Αρχική Blog Σελίδα 2502

Turkey Is Building a Geopolitical Alliance Between Sunni and Shiite Islamists

0

By April 14, 2020

BESA Center Perspectives Paper No. 1,528, April 14, 2020

EXECUTIVE SUMMARY: The recent news about the involvement of Iranian diplomats in the murder of an Iranian dissident in Turkey sparked a flare of international interest from within the all-encompassing coronavirus pandemic coverage, largely thanks to unflattering comparisons with coverage of the Jamal Khashoggi murder in 2018 (which the Iranian press promoted with gusto). The relative lack of interest in the crime from within Turkey itself reflects Ankara’s willingness to consort with Shiite Islamists to its own advantage.

At the time of the murder of Saudi journalist and spokesman Jamal Khashoggi at the Saudi consulate in Istanbul in 2018, Turkish president Recep Tayyip Erdoğan unleashed an intense media campaign blaming the kingdom’s Crown Prince Muhammad bin Salman for the crime. He did this in part to advance his own agenda of asserting more control in Syria, where Saudi Arabia was a hindrance. Most of the mainstream Western media covered the Khashoggi killing by relying on leaks from Turkish intelligence-affiliated outlets as well as Al Jazeera, and thus ended up spending an inordinate amount of time producing hagiographies of Khashoggi and demonizing the Crown Prince.

Erdoğan and the media stayed quiet, however, on the number of journalists fired, imprisoned, and even assassinated in Turkey, as well as on the Iranian dissidents who have been surveilled, threatened, assaulted, and even abducted thanks to a tacit security arrangement with the IRGC, which roams freely in Istanbul and other big cities in Turkey. None of that activity could occur without the Turkish leadership’s approval. When Saeed Karimian, an Iranian executive who had launched a popular TV station in Turkey but who also had ties to Iranian drug trafficking and sanctions circumvention, was assassinated in Istanbul in 2017, Iranian government involvement could be easily presumed, but Ankara chose not to press the issue.

The involvement of the Iranian government in assassinations of dissidents in Turkey should come as no surprise to anyone who has been watching the military and ideological alliance that continues to grow between the countries despite their seemingly clashing long-term interests. In view of that alliance, it is naïve to expect Ankara to create a rift with Tehran over Iran’s involvement in a killing on Turkish soil.

Iran has a long record of using intelligence operatives with diplomatic cover for all sorts of active measures. In the last few years alone, an Iranian diplomat stationed in Algiers used his position to facilitate Hezbollah’s access to the local separatist group Polisario, which, with the help of the Lebanon-based Iranian proxy, was training to attack Morocco. This abuse ultimately led to the breakdown of diplomatic relations between Rabat and Tehran.

In 2018, a Vienna-based Iranian diplomat conspired with his colleagues in Berlin and IRGC personnel to stage a terrorist attack against a dissident rally in Paris. Similar plots by Iranian diplomats against local dissidents were uncovered in Albania. Iran has assassinated Kurdish and Ahwazi Arab dissidents in the Netherlands and attempted to assassinate three Ahwazi Arab activists in Denmark in 2018, adding to tensions with Europe.

Turkey’s relationship with Iran has grown not in spite of but because of its willingness to use “wetworks” to advance its geopolitical agenda beyond the Middle East.

Turkish operatives, together with Polish criminal gangs controlled by a Moroccan fugitive working for Iran who was recently arrested in Dubai after his involvement in the assassination of a dissident in the Netherlands, assisted Tehran in an unsuccessful assassination attempt against an Ahwazi Arab conference in Warsaw in February 2019. Turkish gangs have often clashed with Kurdish refugees in Germany. Turkey reportedly uses mosques and cultural centers for recruitment by its intelligence in various European countries and in the US. On the occasion of Erdoğan’s visit to the US, Turkish security attacked protesters in Washington, DC and New York.

Iran and Turkey, despite seemingly disparate ideologies and competing long-term geopolitical and ideological claims, have cooperated on a strategy to counter the growing Kurdish push for autonomy in both countries and in Syria. Turkey has also been facilitating a money-laundering oil-for-gold scheme with Iran to circumvent sanctions since at least 2012.

The Turkey-Iran rapprochement was certainly complicated by their divergent goals in Syria, but that did not inhibit their cooperation on many other fronts, including energy. Where analysts like the US-based National Intelligence Council and RAND focused on the two countries’ different goals and strategic interests, Iran and Turkey saw an opportunity to divide and conquer. They have put aside their rivalry for the sake of weakening common enemies, at least in some areas.

Despite Erdoğan’s clumsy tactics in Syria, his long-term strategic view is coherent. He has been steadily working to build up a bloc of influence with other authoritarian regimes, partnering with political Islam to galvanize populations in target countries and spheres of influence. Shiite and Sunni Islamists, despite their different ideologies, have a history of cooperation on both geostrategic and local political levels. In the US and Europe, Iran-backed and Turkey/Qatar/Muslim Brotherhood-backed organizations often support left-wing political candidates and agitate for the same political campaigns. The late Muhammad Morsi’s short-lived Muslim Brotherhood regime in Egypt worked with Iran’s then-president Mahmoud Ahmadinejad and Quds commander Qassem Soleimani to develop an IRGC-style independent intelligence network.

Ayatollah Khomeini had some of Muslim Brotherhood ideologue Sayyid Qutb’s texts translated and popularized inside Iran. Both Khomeinist revolutionaries and Muslim Brotherhood dogma were influenced by Bolshevik, Nazi, and other revolutionary ideologies and methods as well as their focus on international influence and outreach.

From Erdoğan’s perspective, Iran’s ground game experience and superior intelligence/black ops apparatus is indispensable in weakening and destabilizing countries, including European and African states, that stand in the way of his neo-Ottoman ambitions. Iran can substantially boost Turkey’s presence as Erdoğan works to exert power in the Eastern Mediterranean and Libya.

For Iran, access to the Eastern Mediterranean is one of the end goals of its “land corridor” strategy of connecting Lebanese fighters to Syria via Iran and Iraq. An IRGC naval presence could protect Turkish ships transporting weapons and fighters to Syria and discourage Western intervention into Turkey’s illegal gas drilling in the Cyprus area. Turkey’s moves in Libya, too, may be directly inspired by the Iranian model.

Iran could be stretched too thin to gain direct control of Libya on its own. However, should its forces side with Turkish militias and Tripoli government forces, it could consolidate territorial control by creating additional physical obstacles in the way of Khalifa Haftar’s advance. For Turkey, Libya is part of both its neo-Ottoman defense line and its strategy to unite pro-Muslim Brotherhood parties, governments, militias, and footholds in North Africa and the Sahel. For Iran, it is an opportunity to spread chaos in the region and expand both the proselytizing of Shiite Islam and the backing of Shiite terrorist groups.

Until this point, Iran has been reluctant to get overly involved due to the threat of Egypt’s direct intervention. Tehran simply cannot afford a direct war with Cairo. But anything that contributes to instability in the region ultimately helps Iran’s other goals for Africa, which include money-laundering and smuggling operations and the expansion of Hezbollah’s presence.

While details of this potential alliance are yet to be determined, Turkey and Iran may negotiate an arrangement involving a division of spheres of influence that will allow each to pursue its own interests without direct clashes and conflict while complementing each other’s financial, military, intelligence, and ideological needs. Iran has a history of political and intelligence cooperation with Algeria and Tunisia, North African countries that have also been partial toward Erdoğan. Iran has sponsored Hamas operatives in Algeria while Erdoğan hosts Hamas leaders in Turkey.

Erdoğan has shown himself willing to use ex-ISIS members to fill the ranks of his militias, which are now heading to Libya. Iran has hosted al-Qaeda members and used the threat of ISIS to its own political advantage at home and abroad. These non-state terrorist organizations, and their homegrown African counterparts like Boko Haram and ash-Shabab, can certainly benefit from state support to push against weak and corrupt local governments and create instability. They can also infiltrate more stable countries through religious networks, online propaganda, prisons, and criminal organizations, giving both states access they would otherwise have difficulty attaining.

Turkey’s willingness to work with both Sunni and Shiite Islamists is likely to pay off strategically, so long as Western and African governments fail to pursue concerted and unified strategies to counter and break up this alliance.

View PDF

Irina Tsukerman is a human rights and national security attorney based in New York. She has written extensively on geopolitics and US foreign policy for a variety of American, Israeli, and other international publications.

Συνταγή ολέθρου

0

του Κ.ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Η έκτακτη σύνοδος των υπουργών Άμυνας του ΝΑΤΟ πραγματοποιήθηκε χθες υπό την βαριά σκιά ακόμη και περιστατικών κρατικής πειρατείας μεταξύ μελών του, τα οποία εκδηλώθηκαν τις προηγούμενες ημέρες, με την επέλαση της βιολογικής κατάρας να βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη…

Ο Γ.Γ του ΝΑΤΟ Γ. Στόλτενμπεργκ, προσπάθησε να κρύψει το πρόβλημα, τόσο αυτό όσο και το πρόβλημα των αντιθέσεων που σοβούν στο εσωτερικό της ατλαντικής συμμαχίας, κάτω από το χαλί, κραδαίνοντας με το ένα χέρι τον κίνδυνο της “επιθετικά απειλητικής Ρωσίας” και με το άλλο, ένα πακέτο μεγαλοστομιών για την συμμαχική αλληλεγγύη και την προετοιμασία όλων εν όψει της πιθανής επανόδου του κορωνοϊού την μετακαλοκαιρινή περίοδο.

Απογοητευτική υπήρξε η παρέμβαση του Έλληνα υπουργού Εθνικής Άμυνας, ο οποίος αρκέστηκε να περιγράψει τις επιχειρήσεις ανάσχεσης των λαθρομεταναστών στον Έβρο και στα νησιά του Αιγαίου, ωσάν να απευθυνόταν σε εσωτερικό ακροατήριο και χωρίς να απαιτήσει ρητές και συγκεκριμένες δεσμεύσεις που να αποδίδουν στην Τουρκία το μέγεθος των πραγματικών της ευθυνών και να οριοθετούν ένα υπολογίσιμο εύρος συνεπειών ικανό να αποτρέψει την διαφαινόμενη επανάληψη.

Και αυτό την στιγμή που ο Τούρκος υπουργός εξωτερικών Μ. Τσαβούσογλου δηλώνει ανερυθρίαστα για λογαριασμό της χώρας του, πως: «Συνεχίζουμε να προτείνουμε έναν νέο διάλογο για την Ανατολική Μεσόγειο στο υψηλότερο επίπεδο», με την απόλυτη κάλυψη των Αμερικανών και με την ευνοϊκή συγκυρία που σπεύδει να αξιοποιήσει, μετά και από το πάγωμα των γεωτρήσεων στην Ν.Α Μεσόγειο που ανακοίνωσαν οι ενεργειακοί κολοσσοί με αφορμή την πανδημία.

Πρόκειται για μια στάση η οποία δημιουργεί πολλά ερωτηματικά και εύλογες ανησυχίες που δεν διασκεδάζονται από την όποια επικοινωνιακή διαχείριση των καθημερινών περιστατικών στο Αιγαίο.

Μέσα και πληρώματα έχουν ξεπεράσει προ πολλού τα όριά τους. Η δεκαετής μνημονιακή διαδρομή υπήρξε καταστροφική για την εθνική άμυνα, αφού ελάχιστα προγράμματα επικαιροποίησης πραγματοποιήθηκαν με πρώτο θύμα της αδράνειας τα εξοπλιστικά.

Και το χειρότερο όλων, είναι ότι η πατρίδα μας εισέρχεται και πάλι βιαίως σε μία παρατεταμένη περίοδο αβεβαιότητας, σε ένα περιβάλλον ευρύτατα αποσταθεροποιημένο, σε μια κρίσιμη ιστορική εποχή.

Δυστυχώς, η πορεία της χώρας μας στην εποχή της βίαιης επιστροφής στην ύφεση, δεν είναι και δεν θα είναι παράλληλη με την όποια προσωρινά υφεσιακή πορεία της Τουρκίας, η οποία υφεσιακή πορεία -ειρήσθω εν παρόδω- θα επηρεάσει ελάχιστα έως καθόλου τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις.

Πρωταρχικός λόγος είναι το γεγονός ότι η οικονομία της Τουρκίας έχει στρατηγικό προσανατολισμό και αυτό πρακτικά σημαίνει πως υπηρετεί και στηρίζει συνολικά την τουρκική αναθεωρητική στρατηγική ενώ παράλληλα διασφαλίζει μια ανατροφοδοτούμενη και αυτοχρηματοδοτούμενη δυναμική στις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις.

Η παραγωγική υποδομή της τουρκικής στρατιωτικής βιομηχανίας, διασφαλίζει σε αυτές μια σχετική εξοπλιστική αυτάρκεια σε ποσοστά που αγγίζουν το 80% ενώ ταυτόχρονα χρηματοδοτεί σχεδόν κατ αποκλειστικότητα, την τουρκική επεκτατική παρουσία, από το Κατάρ και την Λιβύη μέχρι την Βαλκανική και τούμπαλιν.

Και βεβαίως ο συγκεκριμένος σχεδιασμός ισχυροποιείται και σε κάθε περίπτωση δεν επηρεάζεται από τις όποιες αναπτυξιακές ή μη μεταπτώσεις της Τουρκικής οικονομίας γενικώς, διότι πέρα από τα εμφανή υπάρχουν και τα άδηλα κανάλια χρηματοδότησης της Τουρκικής οικονομίας και συνακόλουθα της Τουρκικής στρατιωτικής βιομηχανίας που οριοθετούνται από το λαθρεμπόριο στα καύσιμα, την μπίζνα του λαθρομεταναστευτικού, τα ηγεμονικά χαράτσια έναντι τρίτων κοκ…

Την ίδια στιγμή η Ελλάδα, αυτό που έχει να αντιπαραθέσει στην στρατηγική και διπλά οχυρωμένη οικονομία της Τουρκίας, είναι ο συμβιβασμός με μια οικονομία τακτικής διαχείρισης της μιζέριας, στο πλαίσιο της οποίας το μοναδικό που θριαμβεύει είναι οι αυταπάτες μας και η διαχρονική αντίληψη του παρασιτικού προστατευτισμού.

Μόνο που αυτή την φορά, η επιτάχυνση των εξελίξεων και η αναγκαιότητα όσο και η διακηρυγμένη πρόθεση της Τουρκίας να ανταποκριθεί στα προβλεπόμενα του ιστορικού της ρόλου, είναι παράμετροι που δημιουργούν μια συνολικά καινούρια κατάσταση, πολλαπλά δυσκολότερη, πολύ πιο σύνθετη και απειλητική.

Η ανάγκη να ανασκουμπωθούμε, και να δρομολογήσουμε τα αυτονόητα που θα μας επιτρέψουν να αξιοποιήσουμε στο έπακρο τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας και να διεκδικήσουμε την ουσιαστική πρωτοβουλία των κινήσεων, είναι εξαιρετικά επείγουσα.

Η  βίαιη επιστροφή στην Ύφεση και η απαράδεκτη Νιρβάνα με την οποία προσεγγίζονται τα Ελληνοτουρκικά, συνιστά μια επικίνδυνη συνταγή ολέθρου που επείγει να εγκαταλειφθεί χθες. Οποιαδήποτε ολιγωρία, αυτήν την φορά, θα πληρωθεί με πολύ ακριβό και μη αναστρέψιμο τίμημα.

 

Για τον Ερντογάν υπάρχει μεντιακός και πολιτικός ιός για αυτό και προετοιμάζεται να φιμώσει τους αντιφρονούντες

2

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected] ,www.kalkis.eu

Αυτό βγαίνει, μεταξύ άλλων, από το ρεπορτάζ της έγκριτης ανταποκρίτριας, Marie Jégo, στον ηλεκτρονικό Le Monde, που δημοσιεύθηκε στις 15-4-2020, με τίτλο : «Κορωναϊός : Η μαζική αμνηστία στην Τουρκία αποκλείει τους πολιτικούς κρατουμένους» (Coronavirus : en Turquie, une amnistie massive exclut les prisonniers politiques). «Ένας νόμος που ψηφίστηκε την Τρίτη 14-4-2020 επιτρέπει την απελευθέρωση 90.000 κρατουμένων, με εξαίρεση τους επικριτές του καθεστώτος, οι οποίοι κινδυνεύουν να εκτεθούν στον Covid-19». Πράγματι, κυριαρχούμενο από το 2002 από το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) του Ερντογάν  και από τους εθνικιστές συμμάχους του, το τουρκικό κοινοβούλιο ενέκρινε, την περασμένη Τρίτη, νόμο περί αμνηστίας που επιτρέπει την απελευθέρωση περίπου 90.000 κρατουμένων. Ο νόμος τυπικά αποσκοπεί στη μείωση των 300.000 φυλακισμένων, καθώς η επιδημία Covid-19 κλιμακώνεται στην Τουρκία. Οι κρατούμενοι που καταδικάστηκαν για διακίνηση ναρκωτικών, για σεξουαλική κακοποίηση, για δολοφονία, για βαριά  ενδοοικογενειακή βία και τρομοκρατία έχουν εξαιρεθεί από την αμνηστία. Αλλά και οι πολιτικοί κρατούμενοι που κρατούνται για «τρομοκρατία», όπως : οι μπλόγκερς, οι ακτιβιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και οι δήμαρχοι κουρδικών περιοχών.

Μεταξύ αυτών των κρατουμένων ιδεολογικής συνείδησης περιλαμβάνονται : ο φιλάνθρωπος και επιχειρηματίας Osman Kavala (αριστερά), ο Κούρδος ηγέτης Selahattin Demirtas (δεξιά) και ο συγγραφέας Ahmet Altan. Ο τελευταίος, 70 ετών, καταδικασμένος σε ισόβια για «τρομοκρατία», απελευθερώθηκε για λίγο το 2019 και επέστρεψε στη φυλακή λίγες μέρες αργότερα. Εκτίει την ποινή του στη υπερπλήρη φυλακή υψίστης ασφαλείας Silivri, που βρίσκεται στα περίχωρα της Κωνσταντινούπολης. «Τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι ελεύθερα, αλλά η ζωή ενός μυθιστοριογράφου που έχει γράψει τρία δυσάρεστα άρθρα για την κυβέρνηση παραμένει στη φυλακή, στο έλεος της επιδημίας», δήλωσε τηλεφωνικά ο αδελφός του, οικονομολόγος, ο  Μεχμέτ Αλτάν στην Marie Jégo.

Έλλειψη υγιεινής και ιατρικής παρακολούθησης

«Είναι απαράδεκτο το καθεστώς να επιλέγει αυτούς  που θεωρεί καλό να απελευθερώσει, ενώ εγκαταλείπει στη φυλακή με προοπτική το θάνατο από κορωναϊό : δημοσιογράφους, φοιτητές, δικηγόρους και διανοούμενους που κατηγορούνται για εγκλήματα διαφορετικής πολιτικής γνώμης», ανέφερε ο  Adnan Selçuk Mizrakli, ο δημοκρατικά εκλεγμένος δήμαρχος του Diyarbakir, της μεγαλύτερης πόλης στη νοτιοανατολική Τουρκία  με κουρδική πλειοψηφία. Ο πολιτικός εκφράστηκε μέσα από μια ανοιχτή επιστολή, γραμμένη από το κελί του στη φυλακή Kayseri, όπου εκτίει ποινή φυλάκισης 9 ετών και 4 μηνών για «τρομοκρατική προπαγάνδα».

Από τότε που ξεκίνησαν οι εκκαθαρίσεις μετά την απόπειρα πραξικοπήματος τον Ιούλιο του 2016, οι φυλακίσεις δημοσιογράφων, δικηγόρων, πολιτικών προσωπικοτήτων της αντιπολίτευσης και υπερασπιστών των ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχουν αυξηθεί. Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία που δημοσιεύθηκαν τον Ιούνιο του 2019 από το Υπουργείο Δικαιοσύνης, σχεδόν το ένα πέμπτο του συνολικού πληθυσμού των φυλακών της Τουρκίας, δηλαδή 48.924 άτομα, έχει κατηγορηθεί ή καταδικαστεί για αδικήματα που σχετίζονται με την «τρομοκρατία», μια κατηγορία που οι τουρκικές αρχές χρησιμοποιούν και καταχρώνται για να φιμώσουν τους αντιφρονούντες, όπως αναφέρει η Marie Jégo.

Οι υπερπλήρεις τουρκικές φυλακές χαρακτηρίζονται από έλλειψη υγιεινής και ιατρικής περίθαλψης. Υπό αυτές τις συνθήκες, είναι αδύνατο να εφαρμοστούν τα μέτρα αποστασιοποίησης που είναι απαραίτητα για την καταπολέμηση της διάδοσης του Covid-19. «Αυτή η προσέγγιση είναι άδικη», ανέφερε σε δημοσιογράφους ο βουλευτής Mustafa Yeneroglu, ένας αποστάτης του ΑΚΡ που προσχώρησε πρόσφατα στις τάξεις του Deva, το νέο κόμμα που ιδρύθηκε στις αρχές Μαρτίου 2020 από τον Ali Babacan. Έναν πρώην συνοδοιπόρο του Ερντογάν.

Μεντιατικός και πολιτικός ιός

Οι αντιπολιτευόμενοι του Ερντογάν φοβούνται ότι οι πολιτικές ελευθερίες θα είναι τα επόμενα θύματα της επιδημίας στην Τουρκία. Προετοιμάζει επίσης μια τροποποίηση του νόμου που σχεδιάζει να υποβάλλει η κυβέρνηση για να έχει ένα αυστηρότερο έλεγχο, αναφορικά με το : Twitter, το YouTube, το Facebook, το WhatsApp και το Telegram. Με πρόσχημα την καταπολέμηση των «προκλήσεων» που δημοσιεύτηκαν από χρήστες του Διαδικτύου και δημοσιογράφους σε κοινωνικά δίκτυα, το υπουργείο Εσωτερικών πραγματοποίησε εκατοντάδες συλλήψεις. Περίπου 616 άτομα ελέγχθηκαν για κοινοποίηση (likes) στα κοινωνικά δίκτυα και 212 άτομα συνελήφθησαν. Οκτώ από αυτά έχουν φυλακιστεί. Οι γιατροί, που είχαν επικρίνει την κυβέρνηση για την πολιτική της στην κρίση της υγείας, εξαναγκάστηκαν να ζητήσουν συγνώμη, όπως αναφέρει η Marie Jégo.

«Η κρίση στην υγεία είναι ένα ισχυρό εργαλείο στα χέρια αυτού του καθεστώτος, έτοιμο να κάνει οτιδήποτε για να παραμείνει στην εξουσία. Η αποτροπή της κριτικής, η απόδοση ευθύνης για έναν υποθετικό εσωτερικό εχθρό είναι το μόνο όπλο στη διάθεση των αρχών που θέλουν να διατηρήσουν την πίεση για να αποφύγουν την καταστροφή της αυτοκρατορίας του φόβου που έχουν δημιουργήσει», λέει ο Bayram Erzurumluoglu, πρώην καθηγητής κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Adiyaman, στην νοτιοανατολική Τουρκία, που απολύθηκε με διάταγμα μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα του 2016.

Αυτοί οι φόβοι των Τούρκων αντιφρονούντων φαίνονται απόλυτα δικαιολογημένοι, αφού στην ομιλία του στο έθνος μετά τη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου τη Δευτέρα 13 Απριλίου 2020, ο Ερντογάν (ως γνήσιος δικτάτορας που είναι) επέκρινε τον Τύπο, λέγοντας : «Ορισμένα μέσα ενημέρωσης έχουν χρησιμοποιήσει την πανδημία ως πρόσχημα, για να κηρύξουν πρακτικά τον πόλεμο ενάντια στη χώρα τους με τα άρθρα και τα χρονογραφήματά τους, όπως το έκαναν πάντα». Και κατέληξε : «Εάν ο Θεός το θέλει, η χώρα μας θα απαλλαγεί όχι μόνο από τον κορωναϊό, αλλά και από τα μέσα ενημέρωσης και τους μεντιακούς και πολιτικούς ιούς». Σύμφωνα με τον Μεχμέτ Αλτάν, ο νόμος περί αμνηστίας σηματοδοτεί «μια νέα φάση» μπετονοποίησης του καθεστώτος. «Ο νόμος έχει ως στόχο τους επικριτές του καθεστώτος. Είναι ζήτημα προετοιμασίας του εδάφους γιατί, μετά την επιδημία, οι οικονομικές και οι κοινωνικές συνθήκες θα είναι ακόμη πιο δύσκολες », εξηγεί ο Τούρκος οικονομολόγος.

Και η πτώχευση της Τουρκίας είναι μπροστά μας, όπως όλα το δείχνουν, θα πρόσθετε η ταπεινότητά μου.

 

Στο λυκαυγές της νέας δεκαετίας

0

της Ευμορφίας Δημητρακοπούλου

To 2020 θα χαραχθεί στην μνήμη της ανθρωπότητος με πρόσημο. Οι ιστορικοί του μέλλοντος θα αναφέρονται σε προ και μετά κορωναϊό εποχή. Στο παρελθόν οι θρησκείες προκάλεσαν ανατροπές ηγεσιών, δημιούργησαν νέα ήθη και έθιμα, νέα πολιτισμικά πρότυπα, κανόνες κοινωνικής συμπεριφοράς, αντιλήψεις. Άλλαξαν  τις  συναλλαγές, το εμπόριο, διαμόρφωσαν την εκπαίδευση, προσαρμόστηκαν στον τρόπο ζωής των κοινωνιών ή επέβαλαν δια της βίας την δική τους κοσμοαντίληψη. Απευθύνονταν κυρίως σε κοινωνίες  αγράμματες, φοβισμένες, εξαρτημένες από άγνωστες δυνάμεις που κατεύθυναν τις ζωές και τον θάνατο των κοινών θνητών. Σε σκοτεινές περιόδους οι άνθρωποι θα σκέφτονταν ότι τιμωρούνται από τον/τους θεούς. Σήμερα θα λέγαμε ότι προσβάλουμε την φύση. Η επιστήμη και η τεχνολογία σε μεγάλο βαθμό απελευθέρωσαν την ανθρωπότητα από δεισιδαιμονίες, αλλά δεν εξάλειψαν συνήθειες αιώνων. Π.χ. η πολιτιστική επανάσταση στην Κίνα αντικατέστησε μια απολυταρχική μοναρχία με μια κομμουνιστική. Άλλαξε το προφίλ των πόλεων, οι κινέζοι απέκτησαν iPhone, περιορισμένη πρόσβαση στο ίντερνετ και η κινεζική ελίτ έχει την δυνατότητα υψηλοτάτου επιπέδου διαβίωσης, αλλά η ζωή του μέσου κατοίκου φέρει το βαθύ αποτύπωμα του παρελθόντος.

Στην εποχή του κορωναϊού οι αλλαγές θα προσγειώσουν σε μια νέα πραγματικότητα. Μερικοί προβλέπουν ότι η πανδημία θα επιφέρει μια νέα παγκόσμια τάξη, της οποίας θα ηγείται η Κίνα, ενώ άλλοι εκτιμούν ότι θα προκαλέσει την εξαφάνιση της. Κάποιοι προσδοκούν ότι θα τερματίσει την παγκοσμιοποίηση, ενώ στο αντίποδα βρίσκονται οι εραστές της, που ελπίζουν σε μια νέα εποχή παγκόσμιας συνεργασίας. Με το σκεπτικό ότι ο ιός δεν αντιλαμβάνεται σύνορα, ορισμένοι ότι πιστεύουν ότι θα υπερκεράσουν τον εθνικισμό, θα υπονομεύσουν το ελεύθερο εμπόριο και θα οδηγήσουν σε αλλαγή καθεστώτων σε διάφορες χώρες. Κάποιοι περισσότερο προσγειωμένοι βλέπουν ότι η εκδήλωση τέτοιων θανατηφόρων νόσων, σχεδόν πάντα στην Ασία και την Αφρική, και η διάδοσή τους θα οδηγήσει σε αλλαγές θεσμών και κανόνων ως προς τον περιορισμό της μετακίνησης πληθυσμών, μεταναστών και προσφύγων. Κάθε ένα από αυτά περιέχει μεγαλύτερη ή μικρότερη δόση αλήθειας.

Θα αλλάξει η πορεία της ιστορίας ή θα ενισχυθούν τα σημερινά θεμελιώδη χαρακτηριστικά της ισχύουσας γεωπολιτικής; Είναι πρόωρο να προβλεφθεί, αν και τα μοντέλα επικείμενων κινδύνων που οι ειδήμονες έχουν προ καιρού σκεφτεί, μπορούν να δώσουν μια εικόνα.

Ενδεχομένως στον νέο κόσμο που ξημερώνει η παγκόσμια συνεργασία να είναι μεγαλύτερη και πιθανώς πιο δύσκολο να αντιμετωπιστεί, εφ’όσον οι καθολικές αλλαγές δεν θα είναι πάντα ευπρόσδεκτες. Διαφορετικά πρότυπα εργασίας, αποκέντρωση, αλλαγές στις μεταφορές και τις μετακινήσεις, προϊόντα προσαρμοσμένα στις νέες συνθήκες, διαφοροποιημένες ενεργειακές ανάγκες, κυοφορεί η επομένη ημέρα. Η απομόνωση των μελών των οικογενειών θα συμβάλλει στην δημιουργία του μοναχικού ανθρώπου, που δεν θα προσβλέπει στην αλληλοβοήθεια. Κυρίαρχη λέξη θα είναι η ατομικότητα, με ότι συνεπάγεται. Αυτό έγινε εμφανές σε επίπεδο κρατών που αναζητούν ιατροφαρμακευτικά μέσα, κατάσχοντας τις αγορές άλλων ή καταβάλλοντας πολλαπλάσιο αντίτιμο για να τα προμηθευτούν. Και είναι λογικό. Όλοι οι ηγέτες ενδιαφέρονται για την ζωή των πολιτών τους. Ουδείς είναι διατεθειμένος να τους θυσιάσει για να μην κακο-χαρακτηριστεί ή στο όνομα μιας ψευδεπίγραφης ηθικολογίας.

Πρέπει να διαχωρίσουμε τις αλήθειες από τα ψέματα προτού αναγκαστούμε να επιλέξουμε ανάμεσα στο καλό και το κακό.

Ευμορφία Δημητρακοπούλου

 

Τούρκικη παραγγελία του Al Jazeera στη Θράκη;

2

Του Κώστα Καραΐσκου από την ιστοσελίδα tourkikanea.gr

Προ ημερών το γνωστό κανάλι Al Jazeera του Κατάρ έδειξε και ανέβασε στο You Tube ένα ελεεινό «ρεπορτάζ» κάποιου Γκλέν Έλλις για την «τουρκική εθνική μειονότητα» της ελληνικής Θράκης (Western Thrace, Contested Space: The Turks of northeast Greece) στη σειρά People and Power, που κραύγαζε από χιλιόμετρα πως είναι παραγγελία της Τουρκίας. Το τριμελές συνεργείο δεν είχε λάβει άδεια εξωτερικών γυρισμάτων, δεν είχε σχέδια χρήσης drone, μαγνητοσκόπησε πρόσωπα και πινακίδες αστυνομικών και γενικώς αδιαφόρησε για κάθε δεοντολογία. Κάθε σκηνή και κάθε ατάκα ήταν στημένη για να «τεκμηριωθεί» η τούρκικη προπαγάνδα για την περιοχή και θα αναφέρω μόνο τις πιο κραυγαλέες λαθροχειρίες της εκπομπής.

Πρώτα πρώτα όχι μόνο δεν μίλησε κανένας Έλληνας χριστιανός αλλά ούτε και κανένας αιρετός μειονοτικός στο ρεπορτάζ! Τόσοι νυν και πρώην βουλευτές, δήμαρχοι, σύμβουλοι (μάλιστα κάποιους είδαμε και στα πλάνα της εκπομπής) μα δεν ρωτήθηκε κανένας για την επικρατούσα κατάσταση στη Θράκη! Μίλησαν μόνον όσοι έχουν εργολαβικά αναλάβει τον ρόλο του κατήγορου της χώρας μας – κατά κανόνα στο εξωτερικό – και όσοι πρακτορεύουν τα τουρκικά συμφέροντα στην περιοχή μας: οι άνθρωποι των παρανόμως λειτουργούντων σωματείων, κάποιοι εκδότες – δημοσιογράφοι (λέμε, τώρα…), η πρόεδρος του τουρκοκόμματος DEB, η μόνιμη συκοφάντης της πατρίδας μας από την ΠΕΚΕΜ, ο «συνάδελφός» της από τη Γερμανία και ο τουρκομουφτής Ιμπραήμ Σερήφ. Χωρίς μια λέξη μουσουλμάνου που να κατέχει θεσμικό ρόλο δόθηκε η απολύτως ψευδής εικόνα μιας περιθωριοποιημένης μειονότητας. Δίχως νύξη για τις θετικές διακρίσεις που προβλέπει η ελληνική πολιτεία για τους μουσουλμάνους της Θράκης (σπουδές, εργασία…). Χώρια φυσικά οι μισές αλήθειες και τα ολόκληρα ψέματα που σέρβιραν οι λεγάμενοι…

Ξεκινάει η εκπομπή αντιπαραβάλλοντας μια γαλήνια εικόνα γερόντων σε καφενείο μειονοτικού χωριού σε μια άλλη από νυχτερινή συγκέντρωση της Χρυσής Αυγής (στην Αθήνα!) με δάδες, σημαίες κτλ. Αμέσως περνάει το μήνυμα για τους ακροδεξιούς Έλληνες που καταπιέζουν φιλήσυχους «Τούρκους». Φυσικά αποσιωπάται πως ούτε η Χρυσή Αυγή (ασήμαντη εκλογικά στη Θράκη) άγγιξε ποτέ τρίχα μειονοτικού και ότι ο μόνος νεκρός των εθνοτικών ταραχών εδώ και 40 χρόνια ήταν ένας χριστιανός (ο Άγγελος Σολακίδης το 1991).

Για την φυσιογνωμία της Θράκης λέει πως πέρασε από πολλούς κυρίαρχους αλλά από το 1300 κυριαρχούσαν οι Οθωμανοί που φύγανε πριν 100 χρόνια! Ούτε λέξη για χιλιάδες χρόνια οργανικής ένταξης της Θράκης στον ελληνικό κόσμο, αρχαίο ή βυζαντινό!

Για Πομάκους και Ρομά δεν έγινε η παραμικρή αναφορά, μάλιστα ενώ μιλάει διαρκώς για τούρκικο πολιτισμό, δείχνει κάποια στιγμή πομάκικες φορεσιές και λέει για παλιές παραδόσεις, αφήνοντας να εννοηθεί πως κι αυτές είναι τούρκικες. Και βεβαίως δείχνει χορευτικά συγκροτήματα με στολές, χορούς και σκοπούς φερμένους από την Τουρκία, άσχετους παντελώς με τη Θράκη. Έτσι όπως τα έστησε ο προξενικός μηχανισμός στα μέρη μας την τελευταία εικοσαετία…

Αναφέρεται στα 3 σωματεία που καταργήθηκαν από τα ελληνικά δικαστήρια – βασικά στην Τουρκική Ένωση Ξάνθης, που την ονομάζει και ΜΚΟ! – αλλά το 2008 κέρδισαν μία ευνοϊκή απόφαση στα Ευρωπαϊκά δικαστήρια. Δεν λέει όμως ότι τα σωματεία αυτά απλώς στερήθηκαν το ΑΦΜ και την ταμπέλα τους, ενώ κατά τα άλλα λειτουργούν κανονικά, μάλιστα καλούν και τοπικές Αρχές σε εκδηλώσεις τους! Ο Αχμέτογλου μάλιστα, πρόεδρος της ΤΕΞ, έχει το θράσος να μιλάει και για «πρόβλημα της Ελλάδας με τις εθνικές μειονότητές της», στον πληθυντικό! Εδώ βέβαια η ευθύνη είναι των ελληνικών Αρχών που δεν σφραγίζουν τις σφηκοφωλιές όπως οφείλουν να κάνουν από τον Νόμο.

Ακόμη πιο πρόστυχη παραπληροφόρηση η αναφορά του καναλιού στα μειονοτικά σχολεία. Αναφέρει ότι πέρυσι κλείσανε 5 ακόμα, ανεβάζοντας σε 65 όσα κλείσανε την τελευταία οκταετία (δεν λέει πως λειτουργούν διπλάσια). Αποσιωπά ότι ομοιοτρόπως κλείσανε σχολεία σε όλη τη χώρα για λόγους οικονομίας (με όριο τους 9 μαθητές), δεν λέει ότι τα παιδιά αυτά με έξοδα της ελληνικής πολιτείας πάλι σε μειονοτικά σχολεία μεταφέρονται, μεγαλύτερα και σαφώς καλύτερα από εκείνα τα διθέσια που πήγαιναν. Δίνει μόνο τον λόγο σε ανοησίες περί αφομοίωσης μέσω της δημόσιας εκπαίδευσης, όπου υποτίθεται ότι καταλήγουν τα παιδιά των μουσουλμανικών χωριών.

Παρακάτω παρουσιάζει τον Ιμπραήμ Σερήφ ως «εκλεγμένο» μουφτή Κομοτηνής, αφού μας λέει ότι «παραδοσιακά» ο μουφτής εδώ εκλέγεται. Μάλιστα κύριοι, είναι μία παράδοση που …την αγνοεί πλήρως όλος ο μουσουλμανικός κόσμος, και η ίδια η Τουρκία, αλλά ισχύει μόνο στα μέρη μας! Παγκόσμια πατέντα, ξένη για το Ισλάμ αλλά βολική για την Άγκυρα!

Κάποια στιγμή το ρεπορτάζ πάει να βάλει ένα ευρύτερο πλαίσιο και αναφέρεται στο Κυπριακό ως αφορμή της σκλήρυνσης της ελληνικής στάσης απέναντι στον μειονοτικό πληθυσμό. Μιλάει για διακοινοτικές ταραχές στο νησί που προκάλεσαν την εισβολή της Τουρκίας, ενώ το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου δεν είχε καμία τέτοια διάσταση. Επίσης κάνει μία αναφορά στα γεγονότα της Βουλγαρίας το 1989 με την εκεί κρατική προσπάθεια αλλαγής των μουσουλμανικών επωνύμων, άσχετη με καθετί ελληνικό αλλά βοηθητικό στο όλο φιλοτουρκικό κλίμα που στήνει η εκπομπή.

Εμφανίζει την εκδότρια της «Γκιουντέμ» Χουλιά Εμίν, να παραπονιέται για ένα δικαστήριο όπου ο αντίδικος ζητούσε 1.000.000 ευρώ, όμως δεν λέγεται ότι ΠΟΤΕ ούτε αυτή καμία άλλη τουρκόφωνη εφημερίδα έδωσε έστω και ένα ευρώ, κι ας ήταν οι καταδίκες τους από θιγόμενους πολίτες, συχνά μειονοτικούς. Ομοίως και ο άλλος …αναξιοπαθών εκδότης, ο Τζενγκίζ Ομέρ της «Μιλλέτ», μιλάει για μια ποινή 15 μηνών φυλάκισης, αφήνοντας την εντύπωση πως πήγε μέσα ή έστω πλήρωσε! Και μιλάει αυτός για ελευθερία έκφρασης, που αν εφαρμοζόταν ο νόμος θα έπρεπε μετά από σχεδόν κάθε έκδοση της φασιστοφυλλάδας του να τον καθίζουν στο εδώλιο!

Άλλη απάτη ήταν η εμφάνιση της Τσιγδέμ Ασάφογλου, προέδρου του κόμματος Ισότητας, Ειρήνης και Φιλίας (ΚΙΕΦ – DEB) που έστησε η Τουρκία στη Θράκη. Σχεδόν γελώντας είπε για απειλές που δέχθηκε κατά της ζωής και της οικογενείας της, οπότε ευλόγως εικάζει κανείς ότι ή επρόκειτο για γελοίες περιπτώσεις ή δυσκολεύεται να πει ψέματα μένοντας σοβαρή η Τσιγδέμ. Άραγε τα κατήγγειλε ποτέ στην Αστυνομία, βρέθηκε κάτι;

Μετά είχαν σειρά τα πολιτιστικά μνημεία: για τη φωτιά στο τέμενος Βαγιαζήτ του Διδυμοτείχου ειπώθηκε πως ο μειονοτικός κόσμος δεν πιστεύει την επίσημη εκδοχή του ατυχήματος, η Περβίν Χαϊρουλά τόνισε πως από τα 3.000 οθωμανικά μνημεία έμειναν μόνο 300 (!!!) γιατί δεν δίνει η Ελλάδα χρήματα για την αναστήλωσή τους και εμφανίστηκαν φωτογραφίες με 1-2 μουσουλμανικούς τάφους βανδαλισμένους στην Αλεξανδρούπολη – από τις συνήθεις προβοκάτσιες, βεβαίως. Όχι, για τους χριστιανικούς τάφους και τα εκκλησάκια που βανδαλίζονται δεν έδειξαν τίποτε. Ούτε από τα ανακαινισμένα τεμένη, ούτε από τα νεόδμητα που τα διακοσμούν με τούρκικες σημαίες (!), ούτε από τα λειτουργούντα σχολεία…

Την τούρκικη γραμμή πάντως το κανάλι την τήρησε παντού. Ακόμα και στην αναφορά του στα πρόσφατα γεγονότα στις Καστανιές είπε για «πρόσφυγες από τη Συρία» στους οποίους οι Έλληνες έριξαν δακρυγόνα και καπνογόνα και μόνο τότε οι Τούρκοι ανταπέδωσαν! Μάλιστα, τόσο αντικειμενικά δεν θα τα περιέγραφε ούτε η ΜΙΤ…

Κι ένα τελευταίο: οι συντελεστές της εκπομπής λένε ότι τους παρακολουθούσε διαρκώς η μυστική Αστυνομία και τελικά συνελήφθησαν για ένα βράδυ. Δεν λένε όμως ότι αυτό ΔΕΝ συνέβη στη Θράκη αλλά στην …Κω, όπου πήγαν επίσης για να δείξουν κι άλλους «καταπιεσμένους ethnic Turks» αλλά τους πιάσανε για φωτογράφιση απαγορευμένων χώρων!

Άραγε η επίσημη Ελλάς θα αντιδράσει σ΄ αυτήν την χοντροκομμένη πρακτοριά, σε μια τόσο ελεεινή προπαγάνδα;

ardin-rixi

«Επιχείρηση Irini»: Μια πρώτη ανασκόπηση

0
Πραγματικότητες, αμφιβολίες και στο βάθος πάλι μια απ’ τα ίδια;

του Κρεσέντσιο Σαντζίλιο*

Εν μέσω κορωνοϊού, εν μέσω εκατοντάδων χιλιάδων κρουσμάτων και δεκάδων χιλιάδων νεκρών, εν μέσω της μεγαλύτερης και οξύτερης ως τώρα απαξίωσης των κρατών και εθνών και άρνηση αλληλεγγύης της Ευρωπαϊκής Ένωσης προς τα μέλη της που πρωτοφανώς δεινοπαθούν στο χείλος μιας άνευ προηγουμένου οικονομικο-κοινωνικής καταστροφής (μόλις στις 9.4.20, μετά από περίπου τέσσερις μήνες απουσία, «έτεκεν» το αρμόδιο «όργανο» μια απόφαση βοήθειας που μένει να δούμε πώς και πότε θα γίνει πράξη),

εν μέσω λοιπόν όλων αυτών των κακών, και άλλων συναφών συγχρόνων και μελλούμενων όπου ακόμη μια φορά πρωτοστάτησε με κυνικές αρνητικές στάσεις μια δράκα βόρειων κρατών τα οποία, μολονότι μειοψηφούν, το λανθασμένο «σύστημα» επιτρέπει να ορίζουν τη τύχη ή την ατυχία των περισσοτέρων άλλων,

αυτή η ψοφοδεής Ευρωπαϊκή `Ένωση σχεδίασε να οργανώσει και θέτει σε εφαρμογή άλλη μια «επιχείρηση» στη Μεσόγειο Θάλασσα δήθεν για να θέσει τέρμα στην ατελείωτη ροή όπλων και πυρομαχικών που συντηρούν το «μέτωπο» του εμφυλίου της Λιβύης.

Πριν πούμε όμως σε τί συνίσταται αυτή η «επιχείρηση Irini», που υποτίθεται, στο «μυαλό» των Ευρωπαίων ταγών, θα φέρει «Ειρήνη» στη περιοχή

– και η οποία αντικατέστησε την προηγούμενη «επιχείρηση Sophia» (ναι Sophia όπως Sophia Loren!), δηλαδή «επιχείρηση ηθοποιίας», που κατέληξε σε παταγώδη αποτυχία και καταρράκωσε το γόητρο (αν είχε ποτέ γόητρο) της Κοινότητας –

ας επιστήσουμε τη προσοχή του αναγνώστη σε ένα γεγονός που μας λέει πολλά, αν και φαίνεται να μη λέει τίποτα στην περιούσια Ευρωπαϊκή Ένωση και Κομισιόν, μιας και εκ μέρους αυτών δεν είχαμε έως σήμερα τη παραμικρή ανάλογη ή αντίστοιχη αντίδραση:

Στο γεγονός λοιπόν της παρουσίας πέντε μεγάλων μονάδων του τουρκικού ναυτικού (φρεγάτες ως επί το πλείστον) – και πού αυτές; ακριβώς στον «χώρο επιτήρησης» της «επιχείρησης Irini», απέναντι απ’ τις λιβυκές ακτές – και πότε; ακριβώς πριν ακόμη η «Irini» αναλάβει δράση!

Αν αυτή η κίνηση δεν είναι εκφοβισμός απ’ τη Τουρκία, ή και απειλή πολεμικών έκτροπων, τότε τί είναι;

Κανέναν δε\ν φοβίζει πια μια Ε.Ε. με χάρτινα δόντια και πήλινα πόδια. Και βέβαια, όπως λένε, «όλα τα ‘χει η Μαριορή μόνο ο φερετζές της λείπει»: τίποτα δεν έπραξε η ΕΕ έως πέρσι που ήταν «στα καλά της» και πάει τώρα να κάνει κάτι το τόσο μεγάλο, σίγουρα κουτσουρεμένο, ίσα-ίσα τώρα που έχει τα χάλια της και βρίσκεται ένα βήμα πριν απ’ τον κίνδυνο διάλυσής της!

Αλήθεια, έως σήμερα, δεκαπέντε μέρες απ’την έναρξη της «επιχείρησης», πόσα πλοία «μαζεύτηκαν» στο λιβυκό πέλαγος; Απ’ ό, τι φαίνεται, στην πραγματικότητα ακόμη κανένα: τα μόνα πλοία που «επιχειρούν» μπροστά απ’ τη Λιβύη είναι μόνο τα πέντε τουρκικά που κάνουν ό, τι θέλουν και ασφαλώς συνοδεύουν φορτηγά με όπλα για τον as-Saraj.

Λένε πως η Ελλάδα θα «βάλει» ένα πλοίο (μια φρεγάτα), ένα η Γαλλία (αλλά απ’ τον προσεχή Μάιο!), ένα η Γερμανία, ένα η Ισπανία (αλλά μπορεί και να «βάλει μόνο ένα αεροπλάνο), ένα η Φινλανδία. Αλλά πότε; Ακόμη τίποτα δεν διευκρινίστηκε, και διερωτώμαι αν ποτέ θα διευκρινιστεί τώρα που στο «πεδίο» της «επιχείρησης» κυριαρχούν τα πέντε τούρκικα πλοία.

Οπότε έχοντας υπόψη την ισχύουσα κατάσταση στη περιοχή, θα πρέπει να υποθέσουμε πως πολύ πιθανόν στο άμεσο μέλλον να χρειαστεί τα «ευρωπαϊκά» πλοία όταν δεήσουν να εμφανιστούν

– ή να έρθουν σε σύγκρουση ή αντιπαράθεση με τα τούρκικα
– ή να κάνουν τα στραβά μάτια και να μη «δουν» τί σκαρώνουν οι Τούρκοι
– ή να απομακρυνθούν απ’ εκεί όπου «επιχειρούν» τα τούρκικά πλοία.

Ούτως εχόντων των πραγμάτων, πάλι διερωτώμαι ποια από τις πέντε χώρες που λένε ότι θα διαθέσουν ένα πλοίο (πολεμικό, βέβαια):

– θα θελήσει να συγκρουστεί πολεμικά με την Τουρκία στη θάλασσα της Λιβύης, διότι οι Τούρκοι «ξεχνούν» τον τσαμπουκά τους μόνο όταν βλάπουν ότι οι «απέναντι» δεν αστειεύονται
– και, αν το κάνει, θα μπορέσει να πάρει με το μέρος της και κάποια άλλη χώρα!

ενεργώντας έτσι ώστε να δείξει ποιος είναι ο «αφέντης» που απαγορεύει να κυκλοφορούν εκεί τα παράνομα όπλα.

Πάντως, όπως και στη χρεωκοπημένη «επιχείρηση Sophia», έτσι και στη καινούρια «επιχείρηση Irini» τη διοίκηση την έχει η Ιταλία, η οποία μαζί με την Ελλάδα υπήρξαν κατά κάποιο τρόπο οι «επινοητές» του νέου σχήματός της το οποίο αυτή τη φορά έχει ως πρώτη προτεραιότητα την καταστολή του «εμπορίου όπλων», αλλά και με ένα ενδεχόμενο που δεν ξέρουμε πόσο ενδεχόμενο μπορεί να είναι: δηλαδή σε περίπτωση «διάσωσης» λαθρομεταναστών, αυτοί να μη μεταφέρονται πια στην Ιταλία, όπως γινόταν με την «επιχείρηση Sophia», αλλά στην Ελλάδα, σε ένα δικό της «ασφαλές λιμάνι».

Αυτό το λιμάνι η Ελλάδα προσφέρθηκε να διαθέσει – ακούγεται πως είναι η Σούδα, αλλά μπορεί να είναι και τα Χανιά ή το Ηράκλειο – εφόσον όμως θα λαμβάνει την απαιτούμενη χρηματοδότηση για όλα τα συναφή έξοδα και εφόσον οι «διασωθέντες» διαμοιράζονται μεταξύ των κοινοτικών χωρών, ωστόσο όχι υποχρεωτικά, αλλά «εθελοντικά», δηλαδή εάν θέλουν να πάνε στις χώρες που τους «προφέρονται» ή θέλουν να μείνουν στην Ελλάδα!!

Φυσικά το πώς θα γίνεται ο «διαμοιρασμός» ακόμη δεν διευκρινίστηκε, οπότε παραμένει αρκετά έντονη η υποψία πως, πρακτικά, μπορεί να ξαναδούμε πολλές χώρες να αρνούνται να πάρουν λαθραίους αφρικανούς ενώ ταυτόχρονα θα συνεχίζουν να έρχονται κι άλλοι «διασωθέντες» στη Σούδα!

Ως συνήθως θριαμβολογώντας για το τίποτα και για αναπόδεικτα μελλοντικά «κατορθώματα» της ΕΕ, ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου έσπευσε, ως μη όφειλε, να δηλώσει εμφατικά στο Twitter:

«Η σημερινή απόφαση για την Επιχείρηση Irini είναι ένα βήμα προς την πολιτική λύση στη Λιβύη», συμπληρώνοντας με σιγουριά: «Η ΕΕ θα βοηθήσει ώστε να γίνει σεβαστό το embargo όπλων με αεροπορικές, ναυτικές και δορυφορικές ενέργειες», παριστάνοντας τον ανήξερο για το άδοξο τέλος της μόλις προηγούμενης Sophia όχι «επίσημα» στις 31.3.2020, αλλά στην ουσία τέλη του 2017.

Από διοικητική άποψη, η επιχείρηση Irini θα διαρκέσει έναν χρόνο, έως τις 31.3.2021, αλλά θα «ανανεώνεται» κάθε 4 μήνες με αυνοϊκή εισήγηση του CPS, (Πολιτική Επιτροπή και Ασφαλείας), ανάλογα με τα αποτελέσματα. Εάν, λ.χ., οι «κινήσεις» λέμβων με λαθραίους αρχίσουν και πληθύνουν, τα πλοία θα φύγουν αμέσως και η επιχείρηση θα σταματήσει!

Αυτό σημαίνει πως ο Ερντογάν μπορεί να πετύχει αυτή την «εξέλιξη» όποτε το θελήσει: φτάνει να γεμίσει με βάρκες «μεταναστών» την περιοχή των πλοίων ΕΕ!

Το κόστος αναφοράς της επιχείρησης EUNAVFOR MED IRINI έχει υπολογιστεί «με ακρίβεια» σε 9.837.800 ευρώ. Ο στρατηγικός διοικητής της επιχείρησης είναι ο αντιναύαρχος Fabio Agostini.

Και τώρα ας δούμε με κάποια λεπτομέρεια ποια θα είναι τα καθήκοντα-προτεραιότητες της επιχείρησης…

Είναι έξι, και είναι οι εξής σε σειρά προτεραιότητας:

– συμβολή στο embargo όπλων από και προς τη Λιβύη (αποφάσεις UNSCR 1970/2011, 2292/2016 kai 2473/2019 του Συμβουλίου Ασφαλείας ΟΗΕ)
– συλλογή πληροφοριών για το λαθρεμπόριο πετρελαίου
– ναυτική ασφάλεια στη Μεσόγειο Θάλασσα
– συμβολή στην εμπόδιση των κινήσεων εμπορίου ανθρωπίνων όντων
– εκπαίδευση και παρακολούθηση της λιβυκής Ακτοφυλακής και Ναυτικού
– ανταλλαγή πληροφοριών με τα Κράτη Μέλη και τα Πρακτορεία του law enforcement.

Είναι φανερό πως για να εκτελεστούν τόσα πολλά «καθήκοντα» χρειάζεται ένας ολόκληρος; στόλος, όχι τόσο σε αεροπλάνα και ελικόπτερα, όσο σε πλοία επιφάνειας(πολεμικά και υποστήριξης).

Οπότε, μένει να δούμε ποια θα είναι η πλήρης σύνθεση των κοινοτικών «μέσων» για να καταλάβουμε κατά ένα μεγάλο ποσοστό πόση επιτυχία ή όχι θα έχει και αυτή η περιβόητη «Irini»(Ειρήνη).

Εν τω μεταξύ όμως κιόλας απ’ την αρχή κάτι δεν πάει καλά: το όλο εγχείρημα ξεκινάει με ένα μεγάλο «κενό».

Τα πλοία της ευρωπαϊκής αποστολής θα τοποθετηθούν μόνο απέναντι απ’ την Κυρηναϊκή (περιοχή δικαιοδοσίας του στρατηγού Hafthar), και όχι απέναντι και απ’ την Τριπολιτανία (Τριπολίτιδα), περιοχή υπό τις διαταγές του ας-Σαράτζ, απ’ τις ακτές της οποίας ξεκινούν ακόμα τα πλοιάρια των διακινητών με προορισμό την ανοικτή θάλασσα, όπου περιμένουν οι «περισυλλέκτες» ΜΚΟ, και στις ακτές της οποίας καταφτάνουν τα τουρκικά πλοία ξεφορτώνοντας όπλα, (τελείως παρενθετικά: ποιος ξέρει; διόλου απίθανο να υπάρχει κάποιος «συγχρονισμός» μεταξύ διακινητών στη στεριά και ΜΚΟ στη θάλασσα).

Τώρα, εάν όντως ένα από τα βασικά καθήκοντα της επιχείρησης είναι η εμπόδιση (ασφαλώς με κάθε μέσο) του «εμπορίου λαθρομεταναστών», όπως η ΕΕ δηλώνει ευθαρσώς, τότε τα πλοία της «Irini» θα έπρεπε να βρίσκονται παντού, δηλαδή και στα ανοιχτά των ακτών της Τριπολιτανίας (που είναι, μη το ξεχνάμε, και η ακτή που ακόμη μένει στον as-Saraj, προστατευόμενο του Ερντογάν και «Πρόεδρο» μιας υποτιθέμενης, ανύπρκτης «Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας» την οποία λανθασμένα αναγνωρίζει ακόμη ο ΟΗΕ), με σκοπό, σε άμεση συνεργασία με την λιβυκή Ακτοφυλακή, να εμποδίσουν τους διακινητές να ρίχνουν στη θάλασσα δεκάδες μεγάλα φουσκωτά γεμάτα αφρικανούς, οι οποίοι ωστόσο, για να είμαστε ειλικρινείς, έχουν πάντα την δυνατότητα, διαθέτοντας 2-3.000 δολάρια το άτομο, όπως φαίνεται, αντί να τα πληρώσουν στους διακινητές, να ταξιδέψουν με τα ίδια λεφτά νόμιμα προς όποια χώρα θέλουν και εκεί να ζητήσουν άσυλο, εφόσον εμπίπτουν στις κατηγορίες ατόμων που το δικαιούνται βάση των διεθνών συμβάσεων και όχι να προτιμούν να γίνουν λαθραίοι που με το ζόρι να καταντούν να θέλουν να τους παίρνουν και να «τους σώζουν» οι Ευρωπαίοι Ιταλοί και Έλληνες.

Βέβαια, ερχόμενοι στην Ευρώπη με νόμιμο τρόπο, σαν κύριοι, χωρίς εντυπωσιακές ταλαιπωρίες, μάλλον πιο δύσκολη και περίπλοκη γίνεται η περίπτωση χορήγησης ασύλου, ενώ ερχόμενοι σαν «διασωθέντες» στη θάλασσα μετά από κακουχίες και κινδύνους, ειδικά με μικρά παιδιά και εγκυμονούσες γυναίκες, ο «συναισθηματικός εκβιασμός», προπαντός των ενδιαφερόμενων ΜΚΟ που γίνεται και «πολιτικός εκβιασμός», μπορεί αρκετά (και στη κοινή γνώμη) να βοηθήσει για μια καλύτερη εξέλιξη σε πιο πιθανή περίπτωση ασύλου ή συμπαράστασης, με την επιπλέον αρκούντως υποστηρικτική σύμπραξη των διεθνών νόμων με τις γενικότητές τους.

Αλλά, πριν αλέκτωρ φωνήσαι, ο φιλο-τουρκικός εκβιασμός του as-Saraj τέθηκε σε εφαρμογή και επαναλήφθηκε με την ίδια «δικαιολογία»: «Ο Hafthar μας επιτίθεται και δεν έχουμε αρκετά έσοδα για να ελέγξουμε και τα νερά των ακτών μας», με αυτό εννοώντας πως «οι δυτικοί» πάλι πρέπει να ρίξουν κι άλλο χρήμα στις τσέπες του as-Saraj για να σταματήσει τις αναχωρήσεις!

Έτσι, «απ’ τις 5 έως τις 11 Απριλίου κιόλας περισσότεροι από 1.000 άνθρωποι με πάνω από 20 φουσκωτά (!) άφησαν τη λιβυκή ακτή», δήλωσε το Alarm Phone, η υπηρεσία κινδύνου για τους ναυαγούς, έχοντας «λάβει κιόλας απ’ τη Δευτέρα 6.4. κλήσεις από 10 πλοιάρια».

Εν τω μεταξύ το γερμανικό Alan Kurdi έδωσε βοήθεια σε δυο φουσκωτά, ενώ μέσα σε τρεις μέρες άλλοι 500 λαθραίοι επαναπροωθήθηκαν στη Λιβύη και «θολή» παραμένει η τύχη άλλων βαρκών.

Ταυτόχρονα τουλάχιστον 4 φουσκωτά έμειναν αβοήθητα: «ένα με 47 άτομα στην μαλτέζικη SAR (ζώνη επίβλεψης και διάσωσης), άλλο με 55 άτομα σε διεθνή ύδατα, άλλο με 85 άτομα σε κάποιο αδιευκρίνιστο σημείο και το τέταρτο με 70 άτομα ακυβέρνητο σε λιβυκά ύδατα».

Είναι συνολικά περίπου 255 άτομα «για τα οποία ζητήθηκε κάποια επέμβαση, αλλά κανένα πλοίο δεν φαίνεται να έχει κινηθεί προς αναζήτησή τους» (www.avvenire.it 12.4.2010, Nello Scavo, Migranti, il ricatto libico all’Europa: messi in mare 10 barconi. ma nessuno soccorre και www.msn.com/it/notizie/other/).

Στο βάθος τα πράγματα είναι πολύ απλά: οι διακινητές, διόλου απίθανο σε συνεννόηση με τη λιβυκή Ακτοφυλακή του as-Saraj, κουβαλούν στην ακτή το «πολυπολιτισμικό ανθρώπινο φορτίο» τους που μαζεύουν απ’ όλη την Αφρική, το αμολούν μέσα στα φουσκωτά και… ο Αλλάχ βοηθός!

Τώρα όμως, με τον κορωνοϊό να θερίζει παντού ζωές, όλες τις χώρες, έκλεισαν τα λιμάνια τους., κάτι όμως που δεν πτοεί τον «αναγνωρισμένο απ’ τον ΟΗΕ»(!) as-Saraj ο εκβιασμός του οποίου μαζί με τα συμφέροντα των διακινητών, εμφανώς δεν υπολογίζουν αν χάνονται ή όχι ανθρώπινες υπάρξεις στη θάλασσα.

Και τότε μια καθ’ όλα νόμιμη, άσχημη υποψία αιωρείται: μετά από 4 χρόνια «επιχείρησης Sophia», η οποία υποτίθεται πως «εκπαίδευσε» την λιβυκή Ακτοφυλακή και στο πώς να εξουδετερώνει τις ατέλειωτες ροές λαθρομεταναστών καμουφλαρισμένων σε «πρόσφυγες» τους οποίους οι διακινητές συσσωρεύουν στις ακτές/λιμάνια, υπό τον έλεγχο του as-Saraj, που όλοι ξέρουμε πvw είναι οι Zawia, Zuwara, Sabratha, Garabouli στην Τριπολιτανία (ενώ από καμία ακτή/λιμάνι της πολύ μεγαλύτερης ακτογραμμής της Κυρηναϊκής υπό τον έλεγχο του Halifa Hafthar δεν έφυγε ποτέ ούτε ένας λαθρομετανάστης!), πώς συμβαίνει και αυτή η λιβυκή Ακτοφυλακή, που θα έπρεπε πλέον να διαθέτει και την σχετική εμπειρία και στρατηγική και δύναμη για να αναχαιτίσει οριστικά τα κακώς πεπραγμένα των διακινητών στον χώρο δικαιοδοσίας της, φαίνεται να είναι τελείως ανύπαρκτη και αναποτελεσματική;

Μήπως αυτή η «Ακτοφυλακή» είναι «της πλάκας», όπως και το «λιβυκό Ναυτικό», που εξίσου «εκπαιδεύτηκε» 4 χρόνια από τη «Sophia»; Μήπως υπάρχει και βασιλεύει μια, κατά τα άλλα, γνωστή στους πάντες συμπαιγνία μεταξύ Ακτοφυλακής, διακινητές και κυβερνητικές υπηρεσίες του as-Saraj;!

Και εάν δεν «εκπαιδεύτηκαν» αυτές οι δυο «ναυτικές δυνάμεις», τότε γιατί η ΕΕ πέταξε στον αέρα τόσα λεφτά για το τίποτα;

Και σε αυτούς τους Λιβύους «ναυτικούς» δεν έφτασαν 4 χρόνια «εκπαίδευσης Sophia» ώστε να χρειάζονται άλλα χρόνια ακόμα «εκπαίδευσης Irini»; Τόσο ντουβάρια είναι;

Πάντως ενώ τα πλοία της επιχείρησης «Ειρήνη» θα περιπολούν στα ανοιχτά των ακτές του λιβυκού εδάφους που κατέχει ο Halifa Hafthar, το ίδιο δεν θα γίνεται και στις ακτές που κατέχει ο Fayez as-Saraj, δήθεν για να μη φανεί πως θα βρίσκονται εκεί για να παραλαμβάνουν τους λαθραίους που οι διακινητές φορτώνουν στις βάρκες!!

Επομένως όσα τουρκικά πλοία θα «ξεφεύγουν» απ’ τον έλεγχο της «Irini» που θα διενεργείται στα 20, 30, 50 χιλιόμετρα απ’ τις ακτές, (κι αυτό είναι το μόνο εύκολο μιας και αρκεί να «διαβαίνουν» μέσα στα 12 μίλια των χωρικών υδάτων της Λιβύης όπου δεν μπορεί να υπάρχει κανένας έλεγχος των ευρωπαϊκών πλοίων!!) με όλη την άνεση θα ξεφορτώνουν στη Μιζράτα και στη Τρίπολι, «βάσεις ανεφοδιασμού» του ας-Σαράτζ, όχι μόνο τουφέκια και σφαίρες, αλλά και ολόκληρα τανκ και πυραύλους τουρκικής προέλευσης!

Αλλά υπάρχει επιπλέον και μια άλλη «κερκόπορτα», μια άλλη «δικλείδα ασφαλείας», πασιφανώς ηθελημένη, που θα αποτελέσει ασφαλώς βάσιμη και βασική αιτία χρεοκοπίας των «μέτρων» για το δήθεν embargo όπλων που η ΕΕ λέει πως θέλει να επιβάλλει:

Και είναι το ότι ο έλεγχος (νηοψία) των υπόπτων πλοίων θα φίνεται μόνον εφόσον τον δέχεται το κράτος σημαίας του πλοίου!

Ως εκ τούτου όλοι οι «έλεγχοι» που μας αραδιάζουν οι της «επιχείρησης Irini» είναι απόλυτα μια παρωδία, μια καρικατούρα, τυπική άλλωστε της πάγιας κοινοτικής πολιτικής συμπεριφοράς με αντικείμενο τη Τουρκία – ένας εσκεμμένος μη-έλεγχος, διότι φυσικά κανένας πλοίαρχος-εκπρόσωπος του κράτους της σημαίας, που κουβαλάει όπλα δεν θα δεχθεί ποτέ να του κάνουν νηοψία!

Εκτός του ότι κανένα πλοίο με τουρκικά όπλα δεν θα είναι τόσο χαζό ώστε να πλέει πολύ έξω από τα 12 ν.μ. των λιβυκών υδάτων με κίνδυνο να υποστεί έλεγχο υποθέτοντας πως η ευρωπαϊκή ναυτική δύναμη θα υπερτερήσει εκείνης της Τουρκίας!

Συμπερασματικά λοιπόν, περιπολίες έξω από τα «νερά» της Λιβύης και «εθελοντικός» έλεγχος είναι τα κομβικά στοιχεία που συγκροτούν τη κοινοτική «φάρσα-Irini».

Θα περιμέναμε βέβαια η ΕΕ να επιδείξει μια ελάχιστη σοβαρότητα και οι νηοψίες να μπορούν να πραγματοποιούνται μέσα στα 12 μίλια των χωρικών υδάτων και επιπλέον manu militari, με ακινητοποίηση του πλοίου. εξονυχιστική έρευνα θέλουν ή δε θέλουν, ως και κατάσχεση του σκάφους γεμάτο με όπλα και οδήγησή του στο λιμάνι-βάση της επιχείρησης, με ενδεχόμενη αεροπορική αποτρεπτική υποστήριξη σε περίπτωση αντίστασης ή επέμβασης άλλων πλοίων προς παράνομη υπεράσπιση του πλοίου υπό νηοψία.

Αλλά το παλιάτσο της ΕΕ δείχνει τα σοβαρά, ανυπέρβλητα όρια του και τις μηδαμινές δυνατότητες αξιόπιστης δράσης, και προπαντός δυναμικής στερεότητας.

Τέλος, όσο αφορά το εκτεταμένο λαθρεμπόριο πετρελαίου, το σχέδιο για τη «συλλογή πληροφοριών» που ανέλαβε η «Irini» φαντάζει άκρως ουτοπικό και δεν πρόκειται να παρουσιάσει κανένα ουσιώδες και απτό αποτέλεσμα εάν και εφόσον δεν υπάρξει ένας ικανός αριθμός πολεμικών πλοίων που θα εξουδετερώνει οποιαδήποτε, παραμικρή απόπειρα παραβίασης της απαγόρευσης μέσα στα όρια των λιβυκών εθνικών υδάτων.

Και εδώ, όπως και για τα όπλα η συμβολή της αεροπορίας είναι καθοριστική, όχι μόνο, αλλά θα πρέπει να είναι και αποτρεπτική μπρος σε οιανδήποτε αντίσταση.

Ασφαλώς όμως και δοθέντος του αποκλεισμού της «επιχείρησης Irini» και πάνω στο έδαφος και στους ουρανούς της Λιβύης, οι παράνομες «εξαγωγές» καυσίμων θα συνεχίσουν να ακμάζουν στις χερσαίες διαδρομές.

Έτσι το πρόγραμμα για δήθεν «συλλογή πληροφοριών» δεν θα είναι τίποτα άλλο παρά μια απλή «ακαδημαϊκή άσκηση» χωρίς ανάλογο αντίκρισμα στο έδαφος – δηλαδή μια άλλη μπλόφα!

Είδωμεν.

*Ελληνιστής, συγγραφέας

infognomonpolitics.gr

H Σουηδία έχει γίνει ένας σάκος του μποξ

1

του Holman W. Jenkins, Jr.*

Τετάρτη 15 Απριλίου 2020

Ο πληθυσμός της Σουηδίας είναι όσος περίπου της Νέας Υόρκης (για την ακρίβεια, γύρω στα 2 εκατομμύρια μεγαλύτερος). Και αποδεικνύει ότι η επιδημία του κορονοϊού δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί παντού με τον ίδιο τρόπο.

Η Σουηδία είναι μια κοινωνία «υψηλής εμπιστοσύνης», πράγμα που εξηγεί γιατί η ανταγωνιστική της οικονομία μπορεί να συνυπάρχει με ένα γενναιόδωρο κοινωνικό κράτος. Οι άνθρωποι εμπιστεύονται ο ένας τον άλλο. Και οι πολίτες εμπιστεύονται την κυβέρνησή τους για το ότι θα χρησιμοποιήσει αποτελεσματικά τους φόρους τους για να παρέχει υπηρεσίες όπως στέγαση, φροντίδα των παιδιών και ανώτατη εκπαίδευση που υπό άλλες συνθήκες οι πολίτες θα μπορούσαν να αναζητήσουν στην αγορά.

Όπως αποδεικνύεται, η «υψηλή εμπιστοσύνη» σημαίνει ότι οι Σουηδοί μπορούν να τα βγάλουν πέρα με λιγότερη κυβέρνηση όταν πρόκειται για τη φυσική απόσταση. Η Σουηδία έχει απαγορεύσει τα πλήθη και τα μπαρ και προσπαθεί να προστατεύσει τους ηλικιωμένους και τους ευάλωτους. Κατά τα άλλα όμως, έχει εναποθέσει στους επιχειρηματίες και στους πελάτες τους την ευθύνη για την αντιμετώπιση του ιού.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι μια κοινωνία χαμηλής εμπιστοσύνης, που λειτουργεί με ένα ομοσπονδιακό κυβερνητικό σύστημα και χαρακτηρίζεται από ισχυρό ατομισμό. Η Νέα Υόρκη, κατά μία έννοια, συμβολίζει μια προσπάθεια να επιβληθεί μια κυβέρνηση υψηλής εμπιστοσύνης σε έναν πληθυσμό χαμηλής εμπιστοσύνης. Πάνω από το 40% των κατοίκων στηρίζονται στο Medicaid, από τους οποίους το ένα τρίτο δεν το δικαιούται κανονικά με βάση τα εισοδήματά του. Ο πρώην δήμαρχος Μάικ Μπλούμπεργκ ίσως μάλιστα να έλεγε ότι καταχρώνται αυτό το προνόμιο αδιαφορώντας για την υγεία τους.

Το κόστος αυτής της αδιαφορίας αποδεικνύεται μεγάλο στην κρίση του κορονοϊού. Αλλά η Νέα Υόρκη έχει και μια άλλη ιδιαιτερότητα που δεν συναντάται στη Σουηδία: μόνο στο Κουινς ομιλούνται κάπου 800 γλώσσες. Πολλοί κάτοικοι μένουν σε σπίτια όπου συνυπάρχουν πολλές γενιές. Στη Σουηδία, αντίθετα, πάνω από το 50% του πληθυσμού ζει σε μονοπρόσωπα νοικοκυριά, η παχυσαρκία είναι κατά 40% μικρότερη από εκείνη της Αμερικής και η πολιτισμική ομογένεια του πληθυσμού καθιστά ευκολότερη την εφαρμογή των κοινωνικών οδηγιών.

Το μάθημα αυτό μπορεί να μας βοηθήσει και στην αποκλιμάκωση από την κρίση. Το πείραμα της Σουηδίας βρίσκεται σε εξέλιξη. Ο αριθμός των θανάτων αυξάνεται, αλλά αυτό μπορεί να οφείλεται στο γεγονός ότι η Σουηδία μπορεί να επιτρέπει μια ταχύτερη διάδοση καθώς τα νοσοκομεία της αντέχουν.

Ερχόμαστε έτσι στο βασικό σημείο. Μην ακούτε όσους λένε ότι η προσέγγιση της Σουηδίας είναι «ριζοσπαστική». Η Σουηδία ακολουθεί την ίδια στρατηγική με άλλες χώρες για το «ίσιωμα της καμπύλης», με στόχο την προσαρμογή της ζήτησης στο σύστημα υγείας. Το κάνει απλώς με μεγαλύτερη ειλικρίνεια ως προς το τι σημαίνει «καμπύλη»: οι περισσότεροι πολίτες εξακολουθούν να περιμένουν ότι θα προσβληθούν από τον ιό μέχρι να βρεθεί το εμβόλιο.

Η Σουηδία σφυροκοπείται έτσι από εκείνους που έχουν αποτύχει να προσφέρουν στις κοινωνίες τους ένα πειστικό χρονοδιάγραμμα αποκλιμάκωσης. Διότι ακόμη κι όταν θα έχουμε καλύτερα τεστ, δεν θα διαθέτουμε τρόπο να σταματήσουμε τον ιό ενώ θα λειτουργεί η οικονομία.

Δεν βοηθάει επίσης τη συζήτηση το γεγονός ότι πολλοί ειδικοί, δημοσιογράφοι και πολιτικοί βρίσκονται σε μια ηλικιακή ομάδα που χρειάζεται τη μεγαλύτερη προστασία από τον ιό. Δεν μπορούν λοιπόν να πουν ότι άλλοι θα πρέπει να περιμένουν ότι θα προσβληθούν.

Όταν τελειώσουν όλα, οι πανεπιστημιακοί θα κάνουν σύγκριση ανάμεσα στη στρατηγική του εγκλεισμού και άλλες στρατηγικές (μη περιλαμβανομένου του «δεν κάνω τίποτα»). Θα αναρωτηθούν σε ποιο βαθμό το ίσιωμα της καμπύλης οφείλεται στις προφυλάξεις των πολιτών και σε ποιο βαθμό στην κυβερνητική παρέμβαση. Πόσες ζωές (και, πιο ρεαλιστικά, χρόνια ζωής) σώθηκαν πραγματικά χάρις στις προσπάθειές μας; Σε ποιο βαθμό η επιτυχία μας οφείλεται στην υπερτίμηση του βάρους στο υγειονομικό μας σύστημα;

Το κλείσιμο της οικονομίας μπορεί τελικά να φανεί αντιπαραγωγικό, καθώς απαιτήθηκε από τους λιγότερο και περισσότερο ευάλωτους να μοιραστούν εξίσου τον κίνδυνο της εξάπλωσης του ιού. Κάτω από την πίεση μιας ταχύτατα εξελισσόμενης κρίσης, πολλές αποφάσεις μπορεί να αποδειχθούν κακές.

(*) Ο Χόλμαν Τζένκινς τζούνιορ είναι αρθρογράφος της Wall Street Journal

(Πηγή: Wall Street Journal)

ΑΠΕ-ΜΠΕ

ΨΗΦΙΑΚΗ ΕΠΙΤΗΡΗΣΗ: Με τη συναίνεσή μας!!!

3

του Boris Beaude, καθ. Ψηφιακών ανθρωπιστικών σπουδών στο Παν. Λωζάνης

[Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ

μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.

………………………………………………

A όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.

Aλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.

Aνεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω.

                                      Κωνσταντίνος Καβάφης ]

Διέξοδος στην αναγνώριση προσώπου. Ρεν (Γαλλία) 2019. Φωτογραφία του Maxime Matthys

Κατά τη διάρκεια της ισπανικής γρίπης, ασχολούμασταν υπερβολικά με τον πόλεμο για να συζητήσουμε γι’ αυτή την ασθένεια, η οποία όμως σκότωνε εκατομμύρια ανθρώπους. Σήμερα αντιμετωπίζουμε μια ριζικά αντίθετη κατάσταση. Τα σώματα μας είναι σε κατ’ οίκον περιορισμό και διεξάγουμε “πόλεμο” κατά ενός ιού, του οποίου υπολογίζουμε καθημερινά τα θύματα. Τελικά, καταγράψαμε την μεταδοτικότητα με την οποία ο ιός εξαπλωνόταν από σώμα σε σώμα, με μια σχετική διάκριση. Οντας φοβερά απροετοίμαστοι γι ‘αυτό, με αξιοσημείωτη άρνηση, πρέπει τώρα να απωθήσουμε το δράμα και να περιμένουμε μέχρι να είμαστε σε θέση να αντιμετωπίσουμε αυτό το μικροσκοπικό και όχι λιγότερο τρομερό κακό.

Ενώ οι κυβερνήσεις μας, η μία μετά την άλλη, εκώφευσαν σε όσους προειδοποιούσαν για την ερειπωμένη κατάσταση των νοσοκομειακών δομών, ενώ τα έκτακτα μέτρα που εφαρμόζει η Κίνα αποδόθηκαν στο αυταρχικό καθεστώς της, ενώ υποτίθεται ότι η δραματική κατάσταση στην Ιταλία πρέπει οφείλεται σε μια ιδιαίτερη ευπάθεια, εμείς είμαστε εκτεθειμένοι και σχετικά χωρίς πολλές δυνατότητες.

Ως εκ τούτου, ψάχνουμε κάθε πληροφορία ικανή να μας διαφωτίσει και έχουμε μεγάλο πειρασμό να κινητοποιήσουμε όλα τα διαθέσιμα μέσα για να απαλλαγούμε από αυτόν τον ιό και να συγκρατήσουμε την απειλή που γίνεται καθημερινά όλο και βαρύτερη. Χωρίς επαρκείς μάσκες και διαγνωστικά τεστ, πρέπει να παρακολουθούμε τον καθένα. Ο καθένας μας έχει γίνει ύποπτος, πιθανός φορέας του Sars-Cov-2.

Όταν ο επικεφαλής της Orange [η μεγαλύτερη εταιρία παροχής επικοινωνιακών υπηρεσιών στη Γαλλία] δηλώνει ότι περίπου το 17% των κατοίκων του Παρισιού έφυγε για την επαρχία μέσα σε μια εβδομάδα, έχουμε καθαρά ζήτημα κινούμενων ατόμων, μαζί με τους ιούς τους και τα τηλέφωνά τους, και αρκούσε να ακολουθήσουμε τα ίχνη τους. Μέσα σε λίγες ημέρες, η ΕΕ, η Ελβετία, η Βρετανία και οι ΗΠΑ εκδήλωσαν διαδοχικά την πρόθεσή τους να χρησιμοποιήσουν τέτοια δεδομένα. Ξαφνικά, στον φόβο της εξάπλωσης του ιού, προστέθηκε και ο φόβος ότι μας παρακολουθούν μαζικά. Τα κράτη είναι ύποπτα ότι εκμεταλλεύονται την κατάσταση για να αναπτύξουν απαράδεκτες, σε φυσιολογικές συνθήκες, μεθόδους, με κίνδυνο να τις γενικεύσουν και να απειλήσουν τις θεμελιώδεις ελευθερίες μας.

Ωστόσο, οι ελευθερίες μας περιορίστηκαν ήδη. Η ελευθερία μετακίνησης ή αγοράς μέσα σε λίγες μέρες μπήκε σε αυστηρό πλαίσιο. Επίσης, μετά τις αποκαλύψεις του Eντουαρντ Σνόουντεν ή τις πρακτικές του Καίμπριτζ Αναλύτικα, μπορούμε να πιστεύουμε ότι η κατάσταση ξεκαθάρισε: επιτηρούμαστε μαζικά! Ας ξεκαθαρίσουμε λοιπόν το πλαίσιο: τα δεδομένα των κινητών τηλεφώνων από την Orange ή την Swisscom χρησιμοποιούνται ήδη στον πολεοδομία, για να προβλέψουν  κυκλοφοριακή συμφόρηση, στο πλαίσιο ποινικών ερευνών ή ανεύρεσης εξαφανισμένων προσώπων. Η Orange, όπως και η ΕΕ, λέει ότι για την ώρα χρησιμοποιεί μόνο συγκεντρωτικά δεδομένα, τα οποία δεν παραπέμπουν σε ένα άτομο. Αν θέλουμε τους πιστεύουμε, και να θυμίσουμε ότι τα συγκεντρωτικά  δεδομένα εξάγονται από την ανάγνωση των ατομικών. Θα μπορούσαμε να αμφιβάλουμε για τις προθέσεις τους, να προβλέψουμε ότι αυτή η κατάσταση δεν θα παραταθεί και να τονίσουμε ότι ο πειρασμός να παρακολουθούν όλα τα άτομα, ένα προς ένα, είναι μεγάλος. Θα μπορούσαμε επίσης να υπενθυμίσουμε την επιτακτική ανάγκη της συγκατάθεσης, της νομιμότητας και της αναλογικότητας της επιτήρησης. Αλλά δεν θα έπρεπε να αναρωτηθούμε, ευρύτερα, εάν συναινέσαμε σε αυτό που ζούμε τώρα; Δεν πρέπει να αναρωτηθούμε με άλλα λόγια: από τι φοβόμαστε;

Γιατί θα αποδεχόμαστε να μας παρακολουθούν μαζικά και ατομικά σε κανονικές περιόδους, ακόμη και πριν μας θέσουν σε κατ’ οίκον περιορισμό, όταν αμφιβάλλουμε για τη χρησιμότητα λιγότερο παρεμβαλλόμενων δεδομένων στο πλαίσιο μιας πανδημίας; Όταν η Google μας ενημερώνει για την επισκεψιμότητα ενός καταστήματος σε πραγματικό χρόνο ή όταν το Facebook αναλύει την επισκεψιμότητά μας στα ράφια των αντίπαλων καταστημάτων, τα κίνητρά τους και τα οφέλη που αποκομίζουμε από τις ενέργειές τους είναι πιο σημαντικά; Ενώ είμαστε περιορισμένοι και οι ψηφιακές μας πρακτικές έχουν εντατικοποιηθεί ακόμα περισσότερο, γιατί δεν ανησυχούμε περισσότερο για την παρακολούθηση και της πιο παραμικρής επικοινωνίας μας, των ανθρώπων με τους οποίους επικοινωνούμε, του καταλόγου των ιστότοπων που επισκεπτόμαστε, των ταινιών που βλέπουμε, των βιβλίων που διαβάζουμε και της μουσικής που ακούμε; Είναι επειδή συναινούμε; Είναι επειδή δεν είμαστε αναγκασμένοι να χρησιμοποιούμε αυτές τις υπηρεσίες, επειδή είναι ιδιωτικές εταιρείες; Επίσης, όταν το Facebook συλλέγει πληροφορίες από άτομα που δεν έχουν καν λογαριασμό στο Facebook, σε τι συναινούμε πραγματικά;

Η επίβλεψη της ζωής μας, της κινητικότητας των σωμάτων μας μέχρι τις πιο εχέμυθες επικοινωνίες μας, αποτελούν ήδη κανόνα στη ζωή μας. Είναι κυρίως το Google και το Facebook που έχουν τον έλεγχο, και πολύ πιο οριακά το Amazon, η Microsoft, η Apple, η Visa και η Mastercard, ακολουθούμενες τοπικά από λίγες τράπεζες και φορείς τηλεπικοινωνιών. Εάν δεχόμαστε να μας παρακολουθούν ατομικά αυτές οι εταιρείες χωρίς πραγματική συναίνεση και αρνούμαστε να μας παρακολουθούν οι κυβερνήσεις μας, είναι καιρός να καταλάβουμε ότι δεν έχουμε πρόβλημα με την ψηφιακή τεχνολογία, αλλά με την πολιτική. Όταν δεχόμαστε αυτές οι εταιρείες να συλλέγουν τις παραμικρές λεπτομέρειες από τη ζωή μας για λογαριασμό των πελατών τους και να αμφιβάλλουμε παράλληλα για τα πολιτικά καθεστώτα που μας κυβερνούν, ας συνειδητοποιήσουμε τότε ότι οι επιπτώσεις της εξάπλωσης του Sars–Cov-2 είναι μόνο μια ένδειξη της έκτασης της ευπάθειας μας. Κατά βάθος, αυτό που τίθεται υπό αμφισβήτηση είναι η εμπιστοσύνη σε ό,τι αποτελεί τον κοινό μας Κόσμο, αυτό που διακυβεύεται είναι ό,τι αφορά στο «εμείς» και, τέλος, αυτό που πρέπει να μας απασχολεί τώρα είναι ο πλουραλισμός, ο ορίζοντας και τα μέσα της συνύπαρξής μας, χωρίς να περιμένουμε το τέλος αυτής της μείζονος ανθρωπολογικής εμπειρίας.

*Σύμφωνα με δημοσκοπική έρευνα, το 75% των Γάλλων δέχεται να χρησιμοποιούνται τα προσωπικά τους στοιχεία γεωγραφικού εντοπισμού για να γίνουν γνωστοί οι άνθρωποι με τους οποίους ήρθαν σε επαφή. Δεν νομίζω ότι το αντίστοιχο ποσοστό στην Ελλάδα είναι, σήμερα, μικρότερο.

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Πηγή: https://www.liberation.fr/debats/2020/04/07/avec-votre-consentement_1784504

BlackRock to advise EU on environmental rules for banks

0

Campaigners raise concerns over investor’s financial interests in fossil fuel companies

 The European commission said BlackRock had beaten eight other bidders on the contract. Photograph: Brendan McDermid/Reuters

BlackRock, one of the world’s largest investors in banks and fossil fuel companies, has been hired by the EU to work on potential new environmental rules for banks.

Campaigners raised concerns about potential conflicts of interest, given BlackRock’s widespread financial interests in sectors that could be directly impacted by new environmental rules.

The European commission, the EU’s executive arm, said this week that BlackRock had beaten eight other bidders on a contract to study how the EU could best integrate environmental, social and governance (ESG) factors into its banking supervision.

BlackRock is the world’s largest investment manager, with $7.43tn (£5.97tn) in assets under management on 31 December, before the coronavirus pandemic caused a global market rout. The majority of those assets are in products that track equity and bond indices, meaning the company by default controls large stakes in many of the world’s biggest companies.

Analysis by InfluenceMap for the Guardian found that BlackRock in October controlled shares in fossil fuel companies worth $87.3bn that held 3.27bn barrels of fossil fuel reserves. BlackRock is a top-three investor in all eight of the world’s largest oil companies, and a top-10 investor in the 12 most systemically important banks in the world.

Katrin Ganswindt, a climate and energy campaigner at Urgewald, a non-profit environmental and human rights organisation, said: “Appointing BlackRock as advisor to the European commission on environmental, social and governance factors seems a bit like letting the fox guard the henhouse. On top of being the world’s largest investor in fossil fuels, they are also among the leading global financiers of the weapons industry.

“We are baffled as to why the European commission didn’t think there would be a massive conflict of interest with this choice.”

The commission will pay BlackRock’s Financial Markets Advisory (FMA) arm €550,000 (£483,000) for the study, according to a contract award notice published on the commission’s website – equating to only 2.2% of the $24m pay given to BlackRock chief executive Larry Fink in 2018, or 0.012% of the company’s $4.5bn operating profits in 2019.

However, decisions made by European banking regulators on ESG issues could have significant financial effects on the companies whose shares BlackRock holds. For instance, looser restrictions on bank lending to companies fuelling the climate crisis could profit both oil companies and lenders.

BlackRock itself has been strongly criticised for blocking progress on environmental issues. Guardian analysis of data from ProxyInsight found that BlackRock opposed or abstained on 82% of climate-related shareholder resolutions at the companies whose shares it managed between 2015 and 2019, far lower than many rivals.

However, in 2020 the company has taken significant steps to make environmental sustainability a core part of its business. In January it said it would divest from companies that made 25% or more of their revenues from coal, as well as pledging to start using its voting power to force companies to disclose climate risks.

A European commission spokesman said contract was awarded “in full and strict compliance with the applicable EU procurement rules, including those on the eligibility of tenderers and the prevention of any potential conflict of interest”.

BlackRock’s tender was better than competitors, and it will form only one input in the EU’s policymaking, the spokesman added.

A spokesman for BlackRock said its FMA arm functioned separately to the investment management unit.

He said: “We are honoured that BlackRock Financial Markets Advisory has been selected to perform an analysis to inform the European commission’s action plan on sustainable finance, deploying our expertise and capabilities in advising public-sector clients on structural trends, including the transition to a low-carbon future.”

theguardian.com

Θέμα: Ο Πρέσβης των ΗΠΑ στη Λιβύη, Ρίτσαρντ Νόρλαντ συνόψισε τη θέση της χώρας του για την κρίση της Λιβύης.

0
Ρίτσαρντ Νόρλαντ. πρέσβης των ΗΠΑ στη Λιβύη.

Επιμέλεια: Γιώργος Κουτσούμης.

Ο Πρέσβης των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής στη Λιβύη, Ρίτσαρντ Νόρλαντ, ο οποίος προς το παρών διαμένει στην Τυνησία, σε συνέντευξή του στην “Al-Wasat Gate and Newspaper” συνόψισε τη θέση της χώρας του για την κρίση της Λιβύης ώστε να τερματιστούν άμεσα οι  μάχες και να συμμετάσχουν όλες οι πλευρές [σ.σ. Τουρκία, Κατάρ, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και Αίγυπτος] στη διαδικασία διαπραγματεύσεων υπό την ηγεσία του ΟΗΕ», σημειώνοντας ότι η αμερικανική κυβέρνηση «έρχεται σε επαφή με την κυβέρνηση συμφιλίωσης, με τις αραβικές ένοπλες δυνάμεις της Λιβύης και με όλες τις πλευρές». Σε μια προσπάθεια να επιτευχθεί αυτό “με πρόοδο του σχεδίου εκεχειρίας που συζητήθηκε στις συνεδριάσεις της επιτροπής « 5 + 5 ».

Al-Wasat: “Πολλοί Λίβυοι παρατηρούν ένα είδος σύγχυσης ή έλλειψης σαφήνειας στην αμερικανική στάση απέναντι στην επιδείνωση της κρίσης στη Λιβύη.


Η θέση των Ηνωμένων Πολιτειών όσον αφορά τη σύγκρουση, είναι να σταματήσουν άμεσα οι μάχες.  Τα μέρη πρέπει να συμμετάσχουν άμεσα στη διαδικασία διαπραγμάτευσης υπό την ηγεσία του ΟΗΕ. Ο βομβαρδισμός της Τρίπολης από τις αραβικές ένοπλες δυνάμεις της Λιβύης πρέπει να σταματήσει για να επιτρέψει στην άλλη πλευρά να μειώσει την κλιμάκωση. 

“Al-Wasat”: Στην ανοιχτή επιστολή σας προς την «πολιτική και στρατιωτική ηγεσία στη Λιβύη και στον λαό της Λιβύης», μας ειδοποιήσατε για τον κίνδυνο εμφάνισης κρουσμάτων του ιού «Corona» στη χώρα και προτείνατε ένα πακέτο μέτρων για να το αντιμετωπίσετε, μεταξύ αυτών σταματώντας τις μάχες. Ο Χάφταρ ανέστειλε την εκστρατεία του στην Τρίπολη, επιτρέποντας στις δύο πλευρές να επιστρέψουν στο σχέδιο εκεχειρίας που τέθηκε σε εφαρμογή μέσω των διαπραγματεύσεων “5 + 5”, αλλά αυτό δεν επιτεύχθηκε … Ποια είναι τα απαραίτητα βήματα για να το επιτύχετε αυτό;
Πιστεύουμε ότι η κρίση πανδημίας του ιού Corona αύξησε την επείγουσα ανάγκη για ανθρωπιστική εκεχειρία. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ζητήσαμε μια τέτοια εκεχειρία. Αυτό θα οδηγούσε σε πρόοδο στο επίπεδο του σχεδίου κατάπαυσης του πυρός, που διαπραγματεύθηκε στις συνεδριάσεις της επιτροπής «5 + 5» στη Γενεύη στις 23 Φεβρουαρίου. Πιστεύουμε ότι υπάρχει ένας πραγματικός λόγος για τα μέρη να συμμορφωθούν με αυτό το έγγραφο και στη συνέχεια, για μια πλήρη και διαρκή εκεχειρία. Η σημερινή κρίση πανδημίας Corona καθιστά αυτό σημαντικό.

Al-Wasat: Στην τελευταία επιστολή σας προς τις πολιτικές και στρατιωτικές ηγεσίες της Λιβύης και του λαού της Λιβύης, είπατε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες αναγνωρίζουν ότι εξωτερικοί παράγοντες είναι υπεύθυνοι για την τροφοδοσία της σύγκρουσης στη Λιβύη και ότι η Ουάσιγκτον θα το αντιμετωπίσει μέσω διπλωματικών οδών. Θα δούμε σύντομα τα αποτελέσματα αυτών των προσπαθειών; 


– Ελπίζω. Ο Ghassan Salama και τα Ηνωμένα Έθνη έχουν δημιουργήσει ένα αποτελεσματικό πλαίσιο για μια πραγματική κατάπαυση του πυρός. Η διάσκεψη του Βερολίνου τον Ιανουάριο κατόρθωσε να φέρει τους εξωτερικούς παράγοντες να παράσχουν τις υποσχέσεις τους και  θέλουμε να δούμε αυτά τα μέρη να εκπληρώνουν τις δεσμεύσεις τους και να λάβουν μέτρα που συμφωνήθηκαν. Για τους εξωτερικούς παράγοντες που πιστεύουν ότι οι στόχοι τους θα επιτευχθούν μέσω των ένοπλων συγκρούσεων, πιστεύουμε ότι είναι εντελώς λάθος. 

Al-Wasat: Είπατε ότι η δέσμευση για τον περιορισμό της εξάπλωσης ξένων μαχητών, και την παύση των συγκρούσεων και των εχθροπραξιών αποτελεί απόλυτη ανάγκη για να βοηθήσουμε τις υγειονομικές αρχές να περιορίσουν την εξάπλωση της μόλυνσης από τον κορωνοϊό. Πώς αξιολογείτε την απάντηση σε αυτή την έκκληση μέχρι στιγμής, με την προφανή αποτυχία της ανακωχής; 

Είμαστε πολύ απογοητευμένοι, καθώς τα μέρη που συμμετείχαν στη διάσκεψη του Βερολίνου και η συμφωνία που επετεύχθη εκείνη τη στιγμή δεν έχουν ακόμη εκπληρώσει τις δεσμεύσεις τους. Ειλικρινά, νομίζουμε ότι θα λογοδοτήσουν στην κοινή γνώμη της Λιβύης κάποια στιγμή.

Al-Wasat: Η Ευρωπαϊκή Ένωση ξεκίνησε αυτήν την εβδομάδα (Τρίτη, 07.04.2020) μια ναυτική επιχείρηση για την παρακολούθηση του εμπάργκο όπλων στη Λιβύη, σε εφαρμογή του ψηφίσματος του ΟΗΕ.Ποιες είναι οι προσπάθειες των Ηνωμένων Πολιτειών στο θέμα αυτό; 
Οι Ηνωμένες Πολιτείες υποστηρίζουν τη διαδικασία “IRINI” που δρομολογήθηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση και προσβλέπουμε στην έναρξη της διαδικασίας το συντομότερο δυνατόν. Η κατανόησή μας είναι ότι η διαδικασία αυτή δεν θα έχει μόνο θαλάσσια διάσταση αλλά και δορυφορική πτυχή, ώστε να είναι δυνατή η παρακολούθηση των παραβιάσεων του εμπάργκο όπλων όχι μόνο στα θαλάσσια σύνορα αλλά και στα χερσαία σύνορα της Λιβύης. 

Al-Wasat: Η κρίση στη Λιβύη συνεχίζεται εδώ και εννέα χρόνια, αποδεικνύοντας την αποτυχία της διεθνούς κοινότητας να αντιμετωπίσει αυτήν την κρίση. Πώς βλέπετε τις πιθανότητες να επιλυθεί η πολιτική κρίση υπό το φως της ανησυχίας της διεθνούς κοινότητας για την πανδημία Corona και τις επιπτώσεις της; 
Όπως γνωρίζετε, πιστεύω πραγματικά ότι η κρίση της πανδημίας Corona θα αυξήσει την πίεση σε όλες τις πλευρές εντός και εκτός της χώρας, για να θέσουν τις ένοπλες συγκρούσεις στην άκρη και να επικεντρωθούν σε αυτή την κρίση της δημόσιας υγείας. Γνωρίζουμε ότι υπάρχουν εθνικές και διεθνείς δυνάμεις στη Λιβύη, που καταβάλλουν κάθε προσπάθεια για να προετοιμαστούν για την κρίση και να καταπολεμήσουν την εξάπλωση του ιού Corona, αλλά οι συγκρούσεις αποτελούν άμεσο εμπόδιο στις προσπάθειες αυτές. Πιστεύουμε ότι υπάρχει όλο και μεγαλύτερη συνειδητοποίηση από όλες τις πλευρές ότι είναι προς το συμφέρον του λαού της Λιβύης να σταματήσει τις συγκρούσεις, έως ότου τεθεί υπό έλεγχο αυτή η επιδημία.

 Al-Wasat: Στην επιστολή σας επισημαίνετε το ζήτημα της καταβολής των μισθών και αναφέρατε ότι οι Λίβυοι χρειάζονται μια σταθερή πηγή εσόδων για να αντιμετωπίσουν την κρίση και δεδομένου ότι συνειδητοποιείτε ότι η κύρια και ίσως η μόνη πηγή εσόδων από την οποία εξαρτάται η Λιβύη, είναι το πετρέλαιο και τα λιμάνια της είναι κλειστά. Η διεθνής κοινότητα, συμπεριλαμβανομένης και της δικής σας, πρέπει να τα ανοίξει, κάτι που δεν έχει συμβεί έως τώρα. Μπορούν να εξασφαλιστούν οι μισθοί των Λίβυων; Υπάρχουν σοβαρές διεθνείς πρωτοβουλίες για να αποκατασταθεί η παραγωγή πετρελαίου; 


Στην πραγματικότητα, εδώ υπάρχουν δύο θέματα: Πρώτον, η επανέναρξη της παραγωγής πετρελαίου και πιστεύουμε ότι αυτό πρέπει να γίνει άμεσα. Μέσα από συζητήσεις με την Εθνική Εταιρεία Πετρελαίου, συνειδητοποιούμε ότι από καθαρά τεχνική άποψη, η υποδομή θα παραλύσει εντελώς σε περίπτωση που η παραγωγή πετρελαίου δεν συνεχιστεί, με αποτέλεσμα η παραγωγή πετρελαίου στη Λιβύη, να επηρεαστεί στο μέλλον.

Το δεύτερο ζήτημα αφορά την ικανότητα των χρηματοπιστωτικών και οικονομικών θεσμών της Λιβύης να συνεργαστούν προς όφελος ολόκληρης της χώρας, ιδίως με την εμφάνιση της κρίσης του ιού Corona. Πιστεύουμε ότι η Λιβύη έχει τεχνοκράτες ικανούς να διαχειρίζονται τον πλούτο και χρειάζονται την υποστήριξη, την ενθάρρυνση και την εντολή  να ενώσουν τις προσπάθειες και να επιλύσουν αυτά τα ζητήματα για να εξασφαλίσουν την συνεργασία των θεσμικών οργάνων. (Βλέπε σχετικό δελτίο με θέμα: Η διαμάχη μεταξύ Fayez al-Sarraj και του Διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας της Τρίπολης). Συνεπώς, υποστηρίζουμε τη σύγκληση συνεδριάσεων για την επίτευξη αυτού του στόχου. 

Πιστεύουμε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν διαδραματίσει σημαντικό ρόλο τα τελευταία χρόνια, στην προσπάθειά τους να βοηθήσουν τα λιβυκά οικονομικά ιδρύματα να δουλέψουν καλά.  Προς το παρόν πιστεύουμε ότι υπάρχει επείγουσα ανάγκη να συναντηθούν οι ενδιαφερόμενοι στην Τρίπολη και σε άλλες περιοχές της χώρας, ίσως μέσω τηλεδιάσκεψης, καθώς δεν είναι δυνατόν να συναντηθούν προσωπικά και να επικεντρωθούν ειδικά σε ζητήματα που σχετίζονται με τις οικονομικές ανάγκες. Για παράδειγμα, η διαχείριση της πανδημίας Corona, όπου θα πρέπει να δοθεί προτεραιότητα στην καταβολή των μισθών των εργαζομένων στον τομέα της υγείας που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή για να αντιμετωπίσουν αυτήν την πανδημία.

Al-Wasat: Υπενθυμίσατε επίσης, ότι επιτρέπετε έναν εξωτερικό έλεγχο και έναν έλεγχο της Κεντρικής Τράπεζας της Λιβύης. Θεωρείτε ότι θα ήταν ένα εύκολο βήμα για να δείξουμε στον κόσμο ότι οι ηγέτες της Λιβύης δεσμεύονται στη διαφάνεια και την καταπολέμηση της διαφθοράς και ότι ένας τέτοιος έλεγχος είναι έτοιμος να ξεκινήσει; 


Ο εξωτερικός έλεγχος είναι κρίσιμος, καθώς σχετίζεται με τη διαφάνεια σχετικά με το πώς διανέμεται ο λιβυκός πλούτος. Η συνεχής παρεμπόδιση της διαδικασίας επανεξέτασης σημαίνει ότι κάποιος θέλει να κρύψει κάτι. Είμαι απόλυτα βέβαιος ότι, όταν ο εξωτερικός έλεγχος διεξάγεται αποτελεσματικά, αυτό θα βοηθήσει τους ανθρώπους να κατανοήσουν καλύτερα τον τρόπο με τον οποίο διανέμεται ο πλούτος στη Λιβύη και να εξασφαλίσει ότι θα διανέμεται όσο το δυνατόν καλύτερα. Αυτό είναι ένα από τα ζητήματα που αποτελούν τη βάση της σύγκρουσης, επομένως είναι σημαντικό να σημειωθεί ταχεία πρόοδος στο επίπεδο του εξωτερικού ελέγχου. 

 Al-Wasat: Πολλοί Λίβυοι πιστεύουν ότι η επιλογή κυρώσεων εναντίον εκείνων που παρεμποδίζουν τις προσπάθειες επίλυσης της κρίσης της χώρας τους είναι σημαντική και θα βοηθήσει να ανοίξει ο δρόμος προς μια λύση. Γιατί δεν έχουμε δει κλιμακωτά βήματα από τη διεθνή κοινότητα προς αυτή την κατεύθυνση; 

Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν επιβάλει πλείονες κυρώσεις και διατηρούμε την επιλογή να επιβάλλουμε πρόσθετες κυρώσεις, για παράδειγμα, σε όσους εργάζονται με τη ρωσική ομάδα “Wagner”. Οι κυρώσεις είναι μια αποτελεσματική αλλά χρονοβόρα μέθοδος. Τώρα υπάρχει μια επείγουσα ανάγκη σε αυτή την κατάσταση, και κατά τη γνώμη μου οι πλευρές πρέπει να αναλάβουν πρωτοβουλία για να κάνουν ό, τι πρέπει όσον αφορά την αναστολή των στρατιωτικών ενεργειών και την αντιμετώπιση της πανδημίας Corona και να μην περιμένουν την εφαρμογή νέων κυρώσεων για να κάνουν κάτι τέτοιο. 

Al-Wasat: Οι Ηνωμένες Πολιτείες ανακοίνωσαν πρόσφατα ότι θα παράσχουν 6 εκατομμύρια δολάρια στη Λιβύη για να στηρίξουν την αντιμετώπιση της πανδημίας Corona. Πώς θα χρησιμοποιηθούν αυτές οι δωρεές;

 Τα 6 εκατομμύρια δολάρια που ανακοίνωσαν οι Ηνωμένες Πολιτείες ως υγειονομική βοήθεια στο πλαίσιο του ιού Corona θα διατεθούν σε οργανώσεις που εργάζονται στο εσωτερικό της Λιβύης, κυρίως σε διεθνείς οργανισμούς υγείας, αλλά θα συνεργαστούν με ορισμένους λιβυκούς εταίρους για να προσπαθήσουν να κάνουν ό, τι μπορούν για να βοηθήσουν στην μη εξάπλωση του ιού. Νομίζω ότι είναι σημαντικό να επισημάνουμε ότι αυτή η βοήθεια αποτελεί μέρος μακροπρόθεσμων προσπαθειών βοήθειας των ΗΠΑ προς τη Λιβύη. Από το 2011, πιστεύω ότι έχουμε δαπανήσει περίπου 715 εκατομμύρια δολάρια σε άμεση βοήθεια στη Λιβύη και σκοπεύουμε να συνεχίσουμε αυτό το είδος υποστήριξης τους επόμενους μήνες και χρόνια. 

Γ. ΚΟΥΤΣΟΥΜΗΣ

Washington Post : Οι αμερικανικές Αρχές γνώριζαν από το 2018 τις ελλείψεις ασφαλείας στο ερευνητικό εργαστήριο της Ουχάν, απόπου ξέφυγε ο ιός

0

Οι αμερικανοί αξιωματούχοι είχαν αποστείλει δυο έγγραφα στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ, όπου έκαναν λόγο για «ζητήματα ασφάλειας και διαχείρισης» στο κινεζικό εργαστήριο

Ως προειδοποιητικές βολές χαρακτήρισε αμερικανός αξιωματούχος τις αναφορές αξιωματούχων της πρεσβείας των ΗΠΑ στην Κίνα σχετικά με τις ελλείψεις ασφαλείας στο ερευνητικό εργαστήριο της Ουχάν στα μέσα του 2018, σύμφωνα με αποκλειστικό δημοσίευμα της εφημερίδας Washington Post

Ως προειδοποιητικές βολές χαρακτήρισε αμερικανός αξιωματούχος τις αναφορές αξιωματούχων της πρεσβείας των ΗΠΑ στην Κίνα σχετικά με τις ελλείψεις ασφαλείας στο ερευνητικό εργαστήριο της Ουχάν στα μέσα του 2018, σύμφωνα με αποκλειστικό δημοσίευμα της εφημερίδας Washington Post.

Εκείνη τη χρονική περίοδο,  πριν από δύο περίπου χρόνια, αμερικανοί αξιωματούχοι στην Κίνα, μεταξύ των οποίων ο  Τζέιμσον Φας, επιτετραμμένος των ΗΠΑ στην Ουχάν, και ειδικοί επιστήμονες επί θεμάτων υγείας είχαν επισκεφθεί το εργαστήριο επιδημιολογίας της Ουχάν.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα της Washington Post, στην ιστοσελίδα του κινεζικού εργαστηρίου υπήρχε μάλιστα ανάρτηση για την εν λόγω επίσκεψη στην αγγλική γλώσσα, αλλά διεγράφη πρόσφατα.

Ύστερα από την προαναφερθείσα επίσκεψη οι αμερικανοί αξιωματούχοι είχαν αποστείλει δυο έγγραφα στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ, όπου έκαναν λόγο για «ζητήματα ασφάλειας και διαχείρισης» στο εργαστήριο.

Μάλιστα, η πρώτη ειδοποίηση αναφερόταν συγκεκριμένα στις έρευνες του εργαστηρίου για τις νυχτερίδες και στο ενδεχόμενο μιας πανδημίας τύπου SARS.

«Κατά την εκεί παραμονή μας και τις συνομιλίες μας με τους επιστήμονες, μας τόνισαν ότι υπάρχουν ελλείψεις σε ειδικούς και τεχνικούς που μπορούν να διαχειριστούν τέτοιου είδους ερευνητικές εργασίες» αναφέρεται στην ειδοποίηση των αμερικανικών Αρχών στην Κίνα προς το Στέιτ Ντιπάρτμεντ.

«Κυρίως όμως», σημειώνεται στο έγγραφο που επικαλείται η Washington Post, «υπήρξαν σοβαρά ευρήματα για την πιθανότητα ένας κοροναϊός τύπου SARS να μεταδοθεί από τις νυχτερίδες στους ανθρώπους».

Ο Σιαο Κιανγκ, ερευνητής στο πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϊ της Καλιφόρνιας, υποστηρίζει ότι το ανωτέρω έγγραφο αναφέρεται ξεκάθαρα στους κινδύνους που θα μπορούσε να επιφέρει στη δημόσια υγεία ένα ατύχημα από το εν λόγω εργαστήριο.

Η κυβέρνηση Τραμπ είχε υποψίες για το κινεζικό εργαστήριο, ωστόσο, σύμφωνα με την εφημερίδα New York Times, οι μυστικές υπηρεσίες δεν είχαν παρουσιάσει επαρκή αποδεικτικά στοιχεία.

Τέλος, η εφημερίδα προσθέτει ότι η έρευνα κινέζων επιστημόνων στο περιοδικό Lancet δεν αποδεικνύει το κατά πόσον ο ιός συνδέεται με την αγορά αγρίων ζώων της Ουχάν, κάτι που αποτελεί την επίσημη εκδοχή της κινεζικής κυβέρνησης.

in.gr

Μήπως η Τουρκία Αρχίζει να Μετανιώνει για την Ανάμειξή της στην Λιβύη;

0
Alaeddin Saleh, Réseau International, 13-4-20

Μετάφραση Μιχαήλ Στυλιανού

 Εξαπολύοντας μιαν στρατιωτική εκστρατεία στην Λιβύη στο πλευρό της κυβέρνησης εθνικής συμφωνίας (GAN), η Τουρκία δεν μπορούσε να φανταστεί ότι το  κυριότερο εμπόδιο στην αποφασιστική επιτυχία του εγχειρήματός της θα ήταν η αδράνεια του Λίβυου συμμάχου της.

Αλλά αποδείχτηκε ότι η κυβέρνηση της Τρίπολης, υπό τον πρωθυπουργό Φαγιέζ Σαράζ, όχι μόνο δεν είναι έτοιμη να βοηθήσει τους Τούρκους σε νέες επιχειρήσεις εναντίον του Εθνικού Λιβυκού Στρατού (ΑΝL) του στρατάρχη Καλίφα Χαφτάρ, αλλά επιπλέον θέτει σε κίνδυνο την πρόοδο που επιτεύχθηκε μέχρι τώρα στις στρατιωτικές επιχειρήσεις.

Τα κατάλοιπα τουρκικού αεροσκάφους-ρομπότ TB-2 που καταρρίφθηκε  κοντά στην Ταρχούνα

Όπως αναφέρουν καλά πληροφορημένες πηγές, μη εξουσιοδοτημένες να μιλάνε στα ΜΜΕ, η ΄Αγκυρα αντιμετωπίζει ορισμένα ανυπέρβλητα προβλήματα, συνδεόμενα με την αδράνεια ή και το σαμποτάζ της κυβέρνησης  της Τρίπολης. Αυτή την στιγμή  το κυριότερο πρόβλημα που υπονομεύει σημαντικά την εφαρμογή του τουρκικού σχεδίου στην Λιβύη είναι η άρνηση των στρατιωτικών ομάδων που ελέγχουν οι αρχές της Τρίπολης να συνταχθούν στην μάχη.

Επιπλέον οι ίδιες οι αρχές της Τρίπολης δείχνουν μιαν κάποιαν απροθυμία να επιταχύνουν την επίθεση εναντίον του Εθνικού Λιβυκού Στρατού. Κατά τις ίδιες πληροφορίες, παρά τις συστάσεις της διεθνούς κοινότητας για μιαν ανθρωπιστική εκεχειρία, ο Σαράζ, υπό την πίεση της Τουρκίας, σχεδίαζε να εξαπολύσει στις αρχές Απριλίου μιαν επίθεση μεγάλης κλίμακας για να απωθήσει τα στρατεύματα του Καλίφα Χαφτάρ από τις δυτικές και νότιες συνοικίες της πρωτεύουσας Τρίπολης.

Ωστόσο, ο επικεφαλής της κυβερνητική παράταξης, επικαλούμενος τον κίνδυνο διασποράς του κορωναϊού και την έλλειψη ιατρικής περίθαλψης, δεν έδωσε στην ΄Αγκυρα το πράσινο φως για την ανάληψη των επιθετικών επιχειρήσεων. Καθόλα τα φαινόμενα αυτή η άρνηση του Λιβύου συμμάχου προκάλεσε μεγάλη αγανάκτηση στους κόλπους των Τούρκων στρατιωτικών, που υπολόγιζαν στις χερσαίες δυνάμεις της Τρίπολης  για τον κεντρικό ρόλο  στην απώθηση του αντιπάλου. ΄Ετσι οι Τούρκοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σχέδια μιας μεγάλης  χερσαίας επίθεσης,  σε συνδυασμό με  εντατική εκστρατεία βομβαρδισμών από επιθετικά αεροπλάνα-ρομπότ, σε μια επιχείρηση που είχαν βαφτίσει «θύελλα ειρήνης».

Κατά τις ίδιες πηγές η δυσφορία της Άγκυρας οφείλεται επίσης στο γεγονός ότι οι ηγέτες του καθεστώτος της Τρίπολης και ειδικώτερα ο πρωθυπουργός Φαγιέζ Σαράζ και ο αντιπρόεδρός του Αχμέτ Μαϊτήκ, ανεπίσημος  αντιπρόσωπος της πόλης Μισουράτα, δεν ανταποκρίνονται στις τουρκικές προσδοκίες.

Στους τουρκικούς πολιτικούς και στρατιωτικούς κύκλους ενισχύεται συνεχώς η διαπίστωση ότι η αναγνωρισμένη από τον ΟΗΕ κυβέρνηση της Λιβύης  είναι  ανίσχυρη μπροστά στην πίεση του Χαφτάρ, ο οποίος έχει εξασθενίσει την ικανότητα του Φαγιέζ Σαράζ να ελέγχει τους  δικούς του μεταξύ των αρχηγών των ομάδων πολιτοφυλακής.

Το τελευταίο παράδειγμα αυτής της απώλειας επιρροής στους ενόπλους είναι η ανικανότητα του Λιβύου πρωθυπουργού να διαθέσει στους Τούρκους έναν νέο χώρο εντός της πρωτεύουσας για την απογείωση των αεροπλάνων ρομπότ.

Ορισμένες πηγές προσκείμενες στις αρχές της Τρίπολης εβεβαίωσαν ότι ο διοικητής των τουρκικών δυνάμεων στην Λιβύη είχε προσωπικά ζητήσει από τον Φαγιέζ Σαράζ να του διαθέσει  ένα άλλο γήπεδο, που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί εναλλακτικά με το αεροδρόμιο Μίτιγκα, λόγω της ευπάθειας του στους αεροπορικούς βομβαρδισμούς και στις βολές πυροβολικού.

Αλλά ο Σαράζ αγνόησε το αίτημα του Τούρκου διοικητή. Ο Λίβυος πολιτικός δεν κατόρθωσε να πείσει τους αρχηγούς των ενόπλων ομάδων να συμφωνήσουν, για να επιτρέψει στους Τούρκους στρατιωτικούς την πρόσβαση σε ζώνες ενδεχομένως προσφερόμενες για την απογείωση και την προσγείωση των αεροπλάνων χωρίς πιλότο. Είναι πιθανό ότι οι αρχηγοί των πολιτοφυλακών αρνήθηκαν να προσφέρουν στους Τούρκους τις ζώνες που ελέγχουν από φόβο να γίνουν ο ιδανικός στόχος των αεροπορικών βομβαρδισμών του Χαφτάρ.

Επιπλέον οι ίδιες πηγές ανέφεραν ότι οι τοπικές ένοπλες ομάδες λεηλατούν συστηματικά τις αποθήκες όπλων και πυρομαχικών που στέλνει η Τουρκία στο πλαίσιο της βοήθειάς της προς την κυβέρνηση της Τρίπολης. Αυτή η κατάσταση προκαλεί έτσι συχνές ελλείψεις υλικού και στρατιωτικού εξοπλισμού κατά τις συγκρούσεις.

Ταυτόχρονα η έλλειψη αποθεμάτων οπλισμού έχει μιαν άμεση επίπτωση στο ηθικό των ομάδων που εμπλέκονται σε αδιάκοπες συγκρούσεις, δίπλα σε Τούρκους εκπαιδευτές και Σύρους μισθοφόρους.

Είναι ξεκάθαρο ότι η παθητικότητα του Σαράζ κοστίζει ακριβά στην Άγκυρα. Ενώ η απροθυμία των λιβυκών αρχών να διαθέσουν τις απαραίτητες υποδομές για την λειτουργία των αεροπλάνων ρομπότ διευκολύνει την κατάρριψή τους, η άρνηση  των τοπικών φατριών να  διεξαγάγουν τον πόλεμο σκοτώνει  αυξανόμενο αριθμό Τούρκων στρατιωτικών και Σύρων μισθοφόρων τους. Σύμφωνα με το Συριακό Παρατηρητήριο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ο αριθμός των Σύρων ενόπλων που σκοτώθηκαν στην Λιβύη έφτασε τους 182.

Φαίνεται καθαρά ότι ένα χρόνο μετά την ενεργό ανάμειξη της στις χώρες της Βορείου Αφρικής, η Τουρκία έχει αρχίσει να διαπιστώνει ότι τα σχέδιά της τής βγήκαν σε κακό. Η ΄Αγκυρα δεν περίμενε ότι η Κυβέρνηση της  Εθνικής Συμμαχίας και οι ηγέτες της θα αποδεικνύονταν τόσο άχρηστοι σύμμαχοι ώστε ο τουρκικός στρατός στην Λιβύη να μην έχει παρά μεταμέλεια.

infognomonpolitics.gr