσκληθεί στην Τουρκία για τη Σύνοδο. Διότι ο πρόεδρος της χώρας στην οποία γίνεται η συνάντηση (Ερντογάν) έχει την ευχέρεια να καλέσει όποιον θέλει. Ο μόνος τρόπος να υπάρξει έστω και μικρή περίπτωση να κληθεί η Ελλάδα είναι εάν απειλήσουν Γαλλία και Γερμανία ότι δεν θα παρευρεθούν, εάν δεν προσκληθεί και η χώρα μας. Κάτι που μάλλον δεν θα γίνει.

Η ευθύνη της ελληνικής κυβέρνησης

Δεν είναι όμως η πρώτη φορά που Βρυξέλλες και Γερμανία λειτουργούν με αυτό τον τρόπο. Παπανδρέου, Σαμαράς και Τσίπρας είχαν ανάλογη αντιμετώπιση. Υπό αυτό το πρίσμα εκδηλώνονται τοποθετήσεις υπέρ της έκτακτης Συνόδου Κορυφής. Αλλωστε όλα τα κριτήρια υπάρχουν.

Πώς συγκαλείται όμως μια έκτακτη Σύνοδος; Η χώρα που αντιμετωπίζει το πρόβλημα επικοινωνεί με τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και ζητάει τη σύγκληση της Συνόδου. Ο πρόεδρος τότε πραγματοποιεί γύρο επαφών με τους ηγέτες της ΕΕ και ανάλογα με την ανταπόκριση, πραγματοποιεί τη Σύνοδο.

Οσοι υποστηρίζουν αυτή την άποψη αναφέρουν ότι σε περίπτωση που η Σύνοδος συγκαλείτο, η ελληνική κυβέρνηση θα είχε την ευκαιρία να ακούσει την πραγματική θέση της κάθε χώρας, που ίσως να είναι διαφορετική από αυτά που ακούει σε διμερές επίπεδο. Γιατί άλλα λέγονται σε διμερείς συνομιλίες και άλλα στην ολομέλεια.

Προσώρας φαίνεται πως η ελληνική κυβέρνηση δεν κινείται προς την επιδίωξη έκτακτης Συνόδου Κορυφής, αναμένοντας την προγραμματισμένη για τις 26 Μαρτίου. Ωστόσο αυτή είναι οικονομικής φύσεως και έχει άλλα «φλέγοντα» θέματα στην ατζέντα. Στην καλύτερη των περιπτώσεων, ίσως υπάρξει μια σύντομη συζήτηση για το προσφυγικό και στη χειρότερη, να περιοριστεί στο πεντάλεπτο που θα έχει ο κ. Μητσοτάκης ώστε να εκθέσει τις απόψεις του ενώπιον των εταίρων του. Ίσως λάβει και κάποια αναφορά στα συμπεράσματα, που να καλύπτουν, επικοινωνιακά τουλάχιστον, τη χώρα.

Το πόσο, όμως, η Γερμανία θέλει να ικανοποιήσει τον Ερντογάν φαίνεται και από μια πρωτοφανή κίνηση που έγινε χθες. Η Γερμανίδα καγκελάριος είχε μια αιφνίδια συνάντηση με τον Λίβυο στρατάρχη Χαλίφα Χαφτάρ στο Βερολίνο.

Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, η καγκελάριος τόνισε ότι δεν μπορεί να υπάρξει στρατιωτική λύση στη σύγκρουση και ως εκ τούτου, είναι αναγκαία η κατάπαυση του πυρός και η πρόοδος στην πολιτική διαδικασία, σύμφωνα με τις αποφάσεις της Διάσκεψης του Βερολίνου. Ο Χαφτάρ βάλλει κατά του Ερντογάν και τις τελευταίες εβδομάδες κερδίζει έδαφος στη Λιβύη.

Η χρονική στιγμή που ο Χαφτάρ είδε την κα Μέρκελ (μετά από τον κ. Μακρόν) προκαλεί και πάλι ερωτήματα. Ερωτήματα για το πόσα τελικά θέματα έθεσε ο Ερντογάν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για το προσφυγικό.

Αγγελική Παπαμιλτιάδου[email protected]

euro2day.gr

Compromising on Corona

0

By George Friedman Geopolitical Futures

Battling the coronavirus is essential. But the battle has costs, which are invariably measured against the gain. “No matter what the cost” – the approach many countries appear to be taking – is a principle that can be disastrous, particularly when the cost is so high that it cannot be borne socially. With the coronavirus, like all new and lethal diseases, alarm shapes the responses. As the cost starts to emerge, there is an inevitable recalibration. We are approaching that point of recalibration.

First the risk. The coronavirus seems as difficult to contain as other coronaviruses like the common cold. Some people do not know they have been infected, and many who never fall ill carry the disease. Everyone is suspect. The only safe course is complete social isolation. That is of course impossible. Jobs must be worked, children must go to school, food must be bought and consumed, and so on. Humans are inherently social animals, and the perpetual threat of infection undermines a fundamental human imperative: to be with other people.

Coronaviruses are persistent; they appear, disappear, reappear, mutate. There will be no clear moment at which the virus is eradicated, no moment at which the dread of a handshake or of a kiss on the cheek will go away. Obviously, there may eventually be a vaccine that can minimize if not eradicate the virus, but that is a ways away. In the meantime, fear will continue to haunt.

The virus is deadly, of course. In South Korea, which has maintained by far the most comprehensive statistics on the disease, the mortality rate for those infected is about 0.7 percent as compared to 0.1 percent for the flu. As with the flu, the death rate is higher among the elderly, especially those with other afflictions. As someone over 70, I can be permitted to say that this is a bearable risk compared to other risks.

In the United States, about 39,000 people died in automotive accidents in 2018. That is a bit over 3,000 people per month or 100 per day. It is a significant risk that most of us accept daily. We understand the risk, we take prudent precautions like not drinking while driving, and we live with it. We live with it because the price of not living with it is more than we are prepared to pay.

Life is a calculated risk, and the question is whether protection against the coronavirus is possible, and if possible, whether it is worth it. I raise the number of automobile deaths to drive home the fact that we do take calculated risks. There has not been an overwhelming demand to create automobiles that allow passengers to survive crashes beyond the point where we are – with airbags, seatbelts and better engineering. We demanded steps within the framework of the cost of increased protection, and the price of decreased mobility.

When the virus first appeared, the natural public response was to demand that the government stop it. Governments are useful things, but public expectations are sometimes extravagant. The next phase was to blame the government for failing to protect them. The third phase will be attacking the government for taking the steps it took to protect them. We are not there yet, but we are close.

The cost of the protections is not merely disruption of how we live, but also a significant economic cost.

The crisis has contributed to massive damage to the Chinese economy and, to some degree, to the decline in oil prices, since China is the leading oil importer. It has almost certainly contributed to the massive decline in equity prices. All of these will extract human costs as global economies move toward recession.

Recessions are common. Uncommon is the refusal to attend public gatherings, which has caused significant economic loss. Here in Austin, South by Southwest laid off a third of its staff on Tuesday after the festival’s cancellation. In New York, the governor has decreed that containment sites be set up to protect people from people who have the disease. In Italy, the solution has been to divide the country into different parts and forbid the movement of people between them.

The more sequestered the population is, the less efficient the economy becomes not merely for financial reasons but also because to produce things, even ideas, workers must be at their jobs, goods must be moved freely and so on. The coronavirus is frightening, but a recession that is more than just a cyclical event is also frightening, for it can extract a massive social cost as jobs are lost, banks fail and so on. The sequestration of larger and larger groups of the population cannot become a long-term feature of society without repercussions.

If the virus has a higher mortality rate than it does now, the risk-reward calculus changes. If the virus can be quickly eradicated by current measures, the calculus changes. But if the mortality rate remains the same, and if the virus persists in spite of best efforts, the risk-reward ratio remains in place. What will emerge is not a bloodthirsty indifference to life. All our lives are at risk. Rather, it will be the process of accepting a new risk and staying our social and economic courses.

The current imposition of increasingly intense measures, unless successful or unless the disease proves more dangerous, will lead to social adjustment and, of course, holding the government responsible for all prior fears.

Η εξωτερική πολιτική της Τουρκίας εκτός ελέγχου απο το ζιγκ ζαγκ.

1

Gökhan Bacık

ahvalnews.com

Η θεωρία σχετικά με το θέμα καθιστά σαφές ότι ο ισλαμισμός είναι αναγκασμένος να μετατρέψει την Τουρκία σε πολεμικό κράτος. Αυτή η θεωρία δηλώνει ότι ο ισλαμισμός κανονικοποιεί την κατάσταση πολέμου, καθιστώντας τον μόνιμο χαρακτηριστικό.

Ένα δημοφιλές ρητό στην Τουρκία λέει ότι πρέπει να συνηθίσουμε να ζούμε με τους σεισμούς. Από πολιτική άποψη, αυτό σημαίνει να συνηθίσουμε τον πόλεμο.

Ο Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε σε πρόσφατη ομιλία του, πριν από τη συνάντησή του με τον Ρώσο Βλαντιμίρ Πούτιν την περασμένη Πέμπτη, ότι επιθυμούσε να πολεμήσει πιο ανοιχτά με τη συριακή κυβέρνηση. Σε αυτήν την ομιλία, προκάλεσε τον Πούτιν να κάνει στην πάντα στην επαρχία Idlib της Συρίας και να επιτρέψει στην Τουρκία και τη Συρία να πολεμήσουν μεταξύ τους, αποκαλύπτοντας τη διάθεση των τούρκων ιθυνόντων για πόλεμο.
Τα τελευταία τρία χρόνια, η Τουρκία επικέντρωσε την πολιτική της στη Ρωσία, γενόμενη, έτσι, επίμονη πηγή προβλημάτων για το μπλοκ του ΝΑΤΟ. Αυτό δεν έκανε κανέναν πιο ευτυχισμένο πέραν του Πούτιν. Ωστόσο, τις τελευταίες εβδομάδες, η Τουρκία έφθασε στο σημείο οι σύριοι αντιπρόσωποί της να στοχεύουν τους Ρώσους και να πολεμούν με τις ιρανικές πολιτοφυλακές και με την μαχητική ομάδα του Λιβάνου Χεζμπολάχ στο Idlib.
Αν αυτό σημαίνει ότι δεν είναι τίποτα άλλο από την καταδίκη για τη δολοφονία των στρατιωτών της, τότε η Άγκυρα έχει πραγματοποιήσει μια μεταστροφή και τώρα επιτρέπει στους συμμάχους της στο ΝΑΤΟ να γνωρίζουν ότι είναι έτοιμη να προκαλέσει πόνο στη Ρωσία και τους συμμάχους της.

Το σημαντικό μέρος εδώ είναι ότι ούτε η Ρωσία ούτε το Ιράν ανέμεναν ποτέ ότι η Τουρκία θα έρθει εντελώς στις τάξεις τους πρόθυμα και μόνιμα. Οι σχέσεις μεταξύ Τουρκίας και αυτών των δύο χωρών είναι επιφανειακές και βασίζονται κυρίως στον οικονομικό και πολιτικό ρεαλισμό.

Όμως, ακόμα χειρότερα για την Τουρκία, η Άγκυρα δεν κατάφερε να πείσει πλήρως τη Δύση με τις τελευταίες κινήσεις της. Η τουρκική εξωτερική πολιτική ακολούθησε μια σειρά zigzags για σχεδόν έξι χρόνια και το δυτικό μπλοκ είναι φυσικά ύποπτο σε μια πολιτική που δεν παραμένει σταθερή και μεταβάλλεται από τη μία μέρα στην άλλη.

Σε αυτό το σημείο η Τουρκία δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια απομονωμένη χώρα για τη Δύση.Εάν η Τουρκία παίξει με πρόθεση να καταστρέψει τον ρόλο της Ρωσίας, του Ιράν και της Χεζμπολάχ στη Συρία, θα λάβει φυσικά την ενθάρρυνση ορισμένων Δυτικών.Το πραγματικό πρόβλημα εδώ είναι ότι η Τουρκία δεν κατάφερε να συνειδητοποιήσει ότι οι προσπάθειές της να παίξει και με τις δύο πλευρές δεν είναι άμοιρες πολιτικού κόστους.
Τα άσκοπα ζιγκ-ζαγκ της Τουρκίας δεν έχουν γίνει χωρίς τίμημα και το κόστος για την οικονομία και την κοινωνία της χώρας έχει αυξηθεί.

Ένα κρίσιμο σημείο εδώ είναι η πολιτικοποίηση του στρατού. Φυσικά, οι ένοπλες δυνάμεις πρέπει να λογοδοτούν στην πολιτική διοίκηση. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι οι πολίτες υπαγορεύουν την τακτική του στρατού.
Είναι ο υπουργός Άμυνας Hulusi Akar, πρώην επικεφαλής του γενικού επιτελείου των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων, ο οποίος έχει εκ των πραγμάτων την εντολή για τον τουρκικό στρατό – όχι ως ηγέτης που θέτει την πολιτική του, αλλά ουσιαστικά ως διοικητής του.
Με άλλα λόγια, είναι ο Akar, πολιτικός ηγέτης, ο οποίος είναι επικεφαλής της επιχείρησης του τουρκικού στρατού στη Συρία.
Η κυβέρνηση προσπάθησε να καθιερώσει ένα νέο καθεστώς εκμεταλλευόμενη την αντιπαράθεση με το θρησκευτικό κίνημα του Gülen, το οποίο κατηγορεί ότι ενορχήστρωσε την απόπειρα πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 2016.
Ο πόλεμος στη Συρία θα εξυπηρετήσει παρόμοιο σκοπό.Δεν πιστεύω ότι κάτι ανάλογο με το μιλιταριστικό, εθνικιστικό κύμα που διογκώνεται σήμερα στην Τουρκία, παρατηρήθηκε ακόμα και στις ημέρες του πολέμου της Τουρκικής Ανεξαρτησίας.

Είναι ζωτικής σημασίας να δούμε ότι αυτό το κύμα έχει δημιουργήσει μια νέα κοινωνία.Αυτό που είναι παράξενο είναι ότι άτομα από κάθε φατρία της Τουρκίας φαίνεται να έχουν προσχωρήσει στο νέο στρατιωτικό-ισλαμο-τουρκικό κύμα του Erdoğan: κάποιοι από τους θρησκευτικούς κύκλους που είναι θυμωμένοι με τον πρόεδρο εξακολουθούν να προσυπογράφουν τις θρησκευτικές του απόψεις, ενώ υπάρχουν κοσμικοί που εκτιμούν τις πολιτικές του κατά των μεταναστών.
Εν συντομία, η κοινωνία αποδέχθηκε ευχαρίστως αυτό το νέο κύμα.Υπήρχαν δύο μεγάλες παράμετροι που κράτησαν την Τουρκία, ευεξήγητα, σε λογική. Ένας από αυτούς, η εξωτερική πολιτική, έχει καταρρεύσει. Το άλλο είναι η οικονομία. Αλλά ενόψει του μεγάλου λαϊκιστικού κύματος του Ερντογάν, δεν πρέπει να προσφέρουμε υπερβολική πίστη στην οικονομική πραγματικότητα για να διατηρήσουμε το πλοίο σε πορεία.Είναι σαφές ότι ο Ερντογάν έχει χαρτογραφήσει έναν νέο προορισμό για την Τουρκία και δεν υπάρχει τίποτα για μας να κάνουμε παρά να περιμένουμε και να δούμε πού οδηγεί η πορεία του.

Μετάφραση: Παντελής Σαββίδης