Αρχική Blog Σελίδα 2483

ΚΙΝΑ (3): Τα 5 πλεονεκτήματα του αυταρχικού καπιταλισμού

Από
anixneuseis
-
0

του Antoine Brunet*

ΚΙΝΑ 1

ΚΙΝΑ 2

ΚΙΝΑ 3

Οι πολυεθνικές – από τις αρχές της δεκαετίας του 1980- έδωσαν δουλειά σε εκατομμύρια Κινέζους και εξαφάνισαν έτσι οποιαδήποτε αμφισβήτηση του κομμουνιστικού καθεστώτος. Ετσι, δεν χρειάστηκε μια καινούρια Πολιτιστική επανάσταση (1966-1976) για την εδραίωσή του.

Φάση 3. Με όπλο αυτή την εργατική μισθολογική υπερανταγωνιστικότητα και την ένταξή της στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου, η Κίνα αποκτά πέντε σημαντικά γεωπολιτικά πλεονεκτήματα:

Βιομηχανοποίηση. Υπερβιομηχανοποίηση της Κίνας. Με 280 εκ. ενήλικες μινγκόνγκ, σχεδόν όλοι τους βιομηχανικοί εργάτες, η Κίνα συγκεντρώνει στο έδαφός της ένα σημαντικό ποσοστό βιομηχανικών εργατών σε ολόκληρο τον πλανήτη (οι βιομηχανικοί εργάτες στις ΗΠΑ περιορίζονται σε 9 εκ. μόνο!) και σίγουρα ένα εξίσου μεγάλο ποσοστό της παγκόσμιας βιοτεχνικής παραγωγής. Είναι πλέον απολύτως δικαιολογημένο να λέμε ότι η Κίνα έχει γίνει «το εργοστάσιο του κόσμου». Αυτή η υπερβολική εκβιομηχάνιση της Κίνας έχει ως συνέπεια την έλλειψη εργοστασίων και βιομηχανιών στον υπόλοιπο κόσμο: αποβιομηχανοποίηση των “ανεπτυγμένων” χωρών και απουσία πραγματικής εκβιομηχάνισης, τόσο στις πραγματικά αναδυόμενες χώρες όπως και στη Ρωσία.

Ανάπτυξη. Πολύ ισχυρή ανάπτυξη στην Κίνα. Αναιμική και τεχνητή ανάπτυξη, ανεργία και επισφάλεια στις δυτικές χώρες. Απογοητευτική και ανεπαρκής ανάπτυξη, μόνιμη υποαπασχόληση στις αναδυόμενες χώρες.

Πολιτική σταθερότητα. Πλήρης απασχόληση στην Κίνα, η οποία συμβάλλει στην αποδοχή ή ανοχή του πληθυσμού στο ολοκληρωτικό καθεστώς. Οι άλλες χώρες μαστίζονται από οικονομική, κοινωνική και πολιτική αποσταθεροποίηση λόγω έλλειψης ανάπτυξης και βιομηχανίας.

Εξωτερικό εμπόριο. Η Κίνα σημειώνει κολοσσιαία, συνεχή και αυξημένα εμπορικά πλεονάσματα που αντισταθμίζονται από τεράστια, επαναλαμβανόμενα και αυξανόμενα εμπορικά ελλείμματα στις περισσότερες δυτικές χώρες και στις περισσότερες αναδυόμενες χώρες.

Εξωτερική χρηματοδότηση. Η Κίνα γίνεται μακράν η πρώτη καθαρά πιστώτρια χώρα στον κόσμο (ξεπερνά τη Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα), ενώ οι περισσότερες δυτικές χώρες και οι αναδυόμενες χώρες συσσωρεύουν σημαντικό εξωτερικό χρέος προς την κύρια (αν όχι τη μόνη) καθαρά πιστώτριας χώρας στον κόσμο που έχει γίνει η Κίνα.

Τελικά, δημιουργήθηκε ένα απόλυτο δίπολο μεταξύ αφενός της Κίνας, της πρώτης πιστώτριας χώρας στον κόσμο (μακράν) και της πρώτης χώρας προμηθευτή στον κόσμο μεταποιημένων προϊόντων (ασυναγώνιστη), και από την άλλη πλευρά όλων των άλλων χωρών: όλες σχεδόν οι χώρες χρωστάνε στην Κίνα (φυσικά και η φθίνουσα ηγεμονική δύναμη, οι ΗΠΑ), και όλες οι χώρες που υποχρεούνται να αγοράζουν παρά τη θέλησή τους προϊόντα που παράγονται στην Κίνα.

Η οικονομική δύναμη της Κίνας είναι η κύρια δύναμη γεωπολιτικής κρούσεως.

Με όπλο αυτήν την οικονομική δύναμη, μπορεί να αναβαθμίζει τη θέση της σε άλλους γεωπολιτικούς άξονες. Αυτή βρίσκεται πίσω από όλες τις φιλόδοξες και συχνά ακόμη και φαραονικές πρωτοβουλίες που έχει αναλάβει η Κίνα τα τελευταία χρόνια για να ενισχύσει τη δύναμή της. Ας παραθέσουμε, χύμα και χωρίς να ισχυριζόμαστε ότι εξαντλούμε το θέμα:

Μια σημαντική προσπάθεια που έγινε σε θέματα Εκπαίδευσης, Έρευνας και Τεχνολογίας. Ειδικότερα: ερευνητικά εργαστήρια στελεχωμένα από μεγάλο αριθμό Κινέζων ερευνητών ή ξένων ακριβοπληρωμένων ερευνητών· αγορά τεχνολογιών με την εξαγορά ξένων εταιρειών (βλ. το πρόσφατο παράδειγμα εξαγοράς της Kuka, μιας γερμανικής εταιρείας που εξελισσόταν σε παγκόσμιο πρωταθλητή στην παραγωγή ρομπότ).

Μονοπώλιο της Κίνας στην προμήθεια κοβαλτίου, λιθίου και όλων των ειδών σπάνιων μετάλλων, ώστε να κυριαρχεί σε όλους τους τομείς που στηρίζονται σε αυτά (ρομπότ, ηλιακοί συλλέκτες, ηλεκτρικά αυτοκίνητα).

Μια σημαντική προσπάθεια στη διαστημική έρευνα (ιδίως με το έργο εκμετάλλευσης της Σελήνης για την εξαγωγή νέων και άγνωστων υλικών στη Γη).

Σημαντική προσπάθεια όσον αφορά τα «παραδοσιακά ανανεωμένα» όπλα (αεροπλανοφόρα και επίσης υπερηχητικούς πυραύλους και υπερηχητικά βομβαρδιστικά που καθιστούν ευάλωτες τις αντιπυραυλικές ασπίδες)

Μια σημαντική προσπάθεια «καινοτόμων» εξοπλισμών: υποβρύχια μη ανιχνεύσιμα, επειδή πλέουν σε βαθιά νερά, οπλισμένοι δορυφόροι, βιολογικά όπλα… ..

Πολυάριθμος και υπερ-εκπαιδευμένος στρατός.

Το στρατηγείο της Ζήμενς στο Πεκίνο. Αξιοποιώντας την προηγμένη τεχνολογία των πολυεθνικών, η Κίνα ανεδείχθη σε ανταγωνίστρια της Δύσης.

 

 

 

 

Η δημιουργία ενός μεγάλου και παντού παρόντος κατασκοπευτικού δικτύου.

Η δημιουργία ενός ιδιαίτερα αποτελεσματικού δικτύου χάκερ.

Η σημαντική διπλωματική και στρατιωτική επίθεση της Κίνας για την κατάληψη της Θάλασσας της Νότιας Κίνας (διπλάσια σε μέγεθος από τη Μεσόγειο). Από το 2013, η Κίνα οικειοποιήθηκε  μονομερώς τα κύρια θαλάσσια νησιά (μόλις εμφανίστηκαν, ακατοίκητα και χωρίς πόσιμο νερό) για να τα μετατρέψει πολύ γρήγορα σε στρατιωτικές αεροναυτικές βάσεις με μόνιμη φρουρά. Αυτό αφού εξαγόρασε τον εφησυχασμό και την παθητικότητα του Προέδρου Ντουτέρτρε, παρόλο που ο ΟΗΕ είχε αναγνωρίσει τις Φιλιππίνες ως νόμιμους ιδιοκτήτες ορισμένων από αυτά τα νησάκια. Με δυο λόγια, η Κίνα εργάζεται ώστε το ναυτικό της να μπορεί να ελέγχει ολόκληρη αυτή τη διεθνή θάλασσα.

Η τεράστια διπλωματική-στρατιωτική επίθεση που ξεκίνησε η Κίνα με την επιχείρηση Δρόμοι του μεταξιού. Από το 2013, η Κίνα πέτυχε από περίπου 70 χώρες να της παραχωρήσουν τις απαραίτητες εκτάσεις και να συγχρηματοδοτήσουν μαζί της τα εθνικά στοιχεία ενός διεθνούς δικτύου υποδομών (σταθμοί παραγωγής ενέργειας, λιμένες, αυτοκινητόδρομοι, σιδηροδρομικά δίκτυα, δίκτυα τηλεπικοινωνιών). …) που οι κινεζικές εταιρίες ήταν έτοιμες να κατασκευάσουν. Μόνο η Κίνα έχει την επισκόπηση αυτού του διασυνδεδεμένου δικτύου υποδομών και ήταν η μόνη που το σχεδίασε. Μόνο η Κίνα ελέγχει την υλοποίησή του (επειδή είναι οι κινεζικοί κατασκευαστικοί γίγαντες που έχουν τον έλεγχο του έργου). Μόνο η Κίνα ελέγχει τη λειτουργία του. Ένα προφανές γεωπολιτικό πλεονέκτημα για το Πεκίνο.

Οι σημαντικές προσπάθειες της Κίνας ώστε ο υπόλοιπος κόσμος να παραιτηθεί από το μονοπώλιο που η Huawei προσπαθεί να πετύχει στην τηλεφωνία 5G.

Θα σημειωθεί ότι παρά τις τεράστιες δαπάνες που συνδέονται με αυτές τις πολλαπλές πρωτοβουλίες, τα συναλλαγματικά αποθέματα της Κίνας δεν έχουν επηρεαστεί καθόλου και ότι παραμένουν αντίθετα σχετικά σταθερά γύρω από το σημαντικό ποσό των 3.000 δις δολαρίων.

Γιατί λοιπόν; Για δύο λόγους, και οι δυο τους συνδεόμενοι και πάλι με την μισθολογική εργατική υπερανταγωνιστικότητα που αναφέραμε παραπάνω:

Από τότε που έγινε υπερβιομηχανική, η Κίνα έχει την ικανότητα να λειτουργεί σε μεγάλο βαθμό ως κλειστό κύκλωμα: όταν το κινεζικό κράτος πραγματοποιεί σημαντικές δαπάνες, συνήθως είναι κινεζικές οντότητες που επωφελούνται συλλέγοντας τα έσοδα που παράγονται από αυτά έξοδα Η κύρια διαρροή σε αυτό το κύκλωμα αφορά τις αγορές πρώτων υλών που η Κίνα αναγκάζεται να εισαγάγει για να πραγματοποιήσει τα έργα που σχετίζονται με αυτές τις δαπάνες.

Η Κίνα συνεχίζει επίσης να αποκομίζει σημαντικά εμπορικά πλεονάσματα (επίσημα στοιχεία: 490 δις δολάρια το 2019 μετά από 368 το 2018 · επίσημα στοιχεία, υποτιμημένα πιθανότατα κατά περίπου 50%).

Αφού πραγματοποιήθηκε αυτή η μακρά στροφή, που θυμίζει τις οικονομικές δυνατότητες της  Κίνας, ας επιστρέψουμε τώρα στο θέμα μας: πώς, χάρη σε αυτή την οικονομική δύναμη, η Κίνα κατάφερε να κυριαρχήσει σε πολλούς διεθνείς οργανισμούς.

Η μόνη πιστώτρια χώρα

Φάση 4. Οι χώρες που είναι περισσότερο χρεωμένες στην Κίνα (το εξωτερικό χρέος στην Κίνα ως ποσοστό του ΑΕΠ τους) είναι εννοείται τα πρώτα διπλωματικά θηράματα της Κίνας.

Πρόκειται για χώρες που λίγο- πολύ έγιναν εξαρτώμενες (Αιθιοπία, Ερυθραία, Σουδάν, Τζιμπουτί, Ζιμπάμπουε, Αγκόλα, Νιγηρία, Τουρκμενιστάν, Καμπότζη, Λάος, Φιλιππίνες, Βιρμανία, Πακιστάν, Σρι Λάνκα, Μαλδίβες, Βενεζουέλα, Νικαράγουα, Βολιβία).

Μετά την κρίση 2008/2012, αρχίζουν να πέφτουν στην επιρροή της Κίνας μια νέα ομάδα, η Ανατολική Ευρώπη (Πολωνία, τα τρία κράτη της Βαλτικής, η Τσεχική Δημοκρατία, η Σλοβακία, η Ουγγαρία, η Βουλγαρία, η Ρουμανία, η Σλοβενία, η Κροατία, η Σερβία , Μαυροβούνιο, Αλβανία, πΓΔΜ, Ελλάδα, Κύπρος, Μάλτα) και μια άλλη νέα ομάδα, η Κεντρική Ασία (Καζακστάν, Τατζικιστάν, Ουζμπεκιστάν, Κιργιζιστάν, Νεπάλ). Αυτές οι χώρες που είναι υπερχρεωμένες στην Κίνα εξακολουθούν να έχουν συνεχή εμπορικά ελλείμματα σε σχέση με την Κίνα, διότι οι κυβερνήσεις τους, στερημένες της πραγματικής βιομηχανίας και υπό την πίεση των αναγκών των πληθυσμών τους, υποχρεούνται να αγοράσουν σε μεγάλο βαθμό προϊόντα που παράγονται στο εξωτερικό· αλλά στο εξωτερικό, η χώρα προμήθειας η πλέον εξοπλισμένη και μακράν η φθηνότερη, είναι η Κίνα …

Όσο περισσότερο η χώρα χρεώνεται σ’ αυτήν, τόσο περισσότερο η Κίνα μπορεί να αποσπά  από αυτήν τη δύο τύπους ανταλλαγμάτων.

Πρώτος τύπος ανταλλαγμάτων. Σε κάθε στάδιο όπου η χώρα πρέπει να διαπραγματευτεί με την Κίνα μια πρόσθετη προσφυγή στο χρέος, η Κίνα, η μόνη πιστώτρια χώρα στον κόσμο, μπορεί να απαιτήσει από τη χώρα να θεωρήσει ότι, για να ελλατώσει το χρέος της προς την Κίνα, της απσοσπά έναν από τους φυσικούς τόπους που την ενδιαφέρει: ορυχεία ή κοιτάσματα πετρελαίου, εκτάσεις για υδροηλεκτρική ενέργεια, για σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής ή για ηλιακή, γεωργικές ή αμπελουργικές εκτάσεις, γη για αεροδρόμια, λιμάνια, αυτοκινητόδρομους ή σιδηροδρομικές γραμμές.

Μέχρι να καταφέρει η Κίνα να δημιουργήσει ένα παγκόσμιο δίκτυο μεταφορικών και ενεργειακών υποδομών, που ονομάζει Δρόμους του μεταξιού και το οποίο, όπως δεν υποδηλώνει το όνομά του, θα έχει δύο χαρακτηριστικά: θα είναι το μόνο διεθνές δίκτυο μονομερώς συνδεδεμένο και  ελεγχόμενο από την Κίνα.

Καταλαβαίνουμε ότι χάνοντας συνέχεια τα φυσικά της πλεονεκτήματα, η εν λόγω χώρα χάνει επίσης την κυριαρχία της και την ευημερία της προς πολύ μεγάλη ικανοποίηση της Κίνας.

Αλλά, η Κίνα έχει επίσης ένα δεύτερο αντάλλαγμα: με την επιρροή που έχει επιτύχει στο εξωτερικό εμπόριο της εξαρτώμενης χώρας, είναι σε θέση (και δεν θα διστάσει) να απαιτήσει από αυτήν να ευθυγραμμίσει τη διπλωματία της με τη δική της. Ειδικότερα σε ψηφοφορίες σε διεθνή φόρουμ και σε ψηφοφορίες για διορισμούς επικεφαλής διεθνών θεσμών.

Παρατηρήθηκε έτσι ότι 16 από τις 27 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης αρνούνταν να καταδικάσουν δημοσίως την καταστολή που το ΚΚΚ έχει επιβάλει εδώ και αρκετά χρόνια στους 11 εκ. Ουιγούρους στην περιφέρεια καταγωγής τους, το Σινκ Γιανγκ.

Οι παρατηρητές εξεπλάγησαν επίσης όταν παρατήρησαν ότι πάρα πολλές μουσουλμανικές χώρες, μέλη του Οργανισμού Ισλαμικής Συνεργασίας, απείχαν και αυτές από το να καταγγείλουν δημοσίως αυτή την αντι-μουσουλμανική δίωξη μεγάλης κλίμακας.

*Ο Antoine Brunet είναι οικονομολόγος και αναλυτής αγορών. Συνέγραψε το βιβλίο Οι ηγεμονικές βλέψεις της Κίνας (2011)

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

 

Πηγή: https://www.atlantico.fr/decryptage/3589321/comment-la-chine-s-assure-le-controle-des-institutions-internationales–les-succes-geopolitiques-engranges-par-pekin-grace-a-sa-strategie-xi-jinping-antoine-brunet

 

US To Israel: No More Chinese Deals; Pompeo’s Flying Visit

Από
pcuser
-
0

Israeli officials said the message relayed during Secretary of State Mike Pompeo’s hours-long visit included a very specific political warning – Israel must stop any action that strengthens the Chinese Communist Party, even if that means canceling projects already planned.

By   
TEL AVIV: The United States delivered a clear message to Jerusalem today – avoid further involvement of China in the Israeli economy. The message was one of the main reasons for the very short visit of American Secretary of State Mike Pompeo to Jerusalem — one day before the new cabinet is sworn in.

“The fact that the visit takes place in these problematic times proves its urgency ” an Israeli source said. Pompeo came to Israel with a very strict message – stop all Chinese investment in Israel, either in high tech companies or infrastructure.

Israeli officials said the message relayed during Secretary of State Mike Pompeo’s hours-long visit included a very specific political warning – Israel must stop any action that strengthens the Chinese Communist Party, even if that means canceling projects already planned.

Israeli sources said that the strict demand also stems from the suspicion in Washington that China is responsible for the effects of the coronavirus.

Good relations between Israel and China have caused heartache in the relationship between Washington and Jerusalem. For example, Israel was forced to cancel the sale of the Phalcon Airborne Early Warning System to China during the Camp David summit after money had changed hands. Israel was forced to compensate China for the cancellation.

As Breaking D readers know, Israel’s National Authority for Data Protection barred China from building communications infrastructures of any kind in the country, and Israeli communications companies are not using Chinese components in their communications equipment. The new directive will force big companies and organizations with national security implications to refrain from using Chinese made systems and components in their different installations.

But sources familiar with the issue say the steps that have been taken are not enough. “The Chinese use their resources to try and integrate into many Israeli infrastructure projects, especially on the communications and security aspects and that causes big worries” one expert here told me.

A document prepared by the intelligence community shows that there has been an increase of more than 1,700% in Chinese investment across the Middle East from 2012 to 2018.

Government officials and private sector experts estimate that Chinese investment in Israel has reached 40 billion shekels ($11.4 billion) over the years. Chinese companies bought one of Israel’s largest dairy products companies, and have won tenders and operating franchises to build the Carmel tunnels in Haifa, the Ashdod and Haifa ports and the Tel Aviv Light Train.

The Israeli security organizations are very concerned about Chinese involvement, especially at two strategic sites where the sensitivity is particularly high. One is control of the light train now being built here that passes close to Kirya, the site that includes the Ministry of Defense, IDF headquarters and the air force’s high command.

Israeli sources told Breaking Defense that the new demands by the US will create problems in some major infrastructure projects. They concede that not complying with the U.S demands will have worse results for Israel.

The issue of the Chinese involvement in Israeli programs became even more acute as Beijing strives to get big chunks of work part of the rebuilding of Syria after the long civil war. Russia has sent signs to that it is not happy with Syria’s willingness to consider Chinese bids.

Professor Uzi Rabi, director of the Moshe Dayan Center for Middle Eastern and African Studies, told me that the Russians expected that Assad will be open to all their demands after their investment in the Syrian civil war  “Now, when the Russians are in a very bad situation due to the combination of the coronavirus and low oil prices, they discovered that Assad is playing power games. That angers Moscow very much.”

Moscow is using all its tools to be the main contractor to rebuild ruined Syria after the long civil war. In recent days, Russian publications have described Assad as a weak man, unable to deal with corruption and one that has completely lost the confidence of the business community in his country. The results of a public opinion poll conducted by a Russian Institute shows that only 32 percent of Syrian citizens will vote for Assad next year. The credibility of that poll cannot be measured but the line is clear. (Eds. note: Of course, Assad is demonstrably unpopular, since much of the population has spent years trying to kill him and his minions.)

The message from Moscow is very clear: we helped you when you needed it most. Now you have to help us.

https://breakingdefense.com

ΓΙΑ ΤΟ ΥΠΕΞ: Είναι ενδοτικοί, υποχωρητικοί και άσχετοι

Από
anixneuseis
-
2

του ΝΙΚΟΥ ΚΟΤΖΙΑ πρώην Υπουργού Εξωτερικών.

15.5.2020

Η γραμμή υποχώρησης και ενδοτισμού εκφράζεται τώρα και στα οργανωτικά του Υπουργείου Εξωτερικών. Θέλει μεγάλη «επιπολαιότητα» και έλλειψη αντίληψης να υποστηρίζει Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών ένα σχέδιο οργανισμού με το οποίο καταργείται η διεύθυνση Κύπρου (η σημερινή Α2) και η Κύπρος εντάσσεται στις χώρες της Μέσης Ανατολής! Πρόκειται για μια νέα πολιτική γεωγραφία της ΝΔ! Αναρωτιέται κανείς εάν ενοχλούνται κάποιοι στη ΝΔ που η Μεγαλόνησος είναι κράτος-μέλος της ΕΕ γεγονός που δυσκολεύει την πολιτική του κατευνασμού της Τουρκίας. Το λέω, διότι θυμίζουν σε πολλά την πολιτική κάποιων της δεξιάς στη δεκαετία του ’50 που θεωρούσαν την Κύπρο βάρος.
Φοβάμαι, ότι κάποιοι στη Β. Σοφίας δεν έχουν καταλάβει τη σημασία του ελληνισμού για την Ελλάδα και την εξωτερική της πολιτική. Μετά την πρόβλεψη κατάργησης της ΓΓ Απόδημου Ελληνισμού, θέλουν να υποβαθμίσουν τη σημασία του Κυπριακού προβλήματος και του κυπριακού ελληνισμού. Έχουν αποδιοργανώσει το Υπουργείο. Κυνήγησαν άξιους διπλωμάτες. Διέλυσαν απαραίτητες επιτροπές. Δεν λειτουργούν σημαντικοί θεσμοί εξωτερικής πολιτικής.
Η κυβέρνηση της ΝΔ και ο Υπουργός Εξωτερικών δείχνουν ανήμποροι να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις της Τουρκίας. Ούτε τις κατανοούν, ούτε έχουν στρατηγική αντιμετώπισής της. Το μόνο που επιδιώκουν να κάνουν είναι να καταργήσουν την ειδικευμένη διεύθυνση των ελληνοτουρκικών και να θέσουν τα ζητήματα που έχουμε με τη γείτονα σε κοινή μοίρα με την Υεμένη, το Μπαχρέιν και το Κουβέιτ. Φαίνεται να ονειρεύονται ότι με την οργανωτική διάλυση της Α4 διεύθυνσης (ελληνοτουρκικά) θα εξαλειφθούν και τα προβλήματα με την Τουρκία. Πρόκειται για τον συνήθη στρουθοκαμηλισμό της ΝΔ στα εξωτερικά ζητήματα και όχι για εξωτερική πολιτική.
Η ΝΔ υποστήριξε ότι με το σχέδιο οργανισμού/διάλυσης του Υπουργείου, κάνει ένα μεγάλο βήμα στο μέλλον. Στα μέτρα υλοποίησης του μεγάλου βήματος στο κενό είναι η κατάργηση των διευθύνσεων ΗΠΑ και Κίνας, η κατάργηση των γλωσσών του ΟΗΕ στο ίδιο το Υπουργείο. Η τελευταία είναι μια επιλογή που ξεπερνά ακόμα και τα «λατινικά» της υπουργού παιδείας. Μιλάμε για μια πολιτική που έχει στοιχεία σκοταδισμού και άγνοιας των αλλαγών του 21ου αιώνα και των εθνικών μας προβλημάτων. Μια ενδοτική πολιτική που αντιστρατεύεται τα συμφέροντα της χώρας.

ΥΓ1 Που είναι όλοι αυτοί οι επαγγελματίες της δεξιάς εθνικοφροσύνης; Σε πιο συρτάρι εξαφάνισαν «τον πατριωτισμό» τους;

ΥΓ2 Η δήλωση του εκπροσώπου της αξιωματικής αντιπολίτευσης ότι η κυβέρνηση δεν έχει πυξίδα και προσανατολισμό στην εξωτερική πολιτική δείχνει να μην κατανοεί την πραγματικότητα. Είναι καιρός να συμβάλλει η αξιωματική αντιπολίτευση στο αντιπάλεμα της ενδοτικότητας στην εξωτερική πολιτική και της διάλυσης του Υπουργείου Εξωτερικών.

Απο τη σελίδα του κ. Κοτζιά στο facebook.

Άγγελος Συρίγος: Η Τουρκία θα κλιμακώσει

Από
anixneuseis
-
0
liberal.gr
Παρασκευή 15 Μαΐου 2020, 00:02
Συνέντευξη:  Άγγελος Συρίγος
Καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και της Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, Βουλευτής Α’ Αθηνών με τη Νέα Δημοκρατία

Κλιμάκωση από Τουρκία μόλις τελειώσει η κρίση με τον κορονοϊό και μάλιστα ταυτόχρονα, σε Αιγαίο, Ανατολική Μεσόγειο, μεταναστευτικό, σε όλα δηλαδή τα μέτωπα, βλέπει ο Άγγελος Συρίγος, δίχως η βαθιά κρίση στην οικονομία της να λειτουργεί ανασταλτικά ως προς τις διεκδικήσεις της.

Στην μεν Αν.Μεσόγειο, οι έρευνες που προανήγγειλε πάλι χθες η Τουρκία θα ξεδιπλωθούν στην περιοχή που ξεκινά από το όριο το οποίο ορίζει το Τουρκο-Λιβυκό μνημόνιο μέχρι το σημείο όπου η ελληνική υφαλοκρηπίδα συναντά την Κυπριακή ΑΟΖ, νοτιοανατολικά του Καστελόριζου. Κατά την εκτίμηση του βουλευτή της ΝΔ και καθηγητή του Διεθνούς Δικαίου, στο Αιγαίο, η ένταση με τις υπερπτήσεις και την χρήση του Λιμενικού θα κλιμακωθεί, ενώ ο Ερντογάν θα επιχειρήσει να βάλει ξανά πάνω στο ευρωπαϊκό τραπέζι το θέμα με τους μετανάστες -πρόσφυγες, μέσω μιας εκ νέου προσπάθειας εισβολής στην Ελλάδα.

Στο ερώτημα πως επηρεάζουν την Κύπρο η βαθιά κρίση της πετρελαϊκής βιομηχανίας και το πάγωμα των ερευνών στην κυπριακή ΑΟΖ, απαντά ότι σίγουρα αποτελούν μια αρνητική εξέλιξη για την Λευκωσία, η οποία χάνει σε αυτή την φάση ένα βασικό της “όπλο” προκειμένου να αλλάξουν επί τα βελτίω τα δεδομένα επίλυσης του Κυπριακού.

Συνέντευξη στον Γιώργο Φιντικάκη

Πιστεύετε ότι η Τουρκία θα προχωρήσει σε έρευνες στην Αν.Μεσόγειο, όπως είπε χθες ο τούρκος υπουργός Ενέργειας Φ.Ντονμεζ και αν ναι, αυτές θα αφορούν την περιοχή μεταξύ Κρήτης-Ρόδου ή την οριοθετημένη περιοχή του Τουρκο-Λιβυκού μνημονίου ;

Όταν τελειώσει η κρίση με τον κορονοϊό η Τουρκία θα θέσει σε εφαρμογή όλα τα μέχρι σήμερα γνωστά της σχέδια. Δηλαδή την διενέργεια σεισμογραφικών ερευνών στην Αν.Μεσόγειο. H επίμαχη περιοχή αφορά εκείνη που ξεκινά από το όριο που ορίζει το Τουρκο-Λιβυκό μνημόνιο του Νοεμβρίου 2019 μέχρι το σημείο όπου η ελληνική υφαλοκρηπίδα συναντά την Κυπριακή ΑΟΖ, νοτιοανατολικά του Καστελόριζου. Σε αυτό το τελευταίο σημείο είναι και πιο πιθανό να γίνουν οι τουρκικές έρευνες για τις οποίες μίλησε ο Ντονμεζ.

Είναι όμως έτοιμος ο Ερντογάν να ανοίξει ένα νέο μέτωπο όταν την ίδια στιγμή η τουρκική οικονομία βρίσκεται σε μια κατάσταση διαρκώς επιδεινούμενη ;

Και κατά το παρελθόν η τουρκική οικονομία είχε βρεθεί σε πολύ δύσκολη κατάσταση, ωστόσο αυτό δεν περιόρισε παρά στο ελάχιστο, αυτά τα οποία η Τουρκία θεωρούσε και θεωρεί ως εθνικές της διεκδικήσεις. Μπορεί η κρίση στην οικονομία να περιορίζει κάπως τις τουρκικές κινήσεις, ωστόσο οι διεκδικήσεις της απέναντι πλευράς παραμένουν ως έχουν, βρίσκονται όλες πάνω στο τραπέζι. Και θα ξεδιπλωθούν με την πρώτη ευκαιρία.

Δεν νομίζω ότι αυτές θα πρέπει να ερμηνευθούν ως αντιπερισπασμός, προκειμένου η κοινή γνώμη της γείτονος να πάψει να ασχολείται με τα προβλήματα της οικονομίας. Ο Ερντογάν έχει ένα ένα όραμα μεγαλοϊδεατισμού, που ναι μεν είναι ανεφάρμοστο, ωστόσο προσπαθεί μέχρι το 2023, οπότε και συμπληρώνονται 100 χρόνια από την Συνθήκη της Λωζάνης, η χώρα να έχει ξεφύγει από τα γεωγραφικά όρια στα οποία αυτή την περιορίζει. Επειδή δεν μπορεί να τα κάνει όλ’ αυτά στην ξηρά, όπου θα προκληθούν μείζονες ανακατατάξεις και άρα πόλεμος, το επιχειρεί στη θάλασσα όπου και θέλει να δείξει ότι η χώρα είναι η επικυρίαρχος στην Αν.Μεσόγειο.

Βλέπετε παρόμοια προσπάθεια το προσεχές διάστημα ακόμη και στο Αιγαίο ;

Τρία είναι τα μέτωπα όπου η Τουρκία θα μπορούσε να δημιουργήσει προβλήματα. Ένα είναι το Αιγαίο όπου τα εργαλεία της Τουρκίας είναι οι υπερπτήσεις, η χρησιμοποίηση του Λιμενικού και παρεμφερείς προσπάθειες για επεισόδια. Το δεύτερο μέτωπο αφορά τους μετανάστες -πρόσφυγες όπου κατά την εκτίμηση μου ο Ερντογάν θα επιχειρήσει ξανά να βάλει το θέμα πάνω στο ευρωπαϊκό τραπέζι μέσω μιας εκ νέου προσπάθειας εισβολής στην Ελλάδα και το τρίτο είναι η ΝΑ Μεσόγειος, όπου εν μέσω πανδημίας το σκάφος Γιαβούζ διεξάγει έρευνες. Και τα τρία μέτωπα μαζί είναι υπαρκτά. Εάν έρθει η στιγμή της κλιμάκωσης από τον Ερντογάν, μετά την κρίση του κορονοϊού, είναι πιθανό οι προκλήσεις να ξεδιπλωθούν και στα τρία αυτά μέτωπα ταυτόχρονα. Εκτιμώ ότι δεν θα μας κάνει την χάρη να κινηθεί μεμονωμένα σε κάποιο απ’ αυτά.

Πόσο αρνητικά επηρεάζει τις εξελίξεις στο Κυπριακό η αναστολή ερευνών από τις μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες ; Είναι πιο ευάλωτη η Κύπρος μετά από αυτή την εξέλιξη ;

Είναι μια αρνητική εξέλιξη. Η Κύπρος επιχείρησε απέναντι στην επιθετική στρατηγική της Τουρκίας να δημιουργήσει οικονομικά συμφέροντα σε ξένες, μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες. Το γεγονός ότι σήμερα ο κατεξοχήν πληττόμενος κλάδος παγκοσμίως είναι ο πετρελαϊκός, σημαίνει ότι για ένα ικανό χρονικό διάστημα, μικρές, μεσαίες και μεγάλες εταιρείες θα απέχουν από έρευνες. Επομένως η Κύπρος χάνει σε αυτή την φάση ένα βασικό της “όπλο” προκειμένου να αλλάξουν τα δεδομένα επίλυσης του Κυπριακού, ώστε αυτά να είναι πιο ευνοϊκά για την Κυπριακή Δημοκρατία.

Τι σημαίνει η συμμετοχή στην πρόσφατη πενταμερή και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων; Πως να την εκλάβουμε ;

Η Τουρκία έχει δημιουργήσει ένα μέτωπο χωρών που βρίσκονται απέναντί της, το οποίο ξεκινά από την Αλγερία, συνεχίζει με την μισή Λιβύη, υπό τις δυνάμεις του Χαφτάρ, με την Αίγυπτο, το Ισραήλ και εκτείνεται ως την Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Τα τελευταία δείχνουν και την μεγαλύτερη σοβαρότητα στην αντιμετώπιση του προβλήματος συγκριτικά με τα υπόλοιπα κράτη της περιοχής, εμφανίζονται ως η πιο ενοχλημένη χώρα από οποιαδήποτε άλλη από την στάση της Τουρκίας. Επομένως αυτό το μέτωπο χωρών συνειδητοποιεί ολοένα και περισσότερο την ύπαρξη ενός αντιπάλου ο οποίος δημιουργεί σοβαρά προβλήματα στην σταθερότητα και την ασφάλεια.

Στην Λιβύη πάντως βλέπουμε μια στασιμότητα, ίσως και οπισθοχώρηση των δυνάμεων του Χαφτάρ. Αυτό ενισχύει τις επιδιώξεις του Ερντογάν για επίτευξη τετελεσμένων στην περιοχή ;

Η προσπάθεια της Τουρκίας να ενισχύσει τις δυνάμεις του Σαρατζ είχαν αποτέλεσμα, ενώ αυτός βρισκόταν σε αποδρομή, τώρα έχει κατορθώσει να σταθεροποιηθεί. Αυτό ωστόσο δεν ανατρέπει την μεγάλη εικόνα, δηλαδή την παρουσία του Χαφτάρ σε ένα τεράστιο τμήμα του λιβυκού εδάφους. Απλά έχει ισορροπήσει κάπως την κατάσταση μεταξύ των δύο, καθώς ο τελευταίος είχε φτάσει στα 7 χιλιόμετρα από το κέντρο της Τρίπολης. Το παιχνίδι πάντως στην Λιβύη παραμένει αμφίρροπο.

liberal.gr

 

Οι πολιτικές συνέπειες της πανδημίας είναι ήδη αισθητές

Από
anixneuseis
-
0

Απαράδεκτη κυβερνητική παρέμβαση στη Δικαιοσύνη.

Από
anixneuseis
-
3

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δια του κ. Σκέρτσου παρενέβη στη λειτουργία της Δικαιοσύνης. Δεν ήταν δήλωση κυβερνητικού παράγοντα αυτή.

Δεν είναι ούτε απλό ούτε τυχαίο φαινόμενο.

Δεν πρέπει να περάσει. Εν μέσω κορονοϊού προειδοποίησα για τις συνέπειες που μπορεί να έχει η τυφλή υποταγή στην εξουσία.

Πολύ φοβάμαι ότι θα δούμε χειρότερα.

Δυστυχώς, παρερμηνεύθηκε εκείνο το σχόλιό μου και συνδέθηκε με απείθεια στις συστάσεις για παραμονή στο σπίτι.

Λάθος. Είχε να κάνει με την ανησυχία για εκμετάλλευση της δικαιολογημένης φοβίας της κοινωνίας απο τον κορονοϊό.

Βεβαίως, υπάρχουν περιπτώσεις που δικαστικοί λειτουργοί μπορεί να υποπέσουν σε λάθη. Υπάρχουν διαδικασίες ελέγχου τους. Και αυτές, φυσικά, γίνονται στο πλαίσιο του αρμόδιου υπουργείου. Εδώ έχουμε δήλωση κυβερνητικού στελέχους παρά τω πρωθυπουργό, μάλιστα. Δεν είναι ένας απλός πολίτης που είπε μια κουβέντα, οπότε δεν βαριέσαι. Οι δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών δεσμεύουν την κυβέρνηση. Δεν υπάρχει δήλωση κυβερνητικού στελέχους ως ιδιώτη. Άρα η θέση Σκέρτζου είναι κυβερνητική θέση. Η κυβέρνηση, δηλαδή, παρεμβαίνει στη δικαιοσύνη. Έγκλημα καθοσιώσεως για φιλελεύθερες δημοκρατίες. Το δυστύχημα είναι ότι υπάρχουν πολίτες οι οποίοι επικροτούν την παρέμβαση επειδή συμφωνούν με το περιεχόμενο της δήλωσης του κυβερνητικού στελέχους. Αντιλαμβάνονται σε τι ατραπούς οδηγείται η δημοκρατία;

Needed: A Blueprint for a Post-Vaccine World

Από
anixneuseis
-
0

rand.org

A laboratory technician working on research for a vaccine against COVID-19 in Bern, Switzerland, April 22, 2020

Photo by Arnd Wiegmann/Reuters

by Krishna B. Kumar, Mahshid Abir, Christopher Nelson

May 11, 2020

The race to develop a vaccine to combat COVID-19 is on. Multiple teams around the world, representing universities, government agencies, the private sector, and their various combinations are on the hunt for an effective and safe vaccine. Optimistic projections peg a vaccine approval in a matter of months, but most experts don’t expect availability until mid-2021. Irrespective of the time horizon for discovery, the time to plan for a post-vaccine world is now.

The vaccine discovery process might itself influence what happens later. When the World Health Organization (WHO), France, and Germany recently launched an $8 billion drive to hasten the process of vaccine development, the French President Emmanuel Macron said even if researchers in a single country might develop a vaccine it needs to be “accessible to all of those around the world.” A senior adviser to the NGO Doctors Without Borders added, “There shouldn’t be any patent monopoly and profiteering out of this pandemic.”

These sentiments could run into rude economic and geopolitical realities. The cost of developing a vaccine to fight epidemic infectious diseases can run into hundreds of millions of dollars. The private sector will not have the incentive to invest such large sums without a patent monopoly to recoup their fixed R&D costs.

Proposed solutions (PDF) include either R&D subsidies or the outright purchase of vaccine rights by governments, philanthropists, or multilateral organizations. This preserves the incentives for innovation, while giving the purchasers the freedom to set the price of the vaccine (including free dispensation) to further public health goals. Prizes for innovation of new medicines and vaccines have also been proposed to break the link between R&D incentives and prices.

The private sector will not have the incentive to invest large sums in a COVID-19 vaccine without a patent monopoly to recoup fixed R&D costs.

Such innovative mechanisms for vaccines have been discussed in the past for diseases such as malaria, which mainly afflict poor countries whose inability to pay has given the private sector little incentive to incur large up-front costs. All countries, rich and poor, are now battling the COVID-19 pandemic. While many in rich countries might be able to afford the vaccine, the poor and the uninsured may not. In poor countries, a majority of the people might not be able to pay. Given the high transmissibility of COVID-19 within and across countries, there is a “public good” argument to be made for vaccinating almost everyone to achieve herd immunity. This rationale for widespread access to vaccines makes the above novel mechanisms for assigning intellectual property rights and financing the discovery and dispensation of vaccines all the more relevant now.

It would be a shame if production and supply chain bottlenecks, such as the ones faced for medical supplies, slow down vaccine availability after discovery. Production must be done globally to prevent bottlenecks, hoarding, and to facilitate efficient distribution of vaccines to local clinics. Developing countries could play a big role in the production of vaccines—for example, India is one of the largest vaccine manufacturers in the world. It is important that bulk chemicals and other raw materials not be protected by tariffs, despite the global trade tensions prevalent at the onset of the crisis. At the present moment, when there are no clear winners, the “veil of ignorance” might incentivize cooperation among vaccine developers and manufacturers, despite nascent nationalistic rumblings.

Equity considerations also matter within each country. If there are multiple vaccines, each suitable for different subpopulations, it might be important for herd immunity that the most effective vaccine be dispensed irrespective of cost differences. Vulnerable populations, such as the homeless, would have to be vaccinated. Societies might also face the difficult prospect of enforcing vaccination, given popular resistance from anti-vaxxers. Opposition could be particularly intense for COVID-19 vaccines developed using innovative techniques such as engineering synthetic genes.

The WHO recently poured cold water on the idea of “immunity passports” that would let those with antibodies to COVID-19 return to work, noting insufficient evidence that reinfection cannot occur. When there is a vaccine, calls for “vaccine passports” to facilitate work and travel are likely to be renewed. The ease of passage that passports bring could be evaluated against the likely temporary nature of the immunity, the possibility of abuse in certain countries, and the likelihood that poor people might see threats of risky behavior such as willful exposure to the virus as a way to gain access to vaccines and passports.

The arrival of vaccines to inoculate the world against COVID-19 is at least several months away. There is little time to lose in developing a global blueprint for addressing issues of financing, intellectual property rights, global production, unimpeded movement of intermediate inputs and vaccines across national borders, and national strategies for production, dispensation, adherence, and equitable access.

Krishna B. Kumar is the director of international research at the nonprofit, nonpartisan RAND Corporation and director of the Pardee Initiative for Global Human Progress at the Pardee RAND Graduate School. Mahshid Abir is a senior physician policy researcher at RAND and an emergency physician and director of the Acute Care Research Unit at the University of Michigan. Christopher Nelson is a senior political scientist at RAND.

This commentary originally appeared on The Hill on May 9, 2020. Commentary gives RAND researchers a platform to convey insights based on their professional expertise and often on their peer-reviewed research and analysis.

rand.org

Σχιζοφρένεια, εθνικισμός ή επιστροφή στο μάρκο;

Από
anixneuseis
-
0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]  www.kalkis.eu

Να πούμε από την αρχή του «Στραβού» (της Γερμανίας δηλαδή) «το δίκαιο» : «ο εγγυητής (η αμοιβαιοποίηση δηλαδή των δανεικών) είναι και πληρωτής του χρέους», αν κάτι δεν πάει καλά ή αν ο δανεισθείς αποδειχθεί απατεώνας ή πραγματικά ανήμπορος να ξεπληρώσει. Αυτό λέει διαχρονικά η πικρή αλήθεια, ακόμα και μεταξύ συγγενών πρώτου βαθμού. Δίχως να ξεχνάμε βέβαια ότι οι Σύμμαχοι (μέσα στους οποίους και η Ελλάδα) χάρισαν το 1953 πάνω από το μισό του τότε χρέους της Γερμανίας για να μπορέσει να τα βγάλει πέρα, κι ας τους είχε «φιλοδωρήσει» με δυο καταστροφικούς και ανθρωποβόρους παγκόσμιους πολέμους τους οποίους και έχασε.

Γιατί η σημερινή στάση της Γερμανίας είναι σχιζοφρενική ;

Διότι «το Βερολίνο δεν μπορεί ταυτόχρονα να θέλει να είναι ενταγμένο στη ζώνη του ευρώ και να αντιτίθεται στην παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας», αναφορικά με την αγορά χρεών των κρατών-μελών της, λέει ο Frederik Ducrozet σε συνέντευξή του στις 6-5-2020 στον δημοσιογράφο Eric Albert του ηλεκτρονικού Le Monde με τίτλο : «Για το ευρώ, οι Γερμανοί είναι σχιζοφρενείς» (Sur l’euro, les Allemands sont schizophrènes). Ο Frederik Ducrozet είναι οικονομολόγος στην ιδιωτική τράπεζα Pictet. Είναι ένας από τους καλύτερους ειδικούς της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ), την οποία παρακολουθεί για περισσότερο από μια δεκαετία, όπως αναφέρει ο παραπάνω δημοσιογράφος. Στο ερώτημα του δημοσιογράφου : Πώς αντιδράτε στην απόφαση του Γερμανικού Συνταγματικού Δικαστηρίου; Απαντάει : «Έχουμε να κάνουμε με 8 δικαστές, 5 από τους οποίους είναι γνωστοί για τις πολύ αρνητικές απόψεις τους ενάντια στην πολιτική εξαγοράς τίτλων χρέους, δηλαδή ενάντια στην Ποσοτική χαλάρωση (Quantitative Easing QE) που είχε εφαρμόσει ο Mario Draghi [πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας από το 2011 έως το 2019 ]. Θα επιτρεπόταν σε μια κεντρική τράπεζα να εκφέρει γνώμη για το έργο ενός συνταγματικού δικαστηρίου; Ποτέ. Ομοίως, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα είναι ανεξάρτητη και δεν δίνει λογαριασμό παρά μόνο στο Ευρωκοινοβούλιο και το Ευρωδικαστήριο. Δεν υπάρχει νομική βάση πάνω στην οποία να βασίζεται αυτή η απόφαση. Δεν είναι δυνατόν  ένα εθνικό δικαστήριο να διατάζει την δράση της ΕΚΤ». Ακόμα και ο Jens Weidmann [επικεφαλής της Bundesbank], αν και είχε πάντα επικρίνει την πολιτική ποσοτικής χαλάρωσης QE, δεν είπε ποτέ ότι ήταν παράνομη η απόφαση της Ευρωπαϊκής Τράπεζας. «Η Γερμανία είναι η χώρα που είχε πιέσει περισσότερο για την ανεξαρτησία της ΕΚΤ. Σήμερα, είναι αυτή που προσπαθεί να την καταπατήσει. Οι Γερμανοί είναι σχιζοφρενικοί για το ευρώ. Δεν μπορούν ταυτόχρονα να θέλουν να είναι στο ευρώ, να αρνούνται την αμοιβαιοποίηση των χρεών και να αντιτάσσονται στην παρέμβαση της ΕΚΤ», δήλωσε ο Frederik Ducrozet. Ελπίζει ότι ο Μακρόν ή η Μέρκελ να καταλάβουν τη σοβαρότητα του τι συμβαίνει. Εάν τα κράτη δεν λάβουν μέτρα για την υποστήριξη της ΕΚΤ, αμοιβαιοποιώντας  τα χρέη με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, το πρόβλημα δεν θα επιλυθεί. Αυτό είναι απαραίτητο για να αποφευχθεί η επιστροφή μιας νέας χρηματοοικονομικής κρίσης. Τα διακυβεύματα είναι πολύ σημαντικά.

Το ωραίο δε είναι ότι το γερμανικό Συνταγματικό Δικαστήριο που απαιτεί πειθαρχεία από την ΕΚΤ, δεν φαίνεται να ενοχλείται από το ότι η τελευταία δεν πρέπει να κατέχει περισσότερο από το 33% του χρέους μιας χώρας. Ωστόσο, όταν προσθέτουμε το πρόγραμμα εξαγοράς χρεών που ξεκίνησε το 2015 (PSPP) και το γερμανικό πρόγραμμα πανδημίας 750 δισεκατομμυρίων ευρώ (PEPP), πλησιάζουμε αυτό το όριο πολύ επικίνδυνα. Μέχρι το τέλος του έτους, η ΕΚΤ θα είναι πολύ κοντά στο να κατέχει πάνω από το 33% των γερμανικών χρεών. Δηλαδή δάσκαλε που δίδασκες και νόμο δεν εκράτεις.

Η νέα εθνικιστική φορεσιά της Γερμανίας

Ο έγκυρος ανταποκριτής στις Βρυξέλλες της εφημερίδας Libération, Jean Quatremer, ήταν πιο σκληρός με τη Γερμανία στο άρθρο του της 11ης Μαΐου 2020 με τον εύγλωττο τίτλο : «Η νέα αμφίεση του γερμανικού εθνικισμού» (Les nouveaux habits du nationalisme allemande).

«Αποφασίζοντας για τη νομισματική πολιτική της ΕΚΤ, το Συνταγματικό Δικαστήριο της Καρλσρούης αμφισβητεί την υπεροχή της ευρωπαϊκής δικαιοσύνης έναντι της γερμανικής, δηλαδή τον πυλώνα της Ένωσης χωρίς την οποία απειλείται η ενότητά της», έγραψε ο Jean Quatremer. Η ειρωνεία της ιστορίας, γράφει ο Jean Quatremer, είναι ότι δημιουργήθηκε το 1949 για να διαφυλάξει τη δημοκρατία από κάθε εθνικιστική και αυτοκρατορική εκτροπή, το Συνταγματικό Δικαστήριο της Καρλσρούης. Με την απόφαση της 5ης Μαΐου 2020, ότι το μοντέλο του απειλείται από την ΕΚΤ που δεν εφαρμόζει το  γερμανικό δίκαιο, όπως το ερμηνεύει η Καρλσρούη, καταλήγει να προωθεί ένα εθνικιστικό και αυτοκρατορικό όραμα της Γερμανίας. Πράγματι, για την Καρλσρούη, είτε η Ένωση θα υποταχθεί  στον γερμανικό δίκαιο, είτε η Γερμανία πρέπει να την εγκαταλείψει και να πάρει ένα μοναχικό δρόμο («Sonderweg»), τον ίδιο δηλαδή που την οδήγησε στον κατακλυσμό των δύο παγκόσμιων πολέμων!

Η υπεροχή του ευρωπαϊκού δικαίου αμφισβητείται

Η απόφαση έχει αφήσει άφωνες όλες τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Οι μόνες που χάρηκαν ήταν οι «υπόδικες» Ουγγαρία και η Πολωνία που θεωρούν την Ευρωπαϊκή Ένωση ως ένα «σουπερμάρκετ». Παίρνουν δηλαδή από αυτήν ό,τι τους αρέσει (τα λεφτά). Ό,τι δεν τους αρέσει (η ανεξάρτητη δικαιοσύνη και η δημοσιογραφία), το αφήνουν στα ράφια της Ευρώπης.  Κανείς δεν θα φανταζόταν ποτέ ότι ένα τέτοιο πλήγμα θα προερχόταν από τη χώρα που επωφελήθηκε περισσότερο από την οικοδόμηση της Ε.Ε.. Γιατί δεν πρέπει να κάνουμε λάθος: είναι ένα θανατηφόρο πλήγμα, δεδομένου ότι οι Γερμανοί δικαστές αντικρούουν την υπεροχή του ευρωπαϊκού δικαίου έναντι του εθνικού δικαίου και την υπεροχή του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου έναντι των εθνικών δικαστηρίων κατά την ερμηνεία του Ευρωπαϊκού δικαίου. Ωστόσο, είναι ένας πυλώνας της Ένωσης χωρίς τον οποίο θα διαλυθεί η ενότητά της. Αρκεί να φανταστεί κανείς τι θα συνέβαινε στη Γαλλία π.χ., εάν κάθε περιφέρειά της είχε την εξουσία να αποφασίζει για κανόνες αντίθετους με εκείνους που ενέκρινε το Κοινοβούλιο …

Για τους δικαστές της Καρλσρούης, το ευρωπαϊκό δίκαιο δεν πρέπει να έρχεται σε αντίθεση με τα γερμανικά εθνικά συμφέροντα, όπως αυτοί τα ερμηνεύουν. Σε αυτήν την περίπτωση, ήταν θέμα εκδίκασης της νομιμότητας της νομισματικής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ). Για την Καρλσρούη, αυτή μπορεί να συμβαίνει μόνο αν είναι σύμφωνη με τα συμφέροντα των Γερμανών πολιτών, κάτι που δεν φαίνεται να ισχύει, καθώς οι αποταμιευτές υποφέρουν από τις μαζικές εξαγορές  δημόσιων ομολόγων που έχουν επιφέρει μηδενικά επιτόκια. Εφόσον δεν μπορεί να εμποδίσει την ΕΚΤ να συνεχίσει την πολιτική της, το Δικαστήριο της Καρλσρούης απειλεί να απαγορεύσει τη συμμετοχή της Bundesbank, εάν η γερμανική κυβέρνηση δεν της δώσει επαρκείς εξηγήσεις εντός τριών μηνών, κι ας αγοράζει η εν λόγω Κεντρική Τράπεζα μόνο γερμανικά χρέη, όπως είπε ο κ. Στουρνάρας προχθές στον e-Κύκλο.  Σε μια απόφασή τους, οι Γερμανοί δικαστές αμφισβήτησαν συνεπώς τα δύο μοναδικά ομοσπονδιακά θεσμικά όργανα της Ένωσης, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο στο Λουξεμβούργο και την ΕΚΤ, κάτι που απειλεί μια κατάρρευση της Ένωσης. Αν δεν έχει ήδη γραφτεί προκαταβολικά η σχετική τραγωδία…

Αυτοκρατορική Γερμανία

Η ΕΚΤ αντέδρασε ψυχρά με ένα δελτίο τύπου που υιοθετήθηκε ομόφωνα από τους 19 διοικητές των κεντρικών τραπεζών, συμπεριλαμβανομένου και του Jens Weidmann, του προέδρου της Buba: το μόνο δικαστή που αναγνωρίζει  είναι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο  το οποίο έκρινε σύμφωνη  με την Ευρωπαϊκή νομοθεσία τη νομισματική πολιτική της.

Το Δικαστήριο του Λουξεμβούργου σημείωσε ότι χωρίς μια ομοιόμορφη ερμηνεία του ευρωπαϊκού δικαίου, δεν θα υπάρχει πλέον Ευρώπη, εξ ου και η σημασία αυτής της αρχής. Επομένως, πρόκειται για μια ανελέητη δήλωση πολέμου που αρχίζει, αφού αυτά τα δύο θεσμικά όργανα  απορρίπτουν το τελεσίγραφο της Καρλσρούης.

Η Γερμανία δεν έκανε λάθος για τη σοβαρότητα της κατάστασης. Tα μέσα ενημέρωσης, όλων των τάσεών της, καταφέρθηκαν εναντίον της Καρλσρούης, κάτι που είναι εξαιρετικά σπάνιο, όπως και οι κύριοι αξιωματούχοι των κυβερνητικών κομμάτων, π.χ. ο Wolfgang Schäuble, πρόεδρος του Bundestag και πρώην Υπουργός Οικονομικών.

Η Γερμανίδα  πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ursula von der Leyen, σχεδιάζει ακόμη και να μηνύσει τη Γερμανία ενώπιον του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για παραβίαση των ευρωπαϊκών συνθηκών… Όλοι γνωρίζουν καλά ότι η γερμανική Ευρώπη που επιθυμούσαν οι δικαστές της Καρλσρούης δεν έχει καμία πιθανότητα να γίνει πραγματικότητα και ότι μια Γερμανία που ωθεί την Ευρώπη στον γκρεμό, όπως έκανε δύο φορές τον περασμένο αιώνα, θα το πλήρωνε με ένα αφόρητο πολιτικό και οικονομικό τίμημα. Η Γερμανία λοιπόν έχει ένα τεράστιο πρόβλημα το οποίο θα πρέπει να επιλύσει μόνη της, έγραψε ο Jean Quatremer.

Νομικός εθνικισμός και αλαζονεία του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Καρλσρούης

Από την πλευρά του ο Γερμανο-γάλλος Daniel Cohn–Bendit , σε συνέντευξη που παραχώρησε στις 12-5-2020 στον Jean Quatremer δήλωσε, αναφορικά με την τελευταία απόφαση του συνταγματικού δικαστηρίου της Καρλσρούης : «Αυτή η απόφαση αποτυπώνει τον νομικό εθνικισμό».

Για τον πρώην ευρωβουλευτή και μια από τις πιο εμβληματικές φιγούρες του Μάη του 1968 στο Παρίσι, οι «ερασιτέχνες οικονομολόγοι» του Δικαστηρίου της Καρλσρούης έδειξαν μια επικίνδυνη «αλαζονεία», κοντράροντας την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Υπέρμαχος μιας  μεγαλύτερης ευρωπαϊκής αλληλεγγύης για την αντιμετώπιση της κρίσης του κορωνοϊού, ο πρώην οικολόγος ευρωβουλευτής Daniel Cohn–Bendit αποδοκίμασε τη «αλαζονεία» του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Καρλσρούης, το οποίο αποσκοπεί  στην υπεροχή του γερμανικού δικαίου έναντι του ευρωπαϊκού δικαίου. Κάτι που θα «σήμαινε άμεση αύξηση των επιτοκίων δανεισμού στην Ιταλία, την Ισπανία, την Ελλάδα, ακόμη και στη Γαλλία. Τουτέστιν, το ευρώ δεν θα επιβιώσει», όπως έγραψε ο Γάλλος πρώην καθηγητής οικονομικών του δικαίου. Philippe Simonnot, στον ηλεκτρονικό Le Monde στις 13-5-2020, υπό τον τίτλο : «Η Γερμανία θα ήταν καλύτερα, αν είχε διατηρήσει το deutschemark της» ( L’Allemagne se serait mieux portée si elle avait conservé son deutschemark). Ο τελευταίος έγραψε : «ας σταματήσουμε να λέμε ότι η Γερμανία εκμεταλλεύτηκε το ευρώ. Θα ήταν καλύτερα αν είχε κρατήσει το Deutschmark της και θα επιστρέψει σε αυτό, αν δεν ακούγεται η φωνή της». Προτείνει δε για τώρα ένα σχέδιο έκτακτης ανάγκης από κράτος σε κράτος.

Ποιες θα είναι οι εξελίξεις σε αυτήν την υπόθεση, δύσκολο να προβλεφθούν σήμερα.

Οι ρέκτες των ρήξεων προβλέπουν ήδη την τραγωδία και τρίβουν τα χέρια τους.

Οι άνθρωποι των δημιουργικών συναινέσεων είναι πιο αισιόδοξοι, ιδιαίτερα σήμερα που η δαμόκλειος σπάθη της τεράστιας παγκόσμιας ύφεσης είναι ήδη εδώ και δεν χωράει επαναστατική γυμναστική.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

18:45 “Anixnefseis web tv”. ΚΒΑΝΤΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΚΑΙ ΚΒΑΝΤΙΚΗ ΠΗΡΟΦΟΡΙΑ

Από
anixneuseis
-
0

Κβαντομηχανική και κβαντική πληροφορία είναι το θέμα της σημερινής (Πέμπτη 14 Μαίου) εκπομπής διαδικτυακές Ανιχνεύσεις” που θα αρχίσει να μεταδίδεται απο τη θέση αυτή στις 18:45.

Προσκεκλημένος είναι ο καθηγητής του Μαθηματικού Τμήματος του ΑΠΘ

ΙΩΑΝΝΗΣ ΑΝΤΩΝΙΟΥ

Τρείς ενότητες

-Η συνάντηση με τον Πριγκοζίν. Τ υποστήριξε ο βραβευμένος με Νόμπελ χημικός, εκ των θεμελιωτών της Θεωρίας του Χάους.

Η διαμάχη Αινστάιν- Μπόρ

-Η κβαντική πληροφορία και οι εφαρμογές της.

Turkey’s New Assault Carrier Will Transform Navy

Από
anixneuseis
-
0

.forbes.com

H I SuttonContributor
Aerospace & Defense
I cover the changing world of underwater warfare.

The Turkish Navy’s first light aircraft carrier, TCG Anadolu, will be the flagship of a more powerful fleet. Her large helicopter and UCAV (uncrewed combat air vehicle) air wing, as well as amphibious capabilities, will provide new capabilities to NATO’s second largest military.

The Turkish Navy will be better equipped to for overseas operations. Turkey is currently involved in the conflict in Libya, as well as Syria. The carrier will join locally built MILGEM frigates, Type-214 AIP (air independent power) submarines and a new class of indigenous attack submarine known as MILDEN. A second assault carrier, TCG Trakya, is also planned.

Anadolu combines the features of an aircraft carrier with those of a landing ship. This is termed an LHD (landing helicopter dock) in defense circles. Beneath her hangar is a ‘well deck’ which can be flooded so that landing craft can enter. The well deck opens at at the stern. This is an increasingly popular combination and is typified by the U.S. Navy’s America Class assault carriers. LHDs can carry short take-off fight jets, and are commonly describes as light aircraft carriers.

She is currently being fitted out at the Sedef Shipyard in Istanbul. New photos show work on her island superstructure, which may have its radars mounted soon. She is expected to be commissioned into the Turkish Navy this year, earlier than originally planned.

The impressive ship, which was built locally, is 761 feet long and will displace over 27,000 tons. She is based on the Spanish Buque de Proyección Estratégica (Strategic Projection Vessel) design. This is also the basis of Australia’s new light carriers. In Spain the design is now known as the SPS Juan Carlos I Class.

Anadolu is expected to be equipped with the locally built T129 ATAK helicopter gunships and S-70 Seahawk anti-submarine helicopters, as well as heavy lift helicopters. Around 14 helicopters can be carried in total although the number may vary depending on operational needs.

Like the Spanish ship she is fitted with a ski-jump ramp at the front of the flight deck. This allows short take-off vertical-landing (STOVL) jet fighters to be operated. Turkey had been expected to deploy F-35 Lightning-II jets aboard, but the F-35B STOVL model was never ordered. Turkey’s participating in the F-35 program was anyway discontinued in July 2019. So she is unlikely to see jets unless they are cross-decked from NATO allies. Spain, Italy and Britain all have compatible jets.

For self defense she will be equipped with Phalanx 20mm close in weapon systems (CIWS) and RAM surface to air missiles. She will also mount the indigenous Aselsan 25mm STOP remote weapon station. And she may be fitted with Hizir torpedo countermeasures system developed by Aselsan. This is the surface vessel equivalent of the Zargana system fitted to Turkish and Pakistani submarines.

Turkey is not alone in the region acquiring assault carriers. Egypt recently received two Mistral Class LHDs from France. These are also not equipped with jets, but do carry an unlikely mix of American AH-64 Apache and Russian Ka-52 Nile Crocodile helicopter gunships.

H I Sutton

H I Sutton

Το λαθρεμπόριο του Διεθνισμού και ο Δημοκρατικός Πατριωτισμός

Από
anixneuseis
-
0

slpress.gr

Λουκάς Αξελός

Τριάντα εννέα χρόνια πριν, το 1981 ευρισκόμενος στην Κύπρο είχα επισημάνει ότι «θα πρέπει κάποτε να γίνει ένα ξεκαθάρισμα ανάμεσα στα εθνικά σύμβολα και την καπηλεία τους από τη μεριά των πατριδοκάπηλων, όπως κάποτε θα πρέπει να γίνει και ένα ξεκαθάρισμα ανάμεσα στο λαθρεμπόριο του διεθνισμού και τον διεθνισμό τον ίδιο. Στον βαθμό που η πραγματική σοσιαλιστική προοπτική είναι ακόμη πολύ μακριά, το κεφάλαιο, μπορεί να μην έχει πατρίδα, αλλά το προλεταριάτο και η αγροτιά δυστυχώς έχουν ή ευτυχώς οφείλουν να έχουν. Αυτό φροντίζουν να μας το υπενθυμίζουν όχι μόνο οι Ιρλανδοί πατριώτες αλλά και οι Πολωνοί εργάτες που επανέφεραν τα ξεχασμένα από το 1882 λόγια του Ένγκελς που τόνιζε πως “μέχρι να λυθεί το εθνικό πρόβλημα της πατρίδας τους έχουν όχι μόνο δικαίωμα, αλλά και υποχρέωση να είναι πρώτα απ’ όλα εθνικιστές και ύστερα διεθνιστές”, στο άμεσο πολιτικό προσκήνιο, δίνοντάς τους το πιο βαθύ πατριωτικό και σοσιαλιστικό περιεχόμενο».

Δεν έχω να προσθέσω ούτε ένα ν στην άποψή μου αυτή γιατί, δυστυχώς, το πρόβλημα εξακολουθεί να παραμένει.

Ο Ιρλανδός ή ο Ιρακινός «εθνικιστής» που υπερασπίζεται την πατρίδα του δεν είναι το ίδιο με τον Βρετανό και Αμερικανό εθνικιστή που εισέβαλε σε αυτή.

Ο Ελληνοκύπριος ή Παλαιστίνιος «εθνικιστής» καταδιωκόμενος ή ξεριζωμένος από τα πατρογονικά εδάφη δεν είναι το ίδιο με τον Τούρκο ή Ισραηλινό «εθνικιστή» που εισέβαλε στα εδάφη αυτά.

Η ελευθερία ως προαπαιτούμενο του πατριωτισμού

Ακόμα και τα ίδια πρόσωπα μπορεί να είναι προοδευτικά όταν αμύνονται και να γίνουν αντιδραστικά όταν επιτίθενται. Ο πατριωτισμός, ο διεθνισμός, το αίσθημα κοινωνικής χειραφέτησης και δικαιοσύνης δεν λειτουργούν ανεξάρτητα από τις συγκεκριμένες συνθήκες οργάνωσης μιας κοινωνίας. Γιατί στην οργάνωση αυτή η σχέση δημοκρατίας και λαϊκής κυριαρχίας αποτελεί το υπόβαθρο-πλαίσιο εντός του οποίου μπορούμε να επεξεργαστούμε και να στηρίξουμε την έννοια του δημοκρατικού πατριωτισμού. Το προοδευτικό ή αντιδραστικό περιεχόμενο προσδιορίζεται από την συγκεκριμένη κατάσταση και αυτή είναι η βαθιά διαφορά του ρεύματος που ανάγει τις ρίζες του στον Ρουσσώ και τον Ρήγα με τους ά-χρονους/ά-τοπους διεθνιστές.

Η στάση του Ρουσσώ, αλλά και όλης της ριζοσπαστικής πτέρυγας των Διαφωτιστών, συγκλίνει στην πεποίθηση ότι η παραδοχή της ελευθερίας ως αναντικατάστατης φυσικής αξίας, αποτελεί απαραίτητο προαπαιτούμενο της αυθεντικής αγάπης προς την πατρίδα, του αληθινού πατριωτισμού.

Δημοκρατικός Πατριωτισμός και εθνικοαπελευθερωτικό όραμα

Σ’ αυτό το πλαίσιο κινείται και η όλη οπτική του Ρήγα και των συντρόφων του, εμποτισμένη όμως ιδιαίτερα από το εθνικοαπελευθερωτικό-δημοκρατικό όραμα του Βαλκάνιου ριζοσπαστισμού. Είναι αυτός ο λόγος που η πολιτική-πολιτειακή πρόταση του Βελεστινλή, ξεπερνά τα κυρίαρχα ασφυκτικά πλαίσια, συγκροτώντας ένα καινούργιο σύστημα αρχών και αξιών με σαφή φιλελεύθερο, πατριωτικό και δημοκρατικό προσανατολισμό. Η συγκεκριμένη ανάλυση της Νέας Πολιτικής Διοικήσεως αλλά και του Θούριου και του Ύμνου Πατριωτικού, κατέδειξαν νομίζω, ότι η καταγγελία του δεσποτισμού, η ανάδειξη της ελευθερίας σε πρώτιστη αξία, η εθνική ανεξαρτησία, η αγάπη και υπεράσπιση της πατρίδας, η ανεξιθρησκία, ο αντιμοναρχικός πολιτειακός χαρακτήρας, η αρχή της διακρίσεως των εξουσιών, η κοινωνική ευαισθησία και πρόνοια και η σταθερή προσήλωση στα ατομικά δικαιώματα και τις δημοκρατικές αξίες και αρχές, αποτελούν τους σταθερούς άξονες του ιδεολογικοπολιτικού του κόσμου. Η ανάδειξη του κοινωνικού δίπλα στο εθνικό και του πατριωτικού δίπλα στο διεθνικό, αποτελεί, ίσως, την μεγαλύτερη πολιτική του κατάκτηση και αποτυπώνεται στην ουσιαστική σύνδεση των στόχων της εθνικής απελευθέρωσης με την αναγκαιότητα της κοινωνικής αλλαγής που διαπερνά και διαποτίζει όλο του το έργο. Ο Ρήγας, χρησιμοποιώντας ως αφετηρία και υπόβαθρο την ρουσσωική λογική της λαϊκής κυριαρχίας «ἐν ᾑ ὁ δῆμος ἐστιν κρατών», την προεκτείνει δίνοντάς της ευρύτερο περιεχόμενο στο άρθρο 109 της Νέας Πολιτικής Διοικήσεως που ορίζει ότι «Η γενική δύναμις της δημοκρατίας συνίσταται εις ολόκληρον το έθνος», διατύπωση που βρήκε την πρακτική της αποτύπωση στα τρία πρώτα Ελληνικά Συντάγματα και ιδιαίτερα στο πρωτοπόρο Σύνταγμα της Τροιζήνας του 1827.

Ποιος είναι εθνικιστής

Το κυρίαρχο συγκρότημα εξουσίας, η αριστοκρατία του χρήματος, προσπαθεί στα πλαίσια μιας νεοταξικής λογικής, διεθνιστικού – τάχα μου – χαρακτήρα να θολώσει τα νερά, να κουκουλώσει τις διαφορές ανάμεσα στα καταπιεστικά και καταπιεζόμενα έθνη, ανάμεσα στις κυρίαρχες και υποτελείς τάξεις.

Σε αυτό το αντιφατικό κατακερματισμένο πεδίο δίνεται ένας κατεξοχήν άνισος αγώνας. Οι συνθήκες άλλαξαν, η καταπίεση όμως και τα προβλήματα παραμένουν.

Αυτό που οι μεταμοντέρνοι διεθνιστές παρουσιάζουν ως σύγχρονο και διεθνιστικό είναι άραγε τέτοιο; Μήπως αυτό που φαντάζει «καθυστερημένο» και εθνικό έχει πιο ριζοσπαστικό και απελευθερωτικό περιεχόμενο;

Η απάντηση δεν είναι καθόλου εύκολη και δεν θα ήθελα μονομερώς να εκτεθώ στα ανεπαρκή και έωλα ναι ή όχι. Θα χρησιμοποιήσω όμως ως έμμεση συνηγορία της άποψής μου τα λόγια ενός εκδότη και διανοούμενου, του Αντρέ Σίφριν που μιλώντας για τον άνισο αγώνα που σε παγκόσμιο επίπεδο δίνεται και στον χώρο του βιβλίου σημειώνει χαρακτηριστικά: «Η μάχη, ωστόσο,  δεν έχει κριθεί ακόμα. Αν η κατάσταση στις αγγλοσαξονικές χώρες είναι τόσο άσχημη όσο την περιέγραψα, το θέμα δεν θεωρείται λήξαν για την Ευρώπη, όπου ορισμένες αρχαϊκές δυνάμεις, όπως η πεισματική υπεράσπιση της εθνικής ιδιαιτερότητας και το τοπικιστικό πνεύμα, όσο αποξενωμένες κι αν είναι από το δημοκρατικό ιδεώδες, μπορούν να υπάρξουν χρήσιμοι σύμμαχοι. Ο αγώνας συνεχίζεται…».

Τώρα και στην Σκωτία, θα συμπλήρωνα εγώ, όπου η σκωτική Αριστερά πρωταγωνίστησε ως ηγέτιδα εθνική δύναμη απέναντι στους Αγγλοσάξωνες, σε μια αναμέτρηση που η ιστορία παίρνει την εκδίκησή της.

Είναι το έθνος  μια κατασκευασμένη “φανταστική κοινότητα”

Είμαι βέβαιος ότι τα όσα προηγουμένως εξέθεσα σε μια σειρά κειμένων πάνω στο ζήτημα Η Αριστερά απέναντι στο Έθνος, δεν κάλυψαν παρά μόνο ορισμένες πλευρές του ζητήματος, ιδιαίτερα μάλιστα αφού δεν υπήρχαν περιθώρια για μιαν εξαντλητική περιδιάβαση, τόσο στις επιμέρους διαφορετικές τοποθετήσεις των δύο άλλων, αντιπροσωπευτικών κατά Γουώκερ, τάσεων του μαρξισμού πάνω στο Εθνικό Ζήτημα, όσο και την τεράστια, επέκεινα της μαρξιστικής εκδοχής, βιβλιογραφία.

Υπ’ αυτήν την έννοια η όλη προσέγγιση υπολείπεται όσον αφορά ένα σύνολο, ειδικών ζητημάτων, όπως λ.χ. ο ταλανισμός που διαπερνά και την ελληνική σκέψη ανάμεσα στο εθνικό πλαίσιο και το παγκόσμιο, με αποτέλεσμα να διχάζεται αναπόφευκτα ανάμεσα «στις δύο μας πραγματικότητες», που ο Καρλ Γιάσπερς εύστοχα εντόπισε ως ελληνορωμαϊκή μας παράδοση και ανατολικομεσογειακή πτυχή μας, γεγονός που δημιουργεί ξεχωριστούς όρους και προϋποθέσεις στην μελέτη του εθνικού φαινομένου ως προς τα καθ’ ημάς.

Εκείνο όμως που θέλω να ελπίζω, είναι ότι η όλη ανάλυση απέδειξε το έωλο, ρηχό και αντιεπιστημονικό των αναλύσεων της αναθεωρητικής ιστορικής σχολής (ιδιαίτερα της υπό μαρξικήν επικάλυψη περιφερόμενης), που εδώ και μερικές δεκαετίες προσπαθεί να αποδομήσει την έννοια του έθνους από τα ιστορικά και τα πραγματικά του ερείσματα, ανάγοντάς το σε κάτι το εξωπραγματικό. Μια κατασκευασμένη «φαντασιακή κοινότητα», που και στην περίπτωση που υπάρχει δεν είναι παρά ένα σύγχρονο κρατικό κατασκεύασμα.

Δυστυχώς γι’ αυτούς, η θεωρητική, πολιτική και πρακτική παράδοση της μείζονος –μη περιθωριακής– Αριστεράς, είναι, παρ’ όλα τα υπαρκτά κενά και αντιφάσεις, συντριπτική. Τι χρεία άλλων μαρτύρων έχουμε όταν οι Μαρξ και Ένγκελς (ακόμα και στα «χειρότερά» τους) χρησιμοποιούν μεν υποτιμητικές εκφράσεις για «μελίσσια εθνοτήτων», «έθνη και εθνάκια» ή «εκ φύσεως αντεπαναστατικά έθνη», πάντα όμως ως σοβαροί επιστήμονες αναφέρονται σε έθνη, σε υπαρκτές ιστορικές οντότητες και όχι σε φαντασιακές κοινότητες και άλλα ηχηρά παρόμοια.

Δημοσιεύτηκε στο slpress.gr, στις 5 Μαϊου 2020.

Νέα τρέλα των Τούρκων – 100 Σύλλογοι και Οργανώσεις προσφεύγουν σε ΟΗΕ, Ε.Ε. και διεθνή δικαστήρια και ζητούν Κρήτη, Δωδεκάνησα, Δ. Θράκη και το μισό Αιγαίο

Από
anixneuseis
-
2

Νέα τρέλα των Τούρκων – 100 Σύλλογοι και Οργανώσεις προσφεύγουν σε ΟΗΕ, Ε.Ε. και διεθνή δικαστήρια και ζητούν Κρήτη, Δωδεκάνησα, Δ. Θράκη και το μισό Αιγαίο

skal

Μπορεί να φαίνεται και να φαντάζει αστείο, αλλά η “πρωτοβουλία” 100 συλλόγων και μαζικών οργανώσεων, με τη συμμετοχή πανεπιστημιακών, να απαιτήσουν την Κρήτη, τα Δωδεκάνησα, τα νησιά του Αν. Αιγαίου και τη Δ. Θράκη, προσγφεύγοντας μάλιστα σε διεθνή δικαστήρια, στον ΟΗΕ και την Ε.Ε., ακριβώς επειδή έχεις να κάνεις με την Τουρκία και κυρίως το τουρκικό κράτος, είναι πολύ απλά η προβολή των σχεδιασμών του βαθέος κράτους, που κρατάει όμηρο τον Ερντογάν.
Η άποψη αυτή ενισχύεται από το γεγονός ότι η “πρωτοβουλία” αυτή παρουσιάζεται ως πρώτη είδηση από την εφημερίδα Γενί Σαφάκ, επικοινωνιακή ναυαρχίδα του Ερντογάν, που ανήκει μάλιστα στην οικογένεια του γαμπρού του Μπεράτ Μπαϊρακτάρ.
Σύμφωνα με το εκτενές δημοσίευμα, παραπάνω από 100 σύλλογοι και μαζικές οργανώσεις, έχου ετοιμάσει φάκελο και θα προσφύγουν στον ΟΗΕ, την Ε.Ε. και τα διεθνή δικαστήρια, για να διεκδικήσουν εν ονόματι της Τουρκίας την Κρήτη, τα Δωδεκάνησα και τη Δ. Θράκη, “περιοχές που κατέχονται παρανόμως από την Ελλάδα”.
Prof. Dr. İlyas Topsakal

Το όλο θέμα γίνεται ακόμα πιο σοβαρό και επικίνδυνο, καθότι το δημοσίευμα συσχετίζει την “πρωτοβουλία” αυτή με το “Δόγμα της Γαλάζιας Πατρίδας”, το οποίο ακολουθεί πιστά η Τουρκία, για να “αποτελειώσει την κατοχή της Ελλάδας στο Αιγαίο και την Αν. Μεσόγειο”.

Ενδιαφέρον επίσης είναι το γεγονός ότι η “πρωτοβουλία” ανήκει στον Σύλλογο Αλληλοβοηθείας του Τουρκικού Κόσμου, έναν ρατσιστικό-σωβινιστικό σύλλογου, που επιδιώκει την ένωση όλων των χωρών και των ανά τον κόσμο κοινοτήτων που μιλούν κάποιο τουρκικό ιδίωμα, καθώς και ότι υπάρχει συμμετοχή άλλων εκατό συλλόγων, ενώ στήριξη παρέχει και ο καθηγητής της Πανεπιστημίου Κωνσταντινούπολης, Prof. Dr. İlyas Topsakal.
Ο ως ένω καθηγητής δηλώνει στην Γενί Σαφάκ ότι “Αυτή τη δίκη θα την στηρίξουν οι νομικοί του θαλάσσιου δικαίου της Τουρκίας, ενώ σκεφτόμαστε να προσφύγουμε στην Ε.Ε., τα Ηνωμένα Έθνη και τα διεθνή δικαστήρια. Η δική αυτή δεν περιορίζεται μόνο στην Τουρκία, θα την στηρίξουν η ΤΔΒΚ, οι σύλλογοι που δραστηριοποιούνται εκεί, αλλά και σύλλογοι που δρασττηριοποιούνται στο Καζακστάν, την Κιργιζία, το Ουσμπεκιστάν, το Αζερμπαίτζάν και του Τουρκικού Κόσμου. Κατά τον ίδιο τρόπο, έχουμε πολλούς συλλόγους που θα μας στηρίξουν στα Βαλκάνια. Θα συμμετέχουν στην προσπάθεια και τα αδέλφια μας στα Βαλκάνια. Πολύ σύντομα η πρωτοβουλία θα γίνει πράξη”.
Το δημοσίευμα συνεχίζει με αναφορά στα “νομικά επιχειρήματα” πάνω στα οποία θα στηριχτεί η προσφυγή της Τουρκίας, που γίνεται μέσω συλλόγων και μαζικών οργανώσεων. Ο χάρτης είναι χαρακτηριστικός των διεκδικήσεων και των “επιχειρημάτων” της Τουρκίας.
1...2,4822,4832,484...3,034Σελίδα 2,483 από 3,034