Αποκάλυψη! Το νέο παιχνίδι της Τουρκίας στη Λιβύη, με υπογραφή του Διοικητή της ΜΙΤ, Χ. Φιντάν

Από

May 14, 2020

Μετά την επίσκεψη του Διοικητή της ΜΙΤ, Χάκαν Φιντάν, στη Λιβύη, ο επικεφαλής της Υπηρεσίας Πληροφοριών της κυβέρνησης Σαράζ, σκοτώθηκε, και η διοίκηση της Τρίπολης ανατέθηκε στην Αλ Κάιντα. Το ίδιο διάστημα έγιναν οι βομβαρδισμοί των πρεσβειών της Τουρκίας και της Ιταλίας, για να αρχίσει η Τουρκία να μιλάει για “νόμιμη στρατιωτική επέμβαση.

Του ERSİN ÇAKSU QAMIŞLO / ANF Τετάρτη 13 Μαΐου 2020, 09:03

Ενδιαφέρουσες εξελίξεις σημειώθηκαν πρόσφατα στη Λιβύη, όπου τα πράγματα δεν πάνε καλά για το τουρκικό κράτος. Η Μουσουλμανική Αδελφότητα και οι σαλαφιστές, δεν μπορούν να έχουν την επιθυμητή απόδοση ενάντια στον Χαλίφα Χαφτάρ.

Παρότι το τουρκικό κράτος ενίσχυσε τις δυνάμεις του Σαράζ στέλνοντας στρατεύματα και παρέχοντας υποστήριξη πληροφοριών όπως και κάθε είδους όπλων και πυρομαχικών, η Άγκυρα δεν πέτυχε το αποτέλεσμα που ήθελε και προετοιμάζεται για απ’ ευθείας στρατιωτική εμπλοκή στη Λιβύη.

ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΤΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΔΥΟ ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ

Τις δύο τελευταίες εβδομάδες, το τουρκικό κράτος ηττήθηκε στις μεγάλης κλίμακας επιθέσεις που διοργάνωσε για να καταλάβει την πόλη Tarhuna και τη, αεροπορική βάση Vattiye . Το ίδιο διάστημα ξεκίνησε η Επιχείρηση “IRINI” της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) για να εξασφαλίσει την εφαρμογή του εμπάργκο όπλων, επίσης το ίδιο διάστημα παρατηρήθηκε αύξηση της αποστολής των τζιχαντιστών μισθοφόρων από τη Συρία στη Λιβύη, ο επικεφαλής του MIT Χακάν Φιντάν επισκέφθηκε τη Λιβύη, σκοτώθηκε ο επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών της κυβέρνησης Σαράζ και η τουρκική κυβέρνηση διόρισε τον Χαλίντ Αλ-Σαρίφ, στέλεχος της Αλ Κάιντα, διοικητή της της Τρίπολης. Μετά από όλα αυτά, το τουκρικό κράτος ανακοίνωσε ότι “ο Χαφτάρ είναι δυνατόν να αποτελέσει νόμιμο στόχο της Τουρκίας”.

ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΣΥΡΙΑΣ ΘΑ ΠΑΙΧΘΕΙ ΚΑΙ ΣΤΗ ΛΙΒΥΗ

Οι πρόσφατες εξελίξεις στη Λιβύη υπενθύμισαν αυτό που είπε σε μια σύσκεψη αξιωματούχων του τουρκικού κράτους που συμμετείχε ο Χάκαν Φιντάν το 2014, για την πολιτική που έπρεπε να ακολουθήσει η Τουρκία στη Συρία, είχε πει ότι “Θα στείλω 4 άνδρες στην άλλη πλευρά, θα εκτοξεύσω και πυραύλους σε 8 κενούς χώρους” για να δημιουργηθεί το κατάλληλο κλίμα για στρατιωτική επέμβαση.

Όταν γυρίσουμε λίγο την κασέτα για να δούμε καλύτερα τις εξελίξεις στη Λιβύη και την επίσκεψη του Χακάν Φιντάν, η εικόνα που προκύπτει αποκαλύπτει τις φιλοδοξίες του τουρκικού κράτους.

Εάν συνοψίσουμε τις εξελίξεις στη Λιβύη τον τελευταίο μήνα:

Η ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ «ΗΦΑΙΣΤΙΟ ΤΗΣ ΟΡΓΗΣ» ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Σε μια εποχή που ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών απαιτεί από όλον τον κόσμο κατάπαυση του πυρός, εξαιτίας της πανδημίας του κοροναϊού, το τουρκικό κράτος ξεκίνησε στα μέσα Απριλίου την Επιχείρηση “Öfke Volkanı”, που σημαίνει “Ηφαίστιο της Οργής” ενάντια στις δυνάμεις του στρατηγού Χαλίφα Χαφτάρ.

Στα πλαίσια της επιχείρησης αυτής, οι δυνάμεις της κυβέρνησης Σαράζ κατέλαβαν τη δυτική ακτογραμμή της Τρίπολης και ορισμένους οικισμούς στα σύνορα της Τυνησίας, καθώς και πόλεις Sabrata και Surman.

ΚΟΙΝΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΜΕ ΤΙΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ISIS, EL KAİDE ΚΑΙ ENSAR EŞ-ŞERİAT

Ο Εκπρόσωπος του Εθνικού Στρατού της Λιβύης, Ehmed El Mismarî, ανακοίνωσε ότι οι επιθέσεις συντονίστηκαν από Τούρκους αξιωματικούς και ότι υπήρχαν συμμορίες που συνδέονται με τρομοκρατικές ομάδες όπως η Αλ Κάιντα, το ISIS και η Ensar eş-Şeriat.

Ο EHMED EL DEBAŞI ΕΜΦΑΝΙΣΤΗΚΕ ΣΤΗ ΛΙΒΥΗ

Ανακοινώθηκε επίσης ότι τη διοίκηση των επιθέσεων στην πόλη Sabratha είχε ο Ahmed El Debaşî, ο οποίος το 2018 συμπεριλήφθηκε στη μαύρη λίστα με κατηγορίες για “εμπορία ανθρώπων” που είχε καταρτίσει το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών.

Ήταν μόνο μία από τις ενέργειες του τουρκικού κράτους, το οποίο από καιρό προσπαθούσε να κάνει τη Λιβύη ένα ασφαλές καταφύγιο για συμμορίες.

Ο Εθνικός Στρατός της Λιβύης, υπό την ηγεσία του Χάφτερ, όταν άρχισε να ανακάμπτει μετά τις επιθέσεις, προκάλεσε έντονα χτυπήματα στις δυνάμεις του Σαράζ και τον τουρκικό στρατό σε πολλά μέρη, ειδικά στις πόλεις της Τρίπολη και Μισράτα.

Το τουρκικό κράτος ξεκίνησε, όταν με την Επιχείρηση “Ηφαίστιο της Οργής” απέτυχε να καταλάβει την πόλη Tarhuna και τη βάση Vattiye, άρχισε τις στρατιωιτκές ενισχύσεις στη Λιβύη.

ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΧΑΚΑΝ ΦΙΝΤΑΝ ΣΤΗ ΛΙΒΥΗ

Η ιστοσελίδα της Al Arabia ανακοίνωσε στις 7 Μαΐου ότι “ο Χάκαν Φιντάν επισκέφθηκε τη Λιβύη πριν από μια εβδομάδα” και ότι το τουρκικό κράτος μετέφερε στη Λιβύη πολλές συμμορίες από τη Συρία καθώς και ειδικές ομάδες του τουκρικού στρατού.

ERDOĞAN: ΕΛΠΙΖΩ ΝΑ ΕΧΟΥΝΜΕ ΚΑΛΑ ΝΕΑ ΑΠΟ ΤΗ ΛΙΒΥΗ

Σύμφωνα με την ημερομηνία που έδωσε το Al Arabia, η επίσκεψη του Χακάν Φιντάν πραγματοποιήθηκε στις αρχές Μαΐου. Ο Ερντογάν βγήκε στις κάμερες τις 5 Μαΐου και δήλωσε “Ας ελπίσουμε ότι σύντομα θα λάβουμε καλά νέα από τη Λιβύη”.

Η επίσκεψη του Χακάν Φιντάν στη Λιβύη θα πρέπει να δημιούργησε μεγάλες ελπίδες στο Ερντογάν! Αλλά αμέσως μετά την επίσκεψη του Φιντάν, μια σειρά από μυστηριώδη γεγονότα άρχισαν να συμβαίνουν το ένα μετά το άλλο στη Λιβύη.

Ο ΑΡΧΗΓΟΣ ΤΗΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ ΤΟΥ ΣΑΡΑΖ ΑΠΗΧΘΗ ΚΑΙ ΣΚΟΤΩΘΗΚΕ

Πρώτον, ο Αρχηγός της Υπηρεσίας Πληροφοριών του Σαράζ, Abdulkadir Tuhami, πέθανε μυστηριωδώς. Ανακοινώθηκε ότι ο Tuhami πέθανε από καρδιακή προσβολή.

Αλλά ο Xalid Mehcûb, αξιωματούχος του Εθνικού Στρατού της Λιβύης, του Χαφτάρ, δήλωσε ότι ο Tuhami απήχθη από τη δύναμη πολιτοφυλακής Newasî , του Σαράζ, και βασανίστηκε μέχρι θανάτου.

ΚΑΙ Η ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΤΗΣ ΤΡΙΠΟΛΗΣ ΑΝΑΤΕΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΑΛ ΚΑΪΝΤΑ

Μια άλλη εξέλιξη που συνέβη ταυτόχρονα με την επίσκεψη του Φιντάν στη Λιβύη, ήταν ο διορισμός του μέλους της Αλ Κάιντα με το όνομα Xalid El-Şerîf στην αίθουσα στρατιωτικών επιχειρήσεων της Τρίπολης.

Ο Keys Esbaq, αξιωματούχος στη Γενική Διοίκηση του Εθνικού Στρατού της Λιβύης, δήλωσε ότι ο Χαλίντ Ελ-Σαρίφ τοποθετήθηκε στη διοίκηση των στρατιωτικών επιχειρήσεων της Τρίπολης από το τουρκικό κράτος.

Ο Xalid El-Şerîf, που είναι γνωστός με το κωδικό όνομα Ebu Hazim el Libi, διέμενε για χρόνια στην Τουρκία και τοποθετήθηκε επικεφαλής της Στρατιωτικής Δύναμης της Λιβύης. Είναι υπεύθυνος για πολλές επιθέσεις εναντίον αμάχων και το όνομά του συμπεριλαμβάνεται στον κατάλογο των καταζητουμένων του Εθνικού Στρατού της Λιβύης.

ΟΙ ΥΠΟΠΤΟΙ ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΜΟΙ ΤΩΝ ΠΡΕΣΒΕΙΩΝ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΑΣ

Ωστόσο, με έναν ενδιαφέρον τρόπο, αμέσως μετά την επίσκεψη του Χακάν Φιντάν στην Τρίπολη της Λιβύης, άρχισαν οι επιθέσεις εναντίον των πρεσβειών της Τουρκίας και της Ιταλίας στην Τρίπολη, απήχθη και δολοφονήθηκε ο αρχηγός των μυστικών υπηρεσιών του Σαράζ και ανέλαβε στρατιωτικός διοικητής το στέλεχος της Αλ Κάιντα, Xalid El-Şerîf’.

Μάλιστα, είναι αξιοπρόσεκτο ότι μπήκαν στο στόχαστρο οι πρεσβείες της Τουρκίας και της Ιταλίας, με τρεις νεκρούς και τέσσερις τραυματίες.

ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΑ, ΤΟ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΥΠΕΞ ΕΚΑΝΕ ΤΗ ΔΗΛΩΣΗ ΠΟΥ ΑΝΑΜΕΝΟΤΑΝ

“Επαναλαμβάνουμε ότι θα θεωρήσουμε τα στοιχεία του Χαφτάρ ως νόμιμους στόχους εάν στοχεύουν τις διπλωματικές μας αντιπροσωπείες ή τα συμφέροντά μας στη Λιβύη”, ανέφερε η δήλωση του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών αμέσως μετά την επίθεση.

Η ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΣΕΝΑΡΙΟΥ ΤΗΣ ΣΥΡΙΑΣ

Οι εν λόγω εξελίξεις έφεραν στο μυαλό τις φωνητικές ηχογραφήσεις που διέρευσαν και αναρτήθηκαν στο διαδίκτυο μιας μυστικής συνάντησης που πραγματοποίησε ο Υπουργός Εξωτερικών της περιόδου, Αχμέτ Νταβούτογλου, ο Υφυπουργός Εξωτερικών της εποχής, ο Φεριντούν Σινιρλίγλου, ο Β΄ Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου, Στρατηγός Γιασάρ Γκιούλερ και ο Διοικητής της MIT, Χακάν Φιντάν.

«ΔΕΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΜΕ ΠΡΟΒΛΗΜΑ, ΑΛΛΑ ΤΗΝ ΑΦΟΡΜΗ ΓΙΑ ΕΠΕΜΒΑΣΗ»

Στη συνάντηση όπου συζητήθηκε η αφορμή για την στρατιωιτκή επέμβαση στη Συρία, στην ηχογράφηση ο Φιντάν ακούγεται να λέει: “Κοιτάξτε τώρα, κύριε, θα στείλω 4 άνδρες στην άλλη πλευρά, θα εκτοξεύσω πυραύλους σε 8 κενούς χώρους. Όχι, δεν δημιουργείται πρόβλημα, αλλά η δικαιολογία και η αφορμή που ζητούμε για επέμβαση.”

ΤΟ ΙΔΙΟ ΣΕΝΑΡΙΟ ΠΟΥ ΕΠΑΙΞΑΝ ΣΤΗ ΣΥΡΙΑ ΘΑ ΕΠΑΝΑΛΑΒΟΥΝ ΣΤΗ ΛΙΒΥΗ

Στην πραγματικότητα, το τουρκικό κράτος, τέσσερις ημέρες πριν την εισβολή στην Τζαραμπλούσ-Αλ Μπαμπ, με την Επιχείρηση “Ασπίδα του Ευφράτη”, οργάνωσε μια αιματηρή επίθεση χρησιμοποιώντας τρομοκράτες του ISIS, σε έναν κουρδικό γάμο στην πόλη Αντέπ.

Ομοίως, λίγες ημέρες πριν την εισβολή στο Αφρίν, με την Επιχείρηση “Κλάδος Ελαίας”, η Τουρκία επικαλέστηκε ως αιτία την ρίψη όλμου από το έδαφος του Αφρίν στο τουρκικό έδαφος. Όμως στη συνέχεια εμφανίστηκαν οι εικόνες που δείχνουν ότι οι βολές όλμου ρίχνονται από το έδαφος της Τουρκίας.

Ο ίδιος λόγος χρησιμοποιήθηκε πριν από την εισβολή στις περιοχές Girê Spî και Serêkaniyê, με την επιχείρηση “Πηγή Ειρήνης”.

Μετάφραση από τα τουκρικά: Σάββας Καλεντερίδης

Πηγή: anfturkce.net

infognomonpolitics.gr

Περί προόδου και ιστορικού υποκειμένου

Από

anixneuseis

May 14, 2020

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

[email protected],

http://www.classlessdemocracy.blogspot.com,

Οι κοινωνίες εξελίσσονται σε πολλά ταυτόχρονα επίπεδα με αποτέλεσμα να αλλάζουν, παρά την διαλυτική δραστηριότητα των σκοταδιστικών και εξουσιαστικών ιερατείων, προς το καλύτερο, όπως μας διδάσκει η αισιοδοξία της ιστορίας του τρωγλοδύτη/τροφοσυλλέκτη που εξελίχθηκε σε κοσμοναύτη και εξερευνητή του διαστήματος. Μια από τις θεμελιακές αλλαγές που συντελούνται με το πέρασμα των χρόνων είναι η συνήθως επαναστατική, δηλαδή βίαιη, ταξική διαστρωμάτωση των κοινωνιών με αποτέλεσμα την αλλαγή και σε επίπεδο της κοινωνικής ηγεσίας, την γνωστή και ως υποκείμενο της ιστορίας, που αναλαμβάνει κάθε φορά να οδηγήσει την εξέλιξη της εκάστοτε κοινωνίας στο επόμενο σκαλί της προόδου. Στα πλαίσια του κοινωνικού γίγνεσθαι υποκείμενα της ιστορίας αποτέλεσαν η τάξη των δουλοκτητών, η τάξη των φεουδαρχών και η τάξη των καπιταλιστών.

Οι δυνάμεις που απ’ αρχής και δυναμικά πιέζουν προς την εξέλιξη και την αλλαγή προς το κάθε φορά καλύτερο είναι σταθερά οι προϊστορικοί δαμαστές των φυσικών αντιξοοτήτων με στόχο την επιβίωση του ανθρώπινου είδους και στη συνέχεια οι απληροφόρητοι και αναγκαστικά μονοδιάστατοι (δούλοι, δουλοπάροικοι, μισθωτοί εργαζόμενοι) δημιουργοί του πλούτου και του πολιτισμού. Οι οποίοι, όμως, λόγω του καθυστερημένου βαθμού ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων, μέχρι το πρόσφατο παρελθόν, αδυνατούσαν τόσο από άποψη γνώσεων όσο και από άποψη χρόνου να διαχειριστούν για λογαριασμό του κοινωνικού συνόλου την δημιουργική δραστηριότητά τους, με αποτέλεσμα να ‘δέχονται’ ως ηγεσία τους, και αναγκαστικά τον ετεροπροσδιορισμό τους από τα αριστοκρατικά, από βία και καταγωγή, ηγετικά στρώματα των εκάστοτε χωροχρονικά οριζόμενων κοινωνιών.

Κατά τη διάρκεια της τελευταίας ιστορικής περιόδου η απολυταρχική βία των σκοταδιστικών και των εξουσιαστικών ιερατείων του Μεσαίωνα αντικαταστάθηκε από την ‘αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία’ που αναδείχτηκε από την ‘αγγλική επανάσταση’, (1642-1651), και εγκαθιδρύθηκε ως κυρίαρχο πολίτευμα από την γαλλική αστική επανάσταση, το 1789, στα πλαίσια της οποίας τη θέση της ωμής απολυταρχικής βίας πήρε η διαμεσολαβητική παραπλάνηση και ο εξουσιαστικός φόβος. Το γεγονός ότι η καινούργια κοινωνική ηγεσία, η αστική τάξη και το κεφάλαιο, ως το καινούργιο ‘υποκείμενο της ιστορίας’, αποδείχτηκαν ανίκανοι να λειτουργήσουν ως κοινωνική ηγεσία προς όφελος ολόκληρης της κοινωνίας έφερε στην επιφάνεια την απαίτηση των εργαζόμενων για μια αλλαγή προς το καλύτερο. Αυτή την διαρκή απαίτηση της εργαζόμενης κοινωνίας για έναν καλύτερο κόσμο κάποιοι εξουσιαστές την ερμήνευσαν ως πρόσκληση να την εξουσιάσουν, και επειδή δεν μπορούσαν μόνοι, σοφίστηκαν να αναλάβουν την ηγεσία της ‘σοσιαλιστικής επανάστασης’ ‘για λογαριασμό’, και φυσικά με την επαναστατική δράση ‘της εργατικής τάξης’, του ‘προλεταριάτου’. Κατασκεύασαν έναν βολικό ‘θεό’ που αυτόκλητα θα ‘εκπροσωπούν’ οι ‘πρωτοπορίες’ για να εξουσιάζουν την κοινωνία. Παλιό το κόλπο θα πείτε. Ναι, αλλά τη δουλειά του την κάνει για λογαριασμό του κεφαλαίου και πάλι. Τόσο απλά. Για να τα καταφέρουν καλλιεργούν έναν ακατανόητο και παραπλανητικό ‘εργατισμό’, σπέρνοντας ζιζάνια στις σχέσεις μεταξύ ‘πνευματικής και χειρωνακτικής εργασίας’, λες και οι εργάτες δεν έχουν και δεν χρησιμοποιούν το μυαλό τους και κατά την παραγωγική τους δραστηριότητα, και αφήνοντας έξω από το ιστορικό εγχείρημα τις άλλες παραγωγικές κοινωνικές τάξεις και τα διάφορα μικρότερα στρώματα των αυτοαπασχολούμενων, εξίσου αν όχι σε μεγαλύτερο βαθμό θύματα του κεφαλαίου, με αποτέλεσμα τον κρατικομονοπωλιακό καπιταλισμό, γνωστό και ως ‘αείμνηστο υπαρκτό σοσιαλισμό’.

Σήμερα, στον 21ο αιώνα οι τεχνητές διαφοροποιήσεις μεταξύ χειρωνακτών και πνευματικά εργαζόμενων έχουν ξεθωριάσει, γιατί ο καπιταλισμός αναγκάστηκε να ανοίξει τα σχολεία και τα πανεπιστήμια προκειμένου να μορφωθούν τα παιδιά των εργατών και των αγροτών για να λειτουργήσουν την καπιταλιστική οικονομία και να τη διαχειριστούν προς το συμφέρον του κεφαλαίου. Αυτή η εξέλιξη έφερε απέναντι στο κεφάλαιο ολόκληρη την εργαζόμενη κοινωνία που τώρα πια παράγει, ως δύναμη Εργασίας, Επιστήμης και Πολιτισμού ταυτόχρονα, πολυδιάστατα και ως ενιαίο Όλον, έχοντας πλήρη εικόνα τόσο για την ακαταλληλότητα του κεφαλαίου να συνεχίσει να ηγείται της κοινωνίας, όσο και για το πώς μπορεί η οικονομία να τεθεί υπό τον αμεσοδημοκρατικό έλεγχο της κοινωνίας και συνολικά της ανθρωπότητας.

Όλα αυτά δείχνουν ότι σήμερα, στον 21ο αιώνα, το παλιό υποκείμενο της ιστορίας οφείλει να δώσει τη θέση του στο καινούργιο, κι αυτό δεν είναι άλλο από το Κοινό των Ανθρώπων, την Κοινοδομή, τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, οι οποίες υποστασιοποιούνται όλες μαζί στο πρόσωπο του σύγχρονου πολυδιάστατου εργαζόμενου, που για να δημιουργήσει δεν χρησιμοποιεί ‘μόνο τα χέρια του’, αλλά ταυτόχρονα χρησιμοποιεί το μυαλό του, την επιστημονική του κατάρτιση, τις κοινωνικές ευαισθησίες και την πολιτιστική του καλλιέργεια, προσόντα, δεξιότητες και οραματισμοί, που ως Εμείς τον αναδείχνουν στο σύγχρονο υποκείμενο της ιστορίας.

Για να κατανοηθεί αυτή η σημαντική και σε βάθος αλλαγή που στις μέρες μας συντελείται στα μυαλά μας, οφείλουμε όλοι να εκσυγχρονίσουμε το εννοιολογικό μας ‘οπλοστάσιο’, που σημαίνει ότι οφείλουμε να κατανοήσουμε την γλώσσα ως κώδικα ζωντανής ιστορίας που εξελίσσεται αδιάλειπτα, με προοπτική όταν καταργηθεί το κεφάλαιο, ως κοινωνική σχέση όπου οι λίγοι, οι κάτοχοι των μέσων παραγωγής, εξουσιάζουν τους πολλούς, να καταργηθεί και το αντίστοιχο σ’ αυτή την εποχή κατηγόρημα, δηλαδή η εξαρτημένη εργασία και το υποκείμενό της ‘ο εργάτης’ για να μπει η ανθρωπότητα στο επόμενο εξελικτικό της στάδιο, στο στάδιο του ελεύθερου Ανθρώπου, του πολυδιάστατου Ανθρώπου της δημιουργικής ενασχόλησης σε μια αυτοδιευθυνόμενη, δηλαδή, μη εκμεταλλευτική κοινωνία.

Για να συμβούν όμως όλα αυτά οφείλουμε ως άτομα, ως κοινωνίες και ως ανθρωπότητα να ξεκολλήσουμε από τα ιδεολογήματα του 19ου και του 20ου αιώνα και να σφυρηλατήσουμε μια νέα κοσμοαντίληψη που θα ακολουθεί τον βηματισμό της ιστορίας και θα συστοιχείται με ‘το βέλος του χρόνου’ που έρχεται από το πολύ μακρινό παρελθόν και θα πορευθεί ακόμα μακρύτερα στο μέλλον. Γιατί μόνο έτσι θα μπορέσει η ανθρωπότητα να συνεχίσει με κοινωνική ισότητα και ελευθερία, χωρίς τους εφιάλτες του παρελθόντος, τις σκοταδιστικές παγίδες, τους ιδιοκτησιακούς και μιλιταριστικούς περιοριστικούς όρους που μικραίνουν τους ορίζοντες των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού.

Η ιστορία, ως έκφραση της δυναμικής ολόκληρης της εργαζόμενης κοινωνίας και ως οικουμενικό όραμα του 21ου αιώνα για έναν καλύτερο κόσμο, κυοφορεί στη σκέψη και στην συνείδησή μας το καινούργιο υποκείμενό της, την δύναμη που θα μας βγάλει από την καπιταλιστική βαρβαρότητα και θα μας οδηγήσει στον πολιτισμό της κοινωνικής ισότητας. Κι αυτό δεν μπορεί να είναι άλλος εκτός από εμάς τους ίδιους, ως ενιαίο και αποφασισμένο Όλον, ως Κοινό των Ανθρώπων, ως Κοινοδομή σε τοπικό, περιφερειακό, εθνικό και οικουμενικό επίπεδο που θα αυτοδιοικείται αμεσοδημοκρατικά, και όχι ως μίζερα, νοσηρά και εγωιστικά ‘Εγώ’ που τα έμαθαν να τρώει το ένα τις σάρκες του άλλου και να φοβούνται την ισότητα και την ελευθερία.

Προσοχή όμως. Για να γίνει και να είναι το Κοινό των Ανθρώπων το σύγχρονο το πραγματικό και το μοναδικό υποκείμενο της ιστορίας θα πρέπει να βρει το θάρρος να διακηρύξει πως η κοινωνική ανισότητα δεν έχει να κάνει με βιολογικούς λόγους, ούτε με φυσικά χαρακτηριστικά, ούτε βέβαια και με την φύση ή τάχα την ατέλεια του ανθρώπου, αλλά με την φύση και την φονικότητα της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στα μέσα παραγωγής και γι’ αυτό θα την καταργήσει οριστικά και αμετάκλητα, ως την μόνη αναγκαία και ικανή συνθήκη για την κοινωνική ισότητα και την αμεσοδημοκρατική αυτοδιεύθυνση των κοινωνιών. Όλα τα άλλα είναι ‘εκ του πονηρού’.

__________________

https://www.blogger.com/blogger.g?blogID=5909381204985884097#allposts,

Ανταγωνισμός ισχύος στην Ανατολική Μεσόγειο θα κρίνει τα Ελληνοτουρκικά

Από

anixneuseis

May 14, 2020

geopolitics.iisca.eu

του Δημήτρη Τσαϊλά*

Ένα ισχυρό σύστημα ραντάρ θα τεθεί σε λειτουργία για την Αιγυπτιακή Πολεμική Αεροπορία στην Ανατολική Μεσόγειο, το οποίο θα ελέγχει τις δραστηριότητες των επιχειρούντων Αεροπορικών Δυνάμεων. Με αυτό το σύστημα, κάθε αεροσκάφος που μπορεί σήμερα να κρύβεται πίσω από ορεινές περιοχές και λόφους κατά μήκος των Συριακών-Λιβανέζικων συνόρων στην Ανατολική Μεσόγειο αλλά και τα τουρκικά αεροσκάφη που απογειώνονται από τα τουρκικά αεροδρόμια, θα είναι ορατά στις οθόνες της Αιγυπτιακής Πολεμικής Αεροπορίας πολύ έγκαιρα.

Το βεληνεκές αυτού του ραντάρ θα επιτρέψει στους αιγυπτίους να αναγνωρίζουν όλα τα αεροσκάφη απειλές πριν φτάσουν στο ενεργό εύρος των ρωσικών πυραύλων που είναι εγκατεστημένοι στην Αίγυπτο. Σε αυτήν την περίπτωση, αυτά τα αεροπλάνα θα αναχαιτιστούν άμεσα και θα καταρριφτούν με τη δυνατότητα λειτουργίας των αιγυπτιακών συστημάτων αεροπορικής άμυνας S-300.

Τα ρωσικά συστήματα αεράμυνας βρίσκονται σε ένα μεγάλο μέρος της Κεντρικής Μεσογείου (Αλγερία) και σε ολόκληρη την Ανατολική Μεσόγειο (Συρία-Αίγυπτο) με αποτέλεσμα ο εναέριος χώρος να ελέγχεται με συστήματα ραντάρ και αεράμυνας (Ραντάρ Resonance-NE 3D και S-300) ρωσικής κατασκευής. Στο εγγύς μέλλον, αυτή η κατάσταση θα αυξήσει περαιτέρω την επιρροή της Ρωσίας στην περιοχή στο πλαίσιο της διείσδυσης στις θερμές θάλασσες, εάν η Ρωσία αποκτήσει και μια νέα αεροπορική και ναυτική βάση στη Λιβύη εκτός από τις βάσεις της στη Συρία. Σε αυτό το σημείο, έρχεται στο μυαλό μας η ακόλουθη ερώτηση: Θα χρησιμοποιηθούν αποτελεσματικά τα ρωσικά συστήματα άμυνας εναντίον ρωσικών συστημάτων επίθεσης ή άμυνας; Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι απλούστατη, και είναι αρνητική. Με αυτή τη μέθοδο φαίνεται ότι η περιοχή βρίσκεται υπό ρωσική επιρροή, ειδικά εάν είναι εξοπλισμένη με ρωσικά οπλικά συστήματα άμυνας.

Η σημασία της Ανατολικής Μεσογείου όσον αφορά τον έλεγχο των θαλάσσιων μεταφορών και των αποθεμάτων υδρογονανθράκων συνεχίζει να εντείνεται με τον χρόνο. Ο πρωταρχικός στόχος των παράκτιων κρατών σε αυτήν την περιοχή είναι η εκμετάλλευση στο μεγαλύτερο μερίδιο κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου. Επίσης είναι σαφές ότι το κράτος, το οποίο θα επηρεάζει τις πλατφόρμες αυτής της περιοχής, θα έχει σημαντική επιρροή στα μελλοντικά αναπτυξιακά σχέδια.

Ο δεύτερος στόχος της επιρροής στη περιοχή είναι το ποιος θα είναι η αποτελεσματική δύναμη για τα κυριαρχικά δικαιώματα στην περιοχή, να μεταφέρει ενέργεια από την ανατολή προς τη δύση. Όταν συμβεί αυτό, το κράτος που κυριαρχεί στην περιοχή θα είναι το κλειδί για τη μετάβαση στην Ευρώπη για πόρους υδρογονανθράκων στη Μέση Ανατολή και την Ασία. Σε αυτό το πλαίσιο, η συμφωνία για τον αγωγό East Med διαμορφώνει πρωτοβουλίες που αφορούν τα κράτη της περιοχής, που έχουν δεσμευτεί για την προστασία των δικαιωμάτων στην ανατολική Μεσόγειο.

Είναι γνωστός ο ανταγωνισμός στην περιοχή, συμπεριλαμβανομένων του Ισραήλ της Αιγύπτου, και του Ελληνισμού (Ελλάς-Κύπρος) ο οποίος κυρίως είναι στόχος καταπάτησης και οικειοποίησης των κυριαρχικών δικαιωμάτων από την Τουρκία στην περιοχή. Όταν σε αυτό το ζήτημα προστίθεται η κατάσταση στη Λιβύη, η οποία περιλαμβάνει τη Ρωσία, τη Γαλλία, την Ιταλία, τα ΗΑΕ, τη Σαουδική Αραβία, την ΕΕ και τη Μάλτα αντιλαμβανόμαστε πως διάγουμε μια νέα περίοδο, που διαφαίνεται ότι σε ολόκληρη την Ανατολική Μεσόγειο και μέρος της Κεντρικής Μεσογείου να γίνεται ανταγωνισμός πολλών κρατών.

Εξετάζοντας τις στρατιωτικές δραστηριότητες της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε αυτήν την περιοχή, με τνη «Επιχείρηση EUNAVFOR MED IRINI» η οποία ξεκίνησε πρόσφατα στην Ανατολική Μεσόγειο για την εφαρμογή του εμπάργκο όπλων, με εντολή των Ηνωμένων Εθνών, στη Λιβύη υπό την αιγίδα της Κοινής Πολιτικής Ασφάλειας και Άμυνας (ΚΠΑΑ).

Στο πλαίσιο των θαλασσίων επιχειρήσεων της ΕΕ, σύμφωνα με την απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, διατάχθηκε η παρακολούθηση της παράνομης εξαγωγής πετρελαίου, αργού πετρελαίου και εξευγενισμένων προϊόντων πετρελαίου από τη Λιβύη στα ανοικτά της Λιβύης και στη Λιβύη και για πλοία που είναι ύποπτα ότι μεταφέρουν όπλα ή σχετικό υλικό. Επίσης σχεδιάζει να συγκεντρώσει πληροφορίες. Η ΕΕ σκοπεύει επίσης να συνεισφέρει στην ακτοφυλακή και το ναυτικό της Λιβύης μέσω εκπαίδευσης για τη βελτίωση της ικανότητάς της για αποστολές επιβολής του νόμου στη θάλασσα, για να συμβάλει στη διακοπή της ροής μεταναστών που διακινούνται και των δικτύων παράνομου εμπορίου συλλέγοντας πληροφορίες και περιπολίες με αεροσκάφη.

Ωστόσο κάτι το οποίο με προβληματίζει έντονα για την επιχείρηση IRINI, είναι το πώς θα αντιδράσει η Τουρκία η οποία έδειξε ότι οποιαδήποτε επιχείρηση δεν τη συμφέρει, προσπαθεί να φέρνει προσχώματα. Ένα, λοιπόν, από τα πιο αμφιλεγόμενα ζητήματα που προκύπτουν από τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας, είναι εάν τα παράκτια κράτη μπορούν να ελέγξουν τη συλλογή πληροφοριών από άλλα κράτη στην αποκλειστική οικονομική ζώνη (ΑΟΖ). Πολλοί μελετητές προσπάθησαν να απαντήσουν σε αυτή την ερώτηση. Επί του παρόντος, η πλειοψηφική θέση είναι ότι «τέτοια συγκέντρωση πληροφοριών» ή δραστηριότητες ξένων κρατών στην ΑΟΖ του παράκτιου κράτους είναι ασκήσεις με ελευθερία πλοήγησης και δεν υπόκεινται στη δικαιοδοσία του παράκτιου κράτους. Ωστόσο, ελλείψει έγκυρης νομικής απόφασης για το θέμα, και με πολλά κράτη, συμπεριλαμβανομένης της Τουρκίας και Κίνας, να είναι έντονα προκλητικά γι’ αυτή τη θέση, το ζήτημα αυτό παραμένει πολύ αμφισβητούμενο. Εξίσου σημαντικό είναι το ζήτημα εάν ένα παράκτιο κράτος μπορεί να παρέμβει στα δικαιώματα πλοήγησης και πτήσης άλλων κρατών στην ΑΟΖ για σκοπούς συλλογής πληροφοριών για θέματα ασφάλειας στη θάλασσα. Η συλλογή πληροφοριών είναι ιδιαίτερα δύσκολη στην ΑΟΖ λόγω του υβριδικού ή sui generis χαρακτήρα της ζώνης, που απαιτεί εξισορρόπηση ελευθεριών ανοικτής θάλασσας, συμπεριλαμβανομένης της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας, και τα κυρίαρχα δικαιώματα και δικαιοδοσία του παράκτιου κράτους. Επομένως, η Τουρκία η οποία αποδίδει μεγάλη σημασία στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου στο πλαίσιο των περιοχών θαλάσσιας δικαιοδοσίας θα το θεωρήσει ως κόκκινη γραμμή στην εξωτερική της πολιτική. Αναμένεται λοιπόν ένταση, τόσο στρατιωτικά όσο και με ενέργειες στο πλαίσιο των εργασιών έρευνας και γεωτρήσεων στην Ανατολική Μεσόγειο, μαζί με τη Λιβύη στις θαλάσσιες περιοχές που πιστεύει ότι έχει δικαιοδοσία.

Οπότε αντιλαμβανόμαστε, τη γεωστρατηγική σημασία της Αιγύπτου με την απόκτηση των νέων συστημάτων ραντάρ, και την ικανότητα επιτήρησης του εναέριου χώρου της ανατολικής Μεσογείου. Έτσι η ισορροπία δυνάμεων θα συμβάλει θετικά στον αέρα για τους συμμάχους της Αιγύπτου, όμως, οι όροι της ισορροπίας αφορούν και τον αριθμό των ναυτικών δυνάμεων στην περιοχή καθώς οποιαδήποτε ανεπάρκεια των συμμαχικών κρατών, διαμορφώνει θαλάσσια υπεροχή υπέρ της Τουρκίας. Ωστόσο, λαμβάνοντας υπόψη την συνεχώς αυξανόμενη στρατιωτική κινητικότητα στην περιοχή και τις δραστηριότητες των παραγόντων εντός και εκτός της περιοχής, δείχνει πως το μέλλον θα μοιραστεί μεταξύ των ισορροπιών ισχύος στην περιοχή, των διαδρομών μεταφοράς ενέργειας, των εξορύξεων υδρογονανθράκων και της εκ νέου κατανομής των θαλάσσιων δικαιοδοσιών σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο. Στο πλαίσιο των νέων επιλογών, εκτιμάται ότι πρέπει να ενισχύσουμε αυτή τη συμμαχία.

*Ο Υποναύαρχος ε.α. Δημήτριος Τσαϊλάς είναι Senior Researcher of Strategy International και Member of Institute for National and international Security.

geopolitics.iisca.eu

Ανάλυση: Η πιο αντιευρωπαϊκή απόφαση της 20ετίας

Από

anixneuseis

May 13, 2020

ΔΡ. ΒΑΣΙΛΗΣ Γ. ΤΖΕΜΟΣ*

Το Γερμανικό Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο (ΓΟΣΔ) με την από 5.5.2020 απόφασή του έκρινε ότι είναι αντισυνταγματικό το Πρόγραμμα PSPP της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕκΤ) που εφαρμόζεται από το 2015 και αφορά στην υπό αυστηρούς όρους αγορά κρατικών ομολόγων από τις δευτερογενείς αγορές (γνωστό και ως πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης). Το ΓΟΣΔ μετά από αιτήσεις κατά βάση αντιευρωπαϊστών γερμανών πολιτικών έστειλε προδικαστικά ερωτήματα στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ) όσον αφορά στην φυσιογνωμία του προγράμματος και στην συμφωνία του με το πρωτογενές Ενωσιακό Δίκαιο. Το ΔΕΕ απάντησε ότι το πρόγραμμα είναι σύμφωνο με το ενωσιακό δίκαιο. Το ίδιο είχε κρίνει και ο Γενικός Εισαγγελέας Wathelet στις Προτάσεις του. Πιο συγκεκριμένα έκρινε το ΔΕΕ ότι το πρόγραμα PSPP αποφασίστηκε, επικαιροποιείται και λειτουργεί εντός του πλαισίου των αρμοδιοτήτων της ΕκΤ και κατ΄ενάσκηση της νομισματικής πολιτικής της ΕΕ που είναι η κύρια και αποκλειστική αρμοδιότητά της και ότι δεν παραβιάζει στην εφαρμογή του την αρχή της αναλογικότητας. Το ΓΟΣΔ δεν έκανε δεκτή την θέση αυτή και απεφάνθη ότι τόσο η ΕκΤ, όσο και το ΔΕΕ λειτούργησαν ultra vires, δηλαδή καθ΄ υπέρβαση των αρμοδιοτήτων τους γιατί παραβίασαν την αρχή της αναλογικότητας. Το παράδοξο είναι ότι ο αμερόληπτος αναγνώστης των δύο αποφάσεων διαπιστώνει ότι μόνο το ΔΕΕ εφήρμοσε σωστά την αρχή της αναλογικότητας. Δηλαδή ακόμα κι αν κάποιος κάνει δεκτή την μεθοδολογία του ultra vires έλέγχου του ΓΟΣΔ (που στην βάση της εμφορείται από την πεποίθηση υπεροχής του Γερμανικού Συντάγματος έναντι του ενωσιακού δικαίου και ίχνη της βρίσκουμε και σε προηγούμενες σημαντικές αποφάσεις του ΓΟΣΔ (π.χ. Solange I, Maastricht, Lissabon, OMT I, OMT II)), η συγκεκριμένη επιπόλαιη εφαρμογή της δεν πείθει ούτε τους υποστηριχτές της υπεροχής του Συνταγματικού Δικαίου.

Είναι η πρώτη φορά που το ΓΟΣΔ δεν κάνει δεκτή την ερμηνεία του ΔΕΕ σε ζητήματα ενωσιακού δικαίου και κρίνει πράξεις ενωσιακού δικαίου αντισυνταγματικές και μη εφαρμοστέες. Τάσσει 3 μήνες προθεσμία στην ΕκΤ να συμμορφωθεί στην απόφασή του (δηλαδή να το πείσει ότι τηρήθηκε η αρχή της αναλογικότητας), διατάζει την Γερμανική Ομοσπονδιακή Τράπεζα να απέχει από την συμμετοχή στο πρόγραμμα και την Γερμανική Κυβέρνηση και την Γερμανική Ομοσπονδιακή Βουλή να πιέσουν την ΕκΤ να συμμορφωθεί στην απόφαση αυτή. Το σινιάλο που άθελά του εκπέμπει το ΓΟΣΔ προς τις εθνικιστικές και ευρωφοβικές φωνές στην Ευρώπη, που δυστυχώς δεν είναι λίγες, είναι για μη σεβασμό του δικαίου της ΕΕ αλλά και της διαδικασίας του προδικαστικού ερωτήματος. Οι κυβερνήσεις σε Πολωνία και Ουγγαρία, πριν αλέκτορα φωνήσαι, πανηγύρισαν και υπερθεμάτισαν, το ίδιο και το ακραίο κόμμα AfD στη Γερμανία. Με την απόφαση αυτή γράφεται με μελανά γράμματα ιστορία του (ενωσιακου και του συνταγματικού) δικαίου. Η απόφαση απογοητεύει και στην ουσία της (θέτει νομικίστικα προσκόμματα σε ένα πρόγραμμα που είναι πολύ χρήσιμο στα Κράτη Μέλη της ΕΕ και στη νομισματική ένωση) και στη νομική της ποιότητα (πλημμελής αιτιολογία με πολλά λογικά αλματα) και ως προς το ύφος της.

Το ΓΟΣΔ κατηγορεί με προσβλητικούς χαρακτηρισμούς («αντικειμενικά αυθαίρετη», «ακατανόητη», «μη υποστηρίξιμη») ασυνήθιστους σε δικαστική απόφαση, και με αυστηρό διδακτικό τόνο το ΔΕΕ ότι δεν εφήρμοσε κατά τον δικαστικό έλεγχο του προγράμματος της ΕκΤ την αρχή της αναλογικότητας, όπως έπρεπε να την εφαρμόσει και ότι με αυτό τον τρόπο παραβιάζει σωρευτικά την αρχή της δοτών αρμοδιοτήτων της ΕΕ, την δημοκρατική αρχή, την δημοσιονομική αρμοδιότητα της Γερμανικής Ομοσπονδιακής Βουλής και την γερμανική συνταγματική ταυτότητα. Διαστρέφει την αρχή της αναλογικότητας, την οποία εφαρμόζει εσφαλμένα εμβόλιμα στο ερώτημα αν το επίμαχο πρόγραμμα εμπίπτει στη νομισματική πολιτική (οπότε ως αρμοδιότητα της ΕκΤ είναι σύμφωνο με το Δίκαιο της ΕΕ) ή συνιστά άσκηση αμιγώς οικονομικής πολιτικής (οπότε όντως δεν εμπίπτει στην αρμοδιότητα της ΕκΤ). Εφαρμόζει μια αρχή δηλαδή που είναι το κλειδί για την επίλυση συγκρούσεων μεταξύ θεμελιωδών δικαιωμάτων (Άρθρο 52 του ΧΘΔΕΕ. Τζέμος, Ο Χάρτης Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ, Ερμηνεία κατ΄άρθρο, Εκδόσεις Νομική Βιβλιοθήκη, 2η έκδοση, 2019, σ. 633επ.) και δευτερεύοντως για το νομικό έλεγχο της άσκησης των αρμοδιοτήτων των ενωσιακών οργάνων (άρθρο 5 της ΣυνθΕΕ), ως παντός καιρού φάρμακο που μπορεί να λύσει την απορία-γόρδιο δεσμό αν ένα πρόγραμμα της ΕκΤ συνιστά άσκηση νομισματικής ή οικονομικής πολιτικής.

Το ΓΟΣΔ θα μπορούσε με ευθύτητα, χωρίς περιστροφές και αναλύσεις 94 σελίδων και 237 παραγράφων, να πει πως πιστεύει ότι το πρόγραμμα αυτό αποτελεί οικονομική πολιτική και για αυτό η ΕκΤ εν προκειμένω λειτούργησε εκτός αρμοδιότητας. Αυτό άλλωστε προκύπτει εμφανώς ότι πιστεύει. Αντίθετα επιλέγει να εμπλέξει την αρχή της αναλογικότητας, επανεφευρίσκοντάς την αλλοτριωμένη και κακεκτυπικά και εντάσσοντάς την ανορθόδοξα σε ένα αδόκιμο context. Ταυτίζοντας δε σαφώς την ορθή εφαρμογή της αναλογικότητας από το ΔΕΕ με την παραβίαση της δημοκρατικής αρχής και της γερμανικής συνταγματικής ταυτότητας αναπτύσσει έναν περίπλοκο και μη πειστικό νομικό συλλογισμό.

Στις αναπτύξεις του για το πώς θα έπρεπε να εφαρμοστεί η αρχή της αναλογικότητας από την ΕκΤ και το ΔΕΕ το ΓΟΣΔ παρουσιάζει το σημείο της πολιτικής και όχι νομικής διαφωνίας του: Η νομισματική πολιτική του Draghi (που φυσικά έχει και ευρύτερες οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις, ευτυχώς δε κυρίως θετικές) την οποία φαίνεται ότι προτίθεται να σύνεχίσει και η Langard, που στοχεύει στην διάσωση της νομισματικής ένωσης, στην σταθερότητα των τιμών, σε πληθωρισμό κατά μέσο όρο κοντά στο 2% και εμφορείται από κοινωνική αλληλεγγύη και ισορροπημένη προστασία των βασικών οικονομικών και των κοινωνικών δεκτών σε όλα τα Κράτη Μέλη, ανεξαρτήτως Βορρά και Νότου, βρίσκει πολιτικά αντίθετους τους Γερμανούς Δικαστές του 2ου Τμήματος. Το πρόγραμμα της ΕκΤ εν τέλει είναι αντίθετο στα γερμανικά οικονομικά συμφέροντα κατά την γνώμη τους. Όμως, ούτε στα γερμανικά οικονομικά συμφέροντα μεσομακροπρόθεσμα είναι αντίθετο γιατί αυτά ταυτίζονται με τα συμφέροντα της ΕΕ.

Η απόφαση αυτή είναι νομικά αστήριχτη, ιδιοσυγκρασιακά στενάχωρη, και δικαιοπολιτικά επικίνδυνη. Το παρήγορο διαβάζοντάς την είναι ότι στην υπερβολή της δεν θα βρει αρκετούς υποστηριχτές ούτε εντός της Γερμανίας. Η Γερμανίδα Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Von der Leyen εξετάζει το ενδεχόμενο έναρξης της διαδικασίας για παράβαση του ενωσιακού δικαίου κατά της Γερμανίας (άρθρο 258 ΣυνΘΛΕΕ). Ακόμα και ο Πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Βουλής Schäuble άσκησε σκληρή κριτική στην απόφαση, χαρακτηρίζοντάς την επικύνδυνη για το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Ο Αντικαγκελάριος και Υπουργός Οικονομικών Scholz καθησυχάζοντας τα πνεύματα και σε μια προσπάθεια διπλωματικής υποτίμησης της σημασίας της απόφασης του ΓΟΣΔ, διαβεβαίωσε ότι η ΕκΤ θα συνεχίσει ανεξάρτητα τον χρήσιμο ρόλο της και ότι ειδικά το πρόγραμμα της ΕκΤ για την άμβλυνση των οικονομικών συνεπειών της υγειονομικής πανδημίας θα προχωρήσει απρόσκοπτα. Ταυτόχρονα βέβαια το Υπουργείο Οικονομικών εξέδωσε ανακοίνωση ότι θα σεβαστεί την απόφαση του ΓΟΣΔ. Η Καγκελάριος Merkel επεσήμανε, παρά την ανυσυχία της, ότι το ζήτημα που ανακύπτει από την απόφαση του ΓΟΣΔ μπορεί με καλή θέληση και έξυπνους χειρισμούς να λυθεί. Η πλειοψηφία των συνταγματολόγων και ευρωπαϊκολόγων στην Γερμανία την στηλίτευσε. Το ΔΕΕ και η ΕκΤ, αλλά και εκπρόσωποι της Επιτροπής και Μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου αντέδρασαν με ψυχραιμία επισημαίνοντας τα θεσμικά αυτονόητα: Η ΕκΤ είναι ανεξάρτητη και ελέγχεται δικαιοκρατικά από το ΔΕΕ και όχι από τα εθνικά δικαστήρια. Οι αρχές της υπεροχής και της άμεσης και ομοιόμορφης εφαρμογής του ενωσιακού δικαίου στα Κράτη Μέλη είναι ο νομικός πυλώνας της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Η δε διαδικασία της προδικαστικής παραπομπής και ο ρόλος του ΔΕΕ ως αυθεντικού ερμηνευτή του ενωσιακού δικαίου πρέπει να γίνονται σεβαστά από όλα τα κρατικά όργανα.

Ενα δικαστήριο που μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο σταθερά επιδαψίλεψε δικαιοκρατική προστιθέμενη αξία, πρακτικές λύσεις και υψηλού επιπέδου δικαιικό πολιτισμό στον δυτικό κόσμο, λαμβάνει μια απόφαση που αξίζει το «χρυσό βατόμουρο». Στο χειρότερο δε χρονικό σημείο. Μετά το Brexit, την δραματικότερη στιγμή της ΕΕ και εν μεσω υγειονομικής πανδημίας που γεννά ανυπολόγιστη οικονομική και κοιωνική βλάβη σε όλα τα Κράτη Μελη της ΕΕ, δημοσιεύει την πιο αντιευρωπαϊκή απόφαση της 20ετίας.

Ελπίζω να πρόκειται για μια κακή παρένθεση, που θα συσπειρώσει τις φιλοευρωπαϊκές φωνές στην ΕΕ. Είναι κρίσιμο πάντως να επικρατήσει ψυχραιμία και το ΓΟΣΔ να διορθώσει άμεσα το λάθος του. Πώς αυτό μπορεί να γίνει: Η ΕκΤ με μεγαλόθυμη, συναινετική, μεστή και λιτή ανακοίνωση να εξηγήσει, έστω για άλλη μια φορά, ότι για την τελευταία επικαιροποποίηση του προγράμματος PSPP έχουν ληφθεί υπόψιν και συνυπολογιστεί στον αναγκαίο βαθμό οι οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις του. Αμέσως μετά, το Β Τμήμα του ΓΟΣΔ να συνεδριάσει και να αποφασίσει ότι είναι πειστική η αιτιολογία της ΕκΤ και ότι το PSPP είναι σύμφωνο με το Δίκαιο της ΕΕ αλλά και με το Γερμανικό Σύνταγμα.

*Ο Δρ. Βασίλης Γ. Τζέμος είναι πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Δημοσιολόγων (ΕΕΔ), Διευθυντής Επιστημονικού Περιοδικού ΔΗΜΟΣΙΟ ΔΙΚΑΙΟ, Σύμβουλος ΑΣΕΠ.

kathimerini.gr

Η Γραμμή Μαζινώ, η Κύπρος και το ναυάγιο της διπλωματίας της ΑΟΖ

Από

anixneuseis

May 13, 2020

Η Γαλλία σαρώθηκε νωρίς στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο (εφεξής Β΄ΠΠ) από τις σιδηρόφρακτες γερμανικές μεραρχίες και την γερμανική πολεμική αεροπορία. Μάλιστα, αν ένα γεγονός αποτέλεσε έκπληξη για τους παρατηρητές, αυτό δεν ήταν η ωμή εφαρμογή του δόγματος της στρατιωτικής ισχύος από τον Χίτλερ (όσοι δεν ήταν πολιτικοί μύωπες το διέβλεπαν χρόνια πριν, π.χ. ο Τσώρτσιλ), αλλά η ακαριαία ήττα των γαλλικών δυνάμεων. Ο εξαπολυθείς από τους Ναζί κεραυνοβόλος πόλεμος (1) επέτυχε απολύτως τους σκοπούς του, δοθέντος ότι κατελήφθησαν ταχέως η Γαλλία, το Βέλγιο, το Λουξεμβούργο και η Ολλανδία (2).

Οι Γερμανοί επιτελείς είχαν καταστρώσει ένα πρωτοποριακό σχέδιο, όμως οι Γάλλοι ομόλογοί τους ήταν απαρχαιωμένοι στην στρατηγική. Η Γαλλία είχε κηρύξει τον πόλεμο στην Γερμανία από τον Σεπτέμβριο του 1949 και είχε παρατάξει τις δυνάμεις της (72 μεραρχίες) όπισθεν της Γραμμής Μαζινώ. Η προσκόλληση σε παρωχημένους τρόπους πολέμου (3) απεδείχθη μοιραία.

Η ονομαστή Γραμμή Μαζινώ (4) άρχισε να κατασκευάζεται μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και επρόκειτο για μια σειρά οχυρωματικών έργων στην γαλλογερμανική μεθόριο. Αιτία της σύλληψης και υλοποίησης του τιτάνιου αυτού έργου ήταν οι μνήμες του Μεγάλου Πολέμου (5). Το γεγονός ότι διεξήχθη σχεδόν εξ ολοκλήρου στα χαρακώματα, τουλάχιστον στο δυτικό μέτωπο, οδήγησε την Γαλλία στην δημιουργία ενός γιγάντιου χαρακώματος. Στο κατώφλι του Β΄ΠΠ, λοιπόν, οι Γάλλοι εκτίμησαν εσφαλμένως τις γερμανικές διαθέσεις και αποφάσισαν να προβάλουν άμυνα κυρίως στην Γραμμή Μαζινώ υποθέτοντας ότι εκεί θα εκδήλωνε την επίθεση ο γερμανικός στρατός. Το ιστορικό αποτέλεσμα είναι γνωστό: με έναν αδιανόητο (για τους Γάλλους…) ελιγμό των Γερμανών η γαλλική άμυνα κατέρρευσε και οι Γάλλοι στρατιώτες παγιδεύτηκαν στο φαραωνικό χαράκωμα, το οποίο προοριζόταν να τους προστατεύσει. Εν τέλει η Γραμμή Μαζινώ δεν απέτρεψε την ήττα, αντιθέτως την διευκόλυνε.

Τι σχέση μπορεί να έχουν τα ανωτέρω με τον Ελληνισμό, Ελλάδα και Κύπρο;

Ο Ελληνισμός από το 1922 και μετά υποχωρεί από τις προαιώνιες εστίες του (6). Όποιος εντρυφήσει στις μαύρες συνέπειες της μικρασιατικής εκστρατείας διαπιστώνει ευχερώς ότι ο Ελευθέριος Βενιζέλος είχε δίκιο όταν ισχυρίστηκε πως η Μικρασιατική Καταστροφή του 1922 ήταν χειρότερη και από την Άλωση του 1453 (7). Κατοπινή τραγωδία η παράνομη τουρκική εισβολή και κατοχή της μισής Κύπρου Ιούλιο και Αύγουστο του 1974. Στο υπαρκτό κυπριακό ζήτημα προστέθηκαν τότε εκατοντάδες χιλιάδες προσφύγων, χιλιάδες νεκροί και αγνοούμενοι. Η πολιτική αβελτηρία της Αθήνας να προασπίσει τον κυπριακό ελληνισμό την ώρα της επίθεσης, να ανταποδώσει τα πυρά και να διασώσει ό,τι μπορούσε, παγίωσε την κατάσταση που όλοι γνωρίζουμε, ήτοι την παραμονή έως σήμερα 40.000 τουρκικών στρατευμάτων κατοχής στα ζεστά κυπριακά εδάφη. Τα εκδοθέντα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ (8) είναι χρήσιμα αλλά δεν απωθούν τον κατακτητή. Αν προσθέσουμε σε αυτά και τις κατά καιρούς τρικυμιώδεις σχέσεις ανάμεσα στις ελλαδικές και κυπριακές ηγεσίες (9), βλέπουμε να εξηγείται η παρελθοντική δυστοκία ενιαίας αντιμετώπισης της τουρκικής απειλής στην Κύπρο και ευρύτερα στην ανατολική Μεσόγειο.

Το 1990 η αδύναμη στρατιωτικά Κύπρος αποφάσισε, εναρμονισμένη με την Ελλάδα, να αξιώσει την είσοδό της στην ευρωπαϊκή οικογένεια, προκειμένου να ανακόψει την διαιώνιση της υπαρκτής βαρβαρότητας και να αποτρέψει την επέκταση του άμεσου και άλλως αναπότρεπτου κινδύνου. Για αυτό στις 4 Ιουλίου του ίδιου έτους η Κυπριακή Δημοκρατία υπέβαλε αίτηση για να καταστεί μέλος της τότε ΕΟΚ. Στις 16 Απριλίου 2003 ο άθλος ολοκληρώθηκε. Ο αείμνηστος Τάσσος Παπαδόπουλος ως Πρόεδρος της μαρτυρικής Μεγαλονήσου υπέγραψε την Συνθήκη Προσχώρησης της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Τουρκία θα είχε απέναντί της πια όχι μια απομονωμένη χώρα, αλλά ένα ευρωπαϊκό κράτος, δηλαδή επαγωγικά σύσσωμη την Ευρώπη.

Επιπροσθέτως, η οδυσσειακή ελληνική διάνοια επέλεξε προς τον σκοπό ενίσχυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας την αξιοποίηση του διεθνούς δικαίου και των προβλεπόμενων σε αυτό θαλασσίων ζωνών. Τοιουτοτρόπως, η Κύπρος αρχικώς οριοθέτησε την Αποκλειστική Οικονομική της Ζώνη (ΑΟΖ) με το Ισραήλ, την Αίγυπτο και τον Λίβανο και εν συνεχεία προσέλκυσε πετρελαϊκές εταιρείες από τις ΗΠΑ, το Ισραήλ, την Γαλλία, την Ιταλία, το Κατάρ και την Νότια Κορέα.

Η λίαν ευρηματική αυτή διπλωματική εφαρμογή λειτούργησε άψογα όσο η Τουρκία ήταν στραμμένη προς την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Δύση. Η κόλουρη εδαφικά Κυπριακή Δημοκρατία κατόρθωσε να επιβάλει την ύπαρξή της και να διεκδικήσει καρπούς του διεθνούς δικαίου που η Ελλάδα ακόμη και σήμερα δεν έχει αξιωθεί. Το καθεστώς Ερντογάν όμως, εξαιτίας εσωτερικών πιέσεων και αλλαγών, απομακρύνθηκε από την Ευρώπη, και κάπως έτσι η Τουρκία αποδεσμεύτηκε από τον έλεγχό της και επομένως απελευθερώθηκε όσον αφορά τις κινήσεις της.

Ακολούθως προέβη σε πράξεις ενδεικτικές της αμετανόητης συμπεριφοράς της, σκυλεύοντας την περίκλειστη Αμμόχωστο, προωθώντας εδαφικά την κατοχή της στη Νεκρή Ζώνη και σαλτάροντας πειρατικά στην κυπριακή ΑΟΖ με τον Αττίλα ΙΙΙ. Η Κυπριακή Δημοκρατία στάθηκε ανήμπορη ενώπιον της κλιμακούμενης αυτής επιθετικότητας. Προκρίθηκε σε απάντηση των παράνομων και σοβαρών τουρκικών προκλήσεων η άσκηση υψηλής διπλωματίας. Πράγματι, Ελλάδα και Κύπρος προσκάλεσαν ισχυρές όμορες χώρες της ανατολικής Μεσογείου σε σύναψη συμμαχιών. Αυτόν τον σκοπό επιτελούν οι πολυμερείς συνεργασίες ανάμεσα σε Ελλάδα – Κύπρο – Αίγυπτο – Ισραήλ, καθώς και οι προστεθείσες με ΗΠΑ – Γαλλία – ΗΑΕ.

Όσο επιτυχή και να είναι παρ’ όλα αυτά τα προαναφερθέντα σχήματα συνεργασίας σε καμία περίπτωση δεν είναι ικανά να υποκαταστήσουν την αναγκαία σκληρή ισχύ που ελλείπει από την Κύπρο και η οποία θα αποσοβούσε την τουρκική απληστία.

Η ενσκήψασα πανδημία του κορονοϊού επέφερε αρνητικά αποτελέσματα σε όλες τις εκφάνσεις της ανθρώπινης δραστηριότητας. Ένα εξ αυτών είναι και η κατακρήμνιση της τιμής του πετρελαίου, τροπή που κατέστησε ασύμφορη την ολοκλήρωση των εργασιών των πετρελαϊκών κολοσσών στην κυπριακή ΑΟΖ. Φήμες λένε ότι η αμερικανική EXXON MOBIL σκέφτεται ακόμη και την οριστική αποχώρηση (υφίστανται και άλλοι σοβαροί λόγοι), την ώρα που οι λοιπές εταιρείες αναβάλλουν μέχρι το 2021 τις ερευνητικές τους γεωτρήσεις στα κυπριακά τεμάχια. Από την άλλη πλευρά, το τουρκικό καθεστώς, εκμεταλλευόμενο την αυτονόητη πολιτική κόστους-οφέλους των εταιρειών αλλά και τα δικά του ερευνητικά σκάφη, προωθεί ανενόχλητο πλέον τις παράνομες διεκδικήσεις του. Απέστειλε το γεωτρύπανο Γιαβούζ για έρευνες στο τεμάχιο 6, στο οποίο κατά το παρελθόν είχε διενεργήσει φιλόδοξη έρευνα η γαλλική ΤΟΤΑL. Η αντίθετη στο διεθνές δίκαιο τουρκική πράξη απέδειξε – σύμφωνα με τον πρώην Διοικητή της ΚΥΠ Αντιστράτηγο ε.α. Ανδρέα Πενταρά – δύο τινά: α) ότι η Τουρκία εκτελεί με συνέπεια τους μακρόπνοους σχεδιασμούς της και β) ότι δεν θα την σταματήσουν οι ευρωπαϊκές κυρώσεις και οι ασθενείς επικλήσεις της διεθνούς νομιμότητας. Ο ίδιος, γνώστης λεπτομερειών που δεν είναι προσιτές σε πολλούς, χαρακτηρίζει δικαιολογημένα την στρατηγική της Κυπριακής Δημοκρατίας «όραμα» και την άναντη οδό που αυτή βαδίζει «αρχή του άδοξου τέλους» αυτού του οράματος «που αποσκοπούσε στην εκμετάλλευση του φυσικού αερίου στην ΑΟΖ της ΚΔ».

Η Κυπριακή Δημοκρατία εξοπλίζεται και οι δυνάμεις της εκπαιδεύονται, αλλά κρίνοντας εκ του αποτελέσματος αυτό δεν είναι αρκετό. Συν τοις άλλοις, συνάπτει συμμαχίες με σεβαστά κράτη, αλλά ουδέν εξ αυτών θα πολεμήσει υπέρ της άμυνάς της.

Διαπιστώνουμε ότι η επανάπαυση Ελλάδος και Κύπρου στην «διπλωματία της ΑΟΖ» και η μη στρατιωτική ενδυνάμωση της Κύπρου κατέληξε σε διακινδύνευση του στρατηγικού βάθους του Ελληνισμού. Η ωμή τουρκική απειλή υπερέβη τις έωλες στοχοθεσίες του, διότι η εμπλοκή στην κυπριακή ΑΟΖ των μεγαλύτερων πετρελαϊκών εταιρειών του κόσμου δεν απέτρεψε την πάντοτε διεκδικούσα Άγκυρα. Αντιθέτως, δυστυχώς, αποκοίμισε την ελληνική στρατηγική, η οποία τώρα προσπαθεί να κατευνάσει την επιτιθέμενη Τουρκία και όχι να την αποτρέψει.

Συγκριτικώς, οι ομοιότητες της Γραμμής Μαζινώ και της ελληνικής διπλωματίας της ΑΟΖ συγκλίνουν στο γεγονός ότι αμφότερες μετετράπησαν σε παγίδες των εμπνευστών τους. Και μπορεί η Γαλλία να αποτίναξε τον ναζιστικό δυνάστη μετά την παρέλευση τεσσάρων και πλέον ετών, αλλά Ελλάδα και Κύπρος δεν διαθέτουν τέτοια πολυτέλεια. Αν χαθεί το στρατηγικό βάθος του Ελληνισμού που είναι η ανατολική Μεσόγειος και το Αιγαίο (αδιάρρηκτα ενωμένα), η Τουρκία θα επεκταθεί συνοριακά, προκαλώντας ασφυξία στην Κύπρο, και γεωπολιτική πάρεση στην Ελλάδα. Και βέβαια θα φτάσει έως του σημείου να εμπορεύεται τα κοιτάσματα αντί της Κύπρου.

Ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών ισχυρίστηκε σε πρόσφατη ραδιοφωνική συνέντευξή του πως «η Τουρκία δεν ανταποκρίνεται στη χείρα φιλίας που μονίμως τείνει η χώρα μας». Ωστόσο, όταν εκείνος στον οποίον τείνεις χείρα φιλίας δεν τείνει και την δική του για χειραψία, τότε ελλοχεύει ο κίνδυνος αργά ή γρήγορα να σου κόψει το τεταμένο άκρο.

Καθίσταται σαφής η αναγκαιότητα οικοδόμησης στρατιωτικής γέφυρας προς την Κύπρο, πριν να είναι αργά. Η ικανή και αποτελεσματική εναλλαγή διπλωματίας και στρατιωτικής ισχύος θωρακίζει τα κράτη, υπεραμύνεται των δικαιωμάτων τους και εδραιώνει τις στοχεύσεις τους.

Καιρός να αντιστρέψουμε την κατάσταση.

Παραπομπές

1. Blitzkrieg γερμανιστί.

2. Η εξέλιξη αυτή απομόνωσε την Μεγάλη Βρετανία, αφού παρέμεινε η μόνη ελεύθερη, εμπόλεμη χώρα, μη μέλος του Άξονα στην Ευρώπη εκείνη την στιγμή (Μάιος 1940).

3. Martin van Creveld, «ΠΟΛΕΜΟΣ – ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΜΑΡΝΗ ΣΤΟ ΙΡΑΚ», εκδ. Γκοβόστη, σελ. 152.

4. Από τον Γάλλο υπουργό Πολέμου Αντρέ Μαζινώ, λοχία στον Α΄ΠΠ. Norman Stone, «ΣΥΝΟΠΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ», εκδ. Ψυχογιός, σελ. 72.

5. Έτσι αποκαλείτο ο Α΄ΠΠ μέχρι τον Β΄ΠΠ, οπότε και απέκτησε αριθμητική ονομασία.

6. Μικρά Ασία και Θράκη.

7. Με την Άλωση κατακτήθηκαν οι ελληνικοί πληθυσμοί στα εδάφη τους, ενώ με την Καταστροφή του ΄22 εκριζώθηκαν για πάντα από αυτά.

8. 353/1974, 357/1974, κ.λπ.

9. Είναι γεγονός η δυσκολία επικοινωνίας μεταξύ τους μέχρι το 1974. Και κατόπιν της εισβολής η δυσκολία συνεργασίας παρέμεινε, όπως καταδεικνύει στο σπουδαίο επί του θέματος βιβλίο του «Οι σχέσεις Αθηνών-Λευκωσίας και το Κυπριακό 1977-1988» ο υπουργός Εξωτερικών της Κύπρου Νίκος Χριστοδουλίδης.

liberal.gr

Οι φιλελεύθεροι πρέπει να ετοιμαστούν για αντεπίθεση

Από

anixneuseis

May 13, 2020

euro2day.gr/ftcom

του Gideon Rachman

Αν το φιλελεύθερο δόγμα είχε εισέλθει στην τωρινή κρίση με ευρεία λαϊκή στήριξη, θα ήταν πιο εύκολο να διασφαλιστεί πως όλες οι μαζικές παραβιάσεις βασικών ελευθεριών ελέω πανδημίας, είναι προσωρινές. Όμως συνέβη το αντίθετο.

Δημοσιεύθηκε: 13 Μαΐου 2020 – 08:03

Ο ποιητής Robert Frost κάποτε όρισε τον φιλελεύθερο ως έναν άνθρωπο που είναι υπερβολικά ανοικτόμυαλος για να ταχθεί υπέρ του εαυτού του σε μια διαφωνία. Ήρθε η ώρα οι φιλελεύθεροι να απορρίψουν αυτή την, από συνήθειο, ανοχή και να ετοιμαστούν για καβγά.

Ο κόσμος μετά τον κορωνοϊό είναι απίθανο να είναι ένα φιλόξενο περιβάλλον για τον φιλελευθερισμό. Οι παραδοσιακές φιλελεύθερες ανησυχίες –η προστασία της ιδιωτικότητας, ο περιορισμός της εξουσίας του κράτους και η διασφάλιση των δικαιωμάτων των ατόμων- κινδυνεύουν να μπουν στην άκρη ως αχρείαστες πολυτέλειες, καθώς τα έθνη αγωνίζονται να αποκαταστήσουν την οικονομική και φυσική υγεία.

Η πανδημία έχει ήδη αναγκάσει κόσμο να ανεχθεί μαζικές παραβιάσεις βασικών ελευθεριών, όπως του δικαιώματος της εργασίας και της ελεύθερης συναναστροφής. Η πλήρης επαναφορά των δικαιωμάτων αυτών μπορεί να χρειαστεί χρόνια.

Εν τω μεταξύ, νέες μορφές παρακολούθησης επιτρέπουν στις κυβερνήσεις να παρακολουθούν και να ελέγχουν τις κινήσεις των πολιτών τους. Μέτρα που εισήχθησαν στο όνομα του ελέγχου της ασθένειας μπορεί να αποδειχθούν υπερβολικά «χρήσιμα» για να αποσυρθούν μετά την πανδημία. Η οικονομική καταστροφή που προκαλεί η Covid-19 έχει προκαλέσει επίσης μια τεράστια επέκταση του κράτους, κάτι που δεν θα αντιστραφεί γρήγορα.

Αν το φιλελεύθερο δόγμα είχε εισέλθει στην κρίση αυτή με ευρεία λαϊκή στήριξη και κατανόηση, θα ήταν πιο εύκολο να διασφαλιστεί πως όλες αυτές οι παραβιάσεις της ελευθερίας είναι προσωρινές. Όμως συνέβη το αντίθετο. Ο φιλελευθερισμός είχε μια άθλια δεκαετία, με τη χρηματοπιστωτική κρίση και τον απόηχό γης να μετατρέπουν το «φιλελεύθερος» σε βρισιά, τόσο για την εθνικιστική δεξιά, όσο και για τη ριζοσπαστική αριστερά.

Αναπόφευκτα υπάρχει μεγάλη σύγχυση για τον όρο «φιλελευθερισμός», ο οποίος σημαίνει διαφορετικά πράγματα σε διαφορετικές περιοχές. Στις ΗΠΑ, η δεξιά που στηρίζει τον Τραμπ κρώζει ότι «έχουν τους φιλελεύθερους», εννοώντας χλευαστικά την αριστερά. Στην Ευρώπη, το «φιλελεύθεροι» είναι πιο πιθανό να χρησιμοποιηθεί ως συνώνυμο της δεξιάς. Η Ευρωπαϊκή αριστερά αποκηρύσσει τους φιλελεύθερους –ή, όπως προτιμά, «νεοφιλελεύθερους»- ως υπέρμαχους του άκαρδου καπιταλισμού και της ανισότητας. Η αποκήρυξη του νεοφιλελευθερισμού είναι τώρα στάνταρντ και στην αριστερά της Αμερικής.

Υπάρχουν, στην πραγματικότητα, ορισμένα κοινά μοτίβα στην καταδίκη του φιλελευθερισμού τόσο από τη λαϊκιστική δεξιά όσο και τη ριζοσπαστική αριστερά. Και οι δυο πλευρές υποστηρίζουν πως, τα τελευταία 30 χρόνια, οι φιλελεύθεροι έχουν δημιουργήσει ένα «στημένο» σύστημα που ευνοεί την ελίτ. Η δεξιά είναι ιδιαίτερα εξοργισμένη με τη παγκοσμιοποίηση και τη μετανάστευση. Η αριστερά επικεντρώνεται στην ανισότητα και την ανασφάλεια.

Η φιλελεύθερη προθυμία να βλέπει κανείς και την άλλη πλευρά, αυτό που χλευάζει ο Frost, σημαίνει πως δέχομαι ότι οι επικρίσεις τόσο των αριστερών, όσο και των δεξιών έχουν κάποια βάση. Η φιλελεύθερη παρόρμηση να αποσυρθούν τα σύνορα του κράτους έχει συμβάλει στην αυξημένη οικονομική ανασφάλεια στη Δύση. Και η δεξιά έχει δίκιο να λέει πως πολλοί φιλελεύθεροι είναι υπερβολικά χαλαροί ως προς τις επιπτώσεις της παγκοσμιοποίησης.

Εκεί που έχει λάθος η αντι-φιλελεύθερη αντίδραση, είναι όταν υποστηρίζει πως αυτά τα λάθη πολιτικής είναι έμφυτα στον φιλελευθερισμό. Ακόμα σημαντικότερο, οι επικριτές συνήθως αγνοούν τα κόστη στην ελευθερία και την ευημερία που έχει μια επίθεση κατά των φιλελεύθερων αρχών.

Ο φιλελευθερισμός είναι ένας «πονηρός» όρος. Αλλά για εμένα, το σημείο εκκίνησης παραμένει η αρχή της βλάβης, όπως εκφράστηκε από τον John Stuart Mill στο «Περί Ελευθερίας» το 1859, ο οποίος αναφέρει πως ο μόνος σκοπός για τον οποίον μπορεί δικαίως να ασκηθεί εξουσία πάνω σε οποιοδήποτε μέλος μιας πολιτισμένης κοινωνίας, ενάντια στη θέλησή του, είναι για να αποτραπεί η πρόκληση βλάβης σε άλλους. Αυτή η αρχή είναι συμβατή με ένα προσωρινό lockdown λόγω της πανδημίας, καθώς και με άλλες πιο συνηθισμένες πτυχές του σύγχρονου κράτους, όπως οι νόμοι για την υγεία και την ασφάλεια, και η πολιτική ανταγωνισμού.

Δεν υπάρχει εγγενής λόγος για τον οποίον αυτού του είδους ο κλασικός φιλελευθερισμός θα πρέπει να οδηγεί στην πυρά τους κανονισμούς και να προκαλεί χρηματοπιστωτική κρίση. Οι περισσότεροι φιλελεύθεροι δεν είναι ελευθεριστές. Αποδέχονται την ανάγκη για ένα ενεργό κράτος προκειμένου να μπορέσουν να λειτουργήσουν οι αγορές. Ο «νεοφιλελευθερισμός» του Reagan και της Thatcher ήταν επιφυλακτικός έναντι της κρατικής παρέμβαση, τόσο για πολιτικούς, όσο και για οικονομικούς λόγους. Όμως ο Tony Blair – που επίσης συχνά κατηγορείται για «νεοφιλελευθερισμό» – στήριξε τις υψηλότερες δημόσιες δαπάνες και την αναδιανεμητική φορολόγηση.

Πολλοί υποστηρικτές του Blair θα δέχονταν τώρα πως ο πρώην πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου έκανε λάθος όταν η Βρετανία έγινε η μόνη μεγάλη χώρα της ΕΕ που επέτρεψε αμέσως την απεριόριστη μετανάστευση από τα νέα κράτη μέλη της ΕΕ το 2004. Όμως η υιοθέτηση μιας πιο επιφυλακτικής προσέγγισης έναντι της μετανάστευσης είναι συμβατή με τον φιλελευθερισμό και απέχει πολύ από τις τοπικιστικές πολιτικές του αμερικανού προέδρου Donald Trump και του ηγέτη του βρετανικού κόμματος Brexit, Nigel Farage.

Οι λογικοί φιλελεύθεροι κατανοούν πως, για να λειτουργήσουν τα δημοκρατικά έθνη-κράτη, τα δικαιώματα των πολιτών πάντα πρέπει να μπαίνουν ψηλότερα από αυτά των μη πολιτών. Όμως, οι πραγματικοί φιλελεύθεροι διαφέρουν από τους κοινοτιστές της ακροδεξιάς και της ακροαριστεράς στην έμφαση που δίνουν στο δικαίωμα του ατόμου, αντί των ομαδικών ταυτοτήτων και δικαιωμάτων. Αυτό σημαίνει πως οι φιλελεύθεροι γνωρίζουν επίσης πως οι διεθνείς σχέσεις δεν αφορούν μόνο τη διαχείριση της σχέσης μεταξύ κρατών, αλλά πρέπει να αναγνωρίζουν τα δικαιώματα των ατόμων που ζουν στα κράτη αυτά.

Αυτή η πίστη στα δικαιώματα του ανθρώπου χρονολογείται από τον Διαφωτισμό και εκφράστηκε έξοχα στην Αμερικανική Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας, με την επιμονή της ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν δημιουργηθεί ίσοι.

Καθώς τα άκρα στην αριστερά και στη δεξιά κάνουν… προθέρμανση για τον αγώνα τους να ελέγξουν τον μετά-κορωνοϊού κόσμο, φαίνεται πως τους ενώνει η κοινή τους αντιπάθεια για τους φιλελεύθερους. Όμως και οι δυο πλευρές μπορεί μια μέρα να αισθανθούν νοσταλγία για μία σημαντική πτυχή του φιλελευθερισμού.

Όπως σημείωσε ο Frost, οι φιλελεύθεροι δεν πιστεύουν στην καταστροφή του εχθρού τους…

© The Financial Times Limited 2020. All rights reserved.
FT and Financial Times are trademarks of the Financial Times Ltd.
Not to be redistributed, copied or modified in any way.
Euro2day.gr is solely responsible for providing this translation and the Financial Times Limited does not accept any liability for the accuracy or quality of the translation

euro2day.gr/ftcom

Η διπλή παρτίδα Μέρκελ – Ούρσουλα

Από

anixneuseis

May 12, 2020

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Το είπαμε προχθές. Θα το επαναλάβουμε και τώρα. Η προσοχή δεν χρειάζεται να συγκεντρωθεί στην στάση της Λαγκάρντ, αλλά στους πολύ προσεκτικούς χειρισμούς της Ούρσουλα που είναι ο άνθρωπος της Γερμανίας στην Κομισιόν…

Η απόφαση του γερμανικού δικαστηρίου άνοιξε τον ασκό του Αιόλου… Η Γερμανία σπεύδει να αξιοποιήσει την προβληματική αρχιτεκτονική του ευρώ και τους εκβιαστικούς θεσμούς που το πλαισιώνουν, για να εδραιώσει την μονοκρατορία της, μετατρέποντας την χρεοκρατία σε εργαλείο πλήρους καθυπόταξης των χωρών… Ορισμένα κρίσιμα ζητήματα:

Γιατί το αποτολμά τώρα;;;

Διότι η ραγδαία κλιμάκωση της κρίσης οδηγεί τις χώρες σε περαιτέρω υπερχρέωση και αυτή η εξέλιξη συνιστά πρώτης τάξεως ευκαιρία.

Ποια είναι η παράμετρος κλειδί για τον συγκεκριμένο χειρισμό;;;

Οι εγγυήσεις. Το χρήμα που “κατασκευάζει” η ΕΚΤ για να καταστεί εγγυημένο μέγεθος, πρέπει να αντιστοιχιστεί σε εμπράγματες εγγυήσεις. Δηλαδή να συνοδευτεί με μνημόνια. Με μνημόνια που θα είναι αδύνατη η εξυπηρέτησή τους, χωρίς γενικευμένο πλιάτσικο στην στρατηγική υποδομή των χωρών.

Διαφωνεί ο Σόιμπλε με την απόφαση του γερμανικού δικαστηρίου;;;

Και ΝΑΙ και ΟΧΙ. Ο Σόιμπλε θέλει να περιβάλλεται με ισχύ η θεσμική οχύρωση της αρχιτεκτονικής του Ευρώ, αλλά το θέλει με τρόπο που ΔΕΝ θα οδηγήσει το κοινό νόμισμα σε κατάρρευση. Δηλώνοντας λοιπόν ότι η απόφαση του γερμανικού δικαστηρίου είναι δύσκολο να καταρριφθεί, ουσιαστικά αποκαλύπτει πως αντιλαμβάνεται τον σεβασμό που διακηρύσσει απέναντι στα ευρωπαϊκά όργανα. Σόιμπλε και γερμανικό δικαστήριο είναι το καρότο και το μαστίγιο μιας ενιαίας πολιτικής αντίληψης που προδιαγράφει εξελίξεις.

Και που παρεμβαίνει η Ούρσουλα;;;

Ακριβώς σε αυτό το σημείο της εξίσωσης. Προαναγγέλλοντας προσφυγή κατά της Γερμανίας, της προσφέρει μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για δικαίωση της σχετικής δικαστικής απόφασης στα σημεία.

Πώς θα γίνει αυτό;;;

Η απάντηση βρίσκεται στην επιμονή της ΜΗ κοινοτικοποίησης των χρεών, η οποία ακούστηκε σε χρόνο ανύποπτο όταν οι χώρες του νότου (μαζί και η Ελλάδα) λειτούργησαν ως λαγοί της γερμανικής υπεροχής.

Η ιδέα της μη κοινοτικοποίησης ταυτίζεται με την ανυπαρξία γεωπολιτικής ολοκλήρωσης και αυτό σημαίνει δικαίωση της λογικής των εγγυήσεων.

Προτροπή…

Μην αναρωτιέστε πόσες φορές σε μια κρισιακή περίοδο μπορεί να πτωχεύσει ουσιαστικά μια χώρα…

Στοιχηματίστε για το ποιες είναι οι επόμενες ισχυρές χώρες που καταποντίζονται στον βωμό της γερμανικής υπεροχής, και αναλογιστείτε το μέγεθος της ευθύνης του απολύτως συμβιβασμένου Κόντε, όσοι επενδύσατε στην αφεντιά του κοσμοϊστορικές ανατροπές και συγκρούσεις.

Θα επανέλθουμε.

ΚΑΤΙ ΠΑΡΑΞΕΝΟ…

Από

anixneuseis

May 12, 2020

Ο κίνδυνος του κορονοϊού απο ό,τι καταλαβαίνω δεν θα περάσει εντελώς αλλά η ζωή συνεχίζεται.
Και, τώρα, που χαλαρώνουν λίγο τα πράγματα, θα μπορούσαμε να πούμε μια κουβέντα παραπάνω. Που μπορεί να έχει και ουσία.
Επειδή έχω εμπιστοσύνη στην ορθοκρισία και στην αμεροληψία του πρωθυπουργού, μου έκανε εντύπωση, διαβάζοντας τα ονόματα της πολυμελούς επιστημονικής συμβουλευτικής επιτροπής για τον κορονοϊό, το γεγονός ότι δεν συμμετείχε κανείς απο το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και Θράκης, για παράδειγμα. Η συντριπτική πλειονότητα είναι απο την Αθήνα και κάπου πρέπει να έχει ξεφύγει κάποιος απο τη Θεσσαλία.
Και επειδή δεν σκέπτομαι αρνητικά- πολιτικά- καταλήγω στο συμπέρασμα πως δεν πρέπει να έχουν κάνει αξιόλογες επιλογές οι αντίστοιχες σχολές των πανεπιστημίων. Αυτό, αν συμβαίνει, είναι πολλαπλώς επικίνδυνο.
Αν είναι έτσι, πρέπει να ρωτήσουμε γιατί;
Αν, όμως, δεν είναι, σε ποιόν να απευθυνθούμε;
Αν, δηλαδή, αυτοί που αποφασίζουν δεν ενδιαφέρονται για το τι γίνεται πέρα απο τη μύτη τους, τότε τι γίνεται;
Και αλλού(πχ. πειράματα για το εμβόλιο) φάνηκε να μην υπάρχει η περιφερειακή Ελλάδα αλλά φταίει, προφανώς, η ίδια.
Ας φρόντιζε και προπαντός ας φροντίσει στο μέλλον.
Ξυπνήστε

ΚΙΝΑ (2): Με μισθούς 19ου αιώνα ο παράδεισος του καπιταλισμού!

Από

anixneuseis

May 12, 2020

του Antoine Brunet*

Ο Κινέζος εργαζόμενος στοιχίζει στον εργοδότη του 30 φορές λιγότερο από τον Αμερικανό ή τον Ευρωπαίο συνάδελφό του και 4 φορές λιγότερο από τον Μεξικανό. Αυτή η μισθοδοτική υπερανταγωνιστικότητα δίνει στην Κίνα ακαταγώνιστα γεωστρατηγικά πλεονεκτήματα.

Πώς κατάφερε η Κίνα να αποκτήσει τον έλεγχο αυτών των πολλών διεθνών οργανισμών; Θα μπορούσε να οφείλεται σε μια απλή μόνιμη αμέλεια των Ηνωμένων Πολιτειών και άλλων δημοκρατικών χωρών;

Δεν το πιστεύουμε. Βεβαίως, οι δημοκρατικές μας χώρες προφανώς δεν είναι αρκετά προσεκτικές αφορικά με τους μεγάλους ελιγμούς του ΚΚΚ σε παγκόσμια κλίμακα. Αλλά η απόκτηση ελέγχου από την Κίνα πολλών θεσμικών οργάνων του ΟΗΕ είναι όντως ένα από τα σημαντικότερα αποτελέσματα, καρπός της μακροχρόνιας κατακτητικής στρατηγικής του ΚΚΚ, η οποία διαμορφώθηκε το 1979 αμέσως μόλις ο Ντενγκ Σιάο Πινγκ έγινε ο αδιαμφισβήτητος Νο 1 του ΚΚΚ.

Αυτή η στρατηγική επέτρεψε στο Πεκίνο να καταστήσει εξαρτώμενες πολλές χώρες στον πλανήτη. Και, όπως θα δούμε, χάρη σε αυτό, καταφέρνει να διορίζει Κινέζους ή ανθρώπους όργανά της επικεφαλής αυτών των διεθνών οργανισμών.

Πρέπει, σε αυτό το στάδιο, να επιστρέψουμε στο 1979 και να συνοψίσουμε, σχηματικά και σε μερικά διαδοχικά χρονολογικά στάδια, την κατακτητική γεωπολιτική στρατηγική που συνέλαβε και υλοποίησε το ΚΚΚ (το Κόμμα-Κράτος που κυβερνά την Κίνα) για να αποκτήσει αυτό το μεγάλο δίκτυο εξαρτώμενων χωρών.

Τι είναι οι «Μινγκόνγκ»;

Φάση 1: το ΚΚΚ, χάρη στο ολοκληρωτικό καθεστώς που εγκατέστησε το 1949 στον κινεζικό πληθυσμό, καθιερώνει υπό τον Ντενγκ (1979) μια πραγματική δικτατορία ΕΠΙ του κινεζικού εργατικού προλεταριάτου, δηλαδή σε εκείνους που ονομάζουν «μινγκόνγκ». Πρόκειται για μια κοινωνική κατηγορία που το ΚΚΚ διατηρεί έξω από την κινεζική κοινωνία. Σχεδόν όλοι είναι εργοστασιακοί εργάτες και αποτελούν τη συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων στην Κίνα.

Ποιοι είναι οι μινγκόνγκ; Είναι μια κοινωνική κατηγορία που το ΚΚΚ έχει διατηρήσει επιμελώς απομονωμένους (περίπου σαν τους Ανέγγιχτους στην Ινδία). Σήμερα είναι, σύμφωνα με μια επίσημη κινεζική πηγή, 280 εκ. ενεργοί ενήλικες ή περίπου το 35% του ενεργού κινεζικού πληθυσμού (770 εκ. σύμφωνα με επίσημη πηγή).

Αυτοί οι ενήλικες είναι απομονωμένοι εντελώς από τον υπόλοιπο πληθυσμό: ζουν στην παράκτια ζώνη, και αυτό τους κρατά πολύ μακριά από τους ηλικιωμένους γονείς τους και τα μικρά παιδιά τους που, αυτοί, αναγκάζονται να ζουν στις αγροτικές επαρχίες της ενδοχώρας. Ζουν συνήθως σε συλλογικούς κοιτώνες κοντά σε εργοστάσια στην παράκτια ζώνη, μακριά από τους πληθυσμούς μεγάλων παράκτιων πόλεων

Με την άνοδό του στην εξουσία το 1949, το ΚΚΚ υιοθέτησε μια νομοθεσία (η οποία ίσχυε καθ’ όλη την περίοδο των αυτοκρατόρων) που υποχρέωνε όλους ανεξαίρετα τους Κινέζους να ζουν συνέχεια στον τόπο καταγωγής τους και δεν επιτρεπόταν να μεταναστεύσουν σε άλλη επαρχία.

Το ΚΚΚ γνωρίζει πολύ καλά ότι, ειδικά από το 1979 και τις μεταρρυθμίσεις του Ντενγκ Σιάο Πινγκ, πολλοί ενήλικες από τις αγροτικές επαρχίες της ενδοχώρας δεν μπορούν να βρουν θέσεις εργασίας στον τόπο τους και αναγκάζονται, για να επιβιώσουν οι ίδιοι και οι οικογένειές τους ( παιδιά και γονείς), να μεταναστεύσουν στις παράκτιες επαρχίες, ακόμη και χωρίς τις απαραίτητες άδειες· το ΚΚΚ κλείνει τα μάτια σε αυτούς τους Κινέζους ενήλικες από εσωτερικές αγροτικές επαρχίες που μεταναστεύουν στις παράκτιες επαρχίες (όπου υπάρχουν θέσεις εργασίας) παρόλο που δεν διαθέτουν τα απαραίτητα έγγραφα (το Χούκου). Γιατί; γιατί, όπως θα δούμε, αυτή η κατάσταση αποτελεί τη ζωτική βάση επιτυχιών της κινεζικής εξαγωγικής βιομηχανίας.

Πράγματι, αυτοί οι μετανάστες, αφού έχουν εγκαταλείψει τον τόπο καταγωγής τους, γίνονται μινγκόνγκ (μετανάστες χωρίς έγγραφα): στις παράκτιες επαρχίες όπου ζουν και εργάζονται, είναι παράνομοι και μπορούν να συλληφθούν ανά πάσα στιγμή ή να επιστραφούν στην επαρχία τους όπου υπάρχει λίγη απασχόληση για αυτούς. Είναι επομένως πολύ ευάλωτοι και προσέχουν πολύ τη συμπεριφορά τους. Είναι εντελώς ανίκανοι να διεκδικήσουν οτιδήποτε, ειδικά επειδή ο γύρω πληθυσμός δεν έχει κοινωνικές σχέσεις μαζί τους. Τελικά, η κινεζική κοινωνία υπό την αιγίδα του ΚΚΚ αναγκάζει τους μινγκόνγκ να αρκούνται σε μισθούς φτώχειας (συγκρίσιμο με τον μισθό των εργαζομένων στην Ευρώπη στις αρχές του 19ου αιώνα).

Οι πολυεθνικές βρήκαν τον Παράδεισό τους στην Κίνα: έχουν μηδαμινό κόστος παραγωγής, τελωνειακές ατέλειες και πουλούν σε μας σε …ευρωπαϊκές τιμές!

Οι μινγκόνγκ εργάζονται στη βιομηχανία και ιδιαίτερα στον κλάδο των εξαγωγών.

Το 2005, λόγω αυτού που μόλις αποκαλύψαμε, οι μινγκόνγκ κόστιζαν στους εργοδότες τους 80 φορές λιγότερο από τους Αμερικανούς ή Ευρωπαίους εργαζόμενους στους εργοδότες τους (Πηγή: επαγγελματική συνέντευξη του συγγραφέα το 2005 με τους διοικούντες μιας μεγάλης βιομηχανικής πολυεθνικής με εργοστάσια στην Κίνα, τις ΗΠΑ και την Ευρώπη) και περίπου 9 φορές λιγότερο από ό, τι οι μεξικανοί εργαζόμενοι για τους βιομηχάνους εργοδότες τους.

Σήμερα ακόμα, κοστίζουν τους εργοδότες τους περίπου 30 φορές λιγότερο από τους Αμερικανούς ή Ευρωπαίους εργαζόμενους στους βιομηχανικούς τους εργοδότες και 8 φορές λιγότερο από τους Μεξικανούς βιομηχανικούς εργαζομένους (οι Μεξικανοί εργαζόμενοι κοστίζουν 4 φορές λιγότερο απ’ ό,τι οι Αμερικανοί).

Ας υποθέσουμε ότι δύο γειτονικοί αρτοποιοί, ο ένας φτιάχνει τη φρατζόλα με κόστος 3 σεντ και ο άλλος με κόστος 90 σεντ. Ο πρώτος θα καταφέρει αναπόφευκτα να καταστρέψει και να εξαφανίσει τον δεύτερο, αφού μπορεί να πουλά πολύ κάτω από την τιμή κόστους του ανταγωνιστή του όσο και πολύ πάνω από τη δική του τιμή κόστους. Αυτή τη μοίρα θα έχουν οι δυτικές χώρες αν συνεχίσουν να δέχονται το απόλυτο ελεύθερο εμπόριο με την Κίνα.

Πρέπει να επιμείνουμε σε αυτό το σημείο. Από το 2001, ζούμε μια κατάσταση, τόσο απίστευτη όσο και πρωτόγνωρη: αυτή της παγκοσμιοποίησης χωρίς πραγματικά τελωνειακά σύνορα, της παγκοσμιοποίησης που συνοδεύεται από ένα σημαντικό πλεονέκτημα του ωριαίου κόστους εργασίας που μονομερώς θέσπισε μια μόνο χώρα (και τεράστια επίσης), η Κίνα.

Θα σημειώσουμε με την ευκαιρία ότι αυτή η υπερεκμετάλλευση των εργαζομένων μινγκόνγκ από την Κίνα συνοδεύεται από μια ανισότητα εισοδήματος και περιουσίας που είναι σημαντική και ότι το ΚΚΚ δεν επιδιώκει πλέον να κρύψει: παραδέχεται, για παράδειγμα, ότι ο συντελεστής Gini , που χρησιμοποιείται για τη σύνθεση και τη σύγκριση, στο χρόνο ή στο χώρο, των εισοδηματικών ανισοτήτων, είναι πολύ μεγαλύτερος στην Κίνα από ό, τι στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Εάν το ΚΚΚ “κατορθώνει” να διατηρεί το 35% του κινεζικού εργατικού πληθυσμού σε ένα τέτοιο κλοιό, είναι επειδή το 1949 εγκατέστησε ένα ολοκληρωτικό πολιτικό καθεστώς, το οποίο παρέμεινε ολοκληρωτικό κατά τη μετάβαση το 1978 από την κολεκτιβιστική οικονομία του Mάο στην καπιταλιστική οικονομία του Ντενγκ και είναι αποφασισμένο να διατηρήσει άθικτο αυτό το καθεστώς. Μια σκληρή καταστολή περιμένει έναν μινγκόνγκ που θα αντιταχθεί στους κανόνες που επιβάλλει το Κόμμα ή, ακόμη χειρότερα γι ‘αυτόν, αν προσπαθήσει να οργανώσει μια συλλογική αντίδραση των συναδέλφων του μινγκόνγκ…

Φάση 2: Εξαιτίας αυτού, από τις δεκαετίες του ’80 και του ’90, οι αναπτυγμένες χώρες (γενικά δημοκρατικές) αλλά και οι αναδυόμενες χώρες αδυνατούσαν να ανταγωνιστούν την τιμή κόστους των προϊόντων που παράγονται στην Κίνα .

Από τη δεκαετία του 1990, το ΚΚΚ επέστησε την προσοχή σε μεγάλες δυτικές εταιρείες ότι, με βάση την μισθολογική ανταγωνιστικότητα των εργαζομένων που διαθέτει η Κίνα, είναι χαμένες εκ προοιμίου εάν παραμείνουν στη χώρα καταγωγής τους.

Αντίθετα, το Πεκίνο τους παρουσίαζε όλα τα πλεονεκτήματα που θα είχαν αν συγκέντρωναν την παραγωγική τους δραστηριότητα στο κινεζικό έδαφος, για να αποσπάσουν σημαντικά μοναδιαία περιθώρια παράγοντας στην Κίνα με κινεζικό ωριαίο κόστος εργασίας που είναι πολύ χαμηλό για να πουλήσουν στους δυτικούς πελάτες τους σε δυτικές τιμές που παραμένουν υψηλές.

Το Πεκίνο στη συνέχεια υποστήριζε σε πολυεθνικές που εξέφρασαν ενδιαφέρον ότι το πλεονέκτημα θα ήταν ακόμη πιο απίστευτο για αυτές, εάν οι πωλήσεις των προϊόντων τους που παράγονταν στην Κίνα και εξάγονταν στον υπόλοιπο κόσμο εξαιρούνταν από όλους τους τελωνειακούς δασμούς.

Έτσι είδαμε τη δημιουργία ενός de facto συνασπισμού μεταξύ του ΚΚΚ και πολλών πολυεθνικών από το 1990, και αυτός είναι ο λόγος που η αμερικανική κυβέρνηση έδωσε τελικά το πράσινο φως στην είσοδο της Κίνας στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου (ΠΟΕ). Αυτό έγινε στα τέλη του 1999, στο τέλος της δεύτερης θητείας του Κλίντον, ακόμη κι αν η επίσημη ένταξη της Κίνας στον ΠΟΕ πραγματοποιήθηκε μόνο στα τέλη του 2001.

Εκτοτε, όχι μόνο οι χώρες του υπόλοιπου κόσμου (Δυτικές, Αναδυόμενες, Ρωσία κ.λπ.) εκτέθηκαν στην εργατική μισθολογική υπερανταγωνιστικότητα της Κίνας (η οποία είχε επικρατήσει από το 1978), αλλά τώρα έχαναν και κάθε ικανότητα να προστατευτούν με «τα πολύ χρήσιμα τεχνάσματα» όπως είναι οι τελωνειακοί δασμοί ή οι ποσοστώσεις στις εισαγωγές.

Για να δείξει καλή πρόθεση, η Κίνα ανέλαβε, μεταξύ 1994 και 2000, μια διαδικασία μονομερούς υποτίμησης του γιουάν έναντι του δολαρίου και έναντι όλων των νομισμάτων. Το 2001, η τιμή του δολαρίου καθορίστηκε από το Πεκίνο στα 8,28 γιουάν, όταν το ΔΝΤ, λαμβάνοντας υπόψη το επίπεδο των τιμών καταναλωτή στην Κίνα και τις Ηνωμένες Πολιτείες, υπολόγισε ότι η τιμή θα έπρεπε να ήταν στα 2 γιουάν. Το γιουάν στη συνέχεια υποτιμήθηκε κατά 76%.

Σήμερα, το όφελος συναλλάγματος του Πεκίνου παραμένει. Η τιμή του δολαρίου καθορίζεται από το Πεκίνο στα 7,05 γιουάν περίπου όταν το ΔΝΤ εκτιμά ότι θα έπρεπε να είναι 3,51 γιουάν. Το γιουάν επομένως εξακολουθεί να υποτιμάται κατά 50%, ποσοστό σημαντικό που πρέπει να καταργηθεί ως άδικο και απαράδεκτο.

*Ο Antoine Brunet είναι οικονομολόγος και αναλυτής αγορών. Συνέγραψε το βιβλίο Οι ηγεμονικές βλέψεις της Κίνας (2011)

Γιατί είναι γερμανική «βόμβα» στην ΕΕ η απόφαση του Ομοσπονδιακού Συνταγματικού Δικαστηρίου

Από

anixneuseis

May 12, 2020

in.gr

Παναγιώτης Σωτήρης

12 Μαΐου 2020, 09:0

Η απόφαση του Ομοσπονδιακού Συνταγματικού Δικαστηρίου της Γερμανίας ήρθε να υπενθυμίσει τα όρια της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και της όποιας κοινής ευρωπαϊκής αντιμετώπισης της κρίσης

Έχουμε συνηθίσει να αντιμετωπίζουμε την Ευρωπαϊκή Ένωση ως ένα δυνάμει ομοσπονδιακό κράτος. Ή τουλάχιστον σε αυτό κατατείνει και μεγάλο μέρος της ρητορικής που τη συνοδεύει. Για παράδειγμα, μιλάμε για ευρωπαϊκή ιδέα, έχουμε ευρωπαϊκό δίκαιο και θεσμούς όπως το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ενώ σε διάφορες περιστάσεις γίνεται προσπάθεια να παρουσιαστεί μια «ευρωπαϊκή πολιτική». Μάλιστα, σε ορισμένες διαδικασίες η ΕΕ συμπεριφέρεται ως να έχει μια οντότητα ανάλογη ενός κράτους, όπως όταν συζητούσε με τις ΗΠΑ για τη δυνατότητα εμπορικής συμφωνίας.

Πάνω από όλα ως κορυφαία ένδειξη της μετάβασης σε μια οιονεί ομοσπονδιακή μορφή, η ΕΕ διαθέτει και κοινό νόμισμα, το οποίο αποδέχεται η πλειοψηφία των κρατών-μελών, και μάλιστα έχει και ανεξάρτητη Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, στην οποία αναφέρονται οι επίσης ανεξάρτητες Κεντρικές Τράπεζες των χωρών-μελών της Ευρωζώνης.

Όμως, η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι ένα ομοσπονδιακό κράτος, ούτε καν ένα δυνάμει ομοσπονδιακό κράτος, παρότι ο «φεντεραλισμός» αποτελεί στοιχείο της ιδιαίτερης ιστορικής κουλτούρας της και σημείο αναφοράς ορισμένων εκ των ανθρώπων που πρωταγωνίστησαν στη διαμόρφωσή της.

Θεσμικά παρά την εκτεταμένη βαρύτητα των ευρωπαϊκών θεσμών και το σχετικό πρωτείο, στα περισσότερα ζητήματα, του ευρωπαϊκού δικαίου, η Ευρωπαϊκή Ένωση παραμένει μια σύμπραξη κρατών που διατηρούν τον πυρήνα της κυριαρχίας τους.

Ή τουλάχιστον, αυτή παραμένει η βαθιά πεποίθηση της ηγεμονικής χώρας της ΕΕ, δηλ. της Γερμανίας. Και θεματοφύλακας αυτής της άποψης παραμένει το Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο της Καρλσρούης, ένα θεσμός που δημιουργήθηκε το 1951 ακριβώς για να αποφευχθούν οι θεσμικές αδυναμίες της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης που οδήγησαν στην άνοδο του ναζισμού.

Και αυτό υπογράμμισε η πρόσφατη απόφασή του με την οποία αμφισβήτησε την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου που είχε κρίνει – ύστερα από αίτημα του ίδιου του δικαστηρίου της Καρλσρούης – ότι ήταν σύννομο το πρόγραμμα αγοράς τίτλων της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας του 2015, το γνωστό δηλ. πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης. Ειδικότερα η απόφαση του Ομοσπονδιακού Συνταγματικού Δικαστηρίου κρίνει ότι δεν δόθηκαν όλες οι εγγυήσεις ότι οι αποφάσεις της ΕΚΤ δεν θα είχαν οικονομικές επιπτώσεις πέραν της νομισματικής πολιτικής, στο βαθμό που η ΕΚΤ δεν έχει αρμοδιότητα στην οικονομική και κοινωνική πολιτική, αλλά μόνο στη νομισματική πολιτική, ενώ υπογραμμίζει ότι το συγκεκριμένο πρόγραμμα αγοράς τίτλων σήμαινε και ανάληψη κινδύνου που ήταν πέρα από το πλαίσιο της ΕΚΤ. Με αυτή την έννοια κατά το δικαστήριο, η ΕΚΤ κινήθηκε ultra vires, δηλαδή πέραν των εξουσιών και των αρμοδιοτήτων της. Γι’ αυτό και δεν αποδέχεται την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου.

Απόφαση που αποτέλεσε έναν ισχυρό κραδασμό και προκάλεσε αντιδράσεις των υπόλοιπων ευρωπαϊκών δικαστηρίων, εφόσον απειλεί να θέσει εν αμφιβόλω κάθε σκέψη όχι μόνο για ευρωομόλογα αλλά και για ποιο ήπιες παρεμβάσεις της ΕΚΤ σε μια περίοδο που η Ευρώπη αντιμετωπίζει μια χωρίς προηγούμενο ύφεση.

Τα όρια της εκχώρησης κυριαρχίας

Με αλλεπάλληλες αποφάσεις του τις τελευταίες δεκαετίες το Συνταγματικό Δικαστήριο της Καρλσρούης έχει αποφανθεί πάνω στα όρια της όποιας εκχώρησης κυριαρχίας εντός της διαδικασίας της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Οι αποφάσεις αυτές, που έχουν επιτρέψει και την ενεργό συμμετοχή της Γερμανίας στην ΕΕ, στηρίζονται σε μια ισορροπία ανάμεσα στην αποδοχή μιας ορισμένης ανάθεσης αρμοδιοτήτων στα ευρωπαϊκά όργανα, με τον τρόπο που αυτή ορίζεται στις εγκεκριμένες συνθήκες που διέπουν την Ένωση, και τη διατήρηση του πυρήνα της κυριαρχίας του γερμανικού κράτους, στο βαθμό που στο εθνικό επίπεδο υπάρχει και η πραγματική δημοκρατική διαδικασία ως βάση της κυριαρχίας όπως την εγγυάται η δυνατότητα της γερμανικής ομοσπονδιακής βουλής να αποφασίζει. Επιπλέον υπερασπίζονται την πάγια θέση ότι δεν μπορούν τα ευρωπαϊκά όργανα να έχουν αρμοδιότητα να αποφασίζουν για την αρμοδιότητά τους, κοντολογίς να μην μπορούν να επεκτείνουν την αρμοδιότητά τους σε βάρος της κυριαρχίας των κρατών μελών.

Μια ηγεμονική δύναμη που δεν θέλει να αναλάβει το κόστος της ηγεμονίας της

Μόνο που η Γερμανία δεν είναι απλώς μια χώρα που θέλει να διατηρήσει υψηλό βαθμό εθνικής κυριαρχίας. Ταυτόχρονα, είναι μια χώρα που κυριαρχεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο λόγος της μετράει συγκριτικά περισσότερο, έχει και έναν «στενό» συνασπισμό δυνάμεων που τη στηρίζουν, κυρίως βορειοευρωπαϊκών και δυνατότητα για πιο πλατιές συμμαχίες και κυρίως ήταν η χώρα που ευνοήθηκε περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη οικονομικά από την νομισματική και θεσμική αρχιτεκτονική της Ευρωζώνης.

Μάλιστα, η ίδια η αρχιτεκτονική του ευρώ, αυτή η αντιφατική κατασκευή ενός ενιαίου νομίσματος και μιας ανεξάρτητης κεντρικής τράπεζας, χωρίς «ευρωπαϊκό υπουργείο Οικονομικών» και κυρίως χωρίς αναδιανεμητικές πολιτικές που θα οδηγούσαν από την ονομαστική σύγκλιση στην πραγματική, ήταν αποτέλεσμα κυρίως πιέσεων της Γερμανίας.

Και αυτό γιατί η Γερμανία εξαρχής έκανε σαφές ότι στην αντίληψή της για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση δύο έννοιες αποτελούσαν εξαρχής αιτία αναθέματος: η «μεταβιβαστική ένωση», δηλαδή μια συνεργασία κρατών όπου οι πιο εύπορες περιοχές αναδιανέμουν δικούς τους πόρους προς τις λιγότερο εύπορες με σκοπό την πραγματική σύγκλιση και η «αμοιβαιοποίηση του ρίσκου» δηλαδή να δανείζεται η Ευρωπαϊκή Ένωση ως τέτοια και να έχει κοινό χρέος.

Όμως, αυτό πάντοτε φάνταζε ως εάν η Γερμανία να θέλει ταυτόχρονα να απολαμβάνει όλα τα οφέλη από την ηγεμονική της θέση και να μην θέλει να αναλάβει οποιοδήποτε μέρος από το κόστος που αυτή η ηγεμονία συνεπάγεται.

Ακόμη χειρότερα: την ώρα που η Γερμανία επέβαλε ως προς τη λειτουργία του κοινού νομίσματος όρους που για τις περισσότερες χώρες σήμαιναν μεγάλη εκχώρηση κυριαρχίας (όπως είναι η απεμπόληση της νομισματικής πολιτικής, η υποχρεωτική τήρηση δημοσιονομικής πειθαρχίας, η επιτήρηση των προϋπολογισμών), η ίδια επικαλείται διαρκώς την ακεραιότητα της δικής της κυριαρχίας για να μην συναινέσει σε μέτρα που θα μπορούσαν να επιτρέψουν συντονισμένες ευρωπαϊκές παρεμβάσεις για την αντιμετώπιση σημαντικών οικονομικών και κοινωνικών κρίσεων.

Γιατί η απόφαση αποτελεί ωρολογιακή βόμβα για την τρέχουσα ευρωπαϊκή ισορροπία

Η ίδια η απόφαση δεν αφορά τα έκτακτα μέτρα που έχουν ληφθεί σε σχέση με την πανδημία, ενώ αφορά ένα προηγούμενο πρόγραμμα της ΕΚΤ. Τυπικά, επίσης, δεν έκρινε «παράνομο» το πρόγραμμα, αλλά υποστήριξε ότι δεν τηρήθηκαν όλοι οι κανόνες ως προς την εκτίμηση των αποτελεσμάτων και των πιθανών κινδύνων. Γι’ αυτό και καταλήγει απλώς στο να δώσει στους γερμανικούς θεσμούς, άρα και στην Μπούντεσμπανκ τρεις μήνες για να συμμορφωθούν με τις απαιτήσεις παροχής εγγυήσεων που η ίδια η απόφαση θέτει ως αναγκαίες.

Ωστόσο, η απόφαση στην πραγματικότητα απειλεί να ανατρέψει ένα ολόκληρο πλέγμα πολιτικών και θεσμικών ισορροπιών στην ΕΕ.

Η βασική γραμμή της απόφασης είναι ότι η ΕΚΤ δεσμεύεται, όπως όλοι οι ευρωπαϊκοί θεσμοί, από την αρχή της αναλογικότητας, που σημαίνει ότι μπορεί να ασκεί τις εξουσίες που διαθέτει μόνο στον βαθμό που υλοποιεί τους σκοπούς που περιλαμβάνονται στην εντολή που διαθέτει.

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο είχε υποστηρίξει στην απόφαση του 2018 ότι το QE ήταν νόμιμο εφόσον αποσκοπούσε και στον έλεγχο του πληθωρισμού που είναι από τους σκοπούς της ΕΚΤ και ότι δεν παραβίαζε κανόνες όπως π.χ. η απαγόρευση προσφοράς πιστωτικών γραμμών από την ΕΚΤ προς τις κυβερνήσεις. Το Γερμανικό Ομοσπονδιακό Δικαστήριο υποστηρίζει ότι δεν αρκεί η τήρηση της εντολής για τον πληθωρισμό αλλά και ο συνυπολογισμός των παρενεργειών σε άλλους τομείς της οικονομικής πολιτικής. Η τοποθέτηση αυτή αντανακλά τη συντηρητική κριτική που έχει γίνει στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης και η οποία υποστηρίζει ότι το πρόγραμμα είναι σε βάρος των αποταμιευτών ή των κατόχων ασφαλιστηρίων εφόσον δίνει παράταση ζωής σε επιχειρήσεις που είναι οικονομικά μη βιώσιμες.

Όμως, με αυτό τον τρόπο το Γερμανικό Ομοσπονδιακό Δικαστήριο δυναμιτίζει τη μέχρι τώρα συναίνεση ότι η ΕΚΤ υποστηρίζει τη συνολική οικονομική πολιτική της ΕΕ, άρα και τις πολιτικές για την ανάπτυξη, την απασχόληση και την κοινωνική συνοχή και δεν περιορίζεται στον πληθωρισμό και τους δημοσιονομικούς στόχους.

Ο δεύτερος τρόπος με τον οποίο υπονομεύει η απόφαση τις μέχρι τώρα θεσμικές ισορροπίες είναι ο τρόπος που αμφισβητεί την ίδια την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, την οποία μάλιστα είχε ζητήσει και εμμέσως το ίδιο το πρωτείο του ευρωπαϊκού δικαίου.

Αυτό διαμορφώνει ένα ευρύτερο προηγούμενο για χώρες που θα ήθελαν να αμφισβητήσουν τη δεσμευτικότητα των αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, ιδίως σε μια εποχή που μορφές εθνικών αναδιπλώσεων καταγράφονται σε διάφορα επίπεδα και χώρες όπως η Πολωνία ευθέως υποστηρίζουν ότι δεν δέχονται παρεμβάσεις της ΕΕ σε ό,τι κρίνουν ότι αποτελεί τμήμα της εσωτερικής έννομης τάξης.

Η απουσία αλληλεγγύης, οι κραδασμοί και η προοπτική κοινωνικών εκρήξεων

Η απόφαση αυτή ήρθε σε μια στιγμή όπου η ευρωπαϊκή συνοχή δοκιμάζεται. Οι χώρες είναι αντιμέτωπες με μια πρωτοφανή υγειονομική κρίση που έχει πυροδοτήσει και μια χωρίς προηγούμενο οικονομική κρίση. Παρά τη λήψη έκτακτων μέτρων και ενισχύσεων για πληττόμενα στρώματα, εάν η ύφεση παραταθεί (ιδίως εάν παραταθεί και η υγειονομική κρίση) τότε θα αντιμετωπίσουν οξύτατα κοινωνικά προβλήματα, ξεκινώντας από την εκτίναξη της ανεργίας.

Αυτό διαμορφώνει το έδαφος για κοινωνικές εκρήξεις από ένα σημείο και μετά, ιδίως εάν συνυπολογίσουμε και τη μεγάλη δυσαρέσκεια για την απρονοησία ως προς τη λήψη έγκαιρα μέτρων για την πανδημία.

Η απάντηση σε αυτό περνάει μέσα από γενναίες και τολμηρές παρεμβάσεις στην οικονομία, κάτι που όμως σημαίνει πόρους που η ΕΕ θα μπορούσε να κινητοποιήσει στην αναγκαία κλίμακα, όπως και χαλάρωση της ασφυκτικής δημοσιονομικής πειθαρχίας, που ούτως ή άλλως υπονόμευε τη δυνατότητα των κρατών να ασκήσουν μια επιθετική οικονομική πολιτική με στόχο την απασχόληση.

Όμως, τόσο η μέχρι τώρα αντίθεση στην έκδοση κοινών χρηματοδοτικών εργαλείων, όπως και το πνεύμα της συγκεκριμένης απόφασης της Γερμανικού Ομοσπονδιακού Συνταγματικού Δικαστηρίου, δείχνουν ότι η Γερμανία δεν είναι σε θέση να κάνει αυτή τη σημαντική πολιτική μετατόπιση.

Όμως, αυτό σηματοδοτεί και τα πραγματικά όρια της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, την αδυναμία της να ανταποκριθεί σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης. Μεσοπρόθεσμα αυτό θέτει σε υπαρκτή διακύβευση την ίδια τη συνοχή της ΕΕ.

in.gr

Μεταξύ Ευρώπης και Κίνας η Ιταλία

Από

anixneuseis

May 12, 2020

Των Arturo Varvelli, Filippo Fasulo

Η σχετική επιτυχία της Γερμανίας στον περιορισμό του κορονοϊού σημαίνει ότι οι εταιρείες εκεί δεν χρειαζόταν να σταματήσουν εντελώς τις συναλλαγές -και τώρα ζητούν από τους Ιταλούς προμηθευτές τους να επανεκκινήσουν τις δραστηριότητες. Αυτό έχει μεταφέρει την ευθύνη στις ιταλικές επιχειρήσεις και στην ιταλική κυβέρνηση, να κινηθεί μεταξύ των ανταγωνιστικών απαιτήσεων σε θέματα υγείας και στην ανάγκη να ξεκινήσει εκ νέου η οικονομία. Αλλά στη Ρώμη, οι πολιτικοί ηγέτες βάζουν την ανάκαμψη σε κίνδυνο, στερούμενοι ένα στρατηγικό όραμα και εστιάζοντας περισσότερο στη συνεργασία με την Κίνα από ό,τι με την υπόλοιπη Ευρώπη.

Η πανίσχυρη ομοσπονδία γερμανικών επιχειρήσεων και οι τρεις βασικές ενώσεις της γερμανικής μηχανικής βιομηχανίας έχουν ζητήσει από τις ιταλικές επιχειρήσεις να ξαναρχίσουν τη δραστηριότητα με συντονισμένο τρόπο, ουσιαστικά αίροντας τον αποκλεισμό στην παραγωγή. Οι ιταλικές επιχειρήσεις, ιδιαίτερα εκείνες στη Βόρεια Ιταλία, στην καρδιά της παραγωγής στην Ιταλία- πραγματικά ζητούν καθοριστική και άμεση στήριξη για να επιστρέψουν στη δραστηριότητα τους στο συντομότερο δυνατό. Ο Carlo Bonomi, ο νέος πρόεδρος της Confindustria, της πιο ισχυρής βιομηχανικής ένωσης της Ιταλίας, τόνισε την ανάγκη για αυτό κατηγορώντας την κυβέρνηση για καθυστέρηση, κακή προετοιμασία και αποτυχία να κατανοήσει τις βασικές βιομηχανικές πολιτικές και τη σημασία των διεθνών εφοδιαστικών αλυσίδων.

Αυτοί οι παράγοντες έχουν σοβαρούς λόγους για να ανησυχούν. Ένα νέο σημείο ρητορικής γίνεται όλο και πιο προφανές στην ιταλική πολιτική τους τελευταίους μήνες; πολλές δημόσιες συζητήσεις και αναλύσεις, προβάλλουν την Κίνα ως αντισταθμίζει μια “κακόβουλη’ Ευρώπη. Οι πολιτικοί από το Κίνημα Πέντε Αστέρων και η αντιπολιτευόμενη Λέγκα, προάγουν ένα αφήγημα στο οποίο η Κίνα γίνεται όλο και περισσότερο ένας αναπτυσσόμενος οικονομικός εταίρος για την Ιταλία. Και η ίδια η Κίνα έσπευσε να εκμεταλλευθεί την τρέχουσα κρίση για να προβάλει μια φιλική εικόνα πέρα από τα δικά της σύνορα και να μεγιστοποιήσει τις ευκαιρίες για τη δική της οικονομία. Οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι αυτό ήταν μια επιτυχημένη καμπάνια, καθώς οι Ιταλοί θεωρούν ότι η Κίνα είναι ο καλύτερος “φίλος” που έχουν στον κόσμο. Η Γερμανία και η Γαλλία βρίσκονται πρώτες στη λίστα με τις “εχθρικές” χώρες.

Η αντιευρωπαϊκή ρητορική των λαϊκιστών έχει ήδη επίδραση; η ιταλική κυβέρνηση αρνήθηκε να δεχθεί τη βοήθεια της ΕΕ 39 δισ. ευρώ από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας που θα μπορούσε άμεσα να έχει βοηθήσει την Ιταλία, καθώς οι πολιτικοί του Κινήματος Πέντε Αστέρων εξέφρασαν ανησυχίες για έναν μηχανισμό ελέγχου αντίστοιχο της τρόικας. Τώρα έχουν ξεκινήσει διαπραγματεύσεις οι οποίες θα καθυστερήσουν την άφιξη των κεφαλαίων και την ανάκαμψη της ιταλικής οικονομίας. Η εικόνα είναι σύνθετη ωστόσο. Η αρνητική ρητορική έφτασε σε τέτοιο επίπεδο που ακόμη και ο luigi Di Maio του Κινήματος Πέντε Αστέρων -ο οποίος είναι υπουργός Εξωτερικών και ο οποίος έχει προηγουμένως ταχθεί υπέρ της σταδιακής μετατόπισης προς την Κίνα- προσφάτως αισθάνθηκε την ανάγκη να προχωρήσει σε μια καθησυχαστική δήλωση για τη θέση της Ιταλίας, τονίζοντας ότι “έχουμε ενισχύσει τις σχέσεις μας με έναν στρατηγικό εμπορικό μας εταίρο όπως η Κίνα, αλλά αυτό δεν θα αλλάξει τις γεωστρατηγικές μας συμμαχίες’.

Η τεράστια κινεζική αγορά είναι απίθανο να αντισταθμίσει την υψηλής αξίας, ολοκληρωμένη αγορά της Ευρώπης. Και τα μεγάλα projects όπως εκείνα που έχει αναπτύξει η κίνα ανά τον κόσμο την τελευταία δεκαετία -αγοράζοντας υποδομές και φέρνοντας άμεσες επενδύσεις σε χώρες- δύσκολα θα φτάσουν την βαρύτητα της ενιαίας αγοράς. Εάν η Κίνα δεν μπορεί να αποτελέσει υποκατάστατο για τη Γερμανία και την υπόλοιπη Ευρώπη, τα οικονομικά συμφέροντα της Ιταλίας παραμένουν στην ήπειρο -ιδιαίτερα βραχυπρόθεσμα, τη στιγμή που δεν υπάρχει γρήγορη λύση με το Πεκίνο. Εξαιτίας της προκατάληψης των ηγετών της Ιταλίας με το να φαίνονται ότι είναι εναντίον της υπόλοιπης Ευρώπης -ιδιαίτερα της Γερμανίας- και τις τρελές ιδέες τους για μια μελλοντική στενή σχέση με την Κίνα, το άνοιγμα των αλυσίδων εφοδιασμού μεταξύ Ιταλίας και Γερμανίας δεν έχει φανεί να αποτελεί πολιτική προτεραιότητα στη διάρκεια του lockdown.

Αυτό έρχεται σε μια ιδιαίτερα επικίνδυνη στιγμή για την Ιταλία -οι ρωγμές στο διεθνές σύστημα που προκλήθηκαν από την αποσύνδεση ΗΠΑ-Κίνας θα μπορούσαν να οδηγήσουν την Ιταλία και την εξαρτώμενη από τις εξαγωγές οικονομία της να πέσει στα βράχια. Η οικονομική αλληλεξάρτηση ήταν υπό πίεση για αρκετά χρόνια, όχι μόνο από όταν ο πρόεδρος Trump ξεκίνησε τον εμπορικό πόλεμο, με δηλωμένο στόχο -μεταξύ άλλων- να φέρει τις εργοστασιακές θέσεις εργασίας πίσω σε αμερικανικό έδαφος. Επιπλέον, ο αυξανόμενος ανταγωνισμός για τη γεω-οικονομική και τεχνολογική υπεροχή μεταξύ της Ουάσιγκτον και του Πεκίνου, έχει οδηγήσει τους πολιτικούς ηγέτες ανά τον κόσμο να θεωρούν την ικανότητα βιομηχανικής παραγωγής ως asset. Η τρέχουσα κρίση έχει διευρύνει τις βιομηχανικές κατηγορίες που τα κράτη ορίζουν ως στρατηγικές, για να συμπεριλάβουν κρίσιμα ακατέργαστα υλικά και βασικές τεχνολογικές εισροές, όπως τους ημιαγωγούς. Βραχυπρόθεσμα, αυτή η νέα πραγματικότητα θα μπορούσε να οδηγήσει τις ΗΠΑ να επιδιώξουν να αποκτήσουν μεγαλύτερο έλεγχο έναντι αυτών των κλάδων, περιορίζοντας την επιρροή της Κίνας -και πιθανώς την πρόσβαση- σε αυτές.

Σε έναν κόσμο στον οποίο το εμπόριο εξαρτάται από τις γεωπολιτικές αλλαγές, η ικανότητα παραγωγής στρατηγικών αγαθών έχει αποδειχθεί ότι είναι απαραίτητη. Δυστυχώς τις τελευταίες εβδομάδες, έχει γίνει σαφές πόσο σημαντικό είναι να είναι σε θέση να παράγει ιατρικό εξοπλισμό όπως μάσκες, αναπνευστήρες και υλικά απαραίτητα για τη διεξαγωγή τεστ. Στο προσεχές μέλλον, το ίδιο θα μπορούσε να συμβεί στην εφοδιαστική αλυσίδα των ακατέργαστων πρώτων υλών ή σε ημιτελή προϊόντα υψηλής τεχνολογικής αξίας. Η ΕΕ παρατήρησε αυτές τις παγκόσμιες αλλαγές ακόμη και πριν από την κρίση, αναδεικνύοντας πως ήταν απαραίτητο να φέρουν την μεταποίηση ξανά πίσω στην Ευρώπη σε κάποιους κλάδους. Δεν αποτελεί σύμπτωση ότι η βιομηχανική πολιτική ήταν ήδη κεντρικής σημασίας στην λογική της νέας Κομισιόν, η οποία δημοσίευσε στις 10 Μαρτίου μια βιομηχανική στρατηγική που εστιάζει στην καινοτομία, στον αθέμιτο ανταγωνισμό και στην ανάγκη να αποκατασταθεί η ικανότητα παραγωγής στην Ευρώπη.

Το lockdown έχει διακόψει την βιομηχανική παραγωγή στην Ιταλία και οδήγησε σε προσεκτικό μόνο άνοιγμα της οικονομίας. Σε μια στιγμή που τα σχετικά βιομηχανικά πλεονεκτήματα των χωρών φαίνεται να περνάνε μεγάλες αλλαγές, η κρίση του κορονοϊού απειλεί να αποκόψει την Ιταλία από τις ευρωπαϊκές εφοδιαστικές αλυσίδες στην οποίες η βιομηχανία διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο. Οι Ιταλοί ηγέτες μπορεί να αισθάνονται καλά με το να κάνουν πολιτική με τις θέσεις των εργαζομένων για την ώρα. Αλλά εκείνοι που βρίσκονται μπροστά στον κίνδυνο της ανεργίας ίσως αντιδράσουν στις επόμενες εκλογές. Η χαλαρή αλλά επίμονη συζήτηση για την απόδοση ευθυνών στην Ευρώπη και στη Γερμανία για όλο αυτό θα μπορούσε ωστόσο να σημαίνει ότι οι ψηφοφόροι συνεχίζουν να κατηγορούν τις Βρυξέλλες για τα προβλήματα τους. Ως εκ τούτου, η ανάγκη να ανοίξει εκ νέου η οικονομία της Ιταλίας, θα μπορούσε να αποτελέσει ένα ερώτημα που θα τραβήξει την προσοχή των ηγετών ανά την Ευρώπη. Η μετά τον κορονοϊό πραγματικότητα δείχνει ότι σε μια στιγμή που η παγκοσμιοποίηση είναι όλο και πιο ευάλωτη, οι ευρωπαϊκές χώρες δεσμεύονται όχι μόνο από τις κοινές πολιτικές αξίες, αλλά και από την ισχύ της βιομηχανικής τους αλληλεξάρτησης.

Μπορείτε να δείτε το κείμενο εδώ:

Πηγή: capital.gr

Η Ελλάδα προετοιμάζεται για την μετά Ερντογάν εποχή;

Από

anixneuseis

May 12, 2020

Σταύρος Καλεντερίδης

Πέρσι τέτοιο καιρό επισκέφθηκα την Ουάσιγκτον εκπροσωπώντας τον ποντιακό σύλλογο «Παναγία Σουμελά» Βοστόνης. Σκοπός της επίσκεψης ήταν να ενημερώσω και να βολιδοσκοπήσω τους Αμερικανούς πολιτικούς και επιτελείς, σχετικά με τα εθνικά μας θέματα και την εν γένει παραβατική συμπεριφορά της Τουρκίας, στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.

Οι Βουλευτές του Κογκρέσου φαίνεται πως συμφωνούσαν όλοι, είτε λίγο είτε πολύ, με την Ελληνική θεώρηση της κατάστασης, χαρακτηρίζοντας «πειρατική» τη στάση του ανεξέλεγκτου Ερντογάν. Αυτό όμως που παρατήρησα στις κατ’ ιδίαν συναντήσεις, ήταν πως ανεξαρτήτως κόμματος, οι Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικάνοι πολιτικοί περιόριζαν το πρόβλημα στο πρόσωπο του Ερντογάν. Την προσωπικότητα, τον αυταρχισμό και την αδιαλλαξία του.

Όταν μάλιστα προσπάθησα να πιέσω το ζήτημα, υποδεικνύοντας την διαχρονική στάση του Τουρκικού καθεστώτος ενάντια στα ανθρώπινα δικαιώματα, τις διώξεις των θρησκευτικών μειονοτήτων, τα πραξικοπήματα, τις εισβολές σε Κύπρο, και εναέριο/θαλάσσιο χώρο της «νατοϊκής – συμμαχικής» Ελλάδας, έπεφτα πάνω σε μία μηχανική αντίδραση των Αμερικανών πολιτικών. Εν τέλει συνειδητοποίησα πως το Κογκρέσο θεωρεί αποκλειστικό υπαίτιο των προβλημάτων με την Τουρκία, τον πρόεδρο Ερντογάν. Όχι μόνο αυτό, αλλά αντιθέτως διακρίνουν μία ανερχόμενη τάση στην Τουρκία, αντικυβερνητική, η οποία όταν αντικαταστήσει τον Ερντογάν, θα επιστρέψει τη χώρα πλήρως στη δυτική συμμαχία.

Πρόκειται για μερίδα της τουρκικής αντιπολίτευσης, όπως ο δήμαρχος της Κωνσταντινούπολης Ιμάμογλου και ο πρόεδρος του κόμματος Δημοκρατίας και Προόδου και πρώην υπουργός Οικονομίας, Αλί Μπαμπατζάν, οι οποίοι σύμφωνα με τους πολιτικούς των ΗΠΑ μπορούν να επαναφέρουν το κοσμικό και δυτικό προφίλ της Τουρκίας. Μαζί με αυτούς τους «φερέλπιδες» τούρκους πολιτικούς, οι Αμερικανοί αναφέρουν και μία φιλοδυτική επιχειρηματική ελίτ στην Τουρκία, η οποία αδημονεί να επιστρέψει η χώρα τους, στις προ-Ερντογάν στενές επαφές της με τη Δύση. Την εικόνα συμπληρώνει η τουρκική νεολαία, δυτικοσπουδαγμένη και εξωστρεφής, η οποία υποτίθεται πως απορρίπτει τους ισλαμικούς δογματισμούς του Ερντογάν, και τάσσεται με τον δυτικό πολιτισμό.

Με άλλα λόγια, οι Αμερικανοί πολιτικοί, έχουν φτιάξει και προφανώς πιστεύουν και υποστηρίζουν ένα αφήγημα, για ένα κοινωνικό τρίπτυχο εντός της Τουρκίας (πολιτικών, επιχειρηματιών και νέων), το οποίο θα οδηγήσει τη γειτονική χώρα στην επιστροφή στις δυτικές συμμαχίες, κατά την μετά Ερντογάν εποχή.

Είναι βέβαια ήσσονος σημασίας το ποιος κατασκεύασε και ίσως χρηματοδοτεί το ανωτέρω αφήγημα. Το μείζον είναι, πως η εν λόγω θεώρηση των πραγμάτων επικρατεί στην πολιτική ηγεσία των ΗΠΑ, και έτσι αντιστοίχως επηρεάζεται η αμερικανική αλλά και διεθνής κοινή γνώμη.

Περιττό να πω πόσο επικίνδυνο είναι ένα τέτοιο σενάριο για την πατρίδα μας, ιδίως μετά το καταστροφικό μνημόνιο Λιβύης – Τουρκίας, το οποίο επέτρεψε η αδιαφορία του νυν και του τέως πρωθυπουργού της χώρας μας. Το ίδιο επισφαλές όμως είναι πως όσο επικρατεί αυτό το αφήγημα στις Η.Π.Α., οι δυτικοί φαίνονται αποφασισμένοι να βάλλουν μόνο εναντίον του Ερντογάν, και όχι πλήρως κατά του φασιστικού μορφώματος που λέγεται τουρκικό κράτος.

Ταυτόχρονα, αυξάνονται όλο και περισσότερο οι φωνές αμερικανικών think tank και στελεχών της κυβέρνησης υπέρ ενός στρατηγικού επαναπροσεταιρισμού της Τουρκίας. Κύριος άξονας αυτής της προσέγγισης, είναι η ανάγκη αντιμετώπισης της μεγαλύτερης αμερικανικής απειλής στην Μ. Ανατολή, που δεν είναι άλλη από την Ισλαμική «Δημοκρατία» του Ιράν. Σύμφωνα με το σκεπτικό που επικρατεί, οι Η.Π.Α. δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τον αντίπαλό τους στην περιοχή δίχως φυσική παρουσία, την οποία απέκλεισε ο πρόεδρος Τραμπ με την απόφασης απομάκρυνσης των αμερικανικών στρατευμάτων από τη Συρία, τον Οκτώβριο του 2019. Για τον σκοπό αυτό, οι Η.Π.Α. αναζητούν ένα κράτος – σύμμαχο στην περιοχή να αντιμετωπίσει το Ιράν, και αυτό μπορεί να είναι η Τουρκία. Όχι η τωρινή αναθεωρητική Τουρκία επί Ερντογάν, αλλά το διαχρονικό τουρκικό κράτος, ως ιστορικά φιλικό προς τις Η.Π.Α., κοσμικό, φιλοδυτικό, και ως παραδοσιακός αντίπαλος του Ιράν. Η ευκαιρία «στρατολόγησης» της Τουρκίας από τις Η.Π.Α. εναντίον της ιρανικής απειλής, υποστηρίζεται, σύμφωνα με την εν λόγω προσέγγιση, και από την αυξημένη επιθετικότητα της Άγκυρας εναντίον της Τεχεράνης, καθώς η Τουρκία πολεμάει σήμερα τους παρακρατικούς της Χεζμπολά στο Ιντλίμπ.

Τα ανωτέρω, και κυρίως τα συμπεράσματα από τις συναντήσεις στο Κογκρέσο, έχουν καταγραφεί μέσω άρθρων και δημοσίων ομιλιών εδώ και έναν χρόνο.

Παρατηρώντας λοιπόν τον εφησυχασμό και την κυβερνητική αδράνεια, η οποία θυμίζει την προ υπογραφής τουρκολιβυκού μνημονίου εποχή, διερωτώμαι εάν η ελληνική πολιτεία προετοιμάζεται για την μετά Ερντογάν εποχή; Και αν ναι, πώς;

Επειδή λίγο πολύ, την απάντηση στα ανωτέρω ερωτήματα την γνωρίζουν οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ, ας δούμε τις τεράστιες ευκαιρίες που έχει το Ελληνικό κράτος να αλλάξει τις ισορροπίες, και τις εξίσου τεράστιες ευθύνες που θα έχουν οι πολιτικοί ιθύνοντες, αν επιλέξουν να παραμείνουν αδρανείς.

Υπάρχουν αμέτρητες οργανώσεις, ιδρύματα και ινστιτούτα τα οποία παρακολουθούν τις ασυδοσίες της γείτονος και ιδιαίτερα τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Για παράδειγμα το Γερμανικό ίδρυμα Bertelsmann, κατέταξε προσφάτως την Τουρκία για πρώτη φορά στις αυταρχικές χώρες. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει ούτε ένας τέτοιος φορέας. Είναι αδιανόητο το γιατί η χώρα που γέννησε τη δημοκρατία και δέχεται τη μερίδα του λέοντος της τουρκικής επιθετικότητας, δεν έχει ιδρύσει έναν φορέα για να καταδεικνύει την παραβατικότητα και το εγκληματικό ποιόν της γείτονος. Επιπροσθέτως, οι ελληνικοί φορείς που πρέπει άμεσα να συσταθούν, οφείλουν να αναδεικνύουν διαρκώς, συγκριτικά και αναλυτικά, την διαχρονικότητα των τουρκικών εγκλημάτων, από τα Σεπτεμβριανά και τις απελάσεις των Ελλήνων της Πόλης, μέχρι την εισβολή του ’74 (κατάσταση που συνεχίζεται έως και σήμερα) και τα εγκλήματα κατά της κουρδικής μειονότητας που επίσης προηγούνται του προέδρου Ερντογάν στην Τουρκία. Για παράδειγμα, η πρόσφατη απόπειρα Τούρκου να κάψει εκκλησία των Αρμενίων στην Κωνσταντινούπολη, αποτελεί λογική συνέχεια των λεηλασιών του ολοκληρωτικού τουρκικού κράτος, εις βάρος των χριστιανικών εκκλησιών, οι οποίες συνεχίζονται μεθοδικά, μέχρι και σήμερα στα κατεχόμενα.

Στη συνέχεια η χώρα μας έχει το ιστορικό χρέος να αξιοποιήσει τις καταδίκες της Τουρκίας από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Στρασβούργου (όπως την καταδικαστική απόφαση του Ευρωπαϊκού δικαστηρίου για την παράνομη σύλληψη του Κούρδου πολιτικού Ντεμιρτάς, αλλά και άλλες υποθέσεις), πιέζοντας μέσω αυτών το Συμβούλιο της Ευρώπης, μέλος του οποίου είναι και η γειτονική μας χώρα, να καταδικάσει με τη σειρά του την Τουρκία, αποβάλλοντάς την πάραυτα από τις τάξεις του. Η παραπομπή στο Ευρωπαϊκό δικαστήριο με επακόλουθη αποπομπή από το Συμβούλιο της Ευρώπης, χρησιμοποιήθηκε μάλιστα το 1969 από τις Σουηδία, Νορβηγία, Δανία και Ολλανδία εναντίον του ελληνικού δικτατορικού καθεστώτος, εξαναγκάζοντας την τότε χουντική «κυβέρνηση», να απομακρύνει την Ελλάδα από μέλος του Συμβουλίου. Ας πάρουμε λοιπόν τα μαθήματα του παρελθόντος και ας τα αξιοποιήσουμε για το καλό της ανθρωπότητας, αλλά και της ειρήνης και της σταθερότητας στην περιοχή.

Και βέβαια τέλος, το Ελληνικό κράτος είναι υποχρεωμένο, έναντι των Ποντίων, Μικρασιατών και λοιπών πολιτών του, έναντι των μειονοτήτων που μέχρι και σήμερα γίνονται θύματα της τουρκικής γενοκτονικής πολιτικής, και έναντι ολόκληρης της ανθρωπότητας που θέλει να γιατρέψει και να αποτρέψει τα εγκλήματα του παρελθόντος, να πιέσει με κάθε τρόπο και σε κάθε βαθμό, σε κάθε τόνο και με κάθε ένδικο μέσο, διαρκώς και αδιαλείπτως, την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Πρόκειται για ένα φρικτό και αποτρόπαιο έγκλημα των Οθωμανών, το οποίο λόγω της κρατικής συνέχειας, υιοθετείται πλήρως από το σύγχρονο τουρκικό κράτος, και θα συνεχίζει να διαπράττεται μέχρι εμείς, με την αρωγή της διεθνούς κοινότητας, να βάλουμε τέλος στις ασυδοσίες της σύγχρονης Τουρκίας.

Αυτές είναι λίγες μόνο ιδέες για την Ελληνική κυβέρνηση, έτσι ώστε να θέσει τις βάσεις για τη διαχείριση της μετά Ερντογάν εποχής, έχοντας αποσυνδέσει τον εγκληματικό χαρακτήρα της Τουρκίας από το πρόσωπο του νυν προέδρου της, και αναδείξει την αληθή διαχρονικότητα της παραβατικότητας της γείτονος, με τα επακόλουθα διεθνή και αποφασιστικά μέτρα που πρέπει να ληφθούν εναντίον της.

Η Ελλάδα έχει πληγεί πολλές φορές στο παρελθόν από την αναβλητικότητα, την αδράνεια και την αδιαφορία των κυβερνώντων. Αυτή την φορά η πολιτεία, αν θέλει να σέβεται τον εαυτό της, οφείλει να δράσει και να προλάβει τις εξελίξεις. Δεν υπάρχουν δικαιολογίες και δεν θα υπάρξουν άλλες ευκαιρίες.

Οι πολιτικοί θα αναλάβουν τις ευθύνες τους.

infognomonpolitics.gr

1...2,4832,4842,485...3,034 Σελίδα 2,484 από 3,034

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Αποκάλυψη! Το νέο παιχνίδι της Τουρκίας στη Λιβύη, με υπογραφή του Διοικητή της ΜΙΤ, Χ. Φιντάν

Περί προόδου και ιστορικού υποκειμένου

Ανταγωνισμός ισχύος στην Ανατολική Μεσόγειο θα κρίνει τα Ελληνοτουρκικά

Ανάλυση: Η πιο αντιευρωπαϊκή απόφαση της 20ετίας

Η Γραμμή Μαζινώ, η Κύπρος και το ναυάγιο της διπλωματίας της ΑΟΖ

Οι φιλελεύθεροι πρέπει να ετοιμαστούν για αντεπίθεση

euro2day.gr/ftcom

euro2day.gr/ftcom

Η διπλή παρτίδα Μέρκελ – Ούρσουλα

ΚΑΤΙ ΠΑΡΑΞΕΝΟ…

ΚΙΝΑ (2): Με μισθούς 19ου αιώνα ο παράδεισος του καπιταλισμού!

Γιατί είναι γερμανική «βόμβα» στην ΕΕ η απόφαση του Ομοσπονδιακού Συνταγματικού Δικαστηρίου

in.gr

12 Μαΐου 2020, 09:0

Τα όρια της εκχώρησης κυριαρχίας

Μια ηγεμονική δύναμη που δεν θέλει να αναλάβει το κόστος της ηγεμονίας της

Γιατί η απόφαση αποτελεί ωρολογιακή βόμβα για την τρέχουσα ευρωπαϊκή ισορροπία

Η απουσία αλληλεγγύης, οι κραδασμοί και η προοπτική κοινωνικών εκρήξεων

Μεταξύ Ευρώπης και Κίνας η Ιταλία

Η Ελλάδα προετοιμάζεται για την μετά Ερντογάν εποχή;