Αρχική Blog Σελίδα 2477

Exclusive- Turkey-Syria-Russia: Finish Line & Turning Point

0

Sibel Edmonds

newsbud.com

It’s been more than two weeks since my breaking article on Russia-Turkey-Syria and the contentious S-400 deal. I still consider the article breaking. In fact, I have left it as my pinned thread on Twitter. Some of you may wonder how a news article can be considered breaking after 17 days. Well, it can. If the events and developments giving credence to it keep unfolding since its publication, and if no other media outlets dare provide any information or real coverage on it (on purpose), then, the article’s status remain as breaking. I am not sure if this principle is covered in journalism guidelines, but it is in my guideline. With that I am going to provide you with highlights of the most important developments since.

Syria: Arriving at the Finish Line

A lot has been taking place in Northwest Syria- Idlib region. Three days after my piece, on May 10, Turkey asked Russia to stop its airstrike operations in Idlib:

Turkey has asked Russia to stop bombing Syria’s northwestern province of Idlib. The province has been under attack by Russian-backed Syrian regime troops for about 2 weeks. The news was given by Anadolu, which quoted diplomatic sources as saying that the request had been made in a telephone call between Turkish Foreign minister Mevlut Cavusoglu and his Russian counterpart Sergey Lavrov.

Lavrov, the sources said, had assured Cavusoglu that the bombing would be halted on Friday morning. An agreement in September between Turkish president Recep Tayyip Erdogan and his Russian counterpart, Vladimir Putin, to create a de-escalation zone in Idlib was never fully implemented.

Although the government-controlled media in Turkey kept reporting on Russia assuring Turkey that these operations were going to get scaled down, and that they were even declaring a ceasefire, the assurances and promises never materialized. In fact, the operations actually intensified and escalated.

One interesting fact to be noted on the Turkish media’s reporting on these Idlib-Syria developments is how they have been refraining from mentioning the word “Russia”. I have to say it is not only interesting but also a glaring censorship based on directives coming from above. While international media outlets paired up “Russian and Syrian Forces” in their reports and headlines on the intensifying Idlib airstrikes, Turkish media made sure that only the “Syrian Regime” was used as the perpetrators of these operations – highlights below:

As the Syrian regime bombs Idlib, millions face a humanitarian disaster

Syrian medical workers reel under regime bombardment in Idlib

Regime air strikes kill 23 civilians in Syria’s Idlib

Monitoring this discrepancy between the world media and Turkish media in each report, even those copy-pasted from Reuters’ and such, seeing how the media here removed the word Russia and let “Syria Regime” stand alone, has been almost a surreal experience. Of course, you can see why- during this Yo-Yo stage between Russia and the United States, while playing the S-400 card as a life-line, at least until a final side is chosen, or forced to be chosen, Turkey does not want to alienate Russia. But still, it has gotten to a comical point.

While all the flowery media reports in Turkey have been trying hard to depict Russia as not a party in Idlib-related developments, Russia has been ramping up its joint operations with the Syrian government in the battle on the final front in Syria- right in Turkey’s Syria-Safe-Zone backyard:

Syrian regime hits area near Turkish observation point

Syria’s Bashar al-Assad regime carried out an artillery attack near Turkish observation point in Idlib de-escalation zone on May 12, according to Anadolu Agency correspondents on the ground. This was the third attack of regime forces near the observation point in two weeks. Similar attacks near the observation point were carried out on April 29 and May 4.    

Even with this incident Turkish media was careful to not provide factual coverage while Turkey’s S-400 poker game with the U.S. remained in the final blinking-stage status:

Close call: Russian Air Force bombs jihadist forces near Turkish military post

The Russian Air Force unleashed a new round of airstrikes over the northwestern countryside of the Hama Governorate this evening, targeting the positions of the jihadist and Turkish-backed rebels.

The source said the Russian airstrikes hit the militant positions near the Turkish Army’s observation post along the Hama-Idlib axis.

The externally-imposed war in Syria is reaching its final stage- the finish line in the battle for Idlib. A very good indicator of this is the latest no-longer-effective propaganda by the crying wolf USA– Assad chemical attack in Syria!

Idlib is the final battle in ending the Syria war for the Assad-Russia alliance- a fact that has been accepted by the West in the past year. Turkey, on the other hand, appears to be in the no-man camp currently. Turkey was foolishly dragged into US operations against Syria in 2011- I reported this in 2011, almost two years before Syria became the headlines. It has been left behind by the defeated U.S. camp in the last two years or so. And while getting a bit closer to Russia lately, it still remains in the enemy-camp, when it comes to Syria. With that the following piece of news I found today seems to take on a much more significant meaning:

Turkey’s AK Party says nothing wrong with intelligence meetings with Syria despite tensions

The AK Party of President Tayyip Erdogan said on Wednesday there was nothing wrong with Turkey’s intelligence agency meeting Syrian counterparts to prevent conflict – even though Ankara has backed rebels fighting President Bashar al-Assad. The AKP was responding to a Turkish media report of high-level contact between senior Turkish and Syrian representatives.

Is this a desperate attempt by Turkey to officially switch camps at this final stage of the Syria War? Maybe. On the other hand, the following development seems to indicate otherwise:

Turkey-backed fighters join forces with HTS rebels in Idlib

Turkey-backed rebels poured fighters onto the front line in northeastern Syria, joining forces with a rival armed group to beat back government troops from a town they had recaptured earlier this month.

Hay’et Tahrir al-Sham (HTS) seized the town of Kfar Nabuda in Idlib province on Tuesday with the help of the National Liberation Front (NLF), a conglomeration of rebel groups supported by Ankara. The town had been retaken by the Syrian government in its recent assault.

Whether Turkey assumes a tough stand with Russia on Syria or not depends on one, only one, factor: USA. Currently all sorts of behind-closed-doors negotiations and deal-making attempts are taking place between the two. And everything I’ve seen so far, digging in front of and behind-the-scenes, supports my previous breaking news piece indicating the coming camp-switching from Russia to the USA, using Syria-Idlib as a pretext. Let’s quickly highlight these indicators:

Turkey Readily Complies with U.S. Iran Sanctions

Despite all the rhetoric and tough talk Turkey readily accepted, and has already began implementing U.S. sanctions on neighboring country Iran:

Despite rhetoric, Turkey complies with U.S. oil sanctions on Iran

Turkey has closed its ports to Iranian oil, fully complying with U.S. sanctions against its main supplier, despite Ankara publicly criticizing the United States’ move to end import waivers and warning of a struggle to tap alternative producers.

Four days after the waiver ended, a tanker carrying 130,000 tons of Iranian crude was midway across the Mediterranean Sea to Turkey when it changed course and turned off its tracker, Refinitiv oil analyst Ehsan ul-Haq said. Analysts, citing satellite imagery, said it likely unloaded instead at the Syrian port of Banias. The data shows that Turkey began trimming its Iranian imports as early as march. Analysts said it has replaced the oil from its neighbor with oil from Iraq, Russia and Kazakhstan.

As many of you know, these types of sanctions are intentionally geared to create black-markets (even if some may call it different shades of gray) making some entities rich. Nonetheless, Turkey is complying with the ill-intentioned U.S. sanctions on Iran. And this earns Brownie Points for Turkey from the USA. It is a concession. Period.

US Rewards Turkey with Tariff Cuts & Turkey Immediately Reciprocates

On May 16, The U.S. government trimmed tariffs on steel imports from Turkey to 25% after having raised the duty to 50% last year. A few days later Turkey halved tariffs on at least 22 US import goods in order to reciprocate Washington’s move.

You see, when the tensions with the U.S. are real this has no way of happening. Only when things are going according to U.S. wishes goodwill tariff reductions like this take place. Period.

CNN-Turkey Take Sides with the AKP Government

CNN’s Turkish channel, CNN-Turk intentionally cut short an interview with the opposition candidate for Istanbul mayor in favor of the current government party’s mayoral candidate.

Social media users lashed out at CNN Turk after it stopped Monday night’s interview with Ekrem Imamoglu of the Republican People’s Party (CHP) half an hour ahead of schedule.

…

Imamoglu was interrupted by the CNN Turk anchor as he began to talk about the lavish spending in Istanbul municipality which he said he discovered during his brief 18-day stint as mayor.

…

This prompted the anchorman, Ahmet Hakan, first to interrupt him for a commercial break and then to end the program entirely when Imamoglu insisted on talking about the finances. Imamoglu countered that the interview was supposed to last 30 minutes more, but was told time was up.

…

You may think CNN-Turk as a media outlet abided by Turkish government rules. But that’s not the case. This is a U.S.-based mainstream media outlet openly supporting the current government’s party candidate. In CNN-Turk the emphasis, and the lead, is on CNN- An American Mega Corporation Media Outlet. Period.

USA Gives Turkey A Specific & Shortened Timeline Ultimatum on S-400

On May 21, two days ago, the United States gave Turkey a two-week ultimatum to cancel a messy multibillion-dollar Russian S-400 arms deal … or face “very” harsh US penalties:

The United States on Wednesday warned that Turkey will have to face “very real and very negative consequences” if Ankara finalizes the purchase of Russian S-400 surface-to-air missile defence systems.

Just a take from my experience- when timetables given by the U.S. get specific like this (two weeks!), and language gets overtly tough like this (very real and negative consequences- emphasis on “very”), then you know that the turning point is near- very near. As with any logical math equation when we add:

Russia-Syria operations reaching the Finish Line, to, Turkey buckling on U.S. Iran sanctions, to, mutual trade and tariff improvements between Turkey and the U.S., to, American Mega Corporation Mainstream Media openly supporting the current government party in Turkey, to, definitive short deadlines and ultimatum given by the U.S., you get: A Turning Point. In this case, as I had reported in my previous article, it will be about a Turkey-Russia relations set back and backing out of the S-400 deal.

Russia-Syria Idlib operations definitely provide Turkey with the needed excuse (aka justification) while maintaining face- to a certain degree. The face-saving (for the public here in Turkey) can also be bolstered by how it is worded. In this case it will be something like: Turkey postpones the delivery and installation of S-400 for XX period of time until YY issues are addressed, resolved. Postponing the announcement until after the coming mayoral election on June 23, per coordination with the U.S., is another likely possibility on the timing. Meanwhile, during this entire coming period, even before the post-elections announcement, one must keep an eye on the economy, especially the Turkish currency and its sudden recovery without any sensible explanation to go along with it.

# # # #
Sibel Edmonds is editor and publisher of Newsbud, founder and president of the National Security Whistleblowers Coalition (NSWBC), and author of the acclaimed book Classified Woman: The Sibel Edmonds Story, and The Lone Gladio, a Political Spy Thriller. She has appeared on national radio and TV as a commentator on matters related to whistleblowers, national security, and excessive secrecy & classification. She is the recipient of the 2006 PEN/Newman’s Own First Amendment Award. Ms. Edmonds is a certified linguist, fluent in four languages, and has an MA in public policy from George Mason University and a BA in criminal justice and psychology from George Washington University.

newsbud.com

Γιατί μας εμπαίζουν Μέρκελ και Μακρόν με το Ευρωπαϊκό Ταμείο Ανάκαμψης;

5

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου

Η ετυμηγορία του γερμανικού συνταγματικού δικαστηρίου της Καρλσρούης σχετικά με το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης (PSPP) που ενεργοποιήθηκε από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) το 2015,  δηλαδή ουσιαστικά την εκτύπωση χρήματος από την ΕΚΤ με τη μορφή της αγοράς κρατικών ομολόγων των χωρών της ΕΕ ύψους 2,7 τρις ευρώ, προκειμένου να αποφευχθεί ο αποπληθωρισμός και ο πληθωρισμός να υπερβεί το 2% στα όρια της ΕΕ, είναι αινιγματική και προβληματίζει για τον χρόνο έκδοσής της και τις σκοπιμότητες που υπηρετεί. Διότι  το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης (PSPP) ξεκίνησε το 2015 και έχει λήξει ενώ ήδη ανακοινώθηκε νέο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης για την αντιμετώπιση της πανδημίας ύψους 750 δις ευρώ (ΡΕΡΡ). Θέλουν να μειώσουν την παρέμβαση της ΕΚΤ στην αντιμετώπιση των οικονομικών συνεπειών της πανδημίας; Γιατί;

Πώς συνέπεσε χρονικά η έκδοση της απόφασης του συνταγματικού δικαστηρίου με τις συζητήσεις  για την αντιμετώπιση των συνεπειών της πανδημίας στην πραγματική οικονομία; Για να αποτελέσει το επιχείρημα προώθησης συγκεκριμένων λύσεων; Γιατί δόθηκε τόσο μεγάλη σημασία στην απόφαση του γερμανικού δικαστηρίου αφού, πρώτον, οι αποφάσεις του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ), το οποίο τον Δεκέμβρη του 2018 έκρινε ότι το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης (PSPP) εντάσσεται εντός των ορίων της δικαιοδοσίας της ΕΚΤ, υπερβαίνουν τις αποφάσεις των δικαστηρίων των κρατών μελών, διότι η ευρωπαϊκή νομολογία υπερέχει έναντι της εθνικής  και δεύτερον, όπως επισήμανε η Κριστίν Λαγκάρντ, η ΕΚΤ είναι ένας αυτόνομος οργανισμός ο οποίος λογοδοτεί μόνον στο Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο. Πώς το θυμήθηκαν το θέμα αυτό πέντε χρόνια μετά οι Γερμανοί τη στιγμή μάλιστα που η ΕΚΤ σκόπευε να εξαντλήσει όλες τις δυνατότητές της για να ενισχύσει τις οικονομίες των κρατών μελών της ΕΕ για την αντιμετώπιση της πανδημίας;

Νομίζω ότι οι απαντήσεις είναι αυτονόητες μετά τα όσα ακολούθησαν: Η καγκελάριος Μέρκελ και ο πρόεδρος Μακρόν πρότειναν τη δημιουργία του Ευρωπαϊκού Ταμείου Ανάκαμψης ως πυλώνα της πανευρωπαϊκής απάντησης στην οικονομική κρίση της πανδημίας. Δηλαδή τη λήψη δανείων ύψους 500 δις ευρώ από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή εξ ονόματος όλων των κρατών της ΕΕ (αμοιβαιοποίηση του χρέους των 500 δις). Τα χρήματα προτείνεται να διανεμηθούν στα κράτη μέλη, με τη μορφή επιχορηγήσεων για να μην επιβαρύνεται το χρέος τους. Αυτό θα γίνει μέσω του μακροπρόθεσμου προϋπολογισμού της Ένωσης για το 2021 -27. Ως εδώ τα πάντα ακούγονται ιδανικά για τις προθέσεις των ηγετών του γαλλογερμανικού άξονα έναντι των άλλων κρατών αλλά δεν είναι.

Κατ’ αρχήν η καγκελάριος Μέρκελ ήταν αντίθετη σε μια τέτοια εκδοχή χρηματοδότησης με την αμοιβαιοποίηση του χρέους, προφανώς για να ικανοποιήσει το εκλογικό σώμα της χώρας της. Για την αναθεώρηση της αρχικής της θέσης αξιοποίησε ως δικαιολογία την απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Καρλσρούης της 5ης Μαίου η οποία αμφισβήτησε τη δυνατότητα της ΕΚΤ να τυπώνει απεριόριστο χρήμα, δυνατότητα που προφανώς δεν υπάγεται στην κρίση του γερμανικού συνταγματικού δικαστηρίου αλλά και καμιάς άλλης χώρας. Με αυτόν τον τρόπο αφαίρεσαν από την ΕΚΤ τη δυνατότητα εκτύπωσης χρήματος (ποσοτικής χαλάρωσης), πέραν των 750 δις ευρώ που ενέκρινε για την πανδημία και ανέλαβαν οι δύο ηγέτες τον ρόλο να καθορίζουν τη δυνατότητα και τα όρια χρηματοδότησης των κρατών μέσω του Ταμείου Ανάκαμψης με λήψη δανείων της ΕΕ. Γιατί προτίμησαν την δανειοδότηση έναντι της εκτύπωσης χρήματος από την ΕΚΤ;

Η ΕΚΤ έχει τη δυνατότητα να εκτυπώνει απεριόριστο χρήμα με τη μορφή αγοράς ομολόγων των κρατών μελών, όπως έχει κάθε κεντρική τράπεζα κράτους, όπως π.χ. της Βρετανίας. Αν λάβουμε υπόψη ότι διέθεσε 2,7 τρις ευρώ, ανεπιτυχώς θα λέγαμε, για την άνοδο του πληθωρισμού μπορούμε να φανταστούμε στην περίπτωση της πανδημίας τα τεράστια ποσά που απαιτούνται.. Ο μοναδικός κίνδυνος από την εκτύπωση χρήματος είναι η εκτίναξη του πληθωρισμού, που στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι επιθυμητή αφού το πρόβλημα του μειωμένου πληθωρισμού που αδυνατεί να φθάσει το επιθυμητό όριο του 2% δεν επιλύθηκε ούτε με τα 2,7 τρις ευρώ της ΕΚΤ. Η σημερινή πανδημία αποτελεί και ευκαιρία για την επίτευξη του στόχου του πληθωρισμού διότι με τη μείωση της παραγωγής που έχει επέλθει πανευρωπαϊκά, δηλαδή τη μείωση της προσφοράς και τη στήριξη της ζήτησης με τα τρις ευρώ που θα διοχέτευε η ΕΚΤ στα κράτη ο πληθωρισμός θα ανέβαινε σε επίπεδα ελεγχόμενα από την ΕΚΤ αφού αυτή θα ανοιγόκλεινε τη στρόφιγγα. Όμως περιθωριοποιώντας την ΕΚΤ και αμφισβητώντας τον αυτόνομο και ανεξάρτητο ρόλο της, η Μέρκελ και Μακρόν αναδεικνύονται σε ρυθμιστές της ανεπαρκέστατης ήδη χρηματοδότησης του Ταμείου Ανάκαμψης συγκριτικά με τα απεριόριστα όρια της ΕΚΤ.

Όταν τα 2,7 τρις ευρώ δεν μπόρεσαν να ανακάμψουν οικονομικά την Ευρώπη και να αναβαθμίσουν τη θέση της στον παγκόσμιο καταμερισμό της εργασίας έναντι ΗΠΑ και Κίνας, σε τι ελπίζουν με τα 500 δις, τα οποία θα δημιουργήσουν κατάσταση ασφυξίας στις χειμαζόμενες οικονομίες και θα αυξήσουν την εξάρτησή τους από το Βερολίνο και το Παρίσι, θα τα μεταβάλλουν μάλιστα σε ικέτες της Μέρκελ και του Μακρόν για την σταδιακή αύξηση του ποσού των 500 δις;

 

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

24/5/2020

 

Η μεγαλύτερη πρόκληση της Τουρκίας – Στέλνει το γεωτρύπανο “Πορθητής” νοτίως της Κρήτης

0

  Κώστας Βενιζέλος   
Σε μια νέα επιδρομική ενέργεια προχωρεί η Άγκυρα, αυτή τη φορά νοτίως της Κρήτης, αρχίζοντας βαθμηδόν την υλοποίηση του λεγόμενου Μνημονίου Τουρκίας και Λιβύης. Η Τουρκία θα στείλει το ερευνητικό σκάφος «Φατίχ», για σεισμικές έρευνες εντός Ιουλίου στην περιοχή, εφαρμόζοντας από τη μια το λεγόμενο Μνημόνιο και δοκιμάζοντας από την άλλη τα αντανακλαστικά της Αθήνας.  
Ο υπουργός Ενέργειας της Τουρκίας, Φατίχ Ντιονμέζ, σε παρέμβασή του -μέσω τηλεδιάσκεψης- σε ενεργειακό συνέδριο που έγινε προ ημερών (Turkey Energy Summit) ενημέρωσε εκτενώς για τα επόμενα βήματα του καθεστώτος Ερντογάν στο πεδίο αυτό και στα πλαίσια αυτά αναφέρθηκε και στους νέους σχεδιασμούς.
Ο Τούρκος αξιωματούχος είπε πως η τουρκική εταιρεία Πετρελαίων ΤΡΑΟ έχει υποβάλει αίτηση προς την κυβέρνηση της Τρίπολης για την έναρξη σεισμικών ερευνών στη βάση του γνωστού λεγόμενου Μνημονίου Τουρκίας και Λιβύης. Σημειώνεται συναφώς πως μετά την υποβολή της άδειας και τις σχετικές αναφορές, που έγιναν τόσο στο συνέδριο όσο και δημοσίως, χρονικά οι έρευνες αυτές τοποθετούνται εντός Ιουλίου.
⦁    Η ΤΡΑΟ θα ενεργεί εκ μέρους του καθεστώτος της Τρίπολης, όπως πράττει σε περιοχές της κυπριακής ΑΟΖ, όπου υποστηρίζει ότι έχει άδεια από το κατοχικό καθεστώς. Δηλαδή, θα εφαρμόσει το «επιτυχημένο μοντέλο», που υιοθέτησε στην κυπριακή ΑΟΖ.
Είναι σαφές πως η Άγκυρα παρουσιάζεται αποφασισμένη να υλοποιήσει ένα παράνομο ενεργειακό πρόγραμμα σε περιοχές της Ανατολικής Μεσογείου, ανεξαρτήτως εάν με βάση το διεθνές δίκαιο δεν νομιμοποιείται να πράξει τούτο. Χαρακτηριστική είναι η αναφορά του Φατίχ Ντιονμέζ πως πολλοί από τους βασικούς παίκτες επιχείρησαν να παρακάμψουν, να θέσουν εκτός παιχνιδιού την Τουρκία, προσθέτοντας πως τελικά ήταν αυτοί που τέθηκαν εκτός επικαλούμενοι την πανδημία. Άφησε δε να εννοηθεί πως δεν ήταν αυτός ο λόγος της αποχώρησης των εταιρειών από την κυπριακή ΑΟΖ, αλλά κάποιος άλλος. Σημειώνεται πως, παρά την προσωρινή αναστολή του ενεργειακού προγράμματος των εταιρειών, η Τουρκία με το γεωτρύπανο «Γιαβούζ» συνεχίζει τις παράνομες γεωτρήσεις της.
Είναι προφανές πως το καθεστώς Ερντογάν επιχειρεί να στείλει συστημένο μήνυμα με πολλούς αποδέκτες. Στην προκειμένη περίπτωση την Ελλάδα και όσους εμπλέκονται σε έρευνες στην Ανατολική Μεσόγειο, όπως στην κυπριακή ΑΟΖ κι αλλού. Η υλοποίηση του λεγόμενου Μνημονίου θεωρείται, όπως συναφώς προκύπτει από τις κινήσεις της Άγκυρας, μονόδρομος για τον Ερντογάν.
Καλά ενημερωμένες πηγές σημείωναν ότι η Άγκυρα ενδεχομένως να προετοιμάζει το έδαφος για νέες εντάσεις, σε μια περίοδο κατά την οποία παρουσιάζεται πιο επιθετική παρά ποτέ. Οι έρευνες που έχει προαναγγείλει νοτίως της Κρήτης προφανώς και θα συνιστούν παραβίαση κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας και αναβάθμιση των προκλήσεων. Αλλά αυτό ποσώς απασχολεί την Άγκυρα.
Στη μεγάλη εικόνα θα πρέπει να τοποθετηθεί και η νέα τακτική, που έχει υιοθετήσει η Τουρκία με την έκδοση NAVTEX. Η νέα αυτή  τακτική επιδιώκει εμπράκτως να διεκδικήσει την επιχειρησιακή διχοτόμηση του Αιγαίου και τον απόλυτο επιχειρησιακό έλεγχο της Ανατολικής Μεσογείου. Δηλώνει ουσιαστικά ότι οι ελληνικές Αρχές είναι αναρμόδιες να εκδίδουν NAVTEX, ακόμη και για περιοχές που είναι στο μέσο του Αιγαίου, αλλά και πέριξ του Καστελόριζου (Ν. Μελέτης, liberal.gr)
Η Άγκυρα βρίσκεται σε επιθετική διάταξη και επιχειρεί σε περίοδο πανδημίας να υλοποιήσει την επεκτατική της πολιτική σε ολόκληρη την περιοχή στη βάση του οράματος της «Γαλάζιας Πατρίδας». Μέχρι στιγμής ό,τι εξαγγέλλεται από πλευράς της Άγκυρας υλοποιείται. Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, κάνει κινήσεις με κύριο χαρακτηριστικό την όξυνση του κλίματος και συντηρώντας την ένταση. Το καθεστώς της Άγκυρας θέλει να υλοποιήσει τους σχεδιασμούς του «αγγίζοντας» ένα θερμό επεισόδιο, χωρίς να το προκαλέσει. Κι αυτό γιατί θεωρεί πως μέχρι στιγμής το παιχνίδι σε επίπεδο τακτικής του… βγαίνει.
Το ζητούμενο είναι πώς θα λειτουργήσει η Αθήνα σε αυτή την αναβαθμιζόμενη επιθετικότητα της κατοχικής Τουρκίας. Εάν υλοποιηθεί η εξαγγελία της Άγκυρας για έρευνες νοτίως της Κρήτης, πώς θα αντιδράσει η Αθήνα; Εάν είναι παθητική η αντίδραση τότε προφανώς και θα επιβληθούν από μέρους της Τουρκίας νέα τετελεσμένα. Προληπτικές, αποτρεπτικές κινήσεις από μέρους της Ελλάδας δεν είναι ορατές αυτή τη στιγμή κι αυτό προφανώς το αξιοποιεί η Άγκυρα.
ΓΙΑΤΙ «ΦΑΓΩΘΗΚΕ» Ο ΕΜΠΝΕΥΣΤΗΣ ΤΗΣ «ΓΑΛΑΖΙΑΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ»
Ο εξαναγκασμός σε παραίτηση του επιτελάρχη του τουρκικού Ναυτικού, ναύαρχου Τσιχάτ Γιαϊτζί, εμπνευστή του δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας», δεν ανατρέπει ποσώς τους μεγαλεπήβολους σχεδιασμούς της Άγκυρας. Ο ναύαρχος «φαγώθηκε» λόγω της υπερπροβολής που τύγχανε από τα ΜΜΕ.
Τα όσα αναφέρθηκαν πως έχει ξεκινήσει έρευνα σε βάρος του για εμπλοκή του σε μίζες για  αγορές στρατιωτικού εξοπλισμού δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Ο Ερντογάν, ο οποίος ενοχλείτο από την παρουσία του Τσιχάτ Γιαϊτζί  στα ΜΜΕ, έκανε μάλλον το χατίρι του υπουργού Άμυνας,  Χουλούσι Ακάρ, ο οποίος επίσης δεν καλόβλεπε τη σχέση του ναυάρχου με τα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας. Μια άλλη εκδοχή που είδε το φως της δημοσιότητας είναι πως ο Τσιχάτ Γιαϊτζί θυσιάστηκε στον βωμό της επαναπροσέγγισης ΗΠΑ και Τουρκίας.
Η ουσία είναι πως η εκπαραθύρωση του Τσιχάτ Γιαϊτζί δεν επηρεάζει την ακολουθούμενη πολιτική και τους επεκτατικούς σχεδιασμούς της Άγκυρας. Το ίδιο άλλωστε έπραξε ο Ερντογάν και με το θεωρητικό του, πρώην Πρωθυπουργό, Αχμέτ Νταβούτογλου.

 

Επανέρχονται με θέμα Αμμοχώστου οι Τούρκοι

 

Μετά από καιρό, το κατοχικό καθεστώς επαναφέρει στο προσκήνιο το θέμα της περίκλειστης περιοχής της κατεχόμενης Αμμοχώστου.  Μεταδόθηκε από τα κατεχόμενα  ότι υπογράφτηκε, στις 15 Μαΐου,  πρωτόκολλο συνεργασίας μεταξύ του Κουντρέτ Οζερσάι και του «πανεπιστημίου εγγύς ανατολής» (DAÜ) για εργασίες καταγραφής στην περίκλειστη περιοχή της Αμμοχώστου. Σύμφωνα με το Πρωτόκολλο το τμήμα μηχανολογίας του «DAÜ» θα κάνει προσεισμικό έλεγχο για καταγραφή και αποτίμηση της σεισμικής ικανότητας όλων των κτηρίων που βρίσκονται στην περίκλειστη περιοχή. Θα αξιολογηθεί η σεισμική ικανότητα των κτηρίων.
Είναι προφανές πως ακόμη και να θεωρείται από κάποιους «προεκλογική» κίνηση του Κουντρέτ Οζερσάι, επί της ουσίας συνδέεται με τα όσα έχουν εξαγγελθεί για το άνοιγμα από το κατοχικό καθεστώς της περιοχής. Υπενθυμίζεται συναφώς πως σε σύσκεψη στα κατεχόμενα, υπό τον Τούρκο υπουργό Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου, και με τη συμμετοχή του Μουσταφά Ακιντζί και των αρχηγών των κομμάτων, η οποία πραγματοποιήθηκε στις 18 Ιουλίου 2017, εξετάσθηκε πλαίσιο κινήσεων, στο οποίο περιλαμβανόταν και το θέμα της Αμμοχώστου.
Ως αποτέλεσμα αυτής της σύσκεψης έγιναν διάφορες ενέργειες με αποκορύφωμα τη συζήτηση που έγινε το Σάββατο, 15 Φεβρουαρίου 2020, στην περίκλειστη περιοχή, στην παρουσία του Τούρκου αντιπροέδρου και του υπουργού Δικαιοσύνης, όπου εξετάσθηκαν νομικοί και πολιτικοί τρόποι υλοποίησης του σχεδίου εποικισμού. Προηγήθηκαν οι χωριστές επισκέψεις στην περίκλειστη περιοχή της Αμμοχώστου τον περασμένο Σεπτέμβριο από τους Τούρκους υπουργούς Εξωτερικών, Άμυνας και Δικαιοσύνης. Έγινε, επίσης, ξενάγηση, για πρώτη φορά, δημοσιογράφων, ενώ βολιδοσκοπήθηκαν και Ελληνοκύπριοι ιδιοκτήτες για να πωλήσουν περιουσίες τους.
Πηγή: Φιλελεύθερος

Η Αργεντινή εκ νέου σε στάση πληρωμών

0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]  www.kalkis.eu

Αυτή είναι η είδηση που δημοσιοποίησε σήμερα στον ηλεκτρονικό Le Monde, 23-5-2020, το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων υπό τον ομώνυμο τίτλο : «L’Argentine à nouveau en défaut de paiement». Με το ίδιο θέμα είχα ασχοληθεί πριν ακριβώς από ένα μήνα στις Ανιχνεύσεις (24-4-2020) : ΕΔΩ

«Είναι η 9η  φορά στην ιστορία της που η Αργεντινή είναι ανίκανη να τηρήσει μια προθεσμία αποπληρωμής. Συνεχίζονται οι διαπραγματεύσεις με τους πιστωτές της για την αναδιάρθρωση των 66 δισεκατομμυρίων δολαρίων ληξιπρόθεσμου χρέους της», συνοψίζει το παραπάνω δημοσίευμα. Η ιστορία των 9 χρεοκοπιών της Αργεντινής ξεκίνησε πριν σχεδόν 200 χρόνια : το 1827, το 1890, το 1951, το 1956, το 1982, το 1989, το 2001, το 2014 και το 2020.

Η Αργεντινή βρέθηκε εκ νέου την Παρασκευή 22 Μαΐου 2020, σε κατάσταση στάσης πληρωμών, αθετώντας την προθεσμία αποπληρωμής 500 εκατομμυρίων δολαρίων, αλλά η διαπραγμάτευση για την αναδιάρθρωση του χρέους 66 δισεκατομμυρίων δολαρίων συνεχίζεται. «Δεν πληρώνουμε [τους τόκους], αλλά οι διαπραγματεύσεις συνεχίζονται», ανέφερε μια κυβερνητική πηγή της Αργεντινής στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων (Agence France-Presse).

Η νέα στάση πληρωμών είναι η 9η στην ιστορία της Αργεντινής. Ωστόσο, η κυβέρνηση του κεντροαριστερού προέδρου Alberto Fernandez επιδιώκει να συνάψει συμφωνία με τους κατόχους ομολόγων της Αργεντινής, χωρίς να πυροδοτήσει το «πυροβολικό της αθέτησης πληρωμών» (όπως απειλούσαν ανοήτως ότι θα κάνουν το 2015 οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ). Αργά το απόγευμα της Πέμπτης 21-5-2020, η κυβέρνηση της Αργεντινής είχε ήδη ανακοινώσει την  παράταση για δεύτερη φορά της προθεσμίας που είχε ορίσει για την αναδιάρθρωση, προσδιορίζοντας τις 2 Ιουνίου ως τη νέα προθεσμία. Αυτή η δεκαήμερη παράταση φαίνεται να δείχνει ότι η κυβέρνηση της Αργεντινής και οι πιστωτές της θα μπορούσαν να είναι κοντά σε μια συμφωνία, αν και η νέα καταληκτική προθεσμία δεν είναι απαραίτητα οριστική, όπως είπε η κυβέρνηση την Πέμπτη. Οι διαπραγματεύσεις είχαν αρχικά προγραμματιστεί να ολοκληρωθούν το αργότερο έως τις 8 Μαΐου, αλλά σε περίπτωση ασυμφωνίας, θα παρατείνονταν  μέχρι την Παρασκευή 22-5-2020, όταν έπρεπε να πληρωθούν τόκοι 500 εκατομμυρίων δολαρίων.

Διαπραγματεύσεις σε καλό δρόμο ;

Λίγο πριν παρέλθει η προθεσμία ωστόσο, φαινόταν σίγουρο ότι αυτή η πληρωμή δεν θα τηρούνταν, καθώς η κυβέρνηση είχε συμπεριλάβει τους τρεις ληξιπρόθεσμους τίτλους, που ονομάστηκαν 2021, 2026 και 2046, στο σχέδιο αναδιάρθρωσης. Η ημερομηνία της περασμένης Παρασκευής λέγεται ότι είχε θεωρηθεί  «ανεκδοτική», σύμφωνα με τα λεγόμενα του αργεντινού υπουργού Οικονομίας Martin Guzman.Παρόλο ότι η κυβέρνηση λέει ότι οι διαπραγματεύσεις βρίσκονται σε καλό δρόμο, η κύρια ομάδα των δανειστών της Αργεντινής απαίτησε την Παρασκευή «μια άμεση και τάχιστη συζήτηση». «Η ομάδα χαιρετίζει την εκφρασμένη πρόθεση της Αργεντινής να συνεργαστεί με τους δανειστές, αλλά οι πράξεις πρέπει να είναι πιο εύγλωττες από τα λόγια. Κατά τη διάρκεια του περασμένου μήνα, η Αργεντινή δεν είχε πρακτικά ουσιαστική επικοινωνία με τους πιστωτές της», ανέφερε σε ένα δελτίο τύπου μια ομάδα αρκετών επενδυτικών κεφαλαίων, συμπεριλαμβανομένων της BlackRock και του Fidelity.

Ο Guzman πρότεινε στους κατόχους ομολόγων  :

@ έκπτωση 62% στις πληρωμές τόκων,

@ μείωση του δανεισθέντος κεφαλαίου κατά 5,4%,

@ και αναβολή των αποπληρωμών των ληξιπρόθεσμων δόσεων του χρέους μέχρι το 2023.

Αλλά η πρότασή του απορρίφθηκε. Οι πιστωτές παρουσίασαν τις δικές τους προτάσεις, τις οποίες η κυβέρνηση της Αργεντινής εξετάζει. «Εάν η πλειοψηφία [των πιστωτών] συμφωνήσει σε μια ανταλλαγή, η στάση πληρωμών θα είναι πολύ σύντομη», δήλωσε η οικονομολόγος Marina Dal Poggetto της εταιρείας EcoGo. «Αλλά εάν μπλοκάρουν τις διαπραγματεύσεις, θα το πληρώσουμε ακριβά», είπε.

Μια νέα κρίση, είκοσι χρόνια αργότερα ;

Το 2001, με μια ιστορική στάση πληρωμής 100 δισεκατομμυρίων δολαρίων, η χώρα είχε βιώσει τη χειρότερη κοινωνική και οικονομική της κρίση. Σχεδόν 20 χρόνια αργότερα, η Αργεντινή βρίσκεται και πάλι σε κακή κατάσταση : η οικονομία της βρίσκεται σε ύφεση εδώ και δύο χρόνια, ο πληθωρισμός έφθασε στο 53% το 2019 και η φτώχεια συνέχισε να σκαρφαλώνει στο 33% την ίδια χρονιά.

Η πανδημία του νέου κορωναϊού έχει επίσης επιβραδύνει σημαντικά την οικονομική δραστηριότητα και ανάγκασε την κυβέρνηση να αποδεσμεύσει πόρους για να μετριάσει τις επιπτώσεις της στους πιο ευάλωτους κατοίκους και τις επιχειρήσεις. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, το οποίο στηρίζει την Αργεντινή στην αναδιάρθρωσή της, δήλωσε ότι είναι πεπεισμένο, ωστόσο, ότι «οι δύο πλευρές είναι πρόθυμες να συνεχίσουν τις συνομιλίες για να καταλήξουν σε μια συμφωνία», σύμφωνα με τον εκπρόσωπό του Gerry Rice.

Σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα χρέους, κι άλλες καταληκτικές ημερομηνίες πληρωμών τόκων προβλέπονται για τα τέλη Ιουνίου 2020. Με μια περίοδο χάριτος 30 ημερών, η χώρα θα μπορούσε να βασιστεί σε μια παράταση έως τα τέλη Ιουλίου. Αλλά αν δεν υπάρξει συμφωνία μέχρι εκείνη την ημερομηνία, «οι κάτοχοι ομολόγων πιθανότατα να σκεφτούν ότι θα είναι πιο καλό να προσφύγουν στη δικαιοσύνη, δεδομένης της δυσκολίας της Αργεντινής να επιτύχει μια βραχυχρόνια συμφωνία», εκτιμάει ο Ignacio Labaqui της εταιρείας Medley Global Advisors. Μια κατάσταση στάσης πληρωμών επιτρέπει πράγματι στους πιστωτές να απαιτήσουν ενώπιον της διεθνούς δικαιοσύνης μια «επιτάχυνση» της αποπληρωμής του χρέους, δηλαδή το αίτημα για την πλήρη αποπληρωμή του.

Σήμερα μαζί με την Αργεντινή βρίσκονται σε κατάσταση στάσης πληρωμών ο Λίβανος και το Εκουαδόρ, ενώ πάνω από 90 χώρες έχουν ήδη ζητήσει τη συνδρομή του ΔΝΤ.

Και στο βάθος του ίδιου τούνελ διακρίνεται η Τουρκία η οποία στους επόμενους 12 μήνες θα πρέπει να αντιμετωπίσει την αποπληρωμή ενός ληξιπρόθεσμου χρέους ύψους 168 δισεκατομμυρίων δολαρίων (περίπου 2,5 φορές υψηλότερου της Αργεντινής) τα οποία δεν τα έχει σε συνάλλαγμα. Το νομισματοκοπείο για την τουρκική λίρα δεν μπορεί να υποκαταστήσει το δολάριο και τα λοιπά σκληρά νομίσματα. Και η ασκούμενη ιμπεριαλιστική της πολιτική είναι σε εξέλιξη με βαρύτατο οικονομικό κόστος.

 

 

Ο κορονοϊός οδηγεί την τουρκική οικονομία σε κρίση ρευστότητας

1

του Αναστάσιου Λαυρέντζου*

Στη Φύση κάθε έκτακτη κατάσταση είναι μια δοκιμασία για τους αδυνάτους. Αυτό ισχύει βεβαίως και για την πανδημία, η οποία απειλεί όχι μόνο ανθρώπους, αλλά και ολόκληρες οικονομίες. Τί συμβαίνει άραγε με την τουρκική οικονομία; Πώς ο κορονοϊός μπορεί να την οδηγήσει σε μια σοβαρή κρίση;

Για να μην υπάρξουν παρανοήσεις, πρέπει να επισημάνουμε ότι η τουρκική οικονομία την τελευταία τριακονταετία αυξάνει συνεχώς το παραγωγικό της δυναμικό. Έτσι σήμερα παρουσιάζει σημαντικές εξαγωγικές επιδόσεις. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι τo 2019 η Τουρκία ήταν 15η στον κόσμο στην παραγωγή οχημάτων. Την ίδια χρονιά η Τουρκία ήταν 8η στον κόσμο σε παραγωγή χάλυβα. Ένας άλλος παραδοσιακά δυναμικός κλάδος της τουρκικής οικονομίας είναι η κλωστοϋφαντουργία. Πολύ δυναμικοί επίσης είναι οι κλάδοι παραγωγής μηχανημάτων και ηλεκτρολογικού εξοπλισμού.

Στην αγροτική παραγωγή η Τουρκία είναι στην πρώτη δεκάδα παγκοσμίως και έχει κατακτήσει τη διατροφική αυτάρκεια ήδη από τη δεκαετία του 1980 . Η Τουρκία επίσης διαθέτει ισχυρή αμυντική βιομηχανία, η οποία όχι μόνο καλύπτει πάνω από το 50% των εξοπλισμών της, αλλά πραγματοποιεί και αξιόλογες εξαγωγές.

Εξάρτηση από τα ξένα κεφάλαια

Παρά τον παραγωγικό της δυναμισμό, η Τουρκία ωστόσο εξακολουθεί να παρουσιάζει έλλειμμα στο εμπορικό της ισοζύγιο. Ο λόγος είναι ότι μαζί με τις εξαγωγές αυξάνονται παράλληλα και οι εισαγωγές, οι οποίες εξακολουθούν να υπερισχύουν. Σε επίπεδο ροών το εμπορικό έλλειμμα αντισταθμίζεται από τις εισροές ξένων επενδυτικών κεφαλαίων.

Κατά μια έννοια λοιπόν η Τουρκία αντιμετωπίζει ένα διαρκές πρόβλημα ρευστότητας, το οποίο ξεπερνά με μια συνεχή φυγή προς τα εμπρός. Η  διεργασία αυτή γιγαντώνει την τουρκική οικονομία. Παράλληλα όμως ενέχει και σημαντικούς κινδύνους. Ο κυριότερος κίνδυνος είναι να παύσει η εισροή ξένων κεφαλαίων. Η διατήρηση της ισορροπίας γίνεται ακόμη δυσκολότερη υπό συνθήκες συνεχούς διολίσθησης του νομίσματος. Μια διολίσθηση που είναι μεν αναγκαία για να διατηρείται η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, έχει όμως ως αντίτιμο τα υψηλά επιτόκια με τα οποία πρέπει να αμείβονται οι επενδυτές για να επενδύουν στην τουρκική λίρα.

Σε όρους χρηματοοικονομικούς δηλαδή, η Τουρκία είναι ένα επενδυτικό πρότζεκτ που πρέπει να παράγει συνεχώς κεφαλαιακά κέρδη για να διατηρείται σε δυναμική ισορροπία. Οποιαδήποτε διαταραχή αυτής της συνθήκης είναι βέβαιο ότι θα οδηγήσει σε σημαντική αστάθεια. Στη συνέχεια θα δούμε πώς η αστάθεια αυτή έρχεται ως συνέπεια της κρίσης του 2018, των οικονομικών παρεμβάσεων του Ερντογάν και της πανδημίας του κορονοϊού που εμφανίστηκε τη χειρότερη ώρα.

Τα προβλήματα της τουρκικής οικονομίας

Μετά την κρίση του 2018 που προκάλεσε την κατάρρευση της λίρας, ο Ερντογάν άρχισε να επεμβαίνει ανοικτά στις χρηματαγορές. Αρχικά η Κεντρική Τράπεζα αναγκάστηκε να αυξήσει σημαντικά τα επιτόκια στο 24%. Επειδή όμως το Δημόσιο δεν ήθελε να δανείζεται με τόσο υψηλά επιτόκια, στράφηκε σε βραχυπρόθεσμα δάνεια. Το αποτέλεσμα ήταν να συγκεντρωθεί ένα μεγάλο ποσό χρέους που έπρεπε να ανακυκλωθεί μέσα στο 2020.  Το ποσό αυτό έφτανε τα 45 δισεκατομμύρια δολάρια.

Ο Ερντογάν άσκησε πιέσεις στις τράπεζες προκειμένου να μειωθούν τα επιτόκια. Έτσι μέσα σε έξι μήνες τα επιτόκια έπεσαν στο 11,25%. Υποτίθετο ότι η κυβέρνηση θα έπαιρνε μέτρα για τη μείωση του πληθωρισμού, αλλά τελικά ο πληθωρισμός αυξήθηκε στο 11%. Παραβιάστηκε έτσι ένας βασικός οικονομικός νόμος που θέλει το νόμισμα που υποτιμάται να έχει υψηλά επιτόκια για να αμείβει τους ξένους επενδυτές.

Παράλληλα, για πολιτικούς λόγους η τουρκική κυβέρνηση δεν επέδειξε δημοσιονομική πειθαρχία τα τελευταία τρία χρόνια. Έτσι από την έναρξη της οικονομικής κρίσης το 2018, τα φορολογικά έσοδα μειώθηκαν. Αντίστοιχα οι ανάγκες του δημοσίου για δανεισμό αυξήθηκαν. Σε αυτό συνέβαλαν και οι στρατιωτικές επεμβάσεις στη Συρία, στη Λιβύη και σε άλλες περιοχές. Στα τέλη του 2019 εκτιμάτο ότι το δημόσιο θα χρειαζόταν ένα πρόσθετο ποσό γύρω στα 50-55 δις δολάρια. Το γεγονός αυτό καθιστούσε ακόμη πιο προβληματικό τον δανεισμό του 2020.

Για να συγκρατήσει την ισοτιμία της λίρας ο Ερντογάν εργαλειοποίησε την Κεντρική Τράπεζα, η οποία έτσι έγινε ένας μη ουδέτερος παίκτης στις αγορές. Αυτές οι αντιφατικές πολιτικές είχαν ως συνέπεια τα συναλλαγματικά αποθέματα να μειωθούν σημαντικά. Στις αρχές του 2020 εκτιμάτο ότι τα πραγματικά αποθέματα της χώρας έφταναν τα 35 δισεκατομμύρια δολάρια, με πρόβλεψη για το τέλος του έτους τα 20 δισεκατομμύρια. Όπως φαίνεται όμως, ήδη τα συναλλαγματικά αποθέματα έχουν πέσει αρκετά κάτω από αυτό το ποσό, γεγονός το οποίο έχει άμεσο αντίκτυπο στην ισοτιμία της λίρας.

Οι παραπάνω εξελίξεις επιδεινώνουν όπως είναι φυσικό τα προβλήματα των επιχειρήσεων. Ήδη πριν από την κρίση του κορονοϊού το ποσοστό των μη εξυπηρετούμενων δανείων στις τράπεζες εκτιμάται ότι προσέγγιζε το 8,5%. Το σημαντικότερο πρόβλημα όμως αρκετών επιχειρήσεων είναι τα δάνειά τους σε συνάλλαγμα (συνήθως σε δολάριο). Όσο λοιπόν υποτιμάται η λίρα τόσο πιο δύσκολη γίνεται η εξυπηρέτησή τους. Με την πανδημία η κατάσταση χειροτέρευσε σημαντικά, καθώς η παύση εργασιών πολλών εξαγωγικών βιομηχανιών έχει μειώσει δραστικά τις συναλλαγματικές εισροές.

Μαζί με τον ιδιωτικό τομέα, η συνολική αξία των ξένων χρεών που έπρεπε να αναχρηματοδοτηθούν μέσα στο 2020 υπολογιζόταν στα 164 δις δολάρια. Αυτό το ήδη υψηλό ποσό αναμένεται να αυξηθεί κι άλλο εξαιτίας του κορονοϊού.

Κρίση ρευστότητας και γεωπολιτικές ανακατατάξεις

Οι παραπάνω εξελίξεις φέρνουν την τουρκική οικονομία μπροστά σε μια σημαντική κρίση ρευστότητας. Ίσως αυτή την κρίση να περίμενε εδώ και αρκετό καιρό η αμερικανική πλευρά, για να επαναφέρει την Τουρκία στο «δυτικό στρατόπεδο». Ας μην ξεχνάμε ότι η κρίση του 2018 ξεκίνησε από τη σύλληψη ενός Αμερικανού πάστορα και τις απειλές που εκτόξευσε ο Πρόεδρος Τραμπ ότι θα κατέστρεφε την τουρκική οικονομία. Η κρίση αυτή αποκάλυψε τελικά πόσο εξαρτημένη είναι η τουρκική οικονομία από τις αμερικανικές τράπεζες και τα ξένα επενδυτικά κεφάλαια. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η επερχόμενη κρίση θα έχει αλυσιδωτές συνέπειες, τόσο στο εσωτερικό της Τουρκίας, όσο και στους γεωπολιτικούς της προσανατολισμούς. Αυτό αφορά τον επαναπροσδιορισμό των σχέσεών της με τις ΗΠΑ και τη Ρωσία, τις στρατιωτικές της εμπλοκές στη Συρία και τη Λιβύη και βέβαια τις εντεινόμενες προκλήσεις της προς την Ελλάδα.

Τελευταία ευκαιρία για την Ελλάδα;

Η ελληνική κυβέρνηση θα έχει λοιπόν τους επόμενους μήνες να αντιμετωπίσει πιθανώς δύο μεγάλα προβλήματα: Το ένα είναι η οικονομική ύφεση που φέρνει η πανδημία – κυρίως μέσω των επιπτώσεων που θα έχει στον τουρισμό. Το άλλο είναι η πιθανή παρόξυνση της τουρκικής επιθετικότητας, που αυτή τη φορά θα τροφοδοτείται και από μια σοβαρή οικονομική κρίση. Η ελληνική πλευρά θα πρέπει να προσέξει πολύ. Διότι αυτή τη φορά, ο τρόπος με τον οποίο η Τουρκία θα ξεπεράσει την επερχόμενη κρίση, θα κρίνει ίσως οριστικά το αν θα γίνει η κυρίαρχη δύναμη στην Ανατολική Μεσόγειο.

Για να εξηγήσουμε τί σημαίνει αυτό, αρκεί να αναλογιστούμε ότι μετά από τη συνεχή διολίσθηση της λίρας, το ΑΕΠ της Τουρκίας το 2019 ήταν περίπου τριπλάσιο σε τιμές ευρώ από εκείνο της Ελλάδας. Μια τέτοια αναλογία παραμένει διαχειρίσιμη για την Ελλάδα. Αν όμως η λίρα κάποια στιγμή σταθεροποιηθεί και η αναλογία του ΑΕΠ των δύο χωρών χειροτερεύσει και άλλο, τότε τα πράγματα για την Ελλάδα θα δυσκολέψουν πολύ. Και ο λόγος είναι απλός: όταν η πληθυσμιακή αναλογία είναι ήδη 10 προς ένα υπέρ της Τουρκίας, είναι σαφές ότι αν η αναλογία των οικονομιών προσεγγίσει αυτό το μέγεθος, τότε θα είναι πια θεμελιωδώς αδύνατο για την Ελλάδα να αντιπαρατεθεί με τη Τουρκία. Ας τα λάβουν αυτά υπ’ όψιν τους οι ελληνικές πολιτικές ηγεσίες όσο υπάρχει ακόμη χρόνος, διότι αν τα πράγματα ξεφύγουν, η Ελλάδα θα υποχρεωθεί να αποδεχτεί τον ρόλο που θα επιβάλλει ο τότε συσχετισμός δυνάμεων.

*Ο Αναστάσιος Λαυρέντζος κατέχει πτυχίο Φυσικής και διπλώματα μεταπτυχιακής ειδίκευσης (MSc) στα Οικονομικά Μαθηματικά και στη Θεωρητική Φυσική. Έχει εργαστεί ως διευθυντικό στέλεχος στον τομέα Διαχείρισης Κινδύνων σε μεγάλους ελληνικούς χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς. Στο πλαίσιο αυτό έχει επισκεφτεί πολλές βαλκανικές χώρες (Τουρκία, Βουλγαρία, Ρουμανία, Σερβία). Συνεργάζεται με διεθνείς ελεγκτικούς οίκους ως συμβουλος επιχειρήσεων και διδάσκει Διαχείριση Κινδύνων στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έχει γράψει τα βιβλία: «Η Θράκη στο μεταίχμιο» και «Σιωπηρή Άλωση – Το Δημογραφικό και το Μεταναστευτικό πρόβλημα της Ελλάδας».

 

 

Η στρατηγική περικύκλωση της Ελλάδας

1

Liberal
Σάββατο 23 Μαΐου 2020, 00:02
Αναπληρωτής Καθηγητής στο King’s College London και στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας

Η δημόσια συζήτηση για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις σε μεγάλο βαθμό επικεντρώνεται στην καθημερινή διαχείριση του προβλήματος που αντιμετωπίζουμε (π.χ. μεταναστευτικές ροές, παραβιάσεις του εθνικού εναέριου χώρου, υπερπτήσεις). Έτσι όμως βλέπουμε το δέντρο και χάνουμε το δάσος.

Με μια σειρά από κινήσεις η Τουρκία πλέον επιδιώκει τη στρατηγική περικύκλωση (strategic encirclement) της Ελλάδας. Ο συγκεκριμένος όρος προέρχεται από την επιστήμη των Διεθνών Σχέσεων και περιγράφει τη στρατηγική που εφαρμόστηκε στο παρελθόν από τις ΗΠΑ εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης, του Ιράν και άλλων εχθρικών χωρών.

Μια προσεκτική ματιά στον χάρτη θα πείσει ακόμα και τον πιο δύσπιστο παρατηρητή. Η Άγκυρα ενισχύει καθημερινά το καθεστώς του Σάρατζ στην Τρίπολη με ξένους μισθοφόρους, στρατιωτικούς συμβούλους και οπλικά συστήματα. Το τουρκικό ναυτικό διατηρεί μια ιδιαίτερα ισχυρή παρουσία στα ανοικτά της Λιβύης που παρέχει ένα πέπλο προστασίας στις φιλοτουρκικές δυνάμεις. Ταυτόχρονα, η Άγκυρα έχει δημιουργήσει μια αεροπορική γέφυρα με την Τρίπολη που τροφοδοτεί συνεχώς την πολεμική προσπάθεια.

Η Τουρκία έχει πετύχει τον βασικό της σκοπό, παίρνοντας μεγάλα ρίσκα. Έχει αποκτήσει ένα στρατηγικό προγεφύρωμα στην κεντρική Μεσόγειο, που αργά ή γρήγορα θα χρησιμοποιήσει εναντίον μας. Η υπογραφή του τουρκο-λιβυκού μνημονίου για την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών ήταν μόνο η αρχή.

Παράλληλα, η τουρκική ηγεσία έχει κατορθώσει να ενισχύσει την αμυντική της σχέση με την Αλβανία, εκμεταλλευόμενη τις βαθιά ριζωμένες ανασφάλειες που υπάρχουν στη γειτονική χώρα έναντι της Ελλάδας. Πριν ακριβώς έναν μήνα, το αλβανικό κοινοβούλιο επικύρωσε τη διμερή συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας. Στις 23 Απριλίου, δηλαδή την ίδια μέρα με την επικύρωση, ανακοινώθηκε η συμμετοχή του αλβανικού ναυτικού στη μεγάλη τουρκική ναυτική άσκηση «Ασπίδα της Μεσογείου» (Akdeniz Kalkanı).

Δεν είναι όμως μόνο η Αλβανία που προσελκύει το τουρκικό ενδιαφέρον στα Βαλκάνια. Με αφορμή τη διαχείριση των μεταναστευτικών ροών, η τουρκική διπλωματία κατόρθωσε να εκμεταλλευτεί την ψυχρότητα που υπάρχει στις σχέσεις της Αθήνας με τη Σόφια. Αυτή οφείλεται στη Συμφωνία των Πρεσπών που αναγνώρισε (παρά τις έντονες βουλγαρικές αντιρρήσεις) τη μακεδονική ταυτότητα και γλώσσα. Με άλλα λόγια, εξομαλύνθηκε μερικώς η σχέση μας με τα Σκόπια εις βάρος των ελληνοβουλγαρικών σχέσεων. Αυτή είναι μια κρίσιμη παράμετρος που αγνοήθηκε από την τότε κυβέρνηση που διαπραγματεύθηκε τη συμφωνία.

Την ίδια στιγμή, η Άγκυρα ενισχύει διαρκώς τη ναυτική της παρουσία στην κυπριακή ΑΟΖ για να ασκήσει πίεση στην Κυπριακή Δημοκρατία και κατά επέκταση στην Ελλάδα. Επίσης, η τουρκική διπλωματία κάνει διπλωματικά ανοίγματα σε χώρες που νιώθουν αποκλεισμένες από τα ενεργειακά τεκταινόμενα στην Ανατολική Μεσόγειο, όπως είναι ο Λίβανος, η Ιορδανία και η Παλαιστινιακή Αρχή. Στη Συρία, παρά τις ήττες που έχει υποστεί, η Άγκυρα έχει πετύχει τον έλεγχο των βορειοδυτικών περιοχών. Δεν πρέπει να διαφεύγει τις προσοχής μας ότι δεν έχει γίνει ακόμα οριοθέτηση της κυπριακής ΑΟΖ με τη Συρία.

Το συμπέρασμα είναι ότι η τουρκική ηγεσία έχει υιοθετήσει μια στρατηγική περικύκλωσης της Ελλάδας και της Κύπρου. Η τουρκική ηγεσία οικοδομεί ένα πλέγμα συμμαχιών για να αυξήσει την πίεση στην Αθήνα και τη Λευκωσία. Ακόμα και να υποθέσει κανείς ότι τίποτα με όλα αυτά δεν μας αφορούν (με εξαίρεση την τουρκική παρουσία στην κυπριακή ΑΟΖ), οι κινήσεις της Άγκυρας εκ των πραγμάτων επηρεάζουν την ελληνική ασφάλεια.

Η δημιουργία των τριμερών σχημάτων συνεργασιών με την Αίγυπτο και Ισραήλ δεν μπορεί από μόνη της να αντιμετωπίσει το πρόβλημα του τουρκικού αναθεωρητισμού. Πρέπει να ληφθούν μεγάλες πρωτοβουλίες από την ελληνική πλευρά για τη στρατηγική ανάσχεση της τουρκικής επιθετικότητας. Οι διμερείς μας σχέσεις με τη Μόσχα βρίσκονται σε απελπιστικά χαμηλό επίπεδο, με ευθύνη και των δύο πλευρών.

Η Ρωσία δεν είναι ούτε «εταίρος», ούτε «σύμμαχος» είναι μια μεγάλη δύναμη που η Αθήνα δεν έχει σοβαρό λόγο να αποξενώσει. Τη στιγμή μάλιστα που πολλές σοβαρές φωνές στην Αμερική και την Ευρώπη ζητούν εξομάλυνση των σχέσεων με το Κρεμλίνο. Εξάλλου, η μεγάλη βελτίωση των ρωσοτουρκικών σχέσεων επέτρεψε στην Άγκυρα να στρέψει την προσοχή της στην Ανατολική και Κεντρική Μεσόγειο.

Το διπλωματικό άνοιγμα στη Σαουδική Αραβία και στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα είναι μια σημαντική εξέλιξη που πιστώνεται η σημερινή ηγεσία του ΥΠΕΞ. Δεν φτάνει όμως αυτό. Η Ελλάδα πρέπει να εκπονήσει μια νέα ολιστική πολιτική για τη Μέση Ανατολή. Να δώσει έμφαση στην ανάπτυξη των σχέσεων της με τον Λίβανο, τη Συρία (ο πόλεμος τελειώνει!), την Ιορδανία και τη Τυνησία. Η Αθήνα πρέπει επίσης να οικοδομήσει μια νέα σχέση με τον κουρδικό παράγοντα εκτός Τουρκίας, έστω με τη συνδρομή μη κρατικών δρώντων (ΜΚΟ, επιχειρηματικός κόσμος).

Η σχέση μας με την Τουρκία έχει περάσει σε μια νέα φάση αντιπαράθεσης με άγνωστη κατάληξη. ΄Όσο πιο γρήγορα το συνειδητοποιήσουμε, τόσο το καλύτερο για εμάς.

Liberal

 

Ιατρική Εκπομπή Covid-19: Η επόμενη ημέρα.

1


 

Αποτίμηση των μέχρι σήμερα κινήσεων και αποτελεσμάτων

και προτάσεις για την επόμενη ημέρα,

ΘΟΔΩΡΟΣ ΔΑΡΔΑΒΕΣΗΣ, Κοσμήτορας Σχολής Επιστημών Υγείας Ιατρικής Σχολής ΑΠΘ

ΓΕΩΡΓΙΑ ΓΚΙΟΥΛΑ, Καθηγήτρια Μικροβιολογίας Ιατρικής Σχολής ΑΠΘ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΦΟΥΝΤΟΥΛΑΚΗΣ, Καθηγητής Ψυχιατρικής Ιατρικής Σχολής ΑΠΘ.

ΣΥΝΤΟΝΙΖΕΙ

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΣΑΒΒΙΔΗΣ, Δημοσιογράφος. 

Israel-Turkey relations may take positive turn – J Post

0

Relations between Turkey and Israel may be poised to take a positive turn due to shared enemies in Syria, stances over gas exploration in the Mediterranean, the COVID-19 pandemic, and a new Israeli foreign minister, columnist Seth Frantzman said in the Jerusalem Post on Friday.

Frantzman cited a recent article in the Israeli media by Israel’s Charge’ d’Affairs for Turkey, Roey Gilad, which argued that Turkey and Israel have common interests – notably a shared enmity towards Lebanese Hezbollah, who played a part in the battle in Idlib, northwest Syria.

Gilad said that COVID-19 and other challenges might spur a normalisation in relations, including in trade, tourism, energy and academic cooperation.

But he said that “the ball is on the Turkish side,” because it was Turkey that expelled Israel’s ambassador in May 2018 after violence in Gaza and over the decision by the United States to move its embassy to Jerusalem.

There is also still a painful legacy from the 2010 Mavi Marmara incident, when Turkish activists were killed on a boat trying to break the blockade of Gaza.

But Israel was notable for its lack of support for a recent Cyprus-Egypt-France-Greece-UAE condemnation of Turkey’s gas exploration activities off the coast of Cyprus.

Meanwhile, the arrival of Gabi Ashkenazi as Israel’s new foreign minister could provide the impetus for a fresh approach. Israel-Turkey discussions would please those in Washington who think it might lead to Ankara taking a tougher approach on Iran, Frantzman said.

On Thursday, an article by Anna Ahronheim in the Jerusalem Post said that the Israeli military had watched with interest and learned from Turkey’s successes in its battle with Hezbollah in Syria earlier this year.

In early February, Turkey’s military deployed tanks, armoured vehicles, artillery, drones and troops to Idlib to halt a Syrian government offensive to retake the country’s last opposition stronghold, which was backed by hundreds of Hezbollah fighters. Ahronheim said Hezbollah had sustained losses not seen in years during the fighting.

Several Turkish media outlets also recently published reports on Gilad’s article and on converging interests in Syria, Frantzman said.

Yet, while new opportunities for rapprochement may be emerging, in terms of overall strategic views Israel still listed Turkey as a challenge in its annual military assessment in January, and there remain many unresolved issues between the two sides.

“Add it all up and there is much that could change, but there is a lot of inertia in the opposite direction,” Frantzman said.

ahvalnews.com

Israel-Turkey Relations Could Be In for a Change

0

Τα όρια των οικονομικών του Ερντογάν και ο κορωναϊός θα είναι δύσκολο να σώσουν τον τουρκικό τουρισμό

0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]  www.kalkis.eu

Η αλαζονεία του Ερντογάν είναι πια γνωστή παγκοσμίως από αυτά που έχει κατά καιρούς πει, από τον τρόπο που τα εκφράζει και τη φίμωση του αντιλόγου προς αυτόν που επιβάλει με τις ανανεούμενες προφυλακίσεις. Όμως το πώς λειτουργεί η παγκοσμιοποιημένη οικονομία δεν έχει σχέση με τα «οικονομικά του Ερντογάν», δηλαδή τα Erdoganomics. Ιδιαίτερα σήμερα με την παγκόσμια πανδημία του κορωναϊού που μας προορίζει μια βίαιη ύφεση, με εκατόμβη χρεοκοπημένων επιχειρήσεων, με μαζική ανεργία και με φτωχοποίηση των πιο ευάλωτων πληθυσμών του πλανήτη, άρα και των Τούρκων.

Είτε συμφωνεί είτε διαφωνεί ο Ερντογάν με τον τρόπο λειτουργίας της παγκόσμιας οικονομίας μέσα στην οποία λειτουργεί μέχρι σήμερα και η τουρκική, αυτό είναι μια σκληρή πραγματικότητα για τον ίδιο, εξ ου και οι συνεχιζόμενες υποτιμήσεις της τουρκικής λίρας. Το 2011 το 1 ευρώ ανταλλάσσονταν με 2,25 λίρες Τουρκίας. Στις 21-5-2020  1 ευρώ ήταν ίσο με 7,33 λίρες. Θεωρείται δε πια έκδηλη η αφέλειά του ότι αυτός θα εφαρμόσει νταηλίδικα στη χώρα του τα δικά του οικονομικά, δηλαδή αυτά που επιδοκιμάζει το Κοράνι, το οποίο δεν αποδέχεται τα επιτόκια και τους τόκους των παγκόσμιων αγορών Κεφαλαίου. Και παρά την τόσο ευνοϊκή συναλλαγματική εξέλιξη για τους αλλοδαπούς τουρίστες, η Τουρκία θα παλέψει για να σώσει τον τουρισμό της, λόγω της ανορθόδοξης πολιτικής της και του κορωναϊού. Αυτό αποκαλύπτει στο άρθρο της η έγκυρη ανταποκρίτρια στην Κωνσταντινούπολη, Marie Jégo, του ηλεκτρονικού Le Monde, στις 22-5-2020, με τίτλο : «Κορωναϊος : στην Τουρκία, να σωθεί ο τουρισμός πάνω απ ‘όλα» (Coronavirus : en Turquie, sauver le tourisme avant tout).

Η πτώση της βιομηχανικής παραγωγής, η αύξηση της ανεργίας, η υποτίμηση του νομίσματος, οι επιπτώσεις του Covid-19 διακινδυνεύουν να θέσουν την Τουρκία σε μια οδυνηρή ύφεση το 2020. Ο αναπτυξιακός στόχος της κυβέρνησης, 5%, είναι ήδη εκτός πραγματικότητας. Οι διαβεβαιώσεις του Υπουργού Οικονομίας, του Berat Albayrak, ο οποίος είναι και γαμπρός του Ερντογάν, βέβαιου ότι «η τουρκική οικονομία θα ξεπεράσει τις δυσκολίες με ελάχιστη ζημιά και σε σύντομο χρονικό διάστημα», αποδείχθηκαν μάταιες να πείσουν. Για το 2020, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) προβλέπει μείωση κατά 5% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος (ΑΕΠ) και ποσοστό ανεργίας 17,2% (έναντι 14,7% το Φεβρουάριο 2020). Εκτιμώντας ότι η πανδημία είναι «υπό έλεγχο», η κυβέρνηση θέλει να αναζωογονήσει την οικονομική δραστηριότητα το συντομότερο δυνατό, με το άνοιγμα της τουρκικής οικονομίας να πραγματοποιείται σταδιακά, ξεκινώντας από τα τέλη Μαΐου, λίγο μετά το Ραμαζάνι. Πάνω απ’όλα πρέπει να σωθεί ο κλάδος του τουρισμού που πλήττεται περισσότερο. Στην Κωνσταντινούπολη, μεγάλο εμπορικό και τουριστικό κέντρο, το Μεγάλο Παζάρι, που έκλεισε από τις 23 Μαρτίου 2020, θα ανοίξει ξανά την 1η Ιουνίου.

Στις παραλίες, οι Τούρκοι ξενοδόχοι είναι στις μαύρες τους. «Η σεζόν έχει χαθεί», λέει ο Omer Alkan, ιδιοκτήτης δύο ξενοδοχείων στο Fethiye, μια τουριστική πόλη στις ακτές της Μεσογείου. «Όλες οι κρατήσεις μας έχουν ακυρωθεί ή μετατεθεί για το φθινόπωρο. Εάν δεν αποκατασταθούν οι αεροπορικές συγκοινωνίες, η επίπτωση θα είναι σκληρή. Ως επί το πλείστον, η πελατεία μου είναι βρετανική, ο τοπικός τουρισμός δεν θα είναι αρκετός για να αντισταθμίσει τις απώλειές μου», πρόσθεσε, τηλεφωνικά στην Marie Jégo,  ο διευθυντής του ξενοδοχείου.

Ένα σχέδιο ανάκαμψης συνολικού ύψους 26,5 δισεκατομμυρίων ευρώ έχει εξαγγελθεί

Για να προσελκύσει τους παραθεριστές, το Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού έχει θεσπίσει ένα πρόγραμμα πιστοποίησης, το οποίο υποτίθεται ότι εγγυάται τη συμμόρφωση με τους κανόνες υγιεινής και τα μέτρα εμπόδια στα θέρετρα διακοπών. Στα ξενοδοχεία, ο αριθμός των πελατών θα είναι περιορισμένος. «Από τα 100 διαθέσιμα κρεβάτια, θα μου επιτρέπεται να νοικιάζω μόνο τα 60», λέει ο Alkan.

Όχι μόνο οι τουριστικές εισπράξεις δεν θα είναι φέτος οι αναμενόμενες, αλλά απειλούνται και οι θέσεις εργασίας που προσφέρουν. Δηλαδή οι 600.000 οι νόμιμες και οι διπλάσιες αν λάβουμε υπόψη μας τις αδήλωτες θέσεις εργασίας. Επισήμως, 4,39 εκατομμύρια άνθρωποι είναι άνεργοι στην Τουρκία. Σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιεύθηκαν τον Μάρτιο 2020 από το Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής, ο αριθμός αυτός παραλείπει 2,5 εκατομμύρια ανθρώπους που δεν αναζητούν ενεργά εργασία, αλλά θα ήταν «έτοιμοι να εργαστούν», εάν προκύψει η ευκαιρία.

Η μεταποιητική βιομηχανία, ένας άλλος σημαντικός πάροχος θέσεων εργασίας, επηρεάζεται επίσης. Ο κλάδος της κλωστοϋφαντουργίας υποφέρει. Ο Setrak Tas, ιδιοκτήτης μικρομεσαίας κλωστοϋφαντουργίας στην Κωνσταντινούπολη, αναμένει τα χειρότερα : «Όλη η παραγωγή μας έχει σταματήσει. Η collection μας άνοιξης-καλοκαιριού 2020 παρέμεινε στα χέρια μας. Οι οφειλές συσσωρεύονται»., δήλωσε στην Marie Jégo.

Η κυβέρνηση ανακοίνωσε ένα συνολικό πακέτο τόνωσης ύψους 26,5 δισεκατομμυρίων ευρώ για τη βοήθεια των επιχειρήσεων. Από την άλλη πλευρά, για την απώλεια εισοδήματος των νοικοκυριών, ψιλά πράγματα. Το δίκτυο κοινωνικής ασφάλειας αποδεικνύεται ανεπαρκές.

Η νομισματική κρίση επίκειται

Η μερική ανεργία αφήνει απέξω την άτυπη οικονομία – που αντιστοιχεί στο 35% του τουρκικού ΑΕΠ – δηλαδή τους εποχιακούς εργαζομένους και τους αυτοαπασχολούμενους. «Οι εργαζόμενοι φοβούνται την ανεργία περισσότερο από τον ιό», είπε στην Marie Jégo  ο Ali Ihsan Akiskalioglu, ένας βιομήχανος από το Εσκισεχίρ, μια κεντρική επαρχία της Τουρκίας. Η χώρα δεν είναι απρόσβλητη από μια κοινωνική κρίση. Ωστόσο, η οικονομική ικανότητα των τουρκικών αρχών για την επίλυση αυτής της κρίσης φαίνεται περιορισμένη. Ειδικά δεδομένου ότι υπάρχει μια νομισματική κρίση σε εξέλιξη. Η μείωση των εισπράξεων σε συνάλλαγμα προστίθεται στην επιτάχυνση της φυγής διεθνών κεφαλαίων που  αναζητούν ασφαλέστερες επενδύσεις.

Από τις αρχές του 2020, οι ξένοι επενδυτές έχουν αποσύρει περισσότερα από 8 δισεκατομμύρια δολάρια (ή 7,3 δισεκατομμύρια ευρώ) από τις αγορές ομολόγων και μετοχών στο τοπικό νόμισμα (τη λίρα Τουρκίας δηλαδή). Οι εκροές έχουν επιταχυνθεί με την πανδημία του Covid-19.

Το 2020, το τουρκικό νόμισμα έχασε το 17% της ισοτιμίας του έναντι του δολαρίου. Για να στηρίξει τη λίρα, η κεντρική τράπεζα άντλησε σε μεγάλο βαθμό τα συναλλαγματικά αποθέματα της Τουρκίας, προκαλώντας την ανησυχία των αγορών για την ικανότητά της να ανακάμψει, εάν επιδεινωθεί η κρίση. Υπό την πίεση του Ερντογάν, ξεροκέφαλου σε έναν ανελέητο πόλεμο ενάντια στα υψηλά επιτόκια, τα οποία, κατά τον ίδιο, θα επιδείνωναν μόνο τον πληθωρισμό, η κεντρική τράπεζα τα μείωσε σημαντικά.

Ληξιπρόθεσμο τουρκικό χρέος 168 δισεκατομμυρίων δολαρίων

Μέσα σε 10 μήνες, και παρά τον διψήφιο πληθωρισμό (10,9% τον Απρίλιο 2020), το βασικό επιτόκιο μειώθηκε από 24% σε 8,75%. Η χαμηλή επίδοση του τουρκικού νομίσματος δεν κάνει παρά να ενθαρρύνει τους επενδυτές, τους κατόχους τουρκικών ομολόγων και τραπεζικών καταθέσεων, να τα ξεφορτωθούν.

Η άλλη αδυναμία της Τουρκίας είναι συνεπώς η τεράστια ανάγκη της για εξωτερική χρηματοδότηση. Εξ ου και βγήκε ο Ερντογάν για συναλλαγματική ελεημοσύνη από το Κατάρ, τη Βρετανία και την Ιαπωνία, μετά την άρνηση της αμερικανικής κεντρικής Τράπεζας FED. Στους επόμενους 12 μήνες, η χώρα θα πρέπει να αντιμετωπίσει την αποπληρωμή ενός χρέους ύψους 168 δισεκατομμυρίων δολαρίων. «Το χρέος του επιχειρηματικού τομέα είναι υψηλό. Ως επί το πλείστον, είναι σε ξένο νόμισμα. Ωστόσο, η υποτίμηση της τουρκικής λίρας οφείλεται σε περιοριστικά μέτρα που έλαβε η Άγκυρα, η οποία συμβάλλει στην αύξηση του άγχους στις αγορές συναλλάγματος», διαβεβαιώνει ο Τούρκος οικονομολόγος Ugur Gürses. Αντιμέτωποι με την προοπτική μιας νομισματικής κρίσης, ο Ερντογάν και ο γαμπρός του άρχισαν να κατηγορούν τους «ξένους κερδοσκόπους». Κατηγορούμενες για «χειραγώγηση», 3 ξένες τράπεζες (Citigroup, UBS και BNP Paribas) απαγορεύτηκαν από την τουρκική ρυθμιστική τράπεζα, την Παρασκευή, 8 Μαΐου 2020, να πραγματοποιήσουν πράξεις swap (δηλαδή ανταλλαγές νομισμάτων). Η απαγόρευση αυτή πάγωσε τις αγορές, παρόλο ότι ανακλήθηκε την Τρίτη 12 Μαΐου.

«Μερικοί άνθρωποι πίστευαν ότι θα επιβληθούν έλεγχοι κεφαλαίων» (capital controls), εξήγησε ο Timothy Ash, οικονομικός αναλυτής της BlueBay Asset Management. Σύμφωνα με αυτόν, ένα τέτοιο μέτρο θα έβλαπτε «πολύ σοβαρά» επιχειρήσεις και άτομα. Εάν θέλει να σώσει τη λίρα, η τουρκική κυβέρνηση έχει να επιλέξει : μεταξύ της αύξησης των τουρκικών επιτοκίων ή της επιδίωξης βοήθειας από το ΔΝΤ. Δύο επιλογές τις οποίες ο Ερντογάν έχει ήδη απορρίψει, επί του παρόντος. Ως πότε άραγε ;

Ευτυχώς που η Ελλάδα έλυσε το διαχρονικό συναλλαγματικό της πρόβλημα, από τότε που εντάχθηκε και παρέμεινε στο ευρώ, στο οποίο παρακαλάει να μπει η γειτονική μας Βουλγαρία.

Ευτυχώς που η Ελλάδα δεν επέστρεψε στην ιστορική της Δραχμή, που δήθεν θα της παρείχε ελευθερία κινήσεων (σαν της Τουρκίας μήπως, με την τουρκική της λίρα ;).

Ρύθμισε μεσοπρόθεσμα την καταβολή των δόσεων αποπληρωμής του τεράστιου χρέους της.

Μα το σημαντικότερο είναι ότι βρίσκεται κάτω από την προστατευτική ομπρέλα της ευρωζώνης, μέσα από την οποία θα αντιμετωπίσει αποτελεσματικότερα τις πολύ βαριές παγκόσμιες υφεσιακές επιπτώσεις του κορωναϊού.

 

 

” Μεταξύ ατιμίας κ πολέμου επέλεξαν την ατιμία και θα έχουν πόλεμο “

2

Τελικά η Αθήνα προέβη σε διάβημα προς την Άγκυρα για την καταπάτηση, και έλεγχο, από τουρκικής πλευράς ενός τμήματος της κοίτης του ποταμού Έβρου.

Η ειδησεογραφία φέρει τις δύο πλευρές να διαφωνούν σε ποιόν ανήκει η περιοχή έκτασης 16 στρεμμάτων, που αλλάζει μορφή, αναλόγως της εποχής, λόγω της αλλαγής του ρου του ποταμού.

Με δημοσιεύματα τοπικών ιστολογίων ο πρώην αντιδήμαρχος Φερών Νίκος Γκότσης έδειξε να γνωρίζει καλά το θέμα και να θεωρεί πως δεν υπάρχει πρόβλημα.

Το διάβημα, όμως, του υπουργείου εξωτερικών έρχεται να δώσει άλλη διάσταση στην υπόθεση. Για να γίνεται διάβημα, σημαίνει πως η Αθήνα θεωρεί την έκταση που κατέλαβε η Τουρκία ελληνικό έδαφος. Άρα, η Τουρκία έχει εισβάλλει και κατέχει ελληνική επικράτεια.

Ο υπουργός εξωτερικών θέλοντας να υποβαθμίσει το θέμα προέβη στην απαράδεκτη δήλωση ότι “πρόκειται για μερικές δεκάδες μέτρα”. Πρόκειται για δήλωση που προκαλεί έκπληξη. Ποιος έδωσε το δικαίωμα στον κ. Δένδια να καθορίζει τα στρέμματα γης που αν καταληφθούν από ξένη δύναμη θεωρείται απώλεια εδάφους;

Υπάρχει και μια άλλη διάσταση του ζητήματος που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη. Με το θέμα ασχολούνται δύο βρετανικά ταμπλόιντ που παλαιότερα εξειδικεύονταν σε γυμνές φωτογραφίες. Κυρίως η περίφημη The Sun.

Αυτό μπορεί να σημαίνει πως η Τουρκία μεθοδεύει τη διεθνή προβολή του ζητήματος σε μια προσπάθεια κλιμάκωσης με άγνωστη κατάληξη.

Πέραν όλων αυτών, όμως, το γεγονός παραμένει: η Τουρκία κατέλαβε ελληνικό έδαφος. Και το ερώτημα είναι, ανεξαρτήτως των στρεμμάτων που μπορεί να  ανησυχήσουν τον κ Δένδια: τι γίνεται σ αυτές τις περιπτώσεις;

Τι κάνουν οι κυρίαρχες χώρες όταν μέρος της επικράτειάς τους καταλαμβάνεται από άλλη δύναμη;

Ποιά είναι τα στρέμματα που αν απωλέσει η Ελλάδα θα ανησυχήσει η Αθήνα;

Περιλαμβάνουν, τουλάχιστον, το λεκανοπέδιο ή περιορίζονται στο κέντρο της ελληνικής πρωτεύουσας;

Και για ένα εκατοστό να πρόκειται πρέπει να επιστραφεί.

Ο στρατηγός Δημήτρης Αλευρομάγειρος με αφορμή την είδηση που περιγράφουμε υπενθύμισε στη σελίδα του στο facebook, τη ρήση του Τσώρτσιλ:  ” Μεταξύ ατιμίας και πολέμου επέλεξαν την ατιμία και θα έχουν πόλεμο “.

Περιμένουμε από την κυβέρνηση την ανάκτηση του κατακτηθέντος χώρου. Με κάθε μέσο.

Αν δεν μπορεί η Αθήνα να υποστηρίξει την ανεξαρτησία μας, να δούμε τι θα κάνουμε.

Σύμφωνα με ειδικό συνεργάτη του militaire
“Το ερώτημα που βασανιστικά τίθεται είναι τι θα αποδώσει το Ελληνικό Διάβημα πέρα του ότι θα καταγραφεί απλά ως μη αποδοχή τετελεσμένων! Ο Ελληνικός Στρατός έχει για τέτοιες περιπτώσεις συγκεκριμένα σχέδια για ένα πλέγμα ενεργειών και αποτελεσματικής αντιδράσεως (αλλοίμονο να μην είχε) που δεν σημαίνει απαραίτητα τουλάχιστον σε πρώτη φάση κλιμάκωση αλλά απαιτείται έγκριση σε πολιτικό επίπεδο.
 
Η μη αποφασιστική αντιμετώπιση αυτής της καταστάσεως κατάληψης έστω ελώδους εκτάσεως κάποιων δεκάδων μέτρων κατά τον Έλληνα ΥΠΕΞ δημιουργεί προηγούμενο, αυξάνει την «όρεξη» της Άγκυρας και δυστυχώς εξανεμίζει τα οποιαδήποτε πλεονεκτήματα έδωσε στην ελληνική πλευρά η αποτελεσματική αντιμετώπιση της υβριδικής μορφής επίθεσης που είχαμε στο τριήμερο της Καθαρής Δευτέρας στο Έβρο. Έστω και κάποιοι υπερέβαλαν μιλώντας για «το έπος του Έβρου» και την «συντριπτική ήττα Ερντογάν»

 

Database Exposes Offshore Holdings of Prominent Germans

0

Der Spiegel

A “Nest Egg” in the Bahamas

A group of internet activists has posted data from a Bahamas corporate registry online. Searches of the database have turned up a number of prominent Germans whose offshore holdings weren’t previously known to the public. By DER SPIEGEL Staff
22.05.2020, 15.24 Uhr


Documents from the corporate registry: the key to the network of companies RAMON ESPINOSA / AP / MONTAGE DER SPIEGEL
By Malta Born, Rafael Buschmann, Roman Höfner, Muriel Kalisch, Sebastian Mondial, Nicola Naber, Sara Wess, Sabrina Winter, Christoph Winterbach and Michael Wulzinger

The group’s name alone reflects its combative mission: The collective of transparency activists calls itself Distributed Denial of Secrets (DDoS), a name that recalls denial of service, a form of online attack that knocks out servers and websites by targeting them with huge numbers of superfluous requests. Committed as they are to the fight against secrecy, DDoS have made it their goal to publish as much confidential information as possible. They have assembled around two exceptional activists from North America: Emma Best and Lorax Horne, who are proponents of the freedom of both data and sexual orientation. Their motto: “Be gay, do leaktivism.” Both are 34 and neither of them see themselves as belonging to a binary gender. They feel neither male nor female and their pronouns are they/their.

Best and Horne are well versed in uncovering secrets that other people would prefer remained hidden. Best says that they used to do contract work for U.S. intelligence services and comes across as fearless and provocative. With their radical transparency, they and the DDoS team want to make progress in an area where politicians have found only limited success in recent decades: that of shutting down tax shelters around the world. Four months ago, they shared with DER SPIEGEL a large database from the corporate registry in one of the world’s most famous tax havens: the Bahamas. The role of DDoS is that of an intermediary, and the activists don’t want to reveal their source for the information.

DER SPIEGEL, in cooperation with the investigative journalism network European Investigative Collaborations (EIC) and the Henri Nannen School of Journalism in Hamburg, has reviewed around 1 million documents in total. The results of that search make it clear why the island nation continually resists international pressure to establish transparency. And why the country’s efforts no longer go far enough to protect its clients and their letterbox companies today.

In addition, the case shows how difficult the handling of massive leaks can be. DDoS wants to make the database available over the internet so that anyone in the world can have a look. Yet the data also includes people who have done nothing wrong and have reliably paid their taxes – at least the data doesn’t indicate the contrary. It isn’t forbidden, after all, to have a company or a letterbox company in the Bahamas.

The data does reveal the names of well-known Germans who have had a difficult ti me with their explanations, such as BMW majority shareholders Susanne Klatten and Stefan Quandt as well as former football legend Uwe Seeler and some of his sporting friends.

None of that was known until now.

The DDoS activists are focused on the big picture. “We currently live in a society that is very sick, and I don’t mean only with corona,” Horne says. “I mean economic inequality and the simultaneous planetary suicide with human-made climate change.” Tax evasion and avoidance is one of the major problems facing the world and is one of the causes of inequality, Horne says.

The Caribbean offers both private individuals and companies from abroad a full-service package for their money. They don’t have to pay corporate taxes or income tax, nor are there any levies on capital gains, wealth or inheritance – and it’s all legal as long as it is declared to the tax office back home. According to the Tax Attractiveness Index maintained by the University of Munich, the Bahamas is in third place in the world rankings. Thousands of companies have set up their headquarters there, at least on paper – some to take advantage of legal tax loopholes or to evade taxes illegally.

The key to the network of companies based in the Bahamas should be the publicly accessible corporate registry, but that’s a farce. The official website doesn’t allow users to search using the names of the people behind companies, they can only perform searches using the names of the companies and their registration numbers. And even if you have that information, you won’t generally find information about the people behind them. The data from DDoS, however, now makes that information publicly accessible.

Cold War Fears?
If it were up to the Quandts, the existence of their companies in the Bahamas would never have come to light. Susanne Klatten and Stefan Quandt are both the heirs of Herbert Quandt, the major industry figure who restructured BMW. Neither of them is prone to bombast or showing off. The siblings generally have a reputation of being responsible corporate citizens. But last week, BMW drew criticism for issuing a dividend of more than 700 million euros to the Quandt heirs in the midst of the coronavirus pandemic, which has seen the furlough of thousands of its workers.

The Quandt heirs’ history in the Bahamas apparently began in early 1985. At the time, Stefan Quandt was just about to graduate from high school while his sister, who is four years older, was studying business in Buckingham in the United Kingdom. They were both, in other words, still quite young. One day in February of that year, two companies with matching structures were set up in the Bahamas. The data trove shows that Susanne acted as a director of Suvel Holding, while Stefan headed up Stevel Holding. The shareholders for the two companies were identified as two companies called Wuhu and Winooski, both of them listed as being based in Nassau, the capital of the island nation. There are hundreds of other matches in the data trove for Wuhu and Winooski. The companies are used by the Swiss bank UBS as fiduciaries for its Bahamas-based companies. According to the corporate register, UBS is also responsible for the post boxes belonging to the Quandt family.

The Quandts, who are BMW’s primary shareholders, try to avoid the limelight, but when it comes to the structuring of their assets, they aren’t fully opposed to providing information. As such, it is known just how well organized the inheritance from family patriarch Herbert Quandt, who died in 1982, and his third wife Johanna was. And it is always in the public interest when the members of one of Germany’s wealthiest families comment on the taxation of assets, inheritance and gifts. Which makes it all the more surprising that there isn’t a word to be found about the Quandt family’s Bahamas activities in books or press coverage.

S.BRAUER / BRAUERPHOTOS / MONTAGE DER SPIEGEL

Stefan Quandt and Susanne Klatten are BMW’s primary shareholders.[M] S.BRAUER / BRAUERPHOTOS
When DER SPIEGEL contacted Klatten and Quandt to request an interview about the offshore companies that had thus far remained in the shadows, the family spokesperson said he was interested in complete transparency. In several phone conversations and emails, he explained the purpose of the two companies Suvel and Stevel.

According to the family spokesperson, the idea to establish shell companies in the Caribbean was born out of Herbert Quandt’s skittishness. Out of concern that the East-West conflict might escalate, the family deposited a “nest egg” in the “low, two-digit millions” in the Bahamas. The companies, the spokesperson said, came out of the reorganization of the family’s finances after the patriarch passed away. So, one of Germany’s most important industrialist families made preparations to flee the country on the off chance the Soviets could invade?

It isn’t immediately obvious why such fears about war in the country in 1985 would trigger the founding of the companies. Just a month after they were registered, Mikhail Gorbachev rose to power in Moscow, where he introduced reform and transparency in the form of glasnost and perestroika. There was no longer much likelihood of an attack by the Soviet army. And both Quandt companies continued to exist even after the Soviet bloc collapsed. For years, fees of $1,000 per year and company had to be paid to the corporate registry. Suvel and Stevel were only deregistered on Aug. 5, 2005.

The Quandt spokesperson said that the companies never held industrial shares, but only liquid securities, adding that the entire amount, along with all earnings both domestic and foreign, was reported to the German tax authorities. The spokesperson also sent along two coversheets from a tax office in Frankfurt documenting that both companies had been reported to German tax authorities for the year 1986. On the coversheets, a tax official had checked the box next to a sentence reading: “The company is resident in the Bahamas and therefore in an area with low tax rates, preferential tax rates or exemptions for legal entities. The company is subject to low taxation.” The documents say nothing about the amount of tax paid.

In the past, Stefan Quandt and Susanne Klatten have spoken on a few occasions about their feelings on taxation. Klatten emphasized in a 2016 interview that she is happy to pay taxes, “here in Germany as well, and that will remain the case.” But the family also knows how to take advantage of tax law. When Klatten received a dividend of 2.37 billion euros in 2007 – the highest one ever paid in Germany at the time – she moved the sum into a holding company, which lowered her tax bill. In another instance, Quandt and Klatten received part of their inheritance from their mother Johanna several years before her death. The move, Stefan Quandt explained, was more favorable due to gift tax regulations.

When it comes to the Quandt family’s holdings in the Caribbean, the family spokesperson said that all income from assets based inside and outside Germany “were appropriately taxed in accordance with tax regulations at home and abroad.” He did not answer questions about where the money ended up after the companies were disbanded and whether the family had benefited from legal tax advantages. He also stated that the family would inform the Frankfurt tax authorities responsible for issues pertaining to the foreign transactions tax law about the inquiry from DER SPIEGEL, though it is unclear why they would take such a step.

Sports Heroes
Uwe Seeler, however, proved much more reticent when contacted by DER SPIEGEL. The former star of the Hamburger SV (HSV) football team is now 83 years old, and the fact that his name turned up in the corporate register is in no way consistent with his reputation. There is hardly another football player around who embodies down-to-earth modesty to the degree “our Uwe” does. The son of a Hamburg port worker, he spent his entire career playing for the hometown team, consistently rejecting offers from foreign teams, as lucrative as they may have been. And whereas other retired football players maintain something of a jet-set lifestyle, Seeler, who still lives right next door to the HSV training grounds, prefers playing dice with his wife Ilka.

But the two are apparently the owners of a Bahamas-based company that remains active today. The Triton company was registered in the city of Freeport in 1980. Along with the Seelers and five other shareholders who are based in Germany, the registry entry also lists Max Lorenz and Willi Holdorf as part owners. They, too, were sports heroes from the 1960s. Holdorf won decathlon gold in the 1964 Olympic Games and has been a member of Germany’s Sports Hall of Fame since 2011. He is also a part owner of THW Kiel, Germany’s most successful professional handball team. Lorenz, meanwhile, was part of the Werder Bremen football team that won the German championship in 1965. He also spent many years playing alongside his friend Seeler on the German national team.

After the conclusion of their careers in sports, all three traveled across Germany as representatives for Adidas. Together with Franz Beckenbauer and other athletes, they would make an annual ski trip to Obertauern in Austria, hitting both the bars and the slopes. It’s a tradition that started in 1980, the same year that Seeler, Lorenz and Holdorf registered their company Triton in the Caribbean. Over the years, the group from Germany had to pay significant fees to the Bahamas corporate registry, with $7,000 due in 1998 and another $8,000 one year later.

MAURIZIO GAMBARINI / DPA / MONTAGE DER SPIEGEL

Former football star Uwe Seeler: $8,000 in service fees[M] MAURIZIO GAMBARINI / DPA
DER SPIEGEL contacted Seeler back at the beginning of May to discuss his offshore company. Seeler’s office declined the request for an interview. DER SPIEGEL instead submitted a long list of questions to Seeler, just as it did to Lorenz and Holdorf.

The magazine asked Seeler, Lorenz and Holdorf what purpose Triton served in the Bahamas and whether they still have holdings in the company today. There was no response to that or to the question about whether the company had ever been reported to the German tax authorities and if it had perhaps even been the subject of a voluntary disclosure. The three also didn’t respond to a question about whether a shell company in the Bahamas might look like a tax avoidance strategy.

Fighting for Documents
This isn’t the first leak stemming from the DDoS activists. The group has posted around 5 terabytes of confidential documents online since 2018. Some DDoS members have experience in journalism, some are IT experts and others describe themselves as hackers on the DDoS website. The group denies that its members hack other persons or institutions in order to get their hands on data.

Emma Best is one of the group’s founding members. Best has spent years fighting to get classified U.S. government documents released to the public. Since 2016, they have submitted more than 5,000 requests to U.S. authorities under the Freedom of Information Act, including numerous requests to the U.S. intelligence services and the FBI. Best releases the documents they do acquire publicly, as well as their disputes with the authorities. “Getting and publishing government documents means that with five years’ effort, you can change 50 years of history,” Best says, explaining their motivation.

Best says that a few years ago, they worked for subcontractors hired by U.S. counterintelligence. “I left after running into bureaucratic obstruction and disregard for source safety from an international organization that was connected to a matter I was working on,” Best says. But Best says they don’t want to provide any details about their intelligence activities. That was a long time ago, Best says, and “I haven’t kept in touch with old colleagues.”

Tax Evader Radar
The “Tax Evader Radar” reporting project is the result of a partnership betwen DER SPIEGEL, the European Investigative Collaborations (EIC) and the Henri Nannen School of Journalism to jointly review and research material provided by the transparency collective Distributed Denial of Secrets (DDoS). The data trove contains around 1 million documents from the Bahamas company registry. DDoS acted as an intermediary for the source that leaked the material to the collective. All the data used in this research has been made available for further investigation by DDoS on their website.

Best later joined a narrow group of WikiLeaks contributors. Julian Assange’s whistleblower platform had made headlines with numerous revelations it had exposed, and it had recently come under intense criticism because it published emails from the Democratic Party’s national headquarters during the election that appeared to have been obtained through an attack by Russian hackers. In 2016, Best fell out with Assange, accusing him, among other things, of having lied about the source of the leak. “I chase facts and data, not agendas,” said Best.

Assange is currently in prison in London and is awaiting possible extradition to the United States, where he could face a prison sentence of up to 175 years for betrayal of secrets, among other charges. Best is aware that they, too, could be prosecuted for the documents they are publishing on the net. “I’m aware that it might happen, but no,” Best says, they’re not afraid. “I’ll fight it, but I won’t regret it.”

The Bahamas, and it’s not only Best who sees it this way, is a perfect example of the cat-and-mouse game that tax havens and international organizations have been playing for years. In 2000, the organization added the Caribbean nation to its list of countries that assist in tax avoidance. The Bahamas reacted and appeared to accommodate the demands being made of it with changes in legislation. In 2009 and 2014, however, the OECD again criticized the Bahamas. At the beginning of 2018, the European Union also listed the country as one of nine uncooperative tax havens.

Even today the Bahamas isn’t taking the transparency it promised very seriously. Most recently, at the beginning of May, the European Commission once again placed the Bahamas on a list with 20 other countries in which there is a high risk of money laundering. Lakshmi Kumar, of the American think tank Global Financial Integrity (GFI), points out that “there might be legitimate commercial reasons to set up an offshore entity, but there’s no legitimate reason for staying anonymous.” She highlights a World Bank study of corruption cases from three decades. In 70 percent of the cases, anonymous companies played a significant role.

Since 2014, the OECD has been relying on an automatic exchange of information between countries to ensure greater transparency. Zayda Manatta, the head of the OECD secretariat responsible for the issue, is optimistic that this will also work. “I see it as a big lake, and the water is going down,” she says. “The more the water level sinks, the more big fish will appear.”

However, numerous medium-sized fish can also now be found in the trove of Bahamas data from DDoS. Many companies from Germany’s Mittelstand, the small- to medium-sized companies that form the backbone of the German economy, and members of the professional classes are listed as shareholders in Caribbean companies, including a chief physician from the Lower Rhine region, a plant manufacturer from East Germany and an import-export entrepreneur from the Ruhr region. Some may have been attracted by the secrecy of the Bahamas, others may have been conducting legitimate business on the islands. When DER SPIEGEL called one asset manager in southern Germany to inquire about her Bahamas company, she didn’t want to comment at first. A moment later, she shifted tactics and explained abruptly, “I don’t have a company in the Bahamas.” The woman then hung up.

With their guerilla digital tactics, the activists with DDoS are creating a lot of powerful enemies. “My life has become a legal minefield,” Best once tweeted. The activist is defiant when asked about the threat of expensive lawsuits or personal acts of revenge. “If we go down, then we go down,” Best says. “Those ‘in power’ are the ones who are afraid because they have so much more to lose.”

Editor’s note: This article is from the current print edition of DER SPIEGEL. We learned after the magazine went to press that Uwe Seeler suffered from a severe fall in his home and was admitted to a Hamburg hospital with a hip injury. DER SPIEGEL wishes Mr. Seeler a speedy recovery.